# data[].attributes.body
De beweging van Vijftig waren dichters die na de Tweede Wereldoorlog vonden dat de poëzie helemaal anders moest. En aangezien literatuur gezien kan worden als weerspiegeling van de maatschappij vonden ze dus ook dat het in de maatschappij anders moest. Waar sommige terug wilde naar dingen van voor de oorlog. Wilde de Vijftigers juist nieuwe dingen proberen, ze schreven dan ook erg experimentele gedichten. Voor vaste versvorm, leestekens en grammatica was, zo leek, geen plaats meer.

# data[].attributes.body
De naam Cobra komt voort uit de beginletters van de hoofdsteden waar de oprichters van deze beweging vandaan kwamen. Dit waren Kopenhagen, Brussel en Amsterdam.
Cobra is een kunstbeweging die zich tegen het academisme keerde. Ze waren tegen schilderkunst waar te veel nadruk gelegd wordt op het intellectuele. In de Tweede Wereldoorlog was duidelijk geworden waar het intellect toe in staat was. Ze wilde een andere weg in slaan. inspiratie kon beter gevonden worden bij onschuldige kindertekeningen dan bij het intellect. Spontaniteit en fantasie stonden voorop.
Het verband tussen de kunstbeweging Cobra en de Vijftigers is dus dat beide experimenteel waren en zich niet aan vaste vormen of structuren hielden.
https://www.artsalonholland.nl/kunst-stijlen/cobra-kunst

# data[].attributes.body
Het schilderij hieronder is van Karel Appel en is kenmerkend voor de Cobra-groep omdat hij zich niet houdt aan vaste vormen en structuren. Het schilderij beeld iets volledig abstracts uit en er is ruimte voor de fantasie om zelf te kijken wat je ziet in het lijnenspel.

# data[].attributes.body
school der poëzie

ik ben geen lieflijke dichter
ik ben de schielijke oplichter
der liefde, zie onder haar de haat
en daarop een kaaklende daad.

lyriek is de moeder der politiek,
ik ben niets dan omroeper van oproer
en mijn mystiek is het bedorven voer
van leugen waarmee de deugd zich uitziekt.

ik bericht, dat de dichters van fluweel
schuw en humanisties dood gaan.
voortaan zal de hete ijzeren keel
der ontroerde beulen muzikaal opengaan.

nog ik, die in deze bundel woon
als een rat in de val, snak naar het riool
van revolutie en roep: rijmratten, hoon,
hoon nog deze veel te schone poëzieschool.

# data[].attributes.headline
Analyse gedicht- je hebt me alleen gelaten...

# data[].attributes.subject
Analyse gedicht- je hebt me alleen gelaten...

# data[].attributes.body
Het gedicht gaat over het verlies van een geliefde. Door een breuk of door overleiden. Maar het verlies is door de ik persoon nog niet verwerkt. De je persoon komt nog overal voor naar zijn idee. Hij ontkent dat de je persoon weg is.
Het gedicht is kenmerkend voor de vijftigers omdat zij de poëzie van voor de oorlog los willen laten maar andere schrijvers daar nog niet klaar voor zijn. Deze schrijvers kunnen gezien worden als de ik persoon in het gedicht.

# data[].attributes.body
In dit gedicht wordt de oude poëzie stijl afgewezen. De ik persoon maakt duidelijk zelf geen dichter te zijn die enkel schoonheid in zijn gedichten wil. Hij wil vernieuwing. Dit doet de schrijver door inhoudelijk de oude dichtstijl af te keuren maar hij houdt wel een traditioneel rijmschema aan. Hiermee geeft hij kracht aan de inhoud. Waarin hij afsluit met de zin "deze veel te schone poëzieschool"
hiermee laat hij zien dat hij zich beseft dat er in zien gedicht nog sporen van de oude poëzie voorkomen maar dat hij deze wel afkeurt.

# data[].attributes.body
Hans Lodeizen werd geboren in 1924 en stierf op 26 jarige leeftijd aan leukemie. Hij bracht een dichtbundel uit en schreef ruim 500 gedichten in de paar jaar dat hij dichtte. Hij wordt door vele gezien als de voorloper van de beweging van vijftig.

Lucebert (pseudoniem voor Lubertus Swaanswijk) schreef niet alleen maar schilderde ook. De creaties die hij maakte met zijn schilderkunst waren net als zijn gedichten experimenteel. In de Tweede Wereldoorlog werkte hij in een Duitse springstoffabriek en later ging hij tijdelijk met zijn vrouw en kinderen in Oost-Berlijn wonen. Hij wordt de Keizer der Vijftigers genoemd omdat hij een van de voorloper van de Vijftigers was met zijn experimentele gedichten waarvan hij er veel schreef en uitbracht.

# data[].attributes.body
je hebt me alleen gelaten
maar ik heb het je al vergeven

want ik weet dat je nog ergens bent
vannacht nog, toen ik door de stad
dwaalde, zag ik je silhouet in het glas
van een badkamer

en gisteren hoorde ik je in het bos lachen
zie je, ik weet dat je er nog bent

laatst reed je me voorbij met vier
andere mensen in een oude auto
en ofschoon jij de enige was die
niet omkeek, wist ik toch dat jij
de enige was die mij herkende de enige
die zonder mij niet kan leven

en ik heb geglimlacht

ik was zeker dat je me niet verlaten zou
morgen misschien zul je terugkomen
of anders overmorgen of wie weet wel nooit

maar je kunt me niet verlaten