# data[].attributes.body
Kijk ik nu op het ganse proces terug, dan kan ik besluiten dat ik vooraf nogal negatief tegenover dit opleidingsonderdeel stond. Dit mede door de eerdere ervaringen in mijn secundaire loopbaan met "Plastische Opvoeding".

Achteraf gezien, was dit echter van een heel ander niveau. Hier konden we aan de slag met dans, muziek, woord, beeld, ... Wat in het secundair niet was. Daar draaide het vooral om kunnen tekenen, beeldhouwwerk maken, ... Mijn kijk op het vak is dus in ieder geval veranderd.

Uiteraard is deze blog niet bedoeld als letterlijke overname van mijn "Inspire & Create", maar gedurende dit proces heb ik toch wel gemerkt dat ik een enorme durf heb opgebouwd. In aanvang was ik nogal terughoudend om te beginnen dansen (denk maar aan de workshop Dans! Dans! Dans!), nu hield het bij wijze van spreken amper nog iets in voor mij!

Uit dit opleidingsonderdeel neem ik mijn creativiteit op vlak van fotografie graag mee, graag zou ik daar iets verder mee doen. Mensen gaven me regelmatig bij het zien van de door mij genomen foto's (die van Nicky even buiten beschouwing gelaten) dat ik echt talent heb. Ook mijn manier van emotie leggen in een tekst kwam positief aan bij anderen. Iets wat mij zeker tevreden maakte.

Moest ik de kans hebben? Ik zou niet lang twijfelen om nog eens opnieuw een productie te mogen maken met zo'n aangename groep. Het lot van de schoen heeft ons de eerste les samengebracht, maar met succes! Echt waar!

Trots en dankbaarheid, niet enkel tegenover mijn teamgenoten, maar ook tegenover Isabel. Zij heeft ons tenslotte altijd bij gestaan gedurende dit proces, alles in goede banen helpen leiden. Ook zonder haar was onze performance niet geworden wat het nu geworden is. Dank je wel! Het was mij een genoegen om deel te mogen uitmaken van "Tabooze"!

Lieven

# data[].attributes.body
D-day... De eindproductie! Een zenuwslopende dag,  omdat ook net vandaag mijn kennismakingsbezoek plaatsvond met mijn stageplaats.

Als groep spraken we kort voor de middag af om nog wat te sleutelen aan de performance en vervolgens te oefenen, oefenen, oefenen! Voor mezelf wel goed de pasjes en timing te kunnen herhalen, maar nefast voor de stress...

We dansten samen, zowel subgroep alcoholproblematiek als subgroep zelfbeeld,  oefenden de overgang, het einde samen, kortom de ganse performance aan 1 stuk! Best wel mooi om te zien van onszelf, de positieve sfeer die er heerste, het groepsgevoel die des te harder naar boven kwam.

Iets voor 16u gingen we naar het Arenatheater om de voorstelling van 16, 17 & 18u nog te kunnen volgen alvorens het aan ons was. Van onze stoel geblazen door vooral de groepen van 17 en 18u, zakte de moed ons wel iets in de schoenen. Moeten evenaren aan zo'n topprestaties?  Geen gemakkelijke klus!

Maar we gingen ervoor, de generale repetitie met de technieker, het zelf kunnen bemerken van ons totaalconcept van dans, woord, beeld & muziek in samenspraak met regeling van het licht, ... Het werd allemaal zo levensecht!

We startten achter het projectiescherm en gluurden door de zaal om een kijkje te hebben op de hoeveelheid volk die binnenkwam om onze voorstelling mee te pikken. De opkomst was talrijk, groter dan oorspronkelijk gedacht door het latere uur. Maar goed nieuws uiteraard voor ons, een extra stimulans!

De voorstelling verliep gestrest bij mij, bang om iets te vergeten bij de getuigenissen of te laat te zijn bij de dans. Gespannen... Maar perfect! Een hele opluchting dat alles synchroon gebeurde, iedereen in zijn rol is gebleven en er niet is uitgevallen,  de technieker alles had gedaan zoals wij hadden gedacht. En dan... Het slotapplaus, onze groepsknuffel. Verademing...

De lovende reacties achteraf, de reflectie van mevrouw, de vraag om onze foto's aan haar te bezorgen omdat ze zo rakend waren, dat was waarvoor we het deden. Geslaagd in onze missie, vereeuwigd op beeld door Dries, mogen we spreken van een unieke en leuke ervaring. Een hele hoop herinneringen, vriendschappen rijker en met een fantastisch gevoel konden we dit verhaal afsluiten. Best wel jammer... Ik zou het zo weer over doen!

