# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Już w tym tygodniu obchodzić będziemy dni Babci i Dziadka. Kochamy ich za wszystko - czułość, szeroko otwarte ramiona, taryfę ulgową i czas, który przy nich płynie jakby wolniej. Poznaj nasze inspiracje, pobierz przygotowane szablony i razem z uczniami przygotujcie niezapomniane upominki.

Eleganckie pudełko z opakowania po słodyczach

Jeśli jeszcze nie wyrzuciliście opakowań po świątecznych słodyczach, wykonajcie z nich piękne, kreatywne pudełka. Na pewno nadadzą się na tzw. "przydasie" i "cosie".

potrzebujecie:

pudełka po słodyczach

sztywnych kartoników lub kartek

ozdobnych kartek, np. z motywem kwiatowym

taśmy dwustronnej

ozdobnych kokardek, sznurków, wstążek

okleiny meblowej lub papieru ozdobnego z motywem drewna

nożyczek

przygotowanie:

1. Opakowania po słodyczach zazwyczaj wykonane są z dość cienkiego kartonu. Chcąc stworzyć trwałe pudełko, musicie na początku je usztywnić. Wytnijcie i przyklejcie na wieku, bokach i dnie (od zewnętrznej strony) sztywne kartki lub kartony.

2. Na wszystkie ścianki pudełka oraz wewnętrzną część wieka przyklejcie okleinę meblową, docinając ją dokładnie przy krawędziach.

3. Na zewnętrzną stronę wieka przyklejcie wyciętą w prostokąt kartkę ozdobną.

4. Na miejscu odcięcia kartki naklejcie sznurek lub wstążkę, aby zamaskować krawędź.

5. Zróbcie kokardkę i naklejcie ją na środek.

6. Gotowe!

Dedykowany obraz w ramie

Samodzielnie stworzony obraz, włożony w ramkę może być piękną i nietuzinkową ozdobą, wywołującą uśmiech na twarzy osoby obdarowanej. Ofiarujcie Dziadkom rysunek, który będzie przypominać o Waszej miłości.

potrzebujecie:

wydrukowanego szablonu obrazu

kredek lub farb akwarelowych

pędzla

ramki w formacie A4

przygotowanie:

1. Pobierzcie i wydrukujcie przygotowany szablon.

2. Pokolorujcie obrazek kredkami lub akwarelami.

3. Włóżcie obraz w ramkę.

4. Gotowe!

Zdjęcie w dedykowanej ramce

Dziadkowie na pewno ucieszą się z rodzinnej fotografii w pełnym kolorów passe partout. Wybierzcie swoje ulubione zdjęcia i udekoruj je własnoręcznie wykonaną oprawą.

potrzebujecie:

1. Pobierzcie i wydrukujcie przygotowany szablon passe partout.

2. Pokolorujcie oprawę kredkami lub akwarelami.

3. Przyklejcie zdjęcie w białej części oprawy.

4. Włóżcie zdjęcie w ramkę w formacie A4.

5. Gotowe!

wydrukowanego szablonu passe partout

kredek lub farb akwarelowych

pędzla

ramki w formacie A4

taśmy klejącej

jednego zdjęcia w formacie 13x18 cm - rodzinne, z dziadkami lub po prostu ulubione swoje zdjęcie

przygotowanie:
Kreatywna kartka z życzeniami

"Kto bardzo kocha, pisze długi list [...]" - zgodnie z piosenką Skaldów ofiarujcie Babci i Dziadkowi list lub kartkę. Wpiszcie kilka ciepłych słów, życząc zdrowia i wyrażając wdzięczność za ich bezinteresowną miłość. Do udekorowania możecie wykorzystać stworzone wzory.

potrzebujecie:

1. Wytnijcie prostokąt o wymiarach 15x30 cm ze sztywnej kartki.

2. Wytnijcie z kartki ozdobnej prostokąt o 1 cm mniejszy z każdej strony od kartki bazowej.

3. Sklejcie razem kartki, a całość złóżcie na pół, aby uzyskać otwieraną kartkę o wymiarach 15x15 cm.

4. Wzdłuż boków równoległych do zgięcia zróbcie otwór za pomocą dziurkacza.

5. Wydrukujcie, wytnijcie i przyklejcie na kartkę przygotowane wzory.

6. Wypiszcie kartkę, a wstążkę przełóżcie przez dziurki i zróbcie kokardkę.

7. Gotowe!

wydrukowanych wzorów dekoracyjnych

sztywnych kartek A4, np. z bloku technicznego

ozdobnych kartek, np. z motywem kwiatów lub serc

nożyczek

kleju

dziurkacza

wstążek i koronki

przygotowanie:
Rozbudźcie swoją kreatywność i samodzielnie stwórzcie prezent dla Babci i Dziadka. Na pewno będzie to dla nich niezwykły i wzruszający podarunek. Skorzystajcie z opisanych propozycji lub zainspirujcie się pomysłami opisanymi w artykule "Prezent dla Babci i Dziadka zrób to sam >>".

# data[].attributes.attachment_link.title
Dzień Babci i Dziadka - POBIERZ i stwórz niezwykły prezent!

# data[].attributes.attachment_link.description
Już w tym tygodniu obchodzić będziemy dni Babci i Dziadka. Kochamy ich za wszystko - czułość, szeroko otwarte ramiona, taryfę ulgową i czas, który przy nich płynie jakby wolniej. Poznaj nasze inspiracje, pobierz przygotowane szablony i razem z uczniami przygotujcie niezapomniane upominki. Jeśli jeszcze nie wyrzuciliście opakowań po świątecznych słodyczach, wykonajcie z nich piękne, kreatywne pudełka.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Web Page Blocked!

The page cannot be displayed. Please contact the administrator for additional information.

URL: portal.librus.pl/szkola/artykuly/wspieraj-rodzicow-polec-bezplatne-webinary

Client IP: 34.136.181.7
Attack ID: 20000051
Message ID: 014967910538

# data[].attributes.attachment_link.title
Wspieraj rodziców – poleć bezpłatne webinary

# data[].attributes.attachment_link.description
Współpraca z rodzicami jest elementem codziennej pracy nauczyciela. Niezależnie od tego, czy odbywa...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Coraz więcej chcemy, częściej kupujemy i zamieniamy jeszcze sprawne przedmioty na ich nowsze wersje. Jesteśmy społeczeństwem nastawionym na konsumpcję. Nasze domy nierzadko przepełnione są nieużywanymi ubraniami, nieprzeczytanymi książkami i bibelotami wciśniętymi na dno szuflady. Coraz trudniej ofiarować komuś trafiony prezent (przecież każdy z nas już wszystko ma). W efekcie kupujemy więcej i drożej. A tak naprawdę w obdarowywaniu i przyjmowaniu prezentów ukryty jest głęboki sens. Czy na pewno pamiętamy jaki? Szczególnie teraz - przed świętami wieńczącymi trudny i pełen niepewności rok - warto zatrzymać się w codziennym pośpiechu i podjąć refleksję na temat wręczania prezentów i związanej z tym radości.

Czym się kierować wybierając prezent?

Amerykański psycholog, pisarz i malarz William Wharton w jednej ze swoich powieści napisał: "Być może czasami najlepiej jest być niewidomym, wtedy widzi się rzeczy takimi, jakimi są naprawdę, a nie pozwala się oślepić ich wyglądowi". Jest w tym zdaniu jakaś prawda. Nietrudno przypomnieć sobie czasy, gdy sklepowe półki były puste, a po wiele produktów stało się w tasiemcowych kolejkach. Ofiarowana komuś pomarańcza była wtedy symbolem nadchodzących świąt, czegoś wyjątkowego, co na co dzień nie było ogólnodostępne. Najzwyklejszy dzisiaj cytrus oznaczał, że ktoś o nas myślał, zadał sobie trud, stojąc w wielogodzinnej kolejce. Innym przykładem uszczęśliwiania małymi rzeczami są kartki świąteczne, które niegdyś wysyłano rodzinie i znajomym. Były one wyrazem pamięci, sympatii i szacunku. Teraz papierowe pocztówki skutecznie zastępowane są przez wiadomości SMS lub komunikat w mediach społecznościowych.

Czy nie bardziej od skopiowanej rymowanki cieszą nas jednak indywidualne życzenia nawiązujące do wspólnej relacji z adresatem? Myśląc o prezentach świątecznych warto pamiętać, że największą radość sprawia to, ile ofiarujemy z siebie, a nie o ile nadwyrężymy budżet. Zwykła pocztówka, ale przygotowana w odpowiedni sposób potrafi sprawić taką samą radość jak kupiony w sklepie drogi prezent.

Pomysły na nietuzinkowe prezenty

W sklepach zarówno tych stacjonarnych, jak i on-line znaleźć można wszystko. Kosmetyki, biżuterię, książki, zabawki... wymieniać można w nieskończoność. Tak jak sklepy, tak i nasze domy nierzadko pękają w szwach. A to sprawia, że kolejny portfel, torebka czy perfumy cieszą mniej. Jak kupić/zrobić nietuzinkowy prezent? Sprawdź nasze propozycje.

Świąteczne DIY

Prezent nie zawsze musi oznaczać nową, kupioną rzecz. Czasami świetnym pomysłem może okazać się przerobienie starego przedmiotu, który od jakiegoś czasu zalega w naszej szafie lub własnoręczne wykonanie prezentu. Istnieje wiele zalet takiego rozwiązania. Po pierwsze, możemy ofiarować nowe życie starym rzeczom a po drugie, własnoręcznie zrobione upominki oznaczają zaangażowanie, poświęcony czas i pamięć o osobie, którą chcemy obdarować. Tego typu prezent z pewnością sprawi wiele radości.

Urodziny mojej rodziny - Kiedy urodziny obchodzi dziadek Janek, w jaki dzień złożyć życzenia cioci Teresce? Czasami trudno zapamiętać wszystkie daty. Stwórz piękny kalendarz, dzięki któremu zapamiętasz ważne dni dla Twojej rodziny. CZYTAJ INSTRUKCJĘ

Lampion, pojemniczek na kosmetyki, a może wazon? Sprawdź 5 pomysłów na słoikowe "zrób to sam". CZYTAJ INSTRUKCJĘ

Prezent dla łasucha

Mocno czekoladowe i szybkie w przygotowaniu trufle jaglane. SPRAWDŹ PRZEPIS

Świąteczne pierniczki, a może cytrynki w syropie korzennym? Prezenty, które można zjeść zawsze są doskonałym rozwiązaniem - nie będą zalegać na domowym regale, a ich przygotowanie nie obciąży świątecznego portfela.

Dla tych, co są daleko i nie tylko

Czasami zdarza się, że nie możemy osobiście ofiarować prezentu. W takiej sytuacji wspaniałym upominkiem przypominającym o wspólnej relacji jest stworzenie krótkiego filmu. Można go zrobić ze starych zdjęć, które przypomną miłe wspomnienia lub po prostu składając życzenia. Jak zrobić film ze zdjęć? Inspiracje znajdziesz w artykule pt. "Jak zrobić filmik ze starych zdjęć i filmów na prezent?" CZYTAJ. Ciekawe programy, które z pewnością pomogą w stworzeniu filmu opisane są natomiast w artykule "Jak zrobić film ze zdjęć? 4 najlepsze i najprostsze w obsłudze programy". CZYTAJ

Rodzinne losowanie

Kupienie w jednym czasie prezentów dla kilku lub kilkunastu osób może być nie lada wyzwaniem zarówno dla kreatywności, jak i budżetu. Zamiast wielogodzinnych sklepowych poszukiwań najlepszego prezentu dla kolejnych członków rodziny, warto zrobić rodzinne losowanie. Wystarczy na małych karteczkach wpisać swoje imię i wrzucić do jednej misk i. Sama zabawa może przynieść sporo radości, a w efekcie, kupujemy jeden prezent - oszczędzamy pieniądze i zyskujemy czas na dokładne przemyślenie, co dana osoba chciałaby otrzymać.

Pomoc zamiast prezentu pod choinką

Zamiast prezentowego szału można zaproponować rodzinie i przyjaciołom wsparcie tych, którzy pomocy najbardziej potrzebują. Wspólnie kupiona karma dla zwierząt z lokalnego schroniska czy aktywny udział w jednej ze świątecznych akcji charytatywnych przyniesie dużo radości i pozwoli, w tym szczególnym czasie, zwrócić uwagę na to, co jest naprawdę istotne. W okresie świątecznym organizowanych jest wiele akcji charytatywnych, takich jak:

Szlachetna Paczka - wspiera rodziny, które znalazły się w trudnej sytuacji materialnej z niezależnych od siebie przyczyn (m.in. chore lub niepełnosprawne dziecko lub inny członek rodziny, rodziny wielodzietne, rodziny, które spotkało nieszczęście takie jak pożar, powódź czy śmierć jednego z członków rodziny, a także osoby starsze i osamotnione, absolwenci Domu Samotnej Matki i absolwenci Domu Dziecka). Dociera do tzw. biedy ukrytej, która podejmuje walkę z trudnościami. CZYTAJ WIĘCEJ

Prezent bez pudła - to pomoc organizowana przez UNICEF, która ma na celu dostarczeniu produktów humanitarnych najbardziej potrzebującym dzieciom i ich rodzinom na całym świecie. CZYTAJ WIĘCEJ

Podaruj Misia - akcja charytatywna fundacji TVN „Nie jesteś sam", Allegro oraz Rossmann. W ramach akcji można kupić Misia, który zaprojektowany został przez osoby znane ze świata kultury i nauki. Całkowity dochód z akcji przekazywany jest na leczenie i rehabilitację podopiecznych Fundacji. CZYTAJ WIĘCEJ

Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom - coroczna akcja charytatywna organizowana przez Caritas, w ramach której można zakupić świąteczne świece. Środki zebrane dzięki dystrybucji świec są przeznaczane na wakacyjny wypoczynek, bezpłatne posiłki, stypendia, a także wsparcie dzieci w rehabilitacji i leczeniu. CZYTAJ WIĘCEJ

Zanim oddamy się zakupowemu świątecznemu szaleństwu warto przypomnieć sobie sens dawania i przyjmowania prezentów. Własnoręcznie wykonany przez babcię Krysię szalik, chociaż nieperfekcyjny - na pewno ucieszy bardziej niż kolejny krem do rąk czy kubek. W przeciwieństwie do rzeczy kupionych będzie przywoływać cudowne wspomnienia jeszcze przez wiele lat, nawet gdy kogoś zabraknie - jako znak obecności, życzliwości i miłości.

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak dawać i przyjmować prezenty? Pomysły na niebanalne upominki

# data[].attributes.attachment_link.description
Coraz więcej chcemy, częściej kupujemy i zamieniamy jeszcze sprawne przedmioty na ich nowsze wersje. Jesteśmy społeczeństwem nastawionym na konsumpcję. Nasze domy nierzadko przepełnione są nieużywanymi ubraniami, nieprzeczytanymi książkami i bibelotami wciśniętymi na dno szuflady. Coraz trudniej ofiarować komuś trafiony prezent (przecież każdy z nas już wszystko ma). W efekcie kupujemy więcej i drożej.

# data[].attributes.attachment_link.title
5 pomysłów na niedrogie i kreatywne prezenty świąteczne

# data[].attributes.attachment_link.description
Już za dwa tygodnie mikołajki! Nie masz jeszcze upominków? Pamiętaj, aby ofiarować komuś prezent, ni...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Coraz więcej chcemy, częściej kupujemy i zamieniamy jeszcze sprawne przedmioty na ich nowsze wersje. Jesteśmy społeczeństwem nastawionym na konsumpcję. Nasze domy nierzadko przepełnione są nieużywanymi ubraniami, nieprzeczytanymi książkami i bibelotami wciśniętymi na dno szuflady. Coraz trudniej ofiarować komuś trafiony prezent (przecież każdy z nas już wszystko ma). W efekcie kupujemy więcej i drożej. A tak naprawdę w obdarowywaniu i przyjmowaniu prezentów ukryty jest głęboki sens. Czy na pewno pamiętamy jaki? Szczególnie teraz - przed Świętami wieńczącymi trudny i pełen niepewności rok - warto zatrzymać się w codziennym pośpiechu i podjąć refleksję na temat wręczania prezentów i związanej z tym radości.

Czym się kierować wybierając prezent?

Amerykański psycholog, pisarz i malarz William Wharton w jednej ze swoich powieści napisał: „Być może czasami najlepiej jest być niewidomym, wtedy widzi się rzeczy takimi, jakimi są naprawdę, a nie pozwala się oślepić ich wyglądowi". Jest w tym zdaniu jakaś prawda. Nietrudno przypomnieć sobie czasy, gdy sklepowe półki były puste, a po wiele produktów stało się w tasiemcowych kolejkach. Ofiarowana komuś pomarańcza była wtedy symbolem nadchodzących świąt, czegoś wyjątkowego, co na co dzień nie było ogólnodostępne. Najzwyklejszy dzisiaj cytrus oznaczał, że ktoś o nas myślał, zadał sobie trud, stojąc w wielogodzinnej kolejce. Innym przykładem uszczęśliwiania małymi rzeczami są kartki świąteczne, które niegdyś wysyłano rodzinie i znajomym. Były one wyrazem pamięci, sympatii i szacunku. Teraz papierowe pocztówki skutecznie zastępowane są przez wiadomości SMS lub komunikat w mediach społecznościowych.

