# data[].attributes.headline
Zabawy dla dzieci z autyzmem i nie tylko

# data[].attributes.subject
Zabawy dla dzieci z autyzmem i nie tylko

# data[].attributes.body
Opracowane w ramach SCWEW Częstochowa

# data[].attributes.headline
Jak rozwijać zdolność do zabawy u dzieci z autyzmem

# data[].attributes.subject
Jak rozwijać zdolność do zabawy u dzieci z autyzmem

# data[].attributes.body
Opracowane w ramach SCWEW Częstochowa

# data[].attributes.headline
Zabawy sensoryczne dla dzieci w klasach I-III 

# data[].attributes.subject
Zabawy sensoryczne dla dzieci w klasach I-III 

# data[].attributes.body
Poleca SCWEW Skarżysko-Kamienna!

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Sensoryka u dziecka to bez wątpienia jeden z aspektów, o który powinniśmy nieustannie dbać w procesie jego dorastania. Odpowiednia stymulacja na różnych etapach jest konieczna, by dziecko prawidłowo się rozwijało. Jakie zabawy sensoryczne można zorganizować w czasie szkolnych zajęć? Sprawdź nasze pomysły!
Zabawy sensoryczne w szkole

Wielu osobom może wydawać się, że zajęcia tego typu mogą odbywać się tylko w czasie odpowiednio przygotowanej terapii integracji bodźców. Nic bardziej mylnego! Rozwijanie sensoryki u dziecka jest możliwe w czasie codziennych zajęć, także szkolnych.

Wcale nie musisz mieć dostępu do specjalnie zaplanowanej sali. Niektóre z zabaw dzieci z powodzeniem mogą wykonywać nawet w ławce. Jakie zabawy sensoryczne możesz zaproponować uczniom w klasie i jak możesz zainspirować ich do samodzielnych ćwiczeń?

Pomysły na zabawy sensoryczne dla dzieci w klasach I-III

Plastelina i masa solna

Kto z nas nie spędzał całych godzin na lepieniu z plasteliny najrozmaitszych figurek i kształtów. Tak samo pochłonąć dziecko może masa solna. Okazuje się jednak, że to nie tylko świetny sposób na kreatywne zajęcie, ale świetna zabawa sensoryczna, którą bez przeszkód zrealizujesz w szkole. Ugniatanie, sklejanie, wycinanie, rzeźbienie - to świetne ćwiczenia obfitujące w bodźce.

Ćwiczenia z wykorzystaniem naturalnych faktur i kształtów

Zabawy sensoryczne dla dzieci z powodzeniem połączysz też z nauką. Pomogą w tym kasztany, żołędzie, liście, ziarna fasoli, pestki dyni i wszelkie inne owoce natury, które przyjdą Ci do głowy. Zabawa może mieć charakter indywidualny lub grupowy - wrzuć wszystkie te przedmioty do słoika każdego z dzieci lub wiadra dla wszystkich uczniów (możesz też wyłożyć je na tacę).

Dzieci niech wyszukują poszczególne nasiona czy liście i dzielą je na grupy, liczą, porządkują. Taka zabawa może pomóc utrwalić popularne nazwy drzew i roślin, potrenować liczenie, określanie zbiorów. Jednocześnie mocno zaangażuje zmysł dotyku, słuch i wzrok - a o to właśnie chodzi w zabawach sensorycznych.

Konkurs na najlepszy węch

Nie zapominajmy jednak o węchu. Sprawdźcie, kto w klasie ma najbardziej czuły nos J Przygotujcie zestawy zapachowe o najróżniejszej woni. Jakie produkty możecie wykorzystać? Wszelkie owoce, niektóre warzywa, pieczywo... w zasadzie wszystko co mamy w lodówce. Każde dziecko niech z zasłoniętymi oczami próbuje zgadnąć, co wącha. A może zaangażujecie też zmysł dotyku? Wspólnie ustalcie zasady i przyznawajcie punkty. Niech wygra najlepszy J

Wspólne gotowanie

Skoro już będziecie mieć w klasie produkty spożywcze, koniecznie je wykorzystajcie. Gotowanie i przygotowywanie posiłku to jedna z najbardziej angażujących zabaw sensorycznych. Krojenie, smarowanie, próbowanie, zawijanie, mieszanie - to czynności wymagają skupienia i angażują wszystkie zmysły.

Nie zapomnij, że gotowanie jest także świetnym sposobem na naukę czytania! Wystarczy podsunąć dzieciom dostosowaną do ich wieku książkę kucharską. W serii „Czytam sobie" znajdziecie aż dwie - „ Pora na Pomidora (w zupie)" i „ Muffiny Eufrozyny ". W klasie zapewne nie macie możliwości, by upiec babeczki, ale z powodzeniem możecie zadbać o udekorowanie gotowych ciastek. Posypki, kremy, owoce (te drobne i te do pokrojenia) świetnie sprawdzą się w pobudzaniu wszystkich zmysłów uczniów.

Sprawdź też nasze pomysły na zabawy czytelnicze dla dzieci

Inspiracje na zabawy sensoryczne dla dzieci poza szkolnymi murami

Książki pomogą Ci także zainspirować dzieci do poznawania świata i angażowania w niego wszystkich zmysłów także po zajęciach szkolnych - szczególnie w czasie wakacji czy ferii. Świetnie nada się do tego zabawna wakacyjna historia „ Fafik i kogut ". Szalony piesek, którego możecie już dobrze znać z serii „Czytam sobie" tym razem wyjeżdża razem z Nelką, swoją Panią, na wieś.

Dzieci doświadczają tego wyjazdu, jak tylko mogą - urządzają wycieczki rowerowe, cieszą się letnimi jagodami, budują tamy z kamyków i patyków, kąpią się w strumyku. Taki wyjazd to prawdziwa edukacja sensoryczna! Tak samo, wszystkimi swoimi zmysłami poznaje nowe otoczenie Fafik - goni za kurami i kogutem, ile starcza mu sił.

Zabawy sensoryczne czekają też na górskich szlakach - czy to latem, czy zimą. Zachęć dzieci do przeżywania takiego wyjazdu wszystkimi zmysłami. „ Przygoda w Himalajach " pokaże dzieciom, że w czasie wycieczki można zwracać uwagę na każdy, nawet najmniejszy element krajobrazu.

Przekonaj dzieci, że warto doświadczyć wszystkiego, co nowe - skałę mogą poznać nie tylko wzrokiem, ale także jej dotknąć. Trawę, ziemię czy nawet szyszki można zbadać także stopami J Odważni zimą mogą spróbować pobiegać boso po śniegu - w końcu przygoda czeka nie tylko w Himalajach!

# data[].attributes.attachment_link.title
Zabawy sensoryczne dla dzieci w klasach I-III | Czytam Sobie

# data[].attributes.attachment_link.description
Sensoryka u dziecka to bez wątpienia jeden z aspektów, o który powinniśmy nieustannie dbać w procesie jego dorastania. Odpowiednia stymulacja na różnych etapach jest konieczna, by dziecko prawidłowo się rozwijało. Jakie zabawy sensoryczne można zorganizować w czasie szkolnych zajęć? Sprawdź nasze pomysły!

# data[].attributes.headline
Dokumentacja WWRD w niepublicznym punkcie przedszkolnym

# data[].attributes.subject
Dokumentacja WWRD w niepublicznym punkcie przedszkolnym

# data[].attributes.body
Poleca SCWEW Skarżysko-Kamienna!

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jaką dokumentację wczesnego wspomagania rozwoju dziecka należy prowadzić w niepublicznym punkcie przedszkolnym

Czy prowadzenie dokumentacji WWR zwalnia z obowiązku dokumentowania realizacji podstawy programowej

Kto i w jakim zakresie kontroluje dokumentację pracy z dzieckiem w niepublicznym punkcie przedszkolnym

W dzienniku zajęć punktu lub zespołu wpisuje się w porządku alfabetycznym nazwiska i imiona dzieci uczęszczających na zajęcia, daty i miejsca ich urodzenia, nazwiska i imiona rodziców i adresy ich zamieszkania. W dzienniku zajęć odnotowuje się obecność dzieci na zajęciach dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych, a także godziny przyprowadzania i odbierania dziecka z punktu lub zespołu. Nauczyciel potwierdza podpisem w dzienniku zajęć punktu lub zespołu przeprowadzenie zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych w danym dniu.

Ponadto, zgodnie z art. 13 ust. 7 ustawy Prawo oświatowe, do niepublicznych innych form wychowania przedszkolnego stosuje się przepisy art. 13 ust. 6 tej ustawy, zgodnie z którymi niepubliczna forma wychowania przedszkolnego musi realizować programy wychowania przedszkolnego uwzględniające podstawę programową wychowania przedszkolnego. Zgodnie z warunkami realizacji podstawy programowej nauczyciele diagnozują, obserwują dzieci, systematycznie informują rodziców o postępach w rozwoju ich dziecka, zachęcają do współpracy w realizacji programu wychowania przedszkolnego oraz opracowują diagnozę dojrzałości szkolnej dla tych dzieci, które w danym roku mają rozpocząć naukę w szkole.

Jednocześnie z celu wychowania przedszkolnego i zadań związanych z realizacją podstawy programowej wynika obowiązek wsparcia całościowego rozwoju dziecka tak, by było przygotowane do podjęcia nauki w szkole, co oznacza, że również w innej formie wychowania przedszkolnego obowiązkowe jest zapewnienie prawidłowej organizacji warunków sprzyjających nabywaniu przez dzieci doświadczeń, które umożliwią im ciągłość procesów adaptacji oraz pomoc dzieciom rozwijającym się w sposób nieharmonijny, wolniejszy lub przyspieszony (zadania przedszkola pkt 4).

Przepisy zobowiązują również inne formy wychowania przedszkolnego do stosowania przepisów dotyczących edukacji dzieci z niepełnosprawnością oraz objętych rocznym indywidualnym przygotowaniem przedszkolnym (art. 177 w związku z art. 127 ust. 1-3 ustawy Prawo oświatowe oraz przepisy wydane na podstawie art. 127 ust. 19 pkt 2, tj. rozporządzenie w sprawie warunków organizacji kształcenia dzieci i młodzieży niepełnosprawnych).

W związku z tym w punkcie przedszkolnym konieczna jest dokumentacja:

program wychowania przedszkolnego,

dziennik zajęć punktu,

obserwacje pedagogiczne,

diagnozy przedszkolne i informacje o gotowości szkolnej,

indywidualny program edukacyjno-terapeutyczny dla dzieci posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego,

dokumentacja wsparcia udzielanego dzieciom, w tym w formie np. zajęć rewalidacyjnych, innych zajęć.

W przypadku organizacji wczesnego wspomagania w punkcie powinna być prowadzona dokumentacja dotycząca prowadzenia tych zajęć, w tym realizacji zadań zespołu wczesnego wspomagania:

1. dokumentacja potwierdzająca ustalenie, na podstawie diagnozy poziomu funkcjonowania dziecka zawartej w opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, kierunków i harmonogramu działań podejmowanych w zakresie wczesnego wspomagania i wsparcia rodziny dziecka, uwzględniających rozwijanie aktywności i uczestnictwa dziecka w życiu społecznym oraz eliminowanie barier i ograniczeń w środowisku utrudniających jego funkcjonowanie;
2. dokumentacja współpracy z:

przedszkolem, inną formą wychowania przedszkolnego, oddziałem przedszkolnym w szkole podstawowej, do którego uczęszcza dziecko, lub innymi podmiotami, w których dziecko jest objęte oddziaływaniami terapeutycznymi, w celu zapewnienia spójności wszystkich oddziaływań wspomagających rozwój dziecka,

podmiotem leczniczym w celu zdiagnozowania potrzeb dziecka wynikających z jego niepełnosprawności, zapewnienia mu wsparcia medyczno-rehabilitacyjnego i zalecanych wyrobów medycznych oraz porad i konsultacji dotyczących wspomagania rozwoju dziecka,

ośrodkiem pomocy społecznej w celu zapewnienia dziecku i jego rodzinie pomocy, stosownie do ich potrzeb;

3. opracowanie i realizowanie z dzieckiem i jego rodziną indywidualnego programu wczesnego wspomagania, zwanego dalej „programem", z uwzględnieniem działań wspomagających rodzinę dziecka w zakresie realizacji programu oraz koordynowania działań osób prowadzących zajęcia z dzieckiem;
4. ocenianie postępów oraz trudności w funkcjonowaniu dziecka, w tym identyfikowanie i eliminowanie barier i ograniczeń w środowisku utrudniających jego aktywność i uczestnictwo w życiu społecznym;
5. analizowanie skuteczności pomocy udzielanej dziecku i jego rodzinie, wprowadzanie zmian w programie, stosownie do potrzeb dziecka i jego rodziny, oraz planowanie dalszych działań w zakresie wczesnego wspomagania (§ 3 rozporządzenia w sprawie wczesnego wspomagania).

