# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Έχω διαγνωστεί με ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή(O.C.D) και η καθημερινότητά μου είναι πραγματικά δύσκολη. Για να φέρω εις πέρας τις υποχρεώσεις μου, λειτουργώ με τελετουργικό τρόπο και αυτό δυστυχώς, μου κοστίζει πολύτιμο χρόνο. Οι σκέψεις μου με βασανίζουν ακόμη και για τα πιο απλά πράγματα. Πάντα αναβοσβήνω τα φώτα του σπιτιού μου γύρω στις 10 φορές, διαφορετικά πιστεύω ότι θα μου συμβεί κάτι πολύ κακό. Βάζω τα μαχαιροπίρουνα στο κέντρο του τραπεζιού, γιατί φοβάμαι ότι θα χτυπήσω. Επίσης, πλένω το κάθε πιάτο γύρω στις 5 φορές την ημέρα, γιατί θεωρώ ότι είναι βρώμικο. Κάθε μεμονωμένη δραστηριότητα πρέπει να γίνεται με συγκεκριμένο τρόπο, αλλιώς πρέπει να την επαναλαμβάνω ξανά και ξανά. Για αρκετό διάστημα ντρεπόμουν να μιλήσω για το πρόβλημά μου, όμως, χάρη στην στήριξη της οικογένειας και του γιατρού μου, μπορώ να διαχειριστώ καλύτερα το άγχος μου."

Σύμφωνα με τον ψυχίατρο Νικήτα Αρναούτογλου η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή είναι μια ψυχική πάθηση που χαρακτηρίζεται από παράλογες σκέψεις, εμμονές και οδηγεί τους πάσχοντες σε επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές, τους λεγόμενους καταναγκασμούς. Συνήθως, τα άτομα αυτά αναγνωρίζουν ότι οι σκέψεις τους είναι παράλογες και προσπαθούν είτε να τις αγνοήσουν, είτε να τις σταματήσουν. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, όμως, να υποφέρουν από άγχος, γι' αυτό και καταφεύγουν σε εκτέλεση ψυχαναγκαστικών πράξεων, προκειμένου να μειώσουν τη δυσφορία τους. Η θεραπεία είναι ανάλογη με τη βαρύτητα της νόσου. Σε ήπιες μορφές αντιμετωπίζεται με ψυχοθεραπεία, ενώ σε βαρύτερες με τη χρήση κάποιου αντικαταθλιπτικού φαρμάκου.

Φωτογραφία: brightside.me

"Η ζωή μου κυλούσε φυσιολογικά μέχρι που διαγνώστηκα με σχιζοφρένεια, όταν ήμουν στη δεύτερη τάξη του λυκείου. Τα προβλήματα, όμως, ξεκίνησαν όσο ήμουν στο πανεπιστήμιο όταν ξεκίνησαν οι ψευδαισθήσεις. Άρχισα να ακούω, να βλέπω και να αισθάνομαι πράγματα που δεν υπήρχαν. Όπου κι αν πήγαινα με ακολουθούσε μια μαύρη μορφή με κέρατα που έμοιαζε με άντρα. Τον άκουγα να χασκογελάει, να με κοροϊδεύει και κάποιες φορές να με ακουμπάει. Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ στα μαθήματά μου, φοβόμουν συνεχώς. Ήταν σαν να ζούσα έναν εφιάλτη ξύπνιος! Η βοήθεια που μου παρείχε ο ψυχίατρός μου ήταν πολύτιμη, όπως και η στήριξη της οικογένειάς μου. Διαφορετικά δεν ξέρω αν θα είχα το κουράγιο να συνεχίσω να ζω έτσι."

Η σχιζοφρένεια ανήκει στις ψυχωσικές διαταραχές. Οι ψυχίατροι αναφέρουν πως ο ασθενής μπορεί να παρουσιάσει συμπτώματα όπως ψευδαισθήσεις, αποδιοργάνωση στην συμπεριφορά, συναισθηματική κατάπτωση, παραληρητικές ιδέες. Είναι μια ψυχική ασθένεια που ο πάσχοντας μπορεί να διαχειριστεί με την εκμάθηση και την άσκηση εξατομικευμένων αμυντικών μηχανισμών. Χρειάζεται προσοχή στην φαρμακευτική αγωγή, αλλά και βοήθεια από κοινωνικές υπηρεσίες.

"Έχω κατάθλιψη τα τελευταία 5 χρόνια, αλλά ίσως να είχα όλη μου τη ζωή και να άργησα να το καταλάβω. Η κατάθλιψη είναι σαν τη σκιά, σε ακολουθεί παντού. Κανείς δεν το φανταζόταν για μένα: είμαι εξωστρεφής, στηρίζω τα παιδιά μου σε κάθε τους βήμα και λειτουργώ πολύ καλά στη δουλειά μου. Ο άνθρωπος, όμως, δεν είναι ρομπότ και όταν φτάνει στα όριά του...σπάει. Αυτό συνέβη και σ' εμένα. Ξαφνικά, δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Πήρα άδεια από τη δουλειά μου και πέρασα όλες τις ημέρες ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι, νιώθοντας αποτυχημένος και μόνος. Καταλάβαινα ότι η συμπεριφορά μου ήταν προβληματική, όμως, δεν μπορούσα να εκφράσω τι ένιωθα. Ζήτησα βοήθεια. Το χρωστούσα σε εμένα τον ίδιο, αλλά και την οικογένειά μου."

Tα συμπτώματα της κατάθλιψης δεν είναι πάντα προφανή, γι' αυτό πολλές φορές τα αγνοούμε. Το πρώτο και σημαντικότερο βήμα είναι η συνειδητοποίηση του προβλήματος, το δεύτερο είναι να ζητήσει ο ασθενής βοήθεια από έναν ψυχολόγο που θα αντιμετωπίσει με ευαισθησία και ενσυναίσθηση το πρόβλημα. Η κατάθλιψη έχει πολλά πρόσωπα και επηρεάζει κάθε πτυχή της καθημερινότητας.

"Πάσχω από διπολική διαταραχή και στα 29 μου χρόνια είχα το πρώτο -ελπίζω τελευταίο- επεισόδιο μανίας. Για όσους δεν γνωρίζουν, επεισόδιο μανίας είναι όταν έχεις ανεβασμένη διάθεση, χωρίς να έχει συμβεί κάτι στη ζωή σου. Νιώθεις ευφορία, αυτοπεποίθηση και σε πιάνει μεγαλομανία. Πραγματικά, πιστεύεις ότι μπορείς να καταφέρεις τα πάντα. Για μια εβδομάδα, κοιμόμουν ελάχιστα και συμπεριφερόμουν σαν μεθυσμένη, χωρίς όμως να έχω πιει σταγόνα αλκοόλ. Μιλούσα ακατάπαυστα για τα ''κατορθώματά'' μου και διατυμπάνιζα πόσο χαζοί είναι οι άνθρωποι γύρω μου. Ήμουν έξαλλη με την οικογένεια και τους φίλους μου, που δεν με καταλάβαιναν. Όταν πέρασε εκείνη η εβδομάδα, η κατάθλιψη μου χτύπησε την πόρτα.Ένιωθα ότι ήμουν ένα τίποτα. Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ, έκλαιγα, σταμάτησα να τρώω. Η οικογένειά μου επέμενε να ζητήσω βοήθεια και χαίρομαι που το έκανα. Χάρη στη στήριξή τους και την θεραπεία που ακολουθώ μπορώ να συνεχίσω τη ζωή μου κανονικά. Είναι πολύ σημαντικό να έχεις ανθρώπους δίπλα σου που δεν σε κρίνουν."

Σύμφωνα με τον ψυχίατρο Κυριάκο Σταυριανάκο η διπολική διαταραχή αποτελεί διαταραχή της διάθεσης, η οποία στην τυπική της μορφή χαρακτηρίζεται από την εναλλαγή επεισοδίων μανίας(παθολογική ευφορίας) και κατάθλιψης. Σε κάποιους ασθενείς υπερέχουν τα επεισόδια μανίας, ενώ σε άλλους τα επεισόδια κατάθλιψης. Ωστόσο η υπάρχει η περίπτωση σε κάποιους να εμφανίζονται και τα δύο είδη με την ίδια συχνότητα. Η θεραπεία εστιάζει ουσιαστικά στο να βοηθήσει τον πάσχοντα να ελέγξει τα υπάρχοντα επεισόδια και στο να μην αναπτύξει άλλα στο μέλλον. Το πρόβλημα, όπως λένε οι ειδικοί, είναι ότι συνήθως οι ασθενείς αρνούνται να επισκεφθούν κάποιον γιατρό, γιατί θεωρούν ότι δεν αντιμετωπίζουν πρόβλημα. Γι' αυτό είναι πολύ σημαντική η παρότρυνση από το οικογενειακό περιβάλλον.