# data[].attributes.body
De laatste coachingsessie voor de eindvoorstelling aanstaande woensdag in het Arenatheater! Redelijk stresserend...

We hadden nog veel te doen: afwerken van ons dansconcept, aanpassingen doorvoeren na het showen aan Isabel, foto's selecteren rond zelfbeeld die we vorige week namen, de dans inoefenen en filmen, een gepast slot bedenken, een goede overgang tussen beide subthema's "alcoholproblematiek" en "zelfbeeld", etc. We wisten dus goed wat te doen, maar zijn enorm opgeschoten! Alles is zo goed als af.

Isabel gaf me de persoonlijke feedback om volgende week wel iets luider te spreken tijdens het brengen van de getuigenissen, maar dat is slechts een kleine moeite & komt zeker in orde. Verder moeten we als groep iets tragere bewegingen maken, iets waar we toch onze aandacht op zullen moeten vestigen... Want aangezien dit nu al als iets te snel werd ervaren, zal dit sowieso volgende week onder stress ook zo zijn...

Na enkele algemene afspraken te hebben gemaakt met Dries & Isabel, maakten we ook de afspraak met de groep om volgende week woensdag nog samen te komen vooraleer we naar de voorstellingen van de andere groepjes gaan kijken, zodat we nogmaals kunnen oefenen. Want al doende leert men. We nemen de gekregen feedback zeker mee, net zoals een stick met alle benodigdheden (foto's, muziek, ...), zodat we niet afhankelijk zijn van internet.

Nu resten er ons enkel nog zenuwslopende dagen tot woensdag...We zijn in ieder geval benieuwd naar de eindvertoning en de ontvangst van onze vertoning bij het publiek. Wetende dat het volgende week niet voor 10 man, maar voor 100 mensen zal zijn... Fingers crossed, wish us good luck!

# data[].attributes.body
Een dag waar ik met nog meer vreugde voor uit mijn bed kwam dan anders! We gingen namelijk vandaag fotografie gebruiken om het thema "zelfbeeld" vast te leggen! Niets leuker dan "spelen" met fotografie... (1 van de resultaten ziet u hieronder).

Ook gingen we verder met de afwerking van onze choreografie op "Devils Playground" en voegden we er een 2de en laatste getuigenis aan toe. Een mooi holistische weergave van zelfbeeld, al zeg ik het zelf! De andere groepsleden (die het subthema "alcoholmisbruik" aankaarten), deelden evenzeer die mening.

Vandaag zorgden we ook dat alle papierwerk voor STUVO en het arenatheater op punt gesteld was om te worden ingeleverd. Dit verliep echter niet zonder problemen...

Bleek dat er wat onenigheid was tussen de groepen onderling rond het tijdstip van de vertoningen... Op zich wel iets wat spijtig is vind ik, want onze MSW-groep had deze locatie geregeld (oorspronkelijk voor onszelf, zoals de opdracht vroeg), hadden dus ook zelf gebrainstormd in ons groepje over de doelgroep en het tijdstip & opeens wordt dit alles in de war gestuurd door groepjes die zich tenslotte bij onze locatie hebben gevoegd... Voor ons was dit redelijk vervelend eigenlijk... Binnenkort vernemen we hierover meer via Toledo, al hopen we dat onze keuze gerespecteerd blijft, want die stond immers al vast van het moment we onze locatie hadden geregeld. Fingers crossed dus!

# data[].attributes.body
De voorstelling begint alsmaar te naderen... Onze act zit al half in elkaar, de zaal ligt vast, de muziekkeuze is gemaakt. Hier zijn we bezig met het bekijken van onze individuele voorstellen om "zelfbeeld" met ons subgroepje (van onze MSW-groep) op beeld vast te leggen. Benieuwd wat het resultaat zal worden...

# data[].attributes.body
De eindproductie krijgt stilaan vorm!

Vandaag gingen we aan de slag met de reeds individueel genomen foto's rond zelfbeeld. Aangezien we er graag nog wat meer wilden, maakten we op aanraden van onze begeleidende docent gebruik van advies van Dries, een fotoliefhebber met wat professionele kennis. Dit resulteerde in een afspraak volgende coachingsessie, waarbij hij zijn camera en statief zou meenemen om alsnog foto's te nemen in groepsgebeuren. Ik zelf voel me er geweldig bij, fotografie als op foto staan is 1 van mijn favoriete bezigheden!

Ik nam eveneens een getuigenis mee die we zouden kunnen gebruiken gedurende onze voorstelling rond "zelfbeeld", waarop deze meteen werd goedgekeurd. Ook de liedjeskeuze verliep snel: "Breathe me" van Sia voor het onderdeel "alcoholproblematiek" en "Devils playground" van The Rigs wonnen de groepsbeslissing. We letten er vooral op dat het totaalplaatje van dans, getuigenis en muziek klopte, wat naar mijn inzien heel goed gelukt is!

