# data[].attributes.headline
Martin Kippenberger - Happy to be Gay, 1993

# data[].attributes.subject
Martin Kippenberger - Happy to be Gay, 1993

# data[].attributes.body
Een activistisch posterwerk van de Duitse kunstenaar Kippenberger om de aidsepedemie onder de aandacht te brengen. Het maken van posters vormde een wezenlijk onderdeel van het kunstenaarschap van Kippenberger, hij maakte er in totaal 178, vaak met humor en een maatschappijkritische ondertoon. Zoals te zien is op deze provocerende poster (Watling, 2012).

# data[].attributes.body
De Amerikaanse ‘lens-based’ kunstenaar Young “. . .explores themes of masculinity, personal identity, community, and memory” (Young, z.d.). We zien een collage gemaakt van vintage homoporno-kalenders uit de jeugd van de maker, een soort tijdscapsule die “. . . sexualized heterosexual archetypes that many in the gay community have appropriated” (Stirling, 2022) toont.

# data[].attributes.headline
Valentin Serov - Portrait of Sergei Diaghilev, 1904

# data[].attributes.subject
Valentin Serov - Portrait of Sergei Diaghilev, 1904

# data[].attributes.body
We zien een schilderij waarop de Rus Diaghilev is geportretteerd, een artistieke visionair en oprichter van het legendarische Ballets Russes. In Parijs boekte dit balletgezelschap grote artistieke successen, waaronder het revolutionaire en spraakmakende Le sacre du printemps (1913). Diaghilev was homoseksueel, hoewel er binnen de hogere kringen van het tsaristische Rusland enige tolerantie bestond, was sodomie in die tijd nog steeds strafbaar (Scheijen, 2011).

# data[].attributes.headline
Gustave Courtois - Portrait de l'athlète Maurice Deriaz, 1907

# data[].attributes.subject
Gustave Courtois - Portrait de l'athlète Maurice Deriaz, 1907

# data[].attributes.body
Courtois is een Franse kunstenaar en op dit schilderij zien we de bodybuilder Maurice Deriaz met ontbloot bovenlijf. Er gaat een zekere erotische lading uit van het werk. Het is bovendien een ongewoon portret voor die tijd, en toen het op de Parijse Salon werd getoond, deed het de wenkbrauwen fronsen. “What intense pleasure M. Gustave Courtois must have felt while giving shape to the triumphant torso of the athlete Maurice de Riaz! How he has caressed its sinuous contours!” (Febles, 2023), schreef een journalist, waarmee hij zinspeelde op de homoseksualiteit van de maker.

# data[].attributes.headline
Marlow Moss - Wit, zwart, rood en grijs, 1932

# data[].attributes.subject
Marlow Moss - Wit, zwart, rood en grijs, 1932

# data[].attributes.body
De Engelse kunstenaar Moss werkt in een constructivistische stijl. “[A] style devoid of external reference, wich feels universal, and not necessarily tied to the binaries of gender” (Hessel, 2022, p. 223). Misschien speelt de queer-identiteit van de kunstenaar een rol in de keuze om in deze stijl te werken, die sterk verwant is aan Piet Mondriaan en die Moss ook heeft beïnvloed (Hessel, 2022).

# data[].attributes.attachment_link.title
Marlow Moss - Wit, zwart, rood en grijs, 1932

# data[].attributes.body
De Turkse kunstenaar Nilbar Güreş werkt in diverse media waaronder fotografie, video, performancekunst en gemengde media op textiel, zoals in dit collagewerk. In het bovenste deel zien we een donkere ruimte waar een queer-persoon een webcamsex-sessie heeft. Het onderste deel toont een Turks dekbed, dat het ‘andere’, traditionele leven van deze persoon symboliseert (Sumac Space, 2020). Güreş neemt de biografie als vertrekpunt om allerlei kwesties te bevragen als queerness, genderrollen en interculturele identiteiten (Nilbar Güreş, 2021).

# data[].attributes.body
De verhalende en gekleurde wandtapijten van de Nederlandse modeontwerper en kunstenaar Bas Kosters bestaan uit meerlagig textiel. In dit wandtapijt heeft Kosters de kleding van zijn overleden vader verknipt als een patchwork waar ‘Love is all alone’ naast ‘Together all alone’ op staan. Het wandtapijt viert de overdracht van vader op zoon maar gaat ook over verlies (Bohlmeijer, 2022).

# data[].attributes.headline
Hal Fischer Signifiers for a Male Response (Gay Semiotics series), 1977

# data[].attributes.subject
Hal Fischer Signifiers for a Male Response (Gay Semiotics series), 1977

# data[].attributes.body
Semiotiek houdt zich bezig met de betekenis en representatie van tekens. We zien een zwart-witfoto van een man waarop allerlei woorden te lezen zijn. De Amerikaanse fotograaf Fischer onderzoekt in zijn werk de homocultuur in verschillende wijken van San Francisco, door uiterlijke kenmerken en codes van homoseksuele mannen vast te leggen en te classificeren (MoMA, z.d.).

# data[].attributes.headline
Ithell Colquhoun - Volcanic Landscape, c. 1941

# data[].attributes.subject
Ithell Colquhoun - Volcanic Landscape, c. 1941

# data[].attributes.body
We zien een vulkaankrater waaruit een regenboog de lucht in schiet. Op de plek waar de regenboog het land weer raakt, ontstaat een blauw-witte waterval. De stijl van de Britse schilder Ithell is verwant aan het surrealisme, en in deze gouache zijn de vier elementen aarde, lucht, vuur en water verwerkt (Chambers, 2024). Door een roze bril bekeken is de regenboog hét internationale symbool van de lhbtiq+-gemeenschap. De vlag staat voor ‘pride’ en het idee achter de regenboogkleuren is dat ze iedereen representeren; de diversiteit in seksualiteit, gender, ras, leeftijd en andere verschillen.

# data[].attributes.headline
Aaron McIntosh - Entanglements Meadowgrass Piss Pig, 2024

# data[].attributes.subject
Aaron McIntosh - Entanglements Meadowgrass Piss Pig, 2024

# data[].attributes.body
De Amerikaanse quilt-kunstenaar McIntosh komt uit een quilt-familie wiens grootouders bekende quilters waren. De maker: “. . . a nerdy Appalachian queer guy” (McIntosh, z.d.) stelt met zijn meerlagige ‘lappendekens’ actuele vragen over de heteronormativiteit als sociale constructie en wat het betekent om hiervan af te wijken als lhbtiq+- of queerpersoon. In deze quilt verwerkt McIntosh oude queer-porno, een digitaal gedrukte cover met ‘farm boi’ uit het Amerikaanse gaymagazine Playguy.

