# data[].attributes.body
Sinds 1997 staat het kunstwerk 'De Beer' van Michel Huisman in de gang op de begane grond van het Oosterlicht College Nieuwegein. Het is de mascotte van de school en het eerste wat je ziet als je binnenkomt. Aan de zijkant van de Beer is een deurtje aanwezig. Wanneer je iets speciaals hebt gedaan, kan iemand je opgeven voor de Beer. Je mag dan een uurtje in de Beer zijn. Niemand op school weet wat er precies in de Beer is. Voordat je de Beer in gaat, moet je dan ook een contract tekenen. Toen ik in VWO 6 zat mocht ik ook de Beer in maar heb dit uiteindelijk nooit gedaan... Ik zal dus ook nooit weten wat erbinnen in die grote mascotte van onze school zit.

# data[].attributes.headline
WELKOM op mijn chaotische en gestructureerde reis door de zoektocht naar CKV (en mezelf)

# data[].attributes.subject
WELKOM op mijn chaotische en gestructureerde reis door de zoektocht naar CKV (en mezelf)

# data[].attributes.body
Scrol naar beneden, naar boven, naar links en naar rechts en zoek met mij mee

# data[].attributes.body
In mijn eigen werk ben ik altijd opzoek naar een balans tussen chaos en orde. Een eigen gevormde chaos die daardoor eigenlijk weer ordelijk wordt. Ik ben bezig met grote filosofische vragen zoals; 'Wat is tijd en wat is ruimte?'. Deze probeer ik te verwerken in kleine, menselijke situaties. Een grote inspiratiebron voor mij is het absurdisme. Vorig jaar heb ik onderzoek gedaan naar Albert Camus en Samuel Beckett. Over het ontstaan van het absurdisme in de wereld en in het theater. Een voorstelling waar ik nu mee bezig ben, gaat over het vangen van tijd. We denken dat we het allemaal in de hand hebben door een klokje op te hangen en wekkers te zetten. Maar wat is tijd nou echt? En wanneer ben je nou eigenlijk op tijd?

# data[].attributes.body
Mariska Hogendoorn

CKV docent Oosterlicht college Nieuwegein

Op mijn oude middelbare school werd Culturele Kunstzinnige Vormgeving (CKV) compleet omgegooid toen ik in VWO 6 zat. Er konden vanaf toen zelf modules gekozen worden door de leerlingen. In VWO 6 heb je helaas geen CKV meer dus dit heb ik alleen vanaf de zijlijn kunnen zien en horen. Knetter jaloers was ik. Dat weet ik nog.

CKV op het Oosterlicht College Nieuwegein ziet er anders uit dan op andere scholen. De havo en vwo-leerlingen mogen zelf vier modules kiezen door het jaar heen. In vwo 4 beginnen de leerlingen met een interdisciplinair project en hiervoor zijn docenten uit verschillende disciplines aanwezig. Door de leerlingen zelf te laten kiezen, kunnen zij iets kiezen wat aansluit bij hun belevingswereld. Ze kunnen zelf hun pad kiezen en hoeven zich dus niet altijd aan te passen aan de docent. De motivatie van de leerlingen is hierdoor beter en je kan ze ook aanspreken op hun keuze. Het instapniveau van elke leerling is anders. De ene leerling kiest een module voor verdieping en de ander voor verbreden.

Mariska vindt dat CKV heel veel ruimte biedt voor jou als docent en kunstenaar. Als docent kan je kiezen voor je eigen invulling, het geeft echt autonomie. Mariska zelf geeft de module ‘Streetart’ en ‘Documentairefotografie’. Streetart is niet per se een vorm die ze toepast in haar eigen kunstenaarschap maar de verbinding met de wereld spreekt haar wel aan. Hoe kunst een protest kan worden. Voor haar module nodigt ze ook een Streetartist uit. Hij gaat met de leerlingen Streetart maken op een muur op de eerste verdieping. Op deze manier wordt de praktijk verbonden met de module. Tijdens elke module moet er minimaal één bezoek van of naar iemand uit de praktijk zijn.

