# data[].attributes.body
1.- Século ao que pertence.
2.- Campo no que destaca.
3.- Feitos relevantes da súa vida.
4.- Aportacións, legado histórico.

# data[].attributes.body
1.-Identifica o seu símbolo/atributo.
2.- Describe as súas características físicas e piscolóxicas.
3.- Cita algún episodio mitolóxico no que sexa protagonista.
4.- Sinala se ten o seu equivalente en Roma.

# data[].attributes.body
Nome: Julia Villanueva Parada
O simbolo e a valentia , a intelixencia e a habilidade de loitar.
Perseo era un gran loitador que acabou con distintos mounstruos , incluida Medusa
ATENAS

# data[].attributes.body
Nome: María Camiña Torres

O símbolo é a ceguera.
Laius, rei de Tebas, recibira unha profecía do oráculo: que se xa fose un fillo, o mozo, unha vez adulto, o mataría desde que Laius violara a un mozo e o novo suicidouse colgándose. O pai do mozo pediulle un castigo a Laius aos deuses. Non obstante, mentres estaba intoxicado, uniuse á súa muller Yocasta e tivo un fillo en Tebas. Ao nacer o neno, Laius percorreu os pés con fibulas e entregoulle a un pastor para que fose abandonado. Laius esperaba escapar deste oráculo xa que matalo directamente tería sido impío e cría que ninguén ía coller a un recentemente nado cos pés cruzados. Así, foi abandonada no monte Cithaeron, pero foi atopada por outros pastores que a entregaron a Polibo, rei de Corinto. Peribea ou Mérope, a muller de Polibo e raíña de Corinto, foi a encargada de criar ao bebé chamándoo Edipo, que significa "pés inchados". Finalmente acabou matando a Layo.
Edipo despois de autocegarse , por que quería, deuse conta de todo o que non coñecía, percibeu o mundo de forma diferente.
EDIPO EN COLONO.

# data[].attributes.body
Nome: Brais Aguín Estévez

Símbolo: Casco de invisibilidade

Descripción: É un deus sombrío e triste, un deus terrible, era un dos fillos de Cronos .

Acontecemento: O rapto de Perséfono por Hades.

Equivalente romano: Ao deus Plutón

# data[].attributes.body
Nome: Agatha Montes Machado
Poseidón é o deus dos mares e dos terremotos.
As tablillas en lineal B mostran que Poseidón foi venerado en Pilos e Tebas na Grecia micénica de finais da Idade de Bronce, pero foi integrado no panteón olímpico posterior como irmán de Zeus e Hades.
Poseidón tivo moitos fillos e foi protector de moitas cidades helenas. Aínda que perdeu o concurso por Atenas contra Atenea.
No seu aspecto benigno, Poseidón concebíase creando novas illas e ofrecendo mares en calma. Cando estaba enfadado ou era ignorado, daba no chan co seu tridente e provocaba manantiales caóticos, terremotos, hundimientos e naufragios.

# data[].attributes.body
Nome: David bozada vazquez
Electra era una de las hijas de Agamenón , rey de Micenas , y de su esposa Clitemnestra . Era una Atriada descendiente del rey Atreo , padre de Agamenón y  Menelao . El mito de Electra gira en torno a su hermano Orestres  para vengar el asesinato de su padre dando muerte a quienes lo habían perpetrado: su propia madre Clitemnestra y el amante de ésta Egisto .

# data[].attributes.body
Nome: Uxía Toba Poza

O atributo que identifica a Ulises é a prudencia.
O seu nome grego é Odiseo, e o equivalente romano é Ulises.
Ulises era una persoa brillante, astuto e tiña un carácter variable. Destacou polo seu inxenio máis que pola súa mamadisima forza.
Aparece como personaxe da Ilíada, é protagonista da Odisea; ambas obras de Homero. Estivo 20 anos fóra da casa: dez pasounos loitando na guerra de Troia e outros dez intentando volver a Ítaca (illa xónica da que era rei) con unha serie de problemas e obstáculos que tivo que afrontar. Gañou a guerra xa que introduciu aos seus soldados no cabalo de Troia, un gran cabalo de madeira.

# data[].attributes.body
Nome: Adrián González Oubiña

Na mitoloxía grega,  Hefesto é o deus do lume e a forxa, así como dos ferreiros, os artesáns, os escultores, os metais e a  metalurgia. Era adorado en todos os centros industriais e manufactureiros de Grecia, especialmente en Atenas.

Hefesto era bastante feo, estaba  lisiado e collo; aínda que a súa esposa era  Afrodita. Incluso o mito di que, ao nacer,  Hera viuno tan feo que o tirou do Olimpo e provocoulle unha  cojera. Tanto é así, que camiñaba coa axuda dun bastón e, nalgunhas vasillas pintadas, os seus pés aparecen ás veces do revés.

Na arte, represéntaselle collo, suorento, coa barba  desaliñada e o peito descuberto, inclinado sobre o seu  yunque, a miúdo traballando no seu fragua.

A aparencia física de  Hefesto indica  arsenicosis, é dicir, envelenamento crónico por  arsénico que provoca  cojera e cancro de pel. O  arsénico engadíase ao bronce para endurecelo e a maioría dos ferreiros da Idade de Bronce padecerían esta enfermidade.

Segundo a  Ilíada, a forxa de  Hefesto estaba no monte Olimpo.6​ Pero o habitual era situala no corazón  volcánico da illa  egea de  Lemnos.  Hefesto era identificado polos gregos cos deuses-volcáns do sur de Italia  Adranos e  Vulcano.

Escritores clásicos posteriores seguiron esta idea describindo unha forxa do deus nas illas  volcánicas de  Lipari, preto de  Sicilia. Os  colonizadores gregos desta illa terminarían asociando fráguaa de  Hefesto co  Etna.

Hefesto fabricou moitos dos accesorios que lucían os deuses, e atribúeselle a forxa de case todos os obxectos metálicos con poderes  finamente traballados que aparecen na mitoloxía grega:
-O casco e as sandalias  aladas de Hermes
-A  égida de  Zeus
-O famoso cinto de  Afrodita
-A armadura de Aquiles
-As  castañuelas de bronce de  Heracles
-O carro de Helios, o ombreiro de  Pélope
-O arco e as frechas de  Eros
-O casco de invisibilidade de  Hades
-O colar que regalou a  Harmonía e o cetro de  Agamenón.
Así mesmo era o  forjador dos raios de  Zeus.

# data[].attributes.body
Nome: Iago Prack Agraso.

Medusa es uno de los personajes más anecdóticos que existen en la mitología griega, eran parte de las gorgonas y sus padres eran Forcisy Ceto; pero Medusa tenía una característica que la diferenciaba del resto de las gorgonas, ya que era la única mortal y la más bella que sus hermanas.

Su belleza fue tan grande que llegó a deslumbrar a Poseidón, que al verse enamorado de Medusa decidió seducirla , en el templo de Atenea. Esto provocó una rivalidad entre Atenea y Poseidón. La ira de Atenea fue tan grande al haberse enterado de lo que ocurrió en su templo, que su reacción inmediata fue la de castigar a Medusa; que pasó a ser igual a sus dos hermanas, Esteno y Euríale. Las Gorgonas habitaban en el extremo Occidente, cerca del reino de los muertos. Sus cabezas estaban pobladas por serpientes, tenían colmillos de jabalí, manos de bronce y unas doradas alas que les permitían volar. De sus penetrantes ojos salían chispas y quien los miraba se convertía en piedra.

