# data[].attributes.body
20 listopada Międzynarodowy Dzień Praw Dziecka

Międzynarodowy Dzień Praw Dziecka jest obchodzony na pamiątkę uchwalenia Konwencji o Prawach Dziecka 20 listopada 1989 roku przez Organizację Narodów Zjednoczonych.
Dzieci mają wiele praw, takich jak prawo do życia, bezpieczeństwa, rodziny, tożsamości, wyrażania swojego zdania, ochrony przed przemocą i wiele innych. Co więcej, prawa dziecka dotyczą wszystkich dzieci, niezależnie od pochodzenia, koloru skóry, płci, języka, religii, poglądów, przynależności kulturowej, niepełnosprawności, czy poziomu zamożności.

Dzieci mogą się w pełni rozwijać i mieć dobrą przyszłość, tylko wtedy, kiedy mają zagwarantowane swoje prawa. Prawa dziecka są zapisane w Konwencji o prawach dziecka.

Konwencja to międzynarodowy dokument, będący zobowiązaniem światowych przywódców do ochrony każdego dziecka i realizacji jego praw.

W naszej szkole między 15 – 19 listopada 2021 roku zostały przeprowadzone zajęcia przez wychowawców a przygotowane przez pedagoga szkolnego w klasach I – III stacjonarnie a w klasach IV – VIII online. Przez cały tydzień była również dostępna gazetka o Prawach Dziecka.

# data[].attributes.headline
Depresja i zdrowie psychiczne – materiały NFZ

# data[].attributes.subject
Depresja i zdrowie psychiczne – materiały NFZ

# data[].attributes.body
Wielkopolski Oddział Wojewódzki NFZ w ramach działań profilaktycznych przygotował materiał informacyjno – edukacyjny w postaci ulotki oraz krótkiego filmu na temat zdrowia psychicznego dzieci i młodzieży z udziałem prof. dr hab. n. med. Filipa Rybakowskiego oraz Pani psycholog/psychoterapeutki Anny Napiórkowskiej.

W przygotowanym materiale poruszone zostały kwestie związane z objawami depresji, jak możemy jej zapobiegać, jaki wpływ na dzieci i młodzież miała izolacja związana z pandemią oraz jak wspierać i przeciwdziałać zaburzeniom psychicznym, jaką rolę w tym procesie odgrywa rodzina.
Bezpośredni link do filmu; https://www.facebook.com/watch/?v=1295814857516567

# data[].attributes.headline
Kampania „Domowe Zasady Ekranowe” promuje zrównoważone korzystanie z urządzeń ekranowych, tak żeby nie stanowiły one zagrożenia dla relacji rodzinnych, rozwoju dzieci i zdrowia domowników. Żeby wykorzystywane świadomie i z umiarem były pozytywnym dodatkiem do rodzinnego życia, a nie jego centralnym punktem.

# data[].attributes.subject
Kampania „Domowe Zasady Ekranowe” promuje zrównoważone korzystanie z urządzeń ekranowych, tak żeby nie stanowiły one zagrożenia dla relacji rodzinnych, rozwoju dzieci i zdrowia domowników. Żeby wykorzystywane świadomie i z umiarem były pozytywnym dodatkiem do rodzinnego życia, a nie jego centralnym punktem.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Kampania „Domowe Zasady Ekranowe" promuje zrównoważone korzystanie z urządzeń ekranowych, tak żeby nie stanowiły one zagrożenia dla relacji rodzinnych, rozwoju dzieci i zdrowia domowników. Żeby wykorzystywane świadomie i z umiarem były pozytywnym dodatkiem do rodzinnego życia, a nie jego centralnym punktem.
Przygotowując kampanię w gronie specjalistów Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę przeanalizowaliśmy dostępne opracowania i rekomendacje, przeprowadziliśmy badania poświęcone nadużywaniu ekranów przez dzieci i młodzież. Do współpracy zaprosiliśmy uznanych ekspertów z zakresu rozwoju dzieci oraz problemu uzależnień, wśród nich: Natalię Fedan - psycholożkę, trenerkę metody Self-Reg, Małgorzatę Musiał - pedagożkę i autorkę bloga Dobra Relacja, Katarzynę Kalinowską - psycholożkę, trenerkę Fundacji Family Lab Polska, a także Joannę Dulińską - psychoterapeutkę i superwizorkę.
Kampania „Domowe Zasady Ekranowe" realizowana jest przez Fundację Dajemy Dzieciom Siłę w ramach działań Polskiego Centrum Programu Safer Internet. Głównym partnerem akcji jest Fundacja Orange.
Kampania jest realizowana we współpracy z Facebook Polska. Kampanię wspierają liczne podmioty z branży reklamowej i mediowej.

Przekazy pierwszej odsłony kampanii realizowanej pod hasłem „Nadmiar ekranów szkodzi dziecku i rodzinie" przygotował grafik Paweł Kuczyński.

Drugą odsłonę kampanii realizowaną pod nazwą „Dziecięcy Mózg Radzi" opracowała i zrealizowała agencja BBDO.

# data[].attributes.attachment_link.description
Kampania „Domowe Zasady Ekranowe" promuje zrównoważone korzystanie z urządzeń ekranowych, tak żeby nie stanowiły one zagrożenia dla relacji rodzinnych, rozwoju dzieci i zdrowia domowników. Żeby wykorzystywane świadomie i z umiarem były pozytywnym dodatkiem do rodzinnego życia, a nie jego centralnym punktem.

# data[].attributes.headline
Bieg po zdrowie - program antytytoniowej edukacji zdrowotnej

# data[].attributes.subject
Bieg po zdrowie - program antytytoniowej edukacji zdrowotnej

# data[].attributes.body
Bieg po zdrowie” to nowy program antytytoniowej edukacji zdrowotnej opracowany w Głównym Inspektoracie Sanitarnym we współpracy z ekspertami.
To na nas – osobach dorosłych – spoczywa odpowiedzialność za przebieg rozwoju najmłodszych. Profilaktyka palenia tytoniu jest ważnym zadaniem i powinna być na stałe wpisana w działania edukacyjno-wychowawcze.

Zaprosiliśmy do współpracy psychologów z Uniwersytetu Warszawskiego – dr hab. Kamillę Bargiel-Matusiewicz oraz mgr Rafała Dziurlę, z pomocą których został  opracowany zupełnie nowy program antytytoniowej edukacji zdrowotnej pt. „Bieg po zdrowie”.

Grupa, do której skierowany jest nowy program, to dzieci w IV klasie szkoły podstawowej (grupa wiekowa 9-10 lat).

# data[].attributes.body
Dzieci w wirtualnej sieci
Broszura dla rodziców o tym, jak chronić dziecko przed zagrożeniami cyfrowego świata.

# data[].attributes.headline
Zapraszam rodziców na werbinar "Real czy cyberprzestrzeń - jak uchronić dziecko przed uzależnieniem od internetu? 

# data[].attributes.subject
Zapraszam rodziców na werbinar "Real czy cyberprzestrzeń - jak uchronić dziecko przed uzależnieniem od internetu? 

# data[].attributes.attachment_link.title
Real czy cyberprzestrzeń - jak uchronić dziecko przed uzależnieniem od Internetu? Webinar dla rodziców

# data[].attributes.attachment_link.description
Other event by Uniwersytet Dzieci on Saturday, December 12 2020

# data[].attributes.body
W razie jakichkolwiek problemów pojawiających się w okresie nauczania proszę o kontakt poprzez dziennik elektroniczny Vulcan - Renata Mądrzak - pedagog szkolny.

# data[].attributes.body
Jeśli będą mieć Państwo potrzebę rozmowy, możemy uzgodnić dogodny termin kontaktu telefonicznego, online lub spotkać się na terenie szkoły.

# data[].attributes.body
Informacje na tym padlecie będą na bieżąco aktualizowane.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Cyfrowobezpieczni.pl - Bezpieczna Szkoła Cyfrowa

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Spotkałeś się z cyberprzemocą w swoim otoczeniu? Dowiedz się, gdzie szukać pomocy!

Filmoteka

Obejrzyj krótkie filmy o tym, jak unikać różnych zagrożeń cyfrowego świata - filmy są dostosowane do wieku.

Plakat

Sprawdź czy jesteś
cyfrowobezpieczny!

Gry na komórkę

Pobierz gry - quizy, promujące wiedzę w zakresie bezpieczeństwa cyfrowego: Cyber Clash, Cyber Ninja oraz Defendix, które, z całą pewnością, spodobają się wszystkim miłośnikom wirtualnej rywalizacji.

# data[].attributes.attachment_link.title
Strefa ucznia - Cyfrowobezpieczni.pl - Bezpieczna Szkoła Cyfrowa

# data[].attributes.attachment_link.description
Spotkałeś się z cyberprzemocą w swoim otoczeniu? Dowiedz się, gdzie szukać pomocy! Obejrzyj krótkie filmy o tym, jak unikać różnych zagrożeń cyfrowego świata - filmy są dostosowane do wieku. Sprawdź czy jesteścyfrowobezpieczny! Pobierz gry - quizy, promujące wiedzę w zakresie bezpieczeństwa cyfrowego: Cyber Clash, Cyber Ninja oraz Defendix, które, z całą pewnością, spodobają się wszystkim miłośnikom wirtualnej rywalizacji.

# data[].attributes.headline
Dorastanie w społeczeństwie sieciowym - rozmowa z Łukaszem Srokowskim.

# data[].attributes.subject
Dorastanie w społeczeństwie sieciowym - rozmowa z Łukaszem Srokowskim.

# data[].attributes.attachment_link.title
Z19. Dorastanie w społeczeństwie sieciowym - rozmowa z Łukaszem Srokowskim

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W życiu codziennym kulturalnego człowieka poznajemy po tym, że przestrzega norm zachowania nazywanych etykietą. Może ona dotyczyć poprawnych zachowań przy stole (podczas spożywania posiłków) lub podczas prowadzenia rozmów. Etykieta może być spisana, albo przekazywana ustnie. Może też być częścią ogólnych zasad obowiązujących w różnych okolicznościach. Zasady te obowiązują również ciebie.
W Internecie obowiązują również określone zasady zachowania. Znane są pod nazwą netykieta.
Netykieta mówi między innymi o tym, iż nie należy:

komunikując się z innymi użytkownikami Internetu, używać brzydkich wyrazów;

korzystać z programów, za które nie zapłaciliście;

zaglądać bez pozwolenia do cudzych plików.

Chcąc być dobrze postrzeganym przez internautów, czyli przez osoby korzystające z usług internetowych, pamiętaj o trzech głównych zasadach:

nie sprawiaj przykrości innym;

nie działaj na czyjąś szkodę;

nie nadużywaj zasobów Internetu w celu przyswojenia sobie czyjejś własności.

W przypadku korzystania z poczty elektronicznej przestrzegaj poniżej przedstawionych zasad netykiety.

„Grzeczność nie jest rzeczą łatwą, ani małą". Tę przestrogę sformułował Adam Mickiewicz w poemacie zatytułowanym „Pan Tadeusz".

Za pomocą wybranej wyszukiwarki znajdź informacje dotyczące netykiety przestrzeganej w korespondencji elektronicznej.

Napisz i wyślij list do osoby, z którą ostatnio korespondowałeś. W jego treści przedstaw podstawowe zasady netykiety.

Zadbaj o to, aby forma listu była zgodna z zasadami netykiety.

Usuń z folderu listów odebranych zbędną, twoim zdaniem, korespondencję.

Zakończ pracę z programem pocztowym, wybierając opcję wyloguj.

# data[].attributes.attachment_link.description
W życiu codziennym kulturalnego człowieka poznajemy po tym, że przestrzega norm zachowania nazywanych etykietą. Może ona dotyczyć poprawnych zachowań przy stole (podczas spożywania posiłków) lub podczas prowadzenia rozmów. Etykieta może być spisana, albo przekazywana ustnie. Może też być częścią ogólnych zasad obowiązujących w różnych okolicznościach.

# data[].attributes.headline
Nie zgub dziecka w sieci - Rodzicu, pomożemy!

# data[].attributes.subject
Nie zgub dziecka w sieci - Rodzicu, pomożemy!

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Powtarzamy to od dawna, powtórzymy jeszcze raz - internet to morze możliwości. - Nie powinniśmy jednak zapominać, że - jak wszędzie - tam także może być niebezpiecznie. Podobnie jak w „normalnym" życiu - także online dzieci potrzebują przewodnika. Rodziców - przypomina minister Marek Zagórski, pełnomocnik rządu ds. cyberbezpieczeństwa.

Wstąp do Akademii Cyfrowego Rodzica

Nie każdy rodzic musi jednak wiedzieć jak mądrze i skutecznie towarzyszyć dziecku w sieci. Przychodzimy z pomocą!

Sharenting, sexting, FOMO, wpływ mediów społecznościowych i gier na dzieci - to tematy webinarów i filmów, które przygotowaliśmy w ramach naszego cyklu „Akademia Cyfrowego Rodzica". Jeśli jeszcze ich nie widzieliście - to świetny moment, by nadrobić zaległości!

„Akademia Cyfrowego Rodzica" to cykl webinarów i filmów poświęconych popularnym (i często niebezpiecznym) zjawiskom dotyczącym bezpieczeństwa w sieci, z którymi dzieci, młodzież oraz rodzice i opiekunowie mogą się zetknąć korzystając z internetu.

Spotkania online odbywały się na profilach Facebook i Youtube kanału „Nauka. To Lubię", prowadzonym przez popularnego dziennikarza i ambasadora naszej kampanii „Nie zagub dziecka w sieci" - Tomasza Rożka.

Do rozmowy zapraszaliśmy ekspertów, którzy tłumaczyli, czym są internetowe zagrożenia, ale i jak się przed nimi chronić lub radzić sobie z ich konsekwencjami.

I teraz najważniejsze: wszystkie materiały są na wyciągnięcie ręki. Znajdziecie je w internecie, a dostęp do nich jest w pełni bezpłatny.

Jednym z tematów, którym się zajęliśmy był sharenting. Aż 40% rodziców dzieli się w internecie zdjęciami i filmami, na których są ich dzieci. Rocznie, statystyczny rodzic, wrzuca do sieci średnio 72 zdjęcia i 24 filmy ze swoimi pociechami. Większość z nas myśli, że widzą je tylko nasi znajomi. A jak jest naprawdę?

Tomasz Rożek wraz z ekspertką NASK Martą Witkowską i dr Martą Majorczyk zastanawiali się jak mądrze dzielić się zdjęciami swoich dzieci w internecie, jakie zdjęcia są nieodpowiednie, aby udostępniać je w sieci oraz jakie konsekwencje mogą nas spotkać kiedy do sieci wrzucimy za dużo?

Jesteście ciekawi? Obejrzyjcie webinar i dowiedzcie się więcej o sharentingu.

# data[].attributes.attachment_link.title
Nie zagub dziecka w sieci - Rodzicu, pomożemy! - Nie zagub dziecka w sieci - Portal Gov.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Powtarzamy to od dawna, powtórzymy jeszcze raz - internet to morze możliwości. - Nie powinniśmy jednak zapominać, że - jak wszędzie - tam także może być niebezpiecznie. Podobnie jak w „normalnym" życiu - także online dzieci potrzebują przewodnika. Rodziców - przypomina minister Marek Zagórski, pełnomocnik rządu ds. cyberbezpieczeństwa.

# data[].attributes.headline
Kreskówka: " Zostań znajomym swojego dziecka"  

# data[].attributes.subject
Kreskówka: " Zostań znajomym swojego dziecka"  

# data[].attributes.attachment_link.title
Odcinek 1. "Czy znasz znajomych swojego dziecka?".

# data[].attributes.attachment_link.description
Niebezpieczne kontakty. Misją oraz celem Saferinternet Polska jest zachęcanie obywateli do używania Internetu oraz innych nowoczesnych technologii informatycznych i komunikacyjnych, w sposób całkowicie bezpieczny oraz efektywny.

# data[].attributes.headline
Kreskówka: "Zostań znajomym swojego dziecka"

# data[].attributes.subject
Kreskówka: "Zostań znajomym swojego dziecka"

# data[].attributes.attachment_link.title
Odcinek  2. "Właściwie zabezpiecz swój komputer".

# data[].attributes.attachment_link.description
Programy kontroli rodzicielskiej. Misją oraz celem Saferinternet Polska jest zachęcanie obywateli do używania Internetu oraz innych nowoczesnych technologii informatycznych i komunikacyjnych, w sposób całkowicie bezpieczny oraz efektywny.

# data[].attributes.headline
Kreskówki: "Zostań znajomym swojego dziecka"

# data[].attributes.subject
Kreskówki: "Zostań znajomym swojego dziecka"

# data[].attributes.attachment_link.title
Odcinek  5. "Nie wstydź się uczyć nowinek technologicznych od swojego dziecka".

# data[].attributes.attachment_link.description
Wzajemne uczenie się nowinek technologicznych. Misją oraz celem Saferinternet Polska jest zachęcanie obywateli do używania Internetu oraz innych nowoczesnych technologii informatycznych i komunikacyjnych, w sposób całkowicie bezpieczny oraz efektywny.