Czy nie bardziej od skopiowanej rymowanki cieszą nas jednak indywidualne życzenia nawiązujące do wspólnej relacji z adresatem? Myśląc o prezentach świątecznych warto pamiętać, że największą radość sprawia to, ile ofiarujemy z siebie, a nie o ile nadwyrężymy budżet. Zwykła pocztówka, ale przygotowana w odpowiedni sposób potrafi sprawić taką samą radość jak kupiony w sklepie drogi prezent.

Pomysły na nietuzinkowe prezenty

W sklepach zarówno tych stacjonarnych, jak i on-line znaleźć można wszystko. Kosmetyki, biżuterię, książki, zabawki... wymieniać można w nieskończoność. Tak jak sklepy, tak i nasze domy nierzadko pękają w szwach. A to sprawia, że kolejny portfel, torebka czy perfumy cieszą mniej. Jak kupić/zrobić nietuzinkowy prezent? Sprawdź nasze propozycje.

Świąteczne DIY

Prezent nie zawsze musi oznaczać nową, kupioną rzecz. Czasami świetnym pomysłem może okazać się przerobienie starego przedmiotu, który od jakiegoś czasu zalega w naszej szafie lub własnoręczne wykonanie prezentu. Istnieje wiele zalet takiego rozwiązania. Po pierwsze, możemy ofiarować nowe życie starym rzeczom a po drugie, własnoręcznie zrobione upominki oznaczają zaangażowanie, poświęcony czas i pamięć o osobie, którą chcemy obdarować. Tego typu prezent z pewnością sprawi wiele radości.

Urodziny mojej rodziny - Kiedy urodziny obchodzi dziadek Janek, w jaki dzień złożyć życzenia cioci Teresce? Czasami trudno zapamiętać wszystkie daty. Stwórz piękny kalendarz, dzięki któremu zapamiętasz ważne dni dla Twojej rodziny. CZYTAJ INSTRUKCJĘ

Lampion, pojemniczek na kosmetyki, a może wazon? Sprawdź 5 pomysłów na słoikowe „zrób to sam". CZYTAJ INSTRUKCJĘ

Prezent dla łasucha

Mocno czekoladowe i szybkie w przygotowaniu trufle jaglane. SPRAWDŹ PRZEPIS

Świąteczne pierniczki, a może cytrynki w syropie korzennym? Prezenty, które można zjeść zawsze są doskonałym rozwiązaniem - nie będą zalegać na domowym regale, a ich przygotowanie nie obciąży świątecznego portfela.

Dla tych, co są daleko i nie tylko

Czasami zdarza się, że nie możemy osobiście ofiarować prezentu. W takiej sytuacji wspaniałym upominkiem przypominającym o wspólnej relacji jest stworzenie krótkiego filmu. Można go zrobić ze starych zdjęć, które przypomną miłe wspomnienia lub po prostu składając życzenia np. w mikołajowej czapce. Jak zrobić film ze zdjęć? Inspiracje znajdziesz w artykule pt. „Jak zrobić filmik ze starych zdjęć i filmów na prezent?" CZYTAJ. Ciekawe programy, które z pewnością pomogą w stworzeniu filmu opisane są natomiast w artykule „Jak zrobić film ze zdjęć? 4 najlepsze i najprostsze w obsłudze programy". CZYTAJ

Rodzinne losowanie

Kupienie w jednym czasie prezentów dla kilku lub kilkunastu osób może być nie lada wyzwaniem zarówno dla kreatywności, jak i budżetu. Zamiast wielogodzinnych sklepowych poszukiwań najlepszego prezentu dla kolejnych członków rodziny, warto zrobić rodzinne losowanie. Wystarczy na małych karteczkach wpisać swoje imię i wrzucić do jednej miski. Sama zabawa może przynieść sporo radości, a w efekcie, kupujemy jeden prezent - oszczędzamy pieniądze i zyskujemy czas na dokładne przemyślenie, co dana osoba chciałaby otrzymać. Jeśli nie masz możliwości spotkać się z najbliższymi na przedświąteczne losowanie - możesz zrobić to on-line!

Pomoc zamiast prezentu pod choinką

Zamiast prezentowego szału można zaproponować rodzinie i przyjaciołom wsparcie tych, którzy pomocy najbardziej potrzebują. Wspólnie kupiona karma dla zwierząt z lokalnego schroniska czy aktywny udział w jednej ze świątecznych akcji charytatywnych przyniesie dużo radości i pozwoli, w tym szczególnym czasie, zwrócić uwagę na to, co jest naprawdę istotne. W okresie świątecznym organizowanych jest wiele akcji charytatywnych, takich jak:

Szlachetna Paczka - wspiera rodziny, które znalazły się w trudnej sytuacji materialnej z niezależnych od siebie przyczyn (m.in. chore lub niepełnosprawne dziecko lub inny członek rodziny, rodziny wielodzietne, rodziny, które spotkało nieszczęście takie jak pożar, powódź czy śmierć jednego z członków rodziny, a także osoby starsze i osamotnione, absolwenci Domu Samotnej Matki i absolwenci Domu Dziecka). Dociera do tzw. biedy ukrytej, która podejmuje walkę z trudnościami. CZYTAJ WIĘCEJ

Prezent bez pudła - to pomoc organizowana przez UNICEF, która ma na celu dostarczeniu produktów humanitarnych najbardziej potrzebującym dzieciom i ich rodzinom na całym świecie. CZYTAJ WIĘCEJ

Podaruj Misia - akcja charytatywna fundacji TVN „Nie jesteś sam", Allegro oraz Rossmann. W ramach akcji można kupić Misia, który zaprojektowany został przez osoby znane ze świata kultury i nauki. Całkowity dochód z akcji przekazywany jest na leczenie i rehabilitację podopiecznych Fundacji. CZYTAJ WIĘCEJ

Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom - coroczna akcja charytatywna organizowana przez Caritas, w ramach której można zakupić świąteczne świece. Środki zebrane dzięki dystrybucji świec są przeznaczane na wakacyjny wypoczynek, bezpłatne posiłki, stypendia, a także wsparcie dzieci w rehabilitacji i leczeniu. CZYTAJ WIĘCEJ

Zanim oddamy się zakupowemu świątecznemu szaleństwu warto przypomnieć sobie sens dawania i przyjmowania prezentów. Własnoręcznie wykonany przez babcię Krysię szalik, chociaż nieperfekcyjny - na pewno ucieszy bardziej niż kolejny krem do rąk czy kubek. W przeciwieństwie do rzeczy kupionych będzie przywoływać cudowne wspomnienia jeszcze przez wiele lat, nawet gdy kogoś zabraknie - jako znak obecności, życzliwości i miłości.

# data[].attributes.attachment_link.title
Porozmawiaj z uczniami o sensie dawania i przyjmowania

# data[].attributes.attachment_link.description
Coraz więcej chcemy, częściej kupujemy i zamieniamy jeszcze sprawne przedmioty na ich nowsze wersje. Jesteśmy społeczeństwem nastawionym na konsumpcję. Nasze domy nierzadko przepełnione są nieużywanymi ubraniami, nieprzeczytanymi książkami i bibelotami wciśniętymi na dno szuflady. Coraz trudniej ofiarować komuś trafiony prezent (przecież każdy z nas już wszystko ma). W efekcie kupujemy więcej i drożej.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Czy zimowe dekoracje, które tworzą świąteczny klimat w naszych domach zawsze muszą być przygotowane przez profesjonalistę? Spędź czas kreatywnie i skorzystaj z instrukcji na proste do wykonania oraz niedrogie świąteczne dekoracje. Pobierz przygotowane przez nas szablony choinkowych girland i stwórz samodzielnie lub ze swoimi najbliższymi nietuzinkowe ozdoby.

Dekoracje w skandynawskim stylu - zrób choinkowe girlandy

sznurek jutowy

klej

nożyczki

wydrukowane szablony, której znajdziesz poniżej

1. Pobierz i wydrukuj szablony z choinkami.

2. Wytnij choinki.

3. Złóż choinki na pół.

4. Zgięte choinki przyklejaj połówkami jedna do drugiej.

5. Do każdej choinki przyklej pętelkę ze sznurka jutowego, która pozwoli zamocować ją na długim sznurku.

6. Wszystkie zrobione choinki powieś na długim jutowym sznurku.

Nietypowe świąteczne drzewko - wykonaj choinkę z makaronu

brystol lub papierowy talerzyk

makaron kokardki

klej na gorąco

nożyczki

farbki lub farby w sprayu

pędzel

zszywacz opcjonalnie

cyrkiel opcjonalnie

drobne ozdoby opcjonalnie

1. Za pomocą cyrkla narysuj na brystolu półkole i wytnij je lub przetnij na pół papierowy talerzyk.

2. Sklej półkole w stożek za pomocą kleju lub zszywacza.

3. Od dołu naklejaj makaron kokardki. Pamiętaj: nie zostawiaj przerw. Im ciaśniej nakleisz makaron, tym lepszy będzie efekt.

4. Na górę choinki przyklej jedną makaronową kokardkę.

5. Na poszczególnych makaronach przyklejaj świąteczne ozdoby.

6. Całość pomaluj farbkami za pomocą pędzla lub farbami w sprayu. Choinkę pomaluj na zielono, a ozdoby oraz górną kokardkę na inny kolor np. złoty. Choinka będzie wtedy wyglądać jak prawdziwa!

Ozdoba w wersji eko - prosta do wykonania gwiazda z gałęzi

5 gałęzi

sznurek jutowy

klej (np. na gorąco)

nożyczki

lampki choinkowe, cotton ballsy, suszone owoce lub inne świąteczne ozdoby

1. Oczyść gałęzie i potnij na 5 w miarę równych kawałków.

2. Ułóż gałęzie w kształt gwiazdy.

3. Zwiąż sznurkiem jutowym końce lub sklej je klejem.

4. Zwiąż lub sklej na styku gałęzi wewnątrz konstrukcji.

5. Za pomocą kleju schowaj odstające końcówki sznurka.

6. Opleć gwiazdę lampkami lub zawieś na niej świąteczne ozdoby.

Zawieś serduszko na swojej choince

kartka lub karton

mazak

szpilki

różnego rodzaju materiały

guziki, koronki, tasiemki i inne elementy ozdobne

wata lub wypełniacz do poduszek/zabawek

igła

nici

nożyczki

1. Z białej kartki/kartonu wytnij szablon w kształcie serca. Powinien mieć wymiary 14 cm x 12 cm.

2. Wycięte serduszko odrysuj na materiale, a następnie dokładnie wytnij dwa serca (jedno potrzebne jest na przód, drugie na tył zawieszki).

3. Na wyciętym kawałku materiału ułóż wybrany wzór. Wzór przypnij szpilkami i obszyj.

4. Obróć serduszka ozdobami do środka.

5. Zszyj serduszka, przypinając na środku tasiemkę skierowaną w stronę ozdobionych części serduszka (pozwoli Ci zawiesić serduszko na choince).

6. Pamiętaj: Zostaw otwór na włożenie waty.

7. Wywrócić serduszko na prawą stronę i wypełnij watą. Zaszyj otwór, przez który włożona została wata.

Ozdoby dla dużych i małych - zrób świątecznego renifera

rolka po papierze toaletowym

brązowy papier

biały papier na oczy lub ruchome oczka

klej

nożyczki

czerwony pompon

mazak

drucik kreatywny lub dwie małe gałązki

1. Oklej rolkę brązowym papierem.

2. Przyklej pompon w miejsce nosa renifera.

3. Przyklej ruchome oczka lub zrób oczka, wycinając małe koła z białego papieru i rysując mazakiem czarne kropki w środku białych kół.

4. Narysuj mazakiem uśmiechniętą buzię.

5. Zrób w tylnej części rolki małe dziurki. Przetnij drucik kreatywny i finezyjnie go powyginaj, następnie przełóż przez dziurki lub włóż dwie małe gałązki.

Filcowe ozdoby na świąteczne drzewko lub stroik

arkusze kolorowego filcu

wata

nożyczki

igła

nici

guziki, tasiemki, koronki i inne ozdobne

ozdobne guziki

1. Z arkusza filcu wycinamy dwie takiej samej wielkości ozdoby np. z żółtego arkusza dwie gwiazdki, z zielonego dwie choinki, z czerwonego okrągłe bombki itp.

2. Składamy je razem i zszywamy nicią o tym samym kolorze co filc. Gdy dojdzie do połowy, do środka wkładamy watę i zszywamy całość. Dodajemy tasiemkę, która pozwoli przywiesić ozdobę np. na świątecznym drzewku lub jako element świątecznego stroika.

3. Kontrastową nicią obszywamy po obwodzie.

4. Dekorujemy guziczkami, koronką lub ozdobnymi tasiemkami.

Ozdoba świątecznego stołu - zrób cynamonowe świece

biała świeca

cynamon w laskach

sznurek jutowy

gumka recepturka

szyszki, goździki, koronki lub inne ozdobne elementy opcjonalnie

klej opcjonalnie

1. Na świecę zakładamy gumkę recepturkę.

2. Pod gumkę wkładamy laski cynamonu.

3. Całość oplatamy mocno jutowym sznurkiem i ściągamy gumkę.

4. Świecę dowolnie dekorujemy np. przyklejając do sznurka szyszki, pojedyncze gałązki choinki, ozdobne guziki itp.

Świąteczne kule ze sznurka

sznurek np. włóczka, wełna

klej typu wikol

odrobina wody

balony

wazelina

miseczka

patyczek

farby w sprayu opcjonalnie

elementy dekoracyjne opcjonalnie

1. Wymieszaj klej z odrobiną wody.

2. Zetnij długi kawałek sznurka i namocz go w kleju.

3. Nadmuchaj balon na wielkość jaką chcesz otrzymać kulkę.

4. Wysmaruj balon wazeliną, żeby sznurek nie przykleił zbyt mocno.

5. Owijaj balon sznurkiem w każdą stronę - ogranicza Cię tylko Twoja wyobraźnia!

6. Zawieś balon na kilka godzin, aby mógł w pełni wyschnąć Pamiętaj: warto, podłożyć coś pod schnące baloniki, aby zabezpieczyć podłoże przed ewentualnym kapiącym klejem.

7. Przebij balony i pomaluj kule na dowolny kolor. Możesz również przykleić do kuli dekoracje i stworzyć z nich piękne bombki.

To proste! Sprawdź jak wykonać wianek świąteczny

papier np. pakowy

sianko (ja kupuję w pobliskim sklepie zoologiczny)

świeże gałązki świerku lub jodły

sznurek i kokardy

małe elementy dekoracyjne, jak: suszone plastry pomarańczy, bombki, gwiazdki, perełki, brokatowe kuleczki, szyszki itp.

nożyczki

klej na gorąco

1. Zwiń w rulon i zagnieć duży arkusz papieru.

2. Zwiąż go dokładnie sznurkiem.

3. Weź garść sianka, przyłóż do papierowej podstawy i również owiń sznurkiem. (Jak zrobić wianek - SPRAWDŹ>>)

4. Powtarzaj czynność, aż całość nabierze odpowiedniego kształtu.

5. Dokładaj stopniowo gałązki, układając je w jedną stronę.

6. Owijaj całość sznurkiem łącząc gałązkę z wiankiem z siana.

7. Za pomocą kleju na gorąco doklej mniejsze gałązki, które zakryją sznurek i nadadzą ostateczny wygląd - symetryczny i estetyczny.

8. Przyklej wybrane przez siebie ozdoby.

Bombki z suszonych owoców

Owoce do suszenia przykładowo: pomarańcze, grejpfruty, limonki, cytryny, jabłka, gruszki.

sznurek np. jutowy lub tasiemka do wykonania zawieszki

papier do pieczenia

piekarnik

1. Pokrój owoce w cienkie plastry np. 5 mm grubości.

2. Na blachę piekarnika wyłóż papier do pieczenia.

3. Ułóż na blasze pojedynczo plastry owoców i włóż do piekarnika.

4. Susz owoce w temperaturze 70-80 stopni, z termoobiegiem i uchylonymi drzwiczkami przez około 2-3 godziny (owoce muszą być w pełni wysuszone). Co jakiś czas obracaj owoce, aby równo wysychały.

5. Zawieś na owocach sznurek lub tasiemkę.

Suszone owoce mogą ozdobić nie tylko choinkę. Doskonale pasują również jako element świątecznego wieńca, a także dekoracja świecy lub prezentu.
Samodzielne wykonanie świątecznych ozdób nie musi być trudne i kosztowne. Może być jednak doskonałym pomysłem na kreatywne spędzenie czasu z najbliższymi. W przedstawionych propozycjach każdy znajdzie coś dla siebie, a wykonane ozdoby mogą być dekoracją naszego domu, ale także własnoręcznie przygotowanym upominkiem. O sensie dawania prezentów oraz innych nietuzinkowych pomysłach na świąteczne drobiazgi przeczytać można w artykule: Jak dawać i przyjmować prezenty? Pomysły na niebanalne upominki. Śliczne serduszko wykonane przez dziecięce rączki lub cynamonowa świeca na pewno ucieszą bardziej niż niejeden drogi sklepowy prezent.