Zgodnie z § 4 rozporządzenia w sprawie wczesnego wspomagania, zespół szczegółowo dokumentuje działania prowadzone w ramach programu, w tym prowadzi arkusz obserwacji dziecka, który zawiera:

1. imię i nazwisko dziecka;

2. numer opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka oraz datę wydania tej opinii;

3. ocenę sprawności dziecka w zakresie: motoryki dużej, motoryki małej, percepcji, komunikacji, rozwoju emocjonalnego i zachowania;

4. ocenę postępów oraz trudności w funkcjonowaniu dziecka, w tym identyfikowanie i eliminowanie barier i ograniczeń w środowisku utrudniających jego aktywność i uczestnictwo w życiu społecznym;

5. informacje dotyczące poszczególnych zajęć realizowanych w ramach wczesnego wspomagania.

Zawartość programu określono w § 5 rozporządzenia.

W odniesieniu do nadzoru pedagogicznego zastosowanie mają przepisy art. 61 ustawy Prawo oświatowe, zgodnie z którym w odniesieniu do innej formy wychowania przedszkolnego stosuje się przepisy art. 44 ust. 1 i 2, art. 55 i art. 56 oraz przepisy wydane na podstawie art. 44 ust. 3 ustawy Prawo oświatowe. W punkcie przedszkolnym należy prowadzić dokumentację działań podlegających nadzorowi kuratora, w tym:

posiadanie przez nauczycieli wymaganych kwalifikacji do prowadzenia przydzielonych im zajęć;

realizacja podstawy programowej,

przestrzeganie statutu szkoły lub placówki;

przestrzeganie praw dziecka i praw ucznia oraz upowszechnianie wiedzy o tych prawach;

zapewnienie uczniom bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki.

W niepublicznych placówkach nie mają zastosowania przepisy § 22-24 i § 34 rozporządzenia w sprawie nadzoru pedagogicznego. Natomiast działalność dydaktyczna, wychowawcza, opiekuńcza podlega nadzorowi i kontroli.

1. Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz.U z 2021 r. poz. 1082 ze zm.) - art. 13, art. 44 ust. 1 i 2, art. 55, art. 56, art. 61, art. 127, art. 177.

2. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 28 sierpnia 2017 r. w sprawie rodzajów innych form wychowania przedszkolnego, warunków tworzenia i organizowania tych form oraz sposobu ich działania (Dz.U. z 2020 r. poz. 1520) - § 13.

3. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 24 sierpnia 2017 r. w sprawie organizowania wczesnego wspomagania rozwoju dzieci (Dz.U. 2017, poz. 1635) - § 3-5.

4. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 9 sierpnia 2017 r. w sprawie warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych, niedostosowanych społecznie i zagrożonych niedostosowaniem społecznym (Dz.U. z 2020 r. poz. 1309).

5. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 25 sierpnia 2017 r. w sprawie nadzoru pedagogicznego (Dz.U. z 2020 r. poz. 1551).

# data[].attributes.attachment_link.title
Dokumentacja WWRD w niepublicznym punkcie przedszkolnym

# data[].attributes.attachment_link.description
Jaką dokumentację wczesnego wspomagania rozwoju dziecka należy prowadzić w niepublicznym punkcie przedszkolnym Czy prowadzenie dokumentacji WWR zwalnia z obowiązku dokumentowania realizacji podstawy programowej Kto i w jakim zakresie kontroluje dokumentację pracy z dzieckiem w niepublicznym punkcie przedszkolnym W dzienniku zajęć punktu lub zespołu wpisuje się w porządku alfabetycznym nazwiska i imiona dzieci uczęszczających na zajęcia, daty i miejsca ich urodzenia, nazwiska i imiona rodziców i adresy ich zamieszkania.

# data[].attributes.headline
Wczesne wspomaganie rozwoju - praktyczne ćwiczenia WWR

# data[].attributes.subject
Wczesne wspomaganie rozwoju - praktyczne ćwiczenia WWR

# data[].attributes.body
Poleca SCWEW Skarżysko - Kamienna!

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wczesne wspomaganie rowoju (WWR), lub wczesne interwencja, oznacza działania na rzecz małych dzieci (0-7 roku życia) z opóźnieniami w rozwoju lub z niepełnosprawnościami.

Wczesne wspomaganie rozwoju zapewnia dobre warunki do rozwoju dla małego dziecka w spektrum autyzmu. WWR można zacząć niezależnie od tego, czy uzyskaliśmy już diagnozę lub specjalistyczne rozpoznanie problemów dziecka, czy jeszcze nie.

WWR kojarzy się z zajęciami dla małych dzieci, które odbywają się w Poradniach. W praktyce cała rodzina zaangażowana jest w skonstruowanie takiego środowiska dla dziecka, w którym maluch może pokazać na co go stać.

W tym artykule podpowiadamy ćwiczenia WWR, które mogą być stosowane na początek pracy z dzieckiem. Te zabawy mogą być inspiracją dla rodziców, którzy pragną stymulować rozwój dziecka i pogłębiać z nim kontakt przez zabawę. Warto jest pracować ze specjalistami i dostosowywać wspieranie rozwoju do potrzeb dziecka. Ten artykuł najlepiej traktować, jako źródło dodatkowych inspiracji do pożytecznego spędzania wspólnego czasu z dzieckiem.

Wczesne Wspomaganie Rozwoju daje dobre efekty

Badacze autyzmu uważają, że wczesne rozpoczęcie terapii daje korzyści dzieciom z autyzmem, dlatego obecnie szczególną wagę przykłada się do wczesnego wykrywania autyzmu.

We wczesnym dzieciństwie mózg cechuje się dużą plastycznością tzn. że z łatwo tworzą się nowe ścieżki neuronalne - mózg „dostosowuje się" do stworzonego dla dziecka środowiska, dlatego warto, żeby środowisko było jak najbogatsze terapeutycznie i jak najbardziej dostosowane do wyzwań rozwojowych.

WWR jako zajęcia ze specjalistą

W Polsce w ramach systemu oświaty dziecko może uczestniczyć w darmowych zajęciach Wczesnego Wspomagania Rozwoju odbywających się zwykle w Poradniach Psychologiczno-Pedagogicznych lub niektórych przedszkolach. Organizacje wczesnego wspomagania rozwoju w Polsce opisujemy w osobnym artykule: WWR - formalności. Zagwarantowane darmowe zajęcia to 4-8 godzin w miesiącu. Ustawa mówi, że przysługują dziecku od wykrycia cech niepełnosprawności do rozpoczęcia nauki w szkole - oznacza to, że dziecko nie musi mieć postawionej diagnozy a jedynie wstępne rozpoznanie.

Rozpoczęcie zabawy stymulującej rozwój dziecka w domu

Przed rozpoczęciem zabawy przygotowujemy się i dostosowujemy przestrzeń.

Znajdź odpowiednie miejsce w którym dziecko czuje się dobrze, miejsce znane, przytulne i wygodne. Postaraj się, żeby wspólnego czasu nie zakłócały niepotrzebne bodźce np. włączony telewizor. Zabawki można uporządkować w pudłach w taki sposób, żeby dziecko bawiło się jedną rzeczą na raz i nie rozpraszało się bez potrzeby innymi rzeczami, które są w zasięgu wzroku.

Upewnij się, że dziecko czuje się bezpiecznie i komfortowo, ma zaspokojone podstawowe potrzeby: jest najedzone, nie chce mu się pić.

Zastanów się co sprawia dziecku przyjemność - kiedy wiemy co dziecko lubi możemy to dobrze wykorzystać w ćwiczeniu nowych umiejętności.

Pomyśl o stopniowaniu trudności i intensywności bodźców metodą małych kroków. Dodajemy nowe elementy do zabawy, kiedy dziecko dobrze opanowało elementy podstawowe. Dbamy o to, żeby dziecko zawsze mogło odnosić małe sukcesy.

Zabawa dla rozwoju - jak wyciągnąć z niej najwięcej korzyści?

Wszystkie ćwiczenia prowadzimy w życzliwej, pogodnej atmosferze, w kontakcie z dzieckiem. Nadrzędną rzeczą jest dostarczenie dobrych wrażeń dla naszej wspólnej relacji. Oczekujemy, że dziecko będzie chciało na nas spoglądać, angażować się we wspólną aktywność. Takie umiejętności są priorytetowe. Uczymy dziecko podstawowych umiejętności społecznych: dzielenia z nami pola uwagi to znaczy, że dziecko interesuje się tym co my w danym momencie oraz an gażowania się we wspólną aktywność. Takie umiejętności są bazą do dalszego rozwoju społecznego - rozmawiania z ludźmi i nawiązywania przyjaźni.

Proste zabawy wczesnego dzieciństwa są wspaniałą stymulacją rozwoju, o ile dziecko obserwuje nas, dzieli z nami radość i czujemy, że mamy dobry kontakt:

Kolejne przykłady zabaw podzieliliśmy według obszarów w rozwoju, których dotyczą. W każdym ćwiczeniu najważniejsza jest próba zaangażownia dziecka, nawiązania kontaktu i to, że czujemy się dobrze, bawiąc się razem.

Poznawanie świata poprzez dotyk i równowagę

Dziecko uczy się odczuwania swojego ciała oraz uczy się części ciała

Odczuwanie ciała jest podstawą do uczenia się kolejnych działań. Każde dziecko musi nauczyć się gdzie są jego dłonie i nóżki i w jaki sposób działają, żeby zacząć chwytać przedmioty i chodzić. Czasem dzieci z zaburzeniami rozwoju nie opanowują tej wiedzy czyli tzw. schematu ciała wystarczająco dobrze, dlatego pomagamy dzieciom poczuć i poznać poszczególne części ciała.

Dziecko uczy się utrzymywania równowagi

Równowaga jest ważną umiejętnością, dzięki niej możemy koordynować nasze ruchy i czuć się pewnie w świecie. Każdy maluch w dzieciństwie musi wytestować zmysł równowagi, dobrym sposobem na to jest huśtanie, podskakiwanie, bycie noszonym na rękach.

Dziecko uczy się różnych wrażeń dotykowych i czerpie przyjemność z kontaktu fizycznego

Poznawanie kolejnych rzeczy przez dotyk to naturalne kroki w poznawaniu świata. Im więcej wrażeń ma dziecko, tym więcej wie o świecie, czuje się bezpieczne i jest otwarte na dalsze poznawanie. Kontakt fizyczny z rodzicami to naturalne paliwo do rozwoju małych dzieci. Dzięki temu, że dziecko jest głaskane, przytulane - czuje się kochane, akceptowane i buduje w sobie bazowe poczucie bezpieczeństwa, które sprawia, że chce poznawać świat i czuje się kompetentne.

Różne faktury. Przygotowujemy dla dziecka worek lub karton pełen kawałków materiałów o różnej fakturze np. wełna, futerko, delikatny papier ścierny, jedwab, folia bąbelkowa itd. Wyciągamy z dzieckiem materiały z zaciekawieniem, pozwalamy mu badać je rączkami, eksperymentować. Nazywamy wrażenia dotykowe.

Materiały można rozłożyć na podłodze i pozwolić dziecku chodzić po nich lub raczkować. Można także przygotować rękawiczki z naszytymi skrawkami materiałów.

Dotykanie twarzy. Kładziemy ręce dziecka na naszej twarzy, pozwalamy mu poznawać ją dotykiem, nazywamy części ciała, robimy śmieszne miny, uśmiechamy się.

Głaskanie miłymi rzeczami. W spokojnej atmosferze delikatnie głaskamy dziecko przyjemnym dla niego materiałem lub naszymi dłońmi.

Zabawa w sypkimi materiałami. Przygotowujemy dla dziecka miskę z dowolnymi sypkimi materiałami: ryżem, kaszą, fasolą, piaskiem itd. Pozwalamy dziecku zanurzać dłonie w misce, manipulować materiałami. Możemy chować atrakcyjne przedmioty w misce z ryżem i zachęcać do znajdowania ich.

Zabawa z materiałami lepkimi. Pozwalamy dziecku bawić się materiałami lepkimi tj. błoto, masa solna, plastelina. Można przygotować także masę jadalną np. zgnieciony banan z odrobiną miodu. Dziecko bawi się masą rączkami i może oblizywać je - to daje dużo wrażeń dotykowych!

Zimne. Pokazujemy dziecku zimne rzeczy z lodówki, pozwalamy dotknąć i manipulować rzeczą, nazywamy wrażenie: „Zimny jogurt!"

Zmysły węchu i smaku

Dziecko uczy się poznawania świata za pomocą węchu i smaku

Poznawanie przez wszystkie zmysły rozszerza wiedzę o świecie i naturalną ciekawość.

Degustacja. Przygotowujemy talerz z różnymi małymi przekąskami. Wspólnie z dzieckiem próbujemy kolejnych rzeczy, zachwycamy się, komentujemy smaki.

Zapachy. Do zabawy z węchem możemy przygotować próbki zapachów np. flakoniki z aromatami do ciast. Wspólnie poznajemy zapachy, nazywamy wrażenie i robimy miny pełne emocji.

