# data[].attributes.body
Reyyan
Teacher : Dilek Topaloğlu

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Bilkent University Faculty of Molecular Biology and Genetics; Ebru Erbay has made a very important reconnaissance with her latest research and it is hopeful that she can prevent deaths caused by arteriosclerosis.

The Miracle Solution for Arteriosclerosis

Dr. Ebru Erbay managed to stop the arterial stiffness of the mice with her work, and she put her stamp on the medical history! This research of Turkish scientists was published Being in Science Translational Medicine magazine, one of the most important journals in the field. The name of the miracle that stopped the arterial stiffness is Palmitoleic Acid.

Before Dr. Before Ebru Erbay's research, palmitoleic acid was known as a harmful acid species. However, Erbay proposed the hypothesis that this acid might not be as harmful as it is thought it and she established his research on this hypothesis. According to studies carried out at her laboratory, palmitoleic acid is not as harmful as known but has a protective effect on the contrary.

The Mice Were Fed High-Calorie Diet

The mice were fed with high-calorie foods. When palmitoleic acid, a kind of fat, was given to vein-hardened rats, it was observed that the arterial stiffness stopped. Dr. Erbay says palmitoleic acid removes saturated fats that cause hardness in the arterials.

Next Study Will Be on Humans

Believing that she found a way to prevent arterial stiffness, Erbay's next target is to continue working on humans. Dr. Erbay, "Some people are fat, but not diabetic or obese, but there are no heart and vascular diseases. They are fat again, but they live long and young. I think their secret is in our gene database and in metabolites that genes produce. One of these secrets is palmitoleic acid, which our body produces. The plant bearing the secret of immortality in the Gilgamesh Epic is perhaps the speck that is found in our soil and rich in palmitoleic acid." she added emphasizing the importance of palmitoleic acid as the subject of study.

The Benefits Were Already Known

The benefits of vitamin C richness are already known to be long-lasting and widely used among the population. Russian Olive (known as Elaeagnus Angustifolia, silverberry, Persian olive, oleaster or wild olive) has various uses ranging from eczema treatment to aphrodisiac effect in women.

A Low-Calorie Snack

It is a wonderful snack that can take place in diets because the mature Russian olive fruit is a very low calorie. It also contains many important components that the body needs during the diet. However, let us make it clear that consuming too much of the fruits of Russian olive causes constipation.

Perfect for Eczema, Sore Throat and Winter Diseases

Russian olive, mostly grown in all around Anatolia & Mediterranean, can be used for the treatment of eczema by boiling the leaves and flowers. Drinking the boiled water is also good for a sore throat because it is a very powerful antiseptic. You can also use this water for gargling and mouth cleaning. When the fruit of the Russian olive and leaves are boiled and consumed as a tea, it increases the resistance against winter diseases and protects the body. As the new benefit that comes out, Russian olive will be one of the powerful forces in our lives.

# data[].attributes.attachment_link.title
GILGAMESH'S QUEST FOR IMMORTALITY FOUND IN TURKEY

# data[].attributes.attachment_link.description
Bilkent University Faculty of Molecular Biology and Genetics; Ebru Erbay has made a very important reconnaissance with her latest research and it is hopeful that she can prevent deaths caused by arteriosclerosis. The Miracle Solution for Arteriosclerosis Dr. Ebru Erbay managed to stop the arterial stiffness of the mice with her work, and she put her stamp on the medical history!

# data[].attributes.headline
BETÜL CAN ANATOLIAN HIGH SCHOOL TEAM-2  teacher: Simru Pamuk

# data[].attributes.subject
BETÜL CAN ANATOLIAN HIGH SCHOOL TEAM-2  teacher: Simru Pamuk

# data[].attributes.body
Olives in religion

Some of the world's most widely followed religions place great significance on olives and olive trees. Even so, the use of olive oil in religious rituals has its origins in pagan ceremonies. Priests in ancient Egypt, Greece and Rome used olive oil in their sacrifices and offering to the gods.

Olive oil — along with bread, wine and water — is one of the four most important symbols in Christianity. References to olive oil are almost as old as the religion itself, with God telling Moses that olive oil is a holy anointing oil (Exodus, 30:22-33). This tradition of anointing with oil has continued throughout history by leaders of churches and nations.

A mosaic depicts the prayer in the Garden of Olives at St. Mark's Basilica, Venice, Italy. Wikimedia Commons

The olive tree also came to symbolize peace and God's reconciliation with man. A dove brought an olive branch back to Noah as a sign that the flood was over. Jesus was praying in the Garden of Olives, or Gethsemani, when he was taken prisoner. In Hebrew, "gethsemani" means "olive press." Early Christians decorated their tombs with olive branches as a sign of the victory of life over death.

The Quran and hadith mention the olive and the olive tree numerous times. Islam considers the olive a blessed fruit and a health food that is a good source of nutrition. A parable refers to Allah, olive oil and light (Surah al-Noor 24:35). Another reference speaks to olives and nutrition (Surah al-Anaam, 6:141). The hadith refers to the olive tree as "blessed" (Reported by al-Tirmidhi, 1775).
Source: https://www.treehugger.com/how-olives-changed-the-world-4862620

# data[].attributes.headline
Sura of NUR from KURAN   Süleyman ATEŞ Meal       Betül Can Anatolian High School

# data[].attributes.subject
Sura of NUR from KURAN   Süleyman ATEŞ Meal       Betül Can Anatolian High School

# data[].attributes.body
"Allah is the light of the heavens and the earth. His light is like an oil lamp with a lamp inside. The lamp is in glass. Glass is like a pearl star. It is burned from a blessed olive tree (oil of) neither belonging to the east nor the west. (It is such a blessed tree) That its oil gives light even though it is almost not touched by fire. Its light is bright, sparkling. Allah guides whoever He wishes to His light. Allah gives people examples. God knows everything." Sura NUR KURAN, tHe Holy Book of Islam

# data[].attributes.headline
Betül Can Anatolian High School team-2 data work

# data[].attributes.subject
Betül Can Anatolian High School team-2 data work

# data[].attributes.body
The tree of life and the Turks

The tree of life is found in Central Asian Turkish mythology. Its elements symbolize the “rebirth, growth and development of the Turkic peoples.” It is also to be found in shamanism, in which the tree provides a ladder for the shamans to use, ascending and descending between the spirit world and the underworld. The wood of the sacred tree is what is said to be what was used to form the shaman’s drum, an integral part of the materials used in performances of rituals and sacred rites. The beech tree seems to have been the tree that was worshipped right up to recent times. Sacrifices would even be made to it, according to Abdülkadir İnan in his book on shamanism.

In the 17th century, Ottoman travel writer Evliya Çelebi talks about the various beliefs of the peoples living in the northern Caucasus region. He notes that once a year the people would gather and light candles around the tree and perform a rite. This tree grew from a piece of the Tuba tree and had been sent to Alexander from God by means of the angel Gabriel. In particular Çelebi identified the Nogay tribe as perpetuating this custom, even though they had become Muslims.

Such a shamanistic practice as tree worship makes the legendary dream of Osman Gazi, the founder of the Ottoman dynasty even more interesting. Osman had a dream in which he saw the famous Ahi Şeyh Edebali so he went to the şeyh and explained how he had seen him in his dream. “’A moon appeared in your breast. It rose, rose and then descended into my breast. From my navel there sprang a tree. It grew and branched out so much, that the shadow of its branches covered the whole world. What does my dream mean?’

“After a brief silence, Edebali interpreted:

“’Congratulations, Osman! God Almighty bestowed sovereignty upon you and your generation. My daughter will be your wife, and the whole world will be under the protection of your children.’”
One suspects that Ahi Şeyh Edebali knew about the world tree or tree of life.
Certainly the tree of life continued as a motif because of its deep religious significance. In “Turkish Flat Weaves,” the authors point to Yörük and Turkmen nomads who use the tree to represent the axis of the world in their kilim designs. The kilims from the Thracian area, sometimes known as Şarköy kilims, have this motif as their center decoration. The authors also note that the tree of life is often found in prayer kilims, as well as in border meanders.

Just a side note. If you’ve ever looked at the Turkish five-kuruş coin issued in 2009, you’ll see a stylized tree of life on the obverse side.
Source: https://www.hurriyetdailynews.com/the-tree-of-life--an-enduring-symbol-65898

# data[].attributes.body
�In Aistian mythology, oaks are the most important trees grown in many sacred places. The ancient Aistians (and Lithuanians) believed that spirits lived in the oak groves, and especially the old and thick oaks were the habitats of the gods. The historian and ethnographer of Lithuania Minor Motiejus Pretorijus, who lived in 1635–1707, wrote that people prayed to old, powerful, sacred oaks from very distant places because they believed that God was building an angel next to them, which is good for good people and bad for bad ones. - blog. The Prussians believed that the gods lived in oaks and in their ooze they even heard the answers of the gods. Late folk folklore also mentions that a person who has returned from the journey back to God wakes up under an oak tree or in an oak grove. In mythology, the cult associates oak with Thunder.

# data[].attributes.body
O(Allah) ki, Gök’ten su indirdi. Onunla, her şeyin bitkisini bitirdik ve ondan bir yeşillik çıkardık. Biz ondan kümelenmiş taneler; hurma ağacının tomurcuğundan sarkmış salkımlar, birbirine benzeyen-benzemeyen üzümler, zeytinler ve nardan bahçeler çıkarıyoruz. O olgunlaşıp ürünlerini verdiği zaman, ona bakın! Muhakkak bunda, iman eden bir kavim için ayetler(deliller) vardır.

[EN'AM(6)/99]

# data[].attributes.body
https://kuran.diyanet.gov.tr/tefsir/sure/95-tin-suresi

# data[].attributes.body
Yani, öylesine ciddiye alacaksın ki yaşamayı, yetmişinde bile, mesela, zeytin dikeceksin, hem de öyle çocuklara falan kalır diye değil, ölmekten korktuğun halde ölüme inanmadığın için, yaşamak yanı ağır bastığı için.

Nazım Hikmet Ran

# data[].attributes.body
Anonymous

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
What is the significance of the olive tree, and olive oil, in the Scriptures? Why were olive trees "shaken," and why were the berries "beaten," and "trodden down"? Why were kings and priests anointed with olive oil? What does olive oil and the olive tree symbolize? There is far more mystery and truth hidden about the humble olive than most begin to imagine! Here is new insight into this remarkable plant, its oil, its wood, its ancient usage, and its function and typology.

William F. Dankenbring

The Hebrew word for "olive tree" is es shemen, which literally means 'tree of oil." It is from a primitive root meaning "to shine." It means "richness, anointing, fat, fruitful, oil, ointment, olive." It is related to the word shemesh, "to be brilliant," and which also is the Hebrew word for the "sun," that brightly shining orb in the sky.

Another Hebrew word for "olive" is zayith, meaning "an olive," as "yielding illuminating oil." Its related to the word ziv, meaning "to be prominent," "brightness." Ziv is the month of flowers, corresponding to Iyar, or our April-May.

On the outside, the olive tree may seem like any other tree, rather ordinary in appearance and size - some might say even a little bit "ugly," and at certain seasons of the year even a little "messy," with olives littering the ground beneath the tree!

The foliage of the olive tree is dense, and when it becomes old the fairly tall trunk acquires a unique pattern of twists and turns, protuberances and knots, on its bark and in its form, giving the tree a very interesting appearance.

Says the Encyclopedia Judaica, "There are trees in Israel estimated to be 1,000 years old that still produce fruit. In old age the tree becomes hollow but the trunk continues to grow thicker, at times achieving a circumference of 20 feet" ("Olive," vol.12, page 1363). Says the authoritative source, "It is an evergreen, and the righteous who take refuge in the protection of God are compared to it."

Interestingly, if the trunk is cut down, the shoots from its roots continue to grow, ensuring its continued existence.

Olive wood is very hard, and beautifully grained. It is very desirable in the manufacture of smaller wooden objects, pieces of furniture, and ornaments.

However, there is much more to the olive tree than almost anybody imagines.

History of the Olive Tree

The olive was one of the most valuable trees to the ancient Hebrews. It is first mentioned in Scripture when the dove returned to Noah's ark carrying an olive branch in its beak (Gen.8:11). Since that time, the olive branch has been a symbol of "peace" to the world, and we often hear the expression, "extending an olive branch" to another person as a desire for peace.

The olive also figures prominently on the seal of the United States of America. The seal pictures an olive branch with a cluster of thirteen leaves and thirteen olives. Why the number "thirteen"? Because the U.S. began with 13 colonies, and the Anglo-Saxon people of the United States are mainly descended from the "thirteenth tribe" of ancient Israel - the tribe of Ephraim, the youngest ("thirteenth") son of the patriarch Joseph!