# data[].attributes.headline
Pierre et Gilles - Portrait of Jean Paul Gaultier, 1990

# data[].attributes.subject
Pierre et Gilles - Portrait of Jean Paul Gaultier, 1990

# data[].attributes.body
De Franse modelegende en queer-activist Gaultier wordt goedlachs weergegeven op deze foto van het Franse kunstenaars- en liefdesduo Pierre et Gilles. Gaultier draagt een Bretonse streep en wordt omringd door madeliefjes, ook heeft hij een madelievenboeket in zijn handen. Op de achtergrond doemt er nog een Eiffeltoren souvenir op.

# data[].attributes.headline
Meret Oppenheim - Ma gouvernante - My Nurse – Mein Kindermädchen, 1936-1967

# data[].attributes.subject
Meret Oppenheim - Ma gouvernante - My Nurse – Mein Kindermädchen, 1936-1967

# data[].attributes.body
Een paar witte pumps met witte ruches, ingebonden in een rolladenetje op een zilveren schaal, worden gepresenteerd als een chique diner. De vrouwenschoen fungeert hier als seksueel fetisjobject. De verschillende werken van de Duitse kunstenaar Oppenheim gaan over: “. . .  the construction of “femininity”. In that perspective, the string around the shoes can be read as a symbol of how roles are forced upon women“(Moderna Museet, z.d.).

# data[].attributes.attachment_link.title
Meret Oppenheim - Ma gouvernante – My Nurse – Mein Kindermädchen, 1936-1967

# data[].attributes.body
Een surrealistisch werk van de Duitse kunstenaar Oppenheim, ook bekend als ‘Lunch in bont’ (Honour & Fleming, 1992). Een met bont beklede theekop, schotel en lepeltje, bedoeld om de zintuigen te prikkelen. Het bont, zacht en sensueel maar volstrekt onbruikbaar om nog thee uit te drinken, geeft het werk een onmiskenbare erotische lading.

# data[].attributes.body
Een gayclub met drinkende, dansende en elkaar omhelzende mannen in spijkerbroeken geschilderd door de Britse kunstenaar Cook. BANG was een populaire Londense nachtclub voor homoseksuelen die in 1976 opende. Het schilderwerk van Cook oogt vaak vrolijk en komisch door haar onderwerpen en haar manier van het weergeven van mensen (Basel, z.d.).

# data[].attributes.body
Een  replica van een souvenirreplica van de David van de Italiaanse renaissancekunstenaar Michelangelo. Het beeld van de naakte jongeman ziet er low camp uit met zijn roze huid, gele haar, felblauwe ogen en hoekige lichaamsvormen. Dit kitscherige beeld is een toe-eigening van de beroemde David door de Duitse kunstenaar Feldmann in de publieke ruimte (Friedrich, z.d.).

# data[].attributes.headline
Andy Warhol - Male Nude Lower Torso, 1957

# data[].attributes.subject
Andy Warhol - Male Nude Lower Torso, 1957

# data[].attributes.body
Een vroeg werk van de Amerikaanse Popartkunstenaar Warhol. Op een roze achtergrond is in zwarte inkt op glinsterend bladgoud getekend en het toont de schaamstreek van een mannelijk naakt. Dit werk met een homo-erotisch thema is uit de periode dat Warhol nog als succesvol reclameontwerper werkzaam is in New York.

# data[].attributes.body
Popartkunstenaar Andy Warhol wordt door de Amerikaanse portretschilder Alice Neel kwetsbaar in beeld gebracht. Warhol die bekend stond om zijn ‘koele’ imago wordt hier in blote barst weergegeven waardoor zijn littekens en korset zichtbaar zijn. Warhol moest deze dragen nadat hij in 1968 was neergeschoten in zijn studio The Factory (Whitney Museum of American Art, z.d.).

# data[].attributes.body
De Franse fotograaf Brassaï is van Hongaarse afkomst en was een veelzijdig kunstenaar. Op deze foto zien we Jean Genet een Frans schrijver en dichter die openlijk homoseksueel was en een turbulent leven leidde. Het popnummer Beautiful Boyz (2004) van CocoRosie featering ANOHNI met de tekst “All those beautiful boys - Pimps and queens and criminal queers - All those beautiful boys - Tattoos of ships and tattoos of tears” (CocoRosie, 2004) is een hommage aan Genet.

# data[].attributes.headline
Ugo Rondinone - nude (xxxxxxxxxxx) (rainbow), 2021

# data[].attributes.subject
Ugo Rondinone - nude (xxxxxxxxxxx) (rainbow), 2021

# data[].attributes.body
De Zwitserse kunstenaar Rondinone gebruikt vaak natuurlijke fenomenen zoals de regenboog in dit werk. Het is een fluorescerende, levensechte wassensculptuur van een rustende danser en onderdeel van een hele serie beelden. “The rainbow is a bridge between everyone and everything” (Aspen Art Museum, z.d.) aldus de kunstenaar. Dit werk gaat zowel over de regenboog als een kleurrijk optisch effect, maar ook als een symbool met een mystieke aura en politieke ondertonen. Rondinone is de weduwnaar van de Amerikaanse dichter en activist John Giorno.

# data[].attributes.headline
Jonathan Lyndon Chase - Lower Back, 2020

# data[].attributes.subject
Jonathan Lyndon Chase - Lower Back, 2020

# data[].attributes.body
De Amerikaanse kunstenaar Chase onderzoekt “. . . Blackness, queerness and gender in America” (Rolls-Bentley, 2024). Dit schilderwerk is uit een serie waarin Chase de cowboy presenteert als een zwart persoon. De cowboy die doorgaans wordt voorgesteld als “. . . cisgender, heterosexual, and white, despite the long history of Black, Indigenous, and Mexican cowherds in America” (Leslie-Lohman Museum of Art, z.d.).

# data[].attributes.headline
Hilma af Klint - Dove, No. 02, Group IX-UW, No. 26, 1915

# data[].attributes.subject
Hilma af Klint - Dove, No. 02, Group IX-UW, No. 26, 1915

# data[].attributes.body
Het spirituele schilderwerk van de Zweedse kunstenaar Hilma af Klint is lange tijd genegeerd. Ze was een pionier in abstracte kunst en Af Klint is haar tijd ver vooruit. Ze gaat verkleed als man en heeft een liefdesrelatie met kunstenaar Anna Cassel (Jenssen, 2024). Dit schilderij, uit de Dove-serie, onderzoekt de symboliek van vogels zoals transcendentie en liefde.