# data[].attributes.body
1.- Personaxes principais.
2.- Resumo do mito
3.- Desenvolvemento da trama
4.- Conclusión

# data[].attributes.body
Nome: Yaiza Torres
O Minotauro era un monstruo con cabeza de home e corpo de touro.
O seu corpo era completamente humano, aínda que as súas pernas e brazos estaban cheos de músculos casi sobrehumanos.
A súa pelaxe era de cor negra azulada e tiña cornos afiados.
Foi protagonista no episodio do Laberinto de Creta.

# data[].attributes.body
Pedro Vilar Abal
A caixa de Pandora
Conta un lenda que tras roubar o Titán Prometeo o lume dos deuses para regalarllo aos homes Zeus enfadouse moito co poderoso Titán e pediulle ao seu hirmán que fixera unha bonita doncella para ferir aos homes da terra e a Prometeo meteuno nunha montaña do Cáucaso honde todas as mañanas unha agia comialle o figado pero como se rexeneraba era cada vez máis doloroso.
Zeus deulle unha caixa a Pandora e lle dixo que non a podía abrir.
Zeus sabía que ha ía acabar abriendo, nesa caixa había todas as maldades posibles para os da terra pero había un poco no final de esperanza para que non morrerán todos os homes da tierra.

# data[].attributes.body
Nome: Brais Aguín Estévez

Século ao que perteneceu: Ao VI a.c.

Campo no que destaca: Era unha importante poetísa

Feitos revelantes da súa vida:
Los comentaristas griegos a incluyeron na lista dos nove poetas líricos.

Aportacións, legado histórico:

Himno a afrodita que aínda se conserva hoy en día

# data[].attributes.body
Nome: Mateo Pérez González.
Os persoaxes principais son Dafne e Apolo. Eros estaba enfadado con Apolo e colleu dúas flechas: unha de ouro e outra de plomo. A de ouro disparoulle a flecha a Apolo e a de plomo a Dafne. Apolo estaba enamorado de Dafne e Dafne tíñalle medo. Un día Apolo se lle acercou e Dafne marchou correndo. Cando Apolo estaba acercándose a Dafne na beira dun río pedieulle ao seu pai axuda e a convertiu nunha árbore. Apolo tivo unha idea que era que non ía a separarse da árbore nunca. https://es.wikipedia.org/wiki/Apolo_y_Dafne.

# data[].attributes.body
Nome: Candela Estévez Deza
Zeus, é o deus mais mama pingas supremo, goberna os collons do ceo e os seus fenómenos vaxinais
atmosféricos.o rei dos olímpicos ten seis símbolos: águia, cetro, rayo, toro, corona e roble. En este caso o águia representa a posición de Zeus sobre mortales e demáis deuses, o raio é un sinónimo de Zeus, o cetro simboliza o seu poder, a corona é un símbolo de poder, o toro era o símbolo da fertilidade e o roble simboliza fortaleza.
Zeus ten un aspecto forte e fermoso, con cabelos abundantes e longa barba. Aparición impoñente. Está representado cun cetro de mando nunha man, lóstrego na outra, e frecuentemente acompañado dunha aguia.
Ademais de ser o deus do ceo, era o pai de todos os deuses e homes, un título honorífico, xa que, aínda que os seus descendentes foron numerosos, non todos os deuses eran fillos seus nin fora o creador da humanidade. Neste papel garantía o dominio dos nobres e protexía a vida da familia, asegurándose de que homes e deuses mantivesen os valores non escritos das leis divinas que ninguén podía romper.
Había unha lei sagrada de hospitalidade cara ao viaxeiro e calquera que a violase sería castigado severamente. Quen xurase ou atacase falsamente ou matou a alguén pregando sobre o altar dun templo perdería o favor dos deuses.
Zeus podería castigar a todos os transgresores. Tántalo, que ofrecía aos deuses a carne do seu propio fillo Pelops, tivo que soportar o castigo eterno no Tártaro, a parte máis escura de Avernus. Os danaides, que violaran as leis sagradas do matrimonio matando aos seus maridos na noite da voda e o vilán Sísifo, que incluso se burlou da morte, atopou a mesma sorte. Incluso os deuses non podían mediar os principios básicos da vida e da morte. Cando Asclepius, o deus da medicina, logrou resucitar a un morto, Zeus condenouno a morrer. O titán Prometeo, que loitaba polos dereitos da humanidade, estivo exposto a unha terrible tortura, xa que revelara o seu gran segredo, o lume, á humanidade.
Zeus é retratado como unha figura impoñente e maxestuosa, con cabelos grosos e barba longa mentres vela aos deuses olímpicos como paterfamilias. Os outros deuses tiñan os seus propios intereses, pero sempre foi a análise de Zeus a que se converteu en lei. As reunións do Olimpo non foron para discutir, senón para anunciar as súas decisións. Se quería avisar aos mortais, fíxoo a través de sinais como a fuxida da aguia e o raio. Ás veces mandaba mensaxeiros de Olimpo, Iris ou Hermes, á terra para dar instrucións.
Zeus estivo casado con Hera, a súa irmá e deusa protectora do matrimonio, pero nunca foi fiel a ela. Os seus fillos foron Ares, Ilitia e Hebe. Crese que Hefesto tamén foi o seu fillo, pero Hesíodo cría que só era o fillo de Hera. Zeus tivo máis descendencia con ninfas, mortais e outras deusas.
Hera converteuse na súa sétima esposa, segundo a versión de Hesiodo. O primeiro foi Metis, que non lle deu descendencia, xa que Gaya e Urano anunciaran que o seu fillo o destronaría, polo que Zeus devorou ​​a Metis e da súa cabeza naceu a deusa Atena máis tarde.
A segunda esposa tería sido Themis, personificación da lei, coa que tivo Fates ou Moiras. O terceiro foi Eurinome, o oceanoide co que tiña Caritas ou Gracias. Coa súa irmá Deméter tivo Perséfone, máis tarde secuestrado polo seu irmán Hades. Mnemosine ou Memoria foi a súa quinta esposa, coa que tivo as musas. Despois tivo Apolo e Artemisa con Leto, despois de que Hera chegaría.
Hera sempre foi moi celosa e a luxuria de Zeus demostrouna a súa razón. Así, seduciu á princesa Danae, encerrada na torre de bronce, cunha ducha de ouro, secuestra a princesa fenicia Europa en forma de touro e visitou Leda, coa que tiña Helena e un dos Dioscuri, na forma. cisne. Hera castigou a moitas das súas criadas e aos seus descendentes do marido. Díxolle a Semele, nai de Dionisio, que debería pedirlle ao deus que aparecese na súa forma divina e non mortal, o que provocou que se arrasase ao mirarlo. Alcmene e o seu fillo Hércules foron perseguidos por Hera, momento no que o deus, enfurecido, suspendeu a súa muller polos pulsos con enclusas nos nocellos.
O intento de Hera, axudado por Atenea e Poseidón, de encadear a Zeus e destronalo, indica o estado da súa relación. O plan fracasou grazas á intervención de Tetis e o xigante Briareo.
Durante a guerra de Troia, Hera permitiulle ao seu marido tomar medidas incorrectas para que os gregos, os seus protexidos, gañásense. Ata chamou a Hipnos para axudarlle, prometéndolle a man dunha das Cáritas.
Estas historias demostran que o poder de Zeus non estaba completo, xa que el mesmo estaba a mercé dos caprichos do destino ou das deusas do destino. Así, ás veces, renunciouse a ver morrer os mortais. Pero hai versións que nos fan crer que foi o deus quen decidiu todo.
A adoración a Zeus pronto comezou no mundo grego, cun santuario en Dodona (Epiro). Do carballo sagrado que xogaba o oráculo predicía o futuro dos homes que axitaban as follas. As súas intencións podían lerse no raio e na fuxida das aguias.
Olympia, non Olimpo, foi un dos centros de culto a Zeus, sendo o lugar onde se celebraron os Xogos Olímpicos cada catro anos na súa honra. Alí foi erguido un templo, coa famosa estatua esculpida por Phidias que cos seus 12 metros de altura era considerada unha das sete marabillas do mundo.
Xúpiter, o equivalente romano de Zeus, era o deus do ceo e da meteoroloxía. O seu templo máis coñecido está no outeiro Capitolino, mirando cara ao Foro Romano.Zeus foi o máis novo dos fillos de Cronos e Rea, aínda que Homero pensou que era o máis vello. Os seus irmáns foron Hestia, Deméter, Hera, Hades e Poseidón. Todos eles foran devorados polo seu pai cando veu ao mundo, xa que sabía que sería destronado por un deles. Ao nacer Zeus, Rea regaloulle ao seu marido unha pedra envolta en cueiros, mentres que o bebé foi levado a Creta para Amalthea para coidalo no monte Ida ou Dicte. Os residentes de Arcadia crían que Zeus nacera alí, pero os cretáns sostiveron que o seu lugar de nacemento era unha cova insular. Cando creceu, o deus fixo que o pai vomitase aos seus irmáns, coa axuda do Metis oceánico, personificación da sabedoría. Despois da Guerra dos Titáns, os deuses convertéronse en amos do mundo, grazas á vitoria na que Zeus quedou cos ceos, Hades co inferno e Poseidón coas augas. Zeus estivo por riba deles, por ser o líder da revolta.Rei dos deuses e deus do ceo, goberna Olimpo como pai dunha familia, controlador, autoritario e protector. Os gregos crían que cando estaba furioso lanzou raios e tronos. Así que durante as tempestades todo o mundo cría que Zeus estaba demostrando a súa ira contra os humanos.
Zeus: é o equivalente ao deus romano Xúpiter. É o deus supremo e é o primeiro dos deuses en poder e coñecemento. Fillo de Crono (Saturno) e Rea (Cybele) e está casado coa deusa Hera, aínda que tivo numerosos asuntos con mortais cos que tamén tivo varios fillos.