When Israel conquered Canaan, the olive tree was a prominent feature among the flora of the land. It was described as a "land of olive oil" (Deut.8:8). The olive was a very important source of revenue to the early Israelites. It was tithed upon along with all the produce of the land (Deut.12:17).

Olive Oil and the Sanctuary

Cakes of bread "anointed with oil" were among the sanctified offerings Israel made to God (Lev.8:26). The leaders of Israel offered to God in addition to rams and lambs and goats, "fine flour mixed with oil as a grain offering" (Numbers 7:19, 25, etc.). In addition, when the priests were separated for their priestly service, one young bull and two rams were taken, without blemish, "and unleavened bread,, unleavened cakes mixed with oil, and unleavened wafers anointed with oil," were used in the ceremony of sanctification (Exodus 29:1-2).

God told Moses regarding Aaron, his brother, "And you shall take the anointing oil, pour it on his head, and anoint him" (Exodus 29:7). The holy anointing oil itself was comprised of quality spices - myrrh, cane, cassia, and olive oil (Exo.30:23-25). The Tabernacle, the Ark of the Covenant, the Table of Showbread, the Lampstand (Menorah), the Altar, the Laver, and its foot, were all anointed with the same precious compound, as a holy oil of anointing (Exo.30:26-33).

The menorah in the Tabernacle - with its seven lamps - was lit with "oil for the light" (Exo.25:6). God told Moses, "Command the children of Israel that they bring to you pure oil of pressed olives for the light, to make the lamps burn continually" (Lev.24:2).

The daily sacrifices were also accompanied with olive oil (Exo.29:40).

When lepers were cleansed, a special sacrifice was made, together with "fine flour mixed with [olive] oil as a grain offering, and one log of oil" (Lev.14:10). A "log" was a little over a half a quart. At the cleansing ceremony, a lamb was slain as a trespass offering, and a log of oil, both waved as a wave offering before the Lord. The priest would pour some of the oil into his own left hand, then dip his right finger into the oil in his left hand, and sprinkle the oil seven times before the Lord, and of the rest of the oil in his left hand he would put some on the tip of the right ear of the leper being cleansed, and on the thumb of his right hand, and on the big toe of his right foot (Lev.14:13-18). The rest of the oil would be put on his head.

The log of oil used in the ceremony cleansing the leper was the largest amount of oil called for in any religious rite. The rite symbolized the return to favor of the one healed, and the return of honor and joy. It is also symbolic of his restoration to life!

Beating and Crushing the Olive

Oriental people regarded the olive as a symbol of beauty, strength, divine blessing and prosperity. The cultivated olive tree grows to about 18-20 feet in height, and has a contorted trunk and numerous branches. The tree develops slowly, but often attains a ripe old age of several centuries. Some have been known to live for over a thousand years. If cut down, new shoots spring up from its roots, so that as many as five new trunks could come into being.

The berries borne by the olive tree ripened in the early autumn and were harvested toward the end of November. Gathering of the fruit of the olive was - and is still today - an exercise of shaking the tree and its branches vigorously, causing the olive to fall to the ground. Sometimes the branches were beaten with poles to facilitate the dropping of the fruit. God declared to the ancient Israelites, " When you beat your olive trees, you shall not go over the boughs again; it shall be for the stranger, the fatherless, and the widow" (Deut.24:20).

Once gathered, the olives would be used to extract olive oil by means of a mortar and pestle (Exo.27:20), or by using a stone press to grind them. Ancient presses hewn out of solid rock have been found at Megiddo, Jerusalem, and Taanach. A large stone roller manned by two people crushed the olives to a pulp, which was then either trodden out (Deut..33:24) or subjected to more pressing. Once the impurities were removed, the oil was ready for use.

In order to make oil, the olives were either bruised in a mortar, crushed in a press loaded with wood or stones, ground in a mill, or trodden with the feet. The "BEATEN" oil of Exodus 27:20, 29:40, Lev.24:2, and Num.28:5, was most likely made by bruising in a mortar.

Says the Encyclopedia Judaica, "The olives were beaten down from the trees with poles (Isa.17:6), and were pounded into pulp in mortars or by the feet (Micah 6:15). The pulp was placed in wicker baskets from which the lightest and finest oil could easily run off This grade of oil, known as beaten oil (Heb. Shenen katit), is mentioned five times in the Bible. It served as fuel for the lamp in the Tabernacle (Exo.27:20; Lev.24:2) and as an element in the obligatory daily meal offerings (Exo.29:40; Num.28:5). King Solomon traded this type of oil with Hiram of Tyre in exchange for cedar and cypress wood (I Kings 5:10-11). After the removal of the beaten oil, a second grade was produced by heating and further pressing the pulp. . . .

"Oil was one of the three staples of life. . . As a typical product of Palestine and as a necessity, oil is listed, particularly in Deuteronomy, among the three blessings of the land in time of God's favor - grain, wine, and oil (Deut.11:14, etc.)" ("Oil," vol.12, p.1347).

Many Uses of Olive Oil

Oil was regarded as a symbol of honor, joy, and favor. Therefore, oil was not to accompany purification rights associated with dishonor, shame, sorrow, and disfavor, just as it was withheld from the body in times of mourning (II Sam.12:20; Dan.10:3). Therefore, in regard to the special sacrifice made when a man suspected his wife of having committed adultery, God commanded, "No oil shall be poured upon it and no frankincense should be laid on it, for it is a meal offering of remembrance which recalls doing wrong" (Num.5:15). The flour of a sin offering also was to be free from both oil and frankincense (Lev.5:11).

Olive oil was often used to anoint the head and body after a bath. Ruth was advised by Naomi to wash and anoint herself and put on her best garment, before seeking out Boaz (Ruth 3:3). David washed, anointed himself, and put on fresh clothing, before entering the house of God to worship Him (II Sam.12:20).

The olives were then transported in baskets on the back of donkeys to processing locations. The oil was usually extracted from the berries by placing them in a shallow rock cistern and crushing them with a large upright millstone. At times, they were crushed by being pounded by the feet of the harvesters. One of the blessings God gave to the tribe of Asher was the prophecy, "Asher is most blessed of sons; let him be favored by his brothers, and let him dip his foot in oil" - olive oil (Deut.33:24).

Pure beaten olive oil was the best in quality. Leaves, twigs and dirt having been removed, the olives were beaten to pieces, crushed, and put into a basket, and the oil was allowed to flow out by itself. It was considered a sort of "first fruit" as it was obtained before the pulp was put underneath the press.

One of the curses of a disobedient nation, on the other hand, was, "You shall sow, but not reap; you shall tread the olives, but not anoint yourselves with oil" (Micah 6:15).

Interestingly, the cherubim - mighty arch-angels of God - depicted in Solomon's Temple were fashioned of olive wood. We read, "Inside the inner sanctuary he made two cherubim of olive wood, each ten cubits [15 feet] high" (I Kings 6:23). They each also had a wingspan equal to their height (v.24). Olive wood is used for fine cabinet work in Palestine, the short gnarled trunks do not provide lengthy pieces of timber, so it has been conjectured that the olive wood used in the two cherubim must have been of several pieces of wood joined together.

The olive tree was a prolific tree with many uses. Because of this, it was considered the tree most worthy of being regarded as "the king of trees." Jotham, the son of Gideon, in a parable said, "The trees once went forth to anoint a king over them. And they said to the olive tree, 'Reign over us!' But the olive tree said to them, 'Should I cease giving my oil, with which they honor God and men, and go to sway over trees?'" (Judges 9:8-9).

Symbolism of the Olive

There is an ancient tradition that the "tree of life" in the Garden of Eden was an olive tree. According to the Apocalpyse of Moses, an apocryphal Hebrew book, when Adam fell ill Seth went to request the "oil of mercy" to anoint Adam and restore his health. His entreaty was refused, as it was destined for Adam to die, but the angel Michael told Seth that the oil would be granted to the righteous at the end of days. In a similar passage in the "Life of Adam" the oil is referred to as "the tree of mercy from which the oil of life flows."

Another reference to the "tree of life" in the Garden as an olive tree may be found in 4 th Edras: "The tree of life shall give them fragrant perfume" (2:12, The Old Testament Pseudepigrapha, p.527).

The same concept is preserved in the writings of the early church fathers, in Pseudo-Clement, which refers explicitly to "the oil of the tree of life."

In the book of James, we read that when a person is sick, they should call upon the elders of the church for prayer and anointing. James declared, "Is anyone among you sick? Let him call for the elders of the church, and let them pray over him, anointing him with oil in the name of the Lord. And the prayer of faith will save the sick, and the Lord will raise him up. And if he has committed sins, they will be forgiven. Confess your trespasses to one another, and pray for one another, that you may be healed. The effective, fervent prayer of a righteous man avails much" (James 5:14-16).

The oil represents holy anointing by the power of the Spirit of God. The apostle John wrote of God's Spirit as an 'anointing." He declared: "But the anointing which you have received from Him abides in you, and you do not need that anyone teach you; but as the same anointing teaches you concerning all things, and is true, and is not a lie, and just as it has taught you, you will abide in Him" (I John 2:27).

Jesus Christ explained, "And I will pray the Father, and He will give you another Helper, that He may abide with you forever - the Spirit of truth" (John 14:16). He added, "However, when He, the Spirit of truth, has come, He will guide you into all truth" (John 16:13). The Spirit will tell us "things to come" (same verse).

Oil, therefore, is a type of the Holy Spirit - as are water (John 7:37-39) and the wind (John 3:8; Acts 2:1-4).

Rulership and Sovereignty

The olive tree's association with royalty and rulership is also shown by its usage in providing "oil" to anoint those favored by God. It was an emblem of sovereignty, and was used to anoint "kings" to office (I Sam.10:1, I Kings 1:39; II Kings 9:1, 6).

When David was chosen to be king of Israel, God said to Samuel the prophet, "Fill your horn with oil, and go; I am sending you to Jesse, the Bethlehemite. For I have provided Myself a king among his sons" (I Sam.16:1). When David the youngest son was presented before Samuel, he "took the horn of oil, and anointed him in the midst of his brothers; and the Spirit of the LORD came upon David from that day forward"(I Sam.16:13). God said, "I have found My servant David; with My holy oil, I have anointed him" (Psalm 89:20).

Kings were "anointed ones." That means, in Hebrew, that they were messiahs, for the term "Messiah" literally means "anointed one." Isaiah the prophet even calls the Gentile king Cyrus "God's anointed one" (Isa.45:1).

The true Messiah, Son of David, however, is also called "His Anointed" (Psalm 2:2). In Hebrew, the word is Messiah, or Moshiach. In Greek, it is translated "Christ." In English, it would be "Commissioned One," or "Anointed One."

Joy and Gladness

Olive oil also symbolized gladness and joy. David wrote of the Messiah, "You love righteousness and hate wickedness; therefore God,, your God, has anointed you with the oil of gladness more than your companions" (Psalm 45:7). When the Messiah returns, He will give the people "the oil of joy for mourning, the garment of praise for the spirit of heaviness; that they might be called trees of righteousness, the planting of the LORD, that He may be glorified" (Isaiah 61:3).

Joy, symbolized by olive oil, is the second fruit of the Holy Spirit listed by the apostle Paul: "The fruit of the Spirit is love, joy, peace, longsuffering, kindness, goodness, faithfulness, gentleness [meekness], self control" (Gal.5:22-23).

God's Spirit is the Spirit of joy, and joy is associated with the oil of the olive! The olive tree is also associated with the Festival of Joy - the Feast of Tabernacles.

In Nehemiah we read that during the Feast of Tabernacles, God's people are to "dwell" or "sit" in booths, or sukkah, small, temporary dwellings, out-of-doors, under the open sky, as a testimony of their faith and obedience to God, and as a symbol of walking and living intimately with God (Nehemiah 8:14-15). This was to be a great, tremendous time of joy overflowing and running over! The Feast is called "the festival of our joy" by the Jewish people, because God commands especially for this festival we must "rejoice" (Deut.14:26). At the festival, God commands, "you shall rejoice in all to which you have put your hand" (Deut.12:7). "And you shall rejoice before the LORD your God" (Deut.12:12; see also verse 18). Three times in one single chapter, God thunders, "REJOICE"!!!

Do we get the message?

"The joy of the LORD shall be your strength" (Nem.8:10).