# data[].attributes.body
In het werk van de Duitse schilder Jeanne Mammen is de maatschappelijke en sociale rol van de vrouw een belangrijk thema. We zien twee revuegirls die je in de jaren twintig (het interbellum) in een Berlijnse nachtclub zou kunnen tegenkomen. “The artist does not show the glamour of this World, but its dark side: the alienation and hard work” (Berlinische Galerie, 2024).

# data[].attributes.headline
Eugène Jansson - Mannelijk Naakt, c. 1915

# data[].attributes.subject
Eugène Jansson - Mannelijk Naakt, c. 1915

# data[].attributes.body
Het schilderwerk van kunstenaar Eugène Jansson is lange tijd genegeerd in de Zweedse kunstgeschiedenis (Steorn, 2010). Jansson die vermeend homoseksueel was, een seksuele voorkeur die tot 1944 illegaal in Zweden was, schilderde vaak naakte mannen zoals deze gespierde jongeman.

# data[].attributes.headline
Nilbar Güreş - Queer verlangen is ongetemd; ik ben een hert, 2014

# data[].attributes.subject
Nilbar Güreş - Queer verlangen is ongetemd; ik ben een hert, 2014

# data[].attributes.body
De Turkse kunstenaar Nilbar Güreş werkt in verschillende media als fotografie, video, performancekunst en gemengde media op textiel, zoals bij dit collagewerk. Een opgewonden hert gaat los op een turnbok, met links een regenboog en een kolibrie die nectar uit een witte bloem drinkt. Het werk van Güreş heeft de biografie als vertrekpunt om allerlei kwesties te bevragen als queerness, genderrollen en interculturele identiteiten (Nilbar Güreş, 2021).

# data[].attributes.headline
Tom Bianchi - Untitled, 368, Fire Island Pines, 1975-1983

# data[].attributes.subject
Tom Bianchi - Untitled, 368, Fire Island Pines, 1975-1983

# data[].attributes.body
De Amerikaanse fotograaf Bianchi maakt vanaf halverwege de jaren 70 foto’s op Fire Island Pines. Een populair vakantieoord bij homoseksuelen op Long Island (New York). Deze zonovergoten foto’s van mannen op en rond het strand documenteren de gay-scene van voor de aidsepidemie (Artsy Editorial, z.d.).

# data[].attributes.headline
Pyke Koch - Staande Schoorsteenveger II, 1944

# data[].attributes.subject
Pyke Koch - Staande Schoorsteenveger II, 1944

# data[].attributes.body
De Nederlands magisch-realistist Koch schildert verschillende schoorsteenvegers. “Het zijn mooie, stoere knapen met gereedschappen op zak die freudiaans te duiden zijn” (Bartels & Versteegen, 2005, p. 192). Bij deze staande schoorsteenveger is diens geslacht zichtbaar onder de weinig verhullende overall.

# data[].attributes.attachment_link.title
Pyke Koch - Staande Schoorsteenveger II, 1944

# data[].attributes.headline
John Brooks - Islands Are Not Forever - Exhibition View, 2024

# data[].attributes.subject
John Brooks - Islands Are Not Forever - Exhibition View, 2024

# data[].attributes.body
Een serie van veertien doorlopende tekeningen vult de ruimte van de Amerikaanse kunstenaar Brooks. Islands Are Not Forever is de titel van dit panoramische tekenwerk waarop allerlei mensen, filmsterren, kunstenaars en vrienden, naast verschillende dieren te zien zijn. Queerness is een belangrijk thema voor de maker dat terugkomt in de vele getekende figuren, dit in een tijd waar de queer-community te maken heeft met tegenwerking en achteruitgang van allerlei verworvenheden (MARCH, 2024).

# data[].attributes.headline
Andy Warhol - Portrait of Jean-Michel Basquiat as David, 1984

# data[].attributes.subject
Andy Warhol - Portrait of Jean-Michel Basquiat as David, 1984

# data[].attributes.body
Pop-art kunstenaar Warhol maakt dit ten voeten uit portret van collega kunstenaar Jean-Michel Basquiat. Warhol is homoseksueel en Basquiat is biseksueel. Voor dit werk dat bestaat uit gezeefdrukte foto’s van Basquiat’s lichaam is een visuele verwijzing naar de beroemde David van de Italiaanse renaissancekunstenaar Michelangelo.

# data[].attributes.attachment_link.title
Andy Warhol - Portrait of Jean-Michel Basquiat as David, 1984

# data[].attributes.headline
Christian Holstad - Blue Boys Don't Need Drugs with Voulkos, 2003

# data[].attributes.subject
Christian Holstad - Blue Boys Don't Need Drugs with Voulkos, 2003

# data[].attributes.body
De Amerikaanse kunstenaar Holstad onderzoekt in zijn werk zijn homoseksuele identiteit. Zijn arbeidsintensieve collages laten bijvoorbeeld mannen in erotische poses zien terwijl de lichamen bestaan uit decoratieve textielpatronen. Alleen de gezichten en handen zijn nog herkenbaar (Artsy Editorial, z.d.).

# data[].attributes.attachment_link.title
Christian Holstad. Blue Boys Don't Need Drugs with Voulkos. 2003

# data[].attributes.headline
École de Fontainebleau - Gabrielle d'Estrées et une de ses soeurs, 1575-1600

# data[].attributes.subject
École de Fontainebleau - Gabrielle d'Estrées et une de ses soeurs, 1575-1600

# data[].attributes.body
We zien twee naakte vrouwen in een met zijde bekleed bad waarbij de ene vrouw de andere in de tepel knijpt. Het zijn Gabrielle d'Estrées, maîtresse van koning Hendrik IV van Frankrijk, en haar zus de hertogin van Villars. Is dit schilderij een representatie van de lesbische liefde? Of is het een zwangerschapsaankondiging van een buitenechtelijke zoon van de koning? Het in de tepel knijpen kan hier een toespeling op zijn (Williams, 2019).