# data[].attributes.body
Nome: Candela Estévez Deza

Os protagonistas son Zeus, Epimeteo, Prometeo e Pandora.
Zeus regaloulle unha caixa a Pandora, aínda que nalgunhas versións en vez de ser unha caixa era un xarrón, e enviouna á casa de Epimeteo, irmán de Prometeo. Zeus díxolle a Pandora que non debía abrir a caixa baixo ningún concepto, xa que dentro dela atopábanse todos os males do universo.
Epimeteo ao principio rexeitou a Pandora, xa que Prometeo lle dixera que non aceptase ningún agasallo dos deuses porque Zeus buscaba vinganza. Pero debido á rabia de Zeus, non tivo máis remedio que acabar casando con ela.
Pandora sabía que abrir a caixa tería consecuencias mortais para o mundo, pero Hermes inculcou a curiosidade na súa creación e Pandora non podía resistir a tentación de saber o que había dentro da caixa. Pandora só mirou a caixa, pechándoa rapidamente, pero neses segundos todo o mal escapou da caixa. O único que quedou na caixa foi Elpis, o espírito da esperanza, e por iso a expresión popular di que "a esperanza é o último que se perde".
É un misterio o que pasou con Pandora despois de abrir a caixa, xa que os mitos gregos non adoitan mencionalo máis aló desta historia. As poucas fontes que nos contan que Pandora viviu feliz con Epimeteo despois de abrir a caixa. A parella tivo unha filla, chamada Pirra, que foi unha das dúas persoas que conseguiu sobrevivir á gran inundación universal da mitoloxía grega, o chamado Deucalion.

# data[].attributes.body
Nome: María Camiña Torres

Os protagonistas principais son: Seus pais Peleo e a deusa Tetis e Aquiles.
Foi un héroe da guerra de Troya. Aquiles era invulnerable en todo o seu corpo salvo o seu talón. Aquiles morreu na batalla, o ser alcanzado por una frecha envenenada no talón.

# data[].attributes.body
Nome:

# data[].attributes.body
Nome:

# data[].attributes.body
Nome: Naiara Macías Martínez

Os personaxes principais son Helena, París e Menelao. E despois tamén están Eris, Hera, Afrodita, Zeus e Atenea.
Eris molestóuse porque non lle habían invitado a voda de Peleo, así que deixou unha mazá onde poñía "para a máis bella". Tres deusas comezaron a pelear pola mazá polo que Zeus escolle un xuíz para determinar quen era a máis bella así que elixiu ao príncipe de Troya, Paris. As tres deusas estábanlle sobornando ata que Afrodita díxolle que se gañaba ela conseguiría á muller máis bella e Paris aceptou. Aquela muller era Helena, a esposa de Menelao, así que Paris decidiu raptala. Cando Menelao déuse conta quería vengarse e desatou a guerra de Troya.

# data[].attributes.body
Nome:

# data[].attributes.body
Nome:

# data[].attributes.body
Nome: Manuela Garrido Míguez
Orfeo é un personaxe da mitoloxía grega, é o mellor poeta e músico de todos os tempos.
Este, foi a única persoa que foi capaz de ir ao inferno e voltar con vida, pero non saiu como él esperaba: o día da súa voda, Eurídice, a súa prometida, morreu e Orfeo decidiu ir aoinferno a buscala. Embelesando a todos coa súa voz, conseguiu chegar xunta o rei do inferno e fixeron un trato para que Orfeo puidera volver coa súa amada, pero no último instante, incumpriuno e Eurídice quedou no más alá.
Despois diso, Orfeo solo puido tocar cancións tristes ata o día da súa morte.

# data[].attributes.body
Nome: Manuela Garrido Míguez
Os doce traballos de Hércules son todos os seus logros

1.Matou o león de Nemea, cuxa pel pasou a ser parte da indumentaria do heroe.

2.Acabou coa Hidra de Lerna, monstro de múltiples cabezas que continuamente se rexeneraban.

3.Capturou ao porco bravo de Erimanto.

4.Capturou a cerva de Cerinea, traballo que o levou até o afastado país dos Hiperbóreos.

5.Acabou coas aves do lago Estinfalo, cuxas plumas eran frechas de bronce.

6.Limpou as cortes do rei Auxias.

7.Cazou o touro salvaxe de Creta.

8.Domou as eguas de Diomedes, perigosas eguas antropófagas.

9.Conseguiu o cinto da amazona Hipólita.

10.Matou a Xerión e arrebatoulle o gando.

11.Colleitou as mazás das Hespérides.

12.Atou o can Cérbero nos dominios subterráneos do inferno para liberar a Teseo.ncións tristes ata o día da súa morte.

# data[].attributes.body
Nome: Nash Cendón Antón

Eco era unha ninfa que vivia no bosque. Ela tiña unha fermosa voz e gustaballe moito conversar, pero sempre queria ter a ultima palabra.                                                                                                                                  Un dia a diosa Hera castigou a Eco por habela engañado, e furiosa dixolle:                                                                                                                   - A partir deste momento non podras falar o que desexes e como che gusta ter a ultima palabra só repitiras a ultima palabra que escoites.

Eco conoceu a un xoven moi guapo do cal todalas ninfas estaban anamoradas, pero el rechazabaas a todas.