# data[].attributes.headline
Kreskówka: "Zostań znajomym swojego dziecka"

# data[].attributes.subject
Kreskówka: "Zostań znajomym swojego dziecka"

# data[].attributes.headline
Kreskówka: "Zostań znajomym swojego dziecka"

# data[].attributes.subject
Kreskówka: "Zostań znajomym swojego dziecka"

# data[].attributes.headline
Kreskówka: " Zostań znajomym swojego dziecka"

# data[].attributes.subject
Kreskówka: " Zostań znajomym swojego dziecka"

# data[].attributes.headline
Twój nastolatek  i długie godziny w sieci

# data[].attributes.subject
Twój nastolatek  i długie godziny w sieci

# data[].attributes.attachment_link.title
Twój nastolatek i długie godziny w sieci - Nie zagub dziecka w sieci - Portal Gov.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Coraz więcej młodych ludzi coraz więcej czasu spędza w internecie. Potwierdzi to każdy rodzic. Zastanawialiście się kiedyś, dlaczego tak jest?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Urządzenia ekranowe używane świadomie i z umiarem mogą stanowić atrakcyjny element życia dzieci i młodzieży oraz życia rodzinnego. Jednak nadmiar ekranów może mieć negatywny wpływ na rozwój i zdrowie dzieci oraz na relacje rodzinne. Dlatego ważne, żebyśmy kontrolowali korzystanie z ekranów w domu. Pomogą w tym Domowe Zasady Ekranowe.
Wprowadźcie zasady korzystania z telefonów, tabletów
i komputerów. Dostosujcie je do wieku i potrzeb domowników.

# data[].attributes.attachment_link.description
Urządzenia ekranowe używane świadomie i z umiarem mogą stanowić atrakcyjny element życia dzieci i młodzieży oraz życia rodzinnego. Jednak nadmiar ekranów może mieć negatywny wpływ na rozwój i zdrowie dzieci oraz na relacje rodzinne. Dlatego ważne, żebyśmy kontrolowali korzystanie z ekranów w domu. Pomogą w tym Domowe Zasady Ekranowe.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
2. 1. PRZEDSIĘWZIĘCIE WYCHOWAWCZEna podstawie Konwencji o Prawach Dziecka. . 4. 3. WOKÓŁ PRAW DZIECKA. . "O PRAWACH DZIECKA" - Marcin BrykczyńskiNiech się wreszcie każdy dowieI rozpowie w świecie całymŻe dziecko to także człowiekTyle że jest mały.Dlatego ludzie uczeniKtórym za to należą się brawaChcąc wielu dzieci los odmienićStworzyli dla was mądre prawa.Więc je na co dzień i od świętapróbujcie dobrze zapamiętać:. . Nikt mnie siłą nie ma prawa zmuszać do niczegoA szczególnie do zrobienia czegoś niedobrego.Mogę uczyć się wszystkiego, co mnie zaciekawiI mam prawo sam wybierać, z kim się będę bawić.Nikt nie może mnie poniżać, krzywdzić, bić, wyzywaćI każdego mogę zawsze na ratunek wzywać.Jeśli mama albo tata już nie mieszka z namiNikt nie może mi zabronić spotkać ich czasami.Nikt nie może moich listów czytać bez pytaniaMam też prawo do tajemnic i własnego zdania.Mogę żądać, żeby każdy uznał moje prawaA gdy różnię się od innych, to jest moja sprawa.Tak się w wiersze poukładały Prawa dla dzieci na całym świecie Byście w potrzebie z nich korzystały najlepiej jak umiecie.. "We are the world, we are the children" - śpiewała chóralnie supergrupa USA for Africa w niezapomnianym utworze, który ukazał się 35 lat temu, 7 marca 1985 roku.. WE ARE THE WORLD. +info. Prawa dziecka a prawa człowieka. 1. W 1948 roku ONZ proklamowało Powszechną Deklarację Praw Człowieka. W tym dokumencie zostały określone podstawowe prawa człowieka. Prawa człowieka przysługują każdemu człowiekowi bez względu na narodowość, religię czy wiek. Dzieciom przysługują więc takie same prawa jak dorosłym. Jednak w 1989 roku uznano, że dzieci ze względu na swoją niedojrzałość psychiczną i fizyczną potrzebują specjalnego traktowania i troski, potrzebują wobec tego „własnego dokumentu" określającego ich prawa - tak powstała Konwencja o prawach dziecka. Prawa zawarte w Konwencji przysługują każdemu dziecku i nikt nie może ich dzieci pozbawić.. Prawa dziecka określone w Konwencjio prawach dziecka nie kolidują z prawem rodziców do wychowywania dzieci zgodnie z ich wartościami i światopoglądem, chyba, że dochodzi do sytuacji niebezpiecznych, groźnych dla dziecka lub niezgodnych z prawem: zaniedbania, krzywdzenia, zmuszania do pracy zarobkowej, unikania obowiązku szkolnego itp. To najczęściej rodzice lub opiekunowie reprezentują dziecko przed organami państwa i jako pierwsi zgłaszają łamanie jego praw.. Prawa dziecka a relacje z rodzicami. Prawa dziecka dotyczą relacji państwo-dziecko. Oznacza to, że państwo musi zapewnić dziecku możliwość korzystania z przysługujących mu praw, a wszystkie instytucje państwowe i ich przedstawiciele: np. policjanci, sędziowie, lekarze, nauczyciele, urzędnicy etc. muszą przestrzegać praw dziecka, bo tak stanowi prawo.Np. Prawo do wyrażania własnych poglądóww sprawach, które dotyczą dziecka, oznacza,że państwo powinno umożliwić dziecku swobodę wypowiedzi. Dotyczy to zarówno procedur sądowniczych, jak i procedur na szczeblu lokalnym.. . Relacja państwo - dziecko. Czy znajomość praw dziecka wpływa na jego życie ?. . Dziecko znające swoje prawa jest w stanie świadomiez nich korzystać. Zaczyna rozumieć, że jest traktowane podmiotowo, a nie przedmiotowo, że ma prawa, które muszą być respektowane. To niezwykle ważne, bo w ten sposób budujemy społeczeństwo obywatelskie. Jednocześnie dziecko świadome swoich praw jest w stanie łatwiej obronić sięprzed przemocą, krzywdzeniem, dyskryminacją, bo wie,że ma do tego prawo i że są instytucje,które powinny mu pomóc.. Mam prawo ! Kampania informacyjna na rzecz praw dzieci niepełnosprawnych, które mają takie same prawa, jak wszystkie inne dzieci.. Niepełnosprawne dzieci mają takie same prawa !. Prawa dziecka i obowiązki to dwie odrębne rzeczy. To, że dziecko ma prawa określone w Konwencji o prawach dziecka nie zależy od tego, czy wykonuje swoje obowiązki czy nie (choć powinno to robić). Nie można zatem pozbawić dziecka możliwości korzystania ze swoich praw, nawet jeśli nie wywiązuje się z podjętych bądź narzuconych zadań. Egzekwowanie wypełniania obowiązków stanowi odrębną kwestię. Należy także pamiętać, że prawa dziecka nie powinny naruszać lub ograniczać praw innych.. 1. Prawa a obowiązki. 20 listopada to rocznica uchwalenia Konwencjio prawach dziecka.. Dzień Praw Dziecka. +info. KONWENCJA O PRAWACH DZIECKA. Najważniejszym aktem prawnym, który określa prawa dziecka, jest Konwencja o prawach dziecka. Potocznie nazywa się ją światową konstytucją praw dziecka. Została uchwalona 20 listopada 1989 roku przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych. Wszystkie 192 kraje, które zdecydowały się ratyfikować ten dokument, zobowiązały się do respektowania i realizowania jego zapisów. Polska uczyniła to w 1991 roku.Konwencja jest dokumentem w pewnym sensie rewolucyjnym, bo po raz pierwszy zostały w niej uwzględnione prawa i wolności osobiste dziecka. Konwencja zakłada, że dzieci nie są w pełni dojrzałe i na tyle świadome, by same mogły o siebie zadbać, przez co należy im się szczególna opieka i ochrona. Najważniejsze zasady, które przyświecały twórcom Konwencji, to: zasada kierowania się zawsze dobrem dziecka oraz zasada równości wobec prawa wszystkich dzieci niezależnie od pochodzenia, koloru skóry czy wyznania.. Janusz Korczak - prekursor praw dziecka. +info. „Kiedy śmieje się dziecko, śmieje się cały świat" Janusz Korczak. Prawa dziecka były przedmiotem rozważańi refleksji wielu wybitnych pedagogówi myślicieli. Jednym z nich był Janusz Korczak, znany na świecie prekursor walki o prawa najmłodszych. Mówił, że „dziecko nie jest przyszłym człowiekiem, ale człowiekiem",w związku z tym, tak samo jak osobom dorosłym, dzieciom przysługują prawa.. * 1924 przyjęcie Deklaracji Genewskiej przez Zgromadzenie Ogólne Ligi Narodów* 1946 powołanie do życia UNICEF* 1948 uchwalenie Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka przez Zgromadzenie Ogólne ONZ * 1959 proklamowanie Powszechnej Deklaracji Praw Dziecka przez Zgromadzenie Ogólne ONZ * 1978 złożenie przez rząd polski projektu Konwencji o prawach dziecka* 1989 uchwalenie Konwencji o prawach dziecka przez Zgromadzenie Ogólne ONZw dniu 20 listopada* 1991 ratyfikowanie Konwencji o prawach dziecka przez Polskę* 2000 przygotowanie projektów dwóch protokołów fakultatywnych do Konwencji o prawach dziecka* 2005 ratyfikowanie przez Polskę dwóch protokołów fakultatywnych do Konwencji o prawach dziecka (Protokół o angażowaniu dzieci w konflikty zbrojne i Protokół w sprawie handlu dziećmi, dziecięcej prostytucji i pornografii). 1. Ważne daty dla praw dziecka. Prawa Dzieci. Wszystkie dzieci nasze są. O dzieciach - dla dzieci. +info. +info. KOMU PRZYSŁUGUJĄ PRAWA DZIECKA. Art. 1 Wszystkie prawa zawarte w tej Konwencji przysługują Ci, dopóki jesteś dzieckiem,czyli do ukończenia 18 roku życia.Art. 2 Prawa, o których jest mowa w tej Konwencji, mają wszystkie dzieci, bez wyjątku, a więc również Ty; bez względu na to, kim jesteś, gdzie mieszkasz, czym zajmują się Twoi rodzice, jakim mówisz językiem, jaką wyznajesz religię, jakiej jesteś płci, czy jesteś w pełni sprawny, czy też nie, czy jesteś bogaty, czy biedny. Wszystkie dzieci są równe wobec prawa i nikogo nie można dyskryminować.. KTO ODPOWIADA ZA OCHRONĘ TWOICH PRAW. Art. 3 Wszystkie instytucje i urzędy zajmujące się sprawami dzieci powinny w swoich działaniach kierować się Twoim dobrem i dobrem innych dzieci.Art. 4 Państwo ma obowiązek przestrzegania Twoich praw.. PRAWO DO ŻYCIA I TOŻSAMOŚCI. Art. 6 Masz prawo do życia. Państwo powinno zapewnić Ci odpowiednie warunki do życia i rozwoju.Art. 7 Po Twoich narodzinach powinien zostać sporządzony akt urodzenia. Od momentu narodzin masz prawo do imienia i obywatelstwa. Masz prawo, jeżeli jest to tylko możliwe, poznać swoich rodziców i być przez nich wychowywany.Art. 8 Państwo powinno respektować Twoje prawo do tożsamości, czyli między innymi: imienia, nazwiska, obywatelstwa i powiązań rodzinnych.. PRAWO DO WYCHOWANIA W RODZINIE. Art. 5 Twoi rodzice lub opiekunowie powinni jak najlepiej wspierać Twój rozwóji uczyć Cię, jak korzystać z przysługujących Ci praw. Państwo ma obowiązek uszanować prawo Twoich rodziców i opiekunów do kierowania Twoim rozwojemArt. 9 Masz prawo mieszkać ze swoimi rodzicami, chyba że nie jest to dla Ciebie dobre (np. jesteś krzywdzony). Jeśli Twoi rodzice mieszkają osobno, masz prawo utrzymywać kontakt z każdym z nich, chyba że to byłoby dla Ciebie szkodliwe.. PRAWO DO WYCHOWANIA W RODZINIE. Art. 10 Jeśli Ty i Twoi rodzice zostaliście rozdzieleni i mieszkacie w różnych krajach, macie prawo utrzymywać ze sobą kontakt i odwiedzać się, a także zamieszkać w jednym kraju i być razem.Art. 11 Państwo ma obowiązek chronić Cię przed nielegalnym uprowadzeniem za granicę bez zgody rodziców.Art. 18 Oboje rodzice są odpowiedzialni za Twoje wychowanie i właściwy rozwój. Zawsze powinni kierować się Twoim dobrem. Państwo powinno ich w tym wspierać oraz pomagać im np. zapewniając powstanie odpowiedniej liczby przedszkoli, szkół, przychodni. etc.Art. 20 Jeśli rodzice nie mogą się Tobą opiekować, państwo musi Ci zapewnić specjalną ochronę, pomoc i opiekę zastępczą. Ci, którzy się Tobą zaopiekują, powinni szanować Twoją kulturę i religię... PRAWO DO WYRAŻANIA WŁASNYCH POGLĄDÓW. Art. 12 Masz prawo wypowiadać swoje zdanie w sprawach, które Ciebie dotyczą,a dorośli powinni go wysłuchać i wziąć je pod uwagę. Nawet w postępowaniu przed sądem.Art. 14 Masz prawo do swobody myśli, sumienia i wyznania, ale nie może to ograniczać praw innych osób. Twoi rodzice powinni pomóc Ci wybrać najlepszą drogę rozwoju,która jest zgodna z przysługującymi Ci prawami.Art. 15 Masz prawo zapisania się do różnych stowarzyszeń, o ile nie ogranicza to praw innych osób.. PRAWO DO PRYWATNOŚCI. Art. 16 Nikt nie ma prawa do ingerencji w Twoją prywatność,chyba że robi to ze względu na dobro Twoje lub Twoich bliskich.l. PRAWO DO INFORMACJI. Art. 13 Masz prawo do swobody wypowiedzi w każdej formie - ustnej, pisemnej, rysunkowej etc. oraz prawo do zdobywania i przekazywania informacji.Art. 17 Masz prawo do uzyskiwania informacji z różnorodnych źródeł. Gazety, książki, radio, telewizja, internet i wszelkie inne media skierowane do dzieci powinny dostarczać Ci takie informacje, które są zrozumiałe i nie wyrządzają Ci krzywdy. DOBRO DZIECKA JAKO CEL NAJWYŻSZY. Art. 21 W przypadku adopcji najważniejsze jest Twoje dobro. Te same prawa i zasady odnoszące się do traktowania Ciebie powinny obowiązywać zarówno w kraju, w którym się urodziłeś, jak i w innym kraju, w którym miałbyś zamieszkać po adopcji.Art. 22 Jeśli znalazłbyś się w jakimś kraju jako uchodźca (byłeś zmuszony wyjechać ze swojej ojczyzny, bo tam groziło Ci niebezpieczeństwo), należą Ci się takie same prawa, jak dzieciom, które urodziły się w kraju, do którego przybyłeś.Art. 23 Jeśli jesteś dzieckiem z jakąkolwiek niepełnosprawnością, powinieneś mieć zapewniony dostęp do specjalistycznej opieki medycznej, do edukacji, przygotowania zawodowego i rekreacji. Powinieneś mieć zapewnione życie w warunkach gwarantujących godność i umożliwiających Ci osiągnięcie niezależności.Art. 25 Jeśli nie znajdujesz się pod opieką rodziców, tylko mieszkasz na stałe lub czasowo poza swoim rodzinnym domem, np. w placówce opiekuńczej, masz prawo do tego, aby sprawdzano, jakie masz tam warunki, jak jesteś leczony, a także, czy sytuacja, z powodu której tam się znalazłeś, nie uległa zmianie.. PRAWO DO GODZIWYCH WARUNKÓW SOCJALNYCH. Art. 24 Państwo powinno zapewnić Ci dostęp do jak najlepszej opieki zdrowotnej i udogodnień w zakresie leczenia chorób i rehabilitacji zdrowotnej.Art. 26 Masz prawo do otrzymywania pomocy i wsparcia od państwa, jeśli Ty i Twoja rodzina jesteście ubodzy lub znajdujecie się w trudnej sytuacji życiowej.Art. 27 Masz prawo do życia w warunkach zapewniających Ci właściwy rozwój fizyczny i psychiczny. Główną odpowiedzialność za to ponoszą Twoi rodzice. Państwo powinno wspierać rodziny, których nie stać na zapewnienie dzieciom odpowiedniego poziomu życia.. PRAWO DO EDUKACJI. Art. 28 Masz prawo do nauki. Nauczanie podstawowe powinno być obowiązkowe i bezpłatne dla wszystkich dzieci.Art. 29 Edukacja powinna sprzyjać rozwojowi Twojej osobowość, Twoich zdolności i umiejętności. Powinna także rozwijać szacunek dla praw człowieka, rodziców oraz kultury i kraju, z którego pochodzisz. Poprzez odpowiednią edukację powinieneś uczyć się także tolerancji, życia w pokoju oraz ochrony środowiska naturalnego.Art. 30 Masz prawo do poznawania i korzystania z kultury, nauki i języka Twojej rodziny oraz wyznawania i praktykowania własnej religii. Nie jest istotne, czy w kraju, w którym mieszkasz, jest dużo czy mało osób, które myślą podobnie jak Ty. PRAWO DO ODPOCZYNKU. Art. 31 Masz prawo do wypoczynku i czasu wolnego oraz uczestnictwa w zabawach i zajęciach rekreacyjnych. . OCHRONA PRZED PRZEMOCĄ. Art. 19 Masz prawo do ochrony przed przemocą fizyczną, psychiczną i zaniedbaniem. Nikt nie ma prawa Cię bić, prześladować i wykorzystywać w celach seksualnych.Art. 32 Masz prawo do ochrony przed wykonywaniem pracy, która jest niebezpieczna, szkodliwa dla Twojego zdrowia lub przeszkadza Ci w nauce. Jeśli pracujesz, masz prawo do odpowiednich warunków pracy (bezpieczeństwa i higieny) oraz sprawiedliwej zapłaty.Art. 33 Nikt nie ma prawa angażować Cię w produkcję narkotyków i handel nimi ani zmuszać czy namawiać do ich zażywania. Policja, nauczyciele i inne służby mają za zadanie chronić Cię przed dostępem do nich.. OCHRONA PRZED PRZEMOCĄ. Art. 34 Masz prawo do ochrony przed wszystkimi formami wykorzystywania seksualnego. Nikt nie ma prawa dotykać Cię w sposób, którego sobie nie życzysz i nakłaniać lub zmuszać Cię do kontaktów seksualnych.Art. 35 Obowiązkiem państwa, w którym mieszkasz, jest ochrona Ciebie i innych dzieci przed porwaniem i sprzedażą. Policja i inne służby państwowe powinny przeciwdziałać wszelkim próbom uprowadzenia Cię czy sprzedania.Art. 36 Masz prawo do ochrony przed wszystkimi innymi formami wyzysku, które naruszają Twoje dobro.Art. 39 Jeżeli jesteś ofiarą wojny, torturowania, wyzysku czy zaniedbania masz prawodo szczególnej pomocy i opieki. Państwo powinno zadbać, abyś mógł odzyskać zdrowie fizyczne i psychiczne w warunkach poszanowania Twoich praw i Twojej godności. OCHRONA PRZED KONFLIKTEM ZBROJNYM. Art. 38 Jeśli nie masz 15 lat, państwo nie może rekrutować Cię do wojska i musi chronić Cię przed bezpośrednim udziałem w działaniach zbrojnych.. OCHRONA W PROCESIE KARNYM. Art. 37 Jeżeli złamałeś prawo, nie powinieneś przebywać w więzieniu z dorosłymi i masz prawo utrzymywać kontakt ze swoją rodziną oraz prawo do pomocy prawnej lub innej np. psychologa. Masz prawo zgłaszać sytuacje, w których jesteś źle traktowany.Art. 40 Jeżeli złamałeś prawo (sąd może Cię skazać tylko za bardzo poważne przestępstwa), powinieneś uzyskać pomoc prawną i być właściwie traktowany przez system sprawiedliwości.. PRAWO DO ZNAJOMOŚCI SWOICH PRAWI POWOŁYWANIA SIĘ NA NIE. Art. 41 Jeśli prawo Twojego kraju zapewnia lepszą ochronę i realizację Twoich praw niż artykuły tej Konwencji, to prawo Twojego kraju powinno obowiązywać w pierwszej kolejności.Art. 42 Masz prawo znać swoje prawa! Państwo powinno zadbać, aby prawa zawarte w tej Konwencji były znane zarówno wśród dzieci, jak i dorosłych.. Dzieci Świata to cykl reportaży przedstawiający jeden dzień z życia dzieci z różnych części świata, który ma na celu pokazać ogromny kontrast pomiędzy jakością życia dzieci.. DZIECI ŚWIATA. +info. 801 12 00 02 OGÓLNOPOLSKI TELEFON DLA OFIAR PRZEMOCY W RODZINIE„Niebieska Linia". 116 111 TELEFON ZAUFANIADLA DZIECI I MŁODZIEŻY. TELEFONY DO ZAPAMIĘTANIA. 112 NUMER ALARMOWY . . 800 12 12 12 DZIECIĘCY TELEFON ZAUFANIA RZECZNIKA PRAW DZIECKA . . 801 199 990 OGÓLNOPOLSKI TELEFON ZAUFANIA NARKOTYKI - NARKOMANIA. 800 100 100 TELEFON DLA RODZICÓW I NAUCZYCIELI W SPRAWIE BEZPIECZEŃSTWA DZIECI . UNICEF kieruje się w swojej pracy postanowieniami Konwencji o prawach dziecka i działa aktywnie, monitorując przestrzeganie jej zapisów. UNICEF przez 365 dni w roku walczy z niedożywieniem, zapewnia dostęp do czystej wody, organizuje opiekę medyczną, dostarcza leki. Od szczepień dzieci po odbudowę szkół - robi wszystko, aby dotrzeć do każdego potrzebującego dziecka !!!Prezentacja powstała w oparciu o materiały dydaktyczne znajdujące się na stronie UNICEF.. ROLA UNICEF. +info. 1. 4. 3. 2. DZIĘKUJEMY ZA UWAGĘ !. I.K., M.P., R.W.. 28 stycznia 1985 roku, tuż po gali American Music Awards, ponad 40 artystów zebrało się w A&R Studios, aby nagrać ostateczną wersję wyjątkowej piosenki. Jej celem było podniesienie powszechnej świadomości o zatrważającym poziomie ubóstwa w Afryce. Utwór "We Are the World" zdobył trzy nagrody Grammy, ale przede wszystkim zarobił ponad 75 mln dolarów na rzecz fundacji USA for Africa.. Film UNICEF - wspólne działania dla każdego dziecka!!. Piosenka Majki Jeżowskiej - "Wszystkie dzieci nasze są".. Program profilaktyczny „Nie daj się" dla dzieci w wieku 10-12 lat "Prawa dzieci".. Cykl wzbudzając emocje współczucia, zdziwienia, czy nawet smutku, skłoni do refleksji nad jakością życia dzieci z krajów rozwiniętych i wyzwaniami tych, którzy dorastają w skrajnie różnej od naszej kulturze.. Opracowały:Izabela Korpas - pedagog szkolnyMalwina Pruban - nauczyciel współorganizujący proces kształceniaRenata Wawrzak - nauczyciel edukacji wczesnoszkolnej