# data[].attributes.attachment_link.title
10 pomysłów na świąteczne dekoracje - wykonaj je samodzielnie

# data[].attributes.attachment_link.description
Czy zimowe dekoracje, które tworzą świąteczny klimat w naszych domach zawsze muszą być przygotowane przez profesjonalistę? Spędź czas kreatywnie i skorzystaj z instrukcji na proste do wykonania oraz niedrogie świąteczne dekoracje. Pobierz przygotowane przez nas szablony choinkowych girland i stwórz samodzielnie lub ze swoimi najbliższymi nietuzinkowe ozdoby.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Utworzono dnia 25.10.2021

Przemoc w rodzinie Jednorazowe lub powtarzające się umyśle działanie lub zaniechanie naruszające prawa lub dobra osobiste osób najbliższych w rozumieniu art. 115 §11 kk. oraz innych osób wspólnie zamieszkujących lub gospodarujących, w szczególności...

czytaj dalej na temat: Przemoc w rodzinie

# data[].attributes.attachment_link.description
Utworzono dnia 25.10.2021 Przemoc w rodzinie Jednorazowe lub powtarzające się umyśle działanie lub zaniechanie naruszające prawa lub dobra osobiste osób najbliższych w rozumieniu art. 115 §11 kk. oraz innych osób wspólnie zamieszkujących lub gospodarujących, w szczególności... czytaj dalej na temat: Przemoc w rodzinie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Przez drzwi do Twojej pracy przewija się codziennie sporo osób. I dobrze, bo drzwi właśnie do tego służą. Problem zaczyna się dopiero wtedy, kiedy ktoś utknie w przejściu.

Powstaje wąskie gardło. Nadchodzący stoją i niecierpliwią się. Tworzy się korek i problem.

Twoja głowa jest jak te drzwi. Tylko zamiast osób, przepływają przez nią myśli. Codziennie. I to w bardzo dużych ilościach. Jednak kiedy którąś z myśli przetrzymasz za długo, powstanie zamieszanie.

Negatywne myśli same w sobie nie robią nic złego. Dopiero zafiksowanie się na nich może Ci zaszkodzić.

Takie zafiksowanie, zatrzymanie się i skupienie uwagi nie przyszło samo. Nie spadło z nieba. Trzeba było czasu i wysiłku, żeby nauczyć się kontemplacji nad boleściami swego życia.

Dlatego jeśli chcesz nauczyć się pozytywnego myślenia - to też będzie wymagało czas i wysiłku. Trzeba tylko wiedzieć jak do tego podejść. A od tego masz mnie. Za chwilę zdradzę Ci moje dwie ulubione metody na upozytywnienie nawet bardzo szarego dnia.

Krótki wstęp do ćwiczeń - Ty i Twoje myśli

Jedne myśli mają większą lepkość niż drugie. Do tych lepkich zaliczają się myśli negatywne. Łatwo je wyłapujemy, szybko zwracamy na nie uwagę i bez wysiłku fiksujemy się na nich. Tego nas nauczyła ewolucja, co znacznie zwiększyło nasze bezpieczeństwo i szanse przetrwania. Ludzka natura, nic nie poradzisz.

Chociaż... natura naturą, ale Ty swoje trzy grosze też dorzuciłaś.

Z pewnością sama wielokrotnie ćwiczyłaś swój umysł, żeby przyklejał się do negatywnych a nie pozytywnych myśli. (Przyznaj, tak między Tobą a Tobą.)

A że Twój umysł to pojętny uczeń, szybko załapał, że jak przykleisz się do jakiejś myśli, trudno Cię z niej wybić. Czyli jeśli coś przyjdzie Ci do głowy, Ty weźmiesz to za fakt, a on po chwili stanie się prawdą.

„Jestem gruba." - pstryk! - przybyło Ci kilogramów. „Nic mi nie wychodzi." - pstryk! - dyplomy zniknęły.

Myśli szybko zaczęły u Ciebie oznaczać to samo co fakty. Rzeczywiste. Niepodważalne. Jednoznaczne.

A za myślami przyszły emocje - zaczęłaś się stresować, zamartwiać, przeżywać, analizować, podejmować decyzje. Bo co? - Bo coś Ci przyszło do głowy.

Dlatego przez własne myśli każdego dnia siedzisz jak na szpilkach. W pełnym napięciu i gotowości do obrony. Albo ataku. I na pewno nie muszę Ci mówić, że to Ci nie służy (więc nie powiem).

Co z tym począć?

Jeśli miałabyś zapamiętać nie tylko z tego jednego, ale ze wszystkich moich tekstów jedną rzecz, to niech to będzie ta:

Cała sztuka polega na tym, żeby zamiast reagować na własne myśli, stać się ich świadkiem.

Czyli zauważać, że:

„Właśnie przyszło mi do głowy, że jestem gruba".

„A teraz, że nic mi nie wychodzi."

W ten sposób utrzymujesz ze swoimi myślami zdrowy dystans. Robisz pustą przestrzeń między myślą a Twoją reakcją. To daje Ci czas, żeby swój pomysł pt. „jestem gruba" obejrzeć z każdej strony, podważyć, zweryfikować i zdecydować, co dalej z nim zrobić.

To diametralnie zmniejsza stres i napięcie. Nie podskakujesz z nerwów za każdym razem, kiedy pomyślisz o czymś negatywnym.

Tę umiejętność możesz ćwiczyć na wiele sposobów. Moim zdaniem wśród nich niepodzielnie króluje medytacja. I choć pisałam o niej wielokrotnie, choćby tu: „10 sposobów na to jak spowolnić swoje myśli i dać odpocząć swojej głowie" i tu: „10-minutowa medytacja - Wycisz umysł, Poczuj spokój (mp3 do ściągnięcia)", to dziś podsunę Ci jeszcze dwie inne propozycje.

Upozytywnienie szarego dnia - ćwiczenie nr 1.

Na czym polega ćwiczenie?

1. Wybierz myśli, które często Ci dokuczają, umniejszają Twoją wartości i powodują, że wątpisz w siebie. (Któż takich nie ma?)

2. Wybierz też sobie czas. (Fajnie jest to ćwiczenie przeprowadzić przez jeden cały dzień, ale nie ma takiego musu. Możesz zacząć choćby od zaraz.)

3. Twoim zadaniem jest policzyć, ile razy skrytykowałaś siebie w myślach. Za każdym razem, jak pojawi się „źle wyglądam" czy „ale ja głupia!", liczysz punkty. Jedna myśl - jeden punkt.

Co dzięki temu zyskasz?

Przede wszystkim ŁATWIEJ ZAUWAŻYSZ SWOJE MYŚLI. To jest święty Graal uważnego życia i umiejętności mindfulness. (Czego można chcieć więcej, to ja nie wiem.)Na moment zobaczysz, jak to jest być świadkiem swoich myśli a nie ich wiernym lokajem.

Poza tym przekonasz się, w jakim stopniu codziennie faszerujesz swój umysł negatywnymi przekazami (na przykład na swój temat).

Na koniec dnia zobaczysz jakąś cyferkę. Może się zdziwisz, że taka duża, może ucieszysz, że taka mała. Może nawet Cię nieco przytłoczy. Ale i tak warto zrobić sobie ten mały eksperyment. Bo otworzysz oczy, zobaczysz czym siebie karmisz codziennie.

A w dodatku, za każdym razem, kiedy powiesz sobie „pięć" a za chwilę „sześć" uczysz się odpuszczać tę myśl i iść dalej.To tak jakbyś jej mówiła „Ok, złapałam i odnotowałam Cię, dzięki za informację" i dalej robiła swoje. Powolutku uwalniasz wąskie gardło. Nie fiksujesz się na czymś co przyszło Ci do głowy. Innymi słowy, uczysz się odklejać od własnych myśli!! Umiejętność która zmienia jakość życia!

Jeśli zrobisz sobie to ćwiczenie jednego dnia, nie odpuszczaj. Zrób kolejny dzień. Im więcej ćwiczysz dystansowania się do własnych myśli, tym lepsza się w tym stajesz. Zauważysz też, co się dzieje z dnia na dzień z Twoją cyferką.

I co dalej? Ćwiczyć, ćwiczyć i jeszcze raz ćwiczyć - a z czasem zobaczysz, że cyferka ta będzie robić się coraz mniejsza.

Upozytywnienie szarego dnia - ćwiczenie nr 2.

Podczas gdy pierwsze ćwiczenie uczy umiejętności oderwania się od swoich myśli, tak jak można oderwać glonojada od ścianki akwarium, to drugie ćwiczenie bierze tego glonojada i przykleja w inne, lepsze miejsce.

Czyli uczy przekierowania swojej uwagi z negatywnej na pozytywną myśl.

Na czym polega to ćwiczenie?

1. To nie zabrzmi zachęcająco ale przypomnij sobie dwie lub trzy najgorsze myśli. Coś, co ciągle powraca, jak ciemna chmura, nad Twoją głowę i zatruwa Ci życie. Wisi nad Tobą, odbiera siłę do działania i psuje humor. Świetnie się tutaj sprawdzi jakaś negatywna megamyśl, typu: „jestem nieważna" albo: „nikt mnie nie rozumie", czy tez: „nic nie potrafię."

2. I ją stawiamy sobie na skrajnie lewym końcu osi, którą właśnie rysujesz w swojej wyobraźni. Zaś na skrajnie prawym końcu osi znajduje się jej odwrotność. Jak ona mogła by wyglądać? Dla przykładu: „Jestem ważna", „Liczę się" albo „Świetnie mi idzie".

3. Być może czujesz, że „nie, tego moja głowa nie kupuje. I choćbym miała sobie powtórzyć to 100 razy, to i tak nie przejdzie".Nie ma problemu, spuścimy trochę z tonu. Wyobraź sobie mniej więcej środek tej osi. Na lewym końcu mamy „Jestem nieważna", na prawym „Jestem ważna". Co byś w takim razie umieściła po środku? Na dobry początek może: „Jestem ważna dla mojego partnera / brata / psa."?

Rusz wyobraźnią, popracuj trochę nad tymi zdaniami, tak żeby to było dla Ciebie wiarygodne. Modyfikuj je dotąd, aż nie będzie Ci się włączał opór, a przesłanie zdania będzie wywoływało u Ciebie choćby lekkie uniesienie kącików ust.

4. Za każdym razem, kiedy czarna chmura zawiśnie nad Twoją głową, przypomnij sobie swoje zdania o przeciwnym znaczeniu, które przygotowałaś wcześniej. Powiedz je sobie. Pomyśl je. Napisz. Wyśpiewaj. Przypomnij. Co dzięki temu zyskasz?

Twój mózg chodzi utartymi ścieżkami. Właściwie to już nie są ścieżki tylko ośmiopasmowe autostrady. Dlatego tak łatwo Ci to przychodzi, żeby pomyśleć coś krytycznego na swój temat.Jeśli chcesz to zmienić, musisz pokazać swojemu mózgowi, że są też inne ścieżki.

Z pewnością nie będą tak wyjeżdżone i przetarte jak te negatywne. Ale najważniejsze, że istnieją. Im częściej będziesz się nimi przechadzać, tym łatwiej będzie Ci je wybierać i poruszać się po nich.

Nie przejmuj się tym, że na początku to wydaje Ci się dziwaczne - tak właśnie jest, jak robisz coś po raz pierwszy. (Przypomnij sobie, jak pierwszy raz prowadziłaś samochód. Łatwo poszło? ...no proooszę Cię!)

Powiedz sobie: „nie czuję się naturalnie, jednak wiem, że robię coś wielkiego, uczę swój mózg chodzenia po nowych ścieżkach. Uczę swój mózg pozytywnego myślenia."

No dobra, dwa ćwiczenia gotowe do Twojej dyspozycji. Które wybierasz?

P.S. Jeśli masz wokół siebie kogoś, kto potrzebuje troszkę dobrej energii - udostępnij mu ten tekst.

Podobał Ci się ten tekst? Daj znać w komentarzu :-)

# data[].attributes.attachment_link.title
2 superproste ćwiczenia na pozytywne myślenie (nawet w bardzo szary dzień) | Daj Sobie Spokój

# data[].attributes.attachment_link.description
Przez drzwi do Twojej pracy przewija się codziennie sporo osób. I dobrze, bo drzwi właśnie do tego służą. Problem zaczyna się dopiero wtedy, kiedy ktoś utknie w przejściu. Powstaje wąskie gardło. Nadchodzący stoją i niecierpliwią się. Tworzy się korek i problem. Twoja głowa jest jak te drzwi.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jednorazowe lub powtarzające się umyśle działanie lub zaniechanie naruszające prawa lub dobra osobiste osób najbliższych w rozumieniu art. 115 §11 kk. oraz innych osób wspólnie zamieszkujących lub gospodarujących, w szczególności narażające te osoby na niebezpieczeństwo utraty życia, zdrowia, naruszające ich godność, nietykalność cielesną, wolność, w tym seksualną powodujące szkody na ich zdrowiu fizycznym lub psychicznym, a także wywołujące cierpienia i krzywdy moralne u osób dotkniętych przemocą (art. 2 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie).

Rodzaje przemocy

Fizyczna - naruszanie nietykalności fizycznej. Przemoc fizyczna jest intencjonalnym zachowaniem powodującym uszkodzenie ciała lub niosącym takie ryzyko, np.: popychanie, szarpanie, ciągnięcie, szturchanie, klepanie, klapsy, ciągnięcie za uszy, włosy, szczypanie, kopanie, bicie ręką, pięścią, uderzenie w twarz - tzw. "policzek", przypalanie papierosem, duszenie, krępowanie ruchów, Topienie, polewanie substancjami żrącymi, pozostawienie w niebezpiecznym miejscu, nie udzielenie niezbędnej pomocy, itp.;

Psychiczna - naruszenie godności osobistej. Przemoc psychiczna zawiera przymus i groźby np.: obrażanie, wyzywanie, osądzanie, ocenianie, krytykowanie, straszenie, szantażowanie, grożenie, nieliczenie się z uczuciami, krzyczenie, oskarżanie, obwinianie, oczernianie, krzywdzenie zwierząt, czytanie osobistej korespondencji, ujawnianie tajemnic, sekretów, wyśmiewanie, lekceważenie, narzucanie swojego zdania, wmawianie choroby psychicznej, ograniczanie kontaktów z innymi, zawstydzanie, itp.;

Przemoc psychiczna jest najczęstszą formą przemocy i jest trudna do udowodnienia.

Seksualna - naruszenie intymności. Przemoc seksualna polega na zmuszanie osoby do aktywności seksualnej wbrew jej woli, kontynuowaniu aktywności seksualnej, gdy osoba nie jest w pełni świadoma, bez pytania jej o zgodę lub gdy na skutek zaistniałych warunków obawia się odmówić. Przymus może polegać na bezpośrednim użyciu siły lub emocjonalnym szantażu. Np.: wymuszanie pożycia, obmacywanie, gwałt, zmuszanie do niechcianych praktyk seksualnych, nieliczenie się z życzeniami partnerki/partnera, komentowanie szczegółów anatomicznych, ocenianie sprawności seksualnej, wyglądu, itp.;

Ekonomiczna - naruszenie własności. Przemoc ekonomiczna wiąże się celowym niszczeniem czyjejś własności, pozbawianiem środków lub stwarzaniem warunków, w których nie są zaspokajane niezbędne dla przeżycia potrzeby. Np.: niszczenie rzeczy, włamanie do zamkniętego osobistego pomieszczenia, kradzież, zabieranie pieniędzy, nie łożenie na utrzymanie, uniemożliwianie podjęcia pracy zarobkowej, niezaspokajanie podstawowych, materialnych potrzeb rodziny, używanie rzeczy bez pozwolenia, przeglądanie dokumentów, korespondencji, dysponowanie czyjąś własnością, zaciąganie pożyczek "na wspólne konto", sprzedawanie osobistych lub wspólnych rzeczy bez uzgodnienia, zmuszanie do spłacania długów, itp.

Zaniedbanie - naruszenie obowiązku do opieki ze strony osób bliskich. Jest formą przemocy ekonomicznej i oznacza np.: nie dawanie środków na utrzymanie, pozbawianie jedzenia, ubrania, schronienia, brak pomocy w chorobie, nie udzielenie pomocy, uniemożliwianie dostępu do miejsc zaspokojenia podstawowych potrzeb: mieszkania, kuchni, łazienki, łóżka, itp.;

Osoby doznające przemocy w rodzinie mogą to zgłosić do:

Policji dzwoniąc na 112 zgłaszając interwencje w chwili bezpośredniego aktu przemocy lub na Komisariacie Policji w Poniatowej ul. 1 Maja 12, informując o fakcie doznawania przemocy.

