# data[].attributes.body
1.      MARCEL STEVENS EN HET KROONTJE

Bakker Marcel Stevens was een geliefde bakker in de Muide. Zijn bakkerij De Kroon lag  op de Meulesteedse steenweg. Hij was vooral gekend voor zijn ‘brokkelinge’ op zich een nevenproduct van zijn overheerlijk madeleinekes. De restjes of misbaksels verkocht hij in plastieken zakken per kilo die maar al te graag door de kinderen uit de buurt werden verorberd. Toen zijn bakkerij uitgroeide hield hij even een industriële bakkerij in de manchesterstraat waar nu Delhaize zit.

Naast zijn lokale bekendheid bracht hij het iets verder. Bakkerij ’t Kroontje was sowieso populair en Marcel besloot zijn banketbakkerij uit te bereiden. Al snel richtte hij Corona (’t kroontje) op en begint in 1937 op industriële schaal met de productie van kleine cakes in een oranje kuipje. Deze zitten nog steeds in het assortiment en heten : Lotus Amico Cake ).  In 1957 trok hij naar de Manchesterstraat (waar nu Delhaize zit) Samen met de Madeleines zijn deze cakes jarenlang de basis van de Belgische cakeproductie.
Vanaf 1965 werkt Antoine, de zoon van Marcel, aan de uitbreiding van het assortiment. Zo introduceert hij in 1970 de Luikse wafel. In 1972 verhuist de productie naar een nieuwe fabriek in Oostakker. Op 1 januari 1974 gaat ‘Corona’ een fusie aan. Met Lotus…

# data[].attributes.body
dans en sport

# data[].attributes.body
een ontmoetingshuis

# data[].attributes.body
Tegen de zijgevel van de Victor Carpentierschool hangt een oorlogsgedenkteken opgericht voor het Geheim Leger. Deze naam doet avontuurlijke geesten dromen, al zeker als je het ‘koddige’ logo er naast ziet. Het Geheim Leger was een gewapende Belgische verzetsgroepering tijdens de Tweede Wereldoorlog, ook bekend onder de benamingen 'Het Belgisch Legioen' en 'Het Leger van België'. De stichter was Charles Claser. Deze verzetsgroepering bestond vooral uit achtergebleven en oud-beroepsmilitairen. Vooral tijdens en vlak voor de bevrijding hielden ze heel wat acties. Op 1948 werd het herdinkingsplakaat ingericht.

# data[].attributes.body
Het voormalige klooster van de zusters van de heilige kindsheid was in die tijd bijzonder van architectuur. De kamers van de zusters lagen aan de kant van een prachtige tuin en de gangen lagen aan de straatkant. Met de bedoeling zoveel mogelijk lawaai en hinder buiten te houden. Deze lijn valt misschien een beetje door te trekken toen het leegstaande klooster, na een doorgang van CAW voor daklozenopvang, bewoond werd door enkele kroostrijke Romagezinnen. Een (nationale) mediastorm want 50 mensen kraakten het gebouw. Verschillende organisaties uit het middenveld bemiddelden met CAW/de Stad en probeerden zo goed mogelijk de gezinnen in complexe levensomstandigheden te begeleiden. De aanvankelijke houding bij de komst van de nieuwe bewoners was opvallend gastvrij.

# data[].attributes.body
De Londenstraat was 2 jaar lang ‘no mans land’. Een lange strook waar autorijden niet mogelijk was, voor de fietsers was dit een hel. De weg lag open, te wachten op een wegdek. Men raakte er niet uit of er kasseien of asfalt zou komen. De projectontwijkkelaar Dirk Valvekens wilde erg graag kasseien om de historische waarde van de site te bewaren. Bewoners wilden geen trilling meer en vonden het de uitgelezen kans om fluister asfalt te laten leggen. Na lange strijd en procedures werd uiteindelijk kasseien gelegd. Een Gentse klucht.

# data[].attributes.body
Café weekend, een café opengehouden door Hilda van de jaren 60 tot begin 2000. Ze had nog authentieke aankleding van toen ze het café overnam. Jammer genoeg door kleinkinderen leeggehaald.
Er werd gedreigd in 1993 dat de limbastraat zou verdwijnen, maar na een spoedzitting kregen de bewoners dit te horen: de straat mag blijven bestaan als de bewoners bereid zijn om de hinder erbij te nemen van de bedrijven die er op termijn zullen komen… Normaal gezien zou dit de inrit worden van het bedrijventerrein, gelukkig..

# data[].attributes.body
Naast de Limbastraat was een moerassig gebied dat groten deels verlaten en onontgonnen was. Verschillende volkstuintjes stonden langs de rand, waar bewoners uit de wijk fruit groenten en kleine boerderijdieren hielden. Deze tuintjes waren ook gekend voor de lekkere pruimenbomen. De Roesoesoe’s van de Muide gingen dan ook regelmatig langs om pruimen te pakken. Daarnaast was dit ook op een andere manier het geval. Bij valavond was dit echter de uitgelezen plaats voor jongeren uit de wijk om daar hun meisje naar toe te brengen voor enige experimenten. Veel dames en heren zijn daar hun maagdelijkheid verloren.