# data[].attributes.attachment_link.title
WOKÓŁ PRAW DZIECKA by izakorpas on Genially

# data[].attributes.attachment_link.description
2. 1. PRZEDSIĘWZIĘCIE WYCHOWAWCZEna podstawie Konwencji o Prawach Dziecka. . 4. 3. WOKÓŁ PRAW DZIECKA. . "O PRAWACH DZIECKA" - Marcin BrykczyńskiNiech się wreszcie każdy dowieI rozpowie w świecie całymŻe dziecko to także człowiekTyle że jest mały.Dlatego ludzie uczeniKtórym za to należą się brawaChcąc wielu dzieci los odmienićStworzyli dla was mądre prawa.Więc je na co dzień i od świętapróbujcie dobrze zapamiętać:.

# data[].attributes.headline
Pomoc telefoniczna i online dla rodziców i nauczycieli

# data[].attributes.subject
Pomoc telefoniczna i online dla rodziców i nauczycieli

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
800 100 100 to bezpłatna i anonimowa pomoc telefoniczna i online dla rodziców i nauczycieli, którzy potrzebują wsparcia i informacji w zakresie przeciwdziałania i pomocy psychologicznej dzieciom przeżywającym kłopoty i trudności takie jak: agresja i przemoc w szkole, cybeprzemoc i zagrożenia związane z nowymi technologiami, wykorzystanie seksualne, kontakt z substancjami psychoaktywnymi, depresja i obniżony nastrój, myśli samobójcze, zaburzenia odżywiania. Ponadto terapeuci i prawnicy Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę udzielają konsultacji w zakresie podejmowania interwencji w przypadku podejrzenia przestępstw wobec dzieci, w szczególności wykorzystywania seksualnego, oraz pomocy psychologicznej dla dzieci doświadczonych przemocą i wykorzystywaniem seksualnym i uczestniczących w charakterze świadków i pokrzywdzonych w procedurach prawnych.

Aktualności

Szanowni Państwo,

Zachęcamy do zapoznania się z grafikiem pracy specjalistów Telefonu 800 100 100 na najbliższe dni: 6.04-30.04.2020
Od poniedziałku do piątku będziemy odbierać od Państwa telefony w godzinach 12:00-17:00.

Zapraszamy do kontaktu!

Szanowni Państwo,

Zachęcamy do zapoznania się z grafikiem pracy specjalistów Telefonu 800 100 100 na najbliższy tydzień - 30.03.-3.04.
We wtorek, środę i czwartek będziemy odbierać od Państwa telefony w godzinach 12:00-17:00.

Zapraszamy do kontaktu!

Szanowni Państwo,

Informujemy, że w dniach 23.03-27.03.2020 kontaktując się z nami telefonicznie będą mogli Państwo skonsultować się z psychologami (od poniedziałku do czwartku od 12:00 do 15:00 i w piątek od 12:00 do 13:00) oraz z prawnikiem (w piątek od 13 do 15). Terapeuci nie będą w tym tygodniu dyżurować w telefonie.

Przepraszamy za niedogodności i zachęcamy do kontaktu z dostępnymi specjalistami.

Szanowni Państwo,

informujemy, że od 13.03.2020 do 27.03.2020 nie będziemy prowadzić telefonicznych dyżurów prawnych. W dalszym ciągu mogą Państwo skonsultować się z prawnikiem, wysyłając wiadomość na adres opiekun@fdds.pl

Dyżury pozostałych specjalistów - psychologów oraz terapeutów będą odbywać się bez zmian.

więcej

Facebook

# data[].attributes.attachment_link.title
800 100 100 - Telefon dla rodziców i nauczycieli w sprawie bezpieczeństwa dzieci

# data[].attributes.attachment_link.description
800 100 100 to bezpłatna i anonimowa pomoc telefoniczna i online dla rodziców i nauczycieli, którzy potrzebują wsparcia i informacji w zakresie przeciwdziałania i pomocy psychologicznej dzieciom przeżywającym kłopoty i trudności takie jak: agresja i przemoc w szkole, cybeprzemoc i zagrożenia związane z nowymi technologiami, wykorzystanie seksualne, kontakt z substancjami psychoaktywnymi, depresja i obniżony nastrój, myśli samobójcze, zaburzenia odżywiania.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dziecko

jest nadzieją, która rozkwita wciąż na nowo

Janusz Korczak

1878-1942

lekarz, pedagog, pisarz

Dorothy Notle

1924-2005

pisarka, terapeutka rodzinna

"Dzieci uczą się tego, czym żyją"

Apel dziecka do rodziców - wg J. Korczaka

1. Nie psuj mnie, dając mi wszystko, o co cię poproszę. Niektóre prośby to tylko próba sił z mojej strony. 2. Nie obawiaj się postępować stanowczo. Twoje zdecydowanie daje mi poczucie bezpieczeństwa. 3. Nie bagatelizuj moich złych nawyków. Tylko ty możesz mi pomóc zwalczyć zło w zarodku. 4. Nie rób ze mnie większego dziecka, niż jestem. To sprawia, że postępuję głupio, aby udowodnić, jaki jestem duży. 5. Nie zwracaj mi uwagi przy innych ludziach. O wiele łatwiej mi przyjąć to, co mówisz, jeśli rozmawiamy w cztery oczy. 6. Nie chroń mnie przed konsekwencjami. Potrzebne mi są również doświadczenia bolesne i nieprzyjemne.

Apel Twojego dziecka wg Janusza Korczaka

Mamo, tato...

dalej

7. Nie wmawiaj mi, że błędy, które popełniam, są grzechami. To zaburza moje poczucie wartości. 8. Nie przejmuj się zbytnio, gdy mówię, że cię nienawidzę. To nie ciebie nienawidzę, ale twojej przewagi nade mną. 9. Nie zwracaj zbytniej uwagi na moje drobne dolegliwości. Czasami wykorzystuję je, by przyciągnąć twoją uwagę. 10. Nie zrzędź. W takich sytuacjach muszę się przed tobą bronić i staję się głuchy. 11. Nie składaj pochopnych obietnic, bo czuję się bardzo zawiedziony, gdy ich nie dotrzymujesz. 12. Nie zapominaj, że jeszcze trudno mi precyzyjnie wyrażać myśli. Dlatego nie zawsze się rozumiemy. 13. Nie sprawdzaj z uporem maniaka mojej uczciwości. Zbyt łatwo strach zmusza mnie do kłamstwa. 14. Nie bądź niekonsekwentny. To mnie ogłupia i wtedy tracę wiarę w ciebie.

dalej

15. Nie odtrącaj mnie, gdy dręczę cię pytaniami. Wkrótce, zamiast prosić cię o wyjaśnienia, poszukam ich gdzie indziej. 16. Nie wmawiaj mi, że moje lęki są głupie. One po prostu są. 17. Nigdy nawet nie sugeruj, że jesteś ideałem. Prawda na twój temat byłaby w przyszłości nie do zniesienia. 18. Nie wyobrażaj sobie, że jeśli mnie przeprosisz, stracisz autorytet. Za uczciwość umiem podziękować miłością, o jakiej ci się nawet nie śniło. 19. Nie zapominaj, że lubię wszelkiego rodzaju eksperymenty. Nie zabraniaj mi tego, bo bez eksperymentowania nie mogę się rozwijać. 20. Nie zapominaj, że ja też rosnę, i to szybko. Pewnie trudno dotrzymać mi kroku, ale proszę cię - postaraj się. 21. Nie zapominaj mówić mi, że mnie kochasz. Nigdy!

wróć

dalej

"Dzieci uczą się tego, czym żyją"

Dorothy Nolte, 1972

Jeśli żyją otoczone krytyką, uczą się potępiać. Jeśli żyją otoczone wrogością, uczą się walczyć. Jeśli żyją otoczone strachem, uczą się być pełne obaw. Jeśli żyją otoczone żalem, uczą się żałować samych siebie. Jeśli żyją otoczone wyśmiewaniem, uczą się być nieśmiałe. Jeśli żyją otoczone zazdrością, uczą się zazdrościć. Jeśli żyją otoczone wstydem, uczą się poczucia winy.

wróć

"Dzieci uczą się tego, czym żyją" cd.

Dorothy Nolte, 1972

Jeśli żyją otoczone zachętą, uczą się wiary we własne siły.Jeśli żyją otoczone tolerancją, uczą się cierpliwości.Jeśli żyją otoczone pochwałą, uczą się wdzięczności.Jeśli żyją otoczone akceptacją, uczą się kochać.Jeśli żyją otoczone aprobatą, uczą się lubić siebie.Jeśli żyją otoczone uznaniem, uczą się, że dobrze jest mieć jakiś cel.Jeśli żyją otoczone dzieleniem się, uczą się szczodrości.Jeśli żyją otoczone szczerością, uczą się prawdomówności.Jeśli żyją otoczone uczciwością, uczą się sprawiedliwości.Jeśli żyją otoczone dobrocią i troską, uczą się szacunku.Jeśli żyją otoczone bezpieczeństwem, uczą się wiary w siebie i ludzi.Jeśli żyją otoczone przyjaźnią, uczą się, że świat jest dobrym miejscem do życia.

# data[].attributes.attachment_link.title
Dzień Dziecka - dla rodziców by TATA ŚPIEWA on Genially

# data[].attributes.attachment_link.description
Dziecko jest nadzieją, która rozkwita wciąż na nowo Janusz Korczak 1878-1942 lekarz, pedagog, pisarz Dorothy Notle 1924-2005 pisarka, terapeutka rodzinna "Dzieci uczą się tego, czym żyją" Apel dziecka do rodziców - wg J. Korczaka 1. Nie psuj mnie, dając mi wszystko, o co cię poproszę. Niektóre prośby to tylko próba sił z mojej strony.

# data[].attributes.headline
Jak budować poczucie wartości u dziecka ?

# data[].attributes.subject
Jak budować poczucie wartości u dziecka ?

# data[].attributes.body
Jaka jest złość? Nieprzewidywalna, wybuchowa, a może napięta, cicha, tłumiąca i zakazująca? A czy może być inna? Czy może stać się pozytywną emocją?

# data[].attributes.attachment_link.description
Other event by Uniwersytet Dzieci on Saturday, November 28 2020 with 477 people interested and 312 people going.

# data[].attributes.headline
Czy sytuacja kryzysowa może korzystnie wpłynąć na rozwój dziecka ? -werbinar

# data[].attributes.subject
Czy sytuacja kryzysowa może korzystnie wpłynąć na rozwój dziecka ? -werbinar

# data[].attributes.attachment_link.description
Jak zorganizować naukę dziecka w sytuacji, gdy brakuje poczucia bezpieczeństwa? 👧 Tym razem na wykład zapraszamy rodziców🧔👱‍♀️. Podczas webinaru dowiedzą się Państwo, jak pozytywnie wykorzystać...

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak motywować dziecko do nauki - 6 skutecznych sposobów

# data[].attributes.attachment_link.title
PoRady 1 – Jak motywować dziecko do nauki?

# data[].attributes.headline
Gniew i złość - emocje rodziców i emocje dzieci

# data[].attributes.subject
Gniew i złość - emocje rodziców i emocje dzieci

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Złość. Kiedy dziecko doprowadza nas do szału...

Złość w harmonogramie dnia występuje codziennie. Mimo, że się z nią nie umawiamy zagląda do nas na zbyt często. Psuje nam humor, plany, zraża do ludzi, sprawia przykrość, ból i tylko pozornie rozładowuje napięcia.