Ośrodek Pomocy Społecznej w Poniatowej - osobiście zgłaszając się do pracownika socjalnego, telefonicznie tel. 81 820 47 98 lub za pomocą poczty e-mail: ops_poniatowa7@wp.pl

W placówkach oświatowych - każdy przedstawiciel oświaty ma obowiązek wszcząć procedurę Niebieskie Kart.

W p lacówkach ochrony zdrowia - lekarz, pielęgniarka, ratownik medyczny mają obowiązek wszcząć procedurę Niebieskie Karty

Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Poniatowej ma obowiązek wszcząć procedurę Niebieskie Karty.

PAMIĘTAJ!!

W CHWILI BEZPOŚREDNIEGO ZAGROŻENIA ŻYCIA LUB ZDROWIA DZWOŃ POD NUMER ALARMOWY 112.

Nieodpłatne formy pomocy osobom doznającym przemocy w rodzinie

na terenie gminy Poniatowa

* poradnictwo informacyjne o możliwości otrzymania różnych form pomocy w środowisku lokalnym i poza nim

* skierowanie do specjalistów

* monitorowanie rodzin zagrożonych wystąpieniem przemocy, dodatkowo we współpracy z dzielnicowymi Komisariatu Policji w Poniatowej

* wsparcie emocjonalne dla osób doznających przemocy w trakcie monitorowania sytuacji w rodzinie

* wsparcie asystenta rodziny w pokonywaniu trudności wychowawczych

* pomoc finansowa oraz rzeczowa w formie posiłku, obiadów dla dzieci, usług opiekuńczych

* pomoc w otrzymaniu schronienia

* składanie do organów ścigania zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa znęcania się nad rodziną

* składanie do sądu rejonowego wniosku o wgląd w sytuacje opiekuńczo-wychowawczą dziecka

* wdrożenie procedury „Niebieskie Karty" w przypadku podejrzenia wystąpienia przemocy

* Poradnictwo psychologiczne i pedagogiczne dla uczniów, rodziców (opiekunów prawnych dziecka) i nauczycieli

* Wdrażanie procedury „Niebieskie Karty"

Dla dorosłych oraz dzieci - mieszkańców powiatu opolskiego.

Brak możliwości zachowania anonimowości (konieczna jest pisemna zgoda na udział w terapii rodzinnej).

W przypadku udziału dzieci konieczna jest pisemna zgoda obydwojga rodziców.

Tylko po wcześniejszym zapisaniu się.

Pomoc rodzinom i ich dzieciom mającym problemy w nauce i sprawiającym problemy wychowawcze, będącym w trudnej sytuacji życiowej - w ramach działalności Świetlicy Profilaktyczno - Wychowawcze w Poniatowej.

sob. 9.00-13.30 świetlica pierwsze piętro, klatka wspólna z wejściem do Urzędu Pracy

Możliwość zachowania anonimowości, nie potrzeba skierowania.

# data[].attributes.attachment_link.description
Jednorazowe lub powtarzające się umyśle działanie lub zaniechanie naruszające prawa lub dobra osobiste osób najbliższych w rozumieniu art. 115 §11 kk. oraz innych osób wspólnie zamieszkujących lub gospodarujących, w szczególności narażające te osoby na niebezpieczeństwo utraty życia, zdrowia, naruszające ich godność, nietykalność cielesną, wolność, w tym seksualną powodujące szkody na ich zdrowiu fizycznym lub psychicznym, a także wywołujące cierpienia i krzywdy moralne u osób dotkniętych przemocą (art.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nauczanie to proces ciągłego poszukiwania tego, co jest najlepsze dla Twoich uczniów i dla Ciebie jako nauczyciela. Jednocześnie nauczanie zdalne stawia nas przed nowymi wyzwaniami, którym musimy stawić czoła. Wszyscy zdajemy sobie sprawę z tego, że lekcje są najbardziej efektywne, kiedy nasi uczniowie mają dość energii, aby włączyć się w działanie i są w stanie aktywnie angażować się w proces lekcji i wchodzić w interakcję z grupą. Dlatego tak ważne jest tworzenie atmosfery pozytywnego doświadczania tego, co dzieje się podczas naszych lekcji. Propozycje takich działań przedstawiam w artykule.

Pierwszą część moich propozycji i pomysłów znajdziesz tutaj.

Co jest ważne?

Budowanie relacji, frajda, integracja, poznawanie siebie w działaniu - to elementy, które z pewnością przyczynią się do podniesienia efektywności naszych zajęć i utrzymaniu zaangażowania uczniów. Warto także postawić na współpracę i współdziałanie, co w sytuacji izolacji jest naszym uczniom szczególnie potrzebne i wyjątkowo zaniedbane, bo wbrew pozorom nie jest łatwym zadaniem. Warto jednak próbować. Ważnym elementem zajęć on-line, szczególnie w przypadku uczniów młodszych, powinien być ruch. Pozwala on uczniom rozładować nadmiar energii i uspokoić emocje. Starszym uczniom może pomóc w obudzeniu się, szczególnie na pierwszych lekcjach, i skupieniu się na tu i teraz. Można tutaj wykorzystać piosenki tematyczne związane z lekcją czy też kroki taneczne dostosowane do słów kluczy. Fajne ćwiczenia to także te, które łączą ze sobą słowo i gest. To rozbudza mózg i stanowi ważny przerywnik śródlekcyjny.

Zestawiłam moje pomysły i inspiracje na aktywności podczas lekcji. To są propozycje, które można również modyfikować i dostosować do grupy uczniów, z którymi pracujecie. Mam nadzieję, że każdy znajdzie coś dla siebie.

Akcja - reakcja

To rodzaj krótkiej i energicznej aktywności, podczas której następuje szybkie uaktywnienie obu półkul mózgowych naszych uczniów. Nauczyciel podaje nazwę jakiegoś zwierzęcia, a uczniowie naśladują to zwierzę, wydając charakterystyczne dla niego dźwięki. Do tego typu aktywności świetnie nadaje się także zabawa w skojarzenia - nauczyciel mówi słowo, a uczniowie szybko podają skojarzenia z nim związane. Kluczem do sukcesu jest szybkość.

Zdjęcie prowokacja

Karty Dixit są chyba wszystkim dobrze znane. Wykorzystywane podczas lekcji, szkoleń, a także spotkań towarzyskich. Jako pretekst do rozmowy, początek lekcji, ale także jako podsumowanie. Podczas pierwszego wiosennego lockdownu kilka kart zostało uwolnionych i możemy korzystać z nich również w ramach naszych lekcji on-line - pobierz tutaj.

Polecam także wykorzystywać zdjęcia prowokacyjnie, pobudzając uczniów do myślenia i konfrontując z emocjami. Do ciągu opowieści albo wymyślania słów kluczy przyda się także strona z kartami metaforycznymi ( tutaj), które możemy wylosować i pracować z nimi na wiele sposobów:

praca w grupach i wymyślanie tytułów do każdego zdjęcia,

układanie wspólnego opowiadania lub ciągu opowieści - jedna osoba zaczyna i wypowiada zdanie pasujące do pierwszego zdjęcia, a kolejna do drugiego i tak dalej aż powstanie sensowna opowieść,

wylosowane zdjęcia można także odnosić do określania siebie tu i teraz - to świetna aktywność dla uczniów starszych.

Lampa Alladyna

Mówienie o życzeniach i marzeniach może być świetnym sposobem na skłonienie ludzi do rozmowy. Ta aktywność polega na wyborze trzech życzeń i omówienia ich z grupą. Proponuję wykorzystanie tablicy Jamboard (dodatek do dysku Google) i zaproszenie uczniów do opublikowania grafiki, która najlepiej zaprezentuje każde z ich życzeń. Potem możemy omówić nasze życzenia lub kontynuować aktywność poprzez odgadywanie, czyje to życzenia i co przedstawiają albo czego dotyczą. Tablica Jamboard daje świetną możliwość dodawania karteczek do obrazków, co ułatwia organizację aktywności.

Wariacje na wspólne rysowanie online

Propozycja 1

Zadanie nauczyciela polega na przygotowaniu odpowiedniego do grupy swojej uczniów obrazka. Uczniowie mają 5 sekund na przyjrzenie się im. Następnie w ciągu 30 sekund lub minuty - w zależności od wieku uczniów - mają narysować na swoich kartkach to, co zobaczyli na wyświetlonym przez nauczyciela slajdzie. Co można narysować?

kilka figur geometrycznych w jakimś charakterystycznym układzie,

obraz przedstawiający prosty domek , ale z kilkoma szczegółami.
Propozycja 2
Nauczyciel przygotowuje sobie swoją grafikę, która posłuży mu za wzór dla uczniów. Nasze zadanie polega na jak najbardziej wiarygodnym wytłumaczeniu uczniom, co znajduje się na obrazku tak, aby oni stworzyli rysunek najbardziej zbliżony do oryginału. Na koniec uczniowie pokazują do kamery rysunki, które wykonali, a my wyświetlamy slajd z oryginałem i porównujemy. Może to być też fajnym pretekstem do rozmowy na temat komunikacji, podawania instrukcji, słuchania siebie nawzajem.

Propozycja 3

Prosimy uczniów o narysowanie kolegi lub koleżanki. Zanim zaczniemy tę aktywność nauczyciel podaje uczniom imię i nazwisko innego ucznia lub uczennicy z klasy. Można też zorganizować losowanie, zachęcam jednak, aby to dobrze przemyśleć. Zadaniem ucznia jest wyszukanie cech charakterystycznych osoby, która została mu przypisana. Następnie ma graficznie przedstawić tę osobę - narysować ją lub coś charakterystycznego dla tej osoby. Proponuję wykorzystać tablicę korkową online Padlet z włączoną funkcją komentowania, na której możemy od razu rysować w czasie rzeczywistym lub wstawić zdjęcie rysunku wykonanego ręcznie na kartce. Po wykonaniu tej części aktywności, pozostali uczniowie komentują nawzajem dodane rysunki, starając się odgadnąć, kto jest kim. Oczywiście można typować też samego siebie. Doskonała aktywność na godzinę wychowawczą. Świetnie rozładowuje napięcie, pojawia się przy tym dużo śmiechu, radości i pozytywnej energii. Jednocześnie uczniowie mają okazję, aby lepiej się poznać i zintegrować jako grupa.

Propozycja 4

Do rysowania on-line proponuję także kreatywne strony (zobacz tutaj oraz tutaj), które relaksują, wyzwalają kreatywność, pobudzają wyobraźnię i aktywizują. Niejednokrotnie odkrywają też talenty uczniowskie.

Tablica Padlet, na której uczniowie mogą dodawać gify wyszukane bezpośrednio w Internecie bez konieczności logowania się. Podobnym narzędziem jest także tablica Linoit. Tablica do współpracy w Nearpodzie, do której uczniowie dostają kod od nauczyciela również świetnie nadaje się do tego typu działań. Mamy możliwość napisania czegoś, ale także wrzucenia zdjęcia czy też gifa.

Wakelet, czyli wirtualna przestrzeń do współpracy, do której możemy zapraszać uczniów, dając im dostęp przez link, a oni mogą wrzucać zasoby.

GIF na dzień dobry

Nic tak nie potrafi poprawić nastroju, jak trafiony gif na początek dnia czy też jakiejś aktywności. Bo gify mogą tworzyć uczniowie, ale także my - nauczyciele możemy tak zaczynać lekcję. U mnie standardem jest, gdy realizuję jakiś quiz online czy też test sprawdzający naszą wiedzę, że na początku, a często także na końcu aktywności zamieszczam motywujący i zachęcający do działania gif. Zauważyłam, że niektórzy uczniowie czekają wręcz na te gify i jest to dla nich fajny element naszych lekcji. Mamy sporo narzędzi cyfrowych, które umożliwiają nam stworzenie przestrzeni do właśnie takich „gifowych" działań. Ale gif może także oddawać nasz emocje na początku dnia albo na rozpoczęcie lekcji z nami czy też nastrój na zakończenie. Gifem możemy także prześmiać rzeczywistość, do czego zachęcam szczególnie w sytuacji kryzysowej.

Breaking News dnia

Warto wykorzystać fajne generatory, aby pobudzić uczniów do działań kreatywnych i myślenia poza utartymi schematami. Rewelacyjnym punktem wyjścia może być tworzenie newsów dnia. Mogą się one odnosić do tematu naszej lekcji i być jej podsumowaniem, ale mogą też odnosić się do otaczającej nas rzeczywistości i emocji z nią związanych.

Proponuję wykorzystanie narzędzia prostego i intuicyjnego, a przede wszystkiego szybkiego - jeśli mamy pomysł jesteśmy w stanie w 5 minut stworzyć takiego newsa: breakyourownnews.com.

Stwórzmy sobie rymy

Wrzucamy na slajdzie pojedyncze wyrazy, a uczniowie na czacie tworzą rymy do wyświetlanych przez nas słów. Pozwalamy uczniom płynąć, czytamy na głos pojawiające się rymy. Warto pomyśleć o słownictwie związanym z naszym przedmiotem, aby później płynnie przejść do głównego tematu. Podaną aktywność możemy rozwinąć o dokończenie zdań w sposób rymowany. Na slajdzie zamieszczamy początek zdania, a uczniowie mają zdanie dokończyć tak, aby powstał rym.

2 minuty nicnierobienia - wchodzisz na tę stronę i rozpoczyna się odliczanie dwóch minut, podczas których nie robisz on-line nic (nie otwierasz innych okien, nie przeskakujesz ze strony na stronę), tylko wsłuchujesz się w odgłosy morza. Relaksujące i uspokajające ćwiczenie. Jednocześnie sprawdzające nasza konsekwencję.

Pixel Thoughts - pozbądź się stresującej Cię lub trapiącej Cię myśli i wypuść ją w przestrzeń jednocześnie obserwując, jak się oddala i znika. Narzędzie oczywiście do wykorzystania z dystansem i przymrużeniem oka, bo nie stanowi rozwiązania problemu, ale może się przydać na tu i teraz, aby uspokoić emocje, wyciszyć, skoncentrować na tu i teraz. Moi uczniowie lubią tę stronkę i nawet ci starsi niejednokrotnie dawali mi informację zwrotną, że to dziwne, ale im pomaga.

Relaks i wyciszenie online

To, że nasi uczniowie są przebodźcowani, jest faktem. Efekty tego widoczne są praktycznie na każdym kroku, także podczas lekcji. Dlatego warto pomyśleć o elementach wyciszających, uspokajających, relaksujących. Idealnie by było, gdybyśmy nie musieli wykorzystywać do tego narzędzi cyfrowych, ale póki jesteśmy w takiej sytuacji, w jakiej jesteśmy warto wykorzystywać je mądrze i w dobrym celu. Polecam kilka stron, dzięki którym możemy wyciszyć uczniów, spróbować uspokoić ich oddech, stresy oraz zbyt dużą energię.

Wirtualne okno na świat

A co by było, gdybyśmy mogli zajrzeć przez okno czyjegoś domu na drugim końcu naszego kontynentu? Strona WindowSwap nam taką możliwość. Dzięki niej możemy się znaleźć w losowo wybranym miejscu na świecie i wyjrzeć przez czyjeś okno podziwiając widoki. Rewelacyjnie można to wpasować w lekcję - jako punkt wyjścia do rozmowy, do dyskusji, do odpowiadania na pytania. U mnie sprawdziło się nawet w klasie początkującej na języku niemieckim. Angażuje i aktywizuje wszystkich uczniów. Warto wykorzystać ten potencjał.

Polecam także kilka aktywności stymulujących pracę mózgu, które proponowane są w filmiku - zobacz tutaj - i które można wykorzystać w każdym momencie podczas lekcji.

Mam nadzieję, że spośród tak różnorodnych aktywności wybierzecie coś dla siebie. Mam również nadzieję, że stanie się to dla Was inspiracją do własnych poszukiwań i tworzenia swoich wariacji zaproponowanych aktywności z korzyścią dla uczniów ale i dla siebie. Moment, w którym dostrzegamy zaangażowanie wszystkich uczniów i uaktywnienie się tych, którzy z reguły tego unikali, jest niesamowicie budujący i motywujący. Wierzę, że dobrze wykorzystacie te pomysły i propozycje.

Marta Florkiewicz-Borkowska
Trenerka edukacyjna, nauczycielka języka niemieckiego w Szkole Podstawowej im. Karola Miarki w Pielgrzymowicach. Autorka artykułów dotyczących wykorzystywania nowoczesnych technologii oraz zastosowania arteterapii w edukacji. Prelegentka na licznych konferencjach edukacyjnych, współorganizatorka całodniowej konferencji EduMocOnline, dyplomowana arteterapeutka. Propagatorka wykorzystywania gier planszowych, zabaw aktywizujących i metod kreatywnych w edukacji oraz łączenia offlinu z onlinem. Kreatorka nowoczesnych rozwiązań w edukacji. Koordynatorka wielu projektów. Działaczka społeczna. Nauczycielka Roku 2017. Laueratka tytułu Microsoft Innovative Educator Expert 2018-2019 i 2019-2020. Wpisana na listę 100 osób szczególnie zasłużonych w zakresie rozwijania kompetencji cyfrowych w Polsce 100 SPRUC 2019. Należy do społeczności Superbelfrzy RP.