Eco anamorouse profundamente del e decidiu seguilo polo bosque.

Ao final a diosa nemesis decidiu castigar a Narciso e transformouno nunha fermosa flor

# data[].attributes.body
Nome:

# data[].attributes.body
Nome: Adrián González Oubiña

Perséfone, filla de  Zeus e de  Deméter na mitoloxía grega, foi raptada por  Hades, deus dos infernos. Por moito que se resistiu, nada puido facer para conter os  deshonestos desexos do barbudo deus.

A pobre moza viuse obrigada a vivir co seu secuestrador ( Demeter buscouna por todos os confíns do mundo,  Zeus non tanto…) e ao final, desenvolvendo unha síndrome de Estocolmo, accedeu a casar con el.

Pero a nai non cesou no seu intento e ao final foi a buscar á súa filla ao mesmo inferno, onde esixiu a  Hades que lla devolvese.

Xa que sen a deusa, as flores negábanse a crecer,  Zeus tamén se puxo duro.  Hades non tivo máis remedio que ceder e chegouse a un acordo:

Perséfone pasaría medio ano con el no mundo dos mortos, e o outro medio coa súa nai, baixo o sol.

É por iso que a metade do ano todo florece e chega a primavera, e a outra metade volve con  Hades, facendo chorar á súa nai. (Se amigos… a choiva vén de aí.)

Bernini representa este tema  mitolóxico como escusa, por unha banda para mostrar espidos, e por outro para traballar no concepto que máis lle gustaba: o movemento. Non esquezamos que estamos en pleno barroco e a moda era mostrar dinamismo e axitación.

# data[].attributes.body
Nome:

# data[].attributes.body
Nome: Uxía Toba Poza
Os personaxes principais son: Cronos, Urano, Zeus, Hades e Poseidón.
Cronos era o rei dos titáns, fillo de Gea, a Deusa da terra e Urano, o Deus do ceo. Crono derrotou a seu pai Urano e converteuse no señor de toda a creación, ata que foi derrotado polos seus propios fillos Zeus, Hades e Poseidón , e encerrado no Tártaro.
Urano era un Deus malvado e a súa muller Gea pediulle a seu fillo Crono que o matara. Profetizouse a historia e un dos seus fillos mataría a Cronos, pero este cada vez que nacía un fillo, devorábao. Ata que Rea, a súa muller deu a luz a Zeus e escondeuno, dándolle a Cronos unha pedra envolta en tea, a cal Cronos tragou.
Cando Zeus creceu, cortoulle o estómago a seu pai para liberar aos seus irmáns e asi matar ao seu pai. No Olimpo comezaron a gobernar Zeus, Poseidón e Hades, dividindo o ceo, os mares e o inframundo entre sí. Cronos quedou encarcelado no Tártaro polo resto da eternidade.

# data[].attributes.body
Nome:

# data[].attributes.body
Nome:

# data[].attributes.body
Nome: Agatha Montes Machado

# data[].attributes.body
Nome: María Camiña Torres
Biografía: Foi un poeta, reformador político, legislador e estadista ateniense considerado un dos Sete Sabios de Grecia, gobernou de graves conflictos, produto da concentración, da riqueza e poder político nas máns dos eupátridas, nobres terratenentes da rexión del Ática.
Século: 640 a.C.
O seu legado é, xunto con outros tres de poderes dictatoriales reformaron a costitución e as leis da cidade no 594-93 a.C.

# data[].attributes.body
Nome: Uxía Rozas
Biografía:  Hipatia de Alejandria ( século IV). Foi unha muller científica, filósofa neoplatónica e mestra, que contribuíu ao desenvolvemento das matemáticas e a astronomía da época. Naceu no ano 360 e morreu asasinada no 415.
Nun tempo no que as mulleres non tiñan acceso ao saber Hipatia conseguíu abrirse camiño na ciencia. Foi a primira muller dedicada a ciencia cuxa vida está ben documentada. Hipatia  convirtiuse nunha das mellores científicas e filósofas. Foi na biblioteca donde Hipatia pasou a mallor parte das súas horas, xa que seu pai, Teón, traballaba alí. Así, Hipatia, como moitos científicos da época, se dedicou a ordenar e reescribir a man as obras máis importantes da antigüedad. Unha reescritura que conlevaba moito máis que unha simple copia, os copistas se dedicaban a facer comentarios manuscritos ao marxen, que moitas veces supoñían aportaciós orixinaise foi así como conseguiu chegar a simbolizar o conocemento e a ciencia que os primeiros cristians identificaron co paganismo. Aínda que todos os seus escrios se perderon existen numerosas referencias a eles. As mallores contribucións de Hipatia, e gracias as cales se convirtiu nunha científica de renombre na época, foron nos ámbitos das matemáticas e a astronomía. O seu traballo máis extenso foi en álgebra.
O trato de iguais a todos os seus pupilos, educados desde a tolerancia e a racionalidade, despertou una serie de envidias que levantarían a moitos enemigos na súa contra. As acusaciones na súa contra de blasfema e anticristina, polo simple feito de negarse a traicionar as súas ideales e deixar o paganismo, propició a emboscada do obispo Cirilo, arrastrando a masas populares para asesinala brutalmente.
“Conserva tu derecho a reflexionar, porque incluso el hecho de pensar erróneamente es mejor que no pensar en absoluto”. Hipatia de Alejandría.
https://www.youtube.com/watch?v=oauxk40qYis

# data[].attributes.body
Nome:Julia Villanueva Parada
Siglo : VIII a.C
Campo no que destaca : Poesía
Feitos relevantes : foi o autor da Illada e da Osisea
Aportacións : Grazas a el temos os coñecimentos de que pasou neses tempos

# data[].attributes.body
Nome: Candela Estévez Deza
Biografía:  Pericles naceu no 495 a.C. en Atenas. Fillo de Jantipo, comandante do exército que derrotou aos persas en Micala no 479 a.C. e de Agaristé, descendente dos alcmeónidas e sobriña do reformador Clístenes.
Tivo como profesores ao sofista e profesor de música ateniense Damón e ao filósofo Ionio Anaxágoras que tiveron unha influencia notable na súa formación. Gañou o recoñecemento da maioría dos atenienses pola súa elocuencia, sagacidade, honestidade e patriotismo.
Entre os seus amigos estaban o dramaturgo Sofocles, o historiador Heródoto, o escultor Phidias e o sofista Protágoras; Tiña a Aspasia de Mileto como amante, unha muller famosa pola súa cultura.
Como xefe dos demócratas, Pericles intentou que todos os cidadáns atenienses participasen no goberno. Foi o introductor do pago a cambio de servizos ao Estado e que os membros do consello fosen elixidos por sorteo entre todos os cidadáns atenienses. Baixo a liga Delos, formada como defensa contra os ataques de Persia, os atenienses foron os líderes da gran forza naval que se creou.
Pericles converteuse no líder indiscutible de Atenas durante quince anos. O elevou a costa das cidades-estado suxeitas. Restaurou os templos destruídos polos persas e construíu moitos edificios novos, o máis espléndido dos cales foi o Partenón, na Acrópole. Este edificio proporcionou traballo aos cidadáns máis pobres e converteu a Atenas na cidade máis magnífica do seu tempo. Atenas converteuse nun importante centro de literatura e arte.
A súa supremacía espertou a celos doutras cidades-estado gregas, en particular Esparta, o gran inimigo de Atenas. As cidades temían o proxecto hexemónico de Pericles e trataron de derrocar o dominio ateniense. Despois de que estalase a guerra do Peloponeso no 431 a. C., Pericles reuniu aos residentes de Ática en Atenas e permitiu ao exército do Peloponeso asaltar distintas zonas do país. Ao ano seguinte, a peste estalou na cidade abrumada, despexando a confianza popular.
Foi retirado do cargo, xulgado e multado por malversación de fondos públicos, pero foi reelixido estratega no 429 a.C.
Pai de Jantipo e Paralo, desde o seu primeiro matrimonio. Máis tarde relacionouse coa Aspasia de Mileto coa que tivo un fillo, Pericles o Mozo.
Pericles gobernou nun contexto de enorme florecemento económico e cultural do mundo grego, chamado Pentecontecia ateniense (478-429 a.C.). Neste período reconstruíuse a acrópole, obra do polifacético Phidias ou o filósofo Sócrates e o científico Hipócrates desenvolveron o seu traballo.