Xρειάζεται μεγάλο απόθεμα θάρρους για να μπορέσει κανείς να παραδεχτεί και να αποδεχτεί ότι πάσχει από μια ψυχική διαταραχή. Καλό είναι να αντιμετωπίζουμε αυτούς τους ανθρώπους με κατανόηση, χωρίς προκατάληψη.
Πληροφορίες από: american psychiatric association και national alliance on mental illness

# data[].attributes.attachment_link.title
Πώς είναι να ζεις με ψυχική διαταραχή: 4 άτομα εξομολογούνται

# data[].attributes.attachment_link.description
"Έχω διαγνωστεί με ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή(O.C.D) και η καθημερινότητά μου είναι πραγματικά δύσκολη. Για να φέρω εις πέρας τις υποχρεώσεις μου, λειτουργώ με τελετουργικό τρόπο και αυτό δυστυχώς, μου κοστίζει πολύτιμο χρόνο. Οι σκέψεις μου με βασανίζουν ακόμη και για τα πιο απλά πράγματα.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Healthstories.gr - υγεία, διατροφή, ομορφιά, φυσική κατάσταση, κορονοϊός, ειδήσεις, αρθραγραφία, συμβουλές, νέα,

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Την πορεία της ζωής της με τον - όπως λέει η ίδια - σχιζοφρενικό εγκέφαλό της περιγράφει σε άρθρο της η Rose Parker, ρίχνοντας φως στη σχιζοφρένεια και τις παραισθήσεις.

"Αν έχετε αναρωτηθεί ποτέ πώς είναι να ζείτε σε μια εναλλακτική πραγματικότητα, τότε έχετε φανταστεί ολόκληρη τη ζωή μου. Το 2018, διαγνώστηκα με σχιζοφρένεια πρώιμης έναρξης.

Με βάση τις πρώτες μου αναμνήσεις, οι παραισθήσεις, οι αυταπάτες και η παράξενη σκέψη επηρέαζαν πάντα τον τρόπο που βλέπω τον κόσμο. Η κατάστασή μου έχει μεγαλώσει μαζί μου, και έχει διαμορφώσει την πορεία της ζωής μου.

Χωρίς τη σχιζοφρένεια μου, δεν θα είμαι το άτομο που είμαι σήμερα. Αν και η εμπειρία μου ήταν συχνά σκληρή, είμαι ευγνώμων για τη ζωή που έχω ζήσει και την ευκαιρία που μου έδωσε να δώσω πίσω σε άλλους.

Τα νεότερα χρόνια

Μπορεί να πιστεύετε ότι ένας ενήλικας θα καταλάβαινε ότι ένα παιδί βιώνει ψύχωση. Ωστόσο, παρόλο που συχνά είχα παράξενες συμπεριφορές και κοινωνικά αγωνίζομαι, δεν πήρα ποτέ βοήθεια από τους ενήλικες. Προσπαθούσα να εξηγήσω τι συνέβαινε στο μυαλό μου, αλλά οι ενήλικες απέρριπταν τις εμπειρίες μου.

Συνειδητοποίησα ότι ήμουν ψυχωτική στην ηλικία των 14 ετών. Έως τότε, άκουγα φωνές καθημερινά για αρκετά χρόνια και είχα τακτικές οπτικές ψευδαισθήσεις.

Σηκωνόμουν στις 4 π.μ. ή στις 5 π.μ. για να κάνω δουλειές στο σπίτι και βίωνα οπτικές ψευδαισθήσεις. Έβλεπα ζώα - πουλιά, σκύλους και γιγαντιαίες αράχνες που εμφανίζονταν και εξαφανίζονταν χωρίς ίχνος - αλλά ήξερα ότι δεν θα μπορούσαν να είναι αληθινά.

Ίσως αναρωτιέστε γιατί δεν ζήτησα βοήθεια σε αυτό το σημείο. Σε τελική ανάλυση, αν ήξερες ότι ήταν ψευδαισθήσεις, δεν θα ήταν το προφανές να ζητήσεις ιατρική βοήθεια;

"Με κορόιδευαν"

Οι ανησυχίες μου σχετικά με τις ψυχωτικές μου εμπειρίες είχαν αγνοηθεί πολλές φορές, και οι άνθρωποι με κορόιδευαν τόσο συχνά για τα συμπτώματά μου που ένιωθα ότι ήταν επικίνδυνο για οποιονδήποτε να το γνωρίζει. Δεν πίστευα ότι κανένας στη ζωή μου θα με βοηθούσε. Αποφάσισα να περιμένω μέχρι την ενηλικίωση για να ζητήσω βοήθεια.

Οι ψευδαισθήσεις μου

Μια Τρίτη του φθινοπώρου που ήμουν δευτεροετής φοιτήτρια και δεν τα πήγαινα καλά. Είχα μελετήσει για μια εβδομάδα για μια εξέταση οργανικής χημείας, αλλά τίποτα δεν φαινόταν να κολλάει. Όλα έπεφταν έξω από τον εγκέφαλό μου.

Πρόσφατα είχα πέσει με έναν φίλο μου και οι ψευδαισθήσεις της φωνής μου γίνονταν τρομακτικές. Ο θεραπευτής μου πρότεινε να κλείσω ραντεβού με το γραφείο σχολικής ψυχιατρικής και τελικά υποχρεώθηκα.

Φεύγοντας από τη θεραπεία, σκόνταψα στην τάξη. Η φωνή του καθηγητή φάνηκε να αντηχεί καθώς καθόμουν στον υπολογιστή μου, κοιτάζοντας μια κενή σελίδα. Στη συνέχεια, είχα μια τρομακτική εμπειρία εκτός σώματος.

Μετά το μάθημα, έστειλα ένα απελπισμένο κείμενο στον μοναδικό μου φίλο, λέγοντας ότι έπρεπε να με συναντήσει αμέσως. Έχασα την ικανότητα να μιλάω, κάνοντας μόνο μονοσύλλαβους ήχους. Άρχισα επίσης να γράφω παράλογα πράγματα σε ένα περιοδικό. Ο φίλος μου κάλεσε το κέντρο άμεσης βοήθειας και με πήγαν στο νοσοκομείο. Δεν έκανα εισαγωγή στην ψυχιατρική κλινική αλλά έμεινα στα επείγοντα. Είδα τους γονείς μου μετά από 9 ώρες.

Οι γονείς μου ήλπιζαν, ειδικά η μητέρα μου, ότι θα γινόμουν πάλι αυτή που γνώριζαν. Όμως κάτι στον εγκέφαλό μου είχε αλλάξει ριζικά εκείνο το βράδυ.

Θεραπευτική αγωγή

Δυσκολεύτηκα δύο ακόμη εξάμηνα ως φοιτήτρια μερικής απασχόλησης με πλήρη σχιζοφρένεια, αλλά τελικά έφυγα από το πανεπιστήμιο με ιατρική άδεια. Ήταν καταστροφικό, αλλά η απώλεια κατέληξε να είναι η νέα μου αρχή.

Βρήκα την ψυχοθεραπεύτρια μου, την κυρία Β, στην οποία οφείλω πραγματικά πολλά. Πέρασα από θεραπεία αποκατάστασης, έμαθα πώς να ξαναδιαβάζω και απέκτησα κοινωνικές δεξιότητες.

Η απώλεια της ικανότητας ανάγνωσης ήταν μια από τις δυσκολότερες πτυχές της σχιζοφρένειας μου. Από το επίπεδο κολλεγίου έφτασα στο να μην μπορώ να διαβάσω μια πρόταση.

Δεν μπορούσα να παραμείνω συγκεντρωμένη ή να επεξεργαστώ τις λέξεις.

Για να ξαναχτίσω τις ψυχικές μου ικανότητες, περνούσα ώρες κάθε μέρα για μήνες, ακούγοντας ακουστικά βιβλία. Τελικά, μετά από ένα χρόνο κατάφερα να διαβάσω ένα κανονικό βιβλίο.

Η Συμφιλίωση με τις παραισθήσεις

Ένα άλλο σημαντικό μέρος της θεραπείας της σχιζοφρένειας είναι να μάθει ο ασθενής πώς να αναδιαμορφώσει και να αλλάξει τον τρόπο που αντιδρά στις ψευδαισθήσεις.

Στη θεραπεία, έμαθα να σταματώ να αντιδρώ με φόβο και να σταματώ να παλεύω τις ψευδαισθήσεις. Τις αναγνωρίζω και προχωρώ. Να συνειδητοποιήσουν ότι δεν έχουν καμία εξουσία πάνω μου.

Καθώς έχω αναπτύξει αυτήν την ικανότητα, οι παραισθήσεις μου έχουν γίνει λιγότερο συχνές και πιο ευχάριστες. Αυτή η προσαρμογή της στάσης απέναντι στις παραισθήσεις ήταν ένας σημαντικός παράγοντας στη λειτουργική ανάκαμψη.

