# data[].attributes.body
-Het ontstaan van een stam naar het rijk

-De oorlogstactieken van de Mongolen

-De Mongoolse militaire organisatie

# data[].attributes.body
In ongeveer 90 jaar hebben de Mongolen van een stam een wereldrijk gemaakt. Dat was van 1206-1294 n.C.

# data[].attributes.body
De man die het Mongoolse rijk heeft gesticht was Dzjengis Khan, hij was de zoon van een stamhoofd. Hij begint een oorlog en verovert grote delen van China, Rusland en Perzië. Dat doet hij in 20 jaar tijd en dringt door tot in Oost-Europa.

# data[].attributes.body
Kort daarna sterft hij en neemt zijn zoon, Ögedei Khan, de gebiedsuitbreiding over. Het leger valt dan ook Polen, Kroatië en Hongarije aan. Intussen sterft ook Ögedei Khan en trekt het leger zich terug om een nieuwe leider te kiezen.

# data[].attributes.body
Het rijk raakt daardoor verzwakt totdat de kleinzoon van Dzjengis ( de eerste keizer ) het  overneemt. Zijn naam is Koeblai Khan, hij zet het leger meteen in actie en ze veroveren heel China en grote delen van het Midden-Oosten. Na zijn dood wordt het rijk in vier verdeeld door machtsstrijd.

# data[].attributes.body
De Mongolen hadden hun groot rijk te danken aan hun perfect uitgevoerde oorlogstactieken. Ze waren vaak in de minderheid bij overwinningen. Ze geloofden niet in aantallen, maar in de kracht van individuele soldaten en de competentie van de officieren.

# data[].attributes.body
De Mongoolse militaire macht rustte op de kwaliteit van zijn officieren, die allemaal perfect geschikt waren voor hun taak (meritocratie). De standaarduitrusting van de Mongolen bestond altijd uit twee bogen, een zwaard en soms werpbijlen of een lans.

# data[].attributes.body
Het belangrijkste wapen van de Mongolen was de composietboog. Deze werd al gebruikt sinds 1500 v.C. door vrijwel alle ruitervolken en bestond uit hout, hoorn en pees. De Mongolen pasten het wapen zelf niet aan (zoals veel ruitervolken), maar het gebruik ervan. Ze gebruikten de duim (de sterkste vinger) om de boog te spannen en trokken de boogpees helemaal door tot het rechteroor.

# data[].attributes.body
Zo konden de twee zijafdelingen van de centrumcolonne divergeren wanneer daartoe behoefte was. De flankcolonnen. Het gebruik van deze zijafdelingen werkte effectief om kennis van de tegenstanders te verzamelen en kleinere groepen te elimineren. Deze flankcolonnen hadden boodschappers die hun kennis constant doorgaven aan de moedercolonne. Soms werden tegenstanders die zich overgaven geabsorbeerd in het leger en dienden ze als menselijke schilden. De militaire filosofie bestond erin tegenstanders met het minste risico op nederlagen aan te vallen.

# data[].attributes.body
Elke groep militairen had een specifieke leider. Hoe groter de groep was hoe hoger de rang van de betreffende commandant