Oil for Lamps

Olive oil served as fuel for lamps. In the parable of the ten virgins, five wise and five foolish, the foolish ones allowed the oil in their lamps to run out (Matt.25:3). The "lamp" is a symbol of the Word of God. David wrote, "Your Word is a lamp to my feet and a light to my path" (Psalm 119:105). Solomon wrote, "For the commandment is a lamp, and the law a light" (Prov.6:23). The oil of the lamp is the indwelling Spirit of God. God's Spirit sheds illumination on the laws and commandments of God, giving us understanding and wisdom and knowledge. Without it, God's Word is a hopeless jumble of indecipherable riddles, paradoxes, and mysterious allegories. But God's Spirit opens His Word and His Law to our understanding, so we can grasp and obey them!

When a lamp was filled with olive oil, the wick maintained a steady flame until the fuel ran out. So it is with God's people. When we are filled with His Spirit, our spiritual light shines brightly and gives a steady, radiant light! (Matt.5:14-16). In New Testament times, it was customary for the bearer of the lamp to attach a small container of olive oil to one finger by means of a string, to safeguard against oil depletion and loss of light.

Spiritual Medicine

Olive oil was also used as a medicine to anoint wounds. It was used both internally and externally. Its soothing and protective qualities made it a valuable remedy for gastric disorders, and its qualities as a mild laxative were widely recognized in ancient times. Externally, it was used for bruises and wounds. Isaiah wrote, "From the sole of the foot even to the head, there is no soundness in it, but wounds and bruises and putrefying sores; they have not been closed or bound up, or soothed with ointment" (Isaiah 1:6). Jesus sent out His disciples to heal the sick and to preach the gospel. "So they went out and preached that people should repent. And they cast out many demons, and anointed with oil many who were sick, and healed them" (Mark 6:13).

In another case, a good Samaritan found along a road a man beaten and injured by robbers. He had compassion on him, and "bandaged his wounds, pouring on oil and wine; and he set him on his own animal, and brought him to an inn, and took care of him" (Luke 10:34).

The wholesome, healthy aspect of olives has generally been overlooked by most people. It is the best oil for cooking, for using to make salad dressings, for sautéing foods, and provides many nutritious food factors to our diet. Olive leaf extract is another recently discovered health supplement which helps the body fight off disease. In Biblical times, olives were an important part of the diet of God's people (II Chron.2:10). It was mixed with meal and made into cakes. The oil was often used in the preparation of food, replacing butter in cooking (I Kings 17:12-16).

The Olive Tree and Righteous Man

The heartiness, ruggedness, and strength of the olive tree made it an ideal symbol of the righteous man - the tzaddik. David said, "But I am like a green olive tree in the house of God; I trust in the mercy of God forever and ever" (Psalm 52:8). A green, virile, vigorous olive tree in the house of God represents one who is vigorous and zealous in righteousness, dwelling close to God in fruitful companionship and unity.

Virtue, or righteousness, is likened to fragrant oil. God declares, "Behold, how good and how pleasant it is for brethren to dwell together in unity! It is like the precious oil upon the head, running down on the beard, the beard of Aaron, running down on the edge of his garments" (Psalm 133:1-2).

In the Song of Solomon, the Shulamite - a type of God's Church, or Israel - says of her Betrothed, the Messiah - "For your love is better than wine. Because of the fragrance of your good ointments, Your name is ointment poured forth" (Song of Songs 1:2-3).

Oil, however, must be used carefully. Solomon wrote, "There is desirable treasure, and oil in the dwelling of the wise, but a foolish man squanders it" (Prov.21:20). Because olive oil production was so highly valued in Israel, in David's day special guards and protectors were appointed to safeguard the olive orchards, as if they were silver and gold (I Chron.9:29; 27:28).

David says of God, "You anoint my head with oil; my cup runs over" (Psalm 23:5). He speaks of three vital elements for mankind, declaring that God gives us "wine that makes glad the heart of man, oil to make his face shine, and bread which strengthens man's heart" (Psalm 104:15).

Likewise, God says of Israel, when they repent of their transgressions of His divine Law, "I will heal their backsliding, I will love them freely, for My anger has turned away from him. I will be like the dew to Israel; he shall grow like the lily, and lengthen his roots like Lebanon. His branches shall spread; his beauty shall be like an olive tree, and his fragrance like Lebanon" (Hos.14:4-6).

The children of the righteous are also described as olive plants. God declares, "Blessed is every one who fears the LORD, who walks in His ways. When you eat the labor of your hands, you shall be happy, and it shall be well with you. Your wife shall be like a fruitful vine in the very heart of your house, your children like olive plants all around your table. Behold, thus shall the man be blessed who fears the LORD" (Psalm 128:1-4).

Grafting Olives

However, it is most instructive to note that the fruit of the olive tree, in its wild state, is both small and worthless. It must be properly tended and cultivated to produce optimum fruit. To become truly prolific, the olive tree must be grafted, a process by which good stock is made to grow upon a wild shrub.

Speaking of the vitality of this truth, the apostle Paul wrote, comparing Israel and the Gentile nations to the olive tree. Paul wrote to the Romans, "For if the firstfruit is holy, the lump is also holy; and if the root is holy, so are the branches. And if some of the branches were broken off, and you, being a wild olive tree, were grafted in among them, and with them became a partaker of the root and fatness of the olive tree, do not boast against the branches. But if you do boast, remember that you do not support the root, but the root supports you. You will say then, 'Branches were broken off that I might be grafted in.' Well said. Because of unbelief they were broken off, and you stand by faith. Do not be haughty but fear. For if God did not spare the natural branches, He may not spare you either. Therefore consider the goodness and severity of God: on those who fell, severity; but toward you, goodness, if you continue in His goodness. Otherwise you also will be cut off. And they also, if they do not continue in unbelief, will be grafted in, for God is able to graft them in again. For if you were cut out of the olive tree which is wild by nature, and were grafted contrary to nature into a cultivated olive tree, how much more will these, who are natural branches, be grafted into their own olive tree?" (Romans 11:16-24).

The natural olive tree here pictures Israel, and the wild olive trees picture Gentiles. Because of unbelief and a lack of faith, the majority of Jewish people today have rejected Christ as the Messiah. Their minds are blinded to this incredible truth. Therefore, God has broken them off the tree, and has grafted into His tree of spiritual "Israel," many Gentile believers. But, Paul points out, they, too, stand by the grace of God. God forbid that they should become arrogant, proud, lifted up, and conceited - for if they sin, they too can be broken off the tree and replaced!

Even so, the unbelieving Jews are not lost eternally. They can still be grafted back onto the good tree, if they will only come to their senses, repent of their sins, and accept the Messiah - Yeshua of Nazareth - who was proved to be the true Messiah by many proofs, as the New Testament record reveals.

This picture of the grafting of the olive tree should make each one of us sit up and take notice - to consider the severity and justice of God, and also His abundant mercy and goodness. Our salvation is up to us! As Paul wrote to the Philippians, "Therefore, my beloved . . . work out your own salvation with fear and trembling" (Phil.2:12). "For the time has come for judgment to begin at the house of God; and if it begins with us first, what will be the end of those who do not obey the gospel of God?" (I Pet.4:17).

The Olive and Us!

The "shaking" and "beating" of olives, to harvest them and extract the precious oil, is a type of the life of God's people. The shaking pictures each one of us, who must literally be "shaken" up in order for us to repent of our sins, become converted, and to change our way of life to conform to God's standard of living.

Paul wrote, "And do not be conformed to this world, but be transformed by the renewing of your mind, that you may prove what is that good and acceptable and perfect will of God" (Rom..12:2).

The Jewish people, in the book of Acts, on that first Pentecost of the New Testament Church, heard the preaching of the apostle Peter, and they were "cut to the heart" (Acts 2:37). What Peter said shook them up. They exclaimed in alarm, "Men and brethren, what shall we do?" They did not take the message lightly.

Even so, for any of us to become truly converted, at first we must be shaken up. And "stirred." Stirred up in our heart and mind, and anxious make amends. To save ourselves! Peter exhorted and urged them, "Be saved from this perverse [crooked] generation" (Acts 2:40).

Secondly, once we are "shaken" and our lives begin to change, then we must be "beaten down," humbled, suffer, and be "crushed," "bruised," and afflicted, in order to produce the fruits of righteousness - the good "first fruits" of olive oil!

That is why David wrote, "Many are the afflictions of the righteous, but the LORD delivers him out of them all" (Psalm 34:19). And, "Cast your burden on the LORD, and He shall sustain you; He shall never permit the righteous to be moved" (Psalm 55:22). He wrote, "It is good for me that I have been afflicted, that I may learn Your statutes" (Psalm 119:71).

The apostle Paul wrote, "No temptation has overtaken you except such as is common to man; but God is faithful, who will not allow you to be tempted beyond what you are able, but with the temptation will also make a way of escape, that you may be able to bear it" (I Corinthians 10:13). James asserted, "My brethren, count it all joy when you fall into various trials, knowing that the testing of your faith produces patience.. But let patience have its perfect work, that you may be perfect and complete, lacking nothing" (James 1:2-4). And Peter declared, "Do not think it strange concerning the fiery trial which is to try you, as though some strange thing happened to you; but rejoice to the extent that you partake of Christ's sufferings, that when His glory is revealed, you may also be glad with exceeding joy" (I Pet.4:12-13).

Just like the poor olives, we too must be crushed, beaten down, and humbled, so that we can produce much good fruit for God's Kingdom!

Do you like being trodden upon? Mashed down? Crushed? Of course not! It is hard to take - humiliating - humbling. Yet it is for our own eternal good, to give us an entrance into the glorious kingdom of God! Therefore we must be "more diligent to make our calling and election sure," so that we will "never stumble, for so an entrance will be supplied to you abundantly into the everlasting kingdom of our Lord and Savior Jesus Christ" (II Pet.1:10-11).

"Sons of Oil"

In the book of Zechariah the prophet, two of God's most fruitful servants are described as "olive trees." In the prophecy, Zechariah sees a lampstand of solid gold with a bowl and "seven lamps with seven pipes to the seven lamps. Two olive trees are by it, one at the right of the bowl and the other at its left" (Zech.4:2-3).

The angel told the prophet, "This is the word of the LORD to Zerubbabel: 'Not by might nor by power, but by My Spirit,' says the LORD of hosts. Who are you, O great mountain? Before Zerubbabel you shall become a plain! And he shall bring forth thee capstone with shouts of 'Grace, grace to it!'" (Zech.4:6-7). God adds, further, "The hands of Zerubbabel have laid the foundation of this temple; his hands shall also finish it. Then you will know that the LORD of hosts has sent me to you. For who has despised the day of small things? For these seven rejoice to see the plumb line in the hand of Zerubbabel. They are the eyes of the LORD which scan to and fro throughout the whole earth" (Zech.4:9-10).

Zechariah then asked, "What are these two olive trees - at the right of the lampstand and at its left?" (verse 11). He went on, "What are these two olive branches that drip into the receptacle of the two gold pipes from which the golden oil drains?" (v.12). The angel answered, " 'Do you not know what these are?" And I said, 'No, my lord.' So he said, 'These are the two anointed ones [Hebrew, ' sons of fresh oil'], who stand before the Lord of the whole earth'" (Zech.4:13-14).

This prophecy is interpreted for us in the New Testament. Many have noticed that the book of Zechariah seems to be a type or forerunner of the book of Revelation, the last book in the New Testament. Indeed, there are many connections between the two prophetic books.

In Revelation, Jesus Christ explains the meaning of the seven lamps of the lampstand. John the writer of Revelation also saw a vision of seven lamps. He said, "I saw seven golden lampstands, and in the midst of the lampstands One like the Son of Man. . . He had in His right hand seven stars . . ." (Rev.1:12-16). What is this symbolism? Jesus declares, "The mystery of the seven stars which you saw in My right hand, and the seen golden lampstands: The seven stars are the angels of the seven churches, and the seven lampstands which you saw are the seven churches" (Rev.1:20).

In Revelation, chapters 2-3, we find a direct prophecy given for each of seven churches of God, each one related to the next but all seven independent - like seven branches of a tree, all united at the base by the trunk, which is Christ. Each of these churches has its own ministry and mission, and each has its own problems, weaknesses, sins, and frailties. Nevertheless, as a whole they describe the church of God, the church the Messiah built (Matt.16:18), down through the ages, and in this modern time we live in, today!

What, then, are the two olive trees? Again, in Revelation we discover that during our day, or in the immediate future, God is going to raise up two unique human beings - who will be His servants, like unto Moses and Aaron, or Elijah and Elishah. Notice!