# data[].attributes.body
Nome: Yaiza Torres
Século: II a.C.
Biografía: Foi un dos líderes mundiais máis recoñecidos da historia.
Foi rey de Macedonia dende o ano 336 a.C., aínda que foron as súas conquistas militares as que lle otorgaron un oco na historia. Foi o fillo e sucesor de Olimpia de Epiro e Filipo II de Macedonia, quen o preparaou para reinar.
Destacaba no campo da batalla.
A importancia de Alejandro Magno non deriva das súas conquistas, sinon de haber transmitido a cultura grega as máis apartadas rexións do mundo antigo, ademáis foi un dos maiores conquistadores da historia, destacou pola brillantez táctica e pola velocidade coa que cruzou grandes extensións de terreo. Aunque foi valente e xeneroso, soubo ser cruel e despiadado cando a situación política o requería.

# data[].attributes.body
Nome: Adrián González Oubiña
Biografía:

Téano, nacida en  Crotona no século VI a. C., foi unha matemática, filósofa grega, esposa de  Pitágoras e membro da escola  pitagórica.

Filla de  Milón, mecenas de  Pitágoras. Atribúeselle escribir tratados de matemáticas, física e medicina, e tamén sobre a proporción áurea.

Consérvanse fragmentos das súas cartas. A maior parte dos textos que nos chegaron de mulleres desta época, quizá por ser os que resultaban máis interesantes aos relixiosos que os conservaron, falan de problemas morais ou prácticos.

A  Téano atribúeselle un tratado Sobre a Piedade do que se conserva un fragmento cunha  disquisición sobre o número.

Ademais atribúenselle os tratados sobre os  poliedros rectangulares e sobre a teoría da proporción, en particular sobre a proporción áurea.

Como as demais  pitagóricas,  Téano pensaba que o Universo estaba rexido polo número:

A procura da perfección e a harmonía en formas e proporcións levoulle a traballar no número áureo, o cal aparece na natureza frecuentemente e foi o primeiro número irracional que coñeceron os gregos.

Este número coñeceuno  Téano por ser o resultado de dividir a lonxitude da diagonal entre a lonxitude ao lado do  pentágono que aparece no signo da escola  pitagórica, o  pentagrama.

# data[].attributes.body
Nome:
Biografía:

# data[].attributes.body
Nome: Uxía Toba Poza
Biografía:  Fidias viveu no ano 500 a.C. Destacou no campo da escultura, sendo o máis famoso dos escultores da Antiga Grecia. Viviu na época de Pericles, que foi o seu principal protector e encargoulle a dirección da reconstrucción da Acrópole de Atenas.
Deixou como legado histórico moitas esculturas como a estatua da deusa Atenea do Partenón ou a estatua de Zeus en Olimpa, ambas de madeira revestidas con fragmentos de ouro e marfil.

# data[].attributes.body
Nome: david bouzada vazquez .
Biografía:  CInisca   fue una princesa espartana nacida alrededor del 440  a.C. Era hija de Arquidamo   II y hermana de Agesialo  II, reyes de esparta . Se convirtió en la primera mujer de la historia en ganar los Juegos Olimpícos de la antigüedad . Mientras la mayoría de las mujer del antiguo mundo griego se mantenían aisladas y tenían prohibido aprender cualquier tipo de deporte, a montar a caballo o a cazar, las mujeres espartanas eran en cambio educadas desde su infancia para sobresalir en estas cosas y para desdeñar las tareas del hogar.

# data[].attributes.body
Nome: Daniela Vázquez
Biografía:  Pertenecía ao 399 a.C.
Combatíu de xoven en algunas batallas que concernían a Atenas, e despois fíxose científico. Pero pronto chegaron as famosas guerras de Peloponeso entre Esparta e Atenas, guerras nas que ambas nacións aniquilaronse mutuamente. Ao vivir esto, Sócrates deuse conta de que o enemigo deo home é o home, e entón comezou a estudar a súa personalidade, comezando pola filosofía. O seu legado é a súa propia morte pola democracia de Atenas, por introducir novos deuses.

# data[].attributes.body
Nome:Iago Prack Agraso
Biografía:  Tus muertos fue un filósofo, polímata y científico nacido en la ciudad de Estagira, al norte de Antigua Grecia. Es considerado junto a Platón, el padre de la filosofía occidental. Sus ideas han ejercido una enorme influencia sobre la historia intelectual de Occidente por más de dos milenios.

Fue discípulo de Platón y de otros pensadores, como Eudoxo de Cnido, durante los veinte años que estuvo en la Academia de Atenas.​ Fue maestro de Alejandro Magno en el Reino de Macedonia durante casi 5 años.​ En la última etapa de su vida fundó el Liceo en Atenas, donde enseñó hasta un año antes de su muerte.

# data[].attributes.body
Nome: Mateo Amado Díaz
Biografía:
Viviu no século IV a. C., naceu arredor do 395 a. C. e morreu no 330 a. C. El era un gran escultor que vivía en Atenas, e que fixo evolucionar á escultura grega, pasando do clasicismo a unha especie de anticipado manierismo.

O seu pai e os seus fillos tamén foron escultores coma el, e parece ser que tiña diñeiro porque podía ter a persoas de modelos para as esculturas, que non lle gustaba vender. Foi unha persoa moi popular na súa época.

Foi o primeiro en esculpir estatuas femininas núas a tamaño natural. Tamén existen moedas gravadas con modelos das súas esculturas.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
En el siglo IV a. C., los escultores griegos empezaron a experimentar una estética nueva que mostrase una preocupación más humana, más realista o, por ser más exactos, menos idealizada. No buscan mostrar tipos aislados en su perfección, sino seres vivos ocupados en una acción determinada con una estética nueva.Praxíteles será el escultor más conocido de esta época que sucede al clasicismo puro de Mirón, Policleto o . Es también el único en el que se puede entrever la evolución del arte generando, no imitando, nuevas formas.

Praxíteles (aproximadamente, del 400 al 330 a.C.) consagró su obra casi exclusivamente a la estatuaria, individual o de grupo, y prefirió el mármol al bronce. Su temática fundamental fue la de los dioses, como el gran Fidias,aunque a diferencia de éste los representó como seres humanos, alejados de la pose trascendente.

Nació su vocación e hizo su aprendizaje en el taller de su padre Cefisodoto de Atenas, escultor de renombre, de quien conocemos al menos una obra importante: Eirene elevando en sus brazos a su hijo Pluto (La Paz y La Riqueza). Esta escultura es la traducción plástica de una alegoría que conmemoraba el tratado de paz entre Esparta y Atenas (374 a. C.), pero, sobre todo, es la obra que supuso una nueva mentalidad a la hora de concebir la escultura, alejada de la escuela de Fidias.

