# data[].attributes.body
Link:

# data[].attributes.attachment_link.title
Jonah El Que Vivió en la Ballena. Jonah Che Visse Nella Balena*

# data[].attributes.body
Ik heb deze creatieve link gekozen, omdat het boek verfilmd is. En op Youtube staat de hele film en de link is een link naar de film. De film duurt 1,5 uur en het is bijna hetzelfde als het boek. Als je de film kijkt herken je het boek al snel. De film past dus goed bij het boek, want het is eigenlijk hetzelfde verhaal. Zelf vind ik films kijken ook veel leuker dan lezen en daarom heb ik de film als creatieve link gekozen. Je kan dus gewoon kiezen welke optie het beste bij jou past: de film of het boek.

# data[].attributes.body
In het begin van het boek is het jongetje rond de 3 jaar. Aan het einde van het boek is hij rond de 8 jaar en de leeftijd bouwt dus op. Oftewel het verhaal is chronologisch. Er wordt ook geen gebruik gemaakt van flashbacks of iets. Het verhaal wordt echt zo geschreven hoe het jongetje het op dat moment meemaakt en gaat zo door tot hij 8 jaar is. Het lijkt zo alsof het boek enorm lang duurt aangezien hij van 3 naar 8 jaar gaat, maar het verhaal wordt vlot verteld en er zit snel vaart in. Het boek heeft ook maar rond de 100 bladzijdes, dus er moet ook wel vaart in zitten. Tóch wordt elke gebeurtenis zo behandeld dat je niet te weinig informatie hebt maar ook niet te veel informatie. Er zijn 21 hoofdstukken en elk hoofdstuk wordt kort maar krachtig uitgelegd. In de hoofdstukken kijk je dus vanuit het jongetje en er is dan ook maar 1 verhaallijn. Er zijn wel meerdere personages, maar over die personages weet je bijna niks soms zelfs niet eens de naam. Je weet van het jongetje  bijvoorbeeld ook de naam niet en zijn ouders worden in het boek moeder en vader genoemd. Maar toch is er maar 1 verhaallijn en maak je alles mee hoe het jongetje het heeft meegemaakt en wat hij dacht en deed.

# data[].attributes.body
In het boek is het jongetje nog erg jong. Vandaar dat er uit het perspectief van het jongetje wordt gekeken. Je leest het echt op de manier hoe hij alles heeft meegemaakt. Hij was waarschijnlijk in het begin ongeveer 3 jaar en later in het boek rond de 8 jaar. De schrijver heeft goed ingeleefd op het jongetje en zelfs toen het jongetje nog maar jong was kon je echt goed lezen hoe hij alles meemaakte en hoe hij op dingen reageerde. Het jongetje verteld dus het verhaal. Hij leeft in de oorlog en dan op deze manier het verhaal vertellen is wel een goede manier. Het is een soort van dagboek maar dan net niet, want je leest het niet echt alsof hij het heeft geschreven, maar je leest het net alsof jij het jongetje bent en je weet alles wat hij denkt, zegt en ziet. ‘’ Ik ging overeind staan en deed mijn armen om haar hals. Zij tilde mij op en droeg mij naar de grote kamer.’’ Dit is een voorbeeld waar je kan zien dat je het echt als het jongetje zelf beleef en het dus leest alsof jij het jongetje bent.

# data[].attributes.body
Zet me wel aan het denken: Als laatste zet dit boek mij ook aan het denken. Ik wist van mezelf wel al dat de oorlog echt heel treurig en erg was. Ik had alleen nog niet zo door hoe het was voor de kinderen. De meeste kinderen verliezen hun familie en groeien zonder familie op. De oorlog was echt heel heftig en dit boek zet me wel echt aan het denken. Hoe die mensen het hadden en wat ze wel allemaal niet moesten achterlaten. In het eerste hoofdstuk Vergissing merk je echt wat het met de kinderen deed. Ze hadden niet door wat er allemaal gebeurde en deden maar wat hun ouders zeiden.

# data[].attributes.body
Zielig: Ik vond het boek ook zielig, want het jongetje verliest in het boek beide zijn ouders en hij was nog zo jong. Hij is nog een klein jongetje en had nog niet door wat er allemaal gebeurde. “Mijn moeder huilde en zei: ‘Als ik nu maar eerder hier was geweest dan had ik hem nog kunnen spreken.’ ’’ Hier ging het jongetje zijn vader dood. Hij moest van de dokter zijn moeder halen, maar hij verdwaalde en daardoor was zijn moeder te laat bij de vader. Het boek is echt zielig en des te meer je leest des te zieliger het wordt.

# data[].attributes.body
Shockerend: Ik vond het boek erg shockerend, want tijdens het lezen merk je pas écht hoe de mensen het beleefde. Veel kinderen waren nog veel te jong om te beseffen wat er allemaal gebeurde, zoals in dit boek het jongetje. Veel kinderen groeien gewoon op zonder ouders door de oorlog en dat shockeerde mij wel echt. “Mijn moeder had op mijn jas een gele ster genaaid. Ze zei ‘Kijk eens, nu heb jij net zo een mooie ster als pappie.’ Ik vond het wel mooi, maar ik had toch liever geen ster gehad.’’ Je ziet in deze citaat dat hij gewoon denkt dat het een ster is, maar het is natuurlijk een jodenster en hij weet dus nog niet wat alles betekend, want daar is hij nog te jong voor.

# data[].attributes.body
Dit boek gaat over een jongetje die in de oorlog leeft. Hij is Joods net als zijn ouders en woont samen met zijn ouders in Amsterdam. In het begin viel de Jodenhaat nog niet zo erg op, maar al snel merk je dat er veel Jodenhaat begint te komen. Het jongetje moet een ster gaan dragen en hij wordt daardoor vaker aangekeken op straat of gepest door andere jongens. Ook krijgt zijn moeder niks meer mee van de kruidenier vanwege de Jodenhaat. Op een dag komen er veel soldaten hun huis binnen gestormd en moeten ze onmiddellijk spullen pakken en hun huis verlaten. Ze worden door de soldaten op de trein gezet naar een kamp. Na een tijdje worden er mensen weg gestuurd uit dat kamp waaronder het jongetje en zijn ouders. Ze worden naar een ander kamp gestuurd waar zijn vader wordt gescheiden van hem en zijn moeder.