In chapter 11, God tells the apostle John that during this end time there will be a Temple rebuilt in Jerusalem, with worshipers in it (Rev.11:1-2). During this time, the holy city will be trodden under foot by Gentile rulers for 42 months (1260 days or a literal 3 ½ years). And then God says: "And I will give power to My two witnesses, and they will prophesy one thousand two hundred and sixty days, clothed in sackcloth" (Rev.11:3).

Who are these two men? John says, "These are the two olive trees and the two lampstands standing before the God of the earth" (verse 4).

John ties this prophecy directly to the fourth chapter of Zechariah! He goes on: "And if anyone wants to harm them, fire proceeds from their mouth and devours their enemies. And if anyone wants to harm them, he must be killed in this manner. These have power to shut heaven, so that no rain falls in the days of their prophecy, and they have power over waters, to turn them to blood, and to strike the earth with all plagues, as often as they desire" (verses 5-6).

These men are 'sons of fresh oil" - olive oil! That is to say, they are FILLED with the Holy Spirit of God - ANOINTED by God to be His end-time prophets who will rebuke kings and nations, and thunder out the final warnings of God to a sin-drenched, wicked and corrupt world!

What about us - you and me? Are we "sons of oil"? Are we FILLED with God's Holy Spirit? When we pray, does God shake heaven and earth to answer our prayers and to intervene? "And let us hold fast the confession of our hope without wavering, for He who promised is faithful. And let us consider one another in order to stir up love and good works, not forsaking the assembling of ourselves together, as is the manner of some, but exhorting one another, and so much the more as you see the Day approaching" (Heb.10:23-25).

Let us strive to burn with the zeal of God, and to produce good fruit, filled with the oil of God's Holy Spirit - as the firstfruits! Let's learn the lesson of the olive tree!

# data[].attributes.attachment_link.description
What is the significance of the olive tree, and olive oil, in the Scriptures? Why were olive trees "shaken," and why were the berries "beaten," and "trodden down"? Why were kings and priests anointed with olive oil? What does olive oil and the olive tree symbolize?

# data[].attributes.headline
What is the significance of the olive tree in the Bible?

# data[].attributes.subject
What is the significance of the olive tree in the Bible?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
The olive tree is mentioned frequently in the Bible, from as early as the time of the flood when the dove from the ark brought an olive branch back to Noah, to Revelation 11:4, where the two witnesses are represented as two olive trees. As one of the most highly valued and useful trees known to the ancient Jews, the olive tree is significant for several reasons in the Bible. Its importance in Israel is expressed in the parable of Jotham in Judges 9:8-9: "One day the trees went out to anoint a king for themselves. They said to the olive tree, 'Be our king.' But the olive tree answered, 'Should I give up my oil, by which both gods and humans are honored, to hold sway over the trees?'"

Rather common in the Holy Land, the olive tree is a multi-branched evergreen with a knotted trunk, smooth, ash-colored bark, and oblong, leathery leaves that are silvery green. Mature, cultivated olive trees grow to 20 or more feet in height and produce small flowers of yellow or white around the first of May. When the blooms begin to fall, olives, the fruit of the tree, start to form. At first, the fruit is green but turns to a deep, blue-black or dark green color when the olives are fully ripened and harvested in early fall.

In the ancient Near East, olive trees were an essential source of food (Nehemiah 9:25), lamp oil (Exodus 27:20), medicine (Isaiah 1:6; Luke 10:34), anointing oil (1 Samuel 10:1; 2 Kings 9:3), sacrificial oil (Leviticus 2:4; Genesis 28:18), and wood for furniture (1 Kings 6:23, 31-33).

An extremely slow-growing plant, the olive tree requires years of patient labor to reach full fruitfulness. Being well-suited to grow in the Mediterranean climate, the olive tree played a significant role in the region's economy. The outer, fleshy part of the oval-shaped fruit is what yields the highly valuable commodity of olive oil. Still today, olive oil is considered good for health.

The olive tree and olive branch have been symbols of peace and reconciliation ever since the account of Noah's flood. When the dove brought Noah "a plucked olive leaf in its beak," the olive branch represented new life sprouting on the earth (Genesis 8:11). The olive tree was alive and growing. The promise of the dove's olive branch was a new beginning for humanity, peace and reconciliation with God, renewal, and revival. The slow and hearty growth of the olive tree also implies establishment and peace. Some of the oldest olive trees in the world still grow today in the Garden of Gethsemane on the Mount of Olives.

The flowering olive tree is a symbol of beauty and abundance in the Bible. The tree's fruitfulness and ability to thrive suggests the model of a righteous person (Psalm 52:8; Hosea 14:6), whose children are described as "vigorous young olive trees" (Psalm 128:3, NLT). Olive oil was also used in the anointing and coronation of kings, making it an emblem of sovereignty.

Olive tree oil is symbolic of the anointing of the Holy Spirit, as it was used as the carrier for a mixture of spices that made up the holy anointing oil. In Zechariah 4, the prophet has a vision of two olive trees standing on either side of a solid gold lampstand. The olive trees supply the oil that fuels the lamps. The two olive trees represent Zerubbabel and Joshua, the governor and high priest. The Lord encourages them not to trust in financial or military resources, but in the power of God's Holy Spirit working through them (verse 6). As in other Old Testament analogies, God's Holy Spirit is represented by the oil of the olive tree.

The process by which olives are beaten and crushed to produce olive oil contains spiritual significance as well. Jesus Christ was beaten and crushed on the cross so that His Holy Spirit would be poured out on the church after His ascension to heaven. In essence, Jesus Christ is God's olive tree, and the Holy Spirit, His olive oil. It is not mere coincidence that Christ's agonized prayer, just before His arrest, occured in Gethsemane, a place of many olive trees and whose name means "olive press."

God uses the imagery of an olive tree in Jeremiah 11:16-17 to remind His people of the covenant relationship He has with them. God's people (the nation of Israel) are depicted as an olive tree and God as the farmer. He planted them as a beautiful olive tree but warned He would cut them down if they disobeyed His laws and worshiped false gods. The apostle Paul makes use of this imagery to teach a lesson to Gentile believers in Romans 11:17-24. Paul chooses the cultivated olive tree to portray Israel and the wild olive tree to represent Gentile believers. The cultivated olive tree is pruned and nurtured so that it bears much fruit. The fruitless, ineffective branches are trimmed and discarded, but the root remains intact. God has preserved the holy root of Israel and pruned off the worthless branches.

The Gentiles, represented by the wild olive tree in Romans 11, have been grafted into the cultivated olive root. As a wild olive tree, their root was weak. Their branches were incapable of bearing fruit until they were grafted into the nourishing, life-sustaining root of the cultivated olive tree. Gentile believers now share in Israel's blessings, but Paul warns, "Do not boast that you are better than those branches. But if you do boast-you do not sustain the root, but the root sustains you" (CSB). Paul wants Gentile believers to understand that they have not replaced Israel. God has done a beautiful thing for the Gentiles, but Israel is still God's chosen nation and the source of the riches of salvation that the Gentiles now enjoy.

Jesus Christ, Israel's Messiah, is the root of Jesse, or the root of the cultivated olive tree. From Him, Israel and the Church draw their life.

# data[].attributes.attachment_link.title
What is the significance of the olive tree in the Bible?

# data[].attributes.attachment_link.description
The olive tree is mentioned frequently in the Bible, from as early as the time of the flood when the dove from the ark brought an olive branch back to Noah, to Revelation 11:4, where the two witnesses are represented as two olive trees.

# data[].attributes.headline
Verses  from the Holy Quran about the Olive Tree and Olive Oil

# data[].attributes.subject
Verses  from the Holy Quran about the Olive Tree and Olive Oil

# data[].attributes.body
By the fig and the olive and [by] Mount Sinai, And [by] this city of security [Makkah]. Verily, We have certainly created man in the best of stature. (Surah Tin:1-4).

Olives are the gift from heaven (Jannah) to mankind. Apart from the Date fruit, olives are also considered of utmost importance in Islam. Olive and its tree has been mentioned a number of times both in the Quran and hadith. Olive is considered a “blessed” fruit in Islam and apart from it being a good source of nutrition, it is also used as a health food and has its usage in “ruqyah  treatment'

Olives in Holy Quran

Olives have been mentioned seven times in the Qur’an. This indicates the worth it holds. One of the mentions was in the following ayat:

“And He it is who causes gardens to grow, [both] trellised and untrellised, and palm trees and crops of different [kinds of] food and olives and pomegranates, similar and dissimilar. Eat of [each of] its fruit when it yields and give its due [zakah] on the day of its harvest. And be not excessive. Indeed, He does not like those who commit excess.” [Surah Anaam:141]

The olive tree, one of the blessings of the plant kingdom, not only has nutritional, medicinal and cosmetic value; it also fulfils a religious function as a sign (ayah) of Allah(SWT).

He causes to grow for you thereby the crops, olives, palm trees, grapevines, and from all the fruits. Indeed, in that is a sign for people who give thought. (Surah Nahl:11).

Olives in Hadith ( Prophet's Sayings)

There is great significance of olives and its oil in Hadith. The Prophet Muhammad (SAW) said:

“Eat olive oil and use it on your hair and skin, for it comes from a blessed tree.” (al-Tirmidhi, 1775)

Health benefits of olives have been propounded in Prophetic medicine. The Hazrat Muhammad (PBUH) is reported to have said:

“Take oil of olive and massage with it – it is a blessed tree.” (Darimi, 69:103).

Another verse highlights the luminescent property of olive oil, powerfully illustrated in the Noble Qur’an:

Allah is the Light of the heavens and the earth. The example of His light is like a niche within which is a lamp, the lamp is within glass, the glass as if it were a pearly [white] star lit from [the oil of] a   blessed  olive tree, neither of the east nor of the west, whose oil would almost glow even if untouched by fire. Light upon light. Allah guides to His light whom He wills. And Allah presents examples for the people, and Allah is Knowing of all things. (Surah Nur: 35).

# data[].attributes.headline
Betül Can Anatolian High School Turkey by Team 2 Our teacher is Simru Pamuk

# data[].attributes.subject
Betül Can Anatolian High School Turkey by Team 2 Our teacher is Simru Pamuk

# data[].attributes.body
Holy Kuran Interpretation by Elmalılı Hamdi Yazır

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Tin'e ve Zeytun'a andolsun". Tin incir demek ise de burada öyle terceme etmek pek uygun olmayacaktır. Zira tefsircilerin bir çoğunun açıklamasına göre burada Tin ve Zeytun birer özel isim yerindedir. Özel isim olmuş kelimelerin ise tercemesine kalkışmak doğru değildir. Çünkü onlar neye isim olmuşlarsa onları mânâlarıyla değil lafızlarıyla tanıtırlar. "İncir Köyü" diye bilinen bir köy, "Tin Karyesi" diye terceme edilmekle tanıtılmış olmayacağı gibi, Tin adıyla anılan bir dağı veya mescidi veya beldeyi de incir diye anlatmaya kalkışmak izah değil, karıştırma olur. Gerçekte tefsirler burada Tin ve Zeytun hakkında başlıca iki görüş nakletmişlerdir:

BİRİSİ: Bazı tefsirciler demiştir ki: Görünen şekli ile Tin ve Zeytun'dan maksat, bu ad ile meşhur olan incir ve zeytin yemişleri veya ağaçlarıdır. Zira lugat itibariyle görünen bu olduğu gibi Hasen, Mücahid, İkrime, İbrahim Nehai, Ata, Mukatil, Kelbi ve daha bir kısım âlimlerden "O, sizin şu inciriniz ve zeytininizdir.", yahut "O, yenilen incir ve sıkılan zeytindir.", yahut "o, insanların yediği yemiştir." tabirleriyle rivayet edilmiş ve İbnü Abbas'a da nisbet edilmiştir. Bunlardan ise, bir mecaz veya kinaye kastedildiğini gösteren bir karine (ipucu) bulunmayınca, açık olan incir ve zeytin diye bildiğimiz meyveler olmaktır. Fakat bu durumda insan yaratılışının güzelliğini veya çirkinliğini ve sonunun acılığını veya tatlılığını anlatırken incir ve zeytine yeminle başlamanın ne ilgisi olduğunu da düşünmek gerekeceğinden incir ve zeytinin insan hayatı için hem gıda, hem meyve, hem ilaç, hem ticaret açısından faydaları pek çok olan meyvelerin en güzel ve mübareklerinden olduğunu açıklamaya çalışmışlardır ki, biz burada bunun ayrıntılarına girmeye gerek duymuyoruz. İnsan yaşamak için maddi ve manevi gıdaya muhtaçtır. Maddi gıdaların en önemlileri tatlı ve tuzlu veya yağsız ve yağlı yiyecekler, bunların en güzelleri de meyvelerdir. İşte incir ve zeytin ya meyvelerin en faydalı ve en mübarekleri olmak itibariyle özel durumlarına veya özeli zikredip geneli kastetmek yoluyla tatlı veya tuzlu, yağsız veya yağlı genellikle önemli yiyecekleri temsil edecek birer misal; Tur-i Sina ve Beled-i Emin de manevi gıdalara yer olan mübarek mevkiler olmaları nedeniyle bunlara yemin edilmiştir, demek olabilir. Bununla beraber insan yaratılış, açısından düşünüldüğü zaman "Erkeği ve dişiyi yaratana andolsun."(Leyl, 92/3) yemininin taşıdığı mânâdan dolayı bu iki meyvenin dişi ve erkekten kinaye olmaları ihtimali de uzak değildir. Bu görüşe göre Tin ve Zeytun, incir ve zeytin diye tercüme olunabilir.