Mariska Hoogendoorn is net zoals ik tegen ‘Schoolkunst’. Een kunstvorm dat totaal losstaat van de actualiteit. De actualiteit van de kunstwereld, de wereld en de wereld van de leerlingen. Ze vindt de ‘kick’ belangrijk. Leerlingen beginnen vaak met een bepaalde weerstand maar als de leerlingen zich dan toch betrokken voelen en meegaan; dat geeft een kick. Tussen collega’s is er ook spanning over ‘Schoolkunst’. De ene vindt ambacht belangrijker en de ander de ervaring/de kick.

Eigen kunstbeleving is volgens Mariska essentieel in het vak CKV. Het gaat om de discussie. Ze vindt het heerlijk als er een stel geïrriteerde leerlingen in het klaslokaal zitten, als er maar gesprek komt. Ze hoeft geen brave antwoorden maar wil weten wat er speelt; wat een leerling denkt. Ze gelooft erin dat er altijd wel iets achterblijft na bijvoorbeeld een museumbezoek. Al is het maar een klein onderdeel van één werk. Het is iets. Het heeft een zaadje gepland.

Aan het einde van een module laat Mariska de leerlingen zichzelf beoordelen. De leerlingen hebben aan het begin de beoordelingscriteria gelezen en kunnen het product en het proces hierop toetsen. Ze is blij dat CKV een cijfervak is geworden. Op deze manier komt er nog iets anders bij kijken dan alleen intrinsieke motivatie. Het is ook erkenning voor wat ze gedaan hebben.

Aan het einde vraag ik aan Mariska: ‘Waarom is CKV belangrijk?’. Ze zucht. ‘Waarom moeten wij onszelf altijd verantwoorden? Een vak zoals wiskunde hoeft dit toch ook niet?’. Ze heeft gelijk. Maar toch geeft ze antwoord. ‘Het is misschien cliché maar ‘the earth without art is just eh’ en ik geloof hier echt in. Het leven wordt interessanter en zinniger op het moment dat je voelt welke deuren er allemaal open kunnen. Hoe je jezelf daarin kunt voeden. Hoe je nooit uitgeleerd bent. Het is mijn motor. Dus als ik puur voor mezelf kijk; als ik boos, blij, verdrietig of wat dan ook ben dan helpt enige vorm van kunst mij eigenlijk altijd. Dat wil ik iedereen meegeven. Gun jezelf om af en toe wakker geschud te worden. Gun jezelf puur schoonheid. Het feit dat je naar andere leert luisteren. Dat je niet oppervlakkig kijkt. Maar echt kijkt. De wereld wordt zoveel rijker. En dat is lastiger om over te brengen op een gemiddelde puber maar ik weet zeker dat kunst ze kan versterken in eigen beslissingen maken gaandeweg.’

Ik klap mijn laptop dicht. Op deze middelbare school heb ik gezeten. Wauw. Dit is CKV hoe ik het me had voorgesteld. Leerlingen die worden wakker geschud door kunstvormen die ook echt in de actuele kunstwereld zijn. Echte kunstenaars die langskomen op scholen. Kunstervaringen die voorbij het ‘goed’ en ‘fout’ gaan. Door de leerlingen te laten kiezen tussen modules, kiezen ze een eigen programma. Een stap dichterbij persoonlijk onderwijs, wat over iets veel groters gaat dan alleen CKV. Mooi hoe CKV op het Oosterlicht College Nieuwegein, mijn oude middelbare school, op deze manier met vernieuwing omgaat.