# data[].attributes.attachment_link.title
Energizery, przerywniki, rozgrzewki podczas lekcji on-line - część 2.

# data[].attributes.attachment_link.description
Nauczanie to proces ciągłego poszukiwania tego, co jest najlepsze dla Twoich uczniów i dla Ciebie jako nauczyciela. Jednocześnie nauczanie zdalne stawia nas przed nowymi wyzwaniami, którym musimy stawić czoła. Wszyscy zdajemy sobie sprawę z tego, że lekcje są najbardziej efektywne, kiedy nasi uczniowie mają dość energii, aby włączyć się w działanie i są w stanie aktywnie angażować się w proces lekcji i wchodzić w interakcję z grupą.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jak się nauczyć?

opracowała Aleksandra Jakubowska

Prezentacja

2

1

4

1

Choć skupiamy się wiele godzin na czytaniu książki, może się okazać, że nasza nauka nie jest efektywna.

Gdy spróbujemy sobie pospacerowaćw naszej pamięci, stwierdzimy...

...że łatwiej nam przypomnieć sobie tekstpiosenki, hasło z reklamy, czy widokz wakacyjnego okna

niż prosty temat na kartkówkę z matematyki, historii czy angielskiego z ostatniego miesiąca!

A przecież do tych kartkówek i sprawdzianów uczyliśmy się wiele godzin!

Jesteśmy w stanie nauczyć się wszystkiego.

Kluczem jest poznanie własnego stylu uczenia się, preferencji oraz dobranie odpowiednich metod.

Zanim zaczniesz się uczyć

Zanim sportowiec zacznie mecz, musi zrobić rozgrzewkę. Tak samo jest z nauką

Musimy nasze ciało, mózg wprowadzić w odpowiedni, pozytywny stan.

Musimy odciąć się od emocjonującej gry komputerowej, kłótni z koleżanką.

Silne emocje oddziałują na proces uczenia się, a my często nie zdajemy sobie sprawy z tego jak bardzo mogą go wspierać lub skutecznie blokować.

WIARA W SEBIETO NAJLEPSZA INWESTYCJA

Trzeba nauczyć się jak radzić sobiez emocjami. Zestresowani, pozbawieni pewności siebie w zasadzie niczego się nie nauczymy, a nawet najmniejsza przeszkoda będzie wywoływała frustrację, zniechęcenie, poczucie porażki.

Dasz radę!

Uwierz w siebie!

Wycisz się i skoncentruj!

Niektórym uczniom nieustannie podczas nauki towarzyszy ruch - to kinestetycy.

By zrozumieć coś i zapamiętać, muszą to dotknąć, doświadczyć, a ruch pozwala im się odpowiednio skoncentrować.Wychodzi na to, że podczas odrabiania lekcji niektórzy muszą pochodzić po pokoju, powiercić się, popukać nogą w biurko- gdyby kazać im nagle usiąśći skupić się na książce......zblokowaliby swoją koncentrację.

+info

Nie ma jednej recepty dla wszystkich na efektywną naukę, uzależnione to jest od wielu czynników i wymiarów indywidualnego stylu uczenia się.

Spróbuj poćwiczyć koncentrację - ułóż obrazek!

Nie ma jednej recepty dla wszystkich na efektywną naukę, uzależnione to jest od wielu czynnikówi wymiarów indywidualnego stylu uczenia się.

Naucz się wyciszać emocje, skoncentruj się na zadaniu, pozytywnie nastaw do próbowania.

Rysuj wzrokiem leniwą ósemkę.

Napij się wody.

Zastanów się, co jest do zrobienia, przygotuj mini plan zadań do realizacji.

W trakcie pracy poproś kogoś o pomoc (np. przepytywanie). Uczcie się w miłej atmosferze.

Porozciągaj ciało i wykonaj kilku głębszych oddechów, by ciało także było gotowe do pracy.

Nauka w odpowiednim stanie emocjonalnym jest znacznie skuteczniejsza i mniej frustrująca.

Nasz mózg zapamiętuje to, co wzbudziło nasze emocje.

Buduj różne skojarzenia

Wiesz, że pamiętamy tym lepiej, im więcej wytworzymy różnych skojarzeń?

Jeśli zaangażujemy wszystkie zmysły - przeczytamy, usłyszymy, wypowiemyi jeszcze te nowo pozyskane informacje w jakiś konkretny sposób wykorzystamy, możemy łatwiej zapamiętać przyswajany materiał.

Uczysz się wielu rzeczy na pamięć, co nie służy zapamiętaniu treści na długo, a już zupełnie nie przyczynia się do ich zrozumienia.

Zatem zamiast „wkuwać", wykorzystaj metody, które wspierają efektywne zapamiętywanie.

Pamiętaj chemiku młody, wlewaj zawsze kwas do wody

- to świetny przykład rytmizacji i skojarzeń.Jest ich więcej.

ciekawe i interesujące

nudne i nieciekawe

Natomiast zupełnie umyka nam to, co nudne, z naszej perspektywy niepotrzebne, czego w naszym odczuciu nie wykorzystamy.

Nasz mózg zapamiętuje to, co jest ciekawe, intrygujące, co wzbudziło nasze emocje.

VS

Ucz się kreatywnie!

koncentracja

alternatywne sposoby nauki

mapy myśli

skojarzenia

W ten sposób można nauczyć się wszystkich informacji, które wymagają zapamiętania w odpowiedniej kolejności.

+info

Przekonaj się, jak proste i zabawne może być np.zapamiętanie nazw wszystkich państw sąsiadujących z Polską.

Czasem całe zdanie może pomóc w przypomnieniupierwszych liter listy wyrazów do zapamiętania.

CECYLIA ŻYCZLIWIE ZERKNĘŁA NA FILIPA czerwony żółty zielony fioletowy

Wymyślanie takich kodów czasami zabierać dużo czasu.Nie należy się jednak zniechęcać, ponieważ to bardzo użyteczne strategie, które usprawniają działanie twojej pamięci.

Jeśli chcesz zapamiętać kolejność kolorów, możesz ułożyć zdanie

Wymyśl słowa albo wyrażenia, w którym pierwsze litery odnoszą się do zapamiętanych informacji.

Chcesz zapamiętać nazwy trzech największych rzek w Polsce?

W-O-W

Wisła odra Warta

Wyobraź sobie...

Wyobraźmy sobie, że musimy zapamiętać adres kolegi:

Ulicę Wioślaną możemy skojarzyć z rzeką Wisłą, po której płyniemy w łodzi o kształcie ósemki i wiosłujemy dużym wiosłem.Nazwę Wioślana kojarzymy wówczas z wiosłem, którym wiosłujemy po Wiśle.

ul. Wioślana 8

Zapamiętujesz wzrokowo?

Osoby wzrokowe, z dobrze rozwiniętą inteligencją wizualno-przestrzenną, myślące obrazowo (choć nie tylko takie), zdecydowanie łatwiej zmierzą się z zagadnieniem, jeśli rozrysują je w formie mapy myśli.

W centralnym punkcie mapy myśli znajduje się temat,a od niego odchodzą kolejne linie prezentujące poszczególne aspekty danego tematu.

Ten sposób przygotowywania notatekw znacznym stopniuułatwia zapamiętywaniepoprzez zbudowanie sieci skojarzeń i słów kluczy.

OŚ CZASU I MAPA ZDARZEŃ

Kolejność zdarzeń, opowiadanie, opis procesu czy jakąś historię wielu osobom łatwiej będzie zapamiętać, opracowując je w formie oś czasu lub mapy zdarzeń.

Ułatw sobie naukę!

Nauka nie powinna kojarzyć się tylko ze żmudnym ślęczeniem nad książkami.Może stać się bardzo twórczym, ciekawym i pełnym wyzwań procesem.Spróbuj uczyć się aktywnie, we własnym stylu, zainspiruj się do poznawania siebie i otaczającego świata.Pamiętaj, każdy ma swój własny przepis na przyjazną, efektywną naukę. Warto go poznać!

Zrób coś dla siebie!

3

2

1

4

Aleksandra Jakubowska

DZIĘKUJĘ!

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak się nauczyć? by pphuerjot on Genially

# data[].attributes.attachment_link.description
Jak się nauczyć? opracowała Aleksandra Jakubowska Prezentacja 2 1 4 1 Choć skupiamy się wiele godzin na czytaniu książki, może się okazać, że nasza nauka nie jest efektywna. Gdy spróbujemy sobie pospacerowaćw naszej pamięci, stwierdzimy... ...że łatwiej nam przypomnieć sobie tekstpiosenki, hasło z reklamy, czy widokz wakacyjnego okna niż prosty temat na kartkówkę z matematyki, historii czy angielskiego z ostatniego miesiąca!

# data[].attributes.body
Aplikacje przydatne w technice pomodoro:

1. Forest – stay focused– nasza ukochana aplikacja, w której sadzimy drzewka, ustawiamy czas nauki i nie możemy skorzystać z telefonu, bo drzewko umrze, a wiadomo, że kangury są bardzo ekologiczne. Z czasem sadzimy cały las i jest fajnie.

2. Brain Focus – działa na tej samej zasadzie, ale nie sądzisz drzewek.

3. Tide: Stay focused, be peaceful – Podobnie jak wcześniejsze aplikacje odmierza czas pracy, do tego zagra też przyjemne dźwięki np. szum morza. We wszystkich apkach można śledzić swoje statystyki i postępy.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Masz problem z koncentracją na zadaniu?

A może w ogóle nie możesz się zmusić do zrobienia zadania?

Wewnętrzny głos podpowiada Ci - nie rób tego teraz, zostaw na później, zajmij się czymś przyjemniejszym.

Nie jesteś sam - to zjawisko ma swoją nauką nazwę - prokrastynacja - i dotyczy większości z nas.

metoda pomodoro

Technika pomodoro idealnie się do tego nadaje. Jeśli jeszcze o niej nie słyszałeś, to najwyższa pora to zmienić.

Nazwa metody pochodzi od kuchennego timera w kształcie pomidora. Autorem metody pomodoro jest Włoch Francesco Cirillo.

Technika pomodoro już na pierwszy rzut oka wydaje się prosta, przez co często odbierana jest jako technika, która na pewno nie daje dobrych rezultatów.

Oto jak wygląda:

1) Wybierz temat, którym będziesz się zajmować, np.:

rozdział z podręcznika

zadanie z matematyki

wiersz na pamięć

słówka z angielskiego

2) Ustaw timer na 25 minut.

3) Pracuj nad wybranym zadaniem przez 25 minut do póki timer nie zadzwoni.

4) Sprawdź czego się nauczyłeś, np.

rozwiąż quiz;

odpowiedź na pytania, które znajdują się pod rozdziałem w podręczniku;

opowiedz o czym czytałeś, tak jak w metodzie Feynmana.

5) Czas na krótką przerwę - do 5 minut.

6) Wykonaj 4 cykle pomodoro, pamiętaj o przerwach nie dłuższych niż 5 minut. Po 4 cyklach należy Ci się dłuższa przerwa - do 30 minut.

Metoda pomodoro a rzeczywistość

Zamiast rzeczywistego timera możesz użyć prostej aplikacji internetowej. Oto kilka do wyboru:

To czego użyjesz, to sprawa drugorzędna, najważniejsze to wybrać materiał do nauki i zacząć się uczyć.

Pamiętaj - 25 minut to „czysty" czas koncentracji na zadaniu. To znaczy, że masz przygotowany podręcznik i otwarty na właściwej stronie. Na biurku lub stoliku stoi szklanka wody, potrzeby fizjologiczne załatwione a telefon wyciszony.

Jeśli uda Ci się wytrwać i przez 25 minut nie reagować na rzeczy czy osoby, które próbują rozproszyć twoją uwagę, to już jest sukces.

Problemem nie jest czas, tylko ilość rzeczy, które nas rozpraszają. Warto poinformować domowników o tym, że będziemy się uczyć, wyciszyć telefon i umieścić go w takim miejscu, by nie widzieć ekranu. Ale to od ciebie zależy, czy ulegniesz pokucie i co 5 minut będziesz zerkać na telefon zamiast koncentrować się na zadaniu.

Początki są trudne, ale najpierw trzeba zacząć chodzić by móc biegać.

Nie musisz sztywno trzymać się zasady 4 sesji pomodoro. Czasem wystarczy jedna albo dwie, podczas których nauczysz się wszystkiego lub rozwiążesz wszystkie zadania.

Przerwy

Aby utrzymać koncentrację podczas nauki potrzebujesz przerw.

Jeden cykl samodzielnej nauki nie powinien trwać dłużej niż 25minut, po nim powinna nastąpić kilkuminutowa przerwa. Im dłuższy czas nauki, tym dłuższa przerwa. Pamiętaj, żeby przerwy nie były za długie - lepsze są krótsze i częstsze. Przerwa dłuższa niż 7 minut wytrąci Cię z bieżącego myślenia. Po 2 godzinach intensywnej nauki potrzebujesz około półgodzinnej przerwy.

Przerwy się bezcenne. Pozwolą Ci się zrelaksować, usuną napięcie fizyczne i psychiczne.

Autor tekstu: Katarzyna Pijanowska

# data[].attributes.attachment_link.title
Technika pomodoro - jak się skoncentrować na zadaniu

# data[].attributes.attachment_link.description
Masz problem z koncentracją na zadaniu? A może w ogóle nie możesz się zmusić do zrobienia zadania? Wewnętrzny głos podpowiada Ci - nie rób tego teraz, zostaw na później, zajmij się czymś przyjemniejszym. Nie jesteś sam - to zjawisko ma swoją nauką nazwę - prokrastynacja - i dotyczy większości z nas.

# data[].attributes.attachment_link.title
JAK ZACZĄĆ SIĘ UCZYĆ i UTRZYMAĆ SKUPIENIE - Technika Pomodoro

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dary rytuału dla społeczności, także tej szkolnej, są ogromne. Rytuał pomaga pielęgnować tradycję i spaja wspólnotę. W swych współczesnych odsłonach takich, jak festyny, festiwale, Andrzejki czy Dzień Ziemi, rytuał angażuje i pozwala na kreatywne, a nie tylko odtwórcze uczestnictwo.

Artykuł jest piątą częścią cyklu merytorycznych materiałów dla dyrektorów i nauczycieli #tutoring rówieśniczy. W ramach cyklu autorka zwraca uwagę na rozwój nastolatków na wczesnym etapie dorastania, przedstawia sposoby ich wspierania, patrzy na ten czas również z perspektywy kryjącego się w nim potencjału. W artykułach są przedstawione konkretne propozycje działania oraz autorski program tutoringu rówieśniczego.

Rytuał w edukacji - doświadczenie ucznia i nauczyciela

Od lat przyglądam się edukacyjnemu wymiarowi rytuału i świętowania. Na początku były własne, szkolne doświadczenia. Z czasów nauki w liceum najlepiej pamiętam przedstawienie, które moja klasa przygotowywała dla całej szkoły. I chrzest kotów. Najstarsi uczniowie przywitali nas w murach szkoły organizując konkursy, wyzwania. Zbudowali klimat dobrej zabawy. Potem było studenckie koło teatralne. Od dwóch lat prowadzę autorskie zajęcia dla przyszłych pedagogów: „Od akademii ku czci do gry miejskiej. Rytuały i ceremonie w szkole". Realizowane są podczas nich dwa cele. Po pierwsze dążymy do poznania fenomenu rytuału. Do zrozumienia go, zaufania mu i dostrzeżenia potrzeby pielęgnowania rytuałów w szkole. Po drugie analizujemy rytualne oblicze szkoły i szukamy współczesnych, atrakcyjnych form, w których to oblicze może się realizować. Do jakich wniosków dochodzimy?

Potrzeba rytuału w szkole

Rytuał towarzyszy człowiekowi od zawsze. Pozwala przekazywać tradycję, jednoczy wspólnotę, ale też przynosi pociechę i pomaga zrozumieć trudne wydarzenia. Przykładem może być obrządek pogrzebowy - prowadzi on rodzinę zmarłego krok po kroku z bólu do żałoby i ukojenia. Dojrzewanie i wchodzenie w dorosłość miały w społecznościach plemiennych rytualny wymiar dlatego właśnie, że był to proces trudny do zrozumienia. Poza tym, rytuał nadawał mu bardzo konkretne ramy czasowe - dziś jesteś dzieckiem, jutro dorosłym człowiekiem, bo przeszedłeś rytualną próbę. Szkolny rytuał to nie tylko taneczna zabawa czy strojenie szkolnej choinki na holu. To też dzień patrona, koncert z okazji Dnia Niepodległości. Rytuał ma pomóc objaśniać trudne wydarzenia historyczne, opowiadać je językiem zrozumiałym dla uczniów i w sposób atrakcyjny.