İKİNCİ görüşe gelince: Birçok tefsirci de demiştir ki: Burada "tin" ve "zeytun"dan maksat yemiş değil, bu isimlerle anılan mübarek yerlerdir. Turu Sinin ve Beled-i Emin ile beraber zikredilmeleri de bunu gösteren bir karinedir. Alûsî de bir çoğunun kabul edip inandığı üzere "bunlar, mübarek şerefli yerlere yemindir" diyerek bu görüşü tercih etmiştir. Bu yerlerin nereleri olduğuna gelince de birer dağ ismi, birer mescid ismi, birer belde ismi olması hakkında üç gürüş zikretmişlerdir. Şöyle ki:

İbnü Cerir'de Katade'den: Tin, Dimeşk'ın bulunduğu dağ; Zeytun, Beyt-i Makdis'in bulunduğu dağdır. İkrime bir rivayette de: Bunlar iki dağdır.

Rebi'den: Hemedan ile Hulvan arasında iki dağ, Şam dağları.

Said b. Mansur ve İbnü Ebi Hâtim, Ebu Habib Haris b. Muhammed'den Tin, Tur-i Tina; Zeytun, Tur-i Zeyta denilen dağlardır. İyi incir ve zeytin bittiği için bu şekilde isimlendirilmişlerdir. İmam Razî bunu İbnü Abbas'ın sözü olmak üzere naklederek şöyle der: İbnü Abbas demiştir ki: Bunlar mukaddes topraklardan iki dağdır. Bunlar incir ve zeytin yetişen yerler olduklarından dolayı bunlara Süryanice'de Tur-i Tina (Tin Dağı) ve Tur-i Zeyta (Zeytin Dağı) denilmiştir. Bu takdirde yüce Allah Nebilerin yetiştiği yerlere yemin etmiş demektir. Tin denilen dağ İsa (a.s)'nın; Zeytun, Şam İsrailoğullarına gelen peygamberlerin çoğunun gönderildiği yer; Tur, Musa (a.s)'nın peygamber gönderildiği yer; Beled-i Emin de Muhammed (s.a.v.)'in peygamber olarak gönderildiği yerdir. Şu halde gerçekte yeminden maksat, peygamberlere hürmet ve derecelerini göstermek olur.

2- İki mescittirler. İbnü Zeyd: Tin, Dimeşk mescidi; Zeytun, Beyt-i Makdis Mescidi demiştir. Ka'b da: Tin Dimeşk Mescidi, Zeytun İliya Mescidi demiştir. İbnü Abbas'tan gelen bir rivayete göre de Tin Nuh Mescidi, Zeytun Beyt-i Makdis Mescidi'dir.

3- İki beldedir. Ka'b'ın dediğine göre Tin, Dimeşk; Zeytun, Beyt-i Makdis'tir. Şehr b. Havşeb de: Tin, Kûfe; Zeytun, Şam'dır demiştir. Maksadı Kûfe'nin bulunduğu yer demek olacaktır ki Nuh (a.s)'un konakladığı yere denir.

Demek ki Tin ve Zeytun, aslında bildiğimiz incir ve zeytin meyveleri ve ağaçları olmakla beraber bunların yetiştiği bereketli yerler olmakla tanınmış iki dağ ve onlarda iki belde ve onlarda iki mescid dahi Tin ve Zeytun adlarıyla tanınmış, bunlar da Tur-i Seyna ve Mekke gibi dinin çıktığı mübarek şerefli yerler sayılmış olduğundan burada hayat için maddi, manevi gıdaların ve incir ve zeytin gibi faydalı meyveler verecek çalışma ve amelin ve yerin önemine ve özellikle incir ve zeytinin lezzet, kıymet ve faydalarına da ima ve işaret ile beraber daha ziyade peyamberlerin yetiştiği, dinlerin çıktığı yerler olarak bilinen kutsal yerlere yemin edilmiştir. Bundan dolayı "Keşf" yazarının dediği gibi, bunların hepsi dinî ve dünyevî hayır ve bereketi ile mukaddes topraklara ve emin bir beldeye yemin demek olur. Yalnız incir ve zeytine yeminde bu ahenk ve kapsamı anlamak güçtür. Onun için Tin'i ve Zeytun'u sade incir ve zeytin meyveleri diye terceme etmemeli, gerek Hıristiyanlık'ta, gerek Yahudilik'te gerek İslâm'da "Çevresini mübarek kıldığımız."(İsrâ, 17/1) mânâsı gereğince mübarek tanınan ve hayır ve bereketinden istifade için iyi olma hususunda yarışılarak çalışılması arzu edilen mukaddes topraklara dahi işaret olmak üzere sözü geçen incir ve zeytin isimleriyle şöyle demelidir:

2. Yemin olsun o Tin'e ve Zeytun'a ve Tur-ı Sinin'e yemin olsun, Sinin Dağı'na ki Hz. Musa'nın Allah ile konuşma şerefine nail olduğu dağ olup sin harfinin kesresi veya fethası ve nunun uzatılmasıyla Tur-ı Sina ve Tur-i Seyna diye de tanınmış ve meşhur olmuştur. Sonu kısa ve uzatılmadan Tur-i Seyna da denildiği "Kamus"ta yazılıdır.

Ebu Hayyan, "Bunun Şam'da bir dağ olduğunda ihtilaf yoktur." demiş; Şihab yazarı da; "bu, meşhur olanın aksi olduğu, çünkü bu gün bilinen Tur-i Sina'nın Akabe ile Mısır arasındaki Tih yakınlarında bulunduğu" beyanıyla itiraz etmiş ise de Ebu Hayyan'ın maksadı da Mısır toprakları karşısında bulunan ve Filistin'i dahi kapsayan mutlak Şam toprakları olmalıdır. İhtilaf yoktur denilmesi bunu gösterir. Nitekim İbnü Cerir de hep "Şam'da bir dağdır, bir mübarek dağdır." diye rivayet etmiştir. Tur, dağ ve özellikle bitkili dağ demektir.

SİNİN, o dağın bulunduğu ve kendisine nisbet edildiği yerin ismi olup Beyrun ve benzeri kelimeler gibi muamele görerek çoğul kelimeler gibi "vav" ve "ya" ile irab aldığı, bazı kere de "ya" ile bırakılıp sonundaki "nun"a irab harekeleri verildiği söylenmiştir. Görünen şekliyle "Sinler Dağı" demek gibidir. Ahfeş demiştir ki: Sinin kelimesi ağaç mânâsına çoğuldur. Tekili "Sine"dir. Sanki Tur-i Eşcar yani, Ağaçlar dağı demek gibidir. Kelbi'den de "ağaçlı dağ" diye rivayet edilmiştir. Bunlar, "Derken ona varınca mübarek yerdeki vadinin sağ kıyısındaki ağaçtan şöyle seslenildi: Ey Musa!..."(Kasas, 28/30) âyetinde mübarek yerdeki Musa ağacına işaret olsa gerektir.

İbnü Ebi Hatim, İbnü Münzir, Abd b. Humeyd İbnü Abbas'tan, "sinin, hasen yani güzel demektir" diye rivayet etmişlerdir. Dahhak'ten de böyle rivayet olunmuş, İkrime'den de bunun güzel mânâsına olması Habeş lisanı olduğu ziyadesiyle rivayet olunmuştur. İbnü Cerir ve İbnü Asakir Katade'den de; "Sinin; mübarek, güzel ağaçlı demektir." dediğini rivayet etmişlerdir. Bununla beraber İbnü Cerir demiştir ki: Bu görüşlerden doğru olan, "Tur-i Sinin, bildiğimiz dağdır." diyenlerin görüşüdür. Çünkü Tur, bitkili dağ demektir. Sinin dağı denilmesi onu tarif içindir. Eğer "sinin kelimesi, güzel ve mübarek mânâsınadır" diyenlerin dediği gibi Tur'un sıfatı olsaydı, Tur tenvinli okunurdu. Çünkü bir şey bir sebep bulunmadıkça kendi sıfatına muzaf (belirtilen) kılınmaz. Yani "sinin", güzel ve mübarek mânâsında olsaydı, "Tur-i sinin"in bir sıfat tamlaması olması lazım gelir ve "Tur" kelimesi munsarif olduğundan tenvin alması gerekirdi. Oysa tenvin olmadığı için tamlama, isim tamlamasıdır diyor. Bu da çoğunlukla kabul edilmiş bulunuyorsa da, anlatıldığı üzere "sinin, güzel ve mübarek mânâsınadır" diyenler tamlamanın vasfı olduğu görüşüne varmış değillerdir. "Ağaç" veya "yer" gibi, nitelenen bir kelime takdiriyle veya sıfat-ı galibe türünden isim olarak tarif için muzafun ileyh (belirten) yapılmış olmasına engel olmaz. Maksatları güzel dağ demekten ibaret değil, yerinin veya otunun, ağacının mübarekliğini, güzelliğini beyan etme mânâsına "mübarek, güzel dağı" demek olmasında ve Hz. Musa'nın Allah'la konuştuğu o meşhur Tur-i Sina'ya bu mânâ ile "Tur-ı Sinin" denilmiş olmasında bir sakınca bulunmadığı gibi Kur'ân'da onun hakkında gelmiş olan "Vadi-i Mukaddes" (Kutsal Vadi), "Va-di-i Eymen" (Uğurlu Vadi) ve "Mübarek yerde bulunan ağaç" nitelikleriyle de pek çok ilgi ve uygunluğu vardır. Burada biraz sonra gelecek olan "Ahsen-i takvim" (en güzel biçim)den bahsetmeye bir başlangıç ve giriş olmağa da yakışır. Bu şekilde o Tin, Zeytun ve Tur-i Sinin'e yani bu üçüne yemin, Mukaddes Arz'a yemin mânâsında olur. Şu da "vav" atıfası (bağlacı)yla üçüne birden bağlanmış olur.

3. Ve bu emin, güvenli beldeye yemin olsun. Yani, Ey Muhammed! Bu bulunduğun, doğup büyüdüğün, peygamber olarak gönderildiğin, kudret, ululuk ve saygı hitabıyla emniyete erdiğin, emin yani güvenli vasfıyla tanınan beldeye de yemin olsun. Tefsirciler buna oy birliğiyle Mekke demişlerdir. Çünkü Beled Sûresi'nde de geçtiği üzere Mekke'nin bir ismi olduğu gibi "Hani biz Kabe'yi insanlara vaktiyle bir sevap mahalli ve emin bir sığınak yapmıştık. Siz de Makam-ı İbrahim'den namaz kılacak bir yer edinin."(Bakara, 2/125) buyurulduğu üzere insanlara bir sevap yeri, bir sığınak olan Ka'be ve İbrahim'in makamı olarak ve "Biz onları, her şeyin ürünlerinin toplanacağı emin bir Harem'de yerleştirmedik mi?"(Kasas, 28/57) buyurulan "Emin Harem" orada olduğu için Beled-i Emîn adıyla tanınan da odur.

Alûsî'nin yazdığına göre merfu bir hadiste de: "O, âlemlere hidayet olan Kâbe'nin bulunduğu yer ve Resulullah'ın doğduğu ve peygamber gönderildiği beldedir." diye gelmiştir. Bundan bu sûrenin Mekke'de indiği anlaşılırsa da hicretten önce mi, yoksa sonra mı indiği anlaşılmaz. Hicretten sonra inenler, Mekke'nin fethinden sonra Mekke'de inmiş bulunsalar bile Medenî sayıldığına göre hicretten evvel inmiş mânâsına Mekkî olmasını gerektirmez, Medenî de olabilir. Şu halde bu sûre Mekke'nin fethinden sonra orada inmiş ise, Katade'den rivayet edildiği üzere Medenî demek olur. Çoğunluğu,"Mekke'de inmiştir" demesi de Mekke içinde inmiş olması mânâsıyla yorumlanabilir. Bu mânâ, bu sûrenin kendinden öncekine bir netice gibi olan mânâsına da pek yakışır ise de, Mekkî olmakta meşhur olan mânâ hicretten önce olmasıdır. Şu halde Resulullah (s.a.v)'a bu güvence daha o zaman verilmiş demektir.