Έχω επιτύχει με τον σχιζοφρενικό εγκέφαλό μου

Η επιστροφή στο πανεπιστήμιο ήταν δύσκολη, αλλά έγινε πραγματικότητα. Άρχισα να εργάζομαι στον λογαριασμό μου στο Instagram και συνδέθηκα με την Εκτελεστική Διευθύντρια Cecilia McGough της ΜΚΟ γνωστή ως Student With Psychosis (SWP). Μου πρόσφερε μια θέση, όπου επί του παρόντος υπηρετώ στην Εκτελεστική Επιτροπή.

Υπηρετώ την κοινότητα της ψύχωσης και αντλώ δύναμη από αυτήν. Πηγαίνω στο μεταπτυχιακό σχολείο για να αποκτήσω το μεταπτυχιακό μου στην κλινική συμβουλευτική ψυχικής υγείας, έτσι ώστε να μπορώ να γίνω ομότιμος επαγγελματίας θεραπευτής για άτομα με ψύχωση.

Σκοπεύω να συνεχίσω να υποστηρίζω την κοινότητα για τα επόμενα χρόνια. Είναι μερικές φορές δύσκολο, αλλά μετά από θεραπεία και μάθηση των δεξιοτήτων για να χειριστώ τα συμπτώματά μου, νιώθω έτοιμη να αντιμετωπίσω ό,τι έρχεται.

Η σχιζοφρένεια διαμόρφωσε τον εγκέφαλό μου και τη ζωή μου, αλλά σίγουρα δεν με κατέστρεψε. Έχω επιτύχει με τον σχιζοφρενικό εγκέφαλό μου".

Η Rose Parker σήμερα είναι blogger, είναι κάτοχος πτυχίου Επιστήμης Ψυχολογίας με ακαδημαϊκές διακρίσεις και είναι μεταπτυχιακή φοιτήτρια στην Κλινική Ψυχικής Συμβουλευτικής.

Σήμερα υπηρετεί στην Εκτελεστική Επιτροπή της ΜΚΟ Student With Psychosis και διαχειρίζεται το Instagram και το podcast PsychosisPsositivity .

Η Rose ελπίζει να βελτιώσει τη ζωή των ατόμων με ψύχωση και τις οικογένειές τους μέσω της εκπαίδευσης.

Πηγή: medicalnewstoday.com

Διαβάστε επίσης
Γεννήθηκε με μία σπάνια ανωμαλία αλλά το κατάλαβε στα 41 της σε έναν υπέρηχο ρουτίνας Σοκαριστική παρενέργεια της COVID-19 - Άφωνοι οι γιατροί Ζέτα Δούκα - Μετά τη 10ετή μάχη με τη νευρική ανορεξία, η νίκη ήρθε με την ΑΝΑΣΑ

# data[].attributes.attachment_link.title
Μέσα από τα μάτια μου: Πώς είναι να ζεις με σχιζοφρένεια - Healthstories.gr - υγεία, διατροφή, ομορφιά, φυσική κατάσταση, κορονοϊός, ειδήσεις, αρθραγραφία, συμβουλές, νέα,

# data[].attributes.attachment_link.description
Την πορεία της ζωής της με τον - όπως λέει η ίδια - σχιζοφρενικό εγκέφαλό της περιγράφει σε άρθρο της η Rose Parker, ρίχνοντας φως στη σχιζοφρένεια και τις παραισθήσεις. "Αν έχετε αναρωτηθεί ποτέ πώς είναι να ζείτε σε μια εναλλακτική πραγματικότητα, τότε έχετε φανταστεί ολόκληρη τη ζωή μου.

# data[].attributes.attachment_link.title
"Διαγνώστηκα με χρόνια σχιζοφρένεια". Η καθηγήτρια ψυχιατρικής Elyn Saks εξομολογείται

# data[].attributes.attachment_link.title
Γκάλβιν: Η πιο σχιζοφρενής οικογένεια των ΗΠΑ και τα εφιαλτικά μυστικά της

# data[].attributes.body
https://youtu.be/EnTqgpLvkVo

# data[].attributes.headline
Βίντεο καθημερινών στιγμών παιδιών με σχιζοφρένεια

# data[].attributes.subject
Βίντεο καθημερινών στιγμών παιδιών με σχιζοφρένεια

# data[].attributes.body
https://youtu.be/PVHNGZ0Omx0

# data[].attributes.body
https://youtu.be/6EueH83nQO8

# data[].attributes.body
https://youtu.be/ZHpKvmTJOhA

# data[].attributes.body
https://youtu.be/BTHtqi4F1TM

# data[].attributes.headline
Από τη μητέρα για έν

# data[].attributes.body
Από τη μητέρα για ένα κορίτσι 7 ετών

# data[].attributes.attachment_link.title
Born Schizophrenic: Jani and Bodhi's Journey 26/5/2014

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
A disturbing and rewarding film, but don't expect any belly laughs or easy answers.

Some Voices centres on Ray (Craig) and his release from a psychiatric hospital. His rehabilation starts fairly well, with Ray working for his protective brother Pete (Morrissey) in a restaurant. However, when Ray falls head over heels in love with Laura (McDonald), a wild Scottish girl, and stops taking his medication, matters spiral out of control. Directorial debutant Simon Cellan Jones has effectively captured the colour (mostly grimy) and energy of Shepherds Bush. However, this is an actors piece and as such Craig and McDonald shine. Especially, McDonald who brings a natural warmth to a difficult role. Ultimately, both a disturbing and rewarding film, but don't expect any belly laughs or easy answers.

Contribute to this page

Suggest an edit or add missing content

By what name was Some Voices (2000) officially released in Canada in English?

Answer

# data[].attributes.attachment_link.description
A disturbing and rewarding film, but don't expect any belly laughs or easy answers. Some Voices centres on Ray (Craig) and his release from a psychiatric hospital. His rehabilation starts fairly well, with Ray working for his protective brother Pete (Morrissey) in a restaurant.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η παρακάτω μελέτη περίπτωσης αποτελεί μια περίληψη των αυτοβιογραφικών σημειώσεων, τις οποίες έγραψε η Ελίζαμπεθ κατά τη διάρκεια της εφηβείας της.

Ανακτήθηκε και μεταφράστηκε από το πανεπιστημιακό σύγγραμμα:

Dumas J. E (2016). La schizophrenie infantile. Psychopathologie de l'enfant et de l'adolescent (163 - 216). 4e edition. De Boeck Superieur s.a.

"Έχω σχιζοφρένεια ή καλύτερα παιδική σχιζοφρένεια. Είναι μια σπάνια διαταραχή κυρίως στα κορίτσια."

"Τα προβλήματά μου άρχισαν με το που ξεκίνησα το σχολείο. Θυμάμαι προσπαθούσα να κρυφτώ είτε στο προαύλιο είτε κάτω από τα θρανία για να μην διαβάσω. Στην πρώτη δημοτικού ήμουν στην προχωρημένη ομάδα ανάγνωσης ακόμα κι αν η μαμά και η γιαγιά μου έπρεπε να έρχονταν κάθε μέρα για να με κάνουν να διαβάσω. Στο τέλος της τρίτης, ήμουν στην πιο αδύναμη ομάδα ανάγνωσης. [...] Τον Οκτώβριο [το παιδί πλέον βρίσκεται στη Τετάρτη δημοτικού], ξαφνικά, δε μπορώ να διαβάσω, ούτε να γράψω ή να μετράω. Όλα μου φαίνονται πολύ μπερδεμένα, επειδή δε μπορούσα καθόλου να καταλάβω τι συμβαίνει με εμένα. Τον Νοέμβριο, ήμουν τόσο άρρωστη που δεν μπορούσα πια να πηγαίνω στο σχολείο. Μπήκα στο νοσοκομείο στις 13 Νοεμβρίου. Έμεινα εκεί για 2 μήνες."

"Μου έδωσαν ένα φάρμακο [...] που με βοήθησε να συνέλθω. [...] Αλλά χρειάστηκε πολύς καιρός μέχρι τα πράγματα να αρχίσουν να πηγαίνουν καλύτερα. Περίπου στα μέσα της πρώτης γυμνασίου άρχισα πραγματικά να συνέρχομαι. [...] Εδώ γράφω τις εμπειρίες και τις δυσκολίες που είχα σε διάφορα θέματα λόγω της ασθένειας μου."

Σχέσεις

"Ήταν πάντα δύσκολο για μένα να έχω φίλους. Θέλω να κάνω φίλους, αλλά δε ξέρω πως. Πάντα νομίζω ότι οι άνθρωποι μιλάνε σοβαρά, πολύ αργότερα καταλαβαίνω ότι αστειεύονταν. Δεν ξέρω καθόλου πώς να προσαρμοστώ, πώς να εξοικειωθώ."