# data[].attributes.body
Louis Hartlooper Complex
22/11/2020

In Kajillionaire gaat de filmmaker Miranda July opzoek naar menselijke connectie. Dit doet ze aan de hand van een familie uit Los Angeles die met zijn drietjes een eigenaardige manier van leven hebben. Moeder Theresa (Debra Winger) en vader Robert (Richard Jenkins) vertikken het om ‘nep’ tegenover hun 26-jarige dochter Old Dolio (Evan Rachel Wood) te zijn. Het zijn geen ouders die hun dochter ‘baby’ noemen, pannenkoeken in de ochtend maken, verjaardagscadeautjes met een strikje eromheen geven of haar instoppen. De familie is namelijk de hele dag bezig om op allerlei manieren geld te ‘verdienen’. Dit doen ze door middel van het stelen van post, rare klusjes, stelen van cheques, het checken van telefoonhokjes en noem maar op. Old Dolio voert vaak de meest vervelende klusjes uit, terwijl de opbrengsten altijd door drie gedeeld worden. En boven op dit alles heeft de familie ook nog eens een huurachterstand van een kamer in het vervallen kantoorgebouw die op bepaalde tijden volstroomt met roze schuim van de aangrenzende bubbelfabriek.

Op de terugweg van een reis naar New York, voor een ander gek klusje om geld te verdienen, komt de familie Melanie (Gina Rodriquez) tegen. Zij wil heel graag de familie helpen maar komt al snel achter de gestoordheid van dit gezin. Melanie probeert Old Dolio te redden uit haar familiesituatie maar Old Dolio is totaal vastgelopen in haar eigen gevoelens. Het enige wat ze kent is haar familie. En van die familie heeft Old Dolio eigenlijk nooit de familieliefde gevoeld die ze zou moeten krijgen. Melanie kiest ervoor om Old Dolio opnieuw op te voeden, waarbij ze wel de liefde krijgt die je als kind hoort te krijgen van je ouders.

Kajillionaire is een absurdistische en humoristische film. Miranda July switcht van ironisch naar gevoelig. Waardoor ze speelt met ‘echt’ en ‘nep’. De personages zijn typerend en soms moeilijk serieus te nemen maar praten zelf over een ‘neppe’ maatschappij. Het verhaal staat zowel heel ver weg van de toeschouwer als heel dichtbij. Je voelt de hunkering naar contact en de angst ervoor maar de absurdistische gekheid creëert weer afstand.

# data[].attributes.body
Een ‘mensachtige’ onder een grote hoop stof. Stof dat tot leven komt en een heel ander soort wezen ontstaat. Iemand die vastzit in zijn eigen stof. Zijn eigen verleden?

# data[].attributes.headline
(kon nergens het bordje vinden en op de site ook geen naam)

# data[].attributes.subject
(kon nergens het bordje vinden en op de site ook geen naam)

# data[].attributes.body
Een nieuwe wereld van allerlei soorten materiaal. Van speelgoed tot haarkrullers. Het materiaal is op een andere manier ingezet waardoor er zwevende fantasiewerelden ontstaan. Mijn hoofd gaat meteen volop aan. Wie leven hier? Wat eten ze in de avond? Slapen ze op een bed? Slapen ze überhaupt?

# data[].attributes.body
Een poëtisch ‘onaf’ werk. Een werk dat nog midden in het maakproces zit met de tekst ‘misschien morgen’ erop. Maar komt die morgen ook? Wanneer is een kunstwerk af? En wanneer is morgen? Wat is het verstrijken van tijd tot morgen er is?

# data[].attributes.headline
Verslag (opdracht 5): DOWN UNDER UTRECHT 2020 

# data[].attributes.subject
Verslag (opdracht 5): DOWN UNDER UTRECHT 2020 

# data[].attributes.body
Actuele Kunst in de oude bieb
19 nov tot 21 dec

Op zes verschillende afdelingen presenteren 70 kunstenaars hun actuele werk. Net zoals in een bibliotheek worden de kunstwerken ingedeeld op categorie. Deze zes categorieën zijn gebaseerd op de basishouding, het startpunt, de mentaliteit van het kunstwerk. Deze categorieën zijn ontstaan vanuit de filosofie van Edward de Bono. De Bono heeft de zes denkhoeden ontwikkelt. Het is een goede methode voor het individuele denken. Een denkhoed is een metafoor voor een bepaald denken. Een individu wordt gedwongen om iets te benaderen vanuit een andere gedachtegang. Je zou bijna kunnen zeggen dat de categorieën in de expositie de toeschouwer een kijkrichting geven.