Zamiast „akademii ku czci"

Przykładem szkolnego rytuału jest „akademia ku czci". Podczas zajęć, o których wspomniałam na początku, oglądamy filmowe zapisy takich akademii. Są one do siebie podobne. Dominują wyuczone na pamięć wiersze i piosenki. Słychać szmery na sali. Część publiczności ziewa. Dochodzimy zawsze ze studentami do podobnych wniosków - przedstawienia, w których dzieci robią to samo albo tygodniami uczą się na pamięć roli i wszystko wykonują pod dyktando dorosłych, są lepsze niż nic. W końcu w teatrze czy filmie też mamy reżysera, scenografię, tekst, a w starszych klasach przygotowywanie akademii czy przedstawienia samo w sobie staje się rytuałem. Ale jeśli pomyślimy o święcie i rytuale jako możliwości budowania relacji, to można znaleźć lepsze przykłady niż wchodzenie w rolę aktorki czy aktora. Myślę na przykład o grze miejskiej na temat jakiegoś wydarzenia historycznego zamiast akademii. O scenkach dramowych zamiast przedstawienia. Takie dramowe spotkanie może zaangażować także rodziców, którzy są na szkolnych przedstawieniach w roli nieaktywnej publiczności, a mogą przecież stać się częścią zdarzeń.

Programy wychowawcze wykorzystujące rytuał w wychowaniu

W niektórych szkołach na świecie rytuał świadomie jest wykorzystany do pracy z uczniami nie tylko od święta, ale też w szkolnej codzienności. Przywołam dwa przykłady. Pierwszy to "The Rite Journey". Program reklamowany jako „przemiana współczesnego nastolatka" wprowadzono w wybranych szkołach w Nowej Zelandii. Jego twórcom przyświecała myśl, że młodzieży brakuje współcześnie struktur, kolektywnych rytuałów i wsparcia wspólnoty w procesie stawania się dorosłymi. Wieloletni program zakłada nie tylko rozmowy, dyskusje i inne zajęcia związane z przekazem wiedzy „starszyzny", ale także ceremonie, jak na przykład „rytualne wyrzucanie kamieni", na których uczniowie uprzednio zapisują coś, co symbolizuje ich dzieciństwo.

Drugi program to „Link Crew" działający w 5000 szkół w USA i Kanadzie. Polega on na przygotowywaniu osób ze starszych klas do towarzyszenia i pomagania uczniom i uczennicom zaczynającym naukę w liceach, a także na koordynowaniu tej pomocy. Starsi uczniowie wykonują zadania podnoszące ich samoocenę (być starszym, więcej wiedzącym kolegą/koleżanką), a młodsi zyskują przekonanie, że ktoś chce im pomóc w okresie przejściowym. Działania starszaków są następujące:

oprowadzenie po szkole,

objaśnienie planu lekcji,

pomoc w wybieraniu zajęć,

w poruszaniu się w systemie komputerowym,

opowiadanie ciekawostek o szkole i jej zwyczajach,

a nawet takie gesty jak przybicie piątki podczas przerwy.

Nowi uczniowie poprzez uczestnictwo w programie nawiązują wspierające relacje ze starszymi, a także otwierają się na innych uczniów i uczennice, bo pokonują nieśmiałość lub lęk przed nowym miejscem.
Przywołane przykłady mogą być inspiracją, bo pokazują, jak można wspierać uczniów w rozwoju i jak realizować cele wychowawcze, korzystając z dobrodziejstw rytuału w codziennym szkolnym życiu. Od poziomu ogólnoszkolnego, czyli na przykład wdrożeniu rocznego programu imprez/konkursów szkolnych związanych z patronem czy patronką szkoły do poziomu każdego zespołu klasowego - wymyślenie zwyczajów związanych w odpytywaniem, z „radosnym piątkiem", z tematyką lekcji wychowawczych, klasowego powitania itp. - można budować i wzmacniać relacje z uczniami poprzez rytuał i świętowanie.

W kolejnym tekście zaproponuję kilka klasowych rytuałów, które nie wymagają wiele wysiłku, a mogą zmieniać relacje grupowe i klimat klasy.

Warto przeczytać

Gajda K. A., Pedagogiczny dramat terapeutyczny jako spotkanie z młodzieżą, w: Etiudy sceniczne o dorastaniu, red. I. Dowlasz, Kielce 2011.

Hamerski J., Gotowe scenariusze imprez szkolnych, czyli jak przygotować imprezę w szkole, żeby nie byłą nudną „kuczcią", Poznań 2011.

Zabielska J., Pomysł na niebanalną uroczystość szkolną, Kraków 2013.
O programie "The Rite Journey"

Smith A.P., The implementation of a rites of passage programme into a boys' secondary school, „Pastoral Care in Education", 2012/30.

http://theritejourney.com/boys-year-long-program.

O programie „The Link Crew"

Gewertz C., Peers Help 9th Graders Survive Critical Year, „Education Digest", 2018, tom 83 nr 7.

Pisałam szerzej
Jaskulska S., Kreowanie doświadczeń liminalnych w szkole z wykorzystaniem metody dramy edukacyjnej, „Studia Edukacyjne", 2016/42.

Jaskulska S., O potencjale stanów przejściowych na przykładzie dorastania i wchodzenia w dorosłość, „Humaniora", 2018/3 (23).

Jaskulska S., Spotkanie dramowe zamiast szkolnej akademii. Nowe wymiary kreowanie doświadczeń rytualnych w szkole a wspieranie rozwoju adolescentów, w: Młodzież między ochroną a ryzykiem. Wspieranie oraz pomoc psychologiczno-pedagogiczna dla adolescentów i adolescentek, red. B. Jankowiak, A. Matysiak-Błaszczyk, Poznań 2017.

Jaskulska S., Współczesne oblicza pedagogiki liminalnej. W stronę wspierania rozwoju młodzieży szkolnej poprzez zabawę, w: Społeczne i podmiotowe uwarunkowania rozwoju młodzieży, red. A. Cybal-Michalska, M. Orłowska, W. Segiet, Dąbrowa Górnicza 2018.

Jaskulska S., Rytuały i świętowanie a budowanie relacji w szkole, w: Zdrowe relacje w szkole. Artykuły, scenariusze lekcji, red. M. Rosińska, https://e-dos.net/Rok_relacji_publikacja2020.pdf?fbclid=IwAR1xpIROw2EIXJJd2oCwgZTU9uUeipMlSxm9OUVXoNJorrHmvBmGM2rhPPs

Sylwia Jaskulska Prof. UAM dr hab., pedagożka, pracuje na stanowisku profesora w Laboratorium Pedagogiki Szkolnej na Wydziale Studiów Edukacyjnych Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Autorka, współautorka i współredaktorka kilku książek o szkole (np. S. Jaskulska, Ocena zachowania w doświadczeniach gimnazjalistów, S. Jaskulska, Rytuał przejścia. Młodzież szkolna na progu edukacyjnym, M. Dudzikowa, S. Jaskulska (red.), Twierdza. Szkoła w metaforze militarnej. Co w zamian?) i kilkudziesięciu innych tekstów. Członkini Uniwersyteckiego Ośrodka Koordynacyjno-Programowego Kształcenia Nauczycieli. Zastępczyni redaktor naczelnej „Rocznika Pedagogicznego". Honorowa Ambasadorka oddolnej ogólnopolskiej inicjatywy edukacyjnej Rok Relacji w Edukacji. Doświadczenia naukowe zdobywa i pogłębia poprzez udział w ogólnopolskich i międzynarodowych projektach i współpracując z zagranicznymi ośrodkami uniwersyteckimi. Pasjonatka dramy edukacyjnej.

https://www.facebook.com/sylwia.jaskulska.spotkania.edukacyjne

# data[].attributes.attachment_link.title
Dlaczego i jak budować i wspierać szkolne rytuały?

# data[].attributes.attachment_link.description
Dary rytuału dla społeczności, także tej szkolnej, są ogromne. Rytuał pomaga pielęgnować tradycję i spaja wspólnotę. W swych współczesnych odsłonach takich, jak festyny, festiwale, Andrzejki czy Dzień Ziemi, rytuał angażuje i pozwala na kreatywne, a nie tylko odtwórcze uczestnictwo. Artykuł jest piątą częścią cyklu merytorycznych materiałów dla dyrektorów i nauczycieli #tutoring rówieśniczy.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Rytuały to czynności powtarzane przez ludzi, które mają jakąś symbolikę, łączą grupę, wzmacniają więzi, służą przekazywaniu tradycji. Szkolne rytuały mogą być podzielane przez całą społeczność. Dzieje się tak w przypadku dnia patrona, szkolnego rajdu czy ceremonii pasowania na pierwszoklasistę. Ale każda klasa (podobnie jak każda rodzina) może mieć też swoje własne rytuały. Są one skutecznym narzędziem pracy wychowawczej z klasą.

Artykuł jest szóstą częścią cyklu merytorycznych materiałów dla dyrektorów i nauczycieli #tutoring rówieśniczy. W ramach cyklu autorka zwraca uwagę na rozwój nastolatków na wczesnym etapie dorastania, przedstawia sposoby ich wspierania, patrzy na ten czas również z perspektywy kryjącego się w nim potencjału. W artykułach są przedstawione konkretne propozycje działania oraz autorski program tutoringu rówieśniczego.

Dlaczego rytuał klasowy?

O tym, że dobrze działająca relacja wychowawcza jest oparta na zrozumieniu i zaufaniu, ale też autorytecie, chyba nie trzeba nikogo przekonywać. Tworzenie w klasie klimatu współpracy i szacunku oraz skuteczne zarządzanie to przepis na udane pełnienie roli wychowawcy czy wychowawczyni klasy. Jednym z narzędzi pracy wychowawczej może być rytuał. Nadaje on klasowej codzienności wyjątkowy charakter, w atrakcyjny sposób pomaga przekazywać treści wychowawcze, ale też zbliża wychowawcę do uczniów i uczennic.

Wspólne aktywności uatrakcyjajniące szkolne życie zawsze są dobrą strategią budowania relacji. Ale rytuał to nie tylko atrakcyjna aktywność. Powtarzalność rytuału wskazuje, że dana klasa ma swoje życie, swój rytm. To odróżnia ją od reszty szkolnej społeczności i czyni wyjątkową. Oto kilka pomysłów, jak można ten rytualny rytm nadać swojej klasie.

Co u Ciebie słychać? Podczas zajęć szkolnych nie zawsze jest czas na swobodne rozmowy, opowiadanie o sobie. Jednak nawet podczas lekcji przedmiotowych można wygospodarować kilka minut w tygodniu na rytuał „Co u Ciebie słychać?". Lekcja wychowawcza zaś jest na ten zwyczaj momentem wymarzonym. Wylosowany w danym tygodniu uczeń prezentuje się podczas kolejnej sesji „Co u Ciebie słychać?". Ma w ciągu 5-10 minut opowiedzieć, czym się aktualnie interesuje, co czyta, może przybliżyć postać swojego idola, pokazać zdjęcia psa lub nauczyć klasę jakiejś gry. Ważne, żeby były to bardzo krótkie prezentacje. Ma to być drobny, ale powtarzający się element lekcji. Żeby zabawa ta była jeszcze mniej formalna i bardziej „wtopiła się" w klasowe życie można nie informować uczniów o tym, kto będzie o sobie opowiadał. Każdy ma być na taką ewentualność przygotowany, a lekcję wychowawczą zaczyna losowanie.

Czytanie książek podczas lekcji. Na prowadzonej przez wychowawcę lekcji przedmiotowej, raz w tygodniu lub chociaż raz w miesiącu, każdy czyta 10 minut przyniesioną przez siebie dowolną książkę. Rytuał ten ma wiele zalet. Przybliża klasę do nauczyciela, który pozwala jej na odejście przez kilka minut od zadań lekcyjnych (dlatego powinna być to lekcja przedmiotowa, nie wychowawcza). Promuje czytelnictwo - dla wielu z uczniów, którzy mało czytają, możliwość zamieniania 10 minut fizyki na obcowanie z książką okaże się prawdziwym skarbem. Czytając swoje książki, poznajemy się - widzimy, kto, co czyta. Młodsi i starsi uczniowie, dla których niezwykle ważni są rówieśnicy, mogą inspirować się wzajemnie, zarażać pasją do jakiejś serii wydawniczej. Kiedy kończy się czas czytania, uczniowie chowają książki i przechodzą do lekcji. Nie trzeba w żaden sposób komentować tego wspólnego czytania. Nauczyciel powinien mieć w klasie kilka książek dla tych, którzy zapomną o dniu czytelnika.

Mapa skarbów. Dorastający uczniowie są gotowi do wyznaczania sobie dalekich celów, do planowania. Zmienia się postrzeganie siebie w czasie. Gratyfikacja nie musi być natychmiastowa jak u młodszych dzieci. Tę umiejętność można trenować i wykorzystać ją w pracy wychowawczej, na przykład realizując jakieś zadania cały semestr, by na końcu czekała nagroda. Moją propozycją jest mapa skarbów. Na początku roku nauczyciel pokazuje ją klasie. Na mapie zaznaczony jest skarb, punkt startowy, ale nie ma narysowanej do niego drogi. Nauczyciel umawia się z grupą, jakie wydarzenia/zachowania/sytuacje będą przybliżały klasę do skarbu. Za każdym razem, gdy klasa wykona jakieś „zadanie", można rysować fragment drogi (np. 5 cm). Co będzie skarbem/nagrodą można ustalić wspólnie z klasą. Podczas lekcji wychowawczej można rozmawiać z klasą o mijającym tygodniu i rytualnie zaznaczać kolejne etapy przebytej drogi.

Ważna uwaga. Tego typu zabawy są podobne to szkolnych ocen, słoneczek w młodszych klasach, a nawet stosowanych w niektórych rodzinach żetonów za wykonywanie domowych obowiązków itp. Dlatego trzeba pielęgnować walor zabawowy tego klasowego rytuału. Powinien on służyć podkreślaniu tego, co w grupie dobre. Nie można więc „cofać" klasy na mapie czy informować, kto zatrzymał marsz do nagrody. Ważne są rozmowy i jakiś sposób „ogrania" sytuacji, żeby nie sprowadzić tego rytuału do behawioralnej procedury podobnej do wystawiania ocen. Dobrze też, żeby zadania wykonywane przez klasę promowały pracę grupową, solidarność czy altruizm. Nagradzanie dzieci i młodzieży za tak zwane dobre zachowanie odbierze rytuałowi urok i zrówna mapę skarbów z dziennikiem ocen.

Kapsuła czasu. W poprzednim tekście pisałam o „The Rite Journey", programie działającym w niektórych szkołach w Nowej Zelandii. Jego twórcom przyświecała myśl, że młodzieży brakuje współcześnie rytuałów i wsparcia wspólnoty w procesie stawania się dorosłymi. Wieloletni program zakładał nie tylko rozmowy, dyskusje i inne zajęcia związane z przekazem wiedzy „starszyzny", ale także ceremonie, jak na przykład „rytualne wyrzucanie kamieni", na których uczniowie uprzednio zapisują coś, co symbolizuje ich dzieciństwo.

Czytając o tym programie, myślałam o podobnych pomysłach, które można niewielkim nakładem czasu i finansowym zrealizować w każdej szkole. Przykładem może być pisanie „karteczek do siebie z przyszłości" w szóstej, a potem siódmej klasie i zamykanie ich w kapsule czasu, która zostanie otwarta na koniec klasy ósmej. Jest to świetna zabawa, którą uczniowie i uczennice chętnie podejmują. Przy okazji mają oni okazję wejrzeć w siebie, zastanowić się nad sobą. Pisanie listów od siebie może dla wielu osób być trudnym wyzwaniem, ale podołanie mu stanie się sukcesem.

Rytuał ten pokazuje też, że wychowawca czy wychowawczyni towarzyszy grupie w dorastaniu. Nawiązuje on wyraźnie do idei rytuałów przejścia, które są w szkołach bardzo potrzebne.

Zdjęcie klasowe. Na jednym z portali społecznościowych widziałam bardzo ciekawą galerię zdjęć. Ojciec i dwie córki robili sobie zdjęcie co roku - w tym samym miejscu, w podobnych pozach. Pięknie uchwycili w ten sposób przemijający czas, ale też rodzinną miłość. Od razu pomyślałam o szkolnym rytuale zbudowanym na tym pomyśle. Rozpoczynając pracę wychowawczą w klasie, można zaproponować uczniom robienie takiego zdjęcia każdego roku, w tym samym miejscu, na przykład na boisku szkolnym. Klasa powinna zawsze się tak samo ustawiać do zdjęcia. Oglądanie co roku tych zdjęć to świetna zabawa. Staną się one też pięknym elementem zdobiącym pamiątkowy album na koniec szkoły.

Urodziny, imieniny. Jeśli w klasie jest zwyczaj świętowania urodzin/imienin uczniów, można wymyślić coś specjalnego, co wyróżni klasę spośród innych. Na przykład w danym tygodniu zdjęcie jubilata lub solenizanta może zdobić ścianę w symbolicznej ramce, która na co dzień wisi pusta na klasowej ścianie.

Warto przeczytać

Gajda K. A., Pedagogiczny dramat terapeutyczny jako spotkanie z młodzieżą, w: Etiudy sceniczne o dorastaniu, red. I. Dowlasz, Kielce 2011.