# data[].attributes.body
Jos Verdegem is een begenadigd tekenaar en kunstschilder afkomstig uit de haanstraat in de Muide. Zijn persoonlijkheid wordt beschreven als wispelturig, balorig en theatraal… Hij zou als kind nog op de schoot van Gentse socialistische voorman Edward Anseele hebben gezeten. Vanaf zijn 12de levensjaar werd hij knecht van een huisschilder. ’s Avonds, na de werkuren, volgde hij les aan de Gentse Academie en behaalde er uitstekende resultaten. Op 17 jarige leeftijd trekt hij als vrijwilliger naar de oorlog maar raakt al snel gewond en wordt via connecties van een medesoldaat opgenomen in de Kunstcompagnie. Als eenvoudige volksjongen gaat een heel nieuwe wereld voor hem open. Hij schetst in die periode vooral het frontleven. Daarna experimenteert hij met kleur en maakt hij een aantal fauvistische schilderijen. In 1922 trekt hij naar Parijs. Zijn werk valt er onmiddellijk op en hij krijgt verschillende prijzen en doet mee aan gerenommeerde tentoonstellingen. In 1929 keert hij om onbekende redenen nogal onverwacht terug naar Gent en in 1932 wordt hij benoemd als leraar aan de Gentse academie. Door het leveren van schetsen voor de promotie van de Guldensporenviering op de kouter verliest hij zijn lerarenschaop. Hij zocht zijn inspiratie voornamelijk bij vrouwen en in de wereld van het circus en zwervers. Inhoudelijk valt het op dat hij in een groot aantal werken een geëngageerde maatschappelijke visie verwerkt - residu van zijn proletarische afkomst - terwijl anderzijds, vooral in portretten en naakten, een uitgesproken sensualiteit opvalt. Naast andere tegenslagen houdt enkel de passie voor de kunst hem op de been. Met nog meer verbetenheid werkt hij verder in de stillaan vervallen woning op de Visserij. Opnieuw beland hij in de schrijnende armoede. Hij ligt begraven op Campo Santo en een straat werd naar hem vernoemd.

# data[].attributes.body
Caritatieve instelling volgens buikgevoel door moeder Gilberte beyaert (’t moederke) (vooral voor hulpbehoevende jonge moeders). Een zelfbedruipende hulporganisatie die het niet makkelijk had en tot diep in haar 70’er jaren bleef ze dit doen.

# data[].attributes.body
Herhaaldelijk Belgisch kampioen Stayeren, dit is fietsen achter een brommer op de piste. Was prof van 1926-1950. Haalde ook een tweede plaats na de wereldkampioen. De oorlogsjaren maakten het moeilijk door te breken in zijn sport. 1951-1973 gangmaker, oa voor Patrick Sercu, een groot kampioen in zesdaagse. Woonde in de vorkstraat.

# data[].attributes.body
Huis met stallen achteraan voor pony’s. Deze trokken communicanten door het straat in een feestelijke koets (een cortezeke). Deze pony’s liepen dan door het huis naar achteren. Daarom zo’n brede gang. Huis werd in zowel wo1 als wo2 opgevorderd door Duitse officieren.

# data[].attributes.body
Pierke is een icoon van het (Gentse) poppenspel gebaseerd op het archetype van de Pierot, maar de duidelijke link met de Muide is velen onbekend en hangt samen met de figuren Joris Van Den Broucke en Guust(je) De Puydt.
Guustje De Puydt kwam over als kleine jongen van de Brugse Poort omdat hij daar niet kon aarden. Hij trok in bij zijn meter op de Muide. Hij ging regelmatig op bezoek bij zijn oom Guust De Puydt die muziek speelde en… een drietal poppen had. Nonkel Guust begon een poppenkast en Gustje mocht stilzwijgend de poppen aangeven. Tijdens die oorlogsjaren (’14-’18) startte het populaire Spelleke Van De Muide, stiekem in de voorkamer . Aanvankelijk kondigde een pierotfiguur met lange arm het einde van het spel aan die iedereen ‘buitenklopte’. Gustje mocht, bij slechte stem van zijn nonkel, eens meedoen en Nonkel Gust riep in het schoon vlaams ‘pieter’ op. De bezoekers hoorden echter Pierke en zo was de bijnaam ontstaan, vanuit het volk zelf.
Gustje De Puydt speelde ook toneel in de Muide (“Ai mijne knie” was zijn eerste en enige zin in zijn eerste rol) in de parochiezaal van Sint Theresia. Onderpastoor Joris Vanden Broucke zorgde voor een volgende aanzet in de ontwikkeling van Pierke, die nu al een naam had. Met de opbrengst van een poppenspel van een eerste gebuurtefeest kocht hij alle poppen (waaronder Pierke met de lange arm) op van Nonkel Gust om samen met Guustje wekelijks een poppenspel voor te brengen. De Pierrot met lange arm kon de ‘ervaren ‘gustje niet vergeten en bleef terugkomen. Pierke bleef de onschuldige opponent van de slechterik en “het Spelleke van de Muide’ werd erg populair en speelde in de jongensschool tot 1927. (Albert Brysse: Uitzinnig van vreugde waren we allen wanneer aangekondigd dat er vertoning zou zijn die avond.) Uiteindelijk kreeg Pierke daar zijn vaste vorm.
Guustje De Puydt heeft, wellicht samen met zijn medespelers in het Spelleke van de Muide (Frans Casteels fluisterde Gustje naar het schijnt heel wat “zetten” in), van Pierke gemaakt wat hij nu nog in de meeste traditionele Gentse poppentheaters is ; hij heeft de basis gelegd voor de manier waarop wij nu al een tachtigtal jaren lang werken en die ook nog voor een publiek van vandaag inslaat.

# data[].attributes.body
Net over de grens aan de rietgracht lag een klein gehucht (ter hoogte van Lourdeshoek) ’t Perdekerckof, daar stond de bevoorrechte grafelijke molen die misschien aan de oorsprong ligt van de naam Meulestede In 1878 werd deze houten windmolen afgebroken. In de jaren 1900 was Lourdeshoek een kleinschalig ‘gehuchtje’ met landbouwtrekjes. Dit Gentse doel is moeten wijken voor industrie/havenuitbreiding. In 1930 grauw met groene trekjes, FC Meulestede had hier een voetbalplein. Werd ontruimd en in 1995 afgebroken. De naam is afkomstig van de (sinds lang) korte weg om vanuit het noorden van Gent naar de Lourdesgrot in Oostakker te trekken, voor de uitgraving van het Port Arthur dok in 1930.