De categorieën bestaan uit:

De KRITISCHE GEESTEN & IDEALISTEN reageren op maatschappelijke en sociale structuren en knelpunten in onze samenleving.

MATERIAALVERLEIDERS baseren in eerste instantie hun werk op de eigenschappen van het materiaal en de daaraan gekoppelde schoonheid.

De DROMERS & ROMANTICI nemen je mee in hun dagdromen. Verlangen naar het verleden en de esthetiek van de klassieken zijn dikwijls basis van het werk.

En de STILLEN & TRAGEN richten de focus op de vorm, de tint, de gevonden schaduwen en de huid. Zij omarmen de minimalistische principes zoals ritme, ordenen en reduceren.

De TRANSFORMERS houden de visuele werkelijkheid tegen het licht en geven hem een draai, soms zelfs een enorme zwiep.

Voor de ONDERZOEKERS & UITVINDERS is het proces belangrijker dan de uitkomst. Dit is het laboratorium. Uit waarachtige nieuwsgierigheid ontstaan concepten.

Op elke verdieping is een andere categorie te vinden en daarmee dus een andere kijkrichting. De expositie is divers en bestaat uit collages, schilderijen, tekeningen, films, foto’s, beelden, geluiden, concepten, installaties, performance. Je wordt als toeschouwer daardoor op verschillende manieren aangesproken: participerend, lezend, ervarend, toeschouwend.

Hieronder een aantal werken die mij zijn bijgebleven:

# data[].attributes.body
Dans vond ik lastig om in te delen, omdat de analyses niet heel duidelijk tegenover elkaar stonden. De presentatie was ook meer vanuit het perspectief van de maker, niet per se hoe het publiek (of de leerling) het ervaarde.

Semiotische beeldanalyse (beeldend), de formele analyse (muziek) en Dance as the Art of Making Dances (dans)

VS

Associatieve analyse (zowel beeldend als muziek) en Dance as the Art of Expressing Onself (dans).

De semiotische beeldanalyse, de formele analyse en Dance as the Art of Making Dances gaan over vorm. Over de vakmatige termen die bij de discipline horen. Bij beeldend zijn dit bijvoorbeeld: licht, kleur, vorm, ruimte, textuur, compositie, tijd. Bij muziek zijn dit: tempo, ritme/toonduur, dynamiek, melodie/toonhoogte, klankkleur/instrumentatie, harmonie/samenklank, vorm. Bij dans zijn dit: ruimte, tijd, kracht, lichaam als instrument. Het gaat om het kunstwerk beschouwen vanuit een formaliteit. Het gevoel/de associatie/de emotie van de beschouwer doet er niet toe. Wat heeft de kunstenaar ingezet in de vorm? Waaraan zie je dit?

De associatieve analyse en Dance as the Art of Expressing Oneself zegt zowel iets over het kunstwerk als over de beschouwer. Het gaat meer om de betekenissen/de gevoelens/de emoties die het werk oproepen. Niks is hier goed of fout, want het gaat om de ervaring van de beschouwer. Terwijl het bij de formele analyse juist niet om de ervaring van de beschouwer gaat. Een groot verschil dus.

Het nadeel van de semiotische beeldanalyse is dat er snel een goed of fout is. Je geeft de illusie aan de leerlingen dat kunst iets grijpbaars is en dat het 'dit of dat' is, terwijl kunst juist een ander denkpatroon wil aanwakkeren. Bij de associatieve analyse is het gevaar dat er geen gesprek meer kan zijn tussen de leerlingen. Alle leerlingen draven door in hun eigen fantasie en voelen allemaal wat anders, waardoor het onbegrijpbaar kan worden. Wat ook heel fijn is! Maar om het gesprek met elkaar te hebben, is het soms fijn om eenzelfde taal te spreken. Deze taal is erg duidelijk in de semiotische beeldanalyse en kan daardoor een handvat zijn.