Złość jest uczuciem jak inne: radość, smutek, podekscytowanie. Skoro została dana ludziom to znaczy, że jest potrzebna. Skoro jest potrzebna nie możemy się jej wyzbyć. Trzeba natomiast w odpowiedni sposób ją wyrażać.
Trening, rozsądek, wyobraźnia
Wyrażanie złości nie jest łatwe wymaga treningu, rozsądku i wyobraźni.
Dlaczego?
Większość z nas w chwilach wzburzenia działa impulsywnie, szybko, bez namysłu. Sprawiamy innym przykrość, ból, potem nam z tym źle i żałujemy naszych reakcji. Dlatego potrzebny nam trening jak się pozbywać złości we właściwy sposób. Wymaga rozsądku. Jako ludzie dorośli musimy używać rozumu, być odpowiedzialnymi i wiedzieć, co i po co robimy. Wyobraźnia. Potrzebna jest, by przewidzieć możliwe konsekwencje naszych słów i działań.

W chwilach wzburzenia często nie panujemy nad sobą. Dlatego niektórym wydaje się niemożliwe myśleć wtedy o rozsądku i wyobraźni. Właśnie z tego powodu musimy pomyśleć o tym wcześniej, zanim zdarzy się taka sytuacja. Zastanówmy się, kiedy najczęściej się denerwujemy, możemy nawet sobie to wypisać na kartce.

Którzy ludzie nas denerwują, w jakich sytuacjach, po jakich słowach wpadamy w furię, jakie zachowania małżonka złości nas najbardziej, jakie zachowanie dziecka powoduje naszą bezradność? Co potem? Dzięki temu wiemy już, z czym mamy problem.
Nasza złość jest naszą sprawą
To jak my przeżywamy złość, jak ją ukazujemy światu, zależy tylko od nas. Nie możemy zrzucać winy na innych za nasze reakcje, czyny i słowa. Owszem, to inni ludzie i sytuacje wywołują naszą złość, ale to my odpowiadamy za to jak sobie z nią poradzimy. A najgorsze, co możemy z nią zrobić to przenieść na innych albo spotęgować. Zapewne żadne z nas nie chce krzywdzić swoich dzieci , jak zatem pokazać im, że robią coś źle, zachowują się niedopuszczalnie, a nam jest przykro i złości nas powstała sytuacja. Przyjrzyjmy się temu na przykładach z życia. Oto niektóre z nich.
Zabawki
Chleb powszedni rodziców i opiekunów. Sklep i dział zabawek staje się dla niektórych rodzin zakazanym terytorium. Tam odbywają się sceny straszne: płacz, tupanie, piski, kopanie, wyrywanie. Co robić? Przewidzieć i przeciwdziałać. Trening, rozsądek, wyobraźnia. Nie od dziś istnieją działy z zabawkami. Możemy przygotować malucha na wyjście np. do centrum handlowego, porozmawiać w domu o tym, że nie będziemy... Np. dziś idziemy do sklepu, ale ponieważ mamy ważne artykuły do kupienia nie zajrzymy dziś do działu z zabawkami. Lub: dziś idziemy do sklepu, ale kupimy tylko jedną zabawkę. Gdy jednak na miejscu w sklepie spotyka nas złość albo szantaż, płacz dziecka, możemy zastosować metodę mojej znajomej - wielokrotnie sprawdzoną. Mówimy dziecku, że ponieważ ma już tak wiele zabawek może wybrać tylko taką, którą można się bawić, na co najmniej 10 sposobów. Często dzieci w wymienianiu dochodzą tylko do 5-6 sposobów i same stwierdzają, że ta zabawka jednak nie jest taka fajna. W sumie jest nudna i podobna do poprzednich. W tak stworzonej sytuacji włączamy dziecko do procesu podejmowania decyzji. Co uczy je m.in. odpowiedzialności za swoje wybory i zabawki. Jeśli jednak nasz malec wymyśli te zapowiedziane 10 sposobów powinniśmy jednak dotrzymać słowa i kupić zabawkę. Wychowując nie możemy rzucać słów na wiatr.
Płacz
Często rodzice odchodzą od zmysłów, gdy dzieci płaczą bardzo długo. Są różne powody płaczu. Czasem bywa że jest on szantażem. Częściej jest jednak informacją, że dziecko czegoś potrzebuje, coś go boli, coś złego się wydarzyło albo potrzebuje naszej uwagi. Te sytuacje najczęściej rodzice rozróżniają. Co jednak, gdy nie ma powodu, a dziecko płacze albo wręcz „wyje"?. Gdy mamy ochotę wybuchnąć? Dajmy upust gromadzącej się w nas negatywnej energii gdzieś obok. Jeśli to możliwe niech ktoś nas zastąpi na chwilę w opiece nad dzieckiem. A my pójdźmy odetchnąć na chwilę na spacer, balkon, albo sprzątnijmy coś, zajmijmy czymś ręce. Takie proste czynności mogą pomóc. A co gdy jest to nie możliwe? Zróbmy coś zaskakującego i przyjemnego i dla nas i dla dziecka, coś co wywoła ogólną zmianę nastroju.
Co robić, gdy płacz jest szantażem?
My dorośli czasem tak to postrzegamy, a najczęściej jest nazwijmy głośnym wołaniem o uwagę lub postawienie na swoim. Po pierwsze trzeba dotrzeć do prawdy, czyli czego dziecko potrzebuje, dlaczego jest mu źle. Może się okazać, że płacze wtedy, gdy zajmujemy się jego/jej rodzeństwem. Jak zwykle rozmowa jest w takich sytuacjach niezbędna. Tworzymy rodzinę, więc rodzice dla wszystkich muszą znaleźć czas, dla siebie również, bo wszystkich kochamy jednakowo, choć czasem nie w ten sam sposób. Jeśli jest to młodsze rodzeństwo, możemy „płaczka" włączyć w opiekę, powierzyć mu drobne zadania np. składanie ubranek.

Starsze dziecko może nas „szantażować płaczem", gdy chce wyjść na dwór. Najpierw odpowiedzmy sobie na pytanie, dlaczego nie może wyjść, np. bo jest późno, a nikt z dorosłych nie może mu towarzyszyć. Odpowiedź „nie, bo nie" albo „nie, bo ja tak mówię" do niczego nie prowadzą. Dziecko musi wiedzieć, dlaczego nie wolno mu teraz wyjść. Musi otrzymać jasny komunikat. Powiedziany spokojnym głosem. W przeciwnym razie powtórzą się takie sytuacje, bo nie będzie wiedział, czemu nie może, czego robić i dlaczego coś jest złe, niebezpieczne itd.
Bójki
Bicie się, ciągnięcie za włosy, szczypanie, gryzienie, drapanie, to prawie nieodłączne elementy dzieciństwa. To nie znaczy, że mamy nie reagować. Oczywiście, że tak. Najlepiej przed faktem albo w danym momencie. A więc rozmowy o tym że krzywdzenie, zadawanie bólu jest złe i nie wolno tak robić. Przyzwolenie na drobne bójki otwiera drogę do osiągania celów przez pokazywanie siostrze, bratu, koledze, koleżance, kto tu rządzi, kto jest silniejszy i jak będę zdobywał strefę wpływów. Jak reagować? Przede wszystkim natychmiast. Zatrzymać rękę, nogę, przedmioty. Zabrać na bok. Czasem pomaga też powstrzymanie wszelkich ruchów poprzez przytulenie, wyciszenie złości, pobudzenia. Najgorszym błędem byłoby dać klapsa czy lanie. Po pierwsze jest to zły przykład (skoro mówimy że zadawanie bólu jest krzywdzące), do niczego nie prowadzi. Po drugie pokazalibyśmy dziecku, że ono nie może bić się z kolegą, ale my - owszem możemy je karać fizycznie. Błędne koło. Porażka wychowawcza.
„Pyskówka"
Czasem tak zwana „pyskówka" może bardziej wyprowadzić z równowagi niż cokolwiek innego. Dlaczego? Bo słowa bolą, padają bardzo szybko, nie nadążamy z reakcją, albo stosujemy niewłaściwą. Co robić? Przypomnieć, co było tematem poprzedniej, jak nasze dziecko reaguje i jak my reagujemy. Przygotować się. Gdy dziecko podnosi głos my powinniśmy tego nie robić, choć to trudne. Podnoszenie decybeli nie prowadzi do niczego dobrego.

Jeśli dziecko tupie, płacze można odprowadzić je w jakieś konkretne miejsce w domu, gdzie może wypłakać się. Jeśli podnosi rękę na kogokolwiek zatrzymać ją zanim uderzy. Podobnie, gdy zaczyna niszczyć jakieś zabawki albo sprzęty. Informacja niezbędna. Co robi źle, dlaczego tak nie można, dobrze jest też podać alternatywę dziecku, co może zrobić gdy ktoś go zdenerwuje. Co my możemy zrobić, gdy emocje sięgają zenitu? 10 oddechów to wcale nie głupi pomysł. Pomagają uspokoić oddech, orzeźwiają umysł podobnie szklanka wody. Niekiedy pomaga milczenie, pozorna obojętność. Informacja dla dziecka że tupaniem nic nie wskóra, gdy podejmie rozmowę z rodzicem, dostanie sygnał, że w ten sposób się rozwiązuje problemy.
Kary
Kary w pewnych sytuacjach są niezbędne. Najważniejsze, by ich nie odraczać i by były współmierne do nazwijmy to do przewinienia.

Mam tu na myśli kary pozacielesne. Jeśli malec zniszczył zabawkę, powinien próbować ją naprawić lub nie otrzymać nowej przez jakiś czas (z góry określmy czas np. miesiąc), jeśli narobił bałaganu - posprzątać. Jeśli pobił kolegę, koniecznie przeprosić i na przykład nie oglądać ulubionego filmu. Kara, by była skuteczna musi być jasna dla dziecka, musi być konsekwencją jego działań, a nie instrumentem dla nas do odreagowania.. Dziecko musi wiedzieć, co zrobiło źle, dlaczego tak nie można postępować, jak będzie kara i kiedy się zaczyna, a kiedy się kończy.
Kary - pułapki:
„Jeśli nie przestaniesz rozrzucać zabawek to zobaczysz" Dziecko ze zwykłej ciekawości będzie chciało zobaczyć, co się wtedy stanie, więc nie przestanie. Rodzice sami lepiej wiedzą jak trudno jest zgasić ciekawość dziecka. Wymyślmy coś zanim wymyśli dziecko kolejną zabawę na sprawdzenie naszej cierpliwości.

„A płacz sobie, płacz nic mnie to nie obchodzi". Uwaga, potem mogą dołączyć inne zachowania dla zwrócenia uwagi: psucie zabawek, bicie.

„Jak jeszcze raz to z robisz mamusia przestanie Cię kochać". Okrutne. Może spowodować powstanie lęku u dziecka. Nie można określić, zmierzyć tej kary, niemożliwa do zrealizowania, budzi strach.

Kary nie należy odraczać. „Dziś już jest późno, więc, nie musisz sprzątać zabawek". Dorosły musi być konsekwentny, by dziecko łączyło fakt złego zachowania z karą, którą ponosi. Pamiętajmy o nagrodach za dobre zachowanie, pochwałach, które znaczą dla dziecka ogromnie dużo i są znacznie skuteczniejsze.

Gdy zapanujemy nad swoimi emocjami będzie nam łatwiej ogarnąć emocje naszych dzieci, a przede wszystkim będą widzieć w nas wzór jak sobie z nimi radzić. Pamiętajmy, że możemy pracować nad wybuchami swojej złości zanim nastąpią: trening, rozsądek, wyobraźnia.

# data[].attributes.attachment_link.title
Gniew i złość. Emocje rodziców i emocje dzieci.

# data[].attributes.attachment_link.description
Złość. Kiedy dziecko doprowadza nas do szału... Złość w harmonogramie dnia występuje codziennie. Mimo, że się z nią nie umawiamy zagląda do nas na zbyt często. Psuje nam humor, plany, zraża do ludzi, sprawia przykrość, ból i tylko pozornie rozładowuje napięcia. Złość jest uczuciem jak inne: radość, smutek, podekscytowanie.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Zapraszam Cię w podróż,

w której to Ty jesteś bohaterem.

W podróż w nieznane- staw czoła swoimemocjom.

Wybierz się ze mną w podróż, zawsze kiedy tego potrzebujesz.Pamiętaj są ludzie, którym na Tobie zależy! :)

Za każdym razem zaczniemy od tego samego, czyli:- JAK SIĘ DZIŚ CZUJESZ?A potem niech się już dzieje ;)

JAK SIĘ DZIŚ CZUJESZ?

Wybierz odpowiednią drogę ku wspólnej przygodzie!

smutny

przerażony

zły

Złość - czym jest i jak z nią pracować

Co to jest złość?

Kiedy się złoszczę?

Zadanie 1

Zadanie 2

Zadanie 3

Zadanie 4

Home

Co to jest złość?

Nie chcę definicji złości wziętej ze słownika. Chcę zachęcić Cię do zastanowienia się nad tym:Czym dla Ciebie jest złość?Jakie sytuacje ją w Tobie wywołują?Jakie osoby najczęściej są powodem Twojej złości i dlaczego?Co zyskujesz będąc złym, a co tracisz?

Menu

Złoszczę się, gdy...Kiedy się bardzo gniewam, wtedy...Jestem zły na ...., gdy on/ona/oni...Najbardziej złoszczę się na...W ostatnim tygodniu złościłem się ... razy.Dzisiaj złościłem się .... razy.Kiedy się złoszczę to... (krzyczę/uciekam/przeklinam)Szczególnie złoszczą mnie osoby, które..Kiedy chcę kogoś zdenerwować to...Mogę doprowadzić kogoś do szału, gdy...

Uświadom sobie swoją złość i dokończ zdania:

Menu

Alfabet Złości

Stwórz alfabet złości, czyli wypisz wszystkie litery alfabetu jedna pod drugą i przy każdej literze zapisz słowo jak się czujesz, co odczuwasz, co w tobie tkwi, gdy się złościsz.

np.:agonia,bzdura,cierpienie...

Menu

Poduszka złości to nic innego jak taki worek treningowy. Pozwól się ponieść i wyżyj się na niej. Kop, rzucaj, skacz - rób tak, aby energia z Ciebie uleciała. Pamiętaj - nie korzystaj z poduszki, na której śpisz. Lepiej, aby złe wspomnienia nie wracały do Ciebie przed snem. Znajdź poduszkę, która będzie tylko służyła do wyrzucenia złej energii.

Poduszka złości

Jeśli masz materiały w domu, które są zbędne to polecam Ci uszyć taką specjalną poszewkę na poduszkę, która Ci będzie towarzyszyć w tych trudnych chwilach.

Menu

List Złości

Weź kartkę i długopis. Napisz list do osoby, na którą jesteś zły. Napisz jak się czujesz, co Ciebie zraniło i dlaczego. Wypisz wszystko, co w Tobie drzemie. Gdy list już jest skończony i została przelana na niego cała Twoja złość, wówczas weź tę kartę i ją podrzyj, zniszcz zupełnie. Niech to będzie symboliczne pożegnanie złości.

Menu

Włącz muzykę odpowiadającą Twojemu nastrojowi i wytańcz to, co w Tobie drzemie. Poddaj się wyobraźni i emocjom. Niech wszelka złość ujdzie z ciebie i wypłynie wraz z potem z Twejego ciała.

Taniec złości

Menu

Co to jest smutek?

Kiedy się smucę?

Zadanie 1

Zadanie 2

Zadanie 3

Zadanie 4

Smutek - czym jest i jak z nim pracować

Home

Co to jest smutek?

Stwórz własną definicję smutku.Następnie napisz:- jakie sytuacje mogą wywołać smutek?- jaki znasz smutne utwory muzyczne lub filmy?

Menu

Kiedy się smucę?

Zastanów się:- kiedy czujesz się smutny? - kto lub co najlepiej Ci pomaga podczas smutku?- jak często bywasz smutny? - ile razy smuciłeś się w poprzednim miesiącu a ile w tym? Dlaczego tak się stało?

Menu

Zadanie 1 - mandala

Mandalę można traktować jako symbol życia, w którym my jesteśmy środkiem, a to, co wokół nas, to otaczający nas świat. Z tego też powodu można rzec, że mandala to obraz nas samych i naszego wnętrza.Zapraszam Cię więc do stworzenia własnej mandali. Jak się do tego zabrać? Wystarczy Ci tylko kartka i coś do pisania. Mandala bazuje na kole, więc zacznij od małego kółka a potem dorysuj kolejne elementy.Przykładowe mandale:

Menu

Zadanie 2 - ścieżka muzyczna

Stwórz własną ścieżkę muzyczną 15 utworów. Zacznij od piosenki, która jest smutna i lubisz ją słuchać, gdy sam przeżywasz smutek. Znajdź następną piosenkę, która będzie troszeczkę mniej smutna a bardziej optymistyczna. Tak, aby ostatni 15-ty utwór był już całkowicie wesoły lub energiczny. Słuchaj tego zawsze kiedy jesteś smutny.

Menu

Zadanie 3 - niewysłany list

Napisz list do osoby, przez którą jesteś teraz smutny. Pamiętaj, że też możesz wysłać list do siebie samego. Napisz w nim dlaczego jesteś smutny. Co chciałbyś, aby następnym razem się zmieniło, byś nie był smutny. Wyżal się. Napisz wszystko co siedzi Ci w głowie.

Nie musisz jednak wysłać tego listu.