"Τσακώνομαι συνέχεια με τους άλλους. Παίρνω τις πλάκες τους στα σοβαρά και με μπλέκω σε μπελάδες. Δε θυμάμαι να δυσκολεύομαι τόσο πολύ στο να τα πηγαίνω καλά με τα άλλα παιδία όταν ήμουν πιο μικρή. Ίσως με λυπόντουσαν ή σκέφτονταν πως είμαι περίεργη. Στο σχολείο, τους απέφευγα τρέχοντας να κρυφτώ στις τουαλέτες ή κάτω από το θρανίο μου."

"Όταν βγήκα από το νοσοκομείο δεν μπορούσα να τα πηγαίνω καλά με κανέναν. Έτσι λοιπόν τα άλλα παιδιά άρχισαν να με φωνάζουν "καθυστερημένη". Δεν είμαι καθυστερημένη, είμαι αποπροσανατολισμένη, χάνομαι εύκολα και δεν ξέρω τι συμβαίνει. Στην αρχή, δεν καταλάβαινα τι μου έλεγαν. Τελικά, μια συμμαθήτριά μου στη τάξη ειδικής αγωγής έγινε φίλη μου. Με απασχολούσε με κάποιο τρόπο. Αλλά η καλύτερή μου φίλη, είναι η Σίντι το σκυλί μου. Δεν της κάνω τη ζωή εύκολη, αλλά είναι πάντα έτοιμη να μου δώσει αγάπη."

"Μου αρέσει να παίζω μόνη μου. Είναι αυτό που μου αρέσει περισσότερο. Επινοώ φανταστικές ιστορίες. Η μητέρα μου λέει πως είναι κρίμα που δυσκολεύομαι τόσο να γράψω, θα μπορούσα να έγραφα ένα βιβλίο με τη φαντασία που έχω."

Δραστηριότητες

"Δυσκολεύομαι να τελειώσω ότι αρχίζω, ακόμα και να αρχίσω το οτιδήποτε. Για παράδειγμα, εδώ και δύο βδομάδες, αγόρασα πέρλες να φτιάξω σκουλαρίκια ως δώρα Χριστουγέννων. Αλλά δεν έχω ξεκινήσει ακόμα. Θα είχα χρόνο το Σαββατοκύριακο των Ευχαριστιών, αλλά είμαι πολύ απλά ανίκανη να κάτσω και να ξεκινήσω. Παρ'όλ'αυτά, μου αρέσει πολύ να φτιάχνω σκουλαρίκια."

"Πρέπει πραγματικά οι γονείς μου να πέσουν πάνω μου και να θυμώσουν για να κάνω ότι πρέπει να κάνω. Ένας από τους δύο πρέπει πάντα να με παρακολουθεί καθώς κάνω τα μαθήματά μου. Χωρίς αυτό, είτε δε κάθομαι καθόλου, είτε κάθομαι κοιτώντας το κενό. Αφαιρούμαι πολύ εύκολα."

"Έχω ένα σωρό ιδέες για το τι θα ήθελα να κάνω, όπως μικρές κατασκευές για να διακοσμήσω το σπίτι για τα Χριστούγεννα, αλλά δεν κάνω ποτέ τίποτα. Η μητέρα μου λέει πως αυτό που θέλω πραγματικά είναι να κάνει εκείνη όλη τη δουλειά και εγώ να τη κοιτάω να την κάνει. Ίσως έχει δίκιο."

"Τώρα που είμαι στο Λύκειο, μία από τις μεγαλύτερες δυσκολίες για μένα, είναι να προσπαθήσω να κάνω όλη την επιπλέον δουλειά. Όταν ήμουν στο γυμνάσιο, είχα καταφέρει να πείσω τους καθηγητές πως δεν μπορώ να δουλέψω πολύ. Έκλαιγα, έβαζα το κεφάλι μου κάτω από το θρανίο, με έκανα να φαίνομαι τρομερά αγχωμένη ή έκανα πολύ ώρα να ολοκληρώσω απλές ασκήσεις. Τώρα, έχω ασκήσεις άλγεβρας κάθε βράδυ. Και κανέναν δε νοιάζει αν δυσκολεύομαι. Το εξάμηνο ήταν οδυνηρό, αλλά είμαι ευχαριστημένη γιατί προς το παρόν καταφέρνω να καταλαβαίνω την άλγεβρα. Ο πατέρας μου δουλεύει μαζί μου κάθε βράδυ."

"Νομίζω πως αρκετά συχνά φοβάμαι. Φοβάμαι να κάνω κάτι νέο ή δύσκολο γιατί σκέφτομαι πως θα αποτύχω ή θα τα χαλάσω όλα. Είναι πιο εύκολο να ψάξω και να χειριστώ ανθρώπους να το κάνουν στη θέση μου παρά να το κάνω εγώ. Μισώ ό,τι είναι δύσκολο."

Συναισθήματα

"Πάντα είναι πολλά συναισθήματα. Αλλά ένας μεγάλος αριθμός των συναισθημάτων μου είναι απαράδεκτα, ή περισσότερο ο τρόπος που τα εκφράζω να είναι. Βασικά, η μητέρα μου μού λέει συνέχεια: "Μην το κάνεις αυτό" για να ξέρω πότε συμπεριφέρομαι περίεργα. (Εγώ δεν το συνειδητοποιώ)"

"Μερικές φορές, γελάω πολύ όταν τα πράγματα δεν είναι και τόσο αστεία. Επίσης, ενθουσιάζομαι και θυμώνω πολύ εύκολα. Συχνά με φωνάζουν Sarah Bernhardt ( ήταν μια διάσημη ηθοποιός που συχνά υπερέβαλε), επειδή η οικογένειά μου νομίζει πως δραματοποιώ σχεδόν ό,τι μου συμβαίνει. Μερικές φορές, όταν πέφτω, προσποιούμαι πως λιποθυμάω [...]."

"Οι φωτογραφίες μου από όταν ήμουν άρρωστη και στην αρχή της θεραπείας μου δίνουν μια ιδέα της αμβλυμμένης κατάστασης των συναισθημάτων μου. Δεν γελούσα ποτέ. Το πρόσωπό μου δεν είχε ποτέ κανένα συναίσθημα. Έχω ένα κενό βλέμμα σε όλες τις φωτογραφίες του σχολείου μου [...]."

Ψευδαισθήσεις

"Φυσικά άκουγα φωνές. Ξεκίνησαν στη τετάρτη δημοτικού, που ήμουν πολύ άρρωστη. Στην αρχή οι φωνές ήταν ευγενικές, αλλά μετά έγιναν κακιές και με έκαναν να φοβάμαι. Για μια περίοδο, ούτε στο δωμάτιό μου δε μπορούσα να πηγαίνω γιατί φοβόμουν πως μια φωνή που έμενε εκεί θα με αρπάξει. Έπειτα, για κάποιο χρονικό διάστημα, άλλες φωνές ήρθαν, ήταν ευγενικές φωνές και με προστάτευαν από τις κακιές [...]."

"Ήταν εδώ και έξι χρόνια και δε θυμάμαι τι μου έλεγαν οι φωνές. Αλλά θυμάμαι ότι ήταν μια απαίσια και φρικτή εμπειρία. Είχα συνέχεια άσχημο πονοκέφαλο, όταν ερχόντουσαν οι φωνές, έτσι οι γιατροί εξέτασαν τον εγκέφαλό μου με ακτίνες χ για αν δουν αν υπάρχει κάτι μέσα στο κεφάλι μου, αλλά δεν βρήκαν τίποτα."

"Όταν ήμουν πολύ άρρωστη, μπορούσα ακόμα και να δω τις φωνές. Ήταν πολύ περίεργες, όπως τα φαντάσματα (ήταν μία που είχε τρία κεφάλια) [...]. Τώρα, οι φωνές είναι σαν ένα κακό όνειρο. Δε θέλω να ξαναέρθουν, ποτέ, ποτέ. Η σχιζοφρένεια είναι μια ασθένεια πολύ επώδυνη."

Διαταραχή της σκέψης

"Μερικές φορές, όταν μιλάω, μιλάω ασταμάτητα και οι άνθρωποι δυσκολεύονται να καταλάβουν τι θέλω να πω. Η οικογένεια μου μού λέει συνέχεια: "μιλάς, όλο μιλάς". Υποτίθεται πως έπρεπε να καταλάβαινα ότι έπρεπε να σταματήσω να μιλάω ή ότι κανείς δεν καταλάβαινε τι ήθελα να πω. Ο αδερφός μου λέει πως όλα αυτά που έχω να πω δεν ενδιαφέρουν κανέναν, αλλά έτσι μιλάνε πάντα τα αδέρφια μεταξύ τους [...].