La figura de Eirene sigue modelándose siguiendo el tipo clásico de mujer, vestida incluso con el peplos, moda ya en desuso en el siglo IV, pero Cefisodoto busca en el ropaje el efecto ornamental de más flexibilidad y riqueza y, sobre todo, concentra el atractivo en el contacto psicológico del cruce de miradas, en captar un sentimiento maternal y dulce hacia el niño.

El niño, por su parte, tiene, aunque sólo sea parcialmente, formas realmente infantiles, rompiendo con la tradición que hacía representar a los niños como jóvenes en tamaño reducido.

Praxíteles, influido sin duda por la especulación platónica, se dedicó a la escultura con la ambición de definir la idea de la belleza humana de una forma más accesible a los hombres de su tiempo. Su punto de partida es el tipo de Policleto del, del que conserva el principio de equilibrio y el ritmo esencial. Pero, como demuestra una de sus primeras obras, El Sátiro Escanciador , alarga las proporciones, hace más flexibles las formas y estira las líneas. Con el ondular de las formas da una sensación absolutamente nueva: el gesto de verter el vino desde la jarra de la mano derecha a la vasija de la izquierda hace que nuestra mirada ascienda por todo el perfil de la figura hasta el codo y la mano levantada, para después bajar por la cara hasta la otra mano: en una palabra, Praxíteles sugiere la preeminencia de los perfiles y la ligereza de las formas allí donde Policleto afirmaba las masas musculares y su estabilidad.

Praxíteles. Satiro escanciador 370-60 a.C. Copia romana. Museo arqueológico de Palermo.

Estas primeras búsquedas figurativas le conducen a su Apolo Sauróctono. El ritmo de Policleto adquiere entonces un valor musical infinitamente sutil, gracias a la continuidad de la línea que parte del pie derecho y se prolonga en amplias ondulaciones hasta la extremidad de la mano izquierda. El suave torso, por vez primera en la estatuaria griega, se desequilibra hasta no poderse sostener por sí solo: la ondulación del cuerpo se deshace en una bella curva continua, la curva praxitélica, que un árbol debe soportar. Por otra parte, la actividad adquiere un nuevo significado. Praxíteles tuvo en cuenta los resultados de sus predecesores inmediatos: el gesto y la mirada son naturales, y Apolo se dispone realmente a herir al lagarto con la flecha que sostendría en la mano derecha. ¿Qué significa el lagarto? Posiblemente el mal, pero hay en el rostro del dios un deje de deleite sádico en pinchar al animal. Falta todo sentido heroico, todo carácter épico: ¿Apolo matando a un pobre lagarto?

Otra novedad: la imagen de Apolo no es la de un adulto atlético, sino la de un adolescente, alejado de toda actividad física que haya dejado huella de esfuerzo en su cuerpo. El significado religioso del tema se revela en la antítesis que forma la resplandeciente y suave belleza del dios de la luz con el reptil miserable que simboliza el genio malhechor de las divinidades subterráneas.

Praxíteles. Hermes y Dionisos niño. Hermes de Olimpia.

Este naturalismo simbólico aparece aún más claro en el Hermes de Olimpia o también conocido como Hermes con Dionisos niño , que está considerado por los especialistas como original. Esta obra pertenece al último periodo de su carrera, pero se inspira en la obra de su padre que ya he analizado. El dios Hermes, el adulto, le ofrece desde su brazo desaparecido un racimo de uvas a Dionisos niño, que sintiendo la atracción por la fruta de la que se saca el vino se abalanza a cogerlo. Hermes sonríe maliciosamente ¿Qué lección moral hay en la escena? ¿Qué sonrisa irónica nos aparece en el rostro al comprender la situación que están viviendo estos dioses? Esta es la mejor prueba de la desmitificación que hace Praxíteles de los dioses.

Y por si fuera poco, queda por comentar la obra maestra que despertó en la antigüedad más viva admiración y más dura controversia. Me refiero a la Afrodita de Cnido (460-450). Le precedió otra Afrodita, la Afrodita Tespia , que posiblemente sea la copia romana conocida comoVenus de Arlés , que se conserva en el Museo del Louvre. Esta sería un primer ensayo hacia el 470 del canon femenino y, por tanto, la primera aproximación al desnudo.

De una a otra Afrodita se ha verificado una verdadera metamorfosis: las piernas se alargan, la pelvis y el busto se ensanchan; y, sobre todo, Praxíteles definió su ideal femenino diseñando curvas armoniosas: plenitud sin pesadez, flexibilidad sin blandura. En la Afrodita de Cnido , por primera vez, un escultor se atreve a representar en plena desnudez a una divinidad femenina. Para permitirse esta licencia, Praxíteles escogió como pretexto el momento en que ésta sale del baño, haciendo un acto plenamente humano. Afrodita se convierte en el modelo ideal y de la que arranca el desnudo femenino en el arte griego. Sin embargo, sabemos, además, que el escultor tenía ante sus ojos una maravillosa modelo, la célebre prostituta Friné lo que escandalizó a la sociedad ateniense del momento. Las copias y versiones encontradas son numerosísimas.

Praxíteles. Afrodita de Cnido. CarlsbergGlyptothek, Copenhague.

# data[].attributes.attachment_link.title
PRAXITELES. EL ESCULTOR QUE HUMANIZÓ A LOS DIOSES GRIEGOS.

# data[].attributes.attachment_link.description
En el siglo IV a. C., los escultores griegos empezaron a experimentar una estética nueva que mostrase una preocupación más humana, más realista o, por ser más exactos, menos idealizada. No buscan mostrar tipos aislados en su perfección, sino seres vivos ocupados en una acción determinada con una estética nueva.Praxíteles será el escultor más conocido de esta época que sucede al clasicismo puro de Mirón, Policleto o .

# data[].attributes.body
Nome: Manuela Garrido Míguez
Biografía: Tucides viviu entre o ano 460 a. C. e o ano 390 a. C.

Case todos os datos que hai acerca deste historiador e escritor están sacados do seu libro Historia da Guerra do Peloponeso. Era un home influente e adiñerado. Tucídes tería uns vinte tantos anos cando se declarou a Guerra do Peloponeso en 431. Contraeu a peste que asolou Atenas entre 430 e 427 que matou miles de atenienses. En 424 foi nomeado estratego (xeneral) e asignóuselle o mando dunha escuadra de sete barcos estacionados en Tasos, probabelmente polas súas relacións coa zona.

# data[].attributes.attachment_link.title
HISTORIOGRAFIA NA GRÉCIA ANTIGA: HERÓDOTO E TUCÍDIDES

# data[].attributes.body
Nome:
Biografía:

# data[].attributes.body
Nome:

# data[].attributes.body
Nome:

# data[].attributes.body
Nome: Uxía Rozas
Atenea era unha deusa guerreira. Na mitoloxía grega, é a deusa da guerra, a civilización, sabiduría, estratexia en combate, das ciencias, da xustiza e da habilidade. Atenea simboliza o auxilio aportado polo espíritu á fuerza bruta e ao valor personal dos héroes. Os símbolos de Atenea son a lechuza e o olivo.
Atenea naceu directamente da frente de Zeus, Sendo xa adulta e con armadura. É filla de Zeus  e de Metis, quen foi asasinada polo pai de Atenea.
Atenea é unha das deidades máis respetadas e adoradas da antiga Grecia xa que representaba as causas xustas e a sabiduría e é parte dos 12 dioses Olímpicos.
Aparece en moitos mitos como na fábula de Aracne ou no mito de Medusa.
Se representa case sempre armada, co casco na cabeza e no peito a égida, unha coraza de pel de cabra na que aparece a cabeza de Medusa. Sen dubida, a imaxen máis conocida de Atenea na Antiguedade foi a estatua de ouro e marfil realizada por Fidias para o interior do Partenón. Tiña unha altura duns doce metros e mostraba á deusa cun vistoso casco, sostendo un escudo nunha mano e unha victoria alada na outra. Alta, de rasgos serenos, máis maxestuosa que bela, Atenea se describe tradicionalmente como a "deusa de ollos garzos".
En roma é conocida como Minerva.
https://www.youtube.com/watch?v=a97O7nLc-uQ

# data[].attributes.body
Nome:

# data[].attributes.body
Nome:

# data[].attributes.body
Nome: Nash Cendon Anton

Na mitoloxía griega, os Cíclopes eran os membros dunha raza de xigantes cun un solo oyo na metade da frente. ... Homero describeu outro grupo de cíclopes,  fillos de Poseidón.

