# data[].attributes.body
Als je een kleine samenvatting van het boek wilt zien kan je dit filmpje kijken

# data[].attributes.attachment_link.title
Wij blijven bij elkaar - Martine Letterie - trailer

# data[].attributes.body
Wij blijven bij elkaar is een heel mooi boek, dat goed is geschreven. Als je dit boek leest voelt het alsof je de reis meemaakt met de mensen in het boek. Het hele gezin maakt iets vreselijks mee en je voelt ook dat zij er mee zitten. De reis is vreselijk, verdrietig maar ook mooi. Het boek is een mooi verhaal en zo geschreven dat je mee kan voelen hoe erg en vreselijk de oorlog is. Ik zou niemand aanraden deze reis te maken. Dat is waarschijnlijk heel logisch, wij denken dat niemand zoiets ooit zou willen meemaken. Wel zou ik iedereen aanraden het boek te lezen, omdat het een heel erg mooi boek is waarvan wij weet dat als je een beetje van het genre oorlog houdt het een fantastisch boek zal vinden. Hoe donker tijden ook zullen zijn, familie sleept je er doorheen. Bedankt voor het lezen van onze blog. Groetjes Pien Leeflang en Mechteld van Weede.

# data[].attributes.body
“Nooit klonk Duits zo vreselijk als nu, Deze taal zal ik nooit meer spreken”- Sonni. Als ze uit de trein worden getrokken komen ze in kamp Bergen-Belsen. Door honden worden ze gedreven naar het kamp waar ze moeten douchen. Deze douche was een normale douche maar fijn was het zeker niet. Het kamp was grijs en er was niks leuks te doen. Alle vrouwen sliepen met elkaar in een grote, vieze en  stinkende barak waar ze met 2 of meer mensen in een bed moeten slapen. Ook al hebben ze het geluk om met een speciaal paspoort in het goede deel van het kamp te zitten is het nog steeds vreselijk. Gina die elke avond bij de muur praat met een meisje aan de andere kant weet hoe erg het is om aan die kant te moeten leven.

# data[].attributes.body
“Bang dat mijn huis waar ik me veilig voel niet meer veilig zal zijn”- Gina. Het huis waar zij in wonen in Berlijn, Duitsland is niet meer veilig. Hun huis was ook een winkel waardoor ze dichtbij de drukke straat woonden. Als je door de achterdeur van de winkel liep kwam je in een ruime mooi gedecoreerde woonkamer met een eettafel middenin. Vanuit daar loopt er een gang naar 4 kamers in de eerste kamer links is voor de twee oudste meisjes, Gina en Sonni, er staat een bed in en een bureau waar ze hun huiswerk kunnen doen. Als je doorgaat naar de eerste kamer rechts slaapt daar hun moeder met hun kleine zusje Suzi. Nog een kamer verder slapen de jongens in een zelfde soort kamer als de meisjes. Nog een kamer verder was hun gedeelde badkamer. 

# data[].attributes.body
“Toen ik hoorde dat we met z’n allen bij elkaar mochten blijven, als gezin eindelijk weer, na al die tijd was ik zo blij dat ik bijna vergat dat het oorlog was”- Sonni. De barak waar ze met z’n allen in mochten blijven was klein maar voor de Birnbaums  voelde het toch als thuis. Als je binnenkwam had je de woonkamer/keuken waar er werd gekookt als ze het eten hadden opgehaald in de grote barak. In de woonkamer stond een kast waarin een bed zat opgeklapt waar de ouders zouden slapen. In de woonkamer zaten twee deuren eentje ging open naar een kamer waar de meisjes zouden slapen en in het halletje bij de keuken zat ook nog een slaapkamer waar de jongens dan sliepen.

# data[].attributes.body
Mijn boek heet Wij blijven bij elkaar en is geschreven door Martine Letterie. Het is uitgekomen in 2018? Het verhaal is waargebeurd en de schrijfster is langs geweest bij de hoofdpersonen uit het boek om verhaal te vragen. Het speelt zich af in de tweede Wereldoorlog. De kinderen: Sonni, Gina, Yakov, Suzi, Zwi en Sampi, zijn joods en wonen in Duitsland. Het verhaal begint op de Kristallnacht en eindigt als ze allemaal veilig in Jeruzalem zijn. Na de Kristallnacht gaan de kinderen onderduiken bij hun tante in Nederland. Als ze daar niet kunnen blijven worden ze doorgestuurd naar een vluchtelingenkamp. Hier worden ze allemaal ziek en in het ziekenhuis komen ze weer bij hun moeder. Hierna zijn ze ook weer herenigd met hun vader in kamp Westerbork. Als Duitsland dan ook Nederland binnenvalt proberen ze te evacueren maar dat lukt niet. Zo eindigen ze in vreselijke vluchtelingen/concentratie kampen waar de Duitsers de baas zijn. “ Duitsers hebben alles afgepakt van haar en haar familie, maar van haar herinneringen moeten ze afblijven”. Wij vinden het een enorm mooi boek waarin er goed wordt uitgelegd hoe joden zich moeten hebben gevoeld in deze vreselijke tijd. Ook vind vooral Pien Tweede Wereldoorlog een leuk genre.