Hamerski J., Gotowe scenariusze imprez szkolnych, czyli jak przygotować imprezę w szkole, żeby nie byłą nudną „kuczcią", Poznań 2011.

Ozenc K. , Hagan M., Kreatywne rytuały przydatne w pracy, Warszawa 2020.

Zabielska J., Pomysł na niebanalną uroczystość szkolną, Kraków 2013.
O programie "The Rite Journey"
Smith A.P., The implementation of a rites of passage programme into a boys' secondary school, „Pastoral Care in Education", 2012/30. http://theritejourney.com/boys-year-long-program.

Pisałam szerzej

Jaskulska S., Kreowanie doświadczeń liminalnych w szkole z wykorzystaniem metody dramy edukacyjnej, „Studia Edukacyjne", 2016/42.

Jaskulska S., Rytualne i nierytualne oblicze „fali" w szkole, „Studia Edukacyjne", 2017/ 43.

Jaskulska S., Liminalność dorastania jako rys współczesności. "Stająca się dorosłość" w świetle antropologicznej teorii rytuałów przejścia, w: Młodzież w dobie przemian społeczno-kulturowych, red. K. Segiet, Poznań 2015.

Jaskulska S., O potencjale stanów przejściowych na przykładzie dorastania i wchodzenia w dorosłość, „Humaniora", 2018/3 (23).

Jaskulska S., Rytuał przejścia. Młodzież szkolna na progu edukacyjnym, Poznań 2018.

Jaskulska S., Spotkanie dramowe zamiast szkolnej akademii. Nowe wymiary kreowanie doświadczeń rytualnych w szkole a wspieranie rozwoju adolescentów, w: Młodzież między ochroną a ryzykiem. Wspieranie oraz pomoc psychologiczno-pedagogiczna dla adolescentów i adolescentek, red. B. Jankowiak, A. Matysiak-Błaszczyk, Poznań 2017.

Jaskulska S., Współczesne oblicza pedagogiki liminalnej. W stronę wspierania rozwoju młodzieży szkolnej poprzez zabawę, w: Społeczne i podmiotowe uwarunkowania rozwoju młodzieży, red. A. Cybal-Michalska, M. Orłowska, W. Segiet, Dąbrowa Górnicza 2018.

Jaskulska S., Wypowiedzi studentów na temat szkolnych zwyczajów związanych z przejściami między kolejnymi szczeblami kształcenia w świetle teorii rytuału Rene Girarda, w: Młodzież w sferze doświadczeń edukacyjno-zawodowych, red. A. Cybal-Michalska, B. Kanclerz, L. Myszka-Strychalska, P. Peret-Drążewska, Poznań 2018.

Jaskulska S., Rytuały i świętowanie a budowanie relacji w szkole, w: Zdrowe relacje w szkole. Artykuły, scenariusze lekcji, red. M. Rosińska, https://e-dos.net/Rok_relacji_publikacja2020.pdf?fbclid=IwAR1xpIROw2EIXJJd2oCwgZTU9uUeipMlSxm9OUVXoNJorrHmvBmGM2rhPPs.

Sylwia Jaskulska
Prof. UAM dr hab., pedagożka, pracuje na stanowisku profesora w Laboratorium Pedagogiki Szkolnej na Wydziale Studiów Edukacyjnych Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Autorka, współautorka i współredaktorka kilku książek o szkole (np. S. Jaskulska, Ocena zachowania w doświadczeniach gimnazjalistów, S. Jaskulska, Rytuał przejścia. Młodzież szkolna na progu edukacyjnym, M. Dudzikowa, S. Jaskulska (red.), Twierdza. Szkoła w metaforze militarnej. Co w zamian?) i kilkudziesięciu innych tekstów. Członkini Uniwersyteckiego Ośrodka Koordynacyjno-Programowego Kształcenia Nauczycieli. Zastępczyni redaktor naczelnej „Rocznika Pedagogicznego". Honorowa Ambasadorka oddolnej ogólnopolskiej inicjatywy edukacyjnej Rok Relacji w Edukacji. Doświadczenia naukowe zdobywa i pogłębia poprzez udział w ogólnopolskich i międzynarodowych projektach i współpracując z zagranicznymi ośrodkami uniwersyteckimi. Pasjonatka dramy edukacyjnej.

# data[].attributes.attachment_link.title
Rytuały w mojej klasie - praktyczne pomysły dla wychowawców

# data[].attributes.attachment_link.description
Rytuały to czynności powtarzane przez ludzi, które mają jakąś symbolikę, łączą grupę, wzmacniają więzi, służą przekazywaniu tradycji. Szkolne rytuały mogą być podzielane przez całą społeczność. Dzieje się tak w przypadku dnia patrona, szkolnego rajdu czy ceremonii pasowania na pierwszoklasistę. Ale każda klasa (podobnie jak każda rodzina) może mieć też swoje własne rytuały.

# data[].attributes.headline
Energizery, przerywniki, rozgrzewki podczas lekcji on-line

# data[].attributes.subject
Energizery, przerywniki, rozgrzewki podczas lekcji on-line

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Mija już kolejny tydzień nauczania zdalnego. Ponownie zarówno i my, nauczyciele, jak i nasi uczniowie, zostaliśmy przykuci do komputerów i spędzamy przy nim na samym prowadzeniu lekcji często nawet ponad połowę dnia. Lekcja on-line wymaga od nas jednak zupełnie innego planowania procesu dydaktycznego oraz zorganizowania czasu i z pewnością nie może stać się odwzorowaniem lekcji stacjonarnej 1:1. Lekcje on-line i praca przed ekranem przez cały dzień jest wyczerpująca i dużo szybciej wysysa z nas energię, co od razu wpływa na aktywność i zaangażowanie podczas lekcji.

Chciałabym zwrócić tu uwagę na konieczność skracania czasu lekcji, ewentualnie wprowadzania tzw. energizerów i przerywników lekcyjnych mających na celu zaktywizowanie uczniów, zachęcenie ich do zabawy oraz śmiechu, a także wprowadzenie elementów aktywności fizycznej, które zmniejszą stres, zwiększą produktywność oraz dają uczniom możliwości kształtowania umiejętności społecznych. Z reguły w klasie, gdy chcemy wprowadzać takie elementy, przychodzi nam to dość łatwo i wielu nauczycieli chętnie stosuje takie przerywniki. W przypadku lekcji on-line pojawia się blokada, bariera, którą jest ekran oraz brak wprawy w tego typu działaniach i często także po prostu niepewność, strach przed brakiem reakcji ze strony uczniów oraz brak pomysłów i inspiracji do wprowadzenia tego typu aktywności.

Dlatego też postanowiłam zebrać w całość moje pomysły, inspiracje z różnych szkoleń, w których sama uczestniczyłam oraz propozycje nauczycieli z różnych szkół zagranicznych. Chcę podzielić się także moimi wskazówkami i refleksjami na temat korzyści z wykorzystywania energizerów na lekcjach on-line. Mam nadzieję, że stanie się to dla Was inspiracją i motywatorem do wykorzystania i sprawdzenia w praktyce zaproponowanych pomysłów. Ja mogę z przekonaniem powiedzieć, że ich wykorzystywanie przynosi pozytywne efekty. To rzeczywiście działa i wnosi wiele dobrego nie tylko dla naszych uczniów, ale także dla nas samych, co jest bardzo ważne, ponieważ to od naszego samopoczucia i naszego dobrostanu zależy jakość przeprowadzanych przez nas lekcji. A staną się one naprawdę skuteczne tylko wtedy, gdy spróbujemy zaangażować i zaktywizować uczniów, często właśnie poprzez podniesienie poziomu energii w trakcie lekcji lub na jej początku.

Proste aktywności mogą pomóc uczniom rozluźnić się, lepiej poznać się nawzajem, zintegrować, wspólnie pożartować, dzięki czemu na bok odsuniemy niektóre niezręczne sytuacje, które mogą pojawiać się podczas spotkania wirtualnego na żywo. Oferują również nauczycielom możliwość ładowania baterii, nawiązywania z uczniami lepszych relacji i lepszego zarządzania dynamiką w klasie.

Z czym zaczynasz dzień/lekcję?

To aktywność na początek dnia lub naszej lekcji. Możemy tutaj śmiało tego energizera zrealizować na dwa sposoby.

Pierwszy:

Udostępniamy uczniom zdjęcie z dużą ilością różnych przedmiotów - możemy zrobić jakieś swoje zdjęcie z pozbieranych różnych dziwnych przedmiotów, jakie mamy w domu lub znaleźć w Internecie w zasobach www.pixabay.com lub www.freepik.com. Poproście uczniów, aby przyjrzeli się obrazkowi i w myślach wybrali rzecz, która ich w jakiś sposób dzisiaj reprezentuje. Uczniowie mogą napisać na czacie, co to za przedmiot lub mogą powiedzieć i wyjaśnić, dlaczego akurat taki przedmiot.

Drugi:

Prosimy uczniów, aby w ciągu 10 sekund znaleźli w swoim najbliższym otoczeniu coś, co będzie symbolem ich samopoczucia na ten moment, co ich zaprezentuje. Wybrany przedmiot kolejno pokazują na kamerkach i krótko uzasadniają dlaczego akurat ta rzecz.

W rytmie

To ćwiczenie polega na zsynchronizowaniu rytmu wszystkich zaangażowanych. Najpierw omawiamy i prezentujemy aktywność, a potem tak długo ćwiczymy aż wszyscy uczniowie załapią, o co chodzi.

Proponuję następujący rytm:

Prawa ręka dwa razy o stół, lewa raz o stół i klaśnięcie. Kolejny etap to wprowadzenie dodatkowego elementu podczas jednego ruchu. Na klaśnięcie mówimy jakieś słowo - na przykład liczebniki albo kolory albo inne słówka z jakiegoś zakresu tematycznego. Możemy iść po kolei numerkami z dziennikami albo wywoływać kolejną osobę. Możemy też zrobić tak, aby wszyscy, którzy znają kolejne słowo, mówili w odpowiednim momencie razem - to się świetnie sprawdzi szczególnie w przypadku dni tygodnia, nazw miesięcy, liczebników.

Pokaż coś...

- czerwonego - i wszyscy mają wstać i do kamery pokazać coś ze swojej przestrzeni, co ma ten kolor

- dużego...

- okrągłego...

- miękkiego...

- fajnego...

- drewnianego...

- starego...

- metalowego...

- do pisania...

- do czytania...

- do zabawy...

- do jedzenia...

Podczas tej aktywności staramy się, aby było dynamicznie, szybko i wesoło. Możemy dodać również własne wariacje i pomysły. Ważne, aby przy jednym przerywniku nie było ich zbyt dużo - 5-6 elementów zdecydowanie wystarczy, aby rozkręcić uczniów i pobudzić oraz z pewnością podnieść poziom energii.

Zrób zdjęcie

Prosimy uczniów, aby wzięli do ręki swoje smartfony i zrobili zdjęcie swojego biurka w taki sposób, aby było całe widoczne. Następnie prosimy uczniów, aby zdjęcia dodali na czacie platformy, na której pracujemy. Dajemy im na to maksymalnie jedną minutę. Potem mamy chwilkę, aby porozmawiać o tym, jak wygląda nasze biurko, spytać, czy ktoś może chciałby coś powiedzieć na temat swojego biurka albo czy dostrzegamy jakieś podobieństwa w naszych biurkach. Na języku obcym od razu można taką aktywność wykorzystać do dalszego etapu lekcji.

Inny wariant tej aktywności może polegać na zrobieniu zdjęcia swojego biurka i anonimowym wrzuceniu go na przygotowaną wcześniej przez nas wirtualną tablicę, np. Padlet, Jamboard lub Wakelet. Następnie uczniowie zgadują, które biurko należy do kogo.

Oczywiście zdjęcie nie musi dotyczyć tylko biurka, możemy poprosić uczniów, aby zrobili zdjęcie swoich skarpetek/ kapci domowych albo co widać za oknem, albo zwierzątka czy też roślinki w domu. Możemy też poprosić uczniów, aby zrobili zdjęcie przedmiotu zaczynającego się na określoną literę alfabetu lub przedstawiającego matematykę w ich pokoju. Ma to być cokolwiek, co będzie indywidualnym zadaniem, ale łączącym naszych uczniów jako grupę, rozbudzającym ich ciekawość i motywującym do działania. Ta aktywność może być przyczynkiem do rozmów i refleksji, a na niektórych przedmiotach można ją łatwo włączyć w proces dydaktyczny.

Określ swoje samopoczucie/emocje
Dzisiaj jestem jak...

Pytanie o samopoczucie naszych uczniów powinno być dla nas jednym z najważniejszych elementów lekcji. Warto zrobić szybką ankietę na początku lekcji, a często nawet na koniec, aby mieć porównanie i ogląd sytuacji. Tutaj fajnie mieć w zanadrzu kilka sposobów, aby nie zanudzić siebie i uczniów. Możemy zadać pytanie wprost dotyczące samopoczucia uczniów i poprosić ich, aby się wypowiedzieli lub napisali na czacie. Znacznie efektywniejsze będzie jednak przygotowanie ankiety na przykład w Nearpodzie (www.nearpod.com), jeśli korzystamy z tego narzędzia podczas lekcji albo wykorzystując Mentimeter (https://www.mentimeter.com/) czy też PollEverywhere (https://www.polleverywhere.com/). Wszystkie te narzędzia umożliwiają stworzenie ankiety on-line, dzięki której szybko i w fajnej wizualnej formie zobaczymy odpowiedzi naszych uczniów.

Możemy także spróbować zadać pytanie trochę bardziej metaforycznie. Przygotowujemy sobie wcześniej różne wariacje jakiegoś zwierzęcia, na przykład kota i zadajemy uczniom pytanie, który z tych kotów najbardziej odzwierciedla ich dzisiejsze samopoczucie i dlaczego.

Albo po prostu prosimy uczniów o próbę określenia swoich dzisiejszych emocji przyrównując się do jakiegoś zwierzęcia i krótko uzasadniając, np. Dzisiaj jestem lwem, bo... Dzisiaj jestem delfinem, bo

Uzasadnienie jest bardzo ważne, bo w takich aktywnościach chodzi właśnie o refleksje nad własnymi emocjami, o zatrzymanie się na chwilę i przyjrzenie im z innej perspektywy przy jednoczesnym „rozbrajaniu tej bomby", jaką są właśnie nasze uczucia. Możemy dać wodze naszej wyobraźni i uczniowie mogą przedstawiać się jako warzywa, owoce, potrawy, kolory.

Policz się

Ten energizer ma dodatkową funkcję, a mianowicie uczy skupienia, koncentracji oraz dodatkowo podkreśla znaczenie dobrze zorganizowanej i przemyślanej rozmowy. Aktywność polega na tym, że grupa musi policzyć do 20 lub 10, ale na zmianę, losowo i bez dwóch osób mówiących jednocześnie w tym samym czasie. Jeśli dwie osoby powiedzą daną liczbę w tym samym czasie, nawet przez sekundę, grupa musi zacząć liczenie od początku. Aktywność kończy się, gdy uczniom uda się policzyć do ustalonej liczby. W tej aktywności ważna jest współpraca pozawerbalna. To świetne ćwiczenie pomagające ludziom skoncentrować się, skupić na sobie nawzajem i współpracować w spokojny sposób. Ta aktywność może być także świetnym wstępem do rozmowy na temat znaczenia dobrej komunikacji.

Rozejrzyj się

Podczas wirtualnych lekcji często narzekamy na brak ruchu i aktywności fizycznych. Ten energizer ma właśnie rozruszać naszych uczniów i zaangażować ich fizycznie. Ma jednak jeszcze dodatkową funkcję - uczenia się i oduczania nowych koncepcji i procedur.

Poproś wszystkich uczestników, aby wstali. Powiedz im, że za chwilę dasz im krótką instrukcję składającą się z kilku poleceń, co mają robić. Uczniowie powinni być tak ustawieni, aby było ich dobrze widać w kamerkach. Ich aktywność będzie polegała na ruszaniu głowy (tylko głowa) w kierunkach, w jakich Ty powiesz. Wyjaśnij uczniom szczegóły, że kiedy mówisz, "W górę", powinni przechylić głowę i spojrzeć na sufit w pokoju. Kiedy mówisz: "W dół" - powinni zgiąć głowę i spojrzeć na podłogę lub stopy. Kiedy mówisz: "W lewo" - powinni skręcić głową w lewo. Kiedy mówisz: "W prawo" - powinni skręcić głową w prawo. Gdy uczniowie zrozumieli, na czym będzie polegała aktywność, przechodzisz do części głównej, czyli podawania uczniom instrukcji (słowa „w górę", „w dół", „w lewo" i „w prawo") w losowej kolejności i w coraz szybszym tempie.