# data[].attributes.body
De Liverpoolstraat, oorspronkelijk van povere architectonische waarde, werd door het "Bureel van Weldadigheid" in 1908 voorzien van een rij kleine woningen voor bejaarden in neo-traditionele baksteenstijl. Architect was de architect was E. De Heem. Deze woningen werden ter ere van 75 jaar België geschonken door een mecenaat van Celine Thomas. Ook elders in Gent huizen in zelfde stijl.

# data[].attributes.body
Deze geklasseerde directeurswoning dateert van het begin van de vorige eeuw (1905) en is van de hand van architect Geo Henderickx (eveneens de cinema Sphinx is van zijn hand). Dezelfde architect bouwde in 1910 een aanpalend steegbeluik voor de arbeiders tewerkgesteld in het bedrijf, thans zogenaamd Assenedestraat, met hoekhuizen eveneens in art-nouveau-getinte stijl. Directeur kon letterlijk zijn arbeiders gaan ophalen. Ook de beluiken Boechoute- en Akselstraat ernaast, staan in relatie met dit bedrijf. Deze gebouwen zijn in Oost-Hongaarse Sezessionstijl. vormt sinds 1996 een beschermd stadsgezicht. Geo hendrickx bouwde in 1905 ook de sgraffitopanelen. Daarbij wordt in verse mortel een lijntekening gekrast en ingekleurd volgens de fresco-techniek. De vlakke lijntekening overheerst samen met een gelijkmatig kleurgebruik. Daarnaast vallen de wit-groen geglazuurde tegels op. Ook in de driemasterstraat bouwde hij bediendenwoningen (van de fabriek Lummerzheim) met een plat dak, de eerste in zijn soort in de omgeving.
Het huis noemt dus Beauval (lokaal omgedoopt tot Bouwval).  Het droogdok aan de overkant was van deze familie en heette ook Beauval. Alsook een huis met mooie fronton in londenstraat
(Zie: https://inventaris.onroerenderfgoed.be/aanduidingso.../10405)

Anekdote: vroeger hing hier een papier aan met de boodschap 'madam is met de renovatiecenten naar monaco vertrokken'

dat papier dat daar aan de deur hing was van een broer van de eigenares, die daar ruzie over had. Ze zou met het geld dat ze gekregen had voor de renovatie, omdat het beschermd is, vertrokken naar Monaco

# data[].attributes.body
De huidige Meulestedebrug werd in 1955 gebouwd, ter vervanging van een oorspronkelijke draaibrug. Die werd in 1940 aan het begin van de Tweede Wereldoorlog Door werkplaatsen Beauval gebouwd, één van de modernste van die tijd, een dubbele klapbruggeplaatst in 1 dag via het water. 2 maal 130 ton. Een krantenartikel uit de jaren ’80 maakt gewag van het innovatieve idee om er een dubbele brug met twee rijstroken van te maken, identiek wat uit een verslag kwam van 2015.

# data[].attributes.body
Tot diep in de jaren negentig kon je (al de Muide binnenrijdend) net over de spoorweg aan je linkerkant een gigantisch stort vinden. De ijzerhandelaar ‘De Coninck’ had een contract met het leger en zijn site stond (al dan niet legaal ) vol met oude militaire voertuigen en bulldozers. De man nam het niet zo nauw met milieu- en gezondheidsnormen en kon geruime tijd zijn gangetje gaan, ondanks de aanwezigheid van de kantoren van milieutoezicht (politiedienst!) enkele blokken verder. Ook het gebrek aan een omheining zorgde dat de kinderen een schitterende doch gevaarlijke speelplek hadden. Achteraf is gebleken dat de gronden ook zijn eigendom niet waren, maar die van Stad Gent! In verschillende rapporten van de jaren 80 wordt zijn terrein als een erg belangrijke doorn in het oog gezien. Uit de criminaliteitscijfers van 1994 bleek (naast gezinsgebonden) milieugebonden delicten de meerderheid te beslaan van alle delicten (itt drugsdelicten). Heden is dit het terrein van een projectontwikkelaar (Ignace Van Den Abeele) die er woningen op wil bouwen. Als tijdelijke invulling wonen enkele mensen in een caravan en houdt de Bike Hockey liga daar hun trainingen.

# data[].attributes.body
In de tweede Wereldoorlog werd deze plaats door de buurt gebruikt om alle glasscherven ten gevolge van bombardementen op een hoop te gooien. Dit vanuit het idee dat dit later door de stad zou worden opgehaald. Dit is er echter nooit van gekomen en die berg begon dicht te groeien en te overwoekeren. Kinderen die er op speelden wisten dat ze niet te diep mochten graven.
Sinds een tiental jaar gaat op deze plaats Iron Muide door. Het festival begon vijf jaar geleden als kleinschalig nevenevenement van de buurtfeesten van de Muide. In het gezellige parkje aan de Makelaarsstraat kwamen zo'n 300 bezoekers kijken naar jonge groepen die de rock-'n'-roll brachten die er volgens de organisatoren nog ontbrak aan de Muidefeesten. Twee jaar geleden waren er al 2.000 bezoekers en was Iron Muideeen begrip in heel Gent. De bewoners van de Smakelaars, proberen op het einde een leuk moestuintje te onderhouden.

# data[].attributes.body
In 1892 werden de droogdokken gebouwd voor bedrijf Ship-Repair (eerste ingebruikname 17 juni 1892), deze zijn nu beschermd industrieel erfgoed. Zijn nog steeds in gebruik. De eerste concessiehouders was scheepsbouwer Ludovicus Beauval. steeds eigendom van de familie Beauvall (ook eigenaars van verschillende huizen in de wijk, oa mooie woning aan ijzeren brug). Slogan aan de voorkant van het bedrijf: wij zandstralen alles…zelfs uw schoonmoeder.

# data[].attributes.body
In 1927 volgde Victor Carpentier Rodolphe De Saegher op als schepen en werd bevoegd voor Schone Kunsten, Beroepsonderwijs en Openbare Werken. In 1934 volgde hij de socialist Désiré Cnudde op als hoofd van het algemene departement Onderwijs en ruilde hij Openbare Werken en Schone Kunsten voor het beheer van de stadsregieën. Carpentier was ook op nationaal vlak politiek actief: hij was senator (1921 tot 1929 en 1932 tot 1936) en volksvertegenwoordiger (1929 tot 1932) en liet vooral van zich horen bij de begrotingsbesprekingen en in de debatten over de sociale zekerheid. Als strijdbaar francofiel verdedigde hij er meermaals de Franstalige Gentse universiteit. Zijn buitenverblijf lag in Mariakerke, iw het Kollekasteel Hij ligt begraven op de Westerbegraafplaats.
Op Meulestede herinnert de stedelijke Carpentierschool, ontworpen door Charles Bar,(Breydelstraat, huisje op de hoek met appelbrugparkje is ook van hem) nog aan het beleid van Victor Carpentier als onderwijsschepen. Oorspronkelijk was Victor Carpentier één van de eerste stadsscholen buiten de muren van Gent. De plannen werden gemaakt in 1951, in 1959 ging de school van start met twee klasjes. In 1910 een grote brand die alles verwoestte en waarbij de school volledig heropgebouwd moest worden. De school werd echter pas in 1936 naar hem vernoemd en is een mooi voorbeeld van Nieuwe Zakelijkheid. Hij bespoedigde de bouw of verbouwing van de scholen aan de Meulestedesteenweg. Ook in 1945 brak er een grote brand uit.

# data[].attributes.location_name
Muide - Meulestede - Afrikalaan, 9000 Gent, België

# data[].attributes.body
In de 14 de eeuw (rond 1300) kwam de Muide in de stadsomwalling terecht ( Meulestede bleef er buiten) tot aan de huidige vorkstraat. De romeinse steenweg bleef de ruggengraat van dit gebied. Samen met de stadsomwalling werd later in de 17 de eeuw een versterkt bastion/toegangspoort opgetrokken voor iedereen die van het Noorden kwam. Deze stond ter hoogte van de vorkstraat. In 1782 werd deze afgebroken. Op vrijdag 9 februari 1973 in de Liverpoolstraat brak een zware brand uit bij de familie Hoste. De kinderen zaten nog binnen toen Wilfried van de groentenwinkel op de hoek die kinderen uit het brandende huis gered heeft. Daarna heeft hij daarvoor een medaille gekregen voor moed. Bij werken aan het huis op de hoek met de steenweg, in 1992, werden de grondvesten blootgelegd. Net buiten deze stadspoorten was het executieoord van de stad, nog steeds in de volksmond ‘de galgenberg’ genoemd, deze zone bevindt zich nu in de Leithstraat. Dit om buitenstaanders te waarschuwen dat er wetten golden in de stad, en dat deze moesten worden nageleefd

# data[].attributes.body
Louis Impe was een “Luteur”, een soort showboksen en spiergerol. Vaak werd voor de café in de Makelaarsstraat een boksring opgetrokken waar de show dan werd gegeven. Louis zou scheel geworden zijn van een verkeerde slag. Hij was eveneens een schroothandelaar in de voormalige scheepsvaartstraat. Hij nam het niet zo nauw met regels en beetje bij beetje palmde hij het openbaar terrein in tot niemand in de jaren ’80 meer kon passeren en de Scheepsvaartstraat verdween, mede dankzij de inname van de volkstuintjes aan de andere kant. Louis stierf op zijn schroothoop omdat hij moest inspringen door de afwezigheid van enkele van zijn werkmannen, hij kreeg een groot stuk metaal op zich.

# data[].attributes.headline
Sint-Theresia van Avilla - plan voor groots Kathedraal?

# data[].attributes.subject
Sint-Theresia van Avilla - plan voor groots Kathedraal?

# data[].attributes.body
De Sint Theresiakerk maakt deel uit van een groot ‘christelijk’ domein waarbij ook de school hoort. Het Parochieblad van deze kerk heet ’t Kerkje aan de Muide. T “Kerkje” heeft enige tijd echter grootse plannen gekend, op een bepaald moment wilden ze deze kerk sterk vergroten en een soort tweede kathedraal bouwen… Grootheidswaanzin in de Muide? Nu wordt voor de twee kerken op de wijk een herbestemming gezocht.

In de jaren na de tweede wereldoorlog Werd het bestuur van de kerk overgenomen door pastoor Baudts. Hij kreeg de kerk zwaar beschadigd door een obus aanval in handen. Hij zette een grootschalige sponsoractie op om de toren en het dak in ere te herstellen. Met veel ijver en dank van de omgeving.
De avond voor palmzondag ging de priester van de Sint-Theresiakerk steeds langs bij de kolenmarchand in de voorhavenlaan. Deze had op zijn koer tussen de kolen een grote palmstruik staan en alle palmtakjes die de dag nadien werden uitgedeeld in het kerkje kwamen dus van op een vuile koer.
De nabije kleuterschool was de Heilige Kindsheid, in de volksmond door sossen werd deze school door sommigen: de Heilige Kindschijt genoemd. Nu zitten in de oude schoolgebouwen de kunstateliers van oa Berlinde De Bruyckere. Haar papa had een succesvolle beenhouwerij op de hoek van de Sint Theresiatsraat en de steenweg (nr 2) en eens de school te koop stond, werd deze voor dochter De Bruyckere gekocht.

# data[].attributes.body
Oorspronkelijk gebouwd uit nood aan woningen voor het niet-klassieke gezin, omwille van het stijgend aantal bejaarden in de jaren ’50.