# data[].attributes.body
De Amerikaanse kunstenaar DeSana werkt veelal met queer-esthetiek in zijn fotowerk. Op deze foto zien we een mannelijk naakt waarbij de handen en voeten zijn gestoken in markeerkegels. Het insectachtige lichaam balanceert op deze kegels die rusten op een kunstgraskleed. Lichamelijk ongemak en objectplezier smelten in dit fotowerk tezamen. In 1990 sterft DeSana aan de gevolgen van aids (Yerebakan, 2022).

# data[].attributes.headline
Pyke Koch - Rustende schoorsteenveger, 1936

# data[].attributes.subject
Pyke Koch - Rustende schoorsteenveger, 1936

# data[].attributes.body
De Nederlands magisch-realistist Koch schildert verschillende schoorsteenvegers. “Het zijn mooie, stoere knapen met gereedschappen op zak die freudiaans te duiden zijn” (Bartels & Versteegen, 2005, p. 192). Deze rustende schoorsteenveger heeft een blauw bloempje tussen zijn vingers: “. . . een verwijzing naar l’amour bleu, de homoseksuele liefde (Bartels & Versteegen, 2005, p. 192).

# data[].attributes.headline
Jimmy DeSana - William S. Burroughs, 1981

# data[].attributes.subject
Jimmy DeSana - William S. Burroughs, 1981

# data[].attributes.body
De Amerikaanse schrijver en cultfiguur William S. Burroughs was openlijk biseksueel. Tussen 1953-1955 schrijft hij de semibiografische novelle Queer die pas in 1985 wordt uitgegeven. Door de vele homoseksuele verwijzingen kon het boek eerder ook niet worden gepubliceerd. Op deze foto is Burroughs geportretteerd door de Amerikaanse kunstenaar DeSana die in 1990 sterft aan de gevolgen van aids.

# data[].attributes.body
Een surrealistische voorstelling van de in Pakistan geboren Toor. Het toont bohemienfiguren uit een mythologisch queer-verhaal. We zien in een absintgroene ruimte een museumvitrine met daarin onder andere een urinoir, een vrouwenpump, een klein flesje en twee in elkaar verstrikkende naakte lichamen. Poor zegt hierover: “These “fag puddles” are meant to disturb and call into question our view of queerness and the  queer identity of people of color” (Hardy, 2023).

# data[].attributes.body
Het urinoir van de Franse kunstenaar Duchamp is een beroemd readymade. Hierbij wordt een alledaags voorwerp uitgekozen en tot kunst bestempeld. Later verwijst Duchamp in een woordspeling naar Fontaine en naar schrijver Pierre de Massot die openlijk homoseksueel was: “De ma pissotière j'aperçois Pierre de Massot” (Centre Pompidou, 2023) ⇾ Vanuit mijn urinoir, bespioneer ik Pierre de Massot. Openbare urinoirs doen tevens dienst als ontmoetingsplaats voor homoseksuelen om andere mannen te ontmoeten.

# data[].attributes.headline
Frans Van Holder - Portret van de kunstcriticus Sander Pierron, 1909

# data[].attributes.subject
Frans Van Holder - Portret van de kunstcriticus Sander Pierron, 1909

# data[].attributes.body
De Belgische journalist en kunstcriticus Pierron: “. . . was getrouwd maar had een buitenechtelijke relatie met de schrijver Georges Eekhoud. Die was overigens ook gehuwd, ook met een vrouw “(Van Boxem, 2022). Eekhoud schreef aan het begin van de twintigste eeuw openlijk positief over homoseksualiteit waarvoor hij onder andere voor het gerecht is gedaagd.

# data[].attributes.headline
Isaac Julien - Pas de Deux with Roses (Looking for Langston Vintage Series), 1989-2016

# data[].attributes.subject
Isaac Julien - Pas de Deux with Roses (Looking for Langston Vintage Series), 1989-2016

# data[].attributes.body
Het film- en videowerk van de Britse kunstenaar Julien is maatschappelijk geëngageerd. Zijn werk houdt veelal verband met zijn eigen homoseksuele identiteit. Op deze foto, onderdeel van een serie die de zwarte queer-identiteit viert, zien we twee mannen dansen. De fotoserie is gemaakt naar aanleiding van Julien’s film over het leven van de Amerikaanse dichter en schrijver Langston Hughes (1901-1967) die homoseksueel was (Ron Mandos, 2022).

# data[].attributes.attachment_link.title
Isaac Julien - Pas de Deux with Roses (Looking for Langston Vintage Series), 1989-2016

# data[].attributes.headline
Isaac Julien - After George Platt Lynes (Looking for Langston Vintage Series), 1989-2017

# data[].attributes.subject
Isaac Julien - After George Platt Lynes (Looking for Langston Vintage Series), 1989-2017

# data[].attributes.body
Het film- en videowerk van de Britse kunstenaar Julien is maatschappelijk geëngageerd. Zijn werk houdt veelal verband met zijn eigen homoseksuele identiteit. Op deze foto, onderdeel van een serie die de zwarte queer-identiteit viert, zien we twee naakte mannen op bed. De serie is geïnspireerd op het fotowerk van de Amerikaanse modefotograaf Platt Lynes (Ron Mandos, 2022).

# data[].attributes.attachment_link.title
Isaac Julien - After George Platt Lynes (Looking for Langston Vintage Series), 1989-2017

# data[].attributes.body
Forzani is een multidisciplinair kunstenaar en queer-activist en in haar werk viert ze de ballroomcultuur waar ze zelf ook onderdeel van is. De textielinstallatie ‘Caress’ toont “. . .  een zelfportret van de kunstenaar in shibari (een Japanse vorm van bondage)” (Hendricks & Rikhof, 2024, p. 87). Het toont zowel de fysieke beperking als de uiteindelijke bevrijding van een queer-lichaam door ballroom.

# data[].attributes.headline
Frédéric Bazille - Le pêcheur à l'épervier, 1868

# data[].attributes.subject
Frédéric Bazille - Le pêcheur à l'épervier, 1868

# data[].attributes.body
Bazille is een Frans realistische schilder en geeft in dit provocerende werk een naakte visser weer. Sensueel van achteren weergegeven staat deze aan de waterkant met een visnet in zijn handen, voor hem zit een andere naakte man in het gras. Dit schilderwerk is, door het voor die tijd ongebruikelijke mannelijk naakt, door de Parijse Salon afgewezen (Darnaude, 2022).

# data[].attributes.body
De New Yorkse schilder Davy heeft een scherp gevoel voor licht en kleur. Deze blauwe fee in regenboogkleuren behoort tot een serie schilderwerken die verwijzen naar sprookjesfiguren en fantasiemonsters uit diens jeugd. Queer-visioenen verbeeld als een magisch paradijs waar je in alle vrijheid even uit de harde realiteit kan wegvluchten (Company Gallery, 2023).