Menu

Zadanie 4 - kolaż motywacyjny

Znajdź niepotrzebne gazety, użyj kolorowych kartek. Przelej na nie cały swój smutek oraz troski. W zależności czego potrzebujesz, podrzyj je, zniekształć, natnij nożyczkami. Gdy już przelejesz na nie swoje emocje, stwórz z nich kolaż. Może on prezentować jakąś rzecz lub być zwykłą abstrakcją.

Następnie znajdź cytat, który najlepiej opisuje Ciebie. Wybierz taki cytat, który niesie pozytywną wiadomość i zapisz lub wyklej go na swoim obrazie.

Menu

Co to jest strach?

Poznaj swój strach i oswój go.

Zadanie 1

Zadanie 2

Zadanie 3

Strach - czym jest i jak z nią pracować

Home

strach

jak się czuję

co robię

jakie znam książki/filmy

co mi pomaga

co jest dla mnie straszne

Stwórz swoją mapę myśli. Możesz skorzystać z tej propozycji.

Menu

Znasz Harrego Pottera i jego przygody?Zapraszam do obejrzenia krótkiego epizodu jak uczniowie Hogwartu radzili sobie ze swoim lękiem.Następnie spróbuj sam zobrazować swój lęk - narysuj go. Gdy już skończysz rysunek, zastanów się, jaką nadać mu zabawną formę.

Menu

Zadanie 1 - Tarcza

Weź kartkę i narysuj na niej szablon tarczy. W środku niej umieść:- 3 rysunki:Rysunek 1 - narysuj w czym jesteś dobry.Rysunek 2 -narysuj w czym chcesz być lepszy.Rysunek 3 - narysuj SYMBOL Twojej wartości, która jest bardzo ważna w Twoim życiu.- 4 słowa, które chciałbyś usłyszeć od innych.

Menu

Zadanie 2 - magiczne zaklęcie

Wymyśl własne słowa, takie, które jeszcze nie istnieją i za pomocą nich ułóż zaklęcie, które będzie dodawało Ci sił w trudnych sytuacjach.np.: Esolena me terama ki we pej.

Menu

Zadanie 3 - wyspa

Stwórz swoją bezpieczną wyspę, przylądek spokoju, do którego zawsze możesz się przenieść w trudnych sytuacjach. Zastanów się, co chciałbyś umieścić na swojej wyspie, aby czuć się tam bezpiecznie.

Taką wyspę możesz narysować na kartce, ulepić z masy solnej, zbudować z klocków lub stworzyć za pomocą Minecraftu.Sam wybierz jaka forma jest dla ciebie najlepsza.

Menu

# data[].attributes.attachment_link.title
Emocjonalna apteczka pierwszej pomocy by Katarzyna Góralczyk on Genially

# data[].attributes.attachment_link.description
Zapraszam Cię w podróż, w której to Ty jesteś bohaterem. W podróż w nieznane- staw czoła swoimemocjom. Wybierz się ze mną w podróż, zawsze kiedy tego potrzebujesz.Pamiętaj są ludzie, którym na Tobie zależy! :) Za każdym razem zaczniemy od tego samego, czyli:- JAK SIĘ DZIŚ CZUJESZ?A potem niech się już dzieje ;) JAK SIĘ DZIŚ CZUJESZ?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Psychiatrzy i psycholodzy a w ślad za nimi media alarmują opinię publiczną fatalnym stanem polskiej dziecięcej psychiatrii. Stan ten rzeczywiście jest fatalny i powinien być jak najszybciej poprawiony, aby ratować dzieci, które już na depresję zapadły.
Niestety wiedza o tym, że nawet najlepiej zorganizowana i szeroko dostępna psychiatria dziecięca epidemii depresji i samobójstw wśród polskich dzieci i nastolatków nie powstrzyma, w świadomości społecznej prawie nie istnieje. A nie powstrzyma bo, depresja jako taka - a szczególnie ta dziecięca - ma najczęściej charakter psychogenny, czyli spowodowana jest realnymi przyczynami zewnętrznymi, których suma przeciąża zdolności adaptacyjne psychiki dziecka. W takim wypadku interwencję psychiatryczną porównać można do podawania tlenu ludziom, którzy nie są w stanie wystarczająco dotlenić mózgu, bo na co dzień oddychają powietrzem zatrutym smogiem. Podawanie tlenu niewątpliwie uratuje im życie - ale niestety tylko na krótką metę, bo gdy wyjdą ze szpitala i tak nadal będą oddychać smogiem. Więc aby trwale rozwiązać problem trzeba przede wszystkim zająć się redukcją smogu. Podobnie jest z depresją wśród dzieci i młodzieży, więc czas najwyższy zacząć się zajmować usuwaniem istotnych przyczyn tego dramatycznego zjawiska a nie jedynie troską o jakość leczenia jego skutków.

Poniżej kilka moich refleksji na ten temat podanych w możliwie zwięzłej formie.

Oczywiście depresja u dzieci i nastolatków nie bierze się z jakiejś jednej, izolowanej przyczyny. Doliczyłem się 10-ciu - moim zdaniem najistotniejszych - przyczyn tego dramatycznego zjawiska:

1. Opresyjny i anachroniczny system szkolny

Dzieci i nastolatki zdają sobie sprawę, a w najgorszym razie przeczuwają, że szkoła jako instytucja, (uwaga: mowa przede wszystkim o szkołach państwowych) filozoficznie, organizacyjnie a także treściowo utknęła gdzieś w 19 wieku lub w początkach 20-tego i żyje własnym odrealnionym niby-życiem na dalekich peryferiach współczesnej wiedzy o świecie, współczesnej technologii, nowoczesnego myślenia, współczesnych sporów światopoglądowych, historycznych i filozoficznych. Krótko mówiąc szkoła pełni obecnie rolę skansenu czy muzeum fragmentów historii myśli ludzkiej, które trzeba bezmyślnie wkuć na pamięć.

Co gorsza, fragmenty te są skwapliwie dobierane przez aktualnie rządzących polityków zainteresowanych przede wszystkim wychowaniem młodych w duchu wyznawanej przez nich ideologii czy doktryny - czyli w istocie zainteresowanych indoktrynacją młodych na modłę przyszłego elektoratu. W sumie, z punktu widzenia przygotowania do życia we współczesnym rozpędzonym i złożonym świecie, wymagającym ogromnej elastyczności, kreatywności, szybkości myślenia oraz zdolności do angażowania wiedzy w konkretne, praktyczne przedsięwzięcia, szkoła jest z perspektywy nastolatka pożałowania godną stratą czasu i energii, a jej przydatność często ogranicza się do roli kosztownej przechowalni dzieci tych rodziców, którzy w pocie czoła pracują na rzecz wzrostu PKB. W tej sytuacji Internet jest dla młodych jedynym ratunkiem i oknem na realny świat.

2. Deficyt otwartego, szczerego i wolnego od presji kontaktu z przepracowanymi i przemęczonymi lub/i uzależnionymi od czegoś rodzicami.

3. Deficyt bezpośrednich, przyjacielskich, kooperacyjnych, wolnych od presji, współzawodnictwa, lansu i ryzyka hejtu, kontaktów z rówieśnikami.

4. Deficyt ruchu w czasie pobytu w szkole w połączeniu z silnym stresem szkolnym i złą jakością powietrza w klasach. Czyli za mało okazji do odreagowania napięcia stresowego ruchem (zakaz biegania a nawet szybkiego chodzenia na przerwach, zakaz wychodzenia z budynku). Za mało lekcji WF.

5. Deficyt energii życiowej spowodowany nadmiarem zadań i pracy, brakiem czasu wolnego, złym powietrzem, złą dietą, bezruchem w czasie wolnym, zbyt późnym chodzeniem spać itd.

6. Deficyt rekreacyjnego kontaktu z przyrodą.

7. Chciwość, hipokryzja, agresja i bezradność dorosłych. Deficyt autorytetów, światłych przywódców i pozytywnych wzorców osobowych. W sumie: utrata zaufania i wiary w dorosłych.

8. Rozczarowanie pieniądzem i konsumpcją jako źródłem sensu i treści życia.

9. Kumulacja poczucia zagrożenia spowodowanego - zafałszowanym przez popularne media i część polityków - obrazem świata jako teatru terroru, morderstw, gwałtów, przemocy, perwersji, wojen i katastrof , plus realna groźba katastrofy klimatycznej.

10. Brak zachęcającego, optymistycznego wyobrażenia przyszłości i wzorca dorosłości.

Tak więc współczesne dzieci i nastolatki mają zapewne więcej powodów do smutku i niepokoju niż poprzednie pokolenia nastolatków żyjące na tej planecie - i stąd ich wycofanie, ucieczki w świat wirtualny, agresja i w końcu depresja i samobójstwo. Popatrzmy prawdzie w oczy. Młodzi zachowują się adekwatnie do sytuacji w jakiej żyją. Z punktu widzenia młodych dorośli zarówno w skali lokalnej jak i w skali świata zachowują się jak patologiczna, niewydolna, uzależniona rodzina. A w takiej rodzinie nie chce się żyć. Można się albo zbuntować i udać się na asocjalny margines albo zapaść się w depresję lub niebyt. Na dłuższą metę przychodnie, szpitale i psychotropy nic na to nie pomogą. Pomóc może tylko radykalna zmienia sytuacji życiowej dzieci i oczywiście zmiana zachowania i postaw dorosłych.

To wprawdzie długi proces, ale trzeba go świadomie i odpowiedzialnie rozpocząć. Pod ręką mamy dobry przykład takiego myślenie i działania. Jest nim Finlandia.

Co w międzyczasie - na cito - warto i trzeba robić? Jak pomóc? Jak zapobiegać depresji u dzieci?

Przede wszystkim smutkowi i rozpaczy młodych nie wolno się dziwić, a tym bardziej ironizować czy wyśmiewać - na zasadzie: O co ty się martwisz? O co ci chodzi? Przecież nie jest tak źle. W głowie Ci się chyba przewróciło itd.

W zamian trzeba z dziećmi zacząć szczerze, rzetelnie i spokojnie rozmawiać: o szkole, o domu, o życiu, o świecie w tym także o groźnych zjawiskach klimatycznych i cywilizacyjnych. Pytać i słuchać. Wykazywać zrozumienie dla sytuacji i wrażliwości dzieci, pamiętając, że dzieci są szczególnie czułymi uczestnikami i obserwatorami życia, które przyszło im żyć. Dlatego dzieci mocniej niż dorośli reagują na sytuacje, które im szkodzą, przeciążają je i z którymi się nie zgadzają bo kłócą się z ich instynktem dobra, współodczuwania i przyzwoitości.

Rozmawiając szczerze i poważnie z dziećmi, zyskujemy zarazem okazję by przyjrzeć się własnemu życiu, własnym potrzebom, uczuciom i frustracjom. Może to być też dla dorosłych trudna okoliczność ujawniająca ich własny smutek, zwątpienie i bezradność. W końcu zasięg depresji wśród dorosłych jest analogiczny do tego wśród dzieci i nastolatków - około 20-30 procent.

Jako rodzice i opiekunowie nie bójmy się przyznawać przed dziećmi do tego, że nam dorosłym też bywa ciężko i smutno.

Dzięki temu złapiemy lepszy kontakt z naszym dzieckiem a dziecko przestanie się czuć nieadekwatnym, samotnym kłopotem. Rodzic rozpędzony na swojej drodze do stereotypowego sukcesu, zawsze zajęty, napięty i zmęczony, nie będzie w stanie złapać kontaktu ze smutnym dzieckiem. Mało tego: smutne dziecko będzie go wkurzać jako jeszcze jedna, nieoczekiwana przeszkoda na jego i tak bardzo wymagającej życiowej ścieżce. Wtedy łatwo możemy jeszcze bardziej oddalić się od naszego dziecka wygłaszając do niego nieszczere motywacyjne mowy i usiłując zarazić go naszym maniakalnym, udawanym optymizmem.

Warto się przy tym poważnie pochylić nad pytaniem: Czy nasze dziecko nie jest po prostu smutne - i nie nazywać pochopnie jego stanu depresją.

Smutek z reguły ma jakieś wyraźne uzasadnienie, jest z czymś związany, z jakąś konkretną sytuacją, konkretnym wątkiem życia młodego człowieka. O smutku da się rozmawiać. Bo nie rozlewa jak depresja szeroko i bezrefleksyjnie na wszystkie aspekty i wymiary życia, sprawiając, że wszystko ma jednolity czarny kolor, wygląda tak samo tragicznie i nie ma żadnego sensu.

Rozmowa o przyczynach, uczuciach, myślach, planach czy marzeniach - z punktu widzenia osoby cierpiącej na depresję - też nie ma najmniejszego sensu.

Także dlatego, że jest ona przekonana, iż nikt nie będzie w stanie jej zrozumieć. To co możemy i powinniśmy wtedy zrobić to odciążyć dziecko z nadmiaru pracy i stresu: przenieść do innej szkoły lub do edukacji domowej, dać mu wolne, pozwolić zawalić klasę itp. (cóż znaczy zawalenia klasy w perspektywie ryzyka utraty życia)

Prawdziwej, klinicznej depresji towarzyszą też inne objawy

Są to: zaburzenia łaknienia, czyli albo utrata apetytu i głodowanie, albo obsesyjne objadanie się, a także: upijanie się i narkotyzowanie, wycofywanie się z kontaktu z innymi ludźmi, małomówność ale też nieadekwatne reagowanie zniecierpliwieniem lub agresją na wszystko co odbiega od rutyny i wymaga dodatkowego wysiłku, silne zaburzenia snu , szczególnie budzenie się między 3 a 5 nad ranem, ale także spanie ponad miarę przy pomocy środków nasennych czy odurzających, w końcu także zaniedbywanie codziennej higieny i dbałości o wygląd. Objawem depresyjnym na ogół jest samo-okaleczanie się, szczególnie, gdy służy temu by osoba cierpiąca mogła poczuć, swoje ciało i ból psychiczny zastąpić bólem fizycznym. Ale samo-okaleczanie się może też być aktem czystej autoagresji lub sposobem zwrócenia uwagi otoczenia i cichym krzykiem o pomoc i ratunek. Powyższe objawy świadczą o zaawansowanej depresji i powinny rodziców i opiekunów zaalarmować na tyle by bez zwłoki szukali pomocy psychiatrycznej.

Depresja - jeśli nie jest spowodowana nagłym, traumatycznym wydarzeniem - rozwija się na ogół pomału.

By nie dopuścić do jej klinicznej/chorobliwej fazy warto zawczasu spróbować psychoterapii. Terapeuci działają wtedy zgodnie z zasadą, którą nazywam: Albo ekspresja, albo depresja. czyli pierwszym kierunkiem zainteresowania i badania życia pacjenta jest próba diagnozy, jakie jego ważne potrzeby lub jakie ważne uczucia zostały zablokowane lub zostały wyparte ze świadomości, więc nie znajdują swojej ekspresji. Jeśli się już namierzy te potrzeby i uczucia, których ekspresja została zablokowana, wtedy można zacząć pomagać pacjentowi w odblokowaniu tych potrzeb i uczuć i nadaniu im właściwej ekspresji, a potem szukać pierwotnych przyczyn, które spowodowały blokadę.

Możliwość pomocy w tej sprawie ze strony rodziców jest bardzo ograniczona. Po pierwsze rodzice często blokują te same potrzeby i uczucia co ich dzieci więc najpierw musieliby przepracować swoje ograniczenia w tym zakresie. Po drugie zablokowanie przez dziecko ekspresji ważnych potrzeb i uczuć często wiąże się z nieświadomymi działaniami lub zaniechaniami rodziców więc dziecko nie będzie w stanie z rodzicem o tym swobodnie rozmawiać. Widać z tego, że skuteczna pomoc dziecku w wielu wypadkach polegać musi na przepracowaniu przez rodziców swoich problemów i zdaniu sobie sprawy w jaki sposób mogły się one przyczynić do depresyjnej reakcji dziecka. Odwagi. Tu można tylko zyskać.

Poza tym szukanie głęboko ukrytych przyczyn zablokowania wymaga umiejętnego posługiwania się odpowiednimi narzędziami z obszaru profesjonalnej psychoterapii. Więc lepiej się za to amatorsko nie zabierać.

Ale pamiętajmy, że dobrą formą niespecyficznego odreagowania jest ruch

Ruch z jednej strony produkuje dużo endorfin a nawet dopaminy towarzyszącej postępom w zdobywaniu nowych kompetencji ruchowych (oba neurohormony dają poczucie głębokiego odprężenia) a z drugiej strony wspólne uprawianie jakiegoś ruchu (nie musi to być ruch sportowy, może to być np. taniec, gra na bębnach, slow joging, długi i szybki spacer) dostarczyć może okazji do bezstresowych kontaktów z innymi ludźmi.

Trzeba też zadbać o to, żeby w pożywieniu młodego człowieka znalazło się wszystko to, czego potrzebuje

Nie żałować pieniędzy ani na zdrowe produkty jak i na profesjonalną ewaluację potrzeb pokarmowych dziecka.

Nie zaniedbać sprawdzenia ogólnego stanu zdrowia dziecka, aby wykluczyć organiczne przyczyny spadku energii, nastroju i chęci do życia.

Szczególnie warto zrobić testy hormonalne (np. zaburzenia wydzielania tarczycy) a także zbadać zaburzenia flory bakteryjnej w jelitach oraz testy na boreliozę oraz na inne schorzenia i infekcje, które dają tzw. odczyn depresyjny.