# data[].attributes.body
Freddy Chaves (1918-2004) wordt beschouwd als een van de grootste namen in de Buffalogeschiedenis, getuige daarvan zijn tweede plaats in de ‘Buffalo van de eeuw’ verkiezing. Zijn bijnaam ‘Veldheer van de Muide’ maakt de band met de wijk duidelijk. Freddy Chaves d’Aguilar werd vlak voor het einde van de Eerste Wereldoorlog geboren in Gent, op 8 oktober 1918. Als 13-jarige volksjongen van de Muide sloot hij zich in 1931 aan bij de kadetten van La Gantoise. Begin 1936 maakte hij op 17-jarige leeftijd zijn debuut in de eerste ploeg en maakte zo nog net de promotie naar eerste klasse mee. In de achttien jaar die volgden, zou hij niet meer weg te denken zijn uit La Gantoise. Als nummer tien werkte Chaves zich op tot kapitein van de ploeg en hij had ook een aanzienlijk aandeel in de doelpuntenproductie van La Gantoise. In de periode 1949-1952 kroonde hij zich zelfs vier seizoenen op rij tot topschutter van de Buffalo’s. Over zijn gehele spelersloopbaan bij La Gantoise zou hij uiteindelijk afklokken op 113 doelpunten in 266 wedstrijden. Indrukwekkende cijfers die een transfer naar het buitenland hadden kunnen verrechtvaardigen, maar hij bleef Gent trouw.. Op 19 januari 1946 werd hij voor het eerst opgeroepen voor de Rode Duivels, hij zou tot in 1951 internationaal blijven. In die periode verzamelde hij 20 caps, waarin hij 8 keer de weg naar doel vond. In 1954 zette Chaves een punt achter zijn carrière op het hoogste niveau, met maar liefst 266 wedstrijden in Gentse loondienst op de teller. Hij was gent als een echte gentleman en was zeer geliefd bij de medespelers. Samen familie was eigenaar van de Wasserij in de Muidepoort. n het boek ‘Gantoise 150’ van Martine Vermandere (AMSAB) >> Wasserij Moderna

Ook Julien Doll en Maurice Berloo kwamen van de Muide. Alledrie speelden ze samen (!) in het eerste van La Gantoise.

# data[].attributes.body
***vogelen en vogelen***
Een beruchte bende uit de Muidepoort voerde wijkgevechten met bv die van Bevelantstraat, de bende van de barakken van de Afrikalaan, de bende van het Oud Stort enz. Hun ruzies werden op een nogal creatieve manier uitgevochten door hun zakken vol te steken met stenen en met een oude helm op het hoofd en een vuilnisbakdeksel als schild ging men al werpend ten oorlog.
De Muidepoort was ook bekend voor zijn etablissementen, Café De Welkom kende de naam van Kroeg Der Ellende, en de gazettewinkel ernaast had vroeger een dubbel inkomen. Ze waren goed thuis in vogelen. Het was zowel een hoerekot als een verzamelplaats voor duivenmelkers. De naam van de Muidepoort bestaat pas van 1930, ervoor was dit de Meulestedestraat.

# data[].attributes.body
Reeds in de 14de eeuw liet Margarete van Vlaanderen een gracht graven (de riet gracht of grietgracht) om het water van de moerassige bodems van meulestede af te voeren richting d’Oude Vaert of door de Heirnis naar de Schelde. De monding lag ter hoogte van de kabelsteeg en werd in 1900 gedempt. >Deze gracht werd door kleine platbodems gebruikt om goederen omheen de stad te vervoeren en zo de tolpoorten te vermijden

# data[].attributes.location_name
Meulesteedsesteenweg 455, 9000 Gent, België

# data[].attributes.body
Voormalig postgebouw dat door leegstand werd overgenomen door sociaal restaurant dat gastvrijheid en lokale zeer hoog in vaandel houden. ’t Oud Postje startte in 2002 en breidde rustig verder uit.

# data[].attributes.body
Tussen 1825 en 1880 zorgden Gentse konijnenkwekers voor de ontwikkeling van een zeer groot konijnenras. Meulestede stond gekend dat daar de grootste en zwaarste van dit ras werden gekweekt. Oorspronkelijk werd dit dan ook Gentse reus genoemd. Wekelijks werden er wedstrijden gehouden voor de zwaarste konijnen. Hiermee werd gericht verder gekweekt, wat leidde tot het ontstaan van een zeer zwaar ras. Tijdens de wedstrijd (voornamelijk tijdens boerenkermissen en gebuurtefeesten) werden de konijnen elk om beurt op een baskuul geplaatst om dan te concurreren met het gewicht van het tot dan zwaarste konijn. Dit totdat er een winnaar was.

# data[].attributes.body
Deze brandweerpost begin twintigste eeuw (1901-1902)opgericht na een grote brand, vooral om bedrijfsbranden te blussen. Architect is Charles Van Rysselberghe. Op de binnenkoer ook woningen voor de familie van de pompiers. Tijdens de twee wereldoorlogen kazernes geweest van de Duitsers, na eerste wereldoorlog werd het een brandweerhulpkazerne met vaste bezetting van 16 personen. pas in 1965 (tot 1986) werd de kazerne gesloten maar na een spectaculaire brand in Liverpoolstraat. Nu sociale woningen. Foto is van 1902.

# data[].attributes.body
super buurt en sociaal gerichte werking

# data[].attributes.location_name
Meulesteedsesteenweg 274, 9000 Gent, België

# data[].attributes.body
*wereld van formaat toch nederig*
1. Frankie Woods (Frank Bosman 1931-1993), hij woonde op de hoek van de Meulesteedsesteeweg en de Rotterdamstraat (tevens het adres van zijn fanclub). Zoon van een metaalbewerker en een strijkster. Hij zong vooral opera en muzikale comedies. Hij was een vedette van de Welfare (een organisatie die voor de ontspanning van de Belgische soldaten zorgde na de 2de wereldoorlog met tournees in België en Duitsland). Hij bracht diverse singles uit in de jaren ’50, zoals: “klokkenlied/adios Amore” en “Ananas uit Caracas”. Hij kreeg in die tijd de bijnaam ‘de Vlaamse Luis Mariano’, iets beter dan zijn aanvankelijke bijnaam ‘de man met de gouden stem’. Op zijn oude dag woonde hij in de New Orleansstraat.