Daarna gingen we meteen aan de slag met het beginnen oefenen op muziek & met de getuigenis van ons onderdeel "zelfbeeld". We deelden onze MSW-groep namelijk op in 2 subgroepen, waarbij de ene zullen werken rond "alcoholproblematiek" en logischerwijs de anderen rond "zelfbeeld". Op regelmatige basis tijdens het oefenen showden we onze samenstelling aan elkaar en aan Isabel, om zo ook feedback, tips en dergelijke meer te krijgen. Om zeker niet te vergeten wat de moves waren, gaf ik onze MSW-groep ook de raad om te filmen (van elkaar) wat we al hadden. Zeer handig vind ik, zo heb je een mooi overzicht om volgende les daarop verder te bouwen.

Zelf ondervond ik wel moeilijkheden bij het uitvoeren van de dansbewegingen, de meisjes in de groep waren toch net iets leniger dan ikzelf.  ;-)  Maar ik denk toch wel dat ik van mezelf mag zeggen dat ik voor alles heb opengestaan deze les en ook alles heb durven uitproberen. Ik ben echt wel behoorlijk trots op mezelf!

Isabel gaf ons evenwel de tips om geen zwaanbewegingen te doen met onze handen, omdat dit nogal gewoontjes was. Ze gaf ons de raad bij iedere beweging na te denken waarom we die doen, wat ook wel heeft geholpen tijdens het samenstellen.

We hopen in ieder geval volgende les als groep de ganse voorstelling te hebben, deze als geheel te kunnen tonen als tussentijdse evaluatie aan mevrouw en dan nog wat te kunnen bijwerken waar nodig.

Het deed allesinds enorm deugd toen Isabel ons zei dat we goed bezig waren en er zeker zouden geraken als groep! Wat een stimulans om ons nog zo hard te smijten in het ganse gebeuren!

# data[].attributes.body
Met een positieve vibe startten we onze bijkomst vandaag. En het werd geloond...

Ons One Drive-bestand is af, we hebben een locatie bepaald, aangeschreven en intussen vastliggend, hebben onze taboes die we graag willen verwerken in onze voorstelling, werkten deze al kort wat uit en maakten een lijst met mogelijke liedjes die we kunnen gebruiken. Niet slecht hé?

De locatie waar onze voorstelling zal doorgaan is het Arenatheater, gelegen in de Stadsschouwburg te Kortrijk (zie onder). Deze kunnen we huren voor 25 euro studententarief, inclusief een technieker. Om de kosten wat te dekken hadden we ook andere groepjes bij onze locatie betrokken, maar intussen kregen we het nieuws dat STUVO het ganse bedrag wil financieren. Dubbel goed nieuws dus!

Onze voorstelling vind plaats op 19 december omstreeks 19u30 en is bedoeld voor ieder geïnteresseerd persoon, taboes heersen er namelijk overal en bij iedereen!

Wat wij graag willen uitwerken is de drankproblematiek die vaak verborgen, maar zeker aanwezig is binnen onze samenleving, (zowel bij jong als oud), maar eveneens het zelfbeeld die door social media steeds meer aan belang wint.

Het voorlopige concept zou het gooien met een fles zijn op de stage, waarbij 1 iemand de alcoholverslaafde persoon zou imiteren, gekweld door tegenwerkende kracht van medestudenten, symboliserend voor de invloed van alcohol op iemands dagelijks leven. Zelfbeeld willen we graag uitwerken a.d.h.v. spiegels.

Beide thema's zouden worden ondersteund door muziek, getuigenissen & een achtergrond van beeldmateriaal, zoals foto's.

De ganse groep schaarde zich achter dit idee. Het opzet is om tegen de volgende samenkomst getuigenissen op te stellen, elk enkele foto's te maken rond onze taboes en spiegels mee te brengen. Zodoende kunnen we meteen aan de slag met repeteren. We zijn er klaar voor!

# data[].attributes.body
Vandaag konden we gedurende de internationale week alsnog een lezing bijwonen in het kader van ons eindproject "Muzisch Sociaal Werk". Deze werd gegeven door Pol Coussement, werkzaam bij Passerelle.

Aan de hand van deze lezing kregen we de kans zijn werkverhaal te horen. Hoe hij werkt met maatschappelijk kwetsbaren, en met eenieders talent aan de slag gaat om tot 1 holistisch werk te komen.

Ikzelf vond het zeer aangenaam om hem aan het woord te horen, de voldoening die hij uit zijn werk haalde, kon je zo uit zijn stem, manier van vertellen en optimisme halen. Het sierde hem echt... Het was zo ontroerend om dat meneer Coussement opeens de tranen in zijn ogen kreeg als hij nog maar het verhaal van de jongen met een drugsverslaafde moeder vertelde. Hoe de jongen zijn gevoelens van kwaadheid, wanhoop, oorspronkelijk uitte aan de hand van gevechten, en nu dankzij Pol, muziek als uitlaatklep gebruikte.

Dat is wat wij willen, even betekenisvol zijn met onze eindproductie, iets kunnen betekenen voor iemand, er voldoening uit kunnen halen... We weten waarvoor we het doen & waarvoor we dus werken!

# data[].attributes.attachment_link.title
Tom Walker - Leave a Light On (Official Video)

# data[].attributes.body
Wat een productief dagje vandaag! We hadden ons 2de coachingmoment en besloten dat onze voorstelling over "Taboes" zal gaan, vandaar ook onze groepsnaam "Tabooze"!

Het opzet van onze eindvoorstelling zou bestaan uit dans met onze schaduwen. Een beeldend voorbeeld vind u hieronder. ;-)

Pakkende muziek, pakkende woorden, uitbeelding met schaduw door middel van licht. Geef toe, creatief toch?

Weliswaar kregen we de terechte tips van onze begeleidende docente, mevrouw Steverlynck, dat we ook moeten letten op expressie met het gezicht en niet enkel achter het doek mogen dansen. Op zich wel waar, want het zou zonde zijn die vorm van expressie, die iedereen bezit, verloren zou gaan... Het kan echter enkel maar kracht bij onze woord / dans en muziek zetten, toch?

In onze ijverigheid wordt het echter een aandachtspunt dat we het technisch aspect niet uit het oog verliezen, zoals het verzamelen van de nodige attributen, het zoeken van de nodige sterke spots, ... Allemaal dingen waar we zeker ook stil zullen moeten bij staan.

Maar, we kunnen tevreden zijn. Tevreden van wat we vandaag al hebben bereikt. Een fantastisch team, iedereen heeft inbreng & de eindproductie die stilaan vorm begint te krijgen. Geweldig!

# data[].attributes.attachment_link.title
Attraction perform their stunning shadow act - Week 1 Auditions | Britain's Got Talent 2013

# data[].attributes.body
Na de opgedane kennis van workshops en het volgen van 2 voorstellingen, was vandaag het moment aangebroken om vandaag ingedeeld te worden in groepjes en de hoofden bij elkaar te steken om tot een eindproductie te kunnen komen.

Zelf vond ik het zeer aangenaam dat de groepjes werden ingedeeld aan de hand van onze schoenen en niet op de gewone manier. Het was ook meteen duidelijk: dit is creatief zijn, dit is het vak creatieve expressie!

Zelf werd ik ingedeeld in een groepje met Liesbeth Decapmaker, Nicky Howie, Yulien Yserbyt, Sharon Vandamme, Sefora Ferreira, Febe Cotyn, Tiara Muylle, Jerien Callens, Axel Couckuyt en Laura Deweer. Allemaal top-mensen, een groep waar ik me echt goed bij voel!

Dat we het groepswerk zeker tot een goed einde zullen brengen werd me meteen duidelijk door de gedrevenheid waarmee we aan de brainstorm begonnen van mogelijke doelgroepen, mogelijke maatschappelijke issues en mogelijk te gebruiken muzen. Deze spirit nemen we met veel plezier mee gedurende de rest van ons groepsproces.

# data[].attributes.headline
"Als je niet weet hoe iets moet, ben je misschien de eerste die het anders doet" - Ish

# data[].attributes.subject
"Als je niet weet hoe iets moet, ben je misschien de eerste die het anders doet" - Ish

# data[].attributes.body
De workshop "beeldverhaal" was opnieuw een uitdaging voor mezelf. Ik hield zowat een complex over aan het artistieke, de kunst, door het vak "Plastische Opvoeding" tijdens mijn secundaire loopbaan.

Toch wou ik, na het hebben ingeschreven voor een workshop die me voor de 100% lag (Sxrivn is kinderspel), ook iets waar ik voor uit mijn comfortzone moest komen. Dus dat deed ik bij deze ook...

Geen maatschappelijke thema's, gewoon een geschikte tekening leren maken om die vervolgens te leren digitaliseren tot een stripafbeelding.

Zelf ondervond ik wat moeilijkheden met het tekenen, maar ben ik echt wel tevreden van het resultaat. Het werken met de computerprogramma's was ook wel wat zoeken, maar daar hielp meneer Celis met veel plezier bij. Bijgeleerd heb ik dus zeker vandaag. De "vooroordelen"  over deze workshop leken ook helemaal voor niets nodig te zijn geweest.

Trots op mezelf dat ik deze uitdaging toch ben aangedaan, neem ik deze vorm van expressie liever niet mee naar de eindproductie. Het is iets wat me niet echt aanspreekt en naar mijn eigen voeling kan ik me via de andere muzes veel beter expressief opstellen. Het was
wel een leerrijke workshop, gewoon al omdat me nu duidelijk is dat dit niet echt tot mijn mogelijkheden behoort voor de voorstelling.

# data[].attributes.body
En dat was het ook! Zelf gebruikte ik de geschreven taal vaak om mijn verhaal te vertellen, een jongen die het in zijn tienerjaren moeilijk had om zichzelf te ontdekken. Een jongen die doorheen alles een uitlaatklep zocht en die ook vond in de taal, in gedichten. De keuze voor deze workshop was snel gemaakt.

Deze workshop kregen we van Benedict Wydooghe, een docent die we vorig academiejaar al hadden en die me altijd al heeft weten te boeien. Een betere workshop kon ik dus niet kiezen!

Na het taalspelletje, was het tijd om onze eigen tekst te maken en deze voor te dragen aan de andere leden, indien je dat zelf wenste. De resultaten waren ronduit verrassend, een streling voor het oor. Ik voelde me zo goed binnen deze workshop, iets wat me echt wel 100% ligt. Iets wat voelt als thuiskomen bij mezelf.

Woord is iets wat ik sowieso graag in de eindproductie had gehad, misschien wordt het wel in de vorm van poëzie, misschien wordt het iets totaal anders. Ik weet het niet...

Desondanks ik geregeld schrijf, weet ik dat 1 van mijn mindere kantjes mijn soms enorm kritische kijk op mezelf is. Dat uit zich zowel in mijn keuzes op foto's van mezelf, maar ook in mijn schrijfresultaten bijvoorbeeld. Zelf was ik niet volledig tevreden van mijn tekst. Dus heb ik dan ook gewoon thuis een andere tekst gemaakt, gerelateerd aan de wereldoorlog, naar aanleiding van 11 november, maar ook omdat ik net naar 40-45 de musical was geweest & het geluk in de liefde vond. Alles samen bracht me dus tot een trieste liefdesbrief, een brief die ik mijn geliefde zou hebben nagelaten als ik zou hebben gestorven aan het front.

Schrijven op zich is niet moeilijk, iedereen wordt het geleerd, iedereen kan het. Het is een kwestie van graag doen en tevreden zijn van het resultaat. Voor mijzelf is het iets bijzonders, iets waar ik nauw aan vast houdt, die me steun en kracht geeft als ik het moeilijk heb.

Heel even heb ik mijn teksten ook gedeeld met anderen, via een Facebook-groep, maar daar ben ik inmiddels vanaf gestapt. Graag zou ik in het kader van dit vak toch nog eens een uitzondering maken. Het resultaat vind u hieronder:

# data[].attributes.headline
Compassie: de geschiedenis van het machinegeweer

# data[].attributes.subject
Compassie: de geschiedenis van het machinegeweer

# data[].attributes.body
Een dubbelmonoloog, gebaseerd op de Congolese burgeroorlog tussen de Hutsi's en de Tutsi's, maar die zich evenzeer toespitst op de mediterrane vluchtelingenroutes en plaatselijke ngo's. Hoe kunnen wij zo kijken naar het lijden van een ander? De maatschappelijke thema's die werden aangesneden, waren er in grote getallen bij!

Els Dottermans gaf ons, samen met Olga Mouak, de kans om ons in te leven in dergelijke situaties. Zelf had ik het soms wel moeilijk, mocht ik vaak slikken, hoe alles opeens zo dichtbij kwam. En zeker met de camera die op scherm een close-up gaf van de actrices, zodat je geen enkele gelaatsuitdrukking zou hoeven te missen...Maar het meest aangrijpende moment was toch wel wanneer Els tijdens haar verhaal de wereldgekende foto van Aylan bovenhaalde. Aylan, de kleuter die enkele jaren geleden aanspoelde op het strand van Bodrum, de jongen die de vlucht naar een beter bestaan met zijn familie niet overleefde...