EMİN, "emanet" kökünden feil kalıbında fakat fail mânâsında yani emniyette kılan, zulüm ve haksızlık yapmaktan uzak, kendisine bırakılan şeyi iyi koruyan, güvenilir demektir. Bu mânâda "amin" şeklinde ism-i fail (etken ortac)i duyulmuş değildir deniliyor. (Kasas, 28/57) âyetinde olduğu gibi "amin" kelimesinin "emn" yerinde kullanılması "zu emn" yani emniyetli meâlinde olarak nisbet mânâsında olduğu söylenmiştir. Çünkü ism-i fail (etken ortaç) olarak "amin" emniyeti olan, yani korkusu olmayan, yahut emniyet eden veya emniyet ve korkusuzluk veya emanet veren demektir. Beldenin eminliği de, içinde bulunan kimseleri güvenilir bir adamın emaneti koruması gibi muhafaza eder, tecavüzden korur olmasıdır ki bu benzetme yoluyla verilmiş bir mânâdır veya emniyet ve korkusuzluk mânâsına gelen "emn" kökünde ism-i mef'ul (edilgen ortaç) olup me'mun, yani korkulmaz, korkutulmaz, emniyet ve sükun içinde demektir. Beldenin bu mânâca emin olması da, içindeki halkın korkusuz ve tehlikesiz olması, yani dert ve sıkıntılardan korkulmaması mânâsına "isnad-ı mecazi"dir. Şu halde emniyetli demek iki mânâyı da ifade edebilir. Mekke-i Mükerreme'nin böyle emin bir belde oluşu ise "Allah Ka'be'yi, o Beyt-i Haram'ı insanlar için bir düzen vesilesi kıldı."(Mâide, 5/97) mânâsı gereğince Allah tarafından insanların durumu için Beyt-i Haram yapılmış olan Ka'be-i Muazzama makamına harem olması ve ziraatsiz bir vadi olduğu halde Hz. İbrahim'in "Ey Rabbimiz! Ben soyumdan bazısını senin Ka'be'nin yanında ekin bitmez bir vadide yerleştirdim. Ey Rabbimiz! Namazı kılsınlar diye yaptım. Artık insanlardan bir kısmının kalplerini onlara meylettir. Onları ürünlerden rızıklandır. Umulur ki şükrederler." (İbrahim, 14/37) duasına mazhar olarak "Biz onları herşeyin ürünlerinin toplanacağı emin bir Harem'de yerleştirmedik mi?"(Kasas, 28/57) ve "Onlar görmediler mi ki, çevrelerindeki insanlar çarpılıyorlar iken biz Mekke'yi emin bir yer yaptık."(Ankebut, 29/67) nimetleri kriterince emin bir harem bulunması ve Resul-i Ekrem (s.a.v) Hazretleri'nin doğduğu ve peygamber olarak gönderildiği yer olması, "Oysa sen içlerinde iken Allah onlara azap edecek değildi. Mağfiret diledikleri halde Allah onlara azap edecek değildir."(Enfal, 8/33) ilâhî vaadi gereğince halkının, hem Resulullah (s.a.v.) içlerinde bulunduğu müddetçe hem de yüce Allah'ın mağfiretini isteyerek istiğfar ettikleri sürece azap olunmayacaklarına dair garanti verilmiş bulunması nedeniyledir. Emniyet ise hayatın en önemli şartlarından olduğu için, Mekke'ye böyle "emin belde" adıyla yemin edilmesi, bunun bu emniyet itibarıyla Tin, Zeytun ve Tur-i Sinin diye işaret edilen ve çekişme ve kavgadan uzak bulunmayan Arz-ı Mukaddes'teki yerlerden daha mukaddes ve dolayısıyla ilâhî ahit ve yeminde daha yüksek bulunduğunu anlatan ve bu şekilde bu yeminlerde maddi tattan manevi emniyet zevkine doğru yükselen bir ilerleme vardır ki, bu bize insan yaratılışı için yurt emniyetinin ömemini ve yurtların, beldelerin kıymeti, hakiki emniyeti ile uygun, bunun da din ile ilgili olduğunu anlatır. Bu nedenle "emin belde" vasfı Mekke'yi göstermekle beraber diğer beldelerin de kıymetlerinin en çok emniyet ve sükun açısından ölçülmesi gerekeceğine işaret eder ki bu işaret

"Allah bir beldeyi misal yaptı ki, emniyet ve sükun içinde idi. Ona rızkı her yerden bol bol geliyordu. Derken, halkı Allah'ın nimetlerine nankörlük etti. Allah da onlara, yaptıkları sebebiyle açlık ve korku elbisesini tattırdı. Andolsun onlara içlerinden bir peygamber geldi de onu yalanladılar. Zulmederlerken azap kendilerini yakalayıverdi. Artık Allah'ın size verdiği rızıklardan helal ve hoş olarak yeyin de Allah'ın nimetine şükredin. Eğer gerçekten ona ibadet edecekseniz."(Nahl, 16/112-114) âyetlerinin mânâsıdır.

İşte Tin, Zeytun, Tur-i Sinin ve bu Emin Belde isimlerinin bilinen ahit mânâlarıyla zihinlere açık açık veya delalet yoluyla ifade ettiği bu mânâ ve kavramların derecelerine göre, sırasıyla önemleri yemin ile hatırlatıldıktan sonra bu yeminlere cevap olarak buyuruluyor ki:

4. Gerçekten biz insanı en güzel bir biçimde yarattık, yani insan cinsini maddi ve manevi olarak, doğrultmanın, kıvama koymanın, biçimlendirmenin en güzelinde, en güzel biçimde olarak yarattık. terkibi, "Kıvama koymanın en güzelinde olduğu halde" mânâsında zarf-ı müstekarr olarak insanın yaratılırkenki halini bildirmektedir.

TAKVİM, eğriyi doğrultmak, kıvama nizama koyma, kıymet biçmek, kıymetlendimek mânâlarına gelir. Sonundaki tenvin belirsizlik ve büyüklük için olarak "ahsen-i takvim", herhangi bir biçimlendirmenin veya büyük bir biçimlendirmenin en güzeli demek olur. Bu ise her mânâsıyla biçimlendirmenin en güzel biçimi demek olacağından maddî manevî her türlü güzelliği kapsar. Belinin doğrulmasından, biçiminin güzelleşmesinden, kuvvet ve melekelerinin yükselmesinden akıl, irfan ve ahlâkıyla ilâhî güzelliğe ermesine kadar gider. Belinin doğrulmasını, boy posunun düzgün olmasını bütün bu mânâlardan kinaye olarak veya dıştan içe geçmek, yerden göğe yükselmek için bir başlangıç olarak düşünebiliriz.

Ebu Hayyân der ki: Nehai, Mücahid ve Katade, "şekil ve duygularının güzelliği" demişler, boyunun doğruluğu da denilmiştir. Ebubekir b. Tahir, "akıl, idrak ve iyiyi kötüden ayırt etme gücü ile süslenmesi" demiş, İkrime de, "gençliği ve kuvveti" demiş ise de en iyisi, her en güzel olanı içine alacak şekilde genelliğidir. Yani gerek boyunun posunun doğruluğu ile günden güne artan görünen şeklinin güzelliği ve gerek aklının, zihninin hak ve hayır âyetlerini ve hatırlatılan güzellik ve yücelikleri idrak edebilecek şekilde güzel kabiliyeti ve gerek ilâhî ahlâk ve niteliklerle ahlaklanıp nitelenebilecek derecede gelişme ve olgunlaşmaya elverişli olan ahlâk güzelliği gibi maddi ve manevi her türlü güzelliği kapsar.

Gerek fizikî ve cismanî bakımdan, gerek ahlâk ve maneviyat itibariyle ruhani bakımdan insan en güzel bir kıvama erebilecek en güzel bir biçimde yaratılmıştır. Gerçekten insanın mahiyet ve aslına, insanlık âlemine derin ve araştırıcı bir bakışla bakan ve onun dışında ve içinde bulunan incelikleri düşünüp fikir yürüten kimse onu bazı ulu kişilerin dediği gibi görünen ve görünmeyen âlemlerin aktıkları yerlerin birleşme noktası, ifade ve istifade feleklerinin iki nuru olan güneş ve ayın doğduğu yeri, Hak Kalemi ile yaratılış kitabına yazılmış enteresan satırlardan oluşan metin ve ibareleri kapsayan ve onlardaki ilâhî sırların ve eşi benzeri olmayan güzelliklerin olmuş ve olacak mânâlarını açıklayan, kısa fakat birçok mânâları toplayan bir nüsha olarak görür ve Hz. Ali'nin söylediği bildirilen şu mânânın doğruluğundan haberdar olur:

"İlacın sendedir de farkında olmazsın,

Derdin de sendendir fakat ki görmezsin,

Sanırsın ki sen sade küçük bir cisimsin

Oysa sende dürülmüş en büyük âlem."

Nakledildiğine göre, Kadi Yahya b. Eksem ve bazı Hanefiler; karısına: "Sen aydan daha güzel olmamış isen boşsun." diyen kimse karısını boşamış olmaz diye fetva vermişler ve bu âyeti delil göstererek bu hükme varmışlardır. Kuşku yok ki bu güzelliği yalnız o küçük cisimde, maddi şekil ve kıyafette arayan hata etmiş olur. Yüzler ne kadar yaldızlansa onda bir ay ışığı parıltısı olmaz, fakat ay ışığını gören göz, güzelliği ve aşkı sezen bir öz vardır ki güzellik ondadır. Sevgililerini parlak aydan, ışık saçan güneşten daha güzel olarak niteleyip anlatan şairlerin aşk macerasını inleyen hesaba gelmez şiirlerinde parlayan güzellik ve alımlılık cazibesi bile sade topraklara gömülmeye mahkum maddi görünüşün değil, gönüllerde kaynaşan ruhani bir tecellinin cilvesidir. Güzellik ve aşk dışa dikilen bir şekil değil, gönülde kaynayan bir mânâdır:

"Hayaliyle tesellidir gönül meyl-i visal etmez

Gönülden özge bir yar olduğun aşık hayal etmez."

diyen şair de bu mânâyı terennüm etmek istemiştir.

Kısacası, insanın güzelliğinin en güzel biçimde olması, duygusuz olan şekil ve suretinde değil, duygusunda ve özellikle "güzellik" denilen mânâyı anlamasında ve o duygudan güzellerin güzeli, en güzel yaratıcıyı ve onun mutlak güzellikle en güzel olan kemal sıfatlarını tanıyıp onun ahlâkıyla ahlâklanmış olmasındadır. İnsan yaratılışının kıvamı ve aday olduğu olgunlaşma budur. İnsan ilk doğuşunda bu olgunlukta olarak değil, fakat bu kıvama, bu olgunluğa, bu güzelliğe doğru ilerleme kabiliyeti verilmek mânâsına en güzel biçimde yaratılmıştır. Yoksa onda hiçbir fanilik lekesi, bir aşağılık hali bulunmazdı. Oysa böyle olmadığı görülüp duruyor. Fertlerin güzelliğinde mertebelerin bulunduğu ve her ferdin fanilikten, aşağılık âlemden, mutlak güzelliğe yaraşmayan lekelerden ve ihtiyaçlardan başlangıçta bir hissesi, günah denilen ve günden güne atılması gereken bir derdi bulunduğu ve bu şekilde beden yükünü ata ata ruhların temizliğe ve kurtuluşa gittiği ve böyle bazılarının yükselmesine karşılık diğer birçoklarının da hiçbir güzellik hissesi kalmayarak en alt tabakalara kadar yuvarlanıp durduğu görülüyor. Onun için buyuruluyor ki:

5. Sonra. Bunda açık olan zamanda gecikmedir. Bununla beraber rütbede olduğu da düşünülebilir, deniliyor. Buna göre bazı insanlar başlangıçta da en güzel biçimde olmamış olur. Bundan da "Allah'ın insana gücü yetmeyeceği şeyi yüklemesi" konusunun tartışmaya açılması gerekir. Doğrusu "en güzel biçim"den hiç hissesi olmayana insan ismini vermek doğru olmaz. Bir insan denilince elbette onda bir hissesi olmuştur. O halde gecikme rütbe ile ilgili değil, zamanla ilgilidir. Yani, bir zaman sonra onu, (o en güzel biçimde yaratılan insanı) aşağıların en aşağısına çevirip döndürdük. Yahut, "Sefillerin en sefili yaptık." Yahut "o güzel biçimden döndürüp de maddî ve manevî olarak kötülenmiş en sefil bir halde cehenneme veya cehennemin en aşağı tabakasına doğru ittik." Temizlik yerine eğrilik, güzellik yerine çirkinlik, ilerleme yerine gerileme, sıhhat yerine zayıflık ve hastalık, gençlik yerine ihtiyarlık, akıl ve bilgi yerine bunaklık ve cahillik, çalışma ve gayret yerine tembellik, bolluk yerine darlık, güçlük yerine zelillik, lezzet yerine elem ile bunaklık dönemine, ondan hayata karşılık ölüme, çürüyüp kokmaya, ondan kıyamette dünyaya karşılık cehenneme veya cehennemin en alt tabakasına doğru kaktık, "Cehennemin en alt tabakasında" (Nisâ, 4/45) olacak kadar geri çevrilmiş kıldık.