Zmysł wzroku

Dziecko uczy się podążać wzrokiem - obserwować

Umiejętność podążania wzrokiem jest podstawową umiejętnością potrzebną do wzrokowego odbierania świata. Małe dziecko uczy się koncentrować wzrok na konkretnym obiekcie i kiedy obiekt się oddala, nadal go obserwować - dziecko śledzi obiekt wzrokiem i przesuwa głowę w tym kierunku. Zdarza się, że dzieci z zaburzeniami rozwoju potrzebują dodatkowych ćwiczeń, żeby opanować tę umiejętność.

Dziecko doświadcza świata przez wzrok, poznaje kolory i figury

Im więcej wrażeń wzrokowych ciekawych dla dziecka tym większe prawdopodobieństwo, że maluch zainteresuje się i będzie poznawał coraz więcej rzeczy za pomocą wzroku, budując podstawową bazę wiedzy o świecie.

Kolorowe łóżeczko. Owijamy szczebelki łóżeczka kolorowymi krawatami, szalikami. Wspólnie z dzieckiem obserwujemy i badamy je, zachwycamy się: Jaki śliczny kolor!

Kolorowe skarpetki. Zakładamy na nóżkę dziecka skarpetkę w jaskrawym kolorze. Kiedy dziecko zauważy skarpetkę, będzie chciało ją ściągnąć i obejrzeć. Możemy zakładać skarpetki na obie nóżki lub na rączkę.

Piłki. Zabawy kolorowymi piłkami: turlamy, rzucamy piłki i zachęcamy dziecko do obserwacji oraz uczestniczenia w zabawie.

Zmysł słuchu

Nauka zwracania uwagi na dźwięk i poznawanie świata poprzez dźwięki

Słuchanie jest kolejną metodą poznawania otoczenia. Poznawanie dźwięków jest podstawą nauki mówienia i słuchania innych.

Rozwój ruchowy

Ćwiczenie umiejętności chwytania i tzw. manipulowania przedmiotami

Małe dziecko chwyta kolejne przedmioty i bada je na wszystkie dostępne mu sposoby - przesuwa w dłoni, przekłada z ręki do ręki, rzuca, wkłada do ust - w psychologii rozwoju nazywane jest to manipulowaniem. Chwytanie jest początkiem umiejętności używania rąk do codziennych działań: do pisania, ubierania się, jedzenia sztućcami. Manipulowanie pozwala poznawać kolejne rzeczy z otoczenia.

Dziecko ćwiczy umiejętność koordynacji ruchów całego ciała

Koordynacja czyli zgranie wszystkich ruchów to podstawa chodzenia, biegania, wykonywania konkretnych działań np. zdejmowanie z półki, podnoszenie z ziemi. Dzieci intensywnie ćwiczą koordynację, widać do np. kiedy niemowlę patrzy na zabawkę wyciąga do niej rękę i początkowo nie trafia precyzyjnie w zabawkę, ale chwyta ją niezdarnie. Dziecko musi nauczyć się dopasować ruchy do tego co widzi.

Pokonywanie przeszkód. Ustawiamy tor przeszkód z różnorodnych dostępnych w domu przedmiotów i zachęcamy dziecko do przechodzenia.

Rzucanie i łapanie. Rzucamy piłkami do siebie lub do celu.

Zabawa papierem. Zgniatamy wspólnie papier i rzucamy wykonanymi kulami.

Po konsultacji ze specjalistami

Po uzyskaniu wsparcia u specjalistów zajmujących się autyzmem, stopniowo planowana jest pomoc dostosowywana do konkretnych potrzeb dziecka. Więcej o indywidualnym wspieraniu piszemy w artykule, który jest wstępem do metod terapii autyzmu.

Życzymy powodzenia w poszukiwaniu najlepszych zabaw dla siebie i dziecka. Zapraszamy do dzielenia się doświadczeniami za pośrednictwem komentarzy. Piszcie co jest dla Was najważniejsze i nad rozwojem których umiejętności dziecka chcecie pracować.

Źródła:

„Gry i zabawy z niemowlakami" Jackie Silberg

„Gry i zabawy we wczesnej interwencji" Barbara Sher

„Interwencja wczesnodziecięca" Walter Strassmeier

„Nie-zgrane dziecko w świecie gier i zabaw" Carol Stock Kranowitz

„1001 porad dla rodziców i terapeutów dzieci z autyzmem i Zespołem Aspergera" Ellen Notbohm, Veronica Zysk

# data[].attributes.attachment_link.title
Wczesne wspomaganie rozwoju - praktyczne ćwiczenia WWR

# data[].attributes.attachment_link.description
Wczesne wspomaganie rowoju (WWR), lub wczesne interwencja, oznacza działania na rzecz małych dzieci (0-7 roku życia) z opóźnieniami w rozwoju lub z niepełnosprawnościami. Wczesne wspomaganie rozwoju zapewnia dobre warunki do rozwoju dla małego dziecka w spektrum autyzmu. WWR można zacząć niezależnie od tego, czy uzyskaliśmy już diagnozę lub specjalistyczne rozpoznanie problemów dziecka, czy jeszcze nie.

# data[].attributes.headline
Elżbieta Jaszczyszyn, Elżbieta Piórkowska "Wspomaganie rozwoju dziecka literaturą dziecięcą"

# data[].attributes.subject
Elżbieta Jaszczyszyn, Elżbieta Piórkowska "Wspomaganie rozwoju dziecka literaturą dziecięcą"

# data[].attributes.headline
Elżbieta Piórkowska "Wspomaganie rozwoju dziecka muzyką"

# data[].attributes.subject
Elżbieta Piórkowska "Wspomaganie rozwoju dziecka muzyką"

# data[].attributes.headline
Joanna Skibska "Wspomaganie psychofizyczne rozwoju dziecka"

# data[].attributes.subject
Joanna Skibska "Wspomaganie psychofizyczne rozwoju dziecka"

# data[].attributes.headline
A.Golon "Wczesne wspomaganie rozwoju dziecka w teorii i praktyce"

# data[].attributes.subject
A.Golon "Wczesne wspomaganie rozwoju dziecka w teorii i praktyce"

# data[].attributes.body
Opracowane w ramach SCWEW Sosnowiec

# data[].attributes.headline
specjalistyczne oprogramowanie wpierające edukację i terapię

# data[].attributes.subject
specjalistyczne oprogramowanie wpierające edukację i terapię

# data[].attributes.body
Przegląd dostępnego oprogramowania na rynku. Opracowane w ramach SCWEW Sosnowiec

# data[].attributes.headline
specjalistyczny sprzęt asystujący i wspomagający

# data[].attributes.subject
specjalistyczny sprzęt asystujący i wspomagający

# data[].attributes.body
Przegląd dostępnego sprzętu asystującego i wspomagającego na rynku.  Opracowane w ramach  SCWEW Sosnowiec

# data[].attributes.headline
Procedura uzyskania opinii o potrzebie WWR

# data[].attributes.subject
Procedura uzyskania opinii o potrzebie WWR

# data[].attributes.body
krótki poradnik stworzony na potrzeby SCWEW Sosnowiec

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Neurotechnologie i Biofeedback dla terapeutów i psychologów

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jakie znaczenie mają odruchy na wczesnym etapie rozwoju dziecka? Umiejętności sensoryczno-motoryczne stanowią fundamenty nauki dziecka i mają swoje znaczenie w pozyskiwaniu umiejętności nabywanych w szkole. Czynności i ruchy, które wykonujemy jako niemowlęta pomagają przygotować nasze ciała i mózgi do nauki oraz skupienia się na zadaniach.
W tym artykule przeczytasz:
Czym są zdolności sensomotoryczne?

Zdolności sensoryczne to umiejętności takie jak:

Mówimy tutaj również o zdolnościach zachowania równowagi oraz propriocepcji, czyli prawidłowej pozycji oraz ruchu mięśni i stawów.

Reakcje mózgu na informacje sensoryczne to zdolności motoryczne. Obejmują one:

Psychologowie zaproponowali trzy etapy uczenia się umiejętności motorycznych: fazę poznawczą, fazę asocjacyjną i fazę autonomiczną.

Na pierwszym etapie ruchy są powolne i nieefektywne. Dużą część ruchu dziecko kontroluje świadomie. W drugim etapie ruchy stają się bardziej płynne i wydajne. Niektórymi częściami ruchu dziecko zaczyna sterować automatycznie. W trzecim, ostatnim etapie ruchy są dokładne, spójne i wydajne. Ruch jest w dużej mierze kontrolowany automatycznie.

Nowe odkrycia potwierdzają wyniki wcześniejszych badań. Mianowicie, że to regiony czołowe są zaangażowane we wczesne etapy uczenia się uwagi, pobudzenia, wizualnej analizy ruchu, przestrzennej pamięci roboczej, pamięci ruchów rąk i planowania ruchu.

Czym są odruchy?

Odruchy wczesnodziecięce (nazywane również pierwotnymi) to mimowolne reakcje motoryczne wywodzące się z ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Pomagają one niemowlętom przetrwać i rozwijać się. Odruchy pierwotne są tłumione przez rozwój płatów czołowych w wieku 4 do 6 miesięcy, gdy mózg dziecka dojrzewa i zastępuje je dobrowolnymi czynnościami motorycznymi.

Odruchy pierwotne dzielimy na:

Są one niezbędne do przeżycia noworodka, a nieprawidłowe odruchy mogą być oznaką dysfunkcji ośrodkowego układu nerwowego. Gdy OUN dziecka dojrzewa, mimowolne ruchy stają się kontrolowanymi reakcjami motorycznymi. Jeśli tak się nie stanie, dziecko będzie zmagać się zarówno z umiejętnościami motorycznymi, jak i poznawczymi.

Przetrwałe odruchy pierwotne

Zachowane odruchy pierwotne (zwane również przetrwałymi) mogą wynikać z problemu przy porodzie lub wiązać się z problemami w ciągu pierwszych kilku miesięcy życia. Może to być zachowanie pozornie nieszkodliwe, np. powolne pełzanie. Przetrwanie odruchów mogą powodować również inne poważniejsze przypadki, np. uraz głowy lub upadek.

Badanie z 2016 roku wykazało, że dzieci w wieku przedszkolnym, które zachowały odruchy TOB i ATOS, miały trudności z umiejętnościami motorycznymi, takimi jak:

Niezintegrowany odruch ATOS może również prowadzić do osłabionej umiejętności śledzenia obiektów wzrokiem.

Przyjmuje się, że w dużej mierze zaburzenia uczenia się, ADHD, spektrum autyzmu i różne inne zaburzenia neurorozwojowe wiążą się z przetrwałymi odruchami wczesnodziecięcymi.

Objawy przetrwałych odruchów wczesnodziecięcych

Oznakami, że odruchy pierwotne nie zanikły są między innymi:

Jak leczyć przetrwałe odruchy pierwotne?

Opisane w niniejszym artykule zaburzenia można korygować poprzez zastosowanie terapii sensomotorycznej. Jej celem jest wsparcie pacjenta w prawidłowym rozwoju motorycznym i docelowo - osiągnięcie pełnej dojrzałości motorycznej.

Dla kogo przeznaczona jest terapia sensomotoryczna?

Terapię sensomotoryczną kieruje się do dzieci, które borykają się między innymi z:

W ramach terapii sensomotorycznej prowadzi się:

Sensomotoryka i Metoda Warnkego

Terapię sensomotoryczną łączy się także z terapią Metodą Warnkego, która ma na celu rozwinięcie sprawności słuchowo-wzrokowo-motorycznej. Bowiem jednymi z objawów przetrwałych odruchów pierwotnych są również zaburzenia percepcji wzrokowej i słuchowej oraz opóźniony lub zaburzony rozwój mowy.

Bibliografia:

1. Modrell A. K., Tadi P., Primitive Reflexes, 2021.
2. Weaver Janelle, Motor Learning Unfolds over Different Timescales in Distinct Neural Systems, 2015.

# data[].attributes.attachment_link.description
Jakie znaczenie mają odruchy na wczesnym etapie rozwoju dziecka? Umiejętności sensoryczno-motoryczne stanowią fundamenty nauki dziecka i mają swoje znaczenie w pozyskiwaniu umiejętności nabywanych w szkole. Czynności i ruchy, które wykonujemy jako niemowlęta pomagają przygotować nasze ciała i mózgi do nauki oraz skupienia się na zadaniach.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W momencie narodzin dziecko ma minimalną kontrolę nad ruchami swojego ciała. W pierwszych tygodniach życia odruchy pierwotne pojawiają się jako niezależna od woli dziecka reakcja na pewne bodźce. Stopniowo przekształcają się one w bardziej zaawansowane umiejętności motoryczne. Wczesne odruchy zapewniają swego rodzaju trening dla wielu aspektów późniejszego funkcjonowania. Rozwój mózgu niemowląt w pierwszym roku życia powoduje, że połączenia do wyższych partii mózgu stają się silniejsze, a odruchy pierwotne są stopniowo zastępowane przez bardziej dojrzałe wzorce reakcji - odruchy posturalne. Te odruchy posturalne wspierają kontrolę równowagi, postawy i ruchu w środowisku opartym na oddziaływaniu grawitacji. Ich rozwój znajduje odzwierciedlenie w rosnącej możliwości niemowlęcia do kontrolowania swojego ciała, postawy oraz ruchów dowolnych.