# data[].attributes.attachment_link.title
10 przyczyn depresji dzieci i młodzieży według W. Eichelbergera, jak zapobiec depresji - MiastoDzieci.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Psychiatrzy i psycholodzy a w ślad za nimi media alarmują opinię publiczną fatalnym stanem polskiej dziecięcej psychiatrii. Stan ten rzeczywiście jest fatalny i powinien być jak najszybciej poprawiony, aby ratować dzieci, które już na depresję zapadły.

# data[].attributes.headline
Depresja - nie zawsze musi objawiać się smutkiem. Jakie są jej objawy? - film

# data[].attributes.subject
Depresja - nie zawsze musi objawiać się smutkiem. Jakie są jej objawy? - film

# data[].attributes.headline
Jak radzę sobie z dysleksją? - rady dla uczniów

# data[].attributes.subject
Jak radzę sobie z dysleksją? - rady dla uczniów

# data[].attributes.attachment_link.title
JAK RADZĘ SOBIE Z DYSLEKSJĄ? - rady uczniów 👏

# data[].attributes.attachment_link.title
Ćwiczymy czytanie PSEUDOWYRAZÓW (zajęcia w wirtualnej rzeczywistości) 🤩 #4

# data[].attributes.headline
Dysleksja: co to? skąd nazwa? jakie są przyczyny i objawy?

# data[].attributes.subject
Dysleksja: co to? skąd nazwa? jakie są przyczyny i objawy?

# data[].attributes.attachment_link.title
DYSLEKSJA: Co to? Skąd nazwa? Jakie są przyczyny i objawy? 🙃

# data[].attributes.headline
Dziecięcy mózg radzi - wprowadź Domowe Zasady Ekranowe

# data[].attributes.subject
Dziecięcy mózg radzi - wprowadź Domowe Zasady Ekranowe

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Urządzenia ekranowe używane świadomie i z umiarem mogą stanowić atrakcyjny element życia dzieci i młodzieży oraz życia rodzinnego. Jednak nadmiar ekranów może mieć negatywny wpływ na rozwój i zdrowie dzieci oraz na relacje rodzinne. Dlatego ważne, żebyśmy kontrolowali korzystanie z ekranów w domu. Pomogą w tym Domowe Zasady Ekranowe.
Wprowadźcie zasady korzystania z telefonów, tabletów
i komputerów. Dostosujcie je do wieku i potrzeb domowników.

# data[].attributes.attachment_link.description
Urządzenia ekranowe używane świadomie i z umiarem mogą stanowić atrakcyjny element życia dzieci i młodzieży oraz życia rodzinnego. Jednak nadmiar ekranów może mieć negatywny wpływ na rozwój i zdrowie dzieci oraz na relacje rodzinne. Dlatego ważne, żebyśmy kontrolowali korzystanie z ekranów w domu. Pomogą w tym Domowe Zasady Ekranowe.

# data[].attributes.body
Główne cele programu:

·        opóźnienie lub zapobiegnięcie inicjacji tytoniowej wśród dzieci i młodzieży,

·        pokazanie atrakcyjności życia w środowisku wolnym od dymu tytoniowego,

·        zwiększanie wiedzy i umiejętności uczniów na temat zdrowia w kontekście szkodliwości palenia papierosów.

Zajęcia w programie „Bieg po zdrowie” realizowane są za pomocą bardzo zróżnicowanych metod aktywizujących, które dostosowano do wieku odbiorców.  Podstawą zajęć jest stymulowanie kreatywności i aktywności. Bohaterami łączącymi treści poszczególnych spotkań jest dwoje uczniów czwartej klasy szkoły podstawowej, Natalia i Kuba. Wydarzenia z ich życia będą tłem poruszanych tematów.

Zachęcamy uczniów do aktywnego udziału w zajęciach. Zdobytą wiedzę i umiejętności uczniowie będą mogli stosować w codziennym życiu.
Program jest skierowany także do rodziców i opiekunów uczniów, gdyż zwiększa to skuteczność programów profilaktycznych

# data[].attributes.body
Nagraliśmy również cykl filmów edukacyjnych z udziałem ekspertów z dziedziny psychologii oraz autorów programu.

Pierwszy cykl to trening umiejętności  wychowawczych zaprezentowanych przez Panią Dominikę Ambroziewicz-Wnuk, psychologa z Centrum Busola. W cyklu pt. „Dlaczego warto budować i dbać o poprawną komunikację z dzieckiem?” udział wzięła Pani Patrycja Szeląg-Jarosz – psycholog z Centrum Busola. Przygotowaliśmy również film z udziałem autorów programu – Panią Kamillą Bargiel-Matusiewicz i Panem Rafałem Dziurlą poświęcony założeniom programu antytytoniowej edukacji zdrowotnej pt. „Bieg po zdrowie”.

Nasze filmy to:

·        szybkie i łatwe zapoznanie się z programem,

·        poznanie kluczowych wskazówek dotyczących wychowywania dzieci,

·        umiejętność rozwiązywania swoich problemów,

·        poznanie sposobów komunikowania się z dzieckiem,

·        poznanie sposobów radzenia sobie z uzależnieniami dzieci,

·        skłonienie do refleksji i przemyśleń.

# data[].attributes.attachment_link.title
Bieg po zdrowie - kształtowanie postaw dzieci

# data[].attributes.attachment_link.title
Bieg po zdrowie - powody palenia papierosów

# data[].attributes.attachment_link.title
Bieg po zdrowie - styl w jakim wychowujesz dziecko ma znaczenie!

# data[].attributes.attachment_link.title
Bieg po zdrowie - Dobry kontakt z dzieckiem to podstawa!

# data[].attributes.attachment_link.title
Bieg po zdrowie - rzucam palenie. Jak to zrobić?

# data[].attributes.body
"Powiedz co czujesz. Zdemaskuj emocje” to kampania społeczna Ministerstwa Zdrowia, której celem jest zwrócenie uwagi na problemy psychiczne dzieci i młodzieży.

Kampania promuje specjalną infolinię 800 12 12 12 oferującą doraźne wsparcie psychologiczne dzieciom i młodzieży, a także ich rodzicom i opiekunom.

Numer działa przez całą dobę, a połączenie z nim jest bezpłatne. Młodzi ludzie, którzy od zwykłej rozmowy telefonicznej wolą komunikator, mogą skorzystać z chatu dostępnego na stronie internetowej Rzecznika Praw Dziecka link.

# data[].attributes.body
https://youtu.be/1yhoKRdeDGw

# data[].attributes.body
https://youtu.be/Qh1C3y_jvYM

# data[].attributes.body
Szanowni Państwo!

Kolejny rok szkolny i kolejna ogólnopolska kampania społeczna pt. "CIAŁO NIE OKREŚLA, czyli jak chronić dzieci przed szkodliwymi wzorcami urody”,  której organizatorem jest Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę. Celem kampanii  jest uzmysłowienie rodzicom , że wartość dziecka nie zależy od tego jak wygląda.

Zainteresowanych rodziców odsyłam do strony  rodzice.fdds.pl

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Niemal wszyscy nastolatkowie i nastolatki codziennie korzystają z serwisów społecznościowych. Śledząc profile internetowych influenserów, trendy, reklamy, część z nich nabiera przekonania, że atrakcyjność fizyczna jest ważnym elementem oceny wartości człowieka i że istnieje jeden obowiązujący model wyglądu, do którego należy dążyć.

Próby sprostania standardom urody u wielu dzieci i nastolatków wpływają na sposób korzystania z sieci skoncentrowany na kreowaniu swojego wizerunku. Ciągłe obserwowanie oceny swojego wyglądu online i porównywanie się z innymi, może obniżać samoocenę i negatywnie wpływać na nastój dzieci i młodzieży.

Ocena wyglądu przybiera również często formę hejtu, niezwykle krzywdzącego szczególnie dla tych młodych ludzi, którzy nie wpisują się w kreowane w sieci i mediach kanony urody lub dla tych, którzy na poczuciu atrakcyjności fizycznej budują przekonanie o swojej wartości.
Co wiemy z badań?

98% nastolatków korzysta z serwisów społecznościowych.

Co czwarty czuje w nich presję poprawy swojego wyglądu.

Co trzeci chciałby wyglądać, jak osoby, których profile śledzi.

4 na 10 stresuje to, jak ich wygląd zostanie oceniony.

Co trzeci stosuje filtry poprawiające wygląd.

30% nastolatków doświadcza w sieci hejtu związanego z wyglądem.

18% wstydzi się swojego ciała.

9% go nienawidzi.

ZOBACZ PEŁNY RAPORT Co robić?
Zapobieganie szkodliwemu wpływowi wzorców urody na dzieci i młodzież i wychowanie ich w duchu ciałoneutralności wymaga świadomego zaangażowania rodziców, opiekunów i nauczycieli i innych profesjonalistów pracujących z dziećmi.

Rozmawiaj z dzieckiem! Powiedź mu, że:
JEGO WARTOŚĆ NIE ZALEŻY OD TEGO JAK WYGLĄDA!
Dzieci uczą się obserwując to co robimy. Dlatego jeśli chcesz, żeby Twoje dziecko dobrze czuło się ze sobą i w swoim ciele - pokaż mu jak to się robi. Kiedy pozytywnie myślisz i wypowiadasz się o swoim ciele oraz dobrze je traktujesz, wtedy modelujesz podobne postawy u dziecka. Natomiast kiedy mówisz: „Znowu przytyłam/przytyłem", „ Nie rób mi zdjęcia, bo brzydko wyglądam" wtedy uczysz dziecko, że ciało ma wyglądać w określony sposób a kiedy tak nie jest, to jest to powodem do zmartwienia i samokrytyki.

Budowanie w dziecku poczucia wartości jest niezwykle ważne. Zadbaj jednak, żeby nie odbywało się to w odniesieniu do jego wyglądu. Doceniaj dziecko za to co robi, a nie za to jak się prezentuje. Wspieraj je w tym, żeby mogło czuć się wyjątkowe, sprawcze i kompetentne w różnych obszarach swojego życia i wiedziało, że jest wartościową osobą, niezależnie od tego jak wygląda i jak jego wygląd oceniają inni.

Nie oceniaj negatywnie wyglądu dziecka. Nawet pozornie niewinne żarty na temat wyglądu dziecka mogą obniżać jego samoocenę, powodować dyskomfort oraz przekonanie o potrzebie zmiany. Nie oceniaj też negatywnie wyglądu kolegów i koleżanek dziecka oraz innych osób. Nadaje to wysokie znaczenie wyglądowi i powoduje stres związany z poczuciem ciągłej oceny i oczekiwań względem wyglądu.

Naucz dziecko być w kontakcie ze swoim ciałem

Mówi dziecku, że ciało jest bardzo ważne i należy o nie dbać. Nie dlatego jednak, żeby w określony sposób wyglądać, tylko dla sprawności i zdrowia. Pokazuj dziecku jak może słuchać swojego ciała i rozpoznawać co jest dla niego dobre, a co mu nie służy. Razem z dzieckiem szukaj aktywności fizycznych, które będą mu sprawiać przyjemność, i pomogą budować kontakt z ciałem i jego możliwościami.

Rozmawiaj z dzieckiem o wzorcach urody

Uświadamiaj dziecko, że kultura promuje określone wzorce urody. - w reklamach, w mediach społecznościowych. Często bazują one na nierealnych, przetworzonych cyfrowo wizerunkach popularnych osób. Kiedy na co dzień mamy kontakt z takimi obrazami, to mogą zostać włączone do naszego systemu wartości.

Rozmawiaj z dzieckiem o tym, jak treści które ogląda online mogą wpływać na jego nastrój i na to jak się czuje, jak postrzega siebie i swoje życie. Z młodszym dzieckiem wspólnie przejrzyjcie profile, które obserwuje, porozmawiajcie, których z nich dobrze byłoby nie obserwować, ze względu na wartości, które promują. Pokazuj dziecku różnorodne treści i różnorodność wyglądów, pokazuj osoby, których popularność w mediach społecznościowych nie opiera się na ich wyglądzie.

Wytłumacz dziecku, że ciało nie określa

Naucz dziecko, że jego wartość nie zależy od tego jak wygląda, a atrakcyjność fizyczna i dopasowanie się do aktualnych standardów urody nie powinno być jego celem.

Wspieraj dziecko w świadomym rozwoju i odkrywaniu swoich mocnych stron.

Okres dorastania, kiedy ciało się zmienia jest dla dziecka czasem wielu wątpliwości i wyzwań. Nierealne wzorce urody i waga jaką młodzi ludzie w sieci przywiązują do oceny dodatkowo komplikują sytuację. U wielu dzieci powodują dyskomfort i poczucie presję poprawy wyglądu. Wsłuchuj się w potrzeby i wątpliwości dziecka dotyczące kwestii ciała i wyglądu. Dopytuj i odpowiadaj. Wspieraj dziecko w ciałopozytywnym rozwoju.

Co trzeci nastolatek doświadcza w sieci hejtu z powodu wyglądu. Rozmawiaj z dzieckiem o przemocy w sieci. Przekaż mu, ze to negatywne zachowanie do którego nikt nie ma prawa. Rozmawiajcie o tym jak ważne jest wsparcie dla ofiar hejtu. Umów się z dzieckiem, że w sytuacji kiedy jest świadkiem lub ofiarą hejtu znajdzie u ciebie troskę i wsparcie.

Zobacz co maja na ten temat do powiedzenia eksperci:

W ramach kampanii „Ciało nie określa" w serwisach TikTok oraz Instagram prezentowany jest „serial" w postaci serii postów przedstawiający historię dziewczyny, która mierzy się z hejtem dotyczącym jej wyglądu. Zobacz go razem ze swoim nastoletnim dzieckiem lub podopiecznym. Porozmawiajcie potem o neutralnym podejściu do ciała.

Zobacz całą historię Marty:

W takiej rozmowie pomocne będą poniższe zasady, które w ramach kampanii kierowane są do nastolatków. Ich rozwinięcie znajdziecie na naszej stronie.

1. Jestem ciałoneutralna. Jestem ciałoneutralny.

2. Nie ulegam wzorcom.

3. Wybieram świadomie.

4. Słucham swojego ciała.

5. Nie daję się określić.

6. Nie krytykuję wyglądu.

7. Reaguję na hejt.

8. Szukam pomocy.

T ekst jest elementem kampanii społecznej FDDS „Ciało nie określa".

# data[].attributes.attachment_link.title
CIAŁO NIE OKREŚLA, czyli jak chronić dzieci przed szkodliwymi wzorcami urody

# data[].attributes.attachment_link.description
Niemal wszyscy nastolatkowie i nastolatki codziennie korzystają z serwisów społecznościowych. Śledząc profile internetowych influenserów, trendy, reklamy, część z nich nabiera przekonania, że atrakcyjność fizyczna jest ważnym elementem oceny wartości człowieka i że istnieje jeden obowiązujący model wyglądu, do którego należy dążyć.

# data[].attributes.body
98% nastolatków korzysta z serwisów społecznościowych.

Co czwarty czuje w nich presję poprawy swojego wyglądu.

Co trzeci chciałby wyglądać, jak osoby, których profile śledzi.

4 na 10 stresuje to, jak ich wygląd zostanie oceniony.

Co trzeci stosuje filtry poprawiające wygląd.

30% nastolatków doświadcza w sieci hejtu związanego z wyglądem.

18% wstydzi się swojego ciała.

9% go nienawidzi.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Z tego artykułu dowiesz się:

Dlaczego warto ustalić Domowe Zasady Ekranowe?

Jakie kwestie odgrywają najważniejszą rolę w kształtowaniu właściwych nawyków korzystania z nowych technologii?

Jak udostępniać dziecku urządzenia ekranowe, aby służyły do rozwoju osobistego oraz społecznego?

Jakie są przykładowe zasady, które wyznaczą ramy korzystania z urządzeń ekranowych w domu?

Domowe Zasady Ekranowe to zbiór reguł dotyczących sposobów korzystania z urządzeń ekranowych. Dobrze opracowane zasady używania nowych technologii pomagają zadbać o bezpieczeństwo online, uczą uważności oraz równowagi między aktywnościami online i offline. Mogą stać się naturalnym elementem życia rodzinnego. Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę w ramach prowadzonych działań profilaktycznych zachęca rodziców, aby wspólnie z dziećmi zadbali o stworzenie własnego zestawu zasad korzystania z urządzeń ekranowych w domu.

Urządzenia ekranowe mają wpływ na funkcjonowanie organizmu młodego człowieka, jego rozwój oraz kontakty z innymi. Ważne jest, aby używanie nowych technologii służyło nam do rozwoju osobistego oraz wzmacniania wzajemnych relacji. Jeśli zależy nam na tym, aby dzieci korzystały z nich w sposób rozsądny, ułatwiający nabywanie ważnych umiejętności, możemy uporządkować korzystanie z urządzeń ekranowych za pomocą zestawu reguł, które wyznaczą granice i ramy użytkowania sieci w domu. Domowe Zasady Ekranowe mają dotyczyć wszystkich domowników. Dlatego istotne jest, aby w ich tworzeniu brali udział zarówno rodzice, jak i dzieci. Dzieci w dużej mierze uczą się poprzez naśladowanie zachowań dorosłych. Rodzice, świadomi swojej roli w tym procesie, mogą swoim zachowaniem dawać przykład właściwego korzystania z urządzeń ekranowych. Na nich też spoczywa odpowiedzialność za przestrzeganie ustalonych reguł.

Poniżej znajduje się omówienie kilku ważnych kwestii, na które warto zwrócić uwagę podczas tworzenia Domowych Zasad Ekranowych.