6. Ancak iman edip iyi ameller işleyen o en güzel biçime yaraşır, Allah'ın rızasına uyarak ilerisi, ahireti için hayra yarar, meyve verir, güzel işler yapan kimseler hariç, bunlar öyle geri çevrilmez, o aşağılık çukuruna düşmez, görünüş güzelliğini, maddi kıvamı kaybetseler bile ona karşılık kurtuluşa, en güzel olan mutlak güzelliğe, daha çok sevimliliğe, o iman ve amelin meyvelerini koparacak güzel sona doğru giderler. Çünkü onlar için öyle bir ecir vardır ki kesilmez, tükenmez veya başa kakılmaz, başa kakılmadan sonsuza kadar devam eder. O bedenler amel edemez olduğu, yokluğa gittiği halde de o ecir, bir başa kakma olmadan, sonsuza kadar sürer. Dolayısıyla onlar sefil olmak şöyle dursun, çalışma zahmetinden dahi kurtularak o en güzel biçimlendirmenin olgunluk zirvesine ermiş, en güzele ve onun ziyadesiyle Hakk'ın cemaline kavuşmuş olur. İşte o Tin ve Zeytun'un, o Tur-ı Sinin'in, o emin beldenin asıl hatırlattığı mânâ da budur. Yüce yaratıcının lütuf ve ihsanına ve emir ve hükmüne, bu cezalandırma ve ödüllendirme kanunu ile sorumluluğa inanıp gereğince Allah için güzel ameller işleyerek o en güzel biçimlendirmeyi olgunluk zirvesine götürmeye çalışanların kesilmez bir ecir ve mükafata ermeleri, bunların dışındakilerin, yani iman ile iyi ameli olmayanların da aşağıların aşağısına yuvarlanmaları önermesidir. İmanı olmayanların, her ne yapsalar o sefillik ve aşağılığa düşecekleri kesindir. Dinin bütün mânâsı da bu ceza ve sorumlulukta, bu iman ile Allah için iyi amel yapma kanununda özetlenir ki bu, kul tarafından iman ve itaat ile iyi amel işlemek; Allah tarafından da iyilik ve kötülük yollarını bildirerek iyiliğe iyilik, kötülüğe kötülük ile mükafat ve ceza verme mânâsını taşır. "Doğrusu Allah katında din ancak İslam'dır."(Âl-i İmran, 3/19) buyurulan İslâm da bu iki özelliği içerir. Yani din, Allah ile en güzel biçimde yarattığı kullar arasında bir ilgi, bir bağlılık kanunudur ki, kullar tarafından mânâsı, yaptığı işe göre karşılık alacağına inanıp iman ve salih amel ile esenliğe ermek; Allah tarafından mânâsı da iyiyi kötüyü, güzeli çirkini bildirip ona göre hüküm ve cezasını uygulayarak kötüleri aşağıların aşağısına iterken iman edip iyi işler yapanları adi âlemden yüce âlemde esenliğe çıkarmak, kesilmez ecir ve mükafat ile ilâhî meclise, birlik âlemine almaktır. Onun için idi ki, önceki sûrenin sonuda, "Ancak Rabb'ine yönel."(İnşirah, 94/8) buyurulmuş idi. İşte burada bu ecir ve ceza özetlenmiş, dinin mânâsı da bu ödül ve ceza kanununda toplanmış bulunduğu için netice olarak buyuruluyor ki:

7. O halde artık sana dini ne yalanlatabilir? Bu hakikat böyle iken, bu ödül ve ceza, o en güzel biçim ile yaratılma, sonra aşağıların aşağısına çevrilme ve iman edip iyi amel işlemeye tükenmez ecir bir taraftan görülen, akılla anlaşılan, nakledilen bunca şahit ve delil ile bilinmiş; bir taraftan da bu ilâhî vaad ve haber ile vurgulanmış ve kesinleşmiş ve sırf maddi gözle bakıldığı zaman bile çalışmayanların ücret alamadığı ve bedenlerin neticede çürüyüp kokarak atıldığı göz önünde dururken bundan sonra artık sana "din yalandır, o cezanın, o ödülün aslı yoktur" diye yalan söyletecek ve dolayısıyla seni imandan ve iyi amelden alıkoyup o tükenmez ecirden yoksun edecek ve yalancılıkla, dinsizlikle aşağıların aşağısına ittirecek ne gibi bir sebep olabilir? Ey o en güzel biçimde yaratılmış ve sonra aşağıların aşağısına çevrilme tehlikesiyle karşı karşıya bırakılmış olan insan! Yahut, ey Muhammed! Bu hakikat, bu ecir ve ceza böyle sabit ve dünyada bile görülüp dururken ve sende bu en güzel biçimde yaratılma ve iman gibi yüce ahlâk varken sana, "din hakkında yalan söylüyorsun" diye seni yalancılıkla itham ettirecek ne gibi bir sebep olabilir?

8. Allah, hakimlerin hakimi, hükümdarların hükümdarı değil mi? Hakimler, hükümdarlar isyan edenlere ceza; itaat edenlere, iş görenlere ecir ve ödül verir bir "din" demek olan ceza ve sorumluluk kanunlarını uygularlar da, onların hepsinin üzerinde hakim olan yüce Allah hükmünü yerine getirmez, ceza ve ödül vermez, dinini yürütmez olur mu? Elbette olmaz. Hiç kuşku yok ki insanı o en güzel biçim ile yaratan Allah, hakimlerin hakimidir. Onun dini her dinden üstün hak dindir. O dinini yürütecek, güzel ile çirkini, yalancıyı doğruyu ayıracak, iman edip samimiyet ve ihlasla güzel güzel ameller yapan müminlere mükafat verecek; kâfirleri, dinsizleri de aşağıların aşağısına yuvarlıyacaktır. O halde insan olan, dine yalan dememeli, cezayı inkâr etmemeli, insan kuvvetli olunca haklı olur, her yaptığı kalır, ceza görmez, ceza kanunu acizlere özgüdür sanmamalı; hakim, hükmünde kendi kuvvetine aldanıp da hak ve adaletten ayrılmamalı, o hakimler hakiminin hüküm ve kudretinden korkmalı, aşağıların aşağısına yuvarlanmaktan sakınmalı, onun dinine girmeli, ona iman edip Allah'ın kullarına karşı adalet ve âlemin düzelmesine hizmet ile o tükenmez ecir ve mükafata ermelidir. Yoksa insanı o en güzel biçimde yaratan Allah'ı, hakimlerin hakimi değildir zanneden kendine yazık etmiş olur. Bu durumda bu âyet kâfirlere tehdit, müminlere müjdedir.

Tirmizî, Ebu Davud ve İbnü Merduye Ebu Hureyre (r.a.)'den Hz. Peygamber (s.a.v.)'in şöyle dediğini rivayet etmişlerdir: Her kim 'yi okuyup da "Allah hakimlerin hakimi değil midir?" âyetine geldiğinde "Evet, ben de ona şahitlerdenim." desin buyurmuştur. Bazı rivayetlere göre de Resulullah (s.a.v) bu âyete geldiği vakit "Allah'ım sen noksan sıfatlardan uzaksın, evet." derdi.

Bu sûrede insanın yaratılışı ve dininin hakikatı bu şekilde tesbit edilip özetlenerek hem evvelki sûreler bir özete bağlanmış hem de bundan sonraki sûrelere bir hazırlık yapılmıştır. Din yalan değil, hak; Allah da hakimlerin hakimi olunca, "Oku, Rabb'inin ismiyle oku!" diye okutmaya başlamak ne kadar güzel ve ne kadar yerindedir.

# data[].attributes.attachment_link.title
KUR'AN-I KERİM,ELMALILI TEFSİRİ: TIN SURESİ

# data[].attributes.attachment_link.description
"Tin'e ve Zeytun'a andolsun". Tin incir demek ise de burada öyle terceme etmek pek uygun olmayacaktır. Zira tefsircilerin bir çoğunun açıklamasına göre burada Tin ve Zeytun birer özel isim yerindedir. Özel isim olmuş kelimelerin ise tercemesine kalkışmak doğru değildir. Çünkü onlar neye isim olmuşlarsa onları mânâlarıyla değil lafızlarıyla tanıtırlar.

# data[].attributes.body
Olive health benefits according to Quran and Hadith | IslamicFinder https://www.islamicfinder.org/news/olive-health-benefits-according-to-quran-and-hadith/#.YFBvw0abru8.whatsapp

# data[].attributes.headline
PREPARED BY BETÜL CAN ANATOLIAN HIGH SCHOOL TEAM TEACHER: SİMRU PAMUK

# data[].attributes.subject
PREPARED BY BETÜL CAN ANATOLIAN HIGH SCHOOL TEAM TEACHER: SİMRU PAMUK

# data[].attributes.body
Mount Ağrı and Noah's Ark information Teacher: Simru Pamuk

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
190 yıldır izi sürülen Nuh'un Gemisi'yle ilgili araştırma yapan isimlerden Yeni Zelandalı bilim insanı John Larson, 2014'te yeraltında 3 katlı bir yapı olduğunu ileri sürdü. Bir başka araştırmacı ise deniz seviyesinin 2 bin metre üzerinde fosilleşmiş deniz kabukları olduğunu belirtiyor.

Kimine göre gerçek, kimine göre efsane... MÖ 3000-3500'lü yıllarda yaşandığı düşünülen Nuh Tufanı, 3 semavi dinin kutsal kitaplarında, Sümer tabletlerinde ve Gılgamış Destanı'nda da anlatılır. Yoldan sapan insanlığa ceza olarak gönderilen Büyük Tufan'dan sadece Nuh Peygamber ve gemisine binen inananlar ile soyunun devamını getirmek için gemiye alınan her türden bir çift hayvan kurtulur. Tufan biter, kutsal gemi Ağrı Dağı'na oturur ve hayat yeniden başlar... Bilim insanları, bu efsaneden hareketle Nuh'un Gemisi'ni Ağrı'da aramaya koyulur. 1829'de Alman bilim insanı Frederic Parrot tarafından yapılan keşif gezisi, araştırmaların yolunu açar. Gemi, Ağrı Dağı'nın zirvesinde de eteklerinde de aranır. Bilim dünyası, Nuh'un Gemisi'nin bulunduğuna inananlar ve inanmayanlar olarak ikiye ayrılır. Yankı uyandıran gelişme Çinli araştırmacıların 2010 yılında Ağrı Dağı'nın içinde yaptığını iddia ettiği çalışmalar olur ancak sonu gelmez. Son olarak belgeselci Cem Sertesen ile Ağrı Kültür ve Müdür Yardımcısı Erkan Kösedağ'ın hazırladığı "Nuh'un Gemisi Asrın Keşfi" kitabıyla konu yeniden gündeme geldi. Habertürk ekibi, efsanenin peşinden Doğubayazıt'a gitti. Nuh'un Gemisi'ni araştıranlarla görüştü, fotoğrafladı.