Jeśli odruchy pierwotne nie wygasną, a odruchy posturalne nie wykształcą się do czasu, kiedy dziecko osiągnie wiek szkolny, to mogą one kolidować z rozwojem bardziej złożonych umiejętności.
Poszczególne odruchy pierwotne, które pozostają aktywne u dziecka w starszym wieku, mogą mieć wpływ między innymi na:
Asymetryczny Toniczny Odruch Szyjny (ATOS)

koordynację ręka-oko - trudności, takie jak zdolność do kontrolowania ramienia i dłoni podczas pisania;

zdolność przekroczenia pionowej linii środkowej ciała - na przykład praworęczne dziecko może trudność z pisaniem po lewej stronie kartki;

rozbieżność pomiędzy wypowiedziami ustnymi i pisemnymi;

rozwój poprzecznych ruchów gałek ocznych - takich jak wodzenie wzrokiem, które jest niezbędne do czytania i pisania;

kontrolę automatycznego utrzymania równowagi;

dwustronną (bilateralną) integrację - zróżnicowane i zintegrowane wykorzystanie obu stron ciała;

rozwój lateralizacji - na przykład skrzyżowaną lub nieustaloną.

Symetryczny Toniczny Odruch Szyjny (STOS)

integrację górnych i dolnych części ciała - na przykład podczas pływania,

postawę podczas siedzenia - skłonność do pokładania się na biurku,

stopień rozwinięcia napięcia mięśniowego,

koordynację ręka-oko,

umiejętność usiedzenia w jednym miejscu,

koncentrację uwagi.

Odruch Galanta

umiejętność usiedzenia w jednym miejscu,

uwagę,

koordynację,

postawę,

moczenie nocne,

skrzywienie kręgosłupa - skoliozę.

Toniczny Odruch Błędnikowy (TOB)

problemy posturalne - szczególnie podwyższone lub obniżone napięcie mięśniowe,

tendencję do chodzenia na palcach,

równowagę,

chorobę lokomocyjną,

trudności w zakresie oceny kierunku i przestrzeni,

ruchy gałek ocznych - wpływające na czytanie,

percepcję wzrokową - wpływające na czytanie i pisanie,

niechęć do aktywności fizycznej - szczególnie podczas WF.

Odruch Moro

nadwrażliwość,

nadreaktywność,

słabą kontrolę impulsów,

nieumiejętność ignorowania bodźca - wpływ na koncentrację uwagi, zwiększenie rozpraszalności,

przeciążenie sensoryczne,

lęk,

labilność emocjonalną,

niedojrzałość emocjonalną i społeczną.

W celu zdobycia głębszej wiedzy na temat tych i innych odruchów zapraszamy na szkolenia roczne dla terapeutów (patrz Szkolenia - Roczne dla terapeutów).

# data[].attributes.attachment_link.description
W momencie narodzin dziecko ma minimalną kontrolę nad ruchami swojego ciała. W pierwszych tygodniach życia odruchy pierwotne pojawiają się jako niezależna od woli dziecka reakcja na pewne bodźce. Stopniowo przekształcają się one w bardziej zaawansowane umiejętności motoryczne. Wczesne odruchy zapewniają swego rodzaju trening dla wielu aspektów późniejszego funkcjonowania.

# data[].attributes.body
Zespół SCWEW Wrocław poleca.

# data[].attributes.attachment_link.title
Beautiful Free Images & Pictures | Unsplash

# data[].attributes.attachment_link.description
Beautiful, free images and photos that you can download and use for any project. Better than any royalty free or stock photos.

# data[].attributes.headline
Fenomen dotyku we wczesnej interwencji logopedycznej

# data[].attributes.subject
Fenomen dotyku we wczesnej interwencji logopedycznej

# data[].attributes.body
G. Lorens, A. Karwowska

# data[].attributes.body
Aneta Giczewska

# data[].attributes.body
Podpowiedzi na rodziców i nie tylko

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ten test po raz pierwszy wrzuciłam całkowicie na spontanie na moje InstaStory. Nawet nie podejrzewałam, że spotka się z aż takim zainteresowaniem! Wiele z was zrobiło go nie tylko swojemu dziecku, ale również sobie. Pisałyście potem do mnie: „Już wiem, z czego wynikały moje problemy w szkole! Lateralizacja! Dlaczego nikt mi tego wcześniej nie powiedział?". Dlatego postanowiłam zapisać test w wersji rozszerzonej również na blogu, bo absolutnie każdy powinien go zrobić swojemu dziecku! Dzięki kilku prostym ćwiczeniom dowiesz się, czy twoje dziecko może mieć w przyszłości specyficzne problemy z nauką oraz jak temu zapobiec?

CO TO JEST LATERALIZACJA?

Najprościej mówiąc jest to przewaga jednej strony ciała nad drugą w trakcie wykonywania różnych czynności. Mamy osoby prawo- i leworęczne - to wie każdy. Ale nie tylko jedna z rąk jest dominująca! Każdy z nas używa również jednej nogi, żeby kopnąć piłkę, patrzy przez lunetę jednym i tym samym okiem oraz nadstawia wciąż to samo ucho, kiedy chce coś usłyszeć.

KIEDY ZROBIĆ TEST?

Lateralizacja ustala się do 2-3 roku życia, wtedy dziecko zaczyna wyraźnie częściej używać jednej ze stron swojego ciała. Choć są dzieci, u których lateralizacja ustala dopiero bliżej pierwszej klasy szkoły podstawowej. W wieku szkolnym powinna być już ustalona, a więc test najlepiej wykonać, kiedy nasze dziecko chodzi do przedszkola.

PO CO?

Lateralizacja ma wpływ na to, jak nasze dzieci będą sobie radzić w szkole. Czy będą mieć specyficzne trudności z nauką (np. dysleksję, dysgrafię, dyskalkulię), koncentracją i zapamiętywaniem. Problemy z lateralizacją mogą również wpłynąć na to, jak dziecko poradzi sobie na wuefie oraz na plastyce i technice (czyli wszędzie tam, gdzie wymagana jest jakaś koordynacja i ogólna sprawność ruchowa ciała).

Im wcześniej zauważysz problemy, tym szybciej możesz zacząć działać, aby je rozwiązać. Dzięki temu np. dysleksja może nie rozwinąć się wcale!

To co, jesteś gotowa na test? Zaczynamy!
Ćwiczenia powtórz kilka razy w odstępach kilkudniowych, a nawet kilkutygodniowych, żeby mieć pewność. Obserwuj, której ręki, nogi, oka i ucha twoje dziecko używa najczęściej instynktownie oraz nieświadomie. A potem sprawdź wyniki!
Test ręki:

sztućce zamiast po prawej stronie talerza połóż nad talerzykiem i obserwuj, którą ręką dziecko po nie sięga,

tak samo kredki, pisaki, pędzelki zamiast wręczać dziecku do ręki lub kłaść z prawej strony, połóż na środku kartki,

podejdź do dziecka na wprost (nie z lewej i nie z prawej strony, żeby nie sugerować!), podaj jakiś przedmiot i sprawdzaj, którą rękę po niego wyciąga,

niespodziewanie rzuć piłeczkę albo kamyk i sprawdź, którą ręką łapie,

zabierz dziecko na puszczanie kaczek i sprawdzaj, którą ręką będzie wrzucać kamyki do stawu,

jeśli nie masz stawu w okolicy, możesz zaproponować zabawę w rzucanie piłeczek do kartonu albo do mamy,

połóż coś na szafce i poproś dziecko, żeby po to sięgnęło,

obserwuj, którą ręką dziecko włącza światło,

zwróć uwagę, w którą rękę dziecko chwyta szczoteczkę do zębów,

sprawdź, którą ręką dziecko rozdaje karty.

Test nogi:

podejdź do dziecka, podnieś stopę i poproś, żeby (delikatnie) cię w nią kopnęło,

postaw dziecko przed ścianą (nie informując, co za chwilę będziecie robić, żeby nie włączyło świadomości) i poproś, żeby to ją kopnęło,

obserwuj, którą nogą dziecko kopie piłkę,

patrz, od której nogi zaczyna wchodzić po schodach,

poproś, żeby stanęło lub poskakało na jednej nodze i zapamiętaj, którą wybrało.

Test oka:

poproś dziecko, żeby popatrzyło przez lunetę,

jeśli nie masz lunety, wykorzystaj do tego celu rolkę po papierze toaletowym,

zrób rulon z kartki papieru i podaj dziecku, żeby popatrzyło, co jest za oknem,

namów dziecko, żeby spojrzało przez dziurkę od klucza,

wrzuć koralik do butelki, postaw butelkę na stole i poproś, żeby dziecko zobaczyło, co tam jest.

Dla pewności zrób również test ucha:

podaj dziecku zegarek i poproś o posłuchanie tykania,

wręcz muszlę przywiezioną z wakacji, niech posłucha szumu morza.

WYNIKI:

1. Dominuje prawa strona: prawa ręka, noga, oko i ucho.

Super, nie masz się czym martwić!

2. Dominuje lewa strona: lewa ręka, noga, oko i ucho.

Ja wiem, że babcia jest prawdopodobnie przerażona i próbuje namówić twoje dziecko do używania prawej ręki, ale zabroń jej tego. Kiedyś leworęczność była uznawana za anomalię i dzieciom np. związywano lewą rękę w szkole, żeby nauczyły się pisać prawą, ale całe szczęście dzisiaj te czasy już dawno mamy za sobą.

Mój mąż jest leworęczny (do tego dominuje u niego lewa noga, oko i ucho), ale wiele rzeczy wykonuje ręką prawą, np. je, wbija gwoździe, używa nożyczek czy pisze na tablicy. Czyli wszystko to, co robimy pod okiem dorosłych, prawdopodobnie dlatego, że w dzieciństwie usilnie był przestawiany na bycie praworęcznym. W efekcie ma dysleksję.

Dlatego nie można przestawiać dziecka!

Chociaż leworęczność jest spotykana u mniejszej liczby ludzi, musisz wiedzieć, że wszystko jest w normie. Kup dziecku nożyczki, linijkę i nóż dla osób leworęcznych, aby ułatwić mu funkcjonowanie i nie przejmuj się.

3. Dominuje prawa i lewa strona, np. lewa ręka, ale prawa noga lub oko. Jest to tak zwana lateralizacja skrzyżowana.

Gdy twoje dziecko używa lewej ręki oraz prawej nogi, nie ma tragedii. Gorzej, jeśli lateralizacja skrzyżowana dotyczy ręki i oka, bo właśnie te narządy są najważniejsze w procesie uczenia się.

Jeśli więc dziecko używa lewej ręki, ale patrzy prawym okiem albo używa prawej ręki, ale patrzy okiem lewym (na krzyż), może mieć trudności w nauce.

Ogranicz dziecku bodźce takie jak: telefon, telewizor, tablet, ale też radio i grające zabawki. Czytajcie za to dużo książek. Kiedy czytasz, przesuwaj pod czytanymi wyrazami patyczkiem (np. do szaszłyków), żeby utrwalać prawidłowy obraz zapisu wyrazów i zdań od lewej do prawej. Ćwicz rysowanie szlaczków od lewej do prawej strony, a jeśli dziecko zaczyna pisać, pilnuj, żeby nie pisało w stronę odwrotną. Znajdź ćwiczenia z historyjkami obrazkowymi, gdzie obrazki są ułożone jeden obok drugiego i tutaj znowu w trakcie opowiadania tego, co widzicie, pokazuj obrazki palcem od lewej do prawej strony. Rysujcie i kolorujcie. Dużo się ruszajcie: grajcie w piłkę, skaczcie, wychodźcie na rower (chociaż nauka jazdy na rowerze może twojemu dziecku sprawiać trudność).

W pierwszej klasie wybierz się również do poradni psychologiczno-pedagogicznej. Twoje dziecko zostanie przebadane pod kątem ryzyka dysleksji. Jeśli otrzyma opinię, zostaw ją w szkole, żeby nauczyciele wiedzieli, jak z twoim dzieckiem pracować (będą go uczyć czytać sylabami; wymazywać błędy, a nie tylko je przekreślać, aby ich nie utrwalać; nie będą zmuszać twojego dziecka do czytania na głos i prawdopodobnie zapiszą je na zajęcia dodatkowe, co tylko zwiększy jego szanse).

W czwartej klasie powtórz badanie w poradni. W tym wieku określa się, czy u dziecka z grupy ryzyka faktycznie rozwinęła się dysleksja. Trzymam kciuki, żeby tak się nie stało, ale nawet jeśli, to pamiętaj, że jeśli podejmiesz działania odpowiednio szybko, zminimalizujesz skutki dysleksji.

4. Dziecko nie może się zdecydować i używa raz prawej, raz lewej ręki, nogi, oka, ucha. Jest to lateralizacja nieokreślona.