1. Ustalamy limity czasu spędzanego przed ekranem.

2. Wspólnie korzystamy z urządzeń ekranowych (dotyczy rodziców i dzieci w wieku 2−12 lat).

3. Wspólnie określamy aplikacje, programy i strony, z jakich korzystają dzieci.

Różnorodność aktywności wspierających rozwój

1. Dbamy o to, aby mieć przynajmniej godzinę aktywności fizycznej dziennie (dotyczy osób powyżej 2. roku życia).

2. Dążymy do równowagi w podziale na czas spędzany online i offline.

3. Wspólnie dbamy o różnorodność aktywności wspierających rozwój.

1. Dbamy o odpowiednią ilość snu.

2. Nie korzystamy z urządzeń ekranowych przynajmniej godzinę przed snem.

3. Rezygnujemy z ładowania urządzeń ekranowych w sypialni oraz z wykorzystywania ich w funkcji budzika.

4. Ustalamy miejsce w domu, w którym wszyscy domownicy ładują swoje telefony.

1. Planujemy rodzinny czas bez ekranów.

2. Nie korzystamy z ekranów podczas spożywania posiłków.

3. Nie korzystamy z ekranów w czasie zabaw z dzieckiem.

4. W czasie spędzanym wspólnie wyłączamy powiadomienia w aplikacjach.

W Domowych Zasadach Ekranowych warto uwzględnić również aktywności, w czasie których korzystanie z ekranów może nie być bezpieczne, znacznie obniża ich jakość lub przyczynia się
do kształtowania niekorzystnych nawyków.

Kiedy dobrze jest zrezygnować z ekranów?

Po przebudzeniu. Zasada ta może zapobiec nawykowi sięgania po urządzenia ekranowe
od początku dnia.

Przy przechodzeniu przez ulicę. Korzystanie ze smartfonów itp. podczas drogi do szkoły czy pracy jest przyczyną wielu wypadków komunikacyjnych.

Podczas podróży samochodem (z wyjątkiem długich wypraw). Warto zadbać o to, aby korzystanie z urządzeń ekranowych nie stało się jedynym remedium na nudę.

1. Zaczynamy dzień bez telefonu.

2. Nie korzystamy z urządzeń ekranowych w czasie drogi do szkoły czy pracy.

3. Kierując samochodem nie obsługujemy urządzeń ekranowych.

4. Podczas odrabiania lekcji korzystamy z urządzeń ekranowych tylko wtedy, gdy jest to niezbędne do rozwiązania zadań domowych.

5. Spotkania z przyjaciółmi staramy się spędzać bez ekranów.

Towarzyszenie dziecku w różnych aktywnościach online umożliwia ochronę przed zagrożeniami
i uczenie właściwych zachowań . Przy sprawowaniu kontroli rodzicielskiej możemy również skorzystać z aplikacji, które ograniczają dostęp do określonych treści i programów oraz pomagają zachować limity czasowe korzystania z urządzeń. Warto pamiętać również o kontroli urządzeń, które działają w tle. Jest to szczególnie ważne w przypadku maluchów do 2. roku życia.

Udostępniając dzieciom urządzenie podłączone do internetu , nie zapominajmy o odpowiedniej konfiguracji systemu, aby ograniczyć dostęp do szkodliwych treści oraz o instalacji i dostosowaniu oprogramowania wspomagającego kontrolę rodzicielską. Warto jednak pamiętać, że stosowanie go to rozwiązanie o ograniczonej skuteczności. Najważniejszą rolę odgrywa edukacja na temat zagrożeń
w sieci, sposobów reagowania na nie oraz sięgania po odpowiednią pomoc i wsparcie w sytuacjach trudnych.

1. Z urządzeń ekranowych korzystamy razem.

2. Rozmawiamy o zagrożeniach online.

3. Dbamy o to, aby treści, do których dostęp ma dziecko, były dostosowane do jego wieku.

4. Ustalamy wspólnie zakres korzystania z programów kontroli rodzicielskiej.

Dzieci do 2 roku życia szybko uczą się zachowań od osób sprawujących nad nimi opiekę. Przyjrzyjmy się temu, jak my sami korzystamy z urządzeń ekranowych. Pamiętajmy, że na dorosłych spoczywa również obowiązek dbania o prywatność dziecka oraz jego wizerunek. Zastanówmy się, zanim opublikujemy zdjęcia dziecka oraz informacje na jego temat. Materiały umieszczone w sieci mogą w niej pozostać przez wiele lat.

Rodzice mogą umówić się z nastolatkiem, by przestrzegał określonych zasad bezpieczeństwa online, związanych z zabezpieczeniem profilu, szacunkiem dla własności, prywatności swojej i innych, ochroną wizerunku oraz ograniczonym zaufaniem do kontaktów nawiązanych tą drogą.

1. Rozważnie publikujemy informacje dotyczące wizerunku dziecka.

2. Nie publikujemy swoich danych w sieci.

3. Jeśli coś nas zaniepokoi online, rozmawiamy o tym z rodzicami.

4. Dbamy o ustawienia prywatności swojego profilu.

5. Nie udostępniamy nikomu haseł do kont i profili.

Pobierz Domowe Zasady Ekranowe w formie infografiki >>

# data[].attributes.attachment_link.description
Dlaczego warto ustalić Domowe Zasady Ekranowe? Jakie kwestie odgrywają najważniejszą rolę w kształtowaniu właściwych nawyków korzystania z nowych technologii? Jak udostępniać dziecku urządzenia ekranowe, aby służyły do rozwoju osobistego oraz społecznego? Jakie są przykładowe zasady, które wyznaczą ramy korzystania z urządzeń ekranowych w domu? Domowe Zasady Ekranowe to zbiór reguł dotyczących sposobów korzystania z urządzeń ekranowych.

# data[].attributes.headline
Dlaczego rodzice udostępniają dzieciom urządzenia ekranowe?

# data[].attributes.subject
Dlaczego rodzice udostępniają dzieciom urządzenia ekranowe?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Z tego artykułu dowiesz się:

Czym kierują się rodzice, którzy udostępniają dzieciom urządzenia ekranowe.

Jak sprawić, aby czas przed ekranem był korzystny dla rozwoju dziecka.

Jak zadbać o bezpieczeństwo dziecka podczas korzystania z urządzeń ekranowych.

Jakie rozwiązania może stosować rodzic aby zaspokoić swoje potrzeby i poradzić sobie w trudnych sytuacjach rodzicielskich.

Czy dobry rodzic nie pozwala dziecku oglądać bajek? Nie daje telefonu, aby mogło grać w gry wtedy, kiedy ma na to ochotę? Czy żeby dobrze wychowywać dziecko, trzeba być z nim w kontakcie non stop? A może jednak można czasami posadzić najmłodszych przed ekranem i nie uczestniczyć w tym, co robią?

Włączanie dzieciom bajek czy umożliwianie gry na urządzeniach ekran owych to częsta strategia rodzicielska na zaspokajanie ważnych potrzeb. Dziecko przed ekranem bywa postrzegane przez rodziców jako ktoś, kto nie wymaga opieki i komu nie trzeba poświęcać uwagi, co pozwala na wykonanie pilnych zadań czy zajęcie się sobą. Warto się przyjrzeć, w jakich sytuacjach udostępniamy dzieciom multimedia i czy jest to strategia, która rzeczywiście odpowiada naszym potrzebom i jednocześnie służy dziecku.

Każdy potrzebuje zadbać o siebie. Gdy odzyskamy wewnętrzną równowagę, możemy poświęcić naszą uwagę innym, w tym dzieciom i dostrzec ich potrzeby. Niekiedy, gdy rodzic włącza dziecku bajkę czy pozwala zagrać w grę, zyskuje czas dla siebie. Może go wykorzystać na odpoczynek lub zaangażować się w zadanie, które wyklucza opiekę nad dzieckiem. Jak zadbać o to, żeby ten czas był wartościowy również dla dziecka?

Pamiętajmy o tym, aby udostępnione dziecku treści były odpowiednie do jego wieku i wrażliwości.

Zwróćmy uwagę, aby elektronika nie stała się nagrodą za dobre zachowanie czy karą za niewłaściwe - to wzmacnia przywiązanie do urządzeń i wzbudza silne emocje.

Nie zabawiajmy dziecka multimediami w czasie jedzenia, ponieważ może to wpływać na kształtowanie niewłaściwych nawyków żywieniowych.

Dopilnujmy, aby dziecko nie zostało samo z przeżyciami, które towarzyszą mu po obejrzeniu filmiku czy zagraniu w grę. Bądźmy ciekawi tego, co nasza pociecha robiła, porozmawiajmy z nią na te tematy.

Zadbajmy o to, żeby urządzenia ekranowe nie stały się automatycznym rozwiązaniem w każdej sytuacji, w której potrzebujemy chwili dla siebie albo czasu na obowiązki. Zachęcajmy dzieci do różnych form aktywności, wymyślajmy dla nich zabawy, w których mogą się wykazać samodzielnością, ale też zapraszajmy je do towarzyszenia nam w wykonywaniu zadań domowych czy odpoczynku.

Nuda w poczekalni u lekarza, w trakcie długiej podróży samochodem czy podczas zakupów w supermarkecie powoduje, że mogą być to doświadczenia bardzo wymagające zarówno dla dziecka, jak i jego opiekuna. Dzieci źle reagują na rozciągnięte w czasie sytuacje, w których nic się nie dzieje. Taki niski stan pobudzenia może sprawiać, że maluch się bardzo stresuje. Dąży wtedy do tego, żeby jak najszybciej ten nieprzyjemny stan zmienić. Zwykle angażuje się w działania, które nie tylko są odpowiedzą na głód stymulacji, lecz także wychodzą naprzeciw trudnej do pohamowania potrzebie ruchu. Dlatego do takich momentów warto się przygotować, wyposażając się w kolorowanki, książeczki z obrazkami, planszówki itp. Satysfakcjonującym rozwiązaniem bywają też wymyślone zgadywanki, zabawy wyobrażeniowe czy zaangażowanie dziecka w różne obowiązki, które może realizować z dorosłymi, jednocześnie bawiąc się i ucząc.

Do prawidłowego rozwoju dziecko potrzebuje różnorodnych aktywności. Korzystanie z urządzeń ekranowych nie może być jedynym pomysłem na rozrywkę i zabawę. Warto angażować dziecko w zajęcia ruchowe, plastyczne i stwarzać mu okazję do zabawy z rówieśnikami. Wypełnienie czasu dziecku tak, aby był on atrakcyjny, bywa dla rodzica wyzwaniem. Z pomocą może przyjść urządzenie ekranowe. Online znajdziemy mnóstwo pomysłów i podpowiedzi odnośnie do tego, jak kreatywnie spędzać z dzieckiem czas offline.

Ze względu na proces nieustającego rozwoju, będący ich udziałem, dzieci częściej niż dorośli doświadczają trudnych chwil - gdy nie sposób pohamować niespożytkowaną energię, czy kiedy przeżywają silne, nieprzyjemne uczucia i same nie mogą się uspokoić. Możemy u nich zaobserwować impulsywne zachowania i intensywność przeżyć. W takich momentach dzieci potrzebują cierpliwej obecności dorosłego i wsparcia w znajdywaniu sposobów na radzenie sobie np. ze złością, żalem czy strachem. Zamiast oglądania filmu online warto towarzyszyć dziecku w tym, co przeżywa. Czasem dziecko doświadcza bezradności, szczególnie gdy dzieje się coś, co sprawia mu przykrość - nie tylko nie wie, jak sobie z tym poradzić, lecz także nie potrafi tego opisać. W takich sytuacjach pomocne mogą być po prostu bycie przy dziecku, rozmowa, a czasami też zabawa, w trakcie której możemy nazwać uczucia i okazać dziecku współczucie.

Zdarza się, że rodzice udostępniają dziecku urządzenia ekranowe w reakcji na jego emocje lub po to, aby zmienić jego zachowanie. Przerywanie przeżywania uczuć nie jest dobrym rozwiązaniem, gdyż niewyrażone nie znikną. Jeżeli dziecko nie będzie miało szansy przeżyć ich w bezpieczny sposób, np. z rodzicem czy innym zaufanym dorosłym i nie dowie się od osoby dorosłej, co się z nim dzieje, to problemowe zachowanie może się powtarzać. Jeśli rodzic umożliwia oglądanie bajki czy przeglądanie internetu wtedy, gdy chce je uspokoić lub pocieszyć dziecko, to musi się liczyć z tym, że po odłączeniu od sieci emocje, które odczuwało wcześniej, powrócą. W trosce o dobre samopoczucie małego człowieka warto pozwolić mu na wyrażenie swoich przeżyć i towarzyszyć w momentach, które są dla niego trudne.

Powodów udostępniania urządzeń ekranowych dzieciom może być znacznie więcej. Bądźmy świadomi swoich strategii, które pozwalają na zaspokojenie naszych potrzeb oraz radzenie sobie z różnymi sytuacjami rodzicielskimi. Świadomy rodzic może skuteczniej dbać o siebie i dziecko. Jeśli doświadcza trudności, może szukać wsparcia u specjalistów pod bezpłatnym numerem: 800 100 100 w Telefonie dla Rodziców i Profesjonalistów lub w Poradni Dziecko w Sieci Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę (tel.: 22 826 88 62, oferta skierowana do mieszkańców Warszawy).

# data[].attributes.attachment_link.title
Dlaczego rodzice udostępniają dzieciom urządzenia ekranowe?

# data[].attributes.attachment_link.description
Czym kierują się rodzice, którzy udostępniają dzieciom urządzenia ekranowe. Jak sprawić, aby czas przed ekranem był korzystny dla rozwoju dziecka. Jak zadbać o bezpieczeństwo dziecka podczas korzystania z urządzeń ekranowych. Jakie rozwiązania może stosować rodzic aby zaspokoić swoje potrzeby i poradzić sobie w trudnych sytuacjach rodzicielskich. Czy dobry rodzic nie pozwala dziecku oglądać bajek?

# data[].attributes.headline
Rola rodziców w ochronie nastolatków przed problematycznym używaniem internetu

# data[].attributes.subject
Rola rodziców w ochronie nastolatków przed problematycznym używaniem internetu

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Z tego artykułu dowiesz się:

Kto jest szczególnie narażony na PUI?

Jak chronić dzieci przed PUI?

Niemal wszystkie nastolatki korzystają z internetu za pomocą smartfonów oraz innych urządzeń elektronicznych. Przede wszystkim kontaktują się ze znajomymi, słuchają muzyki i przeglądają portale społecznościowe, oglądają filmiki, filmy i seriale, śmieszne zdjęcia lub obrazki oraz grają w gry. Jednak w przypadku pewnej grupy młodych internautów korzystanie z sieci może wymykać się spod kontroli. W najnowszym badaniu[1] Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę przeprowadzonym na grupie 1017 osób w wieku 12-17 lat, objawy problematycznego używania internetu (PUI) stwierdzono u 12%[2] młodzieży.

Niemal wszystkie nastolatki korzystają z internetu za pomocą smartfonów oraz innych urządzeń elektronicznych. Przede wszystkim kontaktują się ze znajomymi, słuchają muzyki i przeglądają portale społecznościowe, oglądają filmiki, filmy i seriale, śmieszne zdjęcia lub obrazki oraz grają w gry. Jednak w przypadku pewnej grupy młodych internautów korzystanie z sieci może wymykać się spod kontroli. W najnowszym badaniu[1] Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę przeprowadzonym na grupie 1017 osób w wieku 12-17 lat, objawy problematycznego użytkowania internetu (PUI) stwierdzono u 12%[2] młodzieży.

Wyniki badania pokazały, że normatywni i problematyczni użytkownicy internetu różnią się między sobą pod względem jakości relacji z rodziną i troski rodziców o ich bezpieczeństwo online. Osoby korzystające normatywnie z sieci znacznie lepiej oceniają poziom wsparcia emocjonalnego ze strony swojej rodziny, spędzają też więcej czasu w gronie swoich najbliższych niż osoby z objawami PUI. Co więcej, ich rodzice częściej pytają się ich o to, co robią w internecie i rozmawiają z nimi o tym, jak bezpiecznie z niego korzystać. Warto też dodać, że w rodzinach nastolatków używających normatywnie internetu częściej niż w rodzinach problematycznych użytkowników funkcjonują zasady dotyczące korzystania z sieci.

Niepokoi fakt, że co czwarty nastolatek twierdzi, że w ciągu minionego roku rodzice w ogóle nie pytali się go o to, co robi w internecie. Podobny odsetek badanych przyznaje, że jego rodzice nie rozmawiali z nim na temat bezpieczeństwa online, a prawie co drugiego badanego nie obowiązują żadne zasady dotyczące korzystania z internetu.

Kto jest szczególnie narażony na PUI?

Na problematyczne używanie internetu szczególnie narażone są nastolatki, które:

negatywnie oceniają swoje relacje z rodzicami, brakuje im wsparcia ze strony rodziny,

rodzice nie interesują się ich aktywnością w internecie i nie rozmawiają z nimi o bezpieczeństwie online,

mają trudności z funkcjonowaniem w środowisku szkolnym: silne stresują się szkołą, mają negatywny stosunek do szkoły, brakuje im wsparcia ze strony rówieśników i nauczycieli,

doświadczają przemocy ze strony swoich rówieśników,

nie mają hobby poza internetem.

Jak chronić dzieci przed PUI?