"Είναι, βασικά, ένα από τα πρώτα συμπτώματα που εντόπισε ο γιατρός μου. Είχα πολλά προβλήματα που δεν είχαν όνομα. Ο πρώτος ψυχίατρος νόμιζε πως είχα διαταραχή προσοχής, γιατί δυσκολευόμουν πολύ να προσέξω και να εκτελέσω τις δουλειές μου. Αλλά μια μέρα που δε σταματούσα να μιλάω, η μητέρα μου εξήγησε πως όταν με ακούν θα πρέπει να μοιραζόμαστε την ίδια εμπειρία με εμένα για να καταλάβουν τι λέω αλλά ακόμα και έτσι ήταν δύσκολο. Ο γιατρός είπε πως αυτό είναι σοβαρό σύμπτωμα και με ρώτησε αν άκουγα φωνές. Όταν του είπα πως ναι, είπε πως θα πρέπει να νοσηλευτώ [...]. Οι γονείς μου πανικοβλήθηκαν."

"Μιλάω συνέχεια χωρίς να ξέρω πώς να σταματήσω. Έχω επίσης δυσκολία στη γραφή. Ξεχνάω λέξεις από φράσεις ή ξεκινάω να γράψω μια λέξη και δεν την τελειώνω. Έτσι, φυσικά, οι φράσεις δεν βγάζουν κανένα νόημα. Συχνά οι φράσεις μου είναι πολύ μεγάλες. Υποθέτω πως δεν ξέρω πώς να με σταματήσω ούτε όταν γράφω. Δεν μπορώ να γράψω παραπάνω από μία δυο παραγράφους γιατί μπερδεύομαι απίστευτα [...]."

Επίλογος

"Η ασθένεια βρίσκεται σε ύφεση εδώ και πάνω από δέκα χρόνια. Όταν ρωτάμε τον ψυχίατρο ή τον ψυχολόγο μου τι μου επιφυλάσσει το μέλλον, μας λένε πως απλά δεν ξέρουν [...] Κάθε βράδυ προσεύχομαι να μπορέσω να μείνω σε ύφεση. Προς το παρόν, συμβαίνει με τη βοήθεια της θεραπείας μου, των φαρμάκων, της οικογενείας μου και μερικών καθηγητών."

# data[].attributes.attachment_link.title
Προσωπική ιστορία: "Η ζωή της Ελίζαμπεθ." - psychoedu.gr

# data[].attributes.attachment_link.description
"Έχω σχιζοφρένεια ή καλύτερα παιδική σχιζοφρένεια. Είναι μια σπάνια διαταραχή κυρίως στα κορίτσια."

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Λέω στον εαυτό μου ότι ο γιος μου δεν είναι κατακερματισμένος, είναι ολόκληρος, είναι έξυπνος όπως ο John Nash, ο βραβευμένος με το βραβείο Νόμπελ Οικονομικών. Θα θεραπευθεί και δεν θα χρειαστεί να αναφέρουμε σε κανέναν αυτό το κεφάλαιο της ιστορίας. Ποτέ.

Αρχίζει τις πρώτες πρωινές ώρες, στο δωμάτιο όπου βρίσκεται το πλυντήριο. Τον βρίσκω μόνο του, να ψάχνει τα καλώδια του τηλεφωνικού κυκλώματος.

Έτσι μας παρακολουθούν, ψιθυρίζει ο γιος μου. Πρέπει να σταματήσουμε κάποια πράγματα, να αλλάξουμε τους δέκτες, μπορώ να το κάνω.

Ποιος;, τον ρωτώ. Ποιος μας παρακολουθεί; Και γιατί;

Φέρνει το δάχτυλο στα χείλη του για να μου δείξει ότι πρέπει να σιωπήσω και αρχίζει να ψάχνει τα εργαλεία. Δεν φαίνεται αρκετά σίγουρος για αυτό που ψάχνει.

Ποτέ δεν έχει ασχοληθεί με καλώδια στη ζωή του, και εκτός αυτού, έχουμε διακόψει προσωρινά τη σταθερή μας γραμμή. Αυτά τα καλώδια που ο 19χρονος γιος μου έχει εμμονή είναι μέρος μιας συσκευής από μια περασμένη εποχή.

Τρέμω από την υγρασία σε αυτήν την αίθουσα, αλλά όχι από το δάπεδο του τσιμέντου κάτω από τα γυμνά πόδια μου. Είμαι από το Λονδίνο και γνωρίζω από δύσκολους χειμώνες. Τα νεύρα μου με κάνουν να τρέμω. Φοβάμαι το δικό μου παιδί.

Ο σύντροφός μου είναι στο Σαν Φρανσίσκο και είμαστε στο Λος Άντζελες. Δεν υπάρχει εθνικό σύστημα υγείας εδώ. Δεν έχουμε κάπου να πιαστούμε, μόνο ο γιος μου και εγώ σε μια αστραφτερή μητρόπολη ξένων.

Παίρνει το σημειωματάριό του και ένα στυλό μαρκαδόρο από τη τσάντα του για να μου το συλλαβίσει σιωπηλά. Καθώς την κλείνει, βλέπω την άκρη του μεγάλου οδοντωτού μαχαιριού της κουζίνας μας, εκείνου που χάθηκε πριν λίγες μέρες.

Δεν μπορούμε να εμπιστευθούμε κανέναν, γράφει. Οι υπολογιστές και τα τηλέφωνά μας έχουν κοριούς. Άκου, το ακούς αυτό;. Κουνάω το κεφάλι μου, ανίκανη να ανιχνεύσω τίποτα. Είναι ένα ελικόπτερο που μας κατασκοπεύει.

Όταν τελικά καταλαβαίνω ότι αυτό δεν είναι ένα παραλήρημα που μπορεί να σταματήσει με χάπια και έναν καλό ύπνο και όταν σταματήσω να αρνούμαι ότι ο γιος μου είναι οπλισμένος, τον μεταφέρω στο πλησιέστερο ψυχιατρικό νοσοκομείο, όπου κρατείται χωρίς τη θέλησή του για 72 ώρες καθώς θεωρείται επικίνδυνος για τον εαυτό του ή για άλλους. Η συμπτωματολογία του εξετάζεται και ταξινομείται σαν να είναι κάποια σπάνια και λεπτή πεταλούδα και εμφανίζεται με μια ετικέτα: σχιζοσυναισθηματική διαταραχή.

Είναι μια πολύπλοκη διαταραχή με χαρακτηριστικά τόσο της σχιζοφρένειας (διαταραχή σκέψης) όσο και της διπολικής (διαταραχής διάθεσης). Βασικά, ο γιος μου είχε ένα ψυχωτικό επεισόδιο. Έτσι το αποκαλούν όταν κάποιος διαλύεται από την ψυχή του.

Καθώς πηγαίνουμε προς το σπίτι, τον κοιτάζω από τον καθρέφτη μου για να δω πού σκορπίστηκε. Μου φαίνεται ολόκληρος.

Διαβάστε σχετικά: Πώς είναι να μεγαλώνεις με μία μητέρα ψυχικά ασθενή;

Κατεβάζω ταχύτητα και παρατηρώ τις αυξανόμενες σκηνές των άστεγων. Υπάρχουν σκηνές από καμβά, ανθεκτικοί καναπέδες και μυρίζω λουκάνικα που μαγειρεύονται σε μια σόμπα. Πηγαίνουμε εγκαίρως γύρω από το Runyon Canyon, για να γίνουμε μάρτυρες του "φωνακλά" (όπως το αποκαλούν οι ντόπιοι), που πηγαίνει πεζός μέχρι το παρατηρητήριο Mulholland, φωνάζοντας αισχρότητες σε ανθρώπους που μόνο αυτός φαίνεται να βλέπει.

Λέω στον εαυτό μου ότι ο γιος μου δεν θα γίνει ποτέ άστεγος, ούτε θα ουρλιάζει στο δρόμο. Είναι έξυπνος όπως ο John Nash, ο βραβευμένος με το βραβείο Νόμπελ Οικονομικών. Θα θεραπευθεί και δεν θα χρειαστεί να αναφέρουμε σε κανέναν αυτό το κεφάλαιο της ιστορίας. Ποτέ.

Δεν θα είναι η πρώτη φορά που η οικογένειά μου έχει θάψει κάτι στην οικογενειακή αίθουσα της ντροπής. Δεν γνώρισα ποτέ τη γιαγιά μου, που πέρασε 40 χρόνια ζώντας πίσω από αδιαπέραστα γοτθικά τείχη στο Ψυχιατρικό νοσοκομείο Banstead της Αγγλίας.

Ανοίγω τα παράθυρα του αυτοκινήτου για να αφήσω έξω λίγη από την πνιγμένη μελαγχολία.