De kracht is om een balans tussen deze twee te vinden. Door alleen de semiotische beeldanalyse te gebruiken, zet je leerlingen vast waardoor ze niet meer kunnen fantaseren. Ze kunnen alleen nog maar denken/ervaren/praten in vakmatige termen en daar houdt het gesprek op. Juist de associatieve analyse is belangrijk om kunst te verbinden met de beschouwer.

Alle disciplines zou ik op dezelfde manier benaderen, omdat de vraag; 'Wat voel ik en waardoor komt dat?' bij elke discipline ter sprake kan komen. Eerst ervaar ik het kunstwerk om vervolgens te kijken welke tekens ingezet zijn om dit gevoel vakmatige termen te geven. Bij de muziekanalyse werd dit heel duidelijk. We luisterden associatief naar een muziekstuk en deelden woorden/beelden die bij ons opkwamen. Vervolgens koppelde Menno vakmatige begrippen aan ons gevoel. Hij legde uit waarom 'we niet thuiskwamen' aan het einde van het muziekstuk. Dit kwam door de grondtoon, die er niet was. Deze volgorde vind ik interessant. Je laat de leerlingen eerst ervaren, zodat ze zich verhouden en verbinden met het werk. Om daarna de vragen te stellen; hoe komt dit? Wat heeft de kunstenaar bedoelt? Welke tekens heeft diegene hiervoor ingezet?

# data[].attributes.body
AUTOBIOGRAFIE (opdracht 1)

# data[].attributes.attachment_link.title
Mijn voorstelling van bijna 10 minuten die over 'Niks' gaat

# data[].attributes.body
Mijn sterkte zit denk ik in het conceptuele maar ik heb moeite om dit in een structureel lesplan te stoppen. Het lijkt mij interessant om een gestructureerd en duidelijk lesplan te maken, zonder dat de onderzoeksruimte verdwijnt.

# data[].attributes.headline
Voorbereidingsvragen interview naar aanleiding van SLO onderzoek (aangepast op het Oosterlicht College Nieuwegein) (opdracht 2)

# data[].attributes.subject
Voorbereidingsvragen interview naar aanleiding van SLO onderzoek (aangepast op het Oosterlicht College Nieuwegein) (opdracht 2)

# data[].attributes.body
1. Hoe lang ben je al CKV docent?

2. Op welke manier wordt er op dit moment CKV gegeven op het Oosterlicht College Nieuwegein?

3. Hoe verbind je de actualiteit van de leerlingen en de wereld met het vak CKV?

4. Noem je jezelf ook kunstenaar? Zo ja, waarom wel en vind je dat een meerwaarde voor het vak? Zo nee, waarom niet?

5. Wat is de meerwaarde van CKV voor leerlingen, denk jij?

6. Welke discipline roept veel enthousiasme op bij de leerlingen? Hoe komt dit denk je?

7. Wat roept veel weerstand op bij de leerlingen? Hoe komt dit denk je?

8. Heb je al samenwerkingen gehad met kunstorganisaties? Hoe is dat gegaan? Wat bieden ze aan? En wat veranderde er bij de leerlingen na zo’n samenwerking?

9. Welke vormen van reflecteren heb jij toegepast en waarom heb je daarvoor gekozen?

‘’Er wordt aangegeven dat leerlingen oppervlakkige en/of sociaal wenselijke antwoorden geven, waardoor reflectie ‘een trucje’ of ‘een administratief blok aan het been’ wordt.’’

10. Geldt dit bij u ook?

11. ‘’Kunst actief meemaken’’ Hoe doe jij dit?