Poniżej znajduje się kilka wskazówek, które pomogą rodzicom chronić dzieci przed problematycznym używaniem internetu:

Rozmawiaj z dziećmi na temat bezpiecznego i zrównoważonego korzystania z urządzeń elektronicznych oraz interesuj się ich aktywnością online.

Przekazuj dzieciom wiedzę na temat PUI oraz jego symptomów, mechanizmów i konsekwencji.

Rozwijaj i wzmacniaj ich umiejętności psychospołeczne, takie jak podejmowanie decyzji, radzenie sobie ze stresem czy korzystanie ze wsparcia społecznego.

Wspieraj dzieci w trudnościach i stresujących sytuacjach.

Obserwuj dzieci pod względem potencjalnych problemów, a w przypadku doznanych przez nie krzywd lub niepowodzeń, wspieraj je i udziel im pomocy.

Ustal wspólnie z dziećmi zasady korzystania z urządzeń cyfrowych w rodzinie, np. wyznaczenie stref wolnych od ekranów, wyznaczenie pór dnia wolnych od ekranów.

Modeluj ich zachowanie przez odpowiedzialne korzystanie z nowych technologii. Przestrzegaj zasady związanych z korzystaniem z urządzeń.

Dbaj o odpowiednią ilość snu dzieci poprzez wprowadzenie zasady unikania korzystania z urządzeń przynajmniej przez godzinę przed snem i w łóżku.

W przypadku młodszych dzieci stosuj programy filtrujące treści, zabezpieczenia w przeglądarkach i narzędzia kontroli rodzicielskiej.

Stwarzaj warunki do rozwijania przez dzieci zainteresowań oraz proponuj im zajęcia pozalekcyjne.

W trudnych sytuacjach, gdy dziecko wykazuje objawy PUI, skorzystaj ze specjalistycznej pomocy psychologicznej.

[1] Makaruk, K., Włodarczyk, J., Skoneczna, P. (2019). Problematyczne używanie internetu przez młodzież

[2] 11,4% to osoby z częściowymi objawami PUI, a 0,5% - z nasilonymi objawami PUI

# data[].attributes.attachment_link.title
Rola rodziców w ochronie nastolatków przed problematycznym używaniem internetu

# data[].attributes.attachment_link.description
Kto jest szczególnie narażony na PUI? Jak chronić dzieci przed PUI? Niemal wszystkie nastolatki korzystają z internetu za pomocą smartfonów oraz innych urządzeń elektronicznych. Przede wszystkim kontaktują się ze znajomymi, słuchają muzyki i przeglądają portale społecznościowe, oglądają filmiki, filmy i seriale, śmieszne zdjęcia lub obrazki oraz grają w gry.

# data[].attributes.headline
Najważniejsza jest relacja, czyli jak zapewnić dziecku bezpieczeństwo w sieci

# data[].attributes.subject
Najważniejsza jest relacja, czyli jak zapewnić dziecku bezpieczeństwo w sieci

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Z tego artykułu dowiesz się:

Czy bliska, uważna relacja z dzieckiem ma wpływ na jego bezpieczeństwo podczas korzystania z mediów cyfrowych?

Czy nadużywanie internetu przez dzieci może być reakcją na trudności doświadczane w relacjach?

Kiedy na świat przychodzą dzieci, koncentrujemy się na opiece nad nimi, zapewnieniu im bezpiecznych warunków do rozwoju. Każdy trochę inaczej, przez pryzmat własnych doświadczeń i wspomnień czy obserwacji, zaczyna konstruować model swojej relacji z dzieckiem. Coraz więcej mówi się i pisze (choćby na portalach parentingowych) o tym, że jakość relacji z dzieckiem ma duży wpływ na to, jak będzie ono funkcjonowało w otaczającym je świecie. A czy w tym ujęciu myślimy o tym, że nasza bliska, uważna relacja z dzieckiem może mieć też pozytywny wpływ na to, jak odnajdzie się ono w mediach cyfrowych? Warto się temu bliżej przyjrzeć.

Uważność

Kim tak naprawdę jest uważny rodzic? Z całą pewnością to ktoś, kto próbuje budować głęboką relację ze swoimi dzieckiem. Interesuje go to, co dziecko myśli, przeżywa, o czym marzy, czego doświadcza, jakie ma pomysły, opinie. Jest go zwyczajnie ciekaw. Obserwuje swoje je, stara się zrozumieć jego potrzeby i adekwatnie na nie odpowiedzieć. Zależy mu na emocjonalnym dostrojeniu się do dziecka. Komunikację z nim opiera na szacunku i zaufaniu. Jest otwarty na dziecko.

Czy bycie uważnym, a co za tym idzie obecnym rodzicem jest łatwe? Z całą pewnością jest to duże wyzwanie. Warto jedna pamiętać, że silna więź z rodzicami to jeden z kluczowych czynników chroniących młode osoby przed ryzykownymi zachowaniami, w tym tymi w internecie.

Pamiętajmy o tym, że jesteśmy przykładem dla swoich dzieci, które bacznie nas obserwują i naśladują. Nasze zachowanie, również to związane z mediami cyfrowymi, modeluje ich postępowanie.

Każdy mi mówił, żebym trochę się uspokoiła z tym Facebookiem i Instagramem. Ale kiedy mój synek się urodził, nie mogłam powstrzymać się przed tym, żeby nie pokazać całemu światu, jaka jestem szczęśliwa i jaki on jest cudowny. Kiedy miał 7, 8 miesięcy, zaczął używać różnych zabawek i udawać zabawę w telefon, robił sobie zdjęcia, coś tam niby klikał. Śmiałam się z tego. Potem, gdy miał rok, zaczął mówić i po słowie „mama" pojawiło się słowo „fon". A kiedy miał 1,5 roku i wychodziliśmy na spacer, z krzykiem chodził po domu i szukał „fona". Gdy nie mógł go znaleźć, wpadał w histerię, nie mogłam go uspokoić, dopóki nie odszukaliśmy telefonu. Wtedy zobaczyłam, że przesadzam ze swoim smartfonem - mama 2-letniego Ignasia. (Z rozmowy konsultanta Telefonu dla Rodziców i Nauczycieli w sprawie Bezpieczeństwa Dziecka 800 100 100 Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę)

Jako rodzice powinniśmy też pamiętać o tym, że jeśli będziemy zaabsorbowani swoim telefonem, powiadomieniami na Facebook'u czy przeglądaniem służbowej skrzynki mailowej, może nas wiele ominąć w kontakcie z naszym dzieckiem.

Często też w codziennym pośpiechu i stale rosnącej liście obowiązków korzystamy z pomocy... telefonu. Już coraz młodsze dzieci dostają do zabawy smartfon, dzięki czemu rodzic może zrobić coś w domu czy dokończyć zadanie przyniesione z pracy. Warto pamiętać, że dzieci do 2. roku życia nie powinny mieć kontaktu z mediami cyfrowymi, które zaburzają rozwój ich mózgu. „Elektroniczna niania" bombarduje dziecko licznymi bardzo atrakcyjnymi bodźcami i tym samym wyjątkowo skupia jego uwagę. Częste jej wykorzystywanie może wprowadzić w życie dziecka nawyk zabawy z telefonem, kojarzony z czymś przyjemnym, który z czasem może się przerodzić w problem z nadużywaniem internetu.

Wcześniej się nad tym nie zastanawiałem. Może nie chciałem tego widzieć, ale czasem naprawdę musiałem jej dać pooglądać tego YouTube'a. Praca nie zaczeka, a ja jestem rozliczany z targetów. Zaczęło się wtedy, kiedy umiała już trzymać telefon. Teraz ma 4 lata i nie potrafi się z nim rozstać. Je z YouTube'em, kąpie się z YouTube'em, nawet z nim zasypia. Nie umie inaczej, a my sobie z tym nie radzimy - tata 4-letniej Basi. (Z rozmowy konsultanta Telefonu dla Rodziców i Nauczycieli w sprawie Bezpieczeństwa Dziecka 800 100 100 Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę)

Bycie obecnym rodzicem to też bycie na bieżąco z tym, co dziecko robi w sieci. Ważne jest, żebyśmy nie pomijali tego istotnego aspektu ich świata. Przede wszystkim konieczne jest ustalenie, kiedy nasze dziecko może zacząć korzystać z mediów cyfrowych (pomocne mogą być treści na stronie www.mamatatatablet.pl). Gdy o tym zdecydujemy, wprowadźmy je w świat online tak, żeby wiedziało o jego pozytywnych i negatywnych stronach. Wspólnie je poznawajmy. A kiedy dziecko będzie już na tyle duże, by samodzielnie korzystało z sieci, bądźmy ciekawi tego, co tam robi, z czym się mierzy.

Często zaniepokojeni rodzice stwierdzają, że ich dziecko jest „uzależnione" od internetu. Zaczynają się koncentrować na tym, co jest bardzo widoczne w problemie nadużywania Internetu - na czasie spędzanym w sieci i często współwystępującym pogorszeniu się ocen. Kiedy jednak przyjrzeć się bliżej źródłom takiego stanu, można zauważyć wiele głębszych przyczyn. Są to m.in. niezaspokojone potrzeby emocjonalne dziecka. Zwykle mają one swoje podłoże w trudnościach doświadczanych w rodzinie. Konflikty między rodzicami, rozwody, koncentracja rodziców na pracy to tylko kilka powodów, dla których dziecko szuka pocieszenia w sieci.

Nigdy nie mieli dla mnie czasu. Zawsze było coś ważniejszego: konferencja w Austrii, budowa domku letniskowego. Zajmowała się mną głównie babcia, ale nie mogliśmy się dogadać. Od kiedy pamiętam, miałem laptopa i telefon. Zawsze byłem online, nie było to dla mnie problemem. Kiedy usłyszałem hasło „rozwód", to jakby ktoś mnie zepchnął z urwiska. Nie wiem, jak się to stało, ale przestałem chodzić do szkoły, byłem cały czas w sieci - pisałem z różnymi ludźmi, zacząłem nagrywać swój kanał. Rodzice zauważyli problem, kiedy zostali wezwani do szkoły, ponieważ byłem nieklasyfikowany i groziło mi, że nie zdam do kolejnej klasy. Dopiero wtedy zaczęli ze mną rozmawiać - Daniel, 16 lat. (Z rozmowy konsultanta Telefonu Zaufania dla Dzieci i Młodzieży 116 111 Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę)

Nadużywanie internetu może być też spowodowane problemami w relacjach z rówieśnikami. Trudności w nawiązywaniu kontaktów, ich utrzymywaniu, doświadczenie odrzucenia czy przemocy ze strony znajomych może się przełożyć na problemowe korzystanie z sieci. Warto pamiętać o tym, że uważna rozmowa z dzieckiem może nam pozwolić wychwycić te trudne dla niego momenty i we właściwy sposób na nie zareagować. Często traktujemy rozmowę z dzieckiem jako listę pytań do odhaczenia: „Jak ci minął dzień?", „Jak w szkole?", „Co dostałeś?". Dzieci, nawet jeśli nie dają tego po sobie poznać, głęboko przeżywają swoją codzienność. Pamiętaj, że dzięki uważnej, życzliwej rozmowie możesz być bardziej obecnym w życiu dziecka.

Nie sądziłam, że to może mieć na nią taki wpływ. Pokłóciły się, wiedziałam o tym, ale o całej reszcie już nie. Kiedy kolejną noc z rzędu zobaczyłam zapalone światło w jej pokoju i usłyszałam stukanie w klawiaturę, wiedziałam, że jest coś nie tak. Gdy się wreszcie zebrałam i udało mi się z nią porozmawiać, oberwałam za wszystkie lata. Usłyszałam, że nic o niej nie wiem. Że w klasie nie ma życia, że wszyscy są przeciwko niej. I nie powinnam się dziwić, że przerzuciła się do internetu. Tam przynajmniej ma prawdziwych przyjaciół. Gdybym wcześniej zauważyła, co się dzieje, może byłoby inaczej - mama 16-letniej Dominiki. (Z konsultacji z rodzicem w Poradni „Dziecko w Sieci" Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę)

Każdy człowiek rodzi się z zestawem indywidualnych cech. Do dziecka/nastolatka nie ma instrukcji obsługi. W relacji ważne jest to, żebyśmy uczyli się swojego dziecka. Bądźmy przy nim, obserwujmy zachodzące w nim zmiany , bądźmy go ciekawi. Tylko wtedy możemy mówić o bliskiej relacji.

Od zawsze był nieśmiały. Miał też wahania nastroju, jak każdy nastolatek. Kiedy zaczął mieć problemy z zasypianiem i przestał się do nas odzywać, tylko snuł się po domu, zaczęliśmy coś podejrzewać. Mąż najpierw powiedział, że to na pewno dopalacze. Ale okazało się, że to coś zupełnie innego. Zaczął przesiadywać na forach i rozmawiać na różnych dziwnych czatach z ludźmi z podobnymi problemami. Przestał rozmawiać z kolegami z klasy. Przeczytałam list pożegnalny, w którym pisał o cięciu, samotności i depresji. To był cios. mama 15-letniego Szymona (Z konsultacji z rodzicem w Poradni „Dziecko w Sieci" Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę)

Więcej o tym, jak jak wprowadzać media cyfrowe wżycie dziecka, na co zwrócić uwagę, co powinno nas zaniepokoić i jak adekwatnie wtedy zareagować na stronie www.mamatatatablet.pl

Zachęcamy też do zapoznania się ze stroną mówiącą o uważnym rodzicielstwie w kontekście niebezpiecznych kontaktów - www.uwaznirodzice.pl

Artykuł powstał w ramach współpracy Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę z Orange Polska.

Pamiętaj:

Bycie uważnym rodzicem chroni dziecko przed podejmowaniem niebezpiecznych działań, również tych w internecie. Taką relację najlepiej budować od samego początku, ale nigdy nie jest za późno, żeby zacząć nad nią pracować.

# data[].attributes.attachment_link.title
Najważniejsza jest relacja, czyli jak zapewnić dziecku bezpieczeństwo w sieci

# data[].attributes.attachment_link.description
Czy bliska, uważna relacja z dzieckiem ma wpływ na jego bezpieczeństwo podczas korzystania z mediów cyfrowych? Czy nadużywanie internetu przez dzieci może być reakcją na trudności doświadczane w relacjach? Kiedy na świat przychodzą dzieci, koncentrujemy się na opiece nad nimi, zapewnieniu im bezpiecznych warunków do rozwoju.

# data[].attributes.headline
Ten krótki film wyjaśnia, jak ważna jest więź rodzica z dzieckiem. Zobacz go koniecznie!

# data[].attributes.subject
Ten krótki film wyjaśnia, jak ważna jest więź rodzica z dzieckiem. Zobacz go koniecznie!

# data[].attributes.body
Dlaczego rodzic jest najważniejszą osobą w życiu dziecka? Ta animacja to cenna lekcja dla każdego rodzica!

Więź między dzieckiem a opiekunem nawiązana już w pierwszych latach życia ma ogromny wpływ na życie dziecka w przyszłości. Od relacji z rodzicami zależą relacje z innymi ludźmi i umiejętność funkcjonowania w społeczeństwie. Animacja "Wielka Moc" pokazuje, jak ważni dla dziecka są rodzice i jak wiele może mu dać ich obecność.
Animacja kończy się słowami: "Twoja obecność oraz dostępność emocjonalna w życiu dziecka pomaga mu nabrać pewności, że poradzi sobie w świecie, a kiedy będzie potrzebowało, poprosi kogoś o pomoc. Jesteś większy, mądrzejszy i silniejszy, a wielka moc to wielka odpowiedzialność". To klucz do zrozumienia przesłania twórców kampanii. Bycie rodzicem to ogromna odpowiedzialność – to od rodzica zależy, jakim człowiekiem będzie jego dziecko w przyszłości. Słuchanie dziecka, bycie otwartym na jego potrzeby, reagowanie i wspieranie to podstawy więzi, która zaprocentuje w przyszłości.
Źródło: YouTube, Facebook

Początek formularza

# data[].attributes.body
Atrakcyjny świat online przyciąga, ale co zrobić, gdy potrzeba sięgania po smartfona jest silniejsza od bycia „tu i teraz”? Warto sprawdzić, czy Twoi uczniowie doświadczają FOMO, i dowiedzieć się, jak zachęcać dzieci i młodzież do kształtowania zdrowych nawyków cyfrowych.

# data[].attributes.body
Młodzi coraz chętniej przenoszą swoje życie do internetu. Z badania NASK „Nastolatki 3.0” wynika, że co dziesiąty nastolatek jest aktywny w sieci ponad osiem godzin dziennie w dni powszednie, a co piąty spędza tyle samo czasu online także w weekendy. W okresie edukacji zdalnej, gdy z konieczności klasy szkolne trzeba było zamienić na wirtualne, niektórzy badani korzystali z urządzenia cyfrowego nawet ok. 12 godzin na dobę. Dane te niepokoją zarówno dorosłych, jak i samych uczniów. Prawie 65% młodych uważa, że powinno rzadziej sięgać po smartfona, a jednocześnie co piąty z nich deklaruje, że „nic nie jest tak przyjemne, jak korzystanie z telefonu”.

Zbytnie przywiązanie do internetu i urządzeń cyfrowych może być źródłem wielu problemów. Kłopoty z nauką, wywiązywaniem się z codziennych obowiązków, radzeniem sobie z emocjami w sytuacji, gdy w zasięgu ręki nie ma smartfona, dostrzegają nie tylko rodzice, ale też nauczyciele, pedagodzy i psycholodzy szkolni.