Όταν έρχεται η νύχτα, κοιμάμαι σπασμωδικά, με δυσαρέσκεια. Αν κάτι που έκανα ή είπα προκάλεσε το βραχυκύκλωμα στον εγκέφαλο του γιου μου, τον έκανε να πλημμυρίζει με ντοπαμίνη, να χάνει τη γνωστική λειτουργία και τη βραχυπρόθεσμη μνήμη, τότε σίγουρα μια αλλαγή από την πλευρά μου θα αρκεί για να εμφανιστεί μια θεραπεία.

Το παιδί μου είναι και αυτό ανήσυχο. Ακούω να ανοιγοκλείνει την πόρτα του ψυγείου καθώς σηκώνεται να φάει τη νύχτα. Έπειτα βρίσκεται στο κατώφλι της κρεβατοκάμαράς μου. Μπορεί να έκλαιγε, αλλά δεν μπορώ να είμαι βέβαιη.

Έλα εδώ. Τον ακουμπάω απαλά στο στρώμα μου.

Ανεβαίνει στο κρεβάτι μου, αναπνέοντας δύσκολα. Παίρνει το γκρίζο μάλλινο σκυλάκι μας πάνω στο στήθος του και φιλάει το κεφάλι της, χαϊδεύοντας απαλά τη γούνα της ανάμεσα στα αυτιά της.

Φοβάσαι το μεγάλο σεισμό;, ρωτάει.

Όχι, του λέω. Το σπίτι μας βρίσκεται στο βράχο, στο καλύτερο μέρος εάν γίνει ένας σεισμός.

Αυτό που δεν του λέω είναι ότι έχουμε ήδη χτυπηθεί. Το μεγάλο χάσμα χρονίων ασθενειών έχει δημιουργήσει μια ρήξη στην πραγματικότητά μας. Το οικογενειακό μας τοπίο δεν θα είναι ποτέ ξανά το ίδιο.

Κλείνει τα μάτια του. Η πανσέληνος λάμπει μέσα από το παράθυρο του υπνοδωματίου, φωτίζοντας το πρόσωπό του σαν προβολέας.

Ξέρω ότι θα πρέπει να του ζητήσω να επιστρέψει στο δωμάτιό του επειδή είναι ένας μεγάλος άντρας τώρα, αλλά θέλω να τον τυλίξω, να τον σπρώξω κάτω από τα καλύμματα για να μπει σε χειμερία νάρκη για το χειμώνα. Με αυτόν τον τρόπο δεν θα μπορεί να τρέξει στο δρόμο για να ξεφύγει από τα φανταστικά ελικόπτερα που παρακολουθούν, να επιτεθεί στους φίλους που πιστεύει ότι προσπαθούν να τον σκοτώσουν ή να πυροβοληθεί από αστυνομικούς που δεν καταλαβαίνουν.

Όταν ήταν μωρό, σκέφτηκα ότι αν τον αγαπούσα αρκετά, θα σταματούσα οτιδήποτε κακό θα μπορούσε να συμβεί. Κοιτάζω το φαρδύ μέτωπό του και προσπαθώ να φανταστώ τους νευρώνες που αποτυγχάνουν να δουλέψουν στον προμετωπιαίο λοβό του.

Έξω χαράζει και τα πουλιά τιτιβίζουν σαν να όλα να πηγαίνουν καλά στον κόσμο. Σκέφτομαι την επόμενη μέρα, τις επόμενες εβδομάδες και πώς θα τα κατάφερνε αν ζούσε παραπάνω από εμένα. Θέλω να μείνω σπίτι, να τον προστατεύσω από τον εαυτό του και τις διαταραγμένες σκέψεις του, αλλά πρέπει να διδάξω και μια τάξη.

Σηκώνομαι από το κρεβάτι. Μείνε εδώ, μωρό μου, ψιθυρίζω καθώς τον σκεπάζω με τα καλύμματα. Του χαϊδεύω το μέτωπο και είναι ζεστό, σαν κάτι να μαγειρεύεται στο μυαλό του. Ένα μωρό με ύψος 1,75 εκατοστά και 72 κιλά.

Κοιτάζω στα στατιστικά στοιχεία ότι το λιγότερο από το 1% του ενήλικου πληθυσμού που διαγιγνώσκεται με σχιζοφρένεια, είναι πιο πιθανό να βλάψουν τον εαυτό τους από οποιονδήποτε άλλο.

Αλλά όταν περνούν λίγες ώρες χωρίς να ακούσω νέα από το γιο μου, νιώθω το μετασεισμό του επεισοδίου του. Το σαγόνι μου σφίγγει και η κοιλιά μου αναστατώνεται. Όταν τελικά τον βρίσκω, το σώμα μου ηρεμεί. Αντιλαμβάνομαι ότι μεταμορφωνόμαστε σε κάτι νέο, μια αυξανόμενη συμβίωση. Εξαρτώμαστε ο ένας από τον άλλο γιατί εξαρτάται και η ζωή μας. Σε αυτές τις πρώτες μέρες είναι ο μόνος τρόπος επιβίωσης.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
σχιζοφρένεια

# data[].attributes.attachment_link.title
Η συγκινητική κατάθεση μίας μητέρας για το παιδί της με ψύχωση

# data[].attributes.attachment_link.description
Λέω στον εαυτό μου ότι ο γιος μου δεν είναι κατακερματισμένος, είναι ολόκληρος, είναι έξυπνος όπως ο John Nash, ο βραβευμένος με το βραβείο Νόμπελ Οικονομικών. Θα θεραπευθεί και δεν θα χρειαστεί να αναφέρουμε σε κανέναν αυτό το κεφάλαιο της ιστορί...

# data[].attributes.attachment_link.title
A Beautiful Mind (2001) Official HD Trailer [1080p]

# data[].attributes.attachment_link.title
Words on Bathroom Walls | Official Trailer  | In Theaters August 21

# data[].attributes.headline
πως στηριζουμε ενα μελος της οικογενειας που εμφανιζει ψυχωση

# data[].attributes.subject
πως στηριζουμε ενα μελος της οικογενειας που εμφανιζει ψυχωση

# data[].attributes.body
https://enallaktikidrasi.com/2022/05/pws-stirixoume-ena-melos-oikogeneias-emfanizei-psixwsi-5-simantika-stoixeia/?mc_cid=11788fc9e0&mc_eid=20a326473e

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Εναλλακτική Δράση

# data[].attributes.attachment_link.title
Πώς να στηρίξουμε κάποιον αγαπημένο μας που εμφανίζει ψύχωση - 5 σημαντικά στοιχεία να θυμόμαστε - Εναλλακτική Δράση

# data[].attributes.attachment_link.description
Βυθισμένη στο στίγμα, η ψύχωση είναι μία από τις περισσότερο παρεξηγημένες ψυχικές διαταραχές.

# data[].attributes.headline
Characteristics and Risk Factors for Suicide in People with Schizophrenia inComparison to Those without Schizophrenia

# data[].attributes.subject
Characteristics and Risk Factors for Suicide in People with Schizophrenia inComparison to Those without Schizophrenia

# data[].attributes.headline
School-Based Interventions to Reduce Stigma towards Schizophrenia

# data[].attributes.subject
School-Based Interventions to Reduce Stigma towards Schizophrenia

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
The Journal of Neuropsychiatry and Clinical Neurosciences

# data[].attributes.attachment_link.description
The American Psychiatric Association (APA) has updated its Privacy Policy and Terms of Use, including with new information specifically addressed to individuals in the European Economic Area. As described in the Privacy Policy and Terms of Use, this website utilizes cookies, including for the purpose of offering an optimal online experience and services tailored to your preferences.

# data[].attributes.attachment_link.title
A poem by a schizophrenic about living with schizophrenia/Word Salad

# data[].attributes.attachment_link.title
Disorganized speech - Intro to Psychology

# data[].attributes.attachment_link.title
I Am Not A Monster: Schizophrenia | Cecilia McGough | TEDxPSU

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
6. Παιδική ψύχωση-Παιδική σχιζοφρένεια

Μία από τις βαρύτερες ψυχικές διαταραχές της παιδικής ηλικίας είναι η παιδική
ψύχωση. Παρουσιάζει μια πολύπλοκη κλινική εικόνα, που εκφράζεται με γνωσιακές,
συναισθηματικές και συμπεριφεριολογικές διαταραχές. Δείχνει τη βαθιά διαταραχή
της αντίληψης που έχει το παιδί για τον εαυτό του και των σχέσεων με το περιβάλλον
του. Οι επιπτώσεις της είναι σοβαρές τόσο στη δόμηση της προσωπικότητας του
παιδιού όσο και στη ζωή της οικογένειας. Η παιδική σχιζοφρένεια αποτελεί την
πιο σοβαρή μορφή της παιδικής ψύχωσης.