Po około minucie powiedz uczniom, że zamierzasz dokonać zmiany. Od teraz „w górę" będzie oznaczać „w dół" i na odwrót. Więc kiedy mówisz "W dół" - uczniowie powinni spojrzeć w górę na sufit. Podobnie, kiedy mówisz "W górę" - oni powinni spojrzeć w dół na nogi. Jednocześnie powiedz, że znaczenie słów po lewej i prawej stronie pozostaje takie samo. Wymień cztery kierunki w losowej kolejności i poproś uczestników o przestrzeganie instrukcji. Przypomnij im jednak, że muszą pamiętać o nowym znaczeniu słów „w górę" i „w dół".

Ta aktywność powinna trwać około minuty. Następnie porozmawiaj z uczniami i zapytaj ich, czy ta wersja była dla nich trudna, co sprawiało im trudność i jak myślą, dlaczego. Tym sposobem świetnie możecie przejść do rozmowy na temat uczenia się nowych rzeczy i oduczania starych. Czy czasem stare nawyki nie przeszkadzają nam w nabywaniu nowych? I jak ta aktywność ma się do życia codziennego.

To pierwsza część inspiracji i pomysłów na przerywniki lekcyjne podczas nauczania zdalnego. Jeżeli nigdy wcześniej nie robiliście takich aktywności, to z pewnością będzie to zaskoczeniem dla Waszych uczniów. Być może nie od razu zareagują entuzjastycznie albo będą chętni do wypowiadania się i dzielenia refleksją. Dlatego warto powiedzieć im o wprowadzeniu nowych elementów w trakcie lekcji, o ich celowości oraz naszych oczekiwaniach. Warto ustalić z uczniami zasady pracy i samemu brać w nich udział. Nie przymuszamy, a wykorzystujemy aktywność tych zmotywowanych. Z biegiem czasu dołączą wszyscy. Najtrudniejsze są zawsze początki. Potem, gdy uczniowie przyzwyczają się do pewnego rytuału zajęć, będą robili to z ochotą a nawet z wyczekiwaniem.

Marta Florkiewicz-Borkowska
Trenerka edukacyjna, nauczycielka języka niemieckiego w Szkole Podstawowej im. Karola Miarki w Pielgrzymowicach. Autorka artykułów dotyczących wykorzystywania nowoczesnych technologii oraz zastosowania arteterapii w edukacji. Prelegentka na licznych konferencjach edukacyjnych, współorganizatorka całodniowej konferencji EduMocOnline, dyplomowana arteterapeutka. Propagatorka wykorzystywania gier planszowych, zabaw aktywizujących i metod kreatywnych w edukacji oraz łączenia offlinu z onlinem. Kreatorka nowoczesnych rozwiązań w edukacji. Koordynatorka wielu projektów. Działaczka społeczna. Nauczycielka Roku 2017. Laueratka tytułu Microsoft Innovative Educator Expert 2018-2019 i 2019-2020. Wpisana na listę 100 osób szczególnie zasłużonych w zakresie rozwijania kompetencji cyfrowych w Polsce 100 SPRUC 2019. Należy do społeczności Superbelfrzy RP.

# data[].attributes.attachment_link.title
Energizery, przerywniki, rozgrzewki podczas lekcji on-line

# data[].attributes.attachment_link.description
Mija już kolejny tydzień nauczania zdalnego. Ponownie zarówno i my, nauczyciele, jak i nasi uczniowie, zostaliśmy przykuci do komputerów i spędzamy przy nim na samym prowadzeniu lekcji często nawet ponad połowę dnia. Lekcja on-line wymaga od nas jednak zupełnie innego planowania procesu dydaktycznego oraz zorganizowania czasu i z pewnością nie może stać się odwzorowaniem lekcji stacjonarnej 1:1.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Prowadzenie zajęć WF online, gdzie ruch jest szczególną domeną przedmiotu, może stanowić wyzwanie dla nauczycieli zajęć sportowych. Jak rozwinąć potencjał ruchowy dzieci i młodzieży w czasach wirtualnych spacerów i zajęć zdalnych? Jak rozpalać motywację uczniów i potrzebę ruchu w dobie ograniczeń i zakazów bliskości. Takie pytania to codzienność każdego nauczyciela wychowania fizycznego. Nie ma prostego rozwiązania, ale są możliwości przełamania schematów i ukazania ważności ruchu w innym „bezdotykowym" wydaniu.

Wzmacniaj świadomość potrzeby ruchu. Dlaczego warto prowokować do aktywności?

Historia sportu ukazuje, jak wielką rolę odgrywa motywacja i autorytet samego nauczyciela-trenera. Aktualnie uświadamianie, inspirowanie uczniów w przestrzeni pracy z ciałem, wszechstronna edukacja to must-have kodeksu pracy nauczycieli wychowania sportowego. Idealnie jeśli własnym przykładem możesz zapalać innych do działania.

„Aby zapalać innych, trzeba samemu płonąć" J.Walkiewicz

Promowanie aktywności fizycznej jako źródła zdrowia, siły psychofizycznej i odporności to ważna misja. Szczególnie dzisiaj, kiedy dzieci zamknięte w czterech ścianach odpuszczają wszystko, co nie żyje w sieci. Wykorzystaj technologię i możliwości jakie daje internet. E-WF może być pasjonującym zajęciem i źródłem satysfakcji. Tutaj nie ma limitów i ograniczeń. Znajdź własną drogę i kanał na najlepszy przekaz i utrzymanie jakości własnej profesji.

Ruch, który dzisiaj zapewnia sprawność, w przyszłości może decydować o sukcesach na wielu płaszczyznach życia tych młodych ludzi. Dlaczego? Ponieważ sport kształtuje nie tylko ciało, ale przede wszystkim siłę i charakter. Ruch to potężne narzędzie do uwalniania potencjału i trudnych emocji. To niezwykle ważna przestrzeń do pracy z młodymi ludźmi. Możesz wykorzystać tę wiedzę i doświadczać satysfakcji na wielu poziomach drogi zawodowej. Poniżej przedstawiam kilka sprawdzonych pomysłów na prowadzenie zajęć. Jest to zaledwie początek na drodze nieograniczonej inwencji twórczej każdego pedagoga. Może stanowić „basic" działań w trudniejszych chwilach, kiedy dopadną Cię wątpliwości.

Check lista inspiracji. Odkrywaj, doświadczaj i zasilaj w uczniach potrzebę ruchu

Najtrudniejszą kwestią w przekazie on-line jest oczywiście mobilizacja do praktyki. Lekcja ruchu powinna poruszać i uwalniać przepływ energii w ciele. Stawiamy zatem na ruch w czystej postaci. Najlepiej jeśli to będzie aktywny czas. Zatem warto poszukać sposobu, który oderwie dzieci od komputera. Ważnym aspektem jest wykorzystanie zamienników sprzętu siłowego na domowy. Poznaj możliwości technologiczne swoich uczniów oraz zasoby, jakimi dysponują w domu (przestrzeń domowa, sprzęt, Internet, sytuacja domowa).

Do pracy z ciałem wykorzystać możemy: butelki z wodą , kij od miotły, piłki, rolki, rollery, maty, stepy, krzesło kuchenne, łóżko, ściereczki, ręczniki, gumy i wiele innych.

1. Wyzwania tygodniowe - challenge dla grup. Wyzwanie ma na celu poruszenie dzieci i zachęcenie do zdrowej rywalizacji. Cel wyzwania powinien mieć podłoże prozdrowotne. Temat wyzwania: Zdrowe ciało, bystry umysł - odżywianie ciała poprzez ruch. W ramach wyzwania zachęcamy uczniów do codziennej dawki ćwiczeń oraz rozwijamy świadomość zdrowego stylu życia. Poczynania uczniów mogą być fotografowane i publikowane. Uczniowie dzielą się informacjami, opisując własny dzień - posiłki, ilość wypitej wody, trening. Przedstawiają również własne sposoby na motywowanie się do działania. Jako motywacja sprawdzą się grupowe kolaże z nadesłanych zdjęć. Każde wyzwanie odbywa się pod konkretnym hasłem np.:

#sięgajpozdrowie
#trenujsile
#dlasiebiewarto
#obudzswojecialo.

Każde wyzwanie to rodzaj mobilizacji uczniów do tworzenia zdrowych nawyków „Uwierz, że możesz a już będziesz w połowie drogi! /Theodore Roosevelt/

Do wyzwania możesz zastosować papierową wersję aplikacji w postaci Planera Aktywności (tygodniowy plan zajęć). Planer Aktywności to tygodniowy grafik zajęć wyzwania. Uczniowie planują i zapisują treningi, posiłki, czas odpoczynku. Wpisz dzień, godzinę, rodzaj treningu, cel, inspiracje. Planer pomaga utrzymać samodyscyplinę oraz monitoruje postępy.

2. Trening ogólnorozwojowy, czyli cała paleta ćwiczeń, stosowanych podczas klasycznej rozgrzewki. Pamiętajmy, że nadzwyczajność ruchu bierze się z jego zwyczajności. Celem jest aktywacja, mobilizacja ciała, przepływ energii. Wykorzystaj gadżety do treningu domowego: skakanka, hula hop, piłki, kij, krzesło poduszki, ściereczki, butelki z wodą.

3. Fitness to zdrowie. Krótkie nagrania video z własnymi lekcjami i propozycjami ćwiczeń. Jeśli żyjemy ruchem krótki film z propozycją ćwiczeń, może okazać się motywacją dla uczniów. Nagrania video mogą być realizowane w różnych przestrzeniach: w zaciszu domowym lub outdoorze. Możesz również przesłać linki do sprawdzonych i jakościowych nagrań znanych sportowców lub ludzi czynnych zawodowo. Szukaj inspiracji oczami uczniów. Nagrania video mogą również mieć charakter krótkich pogadanek ukazujących korzyści płynących z regularnej aktywności fizycznej:

Ćwiczenia dla mózgu / ćwiczenia dla układu nerwowego/ ćwiczenia w celu uwalniania emocji i budowania wewnętrznej siły. Motywowanie do działania w myśl zasady w zdrowym ciele zdrowy duch.

Wyzwania do picia wody również pod motywującym hasłem, np. Nawadniamy - odżywiamy - odpalamy wewnętrzne zasoby mocy. Stwórz przestrzeń, która będzie jednocześnie możliwością rozwoju.

Organizowanie wirtualnych posiłków. Zachęcanie do wyboru zdrowia dla siebie i najbliższych. Uwieczniamy na zdjęciach codzienne wybory posiłków. Może ktoś z uczniów będzie miał możliwość zaprosić nas na zaplecze kuchni i pokaże, jak przygotować zdrowy posiłek. Opis lub zdjęcia zdrowego posiłku wystarczą.

4. Aktywacja uczniów poprzez zachęcanie do prowadzenia rozgrzewki lub proponowania ulubionych ćwiczeń z wykorzystaniem sprzętu domowego. Aktywacja uczniów poprzez prace domowe opisujące wpływ ruchu na psychikę człowieka/ korzyści płynące z aktywności fizycznej dla ciała/ umysłu/ ducha - holistyczna koncepcja pracy z ciałem.

5. Taniec to najlepsza naturalna forma wyrażania emocji przez ciało. Może znasz jakieś układy taneczne do szalonej nuty? Mnóstwo inspiracji dostępnych jest na kanale YouTube. Aktywacja uczniów w tej przestrzeni przynosi niesamowite efekty dla samych zainteresowanych - zadaj uczniom, aby sami opracowali własne układy do ulubionej piosenki, a nagraniami podzielimy się z resztą klasy.

6. Relaksacja - edukacja do oddechu. Przedstaw uczniom możliwości technik relaksacji w sytuacjach nadmiernego stresu. Praca z oddechem, wyciaszanie, spokojna muzyka, nastrój, odpowiednie światło, kontakt z naturą. Zachęcaj uczniów do poszukiwania własnej drogi wyciszania.

7. Jeśli coś Cię zainspiruje, podziel się tym: artykuły, pozycje literackie, afirmacje, plakaty, nagrania, zdjęcia, ilustracje. Zarażaj wartością!!!

8. Proponowanie aplikacji sportowych - mogą to być aplikacje, które proponują konkretne treningi lub aplikacje, które pomagają liczyć kroki, spalane kalorie, tętno etc.

9. Zadania domowe (zalecenia ruchu w każdej możliwej formie: spacer, jazda na rowerze, wyrzucanie śmieci, jeśli to możliwe).

10. Gry planszowe z wyzwaniami - taką grę możemy z uczniami stworzyć podczas lekcji on-line lub podzielić klasę na grupy, aby pracowali nad poszczególnymi elementami gry. Może to być również samodzielna praca. Uczniowie mogą w ramach pracy domowej stworzyć mini gry z wyzwaniami, w które następnie będą „grać" podczas lekcji WF-u on-line. W gry mogą również grać z domownikami.

11. Mapy myśli i skojarzeń (tematyka aktywności fizycznej). To kolejny pomysł na pracę domową. Stworzone mapy myśli mogą być wzbogacone zdjęciami. Taka mapa myśli może być pomocna, gdy podczas nauczania zdalnego uczniowie będą potrzebowali krótkiej przerwy od komputera. Mapa myśli z krótkimi ćwiczeniami rozciągającymi przyda się wszystkim domownikom.

12. Testy sprawnościowe.

To tylko niektóre pomysły na uatrakcyjnienie zajęć WF online. W każdym z nas istnieje twórcza energia, która może wyrazić się za pomocą ruchu i prowokować odkrycie potencjału ucznia. Wszelkie blokady w ciele powstają na skutek nieprzepracowanych emocji, napięć lub braku ruchu. Warto zatem uświadamiać, jaki wpływ ma aktywność na życie każdego młodego człowiek. Na nasze życie.

Sporo wątpliwości budzi kwestia bezpieczeństwa i odpowiedzialności nauczyciela wychowania fizycznego za ewentualne urazy w trakcie ćwiczeń wykonywanych w domu. Pamiętajmy o tym, że ostatecznie to rodzic odpowiada za bezpieczeństwo dziecka i może podjąć decyzję o wykonaniu/ nie wykonaniu ćwiczeń (np. ze względu na możliwości lokalowe). Ze względu na fakt, że nauczyciel nie zna do końca środowiska domowego ucznia, podczas nauczania zdalnego należy przypominać uczniom, by ćwiczenia wykonywane były pod okiem dorosłych lub za jego zgodą. Jednocześnie warto pamiętać, że treść realizacji programowej wychowania fizycznego na ten moment pozostaje bez zmian. Nauczyciele wychowania fizycznego mogą modyfikować program, ale modyfikacja nie może oznaczać wykluczenia treści podstawy programowej. Dodatkowo dyrektor w nadzorze pedagogicznym we współpracy z nauczycielami określa zasady bezpieczeństwa podczas nauczania zdalnego - dotyczy to również zajęć wychowania fizycznego. Wyzwaniem w czasie nauczania zdalnego jest dobór takich ćwiczeń, które w ocenie nauczyciela są bezpieczne.

Monika Grzesiak-Chromy Z wykształcenia pedagog i olifrenopedagog, z zamiłowania instruktor nowoczesnych form rekreacji ruchowej. Pasjonatka rozwoju osobistego, świadomego ruchu, aktywności fizycznej jako źródła pracy z ciałem i emocjami. Ze sportem związana od wielu lat. W przestrzeni swoich największych zainteresowań stawia drugiego człowieka - jego zasoby, potencjał, możliwości i energię. Posiada wieloletnie doświadczenie w pracy z dziećmi, młodzieżą i kobietami. Instruktor, szkoleniowiec i prezenter treningu wodnego. Z miłości do wody i głębokiej wiary w jej skuteczność stworzyła koncepcję Aqua Pure Energy - przestrzeni rozwoju, rozluźnienia, wyzwalania czystej energii
www.aquapureenergy.pl.

# data[].attributes.attachment_link.title
Wirtualny ruch - wyzwanie nie tylko na lekcjach WF'u

# data[].attributes.attachment_link.description
Prowadzenie zajęć WF online, gdzie ruch jest szczególną domeną przedmiotu, może stanowić wyzwanie dla nauczycieli zajęć sportowych. Jak rozwinąć potencjał ruchowy dzieci i młodzieży w czasach wirtualnych spacerów i zajęć zdalnych? Jak rozpalać motywację uczniów i potrzebę ruchu w dobie ograniczeń i zakazów bliskości. Takie pytania to codzienność każdego nauczyciela wychowania fizycznego.

# data[].attributes.headline
Nie każdy smutek i przygnębienie oznaczają depresję. W dzisiejszych czasach trochę zapominam o tym, że życie to także trudne emocje, smutne wydarzenia, że napęd do życia fizjologicznie bywa raz większy, a raz mniejszy. O ile depresja to choroby, która wymaga leczenia, o tyle chandra czy obniżony nastrój to stany, które uznać trzeba za normalne. Elementem różnicującym chandrę od depresji jest czas trwania objawów. Aby mówić o depresji, j… Zobacz więcej

# data[].attributes.subject
Nie każdy smutek i przygnębienie oznaczają depresję. W dzisiejszych czasach trochę zapominam o tym, że życie to także trudne emocje, smutne wydarzenia, że napęd do życia fizjologicznie bywa raz większy, a raz mniejszy. O ile depresja to choroby, która wymaga leczenia, o tyle chandra czy obniżony nastrój to stany, które uