# data[].attributes.body
Verantwoording:
het was een zeer spannend stukje uit het boek omdat je niet wist of de Duitsers Roger gingen vinden of niet.

Fragment:
Een vrouw, een man en een meisje. Uit de hals van de vrouw gulpt bloed. Niemand van hen beweegt. Ik blijf onbeweeglijk liggen. Hoor stemmen. Dichtbij. Het zijn twee Duitse wachten. 'Kaputt, iedereen kaputt,' hoor ik de soldaat duidelijk zeggen.
P. 13

# data[].attributes.body
Verantwoording:
Voor mij was dit een zeer ontroerend stukje vanwege dat het de tweede keer is dat Roger Mensen moet achter laten.

Fragment:
Sophie? Tante Finne? De duisternis belemmert mij duidelijk te kunnen onderscheiden wie het is. Zenuwachtig bewegende gedaanten kruipen een voor een in de vrachtwagen. Zodra iedereen naar binnen is, klapt een gewapende man het luik dicht. De motor slaat aan en de vrachtwagen verdwijnt in een stofwolk.
P. 98

# data[].attributes.body
Verantwoording:
Veel belangrijke mensen hadden tijdens de oorlog een koffertje waar belangrijke informatie in zat. Hier was dat ook het geval. Er zat belangrijke informatie in, het behoorde tot de mensen die bij het verzet zaten.

Fragment:
Nu mijn ogen aan de duisternis gewend zijn, bemerk ik een koffer die half onder het stro uitsteekt. Ik pruts het slot los en onderzoek de inhoud. Er steekt een platte doos in. Aan de zijkant hangt een wirwar van draden. In het deksel van de doos steekt een stafkaart waarop namen, kruisjes en punten staan aangeduid.

# data[].attributes.body
Verantwoording:
De kerk was nog zeer belangrijk tijdens de oorlog. Veel mensen gingen bidden voor hun familie meen veile terugkomst te krijgen van de mannen. Vele mensen vluchtten toen ook naar de kerk tijdens de aanval op hoop van veiligheid te vinden.

Fragment:
Het is vreemd de mensen door de geopende poort in de kerk te zien verdwijnen. Waarom worden ze daar naartoe gedreven en waarom houden de soldaten hen onder schot? Naar de dorpskern toe weerklinkt plots hevig en onafgebroken mitrailleurvuur. Dit is Menens weet ik en ren in een opwelling het grasveld over naar de dichtstbijzijnde bomenrij en verstop me achter een dikke plataan.
P. 12

(Foto is de kerk van Oradour)

# data[].attributes.body
Verantwoording:
De meeste huizen hadden vroeger een zolder. Vele mensen schuilde op de zolder wanneer het leger kwam, net zoals Roger en
Sophie.

Fragment:
'Wat zie je?' 'Sst, stil. We nemen de zoldertrap, daar zullen ze ons waarschijnlijk niet zoeken.' Wie klauteren de trapladder op. Ik neem Bobby onder de arm, want die kan de ladder niet op. Zijn pootjes vinden geen houvast. We stoten het valluik open en staan eindelijk op de zolder waar een centimeter dikke stoflaag de houten vloer bedekt.
P. 87

# data[].attributes.body
Verantwoording:
Bij een huis staat meestal achteraan een kleine stal waar je spullen in
opbergt. Vroeger stonden er ook dieren in en soms was het ook een opslagplaats voor voedsel.

Fragment:
Er is ook een kleine stal. Sophie stoot het gammele deurtje openen trekt me naar binnen. 'Wacht hier op me, ik ben zo terug.' Ik blijf alleen achter in het donker van de stal. Het ruikt er naar stro en vochtig gras. Ook de geur van bieten herken ik. Ik laat de deur open om wat meer licht te hebben.
P. 93

# data[].attributes.body
Verantwoording:
Veel mensen in die tijd hadden een boerderij. Het werd ook gebruikt als schuilplaats voor mensen die op de vlucht waren. vaak waren dat Joden want zij waren niet toegelaten daar tijdens de oorlog

Fragment:
De boerderij is een groot gebouw. Aan de rechterzijde liggen de stallen. Aan de linkerzijde is de inrijpoort. In een van de stallen bemerk ik licht.
P. 56

# data[].attributes.body
Verantwoording:
Tijdens de oorlog moesten er natuurlijk treinen rijden. Niet alleen voor spullen te vervoeren, er werden ook mensen mee vervoerd zoals de familie van Roger die uit hun huis waren gezet omdat het leger het in bezit nam.

Fragment:
'Ik denk dat je Oradour best uit je hoofd zet, Roger. Wij gaan naar Limoges. We moeten naar de spoorweg. Volgens het laatste bericht van De valk zou er opnieuw een transport zijn. We gaan dit proberen te verhinderen.'
'Bedoel je dat je die trein gaat opblazen.
P. 73

# data[].attributes.body
Verantwoording:
In de tweede Wereldoorlog werd er veel geschoten met geweren. Vaak werden ook onschuldige mensen bekogeld. Roger en zijn familie waren daar één van.

Fragment:
Zo vlug ik kan kruip ik door het hoge gras en de heesters, weg van de plaats waar nu hevig wordt geschoten. Kogels fluiten boven mijn hoofd. Ik kijk achterom. Mijn zus zie ik niet meer. Opnieuw een schot. Deze keer is het raak. Ik voel een hevige pijn in mijn kuit. Bloed loopt langs mijn been omlaag.
P. 13

# data[].attributes.body
Verantwoording:
Elke morgen voor school maakte Mamam een eitje klaar voor Roger. Soms moest hij ze ook gaan halen. Toen de Duitsers hun dorp binnenkwamen zat hij een ei te eten.

Fragment:
Vandaag hebben we tante en het café geholpen. Verse eitjes van haar kippen. Het is lang geleden dat ik nog eens een ei heb geproefd. Vroeger bijna elke morgen voor we naar school gingen. Maman brak er soms tientallen in de pan. Het was zo'n grote zwarte met een doorgebrande bodem van het veelvuldige gebruik, maar het was de enige pan die zo'n lekkere eierkelk opleverde.
P. 97