Mijn blik op een maatschappelijk thema als de vluchtstroom is echt wel veranderd. Pas op, ik heb het altijd erg gevonden wat er gebeurde, heb altijd begrepen waarom mensen soms vluchten voor een beter bestaan, maar met deze voorstelling nu te zien... Weet je... Iedereen zou verplicht moeten zijn dergelijke voorstellingen te volgen, wat een ver-van-je-bed-show lijkt wordt zo aangrijpend gebracht. Je kan niet anders dan een verruimende kijk te krijgen op dergelijke problematieken. Echt...

Hoe je met woord zo een doelgroep kan raken, het is iets speciaals... Het is ook geen dagdagelijkse methodiek, om bijna 2 uren lang louter met je eigen stem, zonder tegenspelers, zonder actieve interactie van het publiek zo'n aangrijpend verhaal te brengen. Respect!

Hoewel het een moeilijke opgave zou zijn om een variant hiervan in de eindvoorstelling te brengen, stel ik mijn groep zeker voor om er woord in te stoppen. Woord & dans, de perfecte combi denk ik. En het is natuurlijk ook eens iets anders dan de casual verbinding woord & muziek of dans & muziek.

Wat ik meeneem na deze aangrijpende avond? Om het met Els Dottermans haar woorden te zeggen: "Compassie. Compassie met hoe de mensheid nog zelden opkijkt van deze wreedheden in de wereld." Ikzelf zou het niet beter kunnen zeggen... Het was een voorstelling die aansloot bij onze opdracht: een maatschappelijk thema in de kijker zetten, maar vooral een voorstelling die puur vuur was voor ons, sociaal werkers in wording!

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Beelden van drenkelingen op de mediterrane stranden of van slachtoffers van de burgeroorlogen en ziektes in Centraal-Afrika: de crises en rampen van onze tijd zijn alomtegenwoordig op de tijdslijnen van onze Facebookpagina's, op televisie en in de pers. Het lot van de vluchtelingen onthutst heel Europa en onnoemelijk veel intellectuelen en politici verklaren zich solidair met het leed van mensen uit het Midden-Oosten en Afrika.
In Compassie. De geschiedenis van het machinegeweer, reizen Milo Rau en zijn team naar de politieke hot spots van onze tijd: de mediterrane vluchtelingenroutes vanuit het Midden-Oosten en de gebieden van de Congolese burgeroorlog. De semidocumentaire dubbelmonoloog, gebaseerd op interviews met ngo-werkers, geestelijken en oorlogsslachtoffers in Afrika en Europa, begeeft zich bewust op tegenstrijdig terrein: hoe kunnen we de ellende van anderen verdragen en waarom kijken we ernaar? Waarom weegt één dode aan de poorten van Europa zwaarder dan duizend doden in de Congolese burgeroorlog? Compassie. De geschiedenis van het machinegeweer onderzoekt niet enkel de grenzen van ons medeleven maar ook de grenzen van het Europese humanisme.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
rau and his team journey to the political hotspots of our time: the mediterranean routes of refugees from the middle east and the congolese civil war zones.

# data[].attributes.attachment_link.title
Compassie. De geschiedenis van het machinegeweer - Milo Rau | NTGent

# data[].attributes.attachment_link.description
Beelden van drenkelingen op de mediterrane stranden of van slachtoffers van de burgeroorlogen en ziektes in Centraal-Afrika: de crises en rampen van onze tijd zijn alomtegenwoordig op de tijdslijnen van onze Facebookpagina's, op televisie en in de pers.

# data[].attributes.body
Mijn eerste cultuurbezoek & al meteen grensverleggend als nooit tevoren... Aangezien gebrek aan kennis bij het zoeken naar culture voorstellingen me ontbak, vertrouwde ik op de expertise van de docenten en koos ik om "Snap XL" te volgen in Staddschouwburg Kortrijk, een dansvoorstelling onder leiding van Talitha De Decker, en meteen ook mijn allereerste dansvoorstelling die ik ging bekijken!

Ik ging met een positieve ingesteldheid na een vol lesdagje richting de stadsschouwburg en wou er ook met een open blik binnenstappen. Ikzelf ben blij dat ik dat ook deed, want zonder overdrijven: deze voorstelling wist me helemaal mee te slepen! De choreografie, de synchrone bewegingen, de muziekkeuze, echt waar: perfect!

Geen doodgewone, casual dansvoorstelling, maar een voorstelling van looppatronen, wiskundige figuren (zoals vierkanten, driehoeken), diagonalen en scènes die puur vanuit ademhaling vertrekken. Momenten van actie, momenten van rust. Momenten van concentratie, momenten van ontspanning. Noem eender wat en het zat erin!