I teraz wszystko zależy od tego, w jakim jest wieku. Jeśli bliżej trzech lat, poczekaj, być może lateralizacja się ustabilizuje. Jeśli jest już w wieku szkolnym (6-7 lat), warto wybrać się do poradni psychologiczno-pedagogicznej, żeby zrobić profesjonalne testy i poprosić o poradę, jak z dzieckiem pracować, aby wybrało jedną ze stron. Pamiętaj, że ono się męczy. A wcale nie musi :).

# data[].attributes.attachment_link.title
Lateralizacja - test, który każda z nas powinna zrobić dziecku w domu!

# data[].attributes.attachment_link.description
Ten test po raz pierwszy wrzuciłam całkowicie na spontanie na moje InstaStory. Nawet nie podejrzewałam, że spotka się z aż takim zainteresowaniem! Wiele z was zrobiło go nie tylko swojemu dziecku, ale również sobie. Pisałyście potem do mnie: „Już wiem, z czego wynikały moje problemy w szkole! Lateralizacja!

# data[].attributes.body
Ola Wojciechowska

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Test na lateralizację spędza sen z powiek niejednego rodzica. Skoro omówiłam już w większości teorię związaną z lateralizacją, pora ugryźć ten temat od strony praktycznej. Wspominając o praktycznej stronie lateralizacji mam na myśli dwa aspekty, które najbardziej nurtują rodziców. Do najczęściej zadawanych pytań należą:

1. Jak sprawdzić, która strona dominuje u Twojego dziecka?

2. Jakie ćwiczenia/zabawy/aktywności wspierają proces ustalania dominacji strony?

To właśnie na te pytania postaram się dziś odpowiedzieć. Zobaczysz, że prosty test na lateralizację możesz przeprowadzić sama w warunkach domowych. Nie potrzebujesz drogich pomocy dydaktycznych, nie musisz wydawać pieniędzy na sprzęt specjalistyczny. Wszystko to, co Ci przekażę będziesz mogła wykonać w pierwszej wolnej chwili po przeczytaniu tego artykułu. Natomiast podkreślenia wymaga to, że jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości, towarzyszy Ci niepokój lub zauważasz u swojego dziecka jakiekolwiek odchylenia od normy - powinnaś skonsultować to ze specjalistą. Żadna wiedza dostępna na blogach (stronach specjalistycznych) nie zastąpi Ci wizyty u specjalisty.

Test na lateralizację - teoria:

Myślę, że najprostszą metodą przekazania Ci w jaki sposób powinnaś sprawdzać tę lateralizację, będzie podzielenie testów na konkretne partie. Podzielę je zatem według narządów ruchu, wzroku i słuchu. Na pierwszy rzut pójdzie to, co interesuje Was najbardziej - ręka, następnie noga, oko i ucho. Choć kilka z tych poleceń sprawdzi jednocześnie dwa narządy.

Przede wszystkim zapoznaj się z kilkoma informacjami, które musisz wiedzieć zanim przystąpisz do przeprowadzenia testu na lateralizację:

1. Przeprowadzanie testu nie powinno być ogłaszane wszem i wobec, tj. nie mówisz dziecku: „chodź Jasiu, teraz zrobię Ci mały teścik". Im lepsza atmosfera, tym bardziej prawdopodobny wynik testu.

2. W żaden sposób nie możesz dać znać dziecku, że będziesz teraz coś u niego sprawdzała. Ta sytuacja ma być totalnie naturalna, siadacie do zabawy, mówisz: „weź kartę" i obserwujesz którą ręką dziecko tę kartę chwyta.

3. Sprawdzając kolejno każdą reakcję ze strony dziecka przedmiot będący atrybutem diagnostycznym musi leżeć zawsze na linii osi ciała dziecka. Bez stresu, już Ci tłumaczę co to znaczy. Każdy przedmiot, który ma sprawdzać reakcję dziecka powinien być położony przed dzieckiem w środkowej linii jego ciała. Ani bardziej po prawej stronie, ani po lewej - musi być zlokalizowany po środku. Możesz się domyślać, że ma to być swego rodzaju brak sugestii, którą ręką/nogą lub do którego oka/ucha powinno ten przedmiot chwycić, kopnąć lub uderzyć. Położenie atrybutu ma też znaczenie w kwestii odległości, gdyby przedmiot ulokowany był bliżej ręki prawej, prawdopodobnie dziecko posłużyłoby się właśnie nią.

Test na lateralizację - praktyka:
Ręka:

zabierz kartę/lalkę/auto ze stołu,

narysuj np. koło,

wskaż palcem odpowiedni obrazek,

chwyć nożyczki i przetnij kartkę na pół,

Noga:

kopnij piłkę (lub inną zabawkę),

podskakuj na jednej nodze (tak jak ja),

kulaj delikatnie piłkę po ziemi,

Oko:

spójrz przez wizjer, zamek w drzwiach (dziurkę od klucza),

chwyć lunetę (rolkę papieru!) i spójrz co przez nią widzisz - tutaj jednocześnie sprawdzamy dominującą rękę i oko,

Ucho:

zabawa w detektywa: weź kubek, przyłóż go do drzwi i przysuń do niego ucho, ciekawe czy coś usłyszysz? - sprawdzamy jednocześnie dominację ręki i ucha,

zobacz jaka duża muszla, chwyć ją do ręki i przyłóż do ucha, a usłyszysz szum morza - znów jednocześnie sprawdzamy dominującą rękę oraz ucho.

To wszystko co przeczytałaś powyżej, to jedynie sugestie. Nie oznacza to, że te pomysły są jedynymi słusznymi, jakie możesz zaproponować swojemu dziecku. Wręcz przeciwnie chciałabym, żebyś potraktowała to jedynie jako podpowiedź. Jeśli odkryjesz inny sposób na przeprowadzenie testu, będzie mi szalenie miło, gdy podzielisz się nim w komentarzu. Być może ktoś inny z niego skorzysta.

Jak wspierać proces ustalania lateralizacji u dziecka?

Najważniejsze elementy we wspieraniu procesu ustalania lateralizacji:

motoryka mała - tak jest, obowiązkowo usprawniamy łapki, w tym oczywiście pracujemy nad prawidłowym chwytem narzędzia pisarskiego, sugeruję: zabawy z wszelkiego rodzaju masami plastycznymi, rysowanie a także gry typu pchełki, bierki i inne.

samodzielność - mój kolejny, ukochany element rozwoju dziecka - moje drogie pozwalamy dziecku na samodzielność. Jasne, że początkowo dziecko będzie doznawało porażek, ale jak ma się czegokolwiek nauczyć, jeśli we wszystkim będziemy je wyręczać?

koordynacja wzrokowo-ruchowa - czyli ta popularna synchronizacja oka i ręki, która jest dziecku niezbędna w procesie nauki pisania. Polecam tutaj m.in. wycinanki według wzoru podążamy okiem za ruchem ręki, a właściwie za ruchem nożyczek, a przy tym rewelacyjnie wpływamy na motorykę małą,

orientacja przestrzenna i równowaga (angażujemy motorykę dużą) - nie wiem czy pamiętacie takie ćwiczenia z naszego dzieciństwa jak przechadzanie się wzdłuż linii z workiem wypełnionym grochem na głowie lub podnoszenie woreczka z grochem stopą i próba rzucenia nim w dal (za pomocą tej stopy oczywiście).

Myślę, że na tę chwilę tyle informacji Ci wystarczy. Przetwórz je na spokojnie, jeśli potrzebujesz przeczytaj raz jeszcze, na spokojnie. Jeśli skorzystałaś z tego wpisu, będzie mi niezmiernie miło, jak podzielisz się nim z innymi. To najlepsze co twórca internetowy może otrzymać od swojego czytelnika. 🙂

# data[].attributes.attachment_link.description
Test na lateralizację spędza sen z powiek niejednego rodzica. Skoro omówiłam już w większości teorię związaną z lateralizacją, pora ugryźć ten temat od strony praktycznej. Wspominając o praktycznej stronie lateralizacji mam na myśli dwa aspekty, które najbardziej nurtują rodziców. Do najczęściej zadawanych pytań należą: Jak sprawdzić, która strona dominuje u Twojego dziecka?

# data[].attributes.body
Narciarstwo domowe

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Bez kategorii Dom Kultury Morena duża motoryka Klub Twórczego Malucha warsztaty Zabawy ruchowe
Wspaniała zabawa rozwijająca koordynację ruchową i równowagę.

Aby stworzyć narty potrzebujemy kawałek kartonu lub listewki oraz szarfy. Jeśli nie masz w domu szarf, to możesz pomyśleć o jakimś sznurku lub rajstopach.

Wspólnie z dziećmi z Klubu Twórczego Malucha urządziliśmy sobie prawdziwe wyścigi narciarskie i zabawa jak i rywalizacja była fantastyczna. Zarówno dla chłopców jak i dziewczynek. 🙂

Szarfa jest tylko przełożona, a nie przymocowana,
dlatego żeby w nich chodzić trzeba stale utrzymywać napięcie i
koordynować pracę rąk, nóg i całego ciała.

Można też próbować przymocować szarfy lub założyć gumki. Ale moje trzylatki radziły sobie bardzo dobrze trzymając szarfy w ręku:-)

Dziękuję bardzo i pozdrawiam serdecznie
Jeśli Wy również macie swoje pomysły na zabawy i chcecie podzielić się nimi na moim blogu z większym gronem osób to zapraszam do kontaktu:
ewaarts@wp.pl

# data[].attributes.attachment_link.title
Narciarstwo domowe - Moje Dzieci Kreatywnie

# data[].attributes.attachment_link.description
Bez kategorii Dom Kultury Morena duża motoryka Klub Twórczego Malucha warsztaty Zabawy ruchowe Wspaniała zabawa rozwijająca koordynację ruchową i równowagę. Aby stworzyć narty potrzebujemy kawałek kartonu lub listewki oraz szarfy. Jeśli nie masz w domu szarf, to możesz pomyśleć o jakimś sznurku lub rajstopach.

# data[].attributes.body
Ćwiczenia z taśmą

# data[].attributes.body
Baw się razem z Misiem!

# data[].attributes.attachment_link.title
Domowe zabawy ruchowe - Baw się razem z Misiem!

# data[].attributes.body
Makarony

# data[].attributes.attachment_link.title
Zabawy manipulacyjne - makarony |Nasze pomysły na zabawę | Nusia  i Mamusia

# data[].attributes.body
Pomysły z wykorzystaniem LEGO DUPLI i nie tylko

# data[].attributes.body
Jak wykorzystać ociekacz na sztućce:)

# data[].attributes.headline
10 fajnych zabaw, które pomogą w usprawnianiu małej rączki

# data[].attributes.subject
10 fajnych zabaw, które pomogą w usprawnianiu małej rączki

# data[].attributes.body
Opisy i zdjęcia

# data[].attributes.body
Dla dzieci w różnym wieku

# data[].attributes.attachment_link.title
Zabawy z nakrętkami - Moje Dzieci Kreatywnie

# data[].attributes.attachment_link.description
nakrętki plastikowe, nakrętki od butelek, kreatywne zabawy, kapsle, zakrętki, zabawy z nakrętkami, edukacja przedszkolna, poznawanie liter, cyferki.

# data[].attributes.body
Do pracy z dziećmi w różnym wieku

# data[].attributes.attachment_link.title
Zabawy z nakrętkami - Moje Dzieci Kreatywnie

# data[].attributes.attachment_link.description
nakrętki plastikowe, nakrętki od butelek, kreatywne zabawy, kapsle, zakrętki, zabawy z nakrętkami, edukacja przedszkolna, poznawanie liter, cyferki.

# data[].attributes.body
Jak zacząć?

# data[].attributes.body
Grupa na Facebook

# data[].attributes.attachment_link.description
Grupa poświęcona nie tylko strategiom i pomocą w zakresie AAC, ale przede wszystkim informacjom dotyczącym najnowszym rozwiązaniom w zakresie porozumiewania się. Zapraszamy wszystkich do dzielenia...

# data[].attributes.body
Opis i dostęp do kart pracy

# data[].attributes.attachment_link.title
Kicia Kocia w książce z okienkami - AAC. - Pracownia Adrianna

# data[].attributes.attachment_link.description
Trafiłam na te książki przypadkiem – podczas urlopowych wędrówek. To grube, kartonowe książki, a w nich mnóstwo okienek do otwierania. Postanowiłam wykorzystać je w terapii komunikacji. Wykorzystałam na razie jedną ze stron książki “Kto mieszka w lesie”, przygotowałam kartę pracy w programie Boardma…

# data[].attributes.body
Karty pracy

# data[].attributes.headline
Przykłady ćwiczeń integracji sensorycznej do wykonywania w domu

# data[].attributes.subject
Przykłady ćwiczeń integracji sensorycznej do wykonywania w domu

# data[].attributes.body
Opr. Joanna Zawistowska

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1. Zawijanie w koc lub kołdrę i dociskanie wzdłuż całego ciała.

2. Zawijanie w koc i rozwijanie z turlaniem w obie strony - "naleśnik"

3. Skakanie na piłce z uszami

4. Skakanie przez gumę

5. Masowanie ciała gąbkami o różnej fakturze, nazywanie masowanych części ciała, pytanie "co jest wyżej? - kolano czy łokieć?".