Nuh'un Gemisi'ni bulmak için ilk yola çıkan araştırmacı kişi, Alman bilim insanı Friedrich Parrot'du. Dini kaynakları referans alarak 1829'da Ağrı Dağı'nın zirvesine çıkan Parrot'nun zorlu tırmanışı sonuçsuz kaldı. 1916 yılında Rus pilot Vladimir Roskovski de aynı nedenle Ağrı'ya geldi. Bir uçuş sırasında fark ettiği gemi kalıntısını arayan Rus pilotun gezisi de bilimsel bir çalışmaya evrilemedi. Aradan 40 yıl geçti. 1952'de Ortadoğu'da çalışan Amerikalı mühendis George Jefferson Green, helikopterle keşif uçuşu yaparken Nuh'un Gemisi'ni gördüğünü iddia etti. Green çok geçmeden başka bir göreve atandı. Yıllar sonra maden işinde çalışırken öldürülen Green'in eşyaları ve Nuh'un Gemisi'ne ait olduğunu söylediği fotoğraflar da kayboldu. Bu esrarengiz olayı takiben Ağrı Dağı'na çıkanlardan biri de Ay'a ilk ayak basan astronotlardan James Irwin'di. Ancak Irwin de sonuç elde edemeden geri döndü.
ARA GÜLER TANITTI
Ağrı'nın Doğubayazıt İlçesi'ndeki Telçeker Köyü'nde bulunan ize ilk ulaşan, Yüzbaşı İlhan Durupınar'dı. Harita Müdürlüğü'nde görev yapan Durupınar, 11 Eylül 1959'da, Ağrı Dağı'nın 4 bin-4 bin 500 metre yükseklikten çekilen hava fotoğrafları üzerinden harita çizimi yapmakla görevliydi. Önüne getirilen fotoğraftaki şekli tanımlamakta zorlanmıştı. Bu meteor çukuru ya da yer şekli değildi. Gemiye benziyordu. Yüzbaşı, izin Nuh'un Gemisi olabileceğini düşündü. Bu haber kurum içinde hemen duyuldu ve çalışanlardan biri tarafından basına sızdırıldı. Kısa süre sonra harita görüntüsü "Türk ordusunun Hayat Mecmuası'na hediyesidir, bunun Nuh'un Gemisi olduğunu zannediyoruz" notuyla ünlü foto muhabiri Ara Güler'e ulaştırıldı. Soluğu Ağrı'da alan Ara Güler, maceralı bir yolculuk sonunda izi buldu. O fotoğraflar Amerikan Life Dergisi'nde "Bu Nuh'un Gemisi mi?" başlığıyla yayımlandığında dünyanın gözü Ağrı'ya çevrildi. Fotoğraflar; Time ve Stern gibi dünyaca ünlü diğer dergilerde de yer aldı.
MİLLİ PARK İLAN EDİLDİ
20 Haziran 1987'de hükümet, Telçeker Köyü'ndeki 'Nuh'un Gemisi' kalıntısı ve çevresini milli park ilan etti. Türkiye adına ise bölgedeki en kapsamlı bilimsel araştırmayı California Üniversitesi Los Alamos Ulusal Labarotuvarı'ndan John Baumgardner ile Erzurum Atatürk Üniversitesi'nden Salih Bayraktutan yürüttü. Bayraktutan refakatindeki keşif çalışmalarına, Nuh'un Gemisi'ni dünyaya tanıtan Ron Wyatt ve David Fassolt gibi araştırmacılar da katıldı. Bu çalışmaların tamamı zamanın teknolojisinin yetersizliği sebebiyle sonuçsuz kaldı.
3 KATLI GEMİ KALINTISI
Gelinen noktada izin gemi kalıntısına ait olduğu iddiasını güçlendiren tek bulgu ise Yeni Zelandalı araştırmacı John Larson'ın yaptığı yeraltı radar taramalarında görünen 3 katlı gemi kalıntısına benzeyen yapı oldu. Bugün Nuh'un Gemisi sit alanında ve Ağrı Dağı'nda arkeolojik kazı yapmaksa yasak. Bu nedenle efsanede geçen geminin gerçekten Telçeker Köyü'nde olup olmadığına dair yüzde 100 bilimsel bir kanıt yok.
BELGESELİ ÇEKİLDİ
Ancak belgeselci Cem Sertesen, efsaneyi tekrar gündeme geldi. Nuh'un Gemisi olduğu iddia edilen kalıntıyı 1995'te Ağrı'ya yaptığı ziyarette gören Sertesen, Nuh'un Gemisi ismiyle bir belgesel hazırladı. 27 Mayıs 2017'de bir TV kanalında yayınlanan belgesel, 9. TRT Ödülleri'nde finalist oldu. Sertesen, 22 yıl önce başlayan serüvenini şu sözlerle anlattı: "Gördüğümde çok etkilendim. Araştırmaya başladım. Burayı ilk keşfeden Yüzbaşı İlhan Durupınar'ı bulmam 10 yıl sürdü. Yaşananları sadece aile bireyleri biliyordu. İlhan Bey 23 Nisan 2017'de vefat etti. Ölmeden önce ondan bütün hikâyeyi dinleme şansını yakaladım."

"YILDA 25-30 BİN ZİYARETÇİ GELİYOR" HABERTÜRK olarak Nuh'un Gemisi'nin izine sürmek için Ağrı Doğubayazıt'a bağlı Telçeker Köyü'ne gittik. Köyün birkaç kilometre ötesinde Türkiye-İran sınırı var. Görkemli Ağrı Dağı'nın tam karşısındaki köyün virajlı yolları 'Nuh'un Gemisi Gözlemevi'ne çıkıyor. Gözlemevinde tanıştığımız turizmci Zafer Önay, "Buraya 25 yıldır turist gelir. Avrupa'nın bütün ülkelerinden Amerika'dan, Asya'dan gelenler yılda yaklaşık 25-30 bini bulur. Türkiye genelinde buraya turist getiren 5-6 tane acente var. 5 kişilik bir grubun 3 günlük tur için ödediği ücret bin ile 1500 TL arasında. Milli park olduğu için giriş ücretsiz" dedi.
"KANITLARI GÖRÜYORUM"
Bu yıl mart ayında Ağrı Kültür ve Turizm Müdür Yardımcısı ile 'Nuh'un Gemisi Asrın Keşfi' kitabını yazan Cem Sertesen, daha önce verdiği bir demeçte, "Nuh'un Gemisi'nin kalıntıları Ağrı'nın Doğubayazıt İlçesi'nde. Yeraltı radar görüntülerinde gemi gövdesinin görüldüğü bütün çıplaklığıyla kanıtlandı" ifadesini kullanmıştı. Bu konuda bir düzeltme yapan Sertesen, bize şunları söyledi: "Kesin burada diyemeyiz ama ben 'Buradadır' demeseydim, bu kadar ilgi çekmezdi. 'Belirlendi' diyecektim. Ağzımdan 'Kanıtlandı' çıktı. Bu raporlar 22 yıldır çantamda, ben kanıtları görüyorum. Ortada bir gerçek var, o da bilimsel raporlar. Tek amacım, çıplak gözle görülebilen, aynı zamanda ölçüleri kutsal kitaplarda verilmiş ölçülerle uyum sağlayan bu yerin keşif hikâyesini anlatmak."
ABD'Lİ JONES: 21 YILDIR ARAŞTIRIYORUM
Gemi şeklindeki izin tam ortasında bir grupla karşılaşıyoruz. 4 ziyaretçinin, ABD'nin California Eyaleti'nden gelen bağımsız bir araştırma grubu olduğunu öğreniyoruz. Grubun başında Andrew Jones var. 42 yaşındaki Jones, Nuh'un Gemisi'ne olan ilgisinin İncil'den kaynaklandığını söylüyor. 1997'de arkeoloji okurken Türkiye'ye gelmiş. İlk kez 21 yaşındayken gördüğü Nuh'un gemisinin izini hiç unutmamış. ABD ve dünyanın çeşitli yerlerinden aynı konuya ilgi duyan insanlarla tanışmış. Geminin Telçeker'de olduğuna inandığını söyleyen Jones, geminin Ağrı'da bulunduğu inancını şu sözlerle anlatıyor:

"21 yıl önce gördüklerim beni çok heyecanlandırmıştı. Yıllarca kitaplardan ve internetten okuduğum şeyi gözlerimle gördüm. Bence burada. Yapılan çalışmalar bunu kanıtlıyor. Ancak 'Kesin' demek için fazlasına ihtiyacımız var. Hâlâ araştırıyoruz."
"YERALTINDA GEMİ VAR"
2014 yılında Telçeker Köyü'nde yeraltı radar görüntülemelerini yapan Yeni Zelandalı araştırmacı John Larson'ın ekibinde olan Andrew Jones, araştırma süreçlerini ve bulgularını şöyle aktardı:

"1 yıl izin bekledik. Sonunda Larson'a kazı için olmasa da radar görüntüsü için izin çıktı. Biz de geldik. Nuh'un Gemisi olabilir de olmayabilir de. Ama İncil'in anlattığıyla tamamen eşleşiyor. Radar görüntülemeleri yerin altında 3 katlı bir yapı olduğunu gösteriyor. Taşlaşan yapının doğal bir oluşum olmadığından eminiz. Çünkü geminin ucu, yani kıç kısmı yukarı doğru bakıyor. Aşağı doğru inen bir yer şekli üzerinde biriken eğer çamur olsaydı tepe kısmında toplanması gerekirdi. Ancak şekil tam tersini gösteriyordu. Ayrıca yerin altındaki gemi yapısını andıran 3 katlı şekil var."
"İNSANLIĞIN ORTAK TARİHİ BURADA"
Bölgenin arkeolojik kazılara açılmasının önemini vurgulayan Jones'a göre insanlığın ortak tarihi burada yatıyor:

"Biz sonuç belgelerini Türk hükümetine ilettik. Kazı yapmak isteyebilecek üniversitelerle iletişime geçtik. Bakış açılarının olumlu olduğunu gördük. Ama Türkiye'de gündem her zaman çok doluydu. Profesyonel bir kazı çalışması yapılabilirse öyle ya da böyle buranın ne olduğunu anlayacağız. Araştırma sonucunda Türkiye topraklarının insanlığın başladığı yer olduğu ortaya çıkabilir. Hangi dinden ya da hangi ülkeden olduğunuz fark etmeksizin tüm insanlığın ortak tarihi burada yatıyor."

# data[].attributes.attachment_link.description
Bilim dünyası, Nuh'un Gemisi'nin bulunduğuna inananlar ve inanmayanlar olarak ikiye ayrılır. Yankı uyandıran gelişme Çinli araştırmacıların 2010 yılında Ağrı Dağı'nın içinde yaptığını iddia ettiği çalışmalar olur ancak sonu gelmez. Son olarak belgeselci Cem Sertesen ile Ağrı Kültür ve Müdür Yardımcı

# data[].attributes.body
Both olive oil and olive trees are elements that possess great significance in the Christian religion. The olive tree is a symbol of peace and reconciliation in its identification with the dove who returned to the ark with a olive branch in its beak after the huge flood, signifying God's reconciliation with man.  Likewise, when Jesus of Nazareth entered Jerusalem, the Jewish people received him with olive branches. This is a tradition that has continued up until today and is remembered every Palm Sunday when the people attend the church to bless their olive branches. Previously they also used to hand olive branches from their balconies or from the headboards of their beds, as a religious symbol.

# data[].attributes.body
The death of Jesus Christ and the drama of Calvary are also related to the olive tree given that he was taken prisoner while he was praying in the Garden of Olives, called Gethsemani in hebrew, which means "olive press".  This place is known by Catholicism as a place of redemption, when Jesus understood that God was by his side and accepted his passion inside him.  In Christianity the olive tree is also identified with the victory or triumph of life over death, this is why the early Christians would decorate their tombs with olive branches.

# data[].attributes.body
Olive oil is one of the four most important symbols in Christianity along with bread, wine and water.

Olive oil has been very present in the sacraments and the Christian service since the origins of this religion until today. Three different types of sacred oils are prepared with olive oil: the oil of the sick, the oil of the catechumens and the holy chrism (myrrh). As stated in the Bible, only virgin olive oil was the appropriate material to prepare the sacred ointment.

The first of the blessed oils, the oil of the sick, is destined to the sacrament of anointing the sick or Extreme Unction. In this sacrament, olive oil is understood to be medicine that will comfort and strengthen the sick. Ultimately it symbolizes the final healing that will come with the resurrection.

# data[].attributes.body
Therefore, olive oil served to anoint priests, providing them with authority, glory and responsibility, acting on behalf of God and the Holy Spirit. The honour of being anointed also was given to kings and monarchs as it confirmed their power and strength from God. David, the second of the monarchs of Israel was anointed as king by the prophet Samuel, as the bible tells us.

Equally, olive oil signified the curing of diseases. This use of sacred oil as a sanitary element was found in the age of the Christian Catacombs. This oil was burnt in tombs and was considered as a relic by the pilgrims who on arriving would collect it in small ampoules.

https://www.sabor-artesano.com/gb/christianity-olive-oil.htm