Het decor, bestaande uit gekleurde en verstelbare plexiglazen, het team gekleed in talrijke kleuren, de muziek, bestaande uit verschillende genres, de dans, zowel collectief als individueel. Afwisseling was er zeker. Eenmaal de show echt uit de startblokken was, zorgde de combi van kleur op het podium & opgewekte muziek er zelfs voor dat ik, zonder het zelf bewust te zijn, zat mee te shaken op mijn stoel. Om mij al zover te krijgen moet het écht al speciaal zijn!

Een echt maatschappelijk thema kon ik er niet in herkennen, misschien was die er wel, maar ik denk dat het nogal moeizaam is, om van je eerste dansvoorstelling al meteen helemaal mee te zijn in het verhaal. Naar mijn inziens was het eerder vormelijk bedoeld. Waar ik echter wel aan moest denken waren mijn 2 inputworkshops die ik al achter de rug had (namelijk Ritme & Dans). Deze voorstelling bezat ze beiden & deed mezelf zelfs even lachen als ik mijn dans-expressie vergeleek met die van hen. Ik heb nog een lange weg te gaan hoor...  ;-)

Kortom, een voorstelling die mij een hele andere kijk op dans heeft gegeven. Een avond die me wist te boeien. Als ik terugdenk aan die avond, komt spontaan het slotliedje weer in me naar boven, genaamd "Everybody dance now", want dat was echt wel zo. Vanuit mijn zetel...

Zelf had ik bij aanvang van het vak, dans willen vermijden in de eindproductie, maar na deze avond denk ik er echt wel anders over!

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Back

# data[].attributes.body
De eerste noot was met de workshop "Ritme" meteen gezet én het zat goed! Tijd om ook eens het nieuwe, onvertrouwde op te zoeken: Dans!

De uitdaging was er, de stress evenzeer... We kwamen er na de lunch samen met alle ingeschreven studenten en meteen viel het me op: ik was werkelijk de énige jongen. Best wel wat onwennig, maar goed. Een zeker gevoel van trots oversteeg me ook wel, omwille van de durf die ik had gehad om de uitdaging recht in de ogen te kijken!

Dans is nu niet bepaald 1 van mijn specialiteiten, maar daar stond ik dan. Het was ook de lesgeefster meteen opgevallen dat ik er de enige jongen was, waar ze dan ook openlijk haar bewondering over uitsprak. Op zich wel goed bedoeld, maar redelijk vervelend om, met de nodige stress die er al was, nog eens meer in de spotlights geplaatst te worden. Een moeilijk momentje voor mezelf.

Starten deden we met het tot rust komen door een ontspanningsoefening van elk lichaamsdeel, ideaal: net wat ik nodig had!

Niet veel later volgde de "left the fall"-oefening. Iets wat er moeilijker uit zag dan het bleek te zijn, want na het 1 keer te hebben mogen geprobeerd, werd er uit het niets uitgenomen als voorbeeld voor de anderen. Tegen mijn verwachtingen in, was het dus beter dan verwacht!

Het wérkelijk hedendaags dansen was wat "confused" voor mij eigenlijk. Zelf had ik al helemaal geen danservaring, laat staan dat ik die dansstroming al zou kennen... Maar ook de meisjes hadden het er wat moeilijk mee dat zomaar voor elkaar te dansen, iets wat ook de lesgeefster was opgevallen trouwens! Ze speelde er goed op in: dansen met de ogen gesloten, niemand die je zag & jij deed datgene wat je moest doen. Echt tof gevonden!

Het was niet de meest gedroomde workshop, maar achteraf gezien ben ik blij dat ik mijn grenzen heb durven verleggen. Wat mij vooral bij is gebleven als ik nu terugkijk op dit gebeuren, dat is het respect. Het respect die er heerste onder wij, studenten, maar ook vanuit de lesgeefster naar ons toe en omgekeerd. We mogen eigenlijk terecht trots zijn op onszelf!

# data[].attributes.body
De allereerste introductiedag... De eerste kennismaking met wat ik me bij het vak "Muzisch Sociaal Werk" mocht voorstellen!  Een dag waarop ik zowat het vertrouwde als het onbekende wou opzoeken!

Om te beginnen koos ik een workshop die me echt aansprak: "#Ritme #Rhythm #Rythmus #Ritmo".  Deze keuze is niet zo verwonderlijk eigenlijk... Zelf ben ik iemand die mijn vrije tijd bijna voortdurend met oortjes in doorbreng of in menige concertzalen/feestzalen. Van Christoff tot Laura Tesoro, van Demi Lovato tot Years & Years, van Little Mix tot Troye Sivan of gewoon meditatiemuziek: geef mij van alles maar iets. Veelzijdig qua muzieksmaak ben ik altijd al geweest.