6. Szczotkowanie dłoni i przedramion różnymi pędzlami i szczotkami.

7. Stymulacja wibracjami - urządzeniem do masażu.

8. Grzebanie palcami w ryżu , grochu, makaronach (suchych).

9. Wybieranie z miski jednego spośród różnego rodzaju ziaren

10. Zabawy z rozpoznawaniem przy pomocy dotyku przedmiotów schowanych w pudełku lub w worku, określanie ich cech.

11. Ściskanie piłeczek rehabilitacyjnych.

12. Zgniatanie, darcie kawałków gazet.

13. Opukiwanie opuszków palców o stół.

14. Siłowanie się na ręce.

15. Podskoki na: trampolinie, materacu nadmuchiwanym, piłce. W czasie podskoku osoba dorosła powinna trzymać dziecko za ręce i podciągać w górę.

16. Pajace - podskoki, orzeł na piasku

17. "Taczki" z trzymanie za nogi na wysokości ud, na jajowatej piłce rehabilitacyjnej, naśladowanie chodu różnych zwierząt: żaba, kaczka, pies, słoń, rak, pająk, wąż - wszystkie w pozycji "kucającej", albo na czworakach, albo w pozycji leżącej (wąż )

18. "Kołyski" na brzuchu i na plecach

19. Odbijanie stopami piłki w pozycji kołyski na plecach.

20. Turlanie z patrzeniem na ruchomy przedmiot

21. Kręcenie się na obrotowym krześle

22. Place zabaw dla dzieci

23. "Kącik ciszy" dla dzieci nerwowych, silnie pobudzonych - namiot, pudło kartonowe

24. Zabawy z piłkami i balonami (do balonów można wrzucić ziarna kawy, koraliki itp. - będą spadać wolniej niż piłki i łatwiej je złapać)

25. Zabawy "paluszkowe": "jadą goście..", "sroczka kaszkę warzyła" itp.

26. Chodzenie po murkach, krawężnikach konstruowanych wspólnie z dzieckiem w domu, torach przeszkód z krzeseł, koców, wałków, poduszek itp.

27. Pchanie i ciągnięcie różnych przedmiotów i mebli

28. "Wyciąganie" pościeli, ręczników, składanie koca

29. Gra w bilę

30. Rzucanie do celu

31. Ćwiczenia z ciężarkami

32. Przyjmowanie i utrzymywanie pozycji "bocian", "jaskółka", z otwartymi i zamkniętymi oczami.

33. Chodzenie po narysowanej linii: stopa za stopą, krzyżując nogi "jak modelka", przodem, bokiem, do tyłu (dostawiając z tyłu stopę)

34. Podrzucanie i łapanie piłki z "utrudnieniami": klaśnięciem, wielokrotnym klaśnięciem, przysiadem, obrotem ciała o 360 stopni.

A na terapię integracji zapraszamy do naszej poradni. Zapisy w zakładce Kontakt.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ćwiczenia integracji sensorycznej do wykonania w domu

# data[].attributes.attachment_link.description
1. Zawijanie w koc lub kołdrę i dociskanie wzdłuż całego ciała. 2. Zawijanie w koc i rozwijanie z turlaniem w obie strony - "naleśnik" 3. Skakanie na piłce z uszami 4. Skakanie przez gumę 5. Masowanie ciała gąbkami o różnej fakturze, nazywanie masowanych części ciała, pytanie "co jest wyżej?

# data[].attributes.body
50 zabaw rozwijających zmysły

# data[].attributes.body
6 pomysłów na zabawę

# data[].attributes.attachment_link.title
Integracja sensoryczna - jak ją wspierać? 6 pomysłów na zabawę

# data[].attributes.attachment_link.description
Dowiedz się, czym jest integracja sensoryczna, dlaczego jest tak ważna i poznaj sposoby odpowiedniej stymulacji zmysłów poprzez zabawę.

# data[].attributes.body
50 ćwiczeń dla dziecka

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Sklep - kołdry obciążeniowe, kamizelki obciążeniowe | Kołderka

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dieta sensoryczna to regularna, dopasowana do potrzeb dziecka aktywność, dzięki której poprawia się funkcjonowanie jego zmysłów. Jak każda dieta, przynosi efekty, gdy jest różnorodna i stosowana z konsekwencją. I... jak każda - aby stała się nawykiem zarówno dla dziecka, jak i pozostałych członków rodziny, powinna być kojarzona z czymś przyjemnym, a jednocześnie naturalnym.

Domowa dieta sensoryczna - czy to trudne?

Zajęcia wykonywane w domu mają swobodny i raczej spontaniczny charakter. Często są to drobne czynności, które w połączeniu z innymi tworzą specyficzną dietę sensoryczną dziecka, np. masaż stóp, czy relaksująca muzyka podczas ubierania, mycia i czesania to idealny sposób na poranne stymulowanie zmysłów.

W trakcie dnia, świetnym sposobem na dostarczanie bodźców jest przygotowywanie posiłków (mycie warzyw i owoców, wspólne siekanie, mieszanie, gotowanie) oraz wąchanie i jedzenie potraw o niejednorodnej strukturze i smaku.

Wieczorne zabawy, np. malowanie, body painting, zabawy poduszkami oraz wiele innych wspólnych zajęć to także część diety sensorycznej.

Najważniejsze, aby aktywność była dostosowana do potrzeb dziecka (wyciszała, jeśli jest nadpobudliwe lub pobudzała w przypadku niedostatecznych reakcji na bodźce).

Dieta sensoryczna wspomagająca zmysł równowagi

Dzieci z zaburzeniami integracji sensorycznej mogą mieć kłopoty z odczuwaniem odchylenia własnego ciała lub bycia w ruchu. W gabinetach terapeutycznych ćwiczenia poprawiające funkcjonowanie zmysłu równowagi prowadzone są przy przy pomocy specjalnych sprzętów (zabawek).

W domach i ogrodach także można stworzyć warunki do zabaw (zadań) stymulujących zmysł równowagi. Wystarczy nieco inwencji i wykorzystanie z tego to, co mamy pod ręką.

Ćwiczenia bez dodatkowego sprzętu

1. Wykonywanie pajacyków,

2. wykonywanie gwiazd,

3. chodzenie po piasku i trawie, w butach i boso,

4. taniec,

5. bieganie,

6. pływanie,

7. jazda w windzie lub w samochodzie.

Ćwiczenia ze sprzętem

1. Bujanie na huśtawce sensorycznej,

2. skakanie na poduszkach lub na trampolinie,

3. balansowanie na dużej piłce lub poduszkach,

4. toczenie się w kocu, beczce lub na piłce,

5. jazda na rowerku,

6. przemieszczanie się na krześle na kółkach lub podobnym sprzęcie,

7. bujanie się w stożku lub na koniu na biegunach, itp.,

8. bujanie się na huśtawce połączone z turlaniem się po podłożu,

9. wspinanie się na drabinki lub ścianki wspinaczkowe,

10. zwisanie głową w dół, np. z kanapy,

11. gra w piłkę nożną, koszykówkę, hokeja, itp.,

12. zajęcia z zabawkami na kółkach (wagoniki, skutery, samochody),

13. zabawa na podwórku na zjeżdżalni, karuzeli, na konikach, itd.

Dieta sensoryczna wspomagająca propriocepcję

Czucie głębokie odpowiadające za świadomość położenia własnego ciała można rozwijać przez zabawy, w których główną rolę odgrywa dotyk, ale nie tylko. Można bawić się z dzieckiem ciastem, plasteliną, kremem, grać na instrumentach (bębenki, tamburyna) i wykonywać mnóstwo ćwiczeń ruchowych, np.:

1. masaż,

2. uciskanie (ugniatanie) ciała,

3. ściskanie pomiędzy poduszkami,

4. ściskanie piłki odstresowującej,

5. rzucanie ciężką (lekarską) piłką,

6. uderzanie w worek treningowy,

7. przysiady, pompki,

8. wspólne ćwiczenie - chód z taczką,

9. mocowanie się i wzajemne przeciąganie się,

10. rozwijanie motoryki dużej (tory przeszkód, ćwiczenia rozciągające i tonujące),

11. przeciąganie liny,

12. przeciskanie się przez tunele, pudła, namioty i skrzynie,

13. pchanie i ciągnięcie obciążonego wózka (wagonika na kółkach),

14. ciągnięcie przedmiotów, zabawek bez kółek (poczucie oporu),

15. tor przeszkód - ćwiczenia rozciągające,

16. wspinaczka po schodach, zsuwanie się po schodach w pozycji siedzącej (odczucie trzęsienia),

17. przemieszczanie się na deskorolce,

18. kucie młotkiem,

19. odczuwanie wibracji,

20. słuchanie odgłosów natury,

21. wąchanie różnych zapachów,

22. picie gazowanej wody (czucie bąbelków w ustach),

23. lepienie (plasteliny, ciastoliny, ciasta).

Inne elementy diety sensorycznej

Aktywność w ramach diety sensorycznej nie musi być wyszukana, ani kosztowna. Często są to lubiane i popularne zabawy, które nie tylko poprawiają kondycję dziecka, ale pozwalają zacieśnić więzi rodzinne. Do nich należą m.in.

1. wspólne rysowanie i malowanie na podłożu o różnej fakturze i wymazywanie rysunku (malowanie pędzlami i palcami),

2. zabawy z wodą, ryżem, mąką, piaskiem, ciastoliną,

3. masaż z użyciem oleju lub proszku (pudru),

4. uwalnianie przedmiotów (wyciąganie ich z pudełek, ryżu, fasoli, itp.),

5. naklejanie ozdób (naklejek) na ciało,

6. malowanie twarzy i ciała,

7. kąpiel.

Zmiany w diecie sensorycznej

Starajmy się pamiętać, że dieta sensoryczna nie polega wyłącznie na dostarczaniu wielu rożnych bodźców. Ich ilość i charakter powinny być dostosowane do aktualnych potrzeb dziecka. Dlatego istotne jest, by w ustalaniu diety uczestniczył terapeuta.

Z udziałem specjalisty można zaplanować dietę, która pomoże rozwijać zmysły dziecka, a jednoczenie nie obciąży zbytnio jego systemu nerwowego i nie spowoduje reakcji niepożądanych (np. samouszkodzeń, czy zachowań samo stymulujących).

Terapeuta, obserwując postępy u dziecka, pomoże dostosowywać na bieżąco pewne elementy diety. Dodawanie kolejnych rodzajów aktywności i eliminowanie niektórych, wcześniejszych ćwiczeń to ważny aspekt pracy nad rozwojem sensorycznym dziecka. Nowe zadania pozwolą dalej rozwijać zdolności sensoryczne, a przy tym zwiększą szansę na pełną akceptację diety ze strony dziecka.

# data[].attributes.attachment_link.title
Dieta sensoryczna - 50 ćwiczeń dla Twojego dziecka - Sklep - kołdry obciążeniowe, kamizelki obciążeniowe | Kołderka

# data[].attributes.attachment_link.description
Dieta sensoryczna to regularna, dopasowana do potrzeb dziecka aktywność, dzięki której poprawia się funkcjonowanie jego zmysłów. Jak każda dieta, przynosi efekty, gdy jest różnorodna i stosowana z konsekwencją. I... jak każda - aby stała się nawykiem zarówno dla dziecka, jak i pozostałych członków rodziny, powinna być kojarzona z czymś przyjemnym, a jednocześnie naturalnym.

# data[].attributes.body
Kreatywnie w domu

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Aby nauka czytania nie była nudna trzeba ją troszkę urozmaicać. Jakiś czas temu przygotowałam Kubie rebusy... sylabowe rebusy. Troszkę obrazków, troszkę sylab, troszkę czytania...jest coś nowego... jest odmiana... jest zabawa.

O dziwo Kuba nie szedł na łatwiznę i po rozwiązaniu rebusa czytał każdą sylabę samodzielnie.

Już niedługo kolejne nasze propozycje na zabawy w czytanie :)

Dla wszystkich zainteresowanych rebusami... możecie je pobrać TUTAJ... należy je wydrukować, powycinać i odpowiednio ze sobą połączyć ;)

Miło będzie jak zostawicie po sobie ślad w komentarzu po pobraniu pliku ;)

# data[].attributes.attachment_link.description
Aby nauka czytania nie była nudna trzeba ją troszkę urozmaicać. Jakiś czas temu przygotowałam Kubie rebusy... sylabowe rebusy. Troszkę obrazków, troszkę sylab, troszkę czytania...jest coś nowego... jest odmiana... jest zabawa. O dziwo Kuba nie szedł na łatwiznę i po rozwiązaniu rebusa czytał każdą sylabę samodzielnie.

# data[].attributes.body
Opis i materiały do druku

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jak wiecie obu synów uczyłam czytać metodą sylabową. To świetna metoda nauki przez zabawę, o której więcej pisałam tu: Jak nauczyć dziecko czytać? Prosicie mnie o kolejne propozycje zabaw edukacyjnych, więc będą się stopniowo pojawiać pomiędzy inspiracjami plastycznymi i DIY.

