# data[].attributes.body
ELMAS KIZ KAR ÇİÇEĞİ Yıl 1968. Soğuk bir kışa girmiştik. Annem Fatma, babam Mahmut, görme engelli Sultan nenem, kardeşlerim Ahmet ile Hüsniye ve köpeğimiz Koçar ile birlikte yaşıyorduk ben 6, kardeşim Ahmet 4, kız kardeşim Hüsniye 2 yaşındaydı. Daha küçüktük Mardin’in Savur ilçesinde ve Suvayi adında küçük bir köyde yaşıyorduk. Babam her sabah erkenden işe gider akşam 7 sularında gelirdi. Annnem ise hamile haliyle hem evin işleriyle uğraşıyor hem de bizi giydiriyor besliyor ve ısınmamızı sağlıyordu. Biz de kardeşlerimle evin içerisinde koşturuyor, oyunlar oynuyorduk ve Sultan nenem de bir köşede oturmuş sanki tüm geçmişini izliyor gibi kör gözleriyle camdan dışarı bakıyordu. Bakıyordum ona bazen gerçekten de oradaki tüm güzellikleri görüyor muydu acaba? Köpeğimiz Koçar ise babam gelene kadar kapının önünden ayrılmıyordu. Soğuk bir kış akşamında annem sobayı yakmaya çalışıyordu. Biz de kardeşlerimle beraber birbirimize sarılıp ısınmaya çalışıyorduk. Nenem de yanımızda oturup uyukluyordu. O anda kapı çaldı ve babam içeriye bir telaşla ve korkuyla girdi. Anneme bir şeyler mırıldandı ve hızla odalarına çekildiler. Çıktıklarında elinde paltosu ve bir çıkını vardı. Ben daha da meraklandım. Babam dışarı çıkmadan onu durdurup nereye gittiğini sordum. ‘’Elmasım!’’ dedi ve saçlarımı okşadı. ‘’ Baban seni bırakmayacak, sadece işi var.’’ dedi ve beni kocaman öperek çıktı. O sırada annem neneme olanları sessizce anlatıyordu. Nenem birden bire ‘’Ben burada kalacağım!’’ diyerek haykırdı. Her zaman sakince cam kenarında oturan ninemi ilk defa bu kadar kızgın görüyordum. Sonra nenemin anneme ‘’Kızım, çocukları da alıp kardeşinin yanına kaç. Ahmet’i de vururlar, töreyi bilirim, küçük erkek çocukları da ya köle yapılır ya da öldürülür. Kaçın kızım, Ahmet’imi kurtarın.’’ Diye ağlayarak fısıldadığını bugün gibi hatırlarım. Annem nenemle daha fazla konuşmadan dışarı çıktı. Çıkarken eşyalarımızı toplamamızı söyledi. Biz kardeşlerimle eşyalarımızı toplamaya başladık. O sırada annem içeri girdi. Nenem elinde bir urganla yanında Koçarla ön kapıda belirdi. ‘’Beni bu kapıya bağlayın ve arka kapıdan çıkıp gidin.’’ dedi. Annem ninemin elini öptü, ağlaya ağlaya hıçkırıklarla vedalaştılar. Annemin arkasında köyün kadınları ve çocukları da vardı. Hiç beklemeden benim elimden sımsıkı tuttu, kardeşim Ahmet’i sırtına, kız kardeşim Hüsniye’yi kucağına aldı. Yola çıktık. Hava zifiri karanlıktı. Bir müddet köyün kadınlarıyla yürüdük. Sonra bazı silah sesleri duyduktan sonra gruplara ayrıldık. Ağaçların arasından, çamurların içerisinde bata çıka ilerliyorduk. O sırada çok şiddetli bir yağmur yağmaya başladı. Bir ağacın altında oturduk ve yağmurun dinmesini bekledik. Yağmur daha da şiddetlenince annem üzerindeki tek paltosunu da biz üşümeyelim diye bize verdi. Bizde kardeşlerimle hem paltoya hem de annemize sarılarak ısınmaya çalışıyorduk. Biraz dinlendikten sonra uyuyan kardeşlerimi uyandırdım ve yola devam ettik. Yağmurun şiddetli yağması nedeniyle her yer çamurdu. Annemle su dolu yollardan geçiyor, dik yokuşları çıkıyor, bataklıklara saplanıp zorla geri çıkıyorduk. Annemle her 10 dakikada bir dinleniyorduk. Tepelere tırmandıkça kar giderek yükseliyor diz boyu oluyordu. Hamile haliyle anneme çok yük oluyorduk. Yolda hem ilerliyor hem de sohbet etmeye çalışıyorduk. Annem bize uzak köydeki dayısından bahsediyordu ve bizi ona götürmeyi düşünüyordu. Yaklaşık 3 saat yol yürüdükten sonra annemin dayısının köyüne vardık. Annem dayısına olanları anlattı ve birkaç gün burada kalmamız gerektiğinden bahsetti. O da bunu kabul etti. Bu arada anneme olanları sorup duruyordum. Annem en sonunda ‘Elmas’ dedi. ‘’Babanın amcaoğullarının yolunu köylü gençler kesmiş. Onları yaralamışlar. Babanın amcaoğulları engel olmaya çalışırken onların 4’ünü tüfeğiyle öldürmüş ‘’dedi. Ve sanırım bunun sonucunda köyün tüm erkekleri kaçmış diye düşündüm. Babama hiç kızmadım çünkü o yaşamak için hayata tekrar sarılmak için göçüyordu. Bizde öyle… Birkaç gün burada kaldıktan sonra İskenderun’a taşındık. Babam orada bir iş bulmuş hamallık yapıyordu. Bizi yanına aldı. Bizi görünce öpüp, okşadı. Biz taşındıktan sonra babam daha çok çalıştı. Bir ev tuttuk ve kısa süre sonra fabrikada bir işe girdi. Bizi büyüttü. Artık babamla daha çok vakit geçiriyordum. Sonradan öğrendik ki gelen adamlar Sultan Neneye dokunmamışlar fakat köpeğimiz Koçar ‘ın onlara saldırması üzerine öldürmüşler. Hep beraber yaşıyoruz. Şimdi ise 59 yaşındayım. Mardin’in Savur ilçesindeki evimizde yaşıyorum. Çocuklarım ve torunlarımla huzur içinde yaşıyoruz.