# data[].attributes.body
De in Israel geboren kunstenaar Langberg verbeeldt het alledaagse queer-leven en schildert vrienden en relaties in veelal intieme settings. Zoals dit schilderij in intense kleuren dat een man in een bad weergeeft. Over het queer-aspect in zijn werk merkt de kunstenaar op: “Queerness for me is not just a sexual experience, but a way of being in the world which affects every aspect of my life” (Victoria Miro, z.d.).

# data[].attributes.headline
Studenten SintLucas - GLOW Rainbow Vestedatoren, 2022

# data[].attributes.subject
Studenten SintLucas - GLOW Rainbow Vestedatoren, 2022

# data[].attributes.body
De boodschap van dit kleurrijke werk tijdens lichtkunstfestival GLOW is ‘ben jezelf!’ en is gemaakt door de studenten van het SintLucas. De Rainbow op de Eindhovense Vestedatoren verwijst naar de regenboogvlag die symbool staat voor diversiteit en mensenrechten en naar de regenboog dat de mooiste lichtshow van moeder natuur is (GLOW, 2023).

# data[].attributes.headline
Sabelo Mlangeni - ”Identity” Bongani Tshabalala, 2011

# data[].attributes.subject
Sabelo Mlangeni - ”Identity” Bongani Tshabalala, 2011

# data[].attributes.body
De Zuid-Afrikaanse fotograaf Mlangeni maakt met de fotoserie ‘Country Girls’ een intiem portret van het queer-leven op het platteland in de provincie Mpumalanga. Geëngageerd legt hij met zijn zwart-witte fotobeelden: “. . . the complex cultural identities found within contemporary South African society” vast (OUTMemphis, 2020).

# data[].attributes.headline
Christopher Smith - Untitled (Cocteau Ceiling), 2021

# data[].attributes.subject
Christopher Smith - Untitled (Cocteau Ceiling), 2021

# data[].attributes.body
Een sensueel mannelijke naakt staat in een ruimte waarbij het plafond geschilderd is door de Franse kunstenaar Jean Cocteau. Het lichaam van de Zuid-Afrikaanse fotograaf Smith gaat een relatie aan met de naakte figuren van Cocteau. Het zelfportret oogt alsof het ieder moment kan opgaan in de plafondschildering, alsof Smith zelf model voor de lijnfiguren heeft gestaan (Orbey, 2019).

# data[].attributes.headline
Hannah Quinlan & Rosie Hastings - Born This Way, 2017

# data[].attributes.subject
Hannah Quinlan & Rosie Hastings - Born This Way, 2017

# data[].attributes.body
Een tekening van het Engelse kunstenaarsduo en queer-stel Quinlan & Hastings. In hun werk onderzoeken ze: “. . . the relationship between public space, architecture, state infrastructure, gender and sexual identity” (Tate, 2022). We zien hier een barscène met drie mensen waar een poster aan de muur hangt met een afgebeelde spermatozoïde waarboven ‘born this way’ staat geschreven. Links hiervan is een venster met tralies voor een regenboogachtergrond getekend, stevig vastgehouden door twee handen.

# data[].attributes.headline
Lyle Ashton Harris - Nocturnal Guardian #1, 2018

# data[].attributes.subject
Lyle Ashton Harris - Nocturnal Guardian #1, 2018

# data[].attributes.body
Harris is een Amerikaanse kunstenaar die in verschillende media werkt. Zijn werk waarin hij zijn zwarte queer-identiteit onderzoekt is een commentaar op de maatschappelijke constructies van etniciteit, gender, seksualiteit en klasse. In dit zelfportret draagt Harris een West-Afrikaans masker waarmee hij als kind vaak in aanraking kwam en lijkt hij te verkeren in een spirituele performance (Harris, z.d.).

# data[].attributes.attachment_link.title
Lyle Ashton Harris - Nocturnal Guardian #1, 2018

# data[].attributes.headline
Elisàr von Kupffer - Das Rundbild, 1923-1929

# data[].attributes.subject
Elisàr von Kupffer - Das Rundbild, 1923-1929

# data[].attributes.body
In dit 26 meter lange cirkelvormige frescowerk laat de Baltische Duitse kunstenaar Von Kupffer zijn erotische voorkeuren nadrukkelijk gelden. We zien 84 naakte androgyne mannelijke figuren in een idyllisch queer-paradijs verdeeld over de cyclus van de vier seizoenen (Delille, 2013).

# data[].attributes.body
De fotoreeksen van de Amerikaanse fotograaf Michals suggereren een narratief. Het zijn veelal verhalen met een open einde zoals in deze sequentie waarbij twee mannen elkaar passeren in een steeg. Er gebeurt schijnbaar niets in dit fotowerk waarmee Michals de onzichtbaarheid van gay-cruising zichtbaar maakt (Museum, z.d.).

# data[].attributes.headline
Soufiane Ababri - Memories of a solitary cruise, 2018

# data[].attributes.subject
Soufiane Ababri - Memories of a solitary cruise, 2018

# data[].attributes.body
De Marokkaanse kunstenaar Ababri werkt in verschillende media en: “[h]is work often critiques prescriptive gender roles, highlighting the legacies of oppressive colonial structures, specifically relating to racism and homophobia” (Studio Pavilion, 2021). Zijn veelal autobiografische kleurpotloodtekeningen hebben vaak een politieke boodschap waarin Ababri’s status als homoseksuele Noord-Afrikaanse immigrant centraal staat.

# data[].attributes.headline
Eugène Jansson - Zelfportret bij Zwembad, 1910

# data[].attributes.subject
Eugène Jansson - Zelfportret bij Zwembad, 1910

# data[].attributes.body
Het schilderwerk van kunstenaar Eugène Jansson, die vaak naakte mannen schilderde in openluchtbadhuizen en binnengymnasiums van Stockholm, is lange tijd genegeerd in de Zweedse kunstgeschiedenis (Steorn, 2010). Op dit schilderij zien we een chique geklede Jansson die vermeend homoseksueel was, een seksuele voorkeur die tot 1944 illegaal in Zweden was.

# data[].attributes.headline
Marie Amegah - Fresh fruit in the backyard, 2021

# data[].attributes.subject
Marie Amegah - Fresh fruit in the backyard, 2021

# data[].attributes.body
Het werk van Amegah omvat onder andere thema’s als immigratie, identiteit en queer. De Afro-Amerikaanse kunstenaar  verkent deze thema’s in verschillende tweedimensionale media vanuit een zwart-queer perspectief. Amegah schrijft hierover: “in a world where queer and black people are often silenced, hidden, and threatened; the safety of a lovers embrace is often so priceless“ (Marie Amegah, 2022).

# data[].attributes.body
De documentaire fotografie is voor Opie een manier om de wereld van de mensen om haar heen vast te leggen. De afgebeelde vrouw heeft het trotse en krachtige Dyke (pot) in gotisch getatoeëerde letters in haar nek staan. Pot kan zowel als een positieve geuzennaam door lesbiennes worden gebruikt maar kan ook de negatieve lading hebben van een scheldwoord.

# data[].attributes.body
Het werk van de Amerikaanse kunstenaar Fratino in een semi-kubistische stijl verkent de queer-identiteit in een veelal huiselijke setting. Het zijn vaak sensuele en tedere scènes van samenkomende figuren. Zijn figuratief werk geeft een homoseksuele kijk op het mannelijk lichaam in een weergave die traditioneel was voorbehouden aan het vrouwelijke naakt.

# data[].attributes.body
Het werk van de Amerikaanse kunstenaar Fratino in een semi-kubistische stijl verkent de queer-identiteit in een veelal huiselijke setting. Het zijn vaak sensuele en tedere scènes van samenkomende figuren. Zijn figuratief werk geeft een homoseksuele kijk op het mannelijk lichaam in een weergave die traditioneel was voorbehouden aan het vrouwelijke naakt.

# data[].attributes.body
De Engelse kunstenaar Hal is voor dit schilderij geïnspireerd door het Berlijnse cabaret uit de jaren twintig. Het is onderdeel van een serie schilderwerken waarbij ‘Mali und Ingel’ uit de titel de eigenaren waren van een populaire lesbische bar in Berlijn uit die tijd (Reinhardt, 2014).

# data[].attributes.headline
Florine Stettheimer - Studio Party (Soirée), 1917–1919

# data[].attributes.subject
Florine Stettheimer - Studio Party (Soirée), 1917–1919

# data[].attributes.body
De Amerikaanse kunstenaar en feminist Stettheimer schildert een privéfeest in haar studio in het chique Upper East Side (New York) waar same-sex-koppels op worden afgebeeld. Relatievormen die toentertijd publiekelijk niet mogelijk waren. Op de achtermuur wordt een naaktzelfportret geciteerd dat de kunstenaar een paar jaar eerder maakte (LGBTCenterNYC, 2020, 08:16-11:50).

# data[].attributes.headline
Florine Stettheimer - Asbury Park South, 1920

# data[].attributes.subject
Florine Stettheimer - Asbury Park South, 1920

# data[].attributes.body
Het kleurrijke en levendige schilderij van de Amerikaanse kunstenaar en feminist Stettheimer toont een gesegregeerde strandscène in New Jersey. De meeste figuren hierop zijn Afro-Amerikaans maar Stettheimer beeldt ook zichzelf (witte jurk en groene paraplu) met blanke vrienden af zoals kunstenaar Marcel Duchamp. De figuren wandelen, poseren, dansen en stoeien en zijn in hun genderexpressie niet stereotype verbeeld (Estavillo, 2017).

# data[].attributes.body
Langberg verbeeldt het alledaagse queer-leven zoals de twee mannen op dit schilderij in intense kleuren. De in Israel geboren kunstenaar schildert vrienden en relaties uit de queer-community in veelal intieme settings. Over het queer-aspect in zijn werk merkt de kunstenaar op: “Queerness for me is not just a sexual experience, but a way of being in the world which affects every aspect of my life” (Victoria Miro, z.d.).

# data[].attributes.headline
Anthony Cudahy - Eveningdawn (Reverse Pareidoliac Figure), 2022

# data[].attributes.subject
Anthony Cudahy - Eveningdawn (Reverse Pareidoliac Figure), 2022

# data[].attributes.body
De Amerikaanse schilder Cudahy verkent in zijn schilderwerk queer-identiteiten in hedendaagse scènes. Zijn inspiratie hiervoor haalt hij uit de kunstgeschiedenis, film-stills en queer-archiefbeelden. De afgebeelde figuren zijn met alledaagse activiteiten in de weer als lezen, telefoon kijken of luieren in de natuur en roepen gevoelens van eenzaamheid, isolatie, verlangen en veiligheid op (Gallery Viewer, 2022).

# data[].attributes.body
De Nederlands magisch-realistist Koch schildert in 1930 dit: “buitengewoon homoseksuele werk” (Bartels & Versteegen, 2005, p. 192). Het toont een avondscène met een verlicht openbaar toilet voor mannen. Dit soort intieme plekken zijn met regelmaat ontmoetingsplaatsen voor homoseksuelen wat toentertijd nog strafbaar was.

# data[].attributes.headline
Georgia O'Keeffe - Series 1, No. 8, 1919

# data[].attributes.subject
Georgia O'Keeffe - Series 1, No. 8, 1919

# data[].attributes.body
De openlijk biseksuele kunstenaar O’Keeffe is vooral bekend van haar schilderijen met geabstraheerde ingezoomde bloemendetails. Het sensuele bloemenschilderwerk wordt vaak vergeleken met vulva’s maar de Amerikaanse modernist O’Keeffe heeft dat altijd als onzin bestreden.

# data[].attributes.headline
TM Davy - Sun and sand and wounds and love, 2021

# data[].attributes.subject
TM Davy - Sun and sand and wounds and love, 2021

# data[].attributes.body
De New Yorkse schilder heeft een scherp gevoel voor licht en kleur en geeft met zijn naturalistische werk: “. . . the ‘Quiet Freedoms’ of New York’s Queer Island” (Kotecha, z.d.) weer. Een strook strand (Fire Island) waar veel mensen uit de queer-community gaan recreëren en om elkaar te ontmoeten. Hierbij is Davy’s werk veelal persoonlijk van aard en ontstaan vanuit het eigen queer-leven.

# data[].attributes.body
De New Yorkse schilder heeft een scherp gevoel voor licht en kleur en geeft met zijn naturalistische werk: “. . . the ‘Quiet Freedoms’ of New York’s Queer Island” (Kotecha, z.d.) weer. Een strook strand (Fire Island) waar veel mensen uit de queer-community gaan recreëren en om elkaar te ontmoeten. Hierbij is Davy’s werk veelal persoonlijk van aard en ontstaan vanuit het eigen queer-leven.

# data[].attributes.headline
Otto Dix - Bildnis der Tänzerin Anita Berber, 1925

# data[].attributes.subject
Otto Dix - Bildnis der Tänzerin Anita Berber, 1925

# data[].attributes.body
De Duitse kunstenaar Dix geeft in zijn werken onder andere de subculturen van de Duitse samenleving in de Weimarrepubliek weer. Op dit schilderij is naaktdanseres Anita Berber krachtig en sensueel geportretteerd als een femme fatale. Berber maakte deel uit van het lesbische nachtclubleven in het Berlijn van de jaren twintig (Plank, 2017).

# data[].attributes.attachment_link.title
Otto Dix - Bildnis der Tänzerin Anita Berber, 1925

# data[].attributes.headline
Tamara de Lempicka - The Green Turban, 1929

# data[].attributes.subject
Tamara de Lempicka - The Green Turban, 1929

# data[].attributes.body
Het glamoureuze werk van De Lempicka in art-deco stijl is baanbrekend, alleen al omwille van dat naakte vrouwen door een vrouw worden geschilderd. De zelfbewuste vrouwen in de schilderijen vragen aandacht in hun verlangen en hun verleidende pose eisen de ruimte op. De Poolse kunstenares zelf was biseksueel dat toentertijd als een schandaal werd gezien (Lee, 2022).

# data[].attributes.body
Het glamoureuze werk van De Lempicka in art-deco stijl is baanbrekend, alleen al omwille van dat naakte vrouwen door een vrouw worden geschilderd. De zelfbewuste vrouwen in de schilderijen vragen aandacht in hun verlangen en hun verleidende pose eisen de ruimte op. De Poolse kunstenares zelf was biseksueel dat toentertijd als een schandaal werd gezien (Lee, 2022).

# data[].attributes.headline
Paul Mpagi Sepuya - DROP SCENE (_1050639), 2018

# data[].attributes.subject
Paul Mpagi Sepuya - DROP SCENE (_1050639), 2018

# data[].attributes.body
In dit werk fotografeert Sepuya zichzelf met intimi in de studiospiegel. “Door constant de camera als centraal motief in het beeld tot ons te richten, maakt Sepuya bovendien de toeschouwer bewust van zichzelf” (Foam, z.d.). De titel verwijst naar het zwarte gordijn in Sepuya’s studio normaliter de traditionele achtergrond van de portretfotografie.

# data[].attributes.headline
Paul Mpagi Sepuya - Darkroom Mirror Portrait (_2050021), 2017

# data[].attributes.subject
Paul Mpagi Sepuya - Darkroom Mirror Portrait (_2050021), 2017

# data[].attributes.body
In dit werk fotografeert Sepuya zichzelf met intimi in de studiospiegel. “Door constant de camera als centraal motief in het beeld tot ons te richten, maakt Sepuya bovendien de toeschouwer bewust van zichzelf” (Foam, z.d.). In deze ‘Darkroom-serie’ komt het persoonlijke en het professionele samen in Sepuya’s studio. De titel verwijst zowel naar de darkroom van een club als naar de doka van de fotograaf (The Guggenheim, z.d.).

# data[].attributes.body
De Amerikaanse quilt-kunstenaar McIntosh komt uit een quilt-familie wiens grootouders bekende quilters waren. Zijn meerlagige ‘lappendekens’ bestaan uit een combinatie van verschillende invalshoeken zoals materiële cultuur, familietraditie, seksueel verlangen en identiteitspolitiek. De maker stelt met zijn werk actuele vragen over de heteronormativiteit als sociale constructie en wat het betekent als je als lhbti- of queer-persoon hiervan afwijkt (McIntosh, z.d.).

# data[].attributes.headline
Marc Bauer - Snake, Laocoõn and his Sons , 2022

# data[].attributes.subject
Marc Bauer - Snake, Laocoõn and his Sons , 2022

# data[].attributes.body
De Zwitserse kunstenaar is vooral bekend om zijn gelaagde zwart-wit tekeningen met kleurcomponenten. Deze tekening toont twee jongens die innig een selfie maken met op de achtergrond het Griekse beeldhouwstuk de ‘Laocoöngroep’ waarbij vader en twee zonen door een slang worden gewurgd (Marc Bauer, z.d.).

# data[].attributes.headline
Alexander Sacharoff - Pavane Fantastique, 1916-1917

# data[].attributes.subject
Alexander Sacharoff - Pavane Fantastique, 1916-1917

# data[].attributes.body
Een kleurrijke collage van de Russische kunstenaar, balletdanser en choreograaf Sacharoff waarbij restjes stof, aluminiumpapier en pailletten zijn verwerkt. Zijn overdadig barok-rococo kostuumontwerp met extravagante pruik en verenpracht is choreografiekledij voor een eigen voorstelling.

# data[].attributes.body
De Zwitserse kunstenaar is vooral bekend om zijn gelaagde zwart-wit tekeningen met kleurcomponenten. Deze tekening toont een liggende jongen omringd door planten met op de achtergrond de verdoemden waarbij Bauer uit ‘Het laatste oordeel’ van  Michelangelo Buonarroti citeert (Marc Bauer, z.d.).

# data[].attributes.headline
Alessandra Sanguinetti - The adventures of Guille and Belinda and the illusion of an everlasting summer, 2003-2010

# data[].attributes.subject
Alessandra Sanguinetti - The adventures of Guille and Belinda and the illusion of an everlasting summer, 2003-2010

# data[].attributes.body
De onbevangen wereld van twee jonge meisjes wordt in de fotoserie ‘The adventures of Guille and Belinda and the illusion of an everlasting summer’ in beeld gebracht. De Amerikaanse fotograaf Sanguinetti toont op deze serene foto twee drijvende meisjes in het water, met bloemetjes in hun hand en gekleed in lange jurken. Een intrigerende foto dat iets weg heeft van een droombeeld (Cluitmans, 2009).

# data[].attributes.headline
George Grosz - The Gay Cafe, jaren 1920-30

# data[].attributes.subject
George Grosz - The Gay Cafe, jaren 1920-30

# data[].attributes.body
De kunstenaar Grosz is vooral bekend geworden om zijn venijnige karikaturale en satirische tekeningen van de Duitse samenleving in de Weimarrepubliek. Grosz schildert en tekent vele werken waarin de grootstad Berlijn als thema terugkeert met al haar armoede en decadentie. Deze aquarel met inkt is een kleurrijk inkijkje in een Gay Cafe (The University of Michigan Museum of Art, z.d.).