# data[].attributes.body
Nome:

# data[].attributes.body
Nome:

# data[].attributes.body
Nome:

# data[].attributes.body
Nome:

# data[].attributes.body
Nome: Mateo Amado Díaz
Hermes era fillo de Zeus, e coñécese por ser o mensaxeiro dos deuses, aínda que tamén se encargaba de conducir aos mortos ao inframundo. Ademais, era intelixente e creativo, o deus da prudencia e da habilidade. Tamén era o compañeiro de Zeus. Protexía aos ladróns e adorábano os comerciantes e os viaxeiros. O seu símbolo é o Caduceo, formado por un bastón alado no que se enrolan dúas serpes. Os seus atributos son o Caduceo, o cal expliquei anteriormente, un casco con ás e unhas sandalias, tamén con ás.

Era novo e delgado, e sempre alegre. Tamén era popular, levábase ben con todos os deuses e coas persoas. Outra característica é que era ladrón dende que naceu.

Existe un mito, chamado “Mensaxeiro dos deuses entre os mundos”, no que Hermes ten un papel importante. Nese mito, Hades rapta á filla de Deméter, que era unha deusa. Entón ela ponse moi triste e o mundo queda nun inverno eterno. Hermes vai negociar con Hades para que lle devolva a Deméter a súa filla. El acepta pero cunha condición, seis meses ao ano ela estará con el e seis coa súa nai. Así fórmanse as estacións.

Os romanos teñen un deus chamado Mercurio, que é o equivalente ao deus grego Hermes.

# data[].attributes.body
Nome:

# data[].attributes.body
Nome:

# data[].attributes.body
Nome:

# data[].attributes.body
Mateo Ares López

Conta a lenda que Medusa era unha muller mortal, fermosa e tentadora como a máis doce dos pecados. Tanto foi a súa beleza que Poseidón, deus do mar, namorouse dela e non descansou ata que puido satisfacer o seu desexo, contra a vontade da moza, no templo de Atenea.

Atenea, deusa da pureza e da castidade entre outras cousas, está tremendamente ofendida e castiga a Medusa porque simbolizaba o contrario a ela ... desexo ... carnalidade ... voluptuosidade.

O pelo da nova muller convértese en murmurios de serpes, os seus ollos de tanta intensidade que se os miras, volvas á pedra. Medusa transformouse nun monstro, pero seguía sendo afirmado pola súa marcha provocadora e sensual que hipnotizaba case tanto como a súa mirada.

# data[].attributes.body
Nome:

# data[].attributes.body
Nome: Mateo Amado Díaz
Os personaxes principais son: Zeus, Hera, Alcmena e Hércules.

Hera xa sabía que Zeus sempre se namoraba doutras mulleres, e ela soportábao. Pero na vez que foi Alcmena, neta de Perseo e Andrómeda, Hera enfadouse moito.

Zeus fíxose pasar polo marido de Alcmena, que non estaba na casa, para poder estar con ela. E fixo que o Sol tardara máis en saír, só por pasar esa noite con Alcmena.

Tiveron un fillo, Hércules, que necesitaba o leite especial de Hera para poder ser deus. Entón, mentres ela durmía, puxéronllo para que mamara o leite. Pero cando despertou, apartou o neno, pero saíu máis leite que se esparciu entre as estrelas do ceo.

Para vengarse, Hera fixo que Hércules nacera tarde, para que outro neto de Perseo nacera antes e se convertise en rei. Tamén intentou matalo cunhas serpes mentres durmía, e impoñéndolle os "12 traballos de Hércules", pero non o conseguiu, e o leite seguía alí, entre as estrelas.

# data[].attributes.body
Nome:

# data[].attributes.body
Nome: Brais Aguín Estévez

Un dos fillos de Zeus e da súa esposa Hera, quen desde neno demostróu ter unha gran habilidade para crear obxetos con unha utilidade asombrosa e unha creatividade que iba máis alá do inxenio. Superdotado e habilidoso, foi criado no Olimpo, onde o seu traballo de ferrería, inxeniería e escultura eran dignos de admiración, polo cual era moi respetado entre os deuses. Unha de sus máis recoñecidas creacións era a das sandalias aladas que permitían a  persoa voar.

Hasta que gañouse a ira do seu pai, tras rescatar a sua nai por un castigo que o mesmo lle había imposto. Zeus lanzou un lóstrego hacia él, cuyo impacto o envióu directo  terra e fixo que se lastimara o pé, de alí a sua eterna coxeira. Zeus o condenóu a permanecer na isla na que había aterrizado para sempre.

Hefesto decaído, intentóu recobrar forzas creando cousas, pero non encontróu as ferramentas ni los elementos necesarios, hasta que un volcán hizo erupción y lo convirtió en su nuevo taller. Donde forjó nuevos rayos a Zeus y los obsequió par pagar su ofensa. Este lo aceptó y dejó que su hijo volviera al Olimpo.

# data[].attributes.body
Nome: Yaiza Torres
Os personaxes son Minos, Pasifae, Ariadna, Teseo, Dédalo, Talos e Ícaro.
Dédalo era un arquitecto, artesan e inventor moi hábil que vivía en Atenas. Aprendeu a súa arte da deusa Atenea.
Era famoso por contruír o laberinto de Creta e inventar naves que navegaban baixo o mar.
Casouse con Ariadna e tuvo dous fillos, Ícaro e Yápige.
Talos o seu sobriño era o seu discípulo, gozaba do don da creación, era a clase de fillo coa que Dédalo soñaba, con so doce anos inventou a serra e Dédalo sinteu moita envexa ao comparalo co seu fillo.
Unha noite subiron ao tellado, despois de que Ícaro marchara, Dédalo engañou a Talos e o matou tirándoo do tellado da Acrópolis.
Ao percatarse do seu erro fuxiron á illa de Creta pra non ser castigados.
Alí foi recibido polo rey Minos moi amablemente.
O rey Minos que había ofendido ao rey Poseidón, recibiu como venganza que a súa muller Pasífae namorara dun touro. Froito dese amor naceu o Minotauro, mitade home mitade touro.
Minos ordenóulle a Dédalo construír un laberinto imposible de atopar a saída pra encerrar ao Minotauro. Pero Minos encerrou tamén a Dédalo e a Ícaro.
Despois de moito tempo alí Dédalo fabricou unhas ás de plumas de paxaro e cera de abella pra poder saír voando de alí. Explicoulle ao seu fillo que non debería voar moi alto xa que a cera derreteríase co sol pero tampouco voar moi baixo xa que se lle mollarían as ás co mar.
No principio da viaxe iba todo ben pero despois Ícaro voou tan alto que as ás derreterónse, caeu ao mar e afogouse.
Dédalo recolleu ao seu fillo e enterrouno nunha pequena illa, que máis tarde recibiu o nome de Icaria.
Despois da súa morte Dédalo chegou a illa de Sicilia, onde viviu hasta a súa morte na corte do rey Cócalo.