OKULUMZDA DÜZENLENEN GÖÇ KONULU ÖYKÜ YARIŞMASINDA 2.  OLAN ÖYKÜMÜZ.

# data[].attributes.headline
GÖÇ SONRASI SORUNLARI AZALTMA ALGORİTMASI

# data[].attributes.subject
GÖÇ SONRASI SORUNLARI AZALTMA ALGORİTMASI

# data[].attributes.body
ÖN ANKET

# data[].attributes.body
https://23nisanortao.meb.k12.tr/

# data[].attributes.headline
23 nisan ortaokulu e twinning çalışmaları

# data[].attributes.subject
23 nisan ortaokulu e twinning çalışmaları

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
T.C. MİLLÎ EĞİTİM BAKANLIĞI HATAY / İSKENDERUN / 23 Nisan Ortaokulu

# data[].attributes.attachment_link.title
T.C. MİLLÎ EĞİTİM BAKANLIĞI HATAY / İSKENDERUN / 23 Nisan Ortaokulu

# data[].attributes.attachment_link.description
T.C. MİLLÎ EĞİTİM BAKANLIĞI HATAY / İSKENDERUN / 23 Nisan Ortaokulu

# data[].attributes.headline
TEKNOLOJİ VE TASARIM DERSİ MÜFREDAT ENTEGRASYONU

# data[].attributes.subject
TEKNOLOJİ VE TASARIM DERSİ MÜFREDAT ENTEGRASYONU

# data[].attributes.body
BABA AYAKLARIM ÜŞÜYOR

Beşir üç çocuklu ailenin ortanca çocuğuydu. Mardin’in Ömerli ilçesinde Bafava Köyü’nde babası Mehmet, annesi Firuze, 10 yaşındaki abisi Hıdır ve 6 yaşındaki küçük kız kardeşi Halime ile birlikte küçük bir evde yaşıyordu. Beşir’in babası Mehmet, oğullarıyla beraber geçimini sağlamak için tarlalarda çalışırdı. O kadar yoksullardı ki Beşir çocukluğunu tarif ettiğinde şu cümleleri kullanırdı: ‘Kar buza dönüşmüştü, ayağıma giyeceğim bir lastik ayakkabım bile yoktu. Sık sık ‘’Baba ayaklarım üşüyor.’’ dediğimi hatırlıyorum. Ona ayakkabıyı her soruşumda, ‘’Oğlum ayakkabılarının çivilerini suya koymuş usta, ıslanıp yumuşasın ayakkabını yapacak.’’ derdi. Üstümde yaz kış giydiğim, dizime kadar bir beyaz fistan vardı, beyaz dediğime bakma, kirden ve çamurdan o kadar yıpranmıştı ki rengi kırmızıya dönmüştü. Bacaklarım, kulaklarım yüzüm, soğuktan bıçak yarası gibi kanardı. Annem evde biraz zeytinyağı varsa onu sürerdi, yoksa elleriyle ıslar ıslar ovardı. Ama yine de çok mutluyduk, kardeşlerimle ve arkadaşlarımla yoksulluğu iliklerimize kadar hissetsek de mutluluğu, neşeyi de iliklerimize kadar hissederdik.’

Ellerinde üç süt keçisi, birkaç tavuk ve bir kovan vardı. Köyden yeni bir ev almışlardı. Mehmet bu durumu görüyordu ve artık köyde kalamayacaklarını söyledi. Evin borcunu ödeyebilmek için, nesi  var nesi yoksa satıp savuşturdu,  İskenderun’a akrabalarının yanına göçtüler. Orada eski bir tahta barakada yaşadılar. İnşaatlarda bekçilik yaparlardı. Hayalleri köyde aldıkları yeni evlerine yerleşip yaşamak olsa da geri dönemediler. Beşir’in babası artık geri dönemeyeceklerini anladığından, Mardin’deki evini satarak, İskenderun’da dört duvar bir göz ev satın aldı. Çünkü, baraka evleri o kadar kötüydü ki, İskenderun’un Yarıkkaya fırtınasında bir gün neredeyse uçuyordu, Beşir, annesi ve kardeşleriyle barakanın duvarlarını tutarak kurtardılar barakayı ve kendilerini. Yeni evin masraflarını karşılayabilmek için, Beşir boyundan uzun tıpkı hayatı gibi ağır ve meşakkatli yere sürünen boya sandığıyla ayakkabı boyamış, simit satmış, kahvehanelerde çalışmış… Yeni evlerinin tek komşusu bizdik. Ben 7 yaşındaydım. Biz de Mardin’den İskenderun’a geleli 1 yıl olmuştu.

Beşir’in tek arkadaşıydım. Beşir çalışkan, zeki, okumayı yazmayı tek başına öğrenmiş, dürüst bir arkadaşımdı. Onu görenler bunca zorluğa rağmen okumayı yazmayı ve hesap yapabilmeyi bilmesine çok şaşırırdı. Babam da Beşir’i çok severdi. Sonra ikimiz de büyüdük. Birbirimize daha da bağlandık. O artık bir inşaat ustası olmuştu. Durumları iyileşmişti. Bağımız hiç kopmadı. Bu bağımızı evliliğe dönüştürdük.

Ben Elmas, Kar Çiçeği…  Şu anda Beşir’le çocuklarımız ve torunlarımızla birlikte huzur ve mutluluk içinde yaşamaktayız. Göç bizi bir çok şeyden ayırıp, uzak düşürse de birbirimize ve hayata sımsıkı bağladı.

SON
Nagihan ERGÜL
8/A Sınıfı

PROJE ORTAKLARIYLA YAPILAN "GÖÇ" KONULU ÖYKÜ YARIŞMASINDA 1. OLAN ÖYKÜMÜZ.

# data[].attributes.headline
PROJE ORTAKLARIYLA DÜZENLENEN ÖYKÜ YARIŞMASINDA 1. OLAN ÖĞRENCİMİZE BELGESİNİ VERDİK.

# data[].attributes.subject
PROJE ORTAKLARIYLA DÜZENLENEN ÖYKÜ YARIŞMASINDA 1. OLAN ÖĞRENCİMİZE BELGESİNİ VERDİK.

# data[].attributes.body
güvenli internet panomuz