12. Voel je genoeg vrijheid op jouw school om CKV op een waardevolle manier te geven?

# data[].attributes.body
Mijn moeder is beeldend kunstenaar en neemt mij van jongs af aan al mee naar exposities en musea. Hierdoor ben ik al jong in contact gekomen met kunst en was de stap niet groot om daar zelf ook wat mee te doen. Kunst en docentschap is altijd een belangrijk onderdeel in onze familie. Mijn moeder geeft op dit moment Beeldend en Kunst Algemeen op het VO en op de HKU geeft ze ook verschillende lessen. Mijn vader is docent van groep 8. De gesprekken aan de eettafel gaan vaak over kunstonderwijs. Hoe maak je kunst toegankelijk voor leerlingen? Hoe inspireer je? Hoe motiveer je? Concepten worden besproken. Hoe verbindt je je eigen makerschap met je docentschap?

# data[].attributes.body
Als docent en kunstenaar voel ik de verantwoordelijkheid om kunst toegankelijker te maken. Op de middelbare school heb ik het vak CKV gevolgd en daar waren vaak geen positieve reacties op. Erg jammer, omdat het vak veel waarde kan hebben in het onderwijssysteem (en het leven) dat er nu is. Ik wil leren hoe het vak CKV een waardevol vak kan worden, zodat leerlingen een positieve en inspiratievolle herinnering zullen hebben aan dit vak en daardoor kunst meer gaan waarderen.
CKV kan een plek zijn waar op een andere manier gedacht kan worden. Het is een onderzoeksplek waardoor je anders naar je omgeving gaat kijken. Wie ben jij in deze wereld? Hoe verhoudt je je tot deze wereld? Hoe kan je dat uiten? Hoe hebben andere mensen dit geuit? Je leert over kunst en daarmee veel over jezelf.

# data[].attributes.body
Hoe het allemaal begonnen is

18 mei 2007
Ik zit in een kleine tent in het Griftpark. Naast mijn ouders. We kijken naar mensen die veel ouder zijn dan ik. Ze spelen met kleine poppetjes onder de grond. Een klein cameraatje volgt de poppetjes. Er wordt een wereld gecreëerd onder de grond. Ik ben betoverd en overgehaald. Oude mensen die nog steeds met elkaar spelen? Dat wil ik ook.

# data[].attributes.body
Afgelopen jaar is mijn interesse voor docentschap sterk gegroeid. In het tweede jaar van de opleiding heb ik twee lessen gegeven aan groep 4, drie lessen aan het eerste jaar van MBO Rotterdam artiest en vier onlinelessen aan het tweede jaar van MBO Amsterdam artiest. Nog niet erg veel ervaring met het onderwijs. Dit jaar gaan we beginnen met stages lopen op het VO en het basisonderwijs

# data[].attributes.body
Ik heb het allemaal gedaan; de playback shows voor de hele familie, de toneelstukjes voor de vrienden van mijn ouders en de zangeres zijn van een bandje zonder een goede stem te hebben. Vanaf groep 5 ben ik theaterlessen gaan volgen op het UCK (Utrechts Centrum voor de Kunsten). Ik heb daar meegespeeld in verschillende productiegroepen (onder andere een punkvoorstelling in het Centraal Museum Utrecht), de theaterklassen gevolgd en uiteindelijk de LOT (Landelijke Oriëntatiecursus Theaterscholen). Op de middelbare school heb ik het eindexamenvak drama gevolgd en in mijn laatste jaar ben ik audities gaan doen voor verschillende theateropleidingen. In 2015 heb ik de landelijke theaterprijs van Kunstbende gewonnen. Hierdoor mocht ik optreden op Oerol met 'Mijn voorstelling van bijna 10 minuten die over 'Niks' gaat'. Op mijn achttiende ben ik verhuisd naar Antwerpen om daar Kleinkunst aan het Koninklijk Conservatorium Antwerpen te studeren. In dat jaar werd het duidelijk dat de focus te erg op muziek lag en dat was helaas niet mijn kracht. Ik wilde mij meer gaan verdiepen op het 'makende spelen'. Op dit moment zit op mijn plek op de TheaterDocent opleiding in Amsterdam.