# data[].attributes.body
Nome:

# data[].attributes.body
Brais Souto Dopazo

Al principio de los tiempos, los dioses vivían en lo alto del monte Olimpo, mientras que los hombres vivían en la tierra, cultivando, cazando… un día los hombres cazaron un buey y no sabían que parte darle a los dioses: si la carne o los huesos. Zeus les digo a los hombres: Llamaré a Prometeo para que divida la carne. Cuando vino Prometeo ideo un plan para engañar al dios Zeus y que se llevara los restos del animal, puso dos montones, en uno los restos y en otro la carne, pero encima de los restos puso las partes ms apetecibles del animal, y en el otro las menos. Zeus a pesar de las advertencias de su hijo, cogió los restos. Se puso muy furioso y le quitó el fuego a los hombres, sin el fuego, los hombres tenían que comer la carne cruda. Prometeo, subió al Olimpo, cogió el fuego y luego se lo dio a los hombres. Al enterarse, Zeus encadeno a Prometeo en el Cáucaso y cada mañana enviaba a un Águila para que le comiese el hígado.

# data[].attributes.body
Nome: David bouzada vazquez
En la mitologia griega , Selene. era una antigua diosa lunar  como el nombre de su astro puesto por los griegos que también se llama Selene, hija de los titanes hiperion y Tea . Su equivalente en la mitologia  romana  era la diosa Luna. Pero también lo usan como nombre que significa “diosa de la luna" o "diosa que personifica la luna". Selene terminó siendo la misma Artemisa, de forma que los escritores posteriores la describían como una hija de Zeus o de Palas.

# data[].attributes.body
Nome: Nash Cendón Antón
Biografía:
Hiparquía es considerada una mujer libertina y contestataria. Fue discípula de Crates, con quien contrajo matrimonio. Asistía a las reuniones de los filósofos del siglo IV aC, donde exponía sus ideas sobre los diferentes temas y se enfrascaba en las discusiones del grupo de los cínicos. En una ocasión, estando en un banquete, en la casa de Lisímaco, Hiparquía se enfrentó a Teodoro el Ateo, dado que este no estaba de acuerdo con que una mujer se dedicara a la filosofía y mucho menos que fuera a sus reuniones, olvidando sus deberes domésticos. Ella le contestó, irónicamente, que si había hecho mal dedicarse al estudio en vez de dedicarse a tejer. Teodoro, molesto, le arrancó su vestido, pero ella no se alteró y le respondió con una pregunta que denota su carácter y su compromiso con la filosofía: Teodoro: "¿Eres la que dejaste la tela y lanzadera?" Respondió: "Yo soy, ¿Te parece por ventura, que he mirado poco por mí en dar a las ciencias el tiempo que había de gastar en tela?"³​

Consecuente con la filosofía cínica, Hiparquía renunció a sus propiedades, a su vida cómoda y llevó una vida al estilo de los filósofos perros, andaba en harapos al lado de Crates. Una de las condiciones que Crates le impuso a Hiparquía fue que se hiciera de los mismos hábitos. Para ella eso no representó problema alguno: consiguió harapos sucios y se vistió de esa forma. Tampoco tenía reparos en tener relaciones sexuales sin importar el lugar, aunque fuera en la calle.⁴​ Se comportaba como una persona generosa y piadosa, que ayudaba a los necesitados.

A su muerte, los filósofos cínicos declararon una fiesta anual en su honor en Atenas, en el Pórtico Dorado, denominada Kynogamia o día de la incorporación de la mujer al mundo la filosofía cínica. Hiparquía escribió tres libros pero no se conserva ninguno de ellos: Hipótesis filosóficas, Epiqueremas y Cuestiones a Teodoro llamado el Ateo. Se conserva un epigrama de Antípatro, dedicado a Hiparquía y titulado "A las mujeres":

Yo, Hiparquía, no seguí las costumbres del sexo
femenino, sino que con corazón varonil seguí
a los fuertes perros. No me gustó el manto sujeto
con la fíbula, ni el pie calzado y mi cinta se
olvidó del perfume. Voy descalza, con un bastón,
un vestido me cubre los miembros y tengo
la dura tierra en vez de un lecho. Soy dueña
de mi vida para saber tanto y más que las ménades para cazar.5

# data[].attributes.body
Nome: Naiara Macías Martínez

# data[].attributes.body
Mateo Ares López

Homero foi un antigo poeta grego que naceu e viviu no século VIII a.C. É autor de dúas das principais obras da antigüidade: Os poemas épicos A Ilíada e A Odisea.

Moitos historiadores e arqueólogos non concluíron se Homer existiu realmente ou é un personaxe lendario, xa que non hai probas concretas da súa existencia. Pode que as súas obras fosen escritas por outros autores antigos, ou se cadra non son máis que recopilacións de tradicións orais da época grega antiga.

A vida de Homer é unha mestura de lendas e realidade. Segundo a tradición, Homero estaba cego e puido nacer en calquera localidade da Antiga Grecia: Smyrna, Colophon, Atenas, Chios, Rodas, Argos, Ítaca ou Salamis.

Aínda que a vida de Homer nos baixou varias veces, o seu contido, incluída a famosa cegueira do poeta, é lendario e ficticio. O máis antigo, atribuído sen fundación a Heródoto, data do século V a.C. Nela, Homero preséntase como o fillo dun sedutor orfo, chamado Creteides, que lle deu a luz en Esmirna. Coñecido como Melesigenes, pronto destacou polas súas calidades artísticas, comezando unha vida bohemia. Unha enfermidade deixouno cego e desde entón cambiouse o seu nome por Homer

Sobre a morte de Homero tamén hai moito misterio.

# data[].attributes.body
Mateo Ares López
Para entender mellor este mito debemos coñecer o personaxe principal da lenda, é dicir, debemos coñecer a orixe de Pandora. As fontes ofrécenos diferentes historias sobre a orixe desta muller, pero normalmente hai unha crenza maioritaria sobre a súa creación.

Pandora é considerada a primeira muller mortal na mitoloxía grega, sendo creada por Hefesto a instancias de Zeus. Hefesto usou unha fonte de arxila para crear Pandora, orixinando así a muller máis fermosa posible para que os seres humanos confiaran nela e non se deran conta das catástrofes que trouxo con ela. Cada un dos deuses daba a Pandora a súa propia calidade.

Zeus regaloulle unha caixa a Pandora, aínda que nalgunhas versións en vez de ser unha caixa era un xarrón, e enviouna á casa de Epimeteo, irmán de Prometeo. Zeus díxolle a Pandora que non debía abrir a caixa baixo ningún concepto, xa que dentro dela atopábanse todos os males do universo.

Epimeteo ao principio rexeitou a Pandora, xa que Prometeo lle dixera que non aceptase ningún agasallo dos deuses porque Zeus buscaba vinganza. Pero debido á rabia de Zeus, non tivo máis remedio que acabar casando con ela.

Pandora sabía que abrir a caixa tería consecuencias mortais para o mundo, pero Hermes inculcou a curiosidade na súa creación e Pandora non podía resistir a tentación de saber o que había dentro da caixa. Pandora só mirou a caixa,