# data[].attributes.body
*kenmerkend voor de muide: wereldroem maar toch nederig en volks*
Malvina (Vina) Johanna Pauline Felicita Bovy (Gent, 22 mei 1900 - aldaar, 16 mei 1983) geboren uit een huismoeder en letterzetter. Hij was ook frequent bezoeker van de gevangenis, zelfs vlak voor hun huwelijk ( van moeten). Ze was een Belgische sopraanzangeres die internationaal actief was tijdens het interbellum. Na de Tweede Wereldoorlog was ze tevens een tijdje directrice van de Koninklijke Opera van Gent. Om haar studies te financieren werkte ze in een sigarenfabriek. In Monte Carlo leerde ze er de Italiaanse edelman Norberto Fischer kennen waarmee ze rond 1930 trouwde. Haar kleren op de scene waren ingenaaid met echte diamanten;
Vlak voor dit sprookje trouwde ze echter op 14 mei 1919 met Serapnnie Filémon Desmedt uit de voormuide. Seraphine bleek al snel niet in huis te hebben (noch financieel noch sociaal) om als eenvoudige bediende, Vina te bieden wat nodig is om een internationale carrière uit te bouwen. Al snel leefden ze gescheiden (officieel pas 4 jaar later), maar tot lang daarna, elke keer ze in de opera van Gent optrad ging Seraphine stiekem kijken, hij woonde lang in de voormuide.
Op 23 januari 1937 schreef Bovy er geschiedenis door als eerste sopraan ter wereld de vier vrouwenrollen in Les contes d'Hoffmann van Jacques Offenbach te zingen.
Een treffende anecdote hiervan is wat ze bestelde in het chique Hôtel de la Poste waar ze samen met baron Lippens iets ging eten na een huldiging. “Bloewuste mee appeltrut”.

# data[].attributes.body
Het lossen van de schepen gebeurde in het water. Dit hinderde de aanvoer van hout en andere activiteiten in het dok. Het Handelsdok werd verbreed en aansluitend werd een nieuw dok aangelegd, het Houtdok. Daar kwamen grote loodsen waar het hout voortaan netjes kon worden gestapeld. In 1881 huldigde koning Leopold II het Houtdok officieel in. Op de vooravond van de heugelijke dag kwam de politiecommissaris op de Muidepoort (toen nog Meulesteedse steenweg) langs en vroeg aan de inwoners hun huizen te bevlaggen. Zo stapte hij ook de herberg binnen die ‘De Kroeg Der Ellende’ werd genoemd (nu het voormalig café De Welkom’). Hij moedigde iedereen aan een vlag op te hangen om de feestelijkheden te benadrukken, maar de waardin verklaarde dat de voorkamer op het eerste verdiep verhuurd was. Pol de Kleppe leed er een eenzaam bestaan, maar werd op de hoogte gebracht van de wens. Vroeg in de morgen ging de commissaris op controle. Hij was tevreden over het zicht in de straat maar keek vreemd op naar het raam boven de café. Een vreemde vlag hing te wapperen. Pol had zijn gestreept hemd uitgehangen. Eens de koning er was zag de Muidepoort zwart van het volk en juichte dat horen en zien verging. De toenmalige dekenin had een maand aan haar discours geoefend maar kon niets uitbrengen (op hoek met loodsenstraat) eens de koning voor haar stond. Behalve na wat stamelen ‘en da mijheer de keunink es mijne man’ De grote boten kwamen in het Houtdok vaak uit Scandinavië hun hout lossen. De verwijzingen naar de Scandinavische landen van herkomst zie je nog in de namen rondom (Scandinavië straat, Viking-blokken, enz). In die bakstenen bogen die door renovatie werden blootgelegd werd in een ver verleden hout opgeslagen dat in het dok werd gelost om dan via het water naar de bestemmeling door te voeren. richting centrum van Gent

# data[].attributes.body
FLY-over
EEN VOORBEELD VAN SAMENKOMEN EN ORGANISEREN VAN MENSEN OP DE MUIDE
In 1995 had havenschepen Wijnakker het plan om een fly-over (cfr gentbrugge) van twee spoorwegen en vier rijvakken door de wijk te laten lopen ter hoogte van de spoorweg. In 2005 zou de werf klaar zijn. Hij verkondigde dit plan zonder de bewoners in te lichtten met de begrijpelijke verontwaardiging tot gevolg. De Muide stond op zijn achterste poten en haalde uitgebreid de media met hun protest. De bewoners zagen er een poging in de nadruk op economie te leggen en de wijk te laten doodbloeden. Uiteindelijk wonen de bewoners dankzij oa een actieve werkgroep uit de buurt het pleit. Een mooi voorbeeld van hoe een gemeenschappelijke vijand een diverse groep kan samenbrengen.

# data[].attributes.body
Gebouwd in 1872 en verbond Dampoort via Muidestation met het westen (er liep ook een lijn door de voorhaven naar het noorden). Deze grote draaibrug, eens open is het 20 minuten wachten. Om zichzelf veilig te stellen wilde de Duitsers deze brug graag opblazen tijdens het begin van de tweede wereldoorlog, zoals ook met Meulesteebrug en Muidebrug was gedaan. De brugwachter en enkele sympathisanten (‘de leugeneirs’) konden de Duitsers, met behulp van wat jenever, overtuigen om de sluis niet op te blazen maar gewoon dwars te zetten, dan kon er ook niemand over. Bij de bevrijding stonden toen natuurlijk de tanks te wachten om de Muide te bevrijden, maar dit voor een gesloten brug. Het ene verhaal wil dat ‘de leugeneirs’, ondanks het verdwijnen van de sluismeester, voldoende kennis hadden door het vele broederlijk gebabbel, om mee te helpen de brug te draaien. Een meer sappig verhaal vertelt hoe een dokwerker met een metalen ketting in het water sprong en die vasthing aan de ene kant van de brug Met een touw werd toen de brug door een tank weer recht getrokken. Nu één van de weinige ‘veilige’ fietsoversteekplaatsen op de wijk. Zelfs al is het ‘verboden’.