# data[].attributes.headline
Claudia Jares - Dark Tears LGBTQ Resilience in Latin America, 2019

# data[].attributes.subject
Claudia Jares - Dark Tears LGBTQ Resilience in Latin America, 2019

# data[].attributes.body
De foto’s van de Argentijnse fotograaf Jares eren de queer-cultuur van Latijns-Amerika. Ze documenteert de verhalen en verlangens van individuen die in het reine komen met hun seksualiteit. “I’ve been drawn to the erotic since I was a teenager” (Faughnan, 2019) aldus Jares die voor haar fotowerk uit eigen ervaring put en haar ideeën over seksualiteit, identiteit en religie hierbij onderzoekt.

# data[].attributes.attachment_link.title
Claudia Jares - Dark Tears LGBTQ Resilience in Latin America, 2019

# data[].attributes.headline
David Bowie & Klaus Nomi - The Man Who Sold The World, Saturday Night Live 1979

# data[].attributes.subject
David Bowie & Klaus Nomi - The Man Who Sold The World, Saturday Night Live 1979

# data[].attributes.body
Een televisieoptreden van popmuzikant David Bowie, veelzijdig artiest Klaus Nomi en performance kunstenaar Joey Arias gehuld in uiteenlopende avant-gardekostuums. Bowie is baanbrekend als genderfluïde artiest en bracht hiermee anderen aan het twijfelen met betrekking tot zijn seksuele oriëntatie en genderidentiteit.

Link televisieoptreden: https://www.facebook.com/velvetgoldmine.it/videos/david-bowie-con-klaus-nomi-the-man-who-sold-the-world-tvc15-boys-keep-swinging/394693034999676/

# data[].attributes.body
Het schilderij toont een inkijkje in het kosmopolitisch queer-leven van de in Pakistan geboren Toor. Deze stedelijke bohemienervaring wordt veelal bevolkt door queer Zuid-Aziatische mannen die in de diaspora leven. Vaak vrienden van de kunstenaar zelf die in Brooklyn (New York) woont (Packard, 2021).

# data[].attributes.headline
Edward Burra - Dockside Café - Marseilles, 1929

# data[].attributes.subject
Edward Burra - Dockside Café - Marseilles, 1929

# data[].attributes.body
De bar is gesitueerd in een havengebied maar lijkt niet te worden bezocht door havenarbeiders die je er zou verwachten. De voorstelling van het schilderij doet dienst als een gecodeerd beeld en suggereert hiermee dat dit een geheime plek is voor homoseksuelen.

# data[].attributes.body
Drie dansparen worden afgebeeld in een nachtclub waarbij twee matrozen dansen met vrouwen en twee matrozen met elkaar. Het homoseksuele element was controversieel voor het Amerika van die tijd en de aquarel behield de kunstenaar dan ook privé.

# data[].attributes.headline
Dylan William van de Wal - Social Sofa - Hier is plaats voor iedereen, 2019

# data[].attributes.subject
Dylan William van de Wal - Social Sofa - Hier is plaats voor iedereen, 2019

# data[].attributes.body
De betonnen gemozaïekte sofa staat voor inclusiviteit en acceptatie en is naar een ontwerp van Van de Wal. De publieke sofa staat in Den Bosch en de gemeente wil hiermee haar verbondenheid met de lhbti-gemeenschap uitdragen. Volgens de maker representeren de afgebeelde androgyne gezichtloze figuren de verscheidenheid van onze samenleving (D. W. van de Wal, persoonlijke communicatie, 9 januari 2022).

Interview met Dylan over de Social Sofa: https://vimeo.com/739585228

# data[].attributes.headline
Katja Mater - Time is an Arrow, Error 30, 2020

# data[].attributes.subject
Katja Mater - Time is an Arrow, Error 30, 2020

# data[].attributes.body
“Two clock-faces are staring at each other. They are two sides of one thing, as different as they are the same” (Mater, 2020). Het kunstwerk van de Nederlandse kunstenaar Mater lijkt over 'worden' te gaan en verbeeldt de tijd. Klokken zijn altijd met elkaar verbonden aangezien geen enkele klok alleen de tijd kan meten daar deze zich altijd tot een andere klok verhoudt (Galerie Martin van Zomeren, z.d.).

# data[].attributes.attachment_link.title
#Katja Mater - XXIX Time is an Arrow, Error 30, 2020

# data[].attributes.body
Boys butter is: ”een intiem lubricant, voor stoute jongens die serieus aan elkaar willen zitten” (De Visser, 2021) aldus de Vlaamse kunstenaar Bosmans. Het werk ‘Boy Butter’: “. . . verhaalt [daarnaast] over de botersmokkel die zich in de Kempen voltrok . . . de meest romantische criminaliteit van de Lage Landen” (De Visser, 2021) in de jaren 50 en 60. Maar volgens Bosmans komt alle eer toe aan homoseksualiteit wat in die tijd verboden was.

Foto: Gunnar Meier

# data[].attributes.headline
Gilbert & George - The Singing Sculpture, 1991

# data[].attributes.subject
Gilbert & George - The Singing Sculpture, 1991

# data[].attributes.body
In de performance ‘The Singing Sculpture’ vallen kunst en leven samen voor het vriendenstel Gilbert & George dat door hun uiterlijke verschijning aan het clichébeeld van Englishness beantwoordt. Door brons geschminkt te performen als levende sculpturen verruimt het kunstenaarsduo tegelijkertijd de definitie van wat een sculptuur is (Anthonissen & Van Straaten, 2019).

Link performance: https://www.youtube.com/watch?v=CsuHpi2gcGY

# data[].attributes.headline
Gilbert & George, Living Sculpture, Stedelijk Museum, 15 november 1969

# data[].attributes.subject
Gilbert & George, Living Sculpture, Stedelijk Museum, 15 november 1969

# data[].attributes.body
In de performance ‘Living Sculpture’ vallen kunst en leven samen voor het vriendenstel Gilbert & George dat door hun uiterlijke verschijning aan het clichébeeld van Englishness beantwoordt. Door brons geschminkt te performen als levende sculpturen verruimt het kunstenaarsduo tevens de definitie van wat een sculptuur zou kunnen zijn (Anthonissen & Van Straaten, 2019).