Het was dan ook met de volle goesting dat ik de workshop tegemoet stapte, het kon naar mijn inzien alleen maar aansluiten op mijn  interesses en dat deed het ook. Grenzen heb ik er niet echt moeten verleggen, het vertrouwde deed me goed om een start te nemen in dit proces.

Het groepsgevoel, het zowel individueel als collectief ritmes aan elkaar rijgen tot 1 geheel was zo tof! Precies een jam-sessie, wat ons ook de kans gaf elkaar te leren kennen op een andere, unieke, maar vooral intense manier. We waren gelijkgesteld aan elkaar, maar moesten allen toch een zekere verantwoordelijkheid opnemen over het wanneer je zou inpikken met jou ritme of wanneer je je ritme wilde doorgeven aan een ander groepslid.

Gedurende de workshop zat ik eigenlijk constant te denken aan het waarom dit in het vak "Muzisch Sociaal Werk" opgenomen was. Het deed me filosoferen, iets waar ik echt wel goed in ben, waarna mij het volgende duidelijk was: het was volgens mij de creatieve weergave van maatschappelijk werker-cliënt. Het geven en nemen van vertrouwen (te vergelijken met het doorgeven of inpikken van jou zelf gemaakt ritme uit de workshop), maar ook op dezelfde golflengte zitten met elkaar (net zoals ritmes dienden verder gezet te worden tijdens de workshop).

Voor een eerste workshop en tevens ook de inleiding van dit vak, kon dit zeker tellen! Een activiteit waarin ik me helemaal kon geven, er mijn gevoel in kon stoppen, die een stukje van wie ik ben bloot gaf. My rhythm inside... Denk ik terug aan de workshop, dan valt alles als een puzzel in elkaar,  denk ik spontaan aan het volgende toepasselijke nummer:

# data[].attributes.attachment_link.title
Loïc Nottet - Rhythm Inside (Official Video)

# data[].attributes.body
Hallo,

Welkom op mijn blog, waarin je de komende weken al mijn bevindingen zal vinden in de zoektocht naar mijn creatieve ik! Het leven is nu eenmaal een zoektocht, op alle vlakken! Maar laat ik me even voorstellen…

Ik ben Castelein Lieven, 19 jaar, geboren en getogen in Ieper, maar bovenal 2de jaars-student Maatschappelijk Werk aan de Hogeschool Vives te Kortrijk.  Zelf heb ik 2 broers (Jonas 18 jaar, Kurt 23 jaar) en 2 zussen (Bianca 25 jaar & Lindsay 22 jaar). We zijn een redelijk hecht gezinnetje, waarbij we allemaal het zorgzame karakter hebben. Mijn mama was jarenlang onthaalmoeder, mijn broer is gemeenschapswacht en mijn 2 zussen zijn respectievelijk aan het werk als verpleegkundige op de dienst ‘Neurologie’ van het Jan Ypermanziekenhuis te Ieper & in WZC ‘Huize Zonnelied’. Dat ik de keuze maakte voor (Sociaal-) maatschappelijk werk hoeft dus niet te verwonderen!

In mijn vrije momenten houd ik vooral van lopen, muziek luisteren en genieten… van de natuur, van de kleine dingen! Het geeft me die rust, waar ik soms nood aan heb, maar door de grote bezetting bij ons thuis vaak moeilijk toe kom. Verder doe ik inmiddels al 4 jaar vrijwilligerswerk bij “Het Vlaamse Kruis”, waar ik ook de basis- en vervolgmodule volgde. Het sociale aspect heeft altijd dus altijd al een zekere rol gespeeld in mijn leven, ook tijdens mijn schoolloopbaan: de lagere school bracht ik door met een klas van 32 leerlingen, het secundair voornamelijk met zo’n 25-tal anderen.

Een harde werker ben ik zowat altijd geweest, je bereikt tenslotte pas iets als je er ook voor werkt. Sinds de ISAT-opdracht in het eerste jaar, ben ik dan ook gevraagd geweest om de sp.a-partij te vervoegen. Een redelijk onverwachte vraag, maar toch wel één die me écht aansprak. Dit jaar zet ik me dan ook voor de verkiezingen en kreeg ik het voorrecht en de ruggensteun om de 8ste plaats te bezetten!

Hoe ik in het leven sta? Goede vraag! Desondanks het sociale contact die altijd al sterk aanwezig was in mijn leven, was ik toch wel die stille genieter van de bende. Alhoewel ik daar wel een serieuze groei in heb gemaakt eigenlijk… En daar hoop ik nog verder in te kunnen groeien, op een iets creatievere manier! Maar daar lezen en ontdekken jullie snel wat meer over!

Keep followin’ me!

Lieven