# data[].attributes.body
Voorbeeld van mislukte opwaardering
idee om schone  woningen te zetten en probleemgevallen bij een te steken
Een voormalig beluik in de Akselstraat huisde aanvankelijk schippers aan wal. Het vervallen citéé werd ingepalmd door studenten en werd na een grote brand het eerste project van stadsvernieuwing op de Muide. Er werden schone dure sociale woningen gebouwd. Het concept leek geniaal om de inwoners van de slechtste woningen in de muide daar te herhuisvesten. Maar men zette bewoners met erg zware problematieken samen waardoor het een erg asociale wijk werd, vol vechten en ruzie. Klein Henrietje is een gekend figuur die eens met een brommer ladderzat door de gesloten deur reed, want hij was zijn sleutels vergeten. Normaal klopte hij een ruit in, maar die was net door hout vervangen. Hij was ook gekend voor zijn heldhaftige gevechten tegen zijn eigen delirium-hallucinaties. Ondanks de zware begeleiding van sociaal werkers was het al snel duidelijk dat dit niet de manier van werken was.

# data[].attributes.body
De 1ste Muidebrug dateert van 1829, was dubbele draaiende brug in hout. Reeds in 1844 vervangen door dezelfde soort brug. Terug een andere in 1868 door een ijzeren brug nu uit 1 stuk( br 2,65m) in 1887 werd ze vernieuwd en had nu 2 rijvakken. Brugdek was Noors dennenhout. Nieuwigheid was dat ze aangedreven werd door een waterturbine. Maar in 1932 was ze zodanig door het roest aangetast dat ze aan vernieuwing toe was. De nieuwe draaibrug was nu aangedreven door elektriciteit en had een breedte van 9 meter. De bevloering was nu tropisch hout. Ipv om het jaar dat men het brugdek moest vervangen was dit nu om de zeven a acht jaar. Op 8 april 1934 werd de nieuwe Muidebrug feestelijk ingehuldigd. .. De oude brug van 1934 had geen elektrische leidingen op de brug zelf, het tramgestel werd gelanceerd over de brug. Werd in 1940 veel te enthousiast door het Franse Leger gedynamiteerd. Waardoor erg veel schade aan de huizen rondom. Gedurende de oorlog gebruikte men een scheepsbrug (op pontons). Pas in 1951 kwam er een nieuwe brugIn 2001 werd de brug voor het laatst vernieuwd, er werd toen een tijdelijke veerman (Thierry) ingeschakeld die dan tussen de dagelijkse pendelaars de vrouw van zijn leven ontmoette op zijn boot de ILSE, een dame uit de Muide

# data[].attributes.body
Tot aan het afschaffen van de octrooirechten in 1860 werden de Gentse stadspoorten ’s nachts gesloten. Zo ook de muidepoort (exacte locatie?). het openen en sluiten van de poorten volgde de gang van de seizoenen. ’s Zomers werden de poorten geopend tussen halfdrie en vier uur ’s ochtends en werden gesloten rond half negen ’s avonds. Tijdens de wintermaanden kon men pas vanaf half zeven ’s morgens de stad verlaten en moest men reeds om half zeven ’s avonds terug zijn. Wie op andere tijdstippen de stad in of uit wilde moest ‘poortgeld’ betalen. Vooral tijdens de zomermaanden, toen er talrijke kermissen plaatsvoonden buiten de stadspoorten, werd deze tol met veel tegenzin betaald. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de afschaffing van de octrooiwet op 21 juli 1860 klokslag om 12uur met veel overgave werd gevierd. Praalwagens reden de poorten binnen en iedereen kwam op straat.

# data[].attributes.body
verwijzen naar een van de grootste ijzerstorten van Gent een paar meter verder

# data[].attributes.body
Oscar Glas, geboren en getogen in de Muide. Een boeiende persoonlijkheid die door velen als mythomaan wordt aanzien. Zelf beweert hij bastaardzoon te zijn van baron Van Loo van Langerbrugge en zijn dienstmeid. Na een kort verblijf in een weeshuis werd hij aan de goede zorgen van een vrouw uit de Muide toevertrouwd, Moeder Manse (Een klokhen en een toevlucht voor de hele buurt, die schandvlek van Gent met zijn knoestige dokwerkers en arbeiders). Al van kleinsaf zat kleine Oscar te tekenen. Deze arbeiderszoon had nogal teken en ontwerptalent en door toedoen van zijn biologische vader kon hij de teken- en schilderacademie volgen. Hij emigreerde naar Amerika en werd daar beroemd voor zijn fraaie theater- en filmontwerpen, art-deco-stijl, die in Amerika erg in de smaak vielen. Hij was geliefd in Hollywoodkringen en gekend in maffiasferen. Al Capone, Frank Sinatra, allemaal passeren ze de revue
Zijn laatste levensjaren bracht hij door in St. Martens-Latem; maar hij bleef graag rondrijden in zijn Muide in een ” Amerikaanse slee” en met cowboy hoed, was een geboren verteller en liet zich gretig omringen door jong vrouwvolk.
OVER DE MUIDE BIJ ZIJN TERUGKEER Die bloeiende, volkse
winkelstraten en de buurtcafés met de
kwetterende wasvrouwen, het is allemaal
verdwenen'.Tot ergens in de jaren 1970 reed hij dagelijks, getooid met een cowboyhoed en gezeten in zijn Cadillac Coupe de Ville Convertible in Gent rond: naar de Muide waar zijn roots lagen en vervolgens naar de Korenmarkt, waar hij grote sier maakte. En hij gooide graag met geld. Een echte patser was hij!