Dziś mam dla Was prosty sposób na przygotowanie popularnego memo w wersji sylabowej. Do zabawy wystarczy kupić około 12-14 zakrętek od słoików. Ja kupiłam je za kilka złotych w jednym z marketów. Dodatkowo potrzebujecie klej i koła zadaniowe, które możecie pobrać poniżej i dowolnie wypełnić.

Czytanie sylabowe warto zacząć od poznania samogłosek, więc jeśli jesteście na początku nauki, to proponuję wykonać memo z samogłoskami. Wystarczy wypełnić pola wydrukowanych kół ręcznie lub na komputerze. Każdą samogłoskę wpisujemy po dwa razy, tak aby stworzyć parę takich samych samogłosek lub sylab. Wypełnione koła przyklejamy za pomocą kleju do spodów nakrętek.

Możecie w taki sposób przygotować memo z samogłoskami, sylabami drukowymi lub pisanymi czy cyferkami. W zależnosci od przerabianego tematu możecie dowolnie modyfikować grę. Ja dla przykładu przygotowałam memo z sylabami drukowanymi MA, MI, MO, ME, MU, MY.

Jednym z wariantów gry memo może być dopasowywanie nie tylko par takich samych sylab pisanych wielkimi literami, ale na przykład łączenie wielkich liter z małymi literami: My z my, czy liter pisanych z drukowanymi. To bardzo dobry sposób na pokazanie dziecku różnic i podobieństw w zapisie i ich utrwalenie.

Dla przypomnienia gra w Memo, to zabawa pamięciowa polegająca na odszukiwaniu par takich samych obrazków lub w naszym przypadku sylab. Wszystkie opisane zakrętki odwracamy sylabami do dołu. Każde kolejne dziecko okrywa dwie sylaby głośno je czytając. Jeśli odnajdziemy parę zabieramy zakrętki i zdobywamy punkt.

Jeśli nie uda się odkryć pary uda zakrywamy zakrętki ponownie zostawiając je w tym samym miejscu. Kolejne osoby starają się zapamiętać miejsca poszczególnych sylab i w swojej kolejce również próbują odszukać parę. Przy każdym odkrywaniu sylab odczytujemy je głośno.

Taki sposób zabawy z pewnością zachęci każde dziecko do czytania. W większej grupie i przy wyższym stopniu zaawansowania możemy przygotowywać znacznie więcej sylab.

# data[].attributes.attachment_link.title
Sylabowe memo DIY z zakrętek - Moje Dzieci Kreatywnie

# data[].attributes.attachment_link.description
Jak wiecie obu synów uczyłam czytać metodą sylabową. To świetna metoda nauki przez zabawę, o której więcej pisałam tu: Jak nauczyć dziecko czytać? Prosicie mnie o kolejne propozycje zabaw edukacyjnych, więc będą się stopniowo pojawiać pomiędzy inspiracjami plastycznymi i DIY. Dziś mam dla Was prosty sposób na przygotowanie popularnego memo w wersji sylabowej.

# data[].attributes.body
Nauka przez zabawę, sylaby, moje dzieci kreatywnie

# data[].attributes.attachment_link.title
Czytanie Sylabowe, nauka czytania, nauka przez zabawę, sylaby, moje dzieci kreatywnie.

# data[].attributes.headline
Czytanie sylabowe, nauka czytania, samogłoski

# data[].attributes.subject
Czytanie sylabowe, nauka czytania, samogłoski

# data[].attributes.body
Nauka przez zabawę, edukacja domowa

# data[].attributes.attachment_link.title
Czytanie sylabowe, nauka czytania, nauka przez zabawę edukacja domowa, samogłoski

# data[].attributes.body
Opr. Anna Gajewska-Dorosz

# data[].attributes.body
Karty pracy

# data[].attributes.body
PisuPisu.pl

# data[].attributes.body
Aplikacje do pobrania

# data[].attributes.attachment_link.description
Gra dydaktyczna Memory Wiosna z zastosowaniem symboli MÓWik.

# data[].attributes.body
LearningApps

# data[].attributes.body
Filmik z propozycją gry offline

# data[].attributes.body
Karty pracy

# data[].attributes.attachment_link.description
CZAS DZIECI to portal informacyjno-rozrywkowy dla rodziców, dzieci oraz wszystkich związanych z branżą dziecięcą. Znajdziesz tu informacje jaki i gdzie spędzić czas z dzieckiem. Repertuary kin, teatrów, wydarzenia a także rozrywka, gry i masa konkursów.

# data[].attributes.body
Karty pracy

# data[].attributes.body
Generator kart pracy do pobrania i druku za darmo

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Poniżej przedstawiamy generator szlaczków.
Aby stworzyć szlaczki należy użyć liter na klawiaturze.
Litera wielka to szlaczek pisany linią ciągłą, mała litera to szlaczek przerywany.
Pod generatorem znajduje się legenda.

# data[].attributes.attachment_link.title
Generator szlaczków: generator kart pracy do pobrania i druku za darmo

# data[].attributes.attachment_link.description
Poniżej przedstawiamy generator szlaczków.Aby stworzyć szlaczki należy użyć liter na klawiaturze.Litera wielka to szlaczek pisany linią ciągłą, mała litera to szlaczek przerywany.Pod generatorem znajduje się legenda.

# data[].attributes.headline
Od A Do Z – Nauka liter dla dzieci i inne karty pracy

# data[].attributes.subject
Od A Do Z – Nauka liter dla dzieci i inne karty pracy

# data[].attributes.body
Świat Przedszkolanki

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Top 5 Zagadki Na Podchody Dla Dzieci 13330 Votes This Answer

# data[].attributes.attachment_link.title
Świat Przedszkolanki – STRONA DLA RODZICÓW I NAUCZYCIELI

# data[].attributes.attachment_link.description
Grafomotoryka Karty pracy Litery Pakiety e…

# data[].attributes.body
Ćwiczenia grafomotoryczne

# data[].attributes.body
Jak prawidłowo trzymać narzędzie pisarskie?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W tekście opisane zostały etapy rozwoju sposobu chwytania kredek, jak wygląda prawidłowy i nieprawidłowy chwyt kredki, jak wspomagać dziecko w wypracowaniu prawidłowego chwytu kredki oraz kiedy zacząć naukę "prawidłowego" chwytania kredki.

1. Etapy rozwoju chwytania kredek przez dzieci

Etap pierwszy - chwyt cylindryczny - od 1 do 2 lat

Etap drugi - chwyt palczasty - od 2 do 3 lat

Etap trzeci - zmodyfikowany chwyt trójpunktowy - od 3 i ½ roku do 4 lat

Etap czwarty - chwyt trójpunktowy zwany także trójpalcowym, trzypunktowym, szczypcowym, pensetowym - od 4 i ½ roku do 7 lat

2. Prawidłowy chwyt i odstępstwa od niego

Prawidłowe trzymanie przyboru do pisania lub rysowania polega na objęciu go trzema palcami: kciukiem, palcem wskazującym (który naciska narzędzie od góry) oraz środkowym w odległości ok. 1,5 - 2 cm od czubka. Pędzel trzymamy w odległości 5-7 cm od końca. Dziecko nie powinno ściskać przyboru zbyt mocno.[1]

Wszystkie chwyty inne niż te przedstawione jako „prawidłowe" powodują, że nacisk na ołówek lub kartkę jest zbyt silny lub zbyt luźny, a co za tym idzie kontrolowanie przez dziecko swoich ruchów i ruchu kredki jest utrudnione. Należy jednak pamiętać, że jeśli coś jest utrudnione, to nie oznacza, że jest niemożliwie.

3. Wspomaganie nauki prawidłowego chwytania

Trzymanie chusteczki

Gumka recepturka

Krótkie kredki

Ta technika akurat sprawdza się u mnie w domu. Córka początkowo w prawidłowy sposób trzymała tylko te bardzo krótkie kredki, bo po prostu nie miała innej możliwości ich chwycenia.

Król i królowa

Z dziećmi często sprawdzają się rozwiązania proste, ale kreatywne. Przy nauce „dorosłego" chwytania kredek pomogło nam nazwanie palców, które trzymają kredkę - królem i królową, a tego, który podtrzymuje kredkę od dołu - ich pomocnikiem.

Kredki stożkowe i/lub trójkątne w przekroju

Kredki trójkątne w przekroju nazywane także ergonomicznymi pomagają dzieciom wypracować prawidłowy chwyt trójpunktowy, kredki stożkowe - chwyt trójpunktowy zmodyfikowany, ponieważ niejako go wymuszają.

Ćwiczenia wzmacniające motorykę małą

Ćwiczenia doskonalące sprawność grafomotoryczną i umiejętność pisania należy wykonywać systematycznie, najlepiej codziennie przez ok. 5-10 minut. Trening powinien każdorazowo rozpocząć blok ćwiczeń rozwijających ogólną sprawność ruchową. Przykłady zabaw mających na celu rozwój motoryki dużej zostały wymienione w pierwszej części artykułu. Po rozgrzewce ruchowej nastawionej na rozruch wszystkich stawów ręki przechodzimy do ćwiczeń manualnych, usprawniających małe ruchy ręki (dłoni, nadgarstka, palców). [1]

Propozycje ćwiczeń zarówno na motorykę małą, jak i dużą znajdziecie w cytowanej pozycji.

Trenowanie samoobsługi

Zanim dziecko zacznie pisać, musi przejść kilka bardzo ważnych kroków, które przygotują je do pisania krętych linii. Te kroki to:
1) samoobsługa, 2) chwyt dłoniowy i pęsetkowy (trzypunktowy) i 3) używanie nie piszącej ręki do trzymania papieru.
Dziecko, ucząc się samodzielnego wykonywania różnych czynności, uczy się samoobsługi. Ubierając się, uczy się poruszania rękami czy ubraniem w określonych kierunkach; np. w górę, na dół, do wewnątrz, na zewnątrz i dookoła. Są to te same kierunki, które dziecko musi znać, by pisać litery i cyfry. Wymienione terminy są podstawowymi zarówno w ubieraniu się jak i w pisaniu. Należy zachęcać dziecko do używania obu rąk podczas rozbierania się i ubierania. Później jedna ręka stanie się dominującą, a druga będzie pełnić rolę pomocniczą. Podczas używania kredek czy ołówka dziecko będzie się posługiwało ręką dominującą, a ręka pomocnicza będzie potrzebna do trzymania kartki.[2]

Nakładki [3]

Etap 1 - Nakładka C.L.A.W. - w dwóch rozmiarach małym dla dziecka w wieku od około 3 roku życia oraz średnim dla dziecka od około 5 roku życia
Nakładka C.L.A.W znajduje zastosowanie w największych trudnościach z prawidłowym ułożeniem palców podczas pisania.Nakładkę C.L.A.W. charakteryzują trzy oddzielne uchwyty na każdy palec.Kiedy zauważymy, że dziecko nabrało nawyku prawidłowego ułożenia palców, ale jeszcze przydałoby się wsparcie, warto wtedy przyjrzeć się co jest jeszcze do dopracowania. Należy wtedy przyjrzeć się rączce kiedy dziecko nie ma nałożonej nakładki i sprawdzamy czy należy kontynuować zastosowanie nakładki C.L.A.W czy należałoby dopasować inną, mniej ingerującą w ułożenie palców.Dbając o komfort pisania dziecka należy również zwrócić uwagę na nacisk ręki podczas pisania. Zdarza się, że dziecko za mocno naciska ołówkiem na papier, co stanowi kolejne utrudnienie podczas pisania. Pomocne w tym są przybory do pisania o większej średnicy lub nakładki powiększające średnicę przyboru do pisania. Stosując nakładkę C.L.A.W., nie zwiększamy średnicy ołówka więc kiedy zauważymy, że dziecko mocno naciska warto połączyć ją z grubym, trójkątnym ołówkiem czy kredką. Dzięki takiemu zestawieniu otrzymamy prawidłowy chwyt trójpalcowy oraz zmniejszenie nacisku podczas pisania czy rysowania.

Etap 2 - Nakładka Crossover Grip znajdująca zastosowanie u dzieci, które nakładają palec wskazujący i kciuk na siebie. Charakteryzują ją duże osłonki, które znajdują się na stronie frontowej nakładki(z przodu nakładki).

Etap 3 - Nakładka Pinch Grip stanowi następny etap po nakładce Crossover. Również posiada blokadę z przodu, jednak jest ona łagodniejsza, dając większą swobodę palcom.

Dostępne są także nakładki profilaktyczne lub korygujące niewielkie niedoskonałości chwytu jak np. Pencil Grip, która stanowi także etap końcowy w korekcji chwytu nakładkami Crossover i Pinch.