Αιτιοπαθογένεια

Πολυάριθμες μελέτες έχουν αφιερωθεί στην αιτιοπαθογένεια της παιδικής ψύχωσης.
Οργανικοί και περιβαλλοντικοί παράγοντες έχουν ενοχοποιηθεί χωρίς να έχει αποκατασταθεί
μια σαφής αιτιολογική σχέση. Μελέτες για την κληρονομικότητα σε διδύμους, σε
υιοθετημένα παιδιά οι βιολογικοί γονείς των οποίων νοσούσαν και σε παιδιά σχιζοφρενών
γονέων απέδειξαν τη σημασία του γενετικού παράγοντα. Όσο πιο πρώιμη είναι η
έναρξη της νόσου τόσο αυξάνει η γενετική ευαλωσιμότητα. Η μελέτη των οργανικών
παραγόντων οδήγησε στον εντοπισμό νευροανατομικών ανωμαλιών. Στη σχιζοφρένεια
που ξεκίνησε στην παιδική ηλικία διαπιστώνονται προοδευτική αποπλάτυνση των
πλαγίων κοιλιών, μείωση του συνολικού όγκου του εγκεφάλου, δομικές μεταβολές
του κροταφικού λοβού και μείωση του μετωπιαίου μεταβολισμού. Εξάλλου, η ηλεκτροφυσιολογική
διερεύνηση δείχνει τη δυσκολία αυτών των παιδιών να εστιάσουν την προσοχή τους
και να επεξεργαστούν πληροφορίες. Ακόμη, στο ιστορικό ψυχωτικών παιδιών απαντώνται
συχνότερα προγεννητικές και περιγεννητικές επιπλοκές, αλλά η αιτιολογική αξία
τους αμφισβητείται. Οι ψυχογενετικές απόψεις ενοχοποιούν παράγοντες του περιβάλλοντος,
όπως η διαταραγμένη προσωπικότητα των γονέων, οι στρεβλές συζυγικές σχέσεις
ή η "ψευδοαμοιβαιότητα" κατά την οποία οι οικογενειακές συγκρούσεις
καλύπτονται και τίποτα δεν συζητείται ανοιχτά. Οι μητέρες ψυχωτικών παιδιών
περιγράφονται υπερπροστατευτικές, κυρίαρχες, αγχώδεις ψυχαναγκαστικές ή αντίθετα
αδύναμες, ανώριμες, με καθαρά αμφιθυμική συμπεριφορά απέναντι στο παιδί

Κλινικές μορφές παιδικής ψύχωσης

Η κλινική εικόνα των παιδικών ψυχώσεων χαρακτηρίζεται από τη βαρύτητα αλλά
και την πολυμορφία της ψυχοπαθολογίας. Η συμπτωματολογία διαφέρει ανάλογα με
την ηλικία έναρξης. Έτσι, διακρίνουμε δύο κλινικές μορφές: τις πρώιμες παιδικές
ψυχώσεις με έναρξη πριν από την ηλικία των πέντε ετών και τις ψυχώσεις με μεταγενέστερη
έναρξη που αντιστοιχεί στη λανθάνουσα ηλικία (6-12 ετών).

Πρώιμες παιδικές ψυχώσεις

Ο συνδυασμός διαταραχών που μπορούν να εμφανιστούν στην αρχή της ζωής του
παιδιού σηματοδοτεί την ψυχωτική εξέλιξη. Οι διαταραχές αφορούν κυρίως στη διατροφή
(αδυναμία θηλασμού, ανορεξία, εμετοί) ή τον ύπνο (διεγερτική αϋπνία με αυτοεπιθετικές
δραστηριότητες, π.χ., χτύπημα του κεφαλιού στα κάγκελα του κρεβατιού). Δεν εμφανίζονται
οι "πρώτοι οργανωτές" σύμφωνα με τον R.Spitz, δηλαδή το χαμόγελο που
απευθύνεται σε κάποιο πρόσωπο και το άγχος του όγδοου μήνα που προκαλείται φυσιολογικά
από την παρουσία ξένου. Το ψυχωτικό βρέφος δυσκολεύεται να εγκαταστήσει τη σχέση
με τη μητέρα. Είτε είναι υπερβολικά προσκολλημένο επάνω της είτε αδιαφορεί τελείως
και δημιουργεί σχέση με οποιονδήποτε ξένο. Παρατηρείται επίσης απουσία μεταβατικού
αντικειμένου, που είναι το αγαπημένο αντικείμενο του παιδιού (κουκλάκι, ζωάκι,
κουβέρτα) και αντικαθιστά στη φαντασία του τη μητέρα κατά την απουσία της.

Η κατάκτηση δεξιοτήτων μπορεί να γίνει πρώιμα ή να καθυστερήσει και βιώνεται
με χαρακτηριστική αδιαφορία εκ μέρους του παιδιού. Συχνά παρατηρείται παλινδρόμηση
και απώλεια κεκτημένων δεξιοτήτων. Ο λόγος επίσης μπορεί να κατακτηθεί πρώιμα
ή να καθυστερήσει. Ακόμη, παρατηρούνται ιδιάζουσες εκφράσεις και παράξενος τόνος
της φωνής, ενώ η σύνταξη θυμίζει λόγο ενήλικου. Το άγχος είναι διάχυτο και συνοδεύεται
από υπερκινητικότητα ή επιθετική συμπεριφορά. Υπάρχουν περίεργες φοβίες που
συχνά αφορούν στο σώμα του παιδιού. Οι ψυχαναγκαστικές συμπεριφορές ξεπερνούν
τις συνήθεις τελετουργίες που παρουσιάζουν παιδιά δύο έως τριών ετών και καταλαμβάνουν
τους περισσότερους τομείς της ζωής του παιδιού: γεύμα, ύπνος, αφόδευση.

Παιδικές ψυχώσεις με μεταγενέστερη εξέλιξη

Εκδηλώνονται από την ηλικία των τεσσάρων με πέντε ετών μέχρι την εφηβεία.
Διαχωρίζονται σε σχέση με τις προηγούμενες από το γεγονός ότι τα παιδιά αυτά
μπόρεσαν να κατακτήσουν τρόπους επικοινωνίας κυρίως μέσω του λόγου. Οι νοητικές
τους ικανότητες είναι φυσιολογικές και η προσαρμογή τους μέχρι την εκδήλωση
της ψύχωσης σχετικά ικανοποιητική. Οι κλινικές εκδηλώσεις είναι ποικίλες και
αλληλοκαλύπτονται. Κυριαρχεί η δυσκολία σύναψης διαπροσωπικών σχέσεων. Η απομόνωση
είναι αποτέλεσμα συναισθηματικής αναστολής και καταθλιπτικής διάθεσης. Το συναίσθημα
είναι ασταθές και κυμαίνεται από την κατάθλιψη μέχρι την υπερδιέγερση που έχει
μανιακή χροιά. Το παιδί γίνεται υπερκινητικό, με ακατάπαυστες και διάσπαρτες
δραστηριότητες.

Μια πλήρης διακοπή της λεκτικής επικοινωνίας μπορεί να σηματοδοτήσει την έναρξη
της ψύχωσης. Αλλοτε παρατηρούνται εξαφάνιση λέξεων τις οποίες το παιδί είχε
μάθει και χρησιμοποιούσε, παραγωγή λέξεων χωρίς σημασία και ιδιάζουσα χρήση
του λόγου. Η κινητικότητα επίσης είναι διαταραγμένη με χαρακτηριστικό περπάτημα,
άκαμπτη στάση του σώματος και δυσκολία στις λεπτές κινήσεις. Η επιθετικότητα
είναι κυρίαρχη σε όλες τις εκδηλώσεις του ψυχωτικού παιδιού. Καταστρέφει αντικείμενα,
τα παιχνίδια του, τις ζωγραφιές του ή στρέφεται εναντίον προσώπων του περιβάλλοντός
του (δαγκώνει, κλωτσά, χτυπά), ακόμη και εναντίον του εαυτού του. Στο σχολείο
η προσαρμογή είναι δύσκολη λόγω των διαταραχών συμπεριφοράς. Η μάθηση είναι
ανισομερής, το ενδιαφέρον του παιδιού υπερεπενδύεται σε ορισμένους τομείς, με
αποτέλεσμα να σημειώνονται επιλεκτικές επιδόσεις σε αυτούς, ενώ άλλοι υπολείπονται
και παρουσιάζουν κενά (π.χ., ο μαθητής είναι πολύ καλός στα μαθηματικά και αδυνατεί
να μάθει ιστορία).