# data[].attributes.body
Louis Impe was een “Luteur”, een soort showboksen en spiergerol. Vaak werd voor de café in de Makelaarsstraat een boksring opgetrokken waar de show dan werd gegeven. Louis zou scheel geworden zijn van een verkeerde slag. Hij was eveneens een schroothandelaar in de voormalige scheepsvaartstraat. Hij nam het niet zo nauw met regels en beetje bij beetje palmde hij het openbaar terrein in tot niemand in de jaren ’80 meer kon passeren en de Scheepsvaartstraat verdween, mede dankzij de inname van de volkstuintjes aan de andere kant. Louis stierf op zijn schroothoop omdat hij moest inspringen door de afwezigheid van enkele van zijn werkmannen, hij kreeg een groot stuk metaal op zich.

# data[].attributes.body
Michel Casteels ( Geboren in de MUide t 19 mei 1917 - 4 oktober 1996) was een Vlaams journalist en schrijver van cursiefjes.
Casteels schreef jarenlang artikels voor Het Volk, Het Laatste Nieuws, Kwik, Het Zondags-nieuws, De Streekkrant en De Post. Hij verzorgde er zowel het sport- als het stadsnieuws. Daarnaast staat hij vooral bekend om zijn cursiefjes. Zijn reputatie was hierin zo groot en invloedrijk dat men hem de "Gentse Simon Carmiggelt" noemde. Casteels gebruikte vaak pseudoniemen, zoals "Thomas Pips" (naar de gelijknamige stripfiguur van Buth, wiens cartoons hij vaak door een cursiefje vergezeld liet gaan), "Micca", "Strop" en "Piet Korrel". Casteels stond ook bekend als een groot liefhebber van jenever, een onderwerp waarover hij ook vele stukken geschreven heeft. Hij wordt liefdevol vernoemt in Nero’s Ark van Nero in het boek der verdoemden.
Zijn liefde voor de Muide komt duidelijk naar voor op zijn overlijdensprentje, waar hij duidelijk liet zetten Muide en Gent tussen haakjes…

# data[].attributes.body
**Nog te zien aan de betonnen omheining, typisch aan stations in België**
De Muide heeft erg lang een station én halte gehad aan de spoorwegovergang. Kinderen uit die tijd speelden graag op de voetgangersbrug die over de sporen liep om in de rook van de passerende stoomtreinen te spelen. Na verloop van tijd verdween de halte, maar in 2001 gingen de stemmen op om opnieuw een halte te voorzien voor pendelaars. De ruimte wordt nog steeds vrijgehouden langs de pauwstraat.

# data[].attributes.body
vertellen over kapel. voor de schippers was ons eiland Las Vegas. Bij Las Vegas hoort ook spontaan trouwen natuurlijk :)

# data[].attributes.body
Pauwstraat, kerk voor Deense schippers, net naast de Viking (een echt volkscafé dat 50 jaar vierde in 2015). Vroeger hielden ze café in de new orleansstraat, tussen wat de walletjes van de muide werd genoemd. Deze bocht lag vlak aan de dokken met veel café’s en prostitutie voor de zeemannen die wat vertier zochten.

# data[].attributes.headline
SOCIALISME - MUIDE ALS VOORBODE VAN  VOORUIT

# data[].attributes.subject
SOCIALISME - MUIDE ALS VOORBODE VAN  VOORUIT

# data[].attributes.body
Jarenlang stond de Muide gekend als een bolwerk voor de socialisten en Meulestede eerder een christelijk getinte wijk. Natuurlijk waren er invloeden allerhande. Maar In ….. werd een bakkerij opgericht in het Sluizeken, omwille van zijn nabijheid van de Muide, een gekende rooie arbeiderswijk met een gigantisch stempotentieel. Al snel werd de bakkerij te klein en gingen ze op zoek naar iets anders, wat de Vooruit werd…

# data[].attributes.body
Een citéé gekend omwille van de geuren van iemand die graag fricandon (vleesbrood) maakte. Een typisch citéétje, aan het straatbeeld onttrokken, vele Muidenaren weten dit parkje niet eens liggen. Er stonden twintig huisjes die je kon huren voor 1700 fr, er waren drie wc’s waarvan één geclaimd door één familie De andere werden met touw dicht gehouden. Twee kamers van 4 op 4 meter De open riool in het midden stroomde naar een kraantje waar allen stromend water moesten halen. Samen met de bewoners werden de huizen afgebroken op 30 januari 1992. Tevens opvallend dat de eerste kleurentelevisies van de wijk hier te vinden waren, makkelijke manier om te ontsnappen van de realiteit en toch het gevoel tot de echte wereld te behoren. Je kan nu in het ontwerp van het parkje nog een verwijzing zien naar de open riool en het kraantje. Een bewoner vertelde me dat als hij als kind door dit steegje liep er een grote droefheid over hem viel.

# data[].attributes.body
Dit was een voormalige gieterij die in 1945 opgekocht werd door Ketels, die het gebouw gebruikte om dieselmotor te reviseren. Het gebouw vooraan was de etalageruimte - ons buurtcentrum nu. In 1995 werd de voorkant een buurtcentrum, in 2000 werd de loods een polyvalente feestzaal die tot op heden door een bewonersgroep wordt beheerd. Dit is een behoorlijk unieke situatie in Vlaanderen. In een convenant met de stad beslissen een 20 tal bewoners over hoe de zaal wordt beheerd. Dit gaat van de aanvragen, tot de financiën, tot toezicht , tot de logistieke en technische kant. Het belang van de zaal in de ontwikkeling van het sociale weefsel van de wijk is niet te onderschatten. Het ‘neutrale‘ terrein waar iedereen zich welkom voelt is van goudwaarde als sociaal werker.

# data[].attributes.body
In de hoogdagen van de haven, vanaf 1830, was het een drukte van jewelste in de Muide, sommige boten moesten soms 3 dagen aanschuiven voor ze konden gelost worden. Aanvankelijk vooral kolen, grind, cement en zand. Laden en lossen gebeurde via loopplanken naar de aarden oever, op termijn vanaf 1830 kwamen er ‘industriële’ kademuren, dokwerkers, kranen, enz. Dit vele wachten was een zegen voor herbergen, café’s, zelfstandigen allerhande…