4. Kiedy zacząć naukę "prawidłowego" chwytania kredki?

Wydaje się, że naukę warto zacząć, gdy dziecko zaczyna dużo rysować - 3-latka łatwiej uczyć dobrych nawyków od początku niż potem korygować złe, co trwa dłużej i jest trudniejsze. Jeszcze jakiś czas temu w diagnozie gotowości szkolnej pojawiała się prośba o weryfikowanie prawidłowego chwytu.[4]

Jednak nic na siłę. Jeśli maluch się spina lub wprost mówi, że woli po swojemu, nie należy go naciskać. Drobne sugestie, pokazywanie na swoim przykładzie, nakładka i ćwiczenia motoryki małej z czasem na pewno dadzą efekty.

Warto też zadbać o odpowiednie warunki do rysowania (światło, twarde podłoże), przytrzymywanie kartki drugą ręką (o czym mowa była wcześniej), a także prawidłową pozycję ciała.

Źródła:

[1] Rozwijanie sprawności grafomotorycznej u dzieci
http://www.ppp8.pl/Poradnia/Oferta_files/kacik/Cwiczenia_grafomotoryczne_artykul.doc
[2] http://www.szp5.republika.pl/publikacje/tereda_1.htm
[3] http://www.prolis.pl/content/32-dobor-wlasciwej-nakladki
[4] http://www.awans.net/strony/wychowanie_przedszkolne/cisowska/cisowska1.html
[5] http://www.godmother.pl/blog/jak-nauczyc-dziecko-prawidlowo-trzymac-kredke/

# data[].attributes.attachment_link.title
Chwytanie kredek - Wyprawka Przedszkolaka

# data[].attributes.attachment_link.description
W tekście opisane zostały etapy rozwoju sposobu chwytania kredek, jak wygląda prawidłowy i nieprawidłowy chwyt kredki, jak wspomagać dziecko w wypracowaniu prawidłowego chwytu kredki oraz kiedy zacząć naukę "prawidłowego" chwytania kredki.

# data[].attributes.headline
WCZESNE WSPOMAGANIE ROZWOJU W TEORII I PRAKTYCE

# data[].attributes.subject
WCZESNE WSPOMAGANIE ROZWOJU W TEORII I PRAKTYCE

# data[].attributes.body
Skrzynki z narzędziami﻿

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
sześciolatek wychowanie dziecko nastolatek rozwój psychologia rozwojowa szkoła

# data[].attributes.attachment_link.title
Niezbędnik Dobrego Nauczyciela - skrzynki z narzędziami

# data[].attributes.attachment_link.description
Poradnik wiedzy o dziecku i nastolatku. Broszury, plakaty naukowe i inne materiały wspomagające wychowywanie i nauczanie dzieci i młodzieży na poszczególnych etapach rozwoju

# data[].attributes.body
Karty pracy i generatory, ćwiczenia i gry online, dekoracje

# data[].attributes.attachment_link.title
EduZabawy: Karty pracy i generatory, ćwiczenia i gry online, dekoracje

# data[].attributes.attachment_link.description
Darmowe karty pracy, plansze dydaktyczne, scenariusze, wiersze, kolorowanki XXL. Ćwiczenia i quizy, generatory. Szablony do druku za darmo.

# data[].attributes.headline
Seria programów do wczesnego wspomagania rozwoju

# data[].attributes.subject
Seria programów do wczesnego wspomagania rozwoju

# data[].attributes.body
Nowa Era

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Program WSPOMAGANIE ROZWOJU PRO:

wspiera realizację podstawy programowej wychowania przedszkolnego,

odpowiada zasadom i celom pracy rewalidacyjnej z dziećmi o specjalnych potrzebach edukacyjnych,

wspomaga efekty zajęć specjalistycznej terapii dzieci o nieharmonijnym rozwoju,

uatrakcyjnia prawidłowo przebiegający proces nauki dzieci o harmonijnym rozwoju,

zawiera programy narzędziowe wzbogacające i uzupełniające dodatkowymi treściami zagadnienia programu,

posiada rozbudowany system motywacji dzieci do samodzielnego wykonywania ćwiczeń - postać przewodnia rosnąca razem z dzieckiem, nagrody dźwiękowe, graficzne i animacyjne za postępy w terapii,

umożliwia pracę z ćwiczeniami o różnych stopniach trudności indywidualnie lub grupowo,

zawiera osobne bloki poświęcone ćwiczeniom wymowy,

posiada treści programowe oparte na zagadnieniach bliskich dziecku.

Program sprawdzony i uznany przez tysiące polskich terapeutów i nauczycieli,

recenzje programu przygotowane przez terapeutów praktyków,

20 lat doświadczenia w tworzeniu terapeutycznych programów multimedialnych.

Zaawansowana Aplikacja terapeuty z możliwością śledzenia postępów pacjenta oraz archiwizacją danych z terapii,

funkcja skanowania pozwalająca na korzystanie z programu dzieciom z problemami motorycznymi,

drukowanie raportów, pomocy dydaktycznych bezpośrednio z aplikacji,

możliwość użycia jednego ćwiczenia wielokrotnie dzięki opcji losowego wyświetlania przykładów,

licencja na 2 urządzenia (2x pendrive) - pozwala na równoczesną pracę 2 terapeutów,

stałe wsparcie techniczne.

# data[].attributes.attachment_link.description
Program WSPOMAGANIE ROZWOJU PRO: wspiera realizację podstawy programowej wychowania przedszkolnego, odpowiada zasadom i celom pracy rewalidacyjnej z dziećmi o specjalnych potrzebach edukacyjnych, wspomaga efekty zajęć specjalistycznej terapii dzieci o nieharmonijnym rozwoju, uatrakcyjnia prawidłowo przebiegający proces nauki dzieci o harmonijnym rozwoju, zawiera programy narzędziowe wzbogacające i uzupełniające dodatkowymi treściami zagadnienia programu, posiada rozbudowany system motywacji dzieci do samodzielnego wykonywania ćwiczeń - postać przewodnia rosnąca razem z dzieckiem, nagrody dźwiękowe, graficzne i animacyjne za postępy w terapii, umożliwia pracę z ćwiczeniami o różnych stopniach trudności indywidualnie lub grupowo, zawiera osobne bloki poświęcone ćwiczeniom wymowy, posiada treści programowe oparte na zagadnieniach bliskich dziecku.

# data[].attributes.body
Dostęp do bezpłatnych zasobów merytorycznych

# data[].attributes.headline
WOPFU i IPET – praktyczne porady, studium przypadku

# data[].attributes.subject
WOPFU i IPET – praktyczne porady, studium przypadku

# data[].attributes.body
Anna Gawryluk, Białystok

# data[].attributes.attachment_link.title
WOPFU i IPET – praktyczne porady, studium przypadku - Anna Gawryluk

# data[].attributes.body
Nowa Era

# data[].attributes.attachment_link.title
Subwencja a dotacja na ucznia ze SPE - Webinaria eduSensus - Terapia i rozwój | NOWA ERA

# data[].attributes.attachment_link.description
Zapraszamy na retransmisję webinarium, podczas którego ekspert odpowiada jak prawidłowo finansować i rozliczać wydatki na organizację kształcenia specjalnego.

# data[].attributes.body
Scenariusz zajęć

# data[].attributes.body
Scenariusz zajęć

# data[].attributes.body
Scenariusz zajęć

# data[].attributes.body
Scenariusz zajęć

# data[].attributes.body
Scenariusz zajęć

# data[].attributes.body
Scenariusz zajęć

# data[].attributes.body
Scenariusz zajęć

# data[].attributes.body
Scenariusz zajęć

# data[].attributes.body
Scenariusz zajęć

# data[].attributes.body
Scenariusz zajęć

# data[].attributes.headline
Ćwiczenia doskonalące orientację  w schemacie ciała i przestrzeni

# data[].attributes.subject
Ćwiczenia doskonalące orientację  w schemacie ciała i przestrzeni

# data[].attributes.body
Scenariusz zajęć

# data[].attributes.headline
Urodziny - ćwiczymy orientację przestrzenną

# data[].attributes.subject
Urodziny - ćwiczymy orientację przestrzenną

# data[].attributes.body
Scenariusz zajęć

# data[].attributes.headline
Sensoplastyka - jak pomóc dziecku zrozumieć świat

# data[].attributes.subject
Sensoplastyka - jak pomóc dziecku zrozumieć świat

# data[].attributes.body
Scenariusz zajęć

# data[].attributes.body
Scenariusz zajęć

# data[].attributes.body
Scenariusz zajęć

# data[].attributes.body
Scenariusz zajęć

# data[].attributes.body
Scenariusz zajęć

# data[].attributes.headline
Wychowanie przez sztukę - Malowanie spontaniczne i kierowane

# data[].attributes.subject
Wychowanie przez sztukę - Malowanie spontaniczne i kierowane

# data[].attributes.body
Scenariusz zajęć

# data[].attributes.body
Scenariusz zajęć

# data[].attributes.headline
Wychowanie przez sztukę - Jesienne drzewo

# data[].attributes.subject
Wychowanie przez sztukę - Jesienne drzewo

# data[].attributes.body
Przewodnik nauczania umiejętności prospołecznych

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Karen Pryor: Najpierw wytresuj kurczaka. Media Rodzina, Poznań 2004, 2011

Karen Pryor: Najpierw wytresuj kurczaka. Media Rodzina, Poznań 2004, 2011

Nowe zasady treningu behawioralnego: pozytywnego wzmacniania (kształtowania) pożądanych zachowań, dzięki którym poradzisz sobie z dzieckiem, współmałżonkiem, samym sobą, a także z kurczakiem, delfinem, koniem, psem i kotem.

"Nie powinno się pozwalać na posiadanie dzieci ludziom, którzy przedtem nie tresowali kurczaków!"

Do kompletu polecamy rewelacyjny kliker i-Click projektu Karen Pryor. Efektywna nauka i świetna zabawa.

Zakup łączy się z obowiązkiem uiszczenia dodatkowo kosztów wybranej przesyłki. Wybrany koszt przesyłki obejmuje całość jednorazowego zamówienia.

Cena: 27,30 zł

zawiera 5% VAT, bez kosztów dostawy

Karen Pryor I-Click kliker

Karen Pryor I-Click kliker

Oryginalny ekskluzywny i-Click™ to innowacyjny kliker, którego wzór i funkcję zaprojektowała Karen Pryor. Obudowa:  plastik (dostępny w różnych kolorach) z żółtym przyciskiem.

Narzędzie niezbędne dla trenerów umiejętności prospołecznych i treningu zastępowania agresji StART dziecka, a także trenerów ART pracujących z osobami niepełnosprawnościami poznawczymi. Wskazany także dla wszystkich trenerów pracujących metodami poznawczo-behawioralnymi, bez względu na kategorie klientów.

Kolory do wyboru: czerwony, zielony, niebieski, fiolet. Przy wyborze prosimy podawać kolory zastępcze w razie braku koloru preferowanego.

Zakup łączy się z obowiązkiem uiszczenia dodatkowo kosztów wybranej przesyłki. Wybrany koszt przesyłki obejmuje całość jednorazowego zamówienia.

Cena: 29,89 zł

zawiera 23% VAT, bez kosztów dostawy

# data[].attributes.headline
Polskie Stowarzyszenie na rzecz Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną

# data[].attributes.subject
Polskie Stowarzyszenie na rzecz Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną

# data[].attributes.body
Agnieszka

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Cele i zdania Stowarzyszenia

Stowarzyszenie dba o godność ludzką, miejsce w rodzinie i wśród innych ludzi oraz szczęście osób niepełnosprawnych intelektualnie, wspiera rodziny, aby były one w stanie sprostać sytuacjom, które pociąga za sobą fakt urodzenia dziecka z niepełnosprawnością intelektualną i wspólne życie oraz pomaga przekształcać własny ból w gotowość niesienia pomocy innym.

Celem Stowarzyszenia jest działanie na rzecz wyrównywania szans osób z niepełnosprawnością intelektualną, tworzenia warunków przestrzegania wobec nich praw człowieka, prowadzenia ich ku aktywnemu uczestnictwu w życiu społecznym oraz wspieranie ich rodzin. Celem jest również niesienie pomocy i wsparcia rodzinom osób niepełnosprawnych intelektualnie tak, aby przezwyciężały trudności, jakie niesie ze sobą niepełnosprawność dziecka. Służyć temu ma utworzenie jak najbardziej pełnej sieci profesjonalnie działających placówek, zapewniających ciągłość działań z zakresu rehabilitacji zawodowej, społecznej oraz edukacji i wielodyscyplinarnej pomocy wsparcia osobom z niepełnosprawnością intelektualną i ich rodzinom.

# data[].attributes.attachment_link.title
Polskie Stowarzyszenie na rzecz Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną Koło w Koszalinie

# data[].attributes.attachment_link.description
Celem Stowarzyszenia jest działanie na rzecz wyrównywania szans osób z niepełnosprawnością intelektualną, tworzenia warunków przestrzegania wobec nich praw człowieka, prowadzenia ich ku aktywnemu uczestnictwu w życiu społecznym oraz wspieranie ich rodzin. Celem jest również niesienie pomocy i wsparcia rodzinom osób niepełnosprawnych intelektualnie tak, aby przezwyciężały trudności, jakie niesie ze sobą niepełnosprawność dziecka.