Δείτε Επίσης: Ψυχοφάρμακα
στα παιδιά τους δίνουν Αυστραλοί γονείς, Ψυχικά
νοσήματα: Όχι στον αποκλεισμό, ναι στη φροντίδα, Ερωτήσεις
που διαλύουν τους μύθους για τις ψυχικές ασθένειες,

Παιδική σχιζοφρένεια

Η παιδική σχιζοφρένεια είναι σπάνια και, μάλιστα, 50 φορές λιγότερο συχνή
σε παιδιά κάτω των 15 ετών από ό,τι σε ενήλικους. Η συχνότητα με την οποία συναντάται
η διαταραχή είναι σταθερή κατά τα παιδικά χρόνια αλλά παρουσιάζει μια δραματική
έξαρση στην εφηβεία. Για την περιγραφή της κλινικής εικόνας της παιδικής σχιζοφρένειας,
θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας παράγοντες που έχουν σχέση με το επίπεδο της
ανάπτυξης και της ψυχοσυναισθηματικής ωριμότητας του παιδιού κατά την ηλικία
έναρξης.

Η παιδική σχιζοφρένεια διαφοροποιείται από εκείνη των ενηλίκων σε ορισμένα
σημεία της κλινικής εικόνας και ως προς την πρόγνωση. Οι τυπικές σχιζοφρενικές
διαταραχές εμφανίζονται από την ηλικία των έξι με επτά ετών και μέχρι την εφηβεία
αποκτούν βαθμιαία την κλινική εικόνα της σχιζοφρένειας των ενηλίκων. Τα αγόρια
υπερέχουν των κοριτσιών σε αναλογία 2:1, αλλά δεν διαχωρίζονται ως προς τη σοβαρότητα
των συμπτωμάτων ή την εξέλιξη. Είναι αρκετά δύσκολο να εκτιμηθούν στο παιδί
η δοκιμασία της πραγματικότητας, οι ψευδαισθήσεις, το παραλήρημα και οι τυπικές
διαταραχές της σκέψης. Η εκτίμηση αυτών των συμπτωμάτων είναι δυνατή μόνον εάν
το παιδί έχει φτάσει σε μια ικανοποιητική ωριμότητα, νοητική ηλικία και λεκτική
επικοινωνία.

Στη νηπιακή ηλικία το παιδί παρουσιάζει διαφορετική αίσθηση πραγματικότητας,
έχει φανταστικούς φόβους και μέσα από τα παιχνίδια ζει τις φαντασιώσεις του.
Τα παιδιά έχουν μια τάση να αναπτύσσουν ιδιωτικές σηματοδοτήσεις διαφορετικές
από την εξωτερική πραγματικότητα για να καλύπτουν τις αγχογόνες και φοβογόνες
εμπειρίες. Παρουσιάζουν επίσης έλλειψη δεξιότητας στο να εξηγούν και να περιγράφουν
εσωτερικές εμπειρίες. Γι΄ αυτόν το λόγο υπάρχουν προβλήματα στη διάγνωση των
ψευδαισθήσεων στην παιδική ηλικία. Οι ψευδαισθήσεις είναι κοινές σε παιδιά με
υψηλό πυρετό. Σε μη ψυχωτικά παιδιά προσχολικής ηλικίας μπορούν να εκδηλωθούν
"καλοήθεις ψευδαισθήσεις" υπό την επήρεια στρες. Πρόκειται για οπτικές
ή απτικές ψευδαισθήσεις (κυρίως έντομα ή ζώα), με οξεία έναρξη και βραχεία διάρκεια
(ώρες ή ημέρες).

Οι ψευδαισθήσεις στην παιδική σχιζοφρένεια είναι κυρίως ακουστικές (φωνές
γονέων, αδελφών, συγγενών) και παρατηρούνται σε υψηλά ποσοστά (50%-80%) και
σε μικρότερο βαθμό οπτικές, οσφρητικές, απτικές. Οι μη ακουστικές ψευδαισθήσεις
δεν απαντώνται μεμονωμένες, αλλά συνοδεύουν πάντα τις ακουστικές. Η κλινική
εικόνα δείχνει την έλλειψη οργάνωσης και συστηματοποίησης του παραληρήματος.
Τα θέματα είναι απλά μεγαλομανιακά ή διωκτικά. Τα θέματα σεξουαλικού περιεχομένου
εμφανίζονται κυρίως στην εφηβεία. Όσο αυξάνει η ηλικία, οι ψευδαισθήσεις και
οι παραληρητικές ιδέες γίνονται πιο πολύπλοκες και οργανωμένες. Οι διαταραχές
της σκέψης περιλαμβάνουν ασυναρτησία, έλλειψη συνειρμών, νεολογισμούς. Με την
ανάλυση του λόγου διαπιστώνονται η υπολειμματική επικοινωνία και διαταραχές
προσοχής, μάθησης και αφηρημένης σκέψης.

Το συναίσθημα είναι ρηχό ή απρόσφορο.

Η θεραπευτική αντιμετώπιση εξαρτάται από την ένταση και τη σοβαρότητα των
συμπτωμάτων, από την οξεία ή μη έναρξη καθώς και από την ηλικία του παιδιού.
Νοσηλεία σε εξειδικευμένο παιδοψυχιατρικό πλαίσιο απαιτείται σε οξεία έναρξη,
που συνήθως συμβαίνει στην εφηβεία και σπανιότερα στη λανθάνουσα περίοδο (ηλικία
6-12 ετών). Σε περίπτωση μακροχρόνιας νοσηλείας, θα πρέπει να γίνει ένας συνδυασμός
που θα περιλαμβάνει την καθαρά θεραπευτική παρέμβαση και ταυτόχρονα θα καλύπτει
τις κοινωνικές και τις εκπαιδευτικές ανάγκες του παιδιού. Σε περιστατικά στα
οποία η έναρξη της νόσου είναι προοδευτική και η συμπτωματολογία ανιχνεύεται
κυρίως στις διαταραχές συμπεριφοράς και τις δυσκολίες προσαρμογής, καταλληλότερο
είναι το νοσοκομείο ημέρας. Το παιδί με αυτό τον τρόπο δεν απομακρύνεται από
το οικογενειακό περιβάλλον, ενώ ταυτόχρονα του παρέχεται μακροχρόνια ειδική
αγωγή.
Φαρμακευτική θεραπεία χορηγείται όταν υπάρχουν παραγωγικά συμπτώματα (ψευδαισθήσεις,
παραλήρημα) ή διεγερτική συμπεριφορά και επιθετικότητα. Χορηγούνται νευροληπτικά
με εξατομίκευση των δόσεων, ανάλογα με το βάρος και την ηλικία του παιδιού.

Η ψυχοθεραπεία που προτείνεται εξαρτάται από τη θεωρητική τοποθέτηση του θεραπευτή.
Είναι κοινώς παραδεκτή όμως η προσπάθεια υποστήριξης του παιδιού για να διευκολυνθεί
η προσαρμογή του στην πραγματικότητα. Η έκφραση των αναγκών του και των φόβων
του μέσω του λόγου βοηθά στην ανάπτυξη της έννοιας του εαυτού και της προσωπικής
του ταυτότητας. Σε κάθε θεραπευτική προσέγγιση απαιτείται η συμμετοχή των γονέων.
Από την άλλη, η συμβουλευτική γονέων έχει σκοπό να κατανοήσουν οι γονείς το
πρόβλημα του παιδιού, να εξετάσουν πιθανή δική τους συμμετοχή στην έκφραση αυτού
του προβλήματος και να διευκολύνουν τις θεραπευτικές προσπάθειες. Η διαφορετική
διαγνωστική εκτίμηση καθορίζει εν μέρει και τη θεραπευτική προσέγγιση. Η παιδική
σχιζοφρένεια απαιτεί φαρμακοθεραπεία και πιθανόν νοσηλεία. Αντίθετα, οι μη ειδικές
παιδικές ψυχώσεις, με την ευρύτερη έννοια, αντιμετωπίζονται κυρίως ψυχοθεραπευτικά.

Δείτε Επίσης: Σχιζοφρένεια,
Ξετυλίγεται
σιγά σιγά το κουβάρι της σχιζοφρένειας, Γερμανοί
εντόπισαν γονίδιο που ευθύνεται για την κατατονική σχιζοφρένεια

health.in.gr

# data[].attributes.attachment_link.title
6. Παιδική ψύχωση-Παιδική σχιζοφρένεια | in.gr

# data[].attributes.attachment_link.description
6. Παιδική ψύχωση-Παιδική σχιζοφρένεια Μία από τις βαρύτερες ψυχικές διαταραχές της παιδικής ηλικίας είναι η παιδική ψύχωση. Παρουσιάζει μια πολύπλοκη κλινική εικόνα, που εκφράζεται με γνωσιακές, συναισθηματικές και συμπεριφεριολογικές διαταραχές. Δείχνει τη βαθιά διαταραχή της αντίληψης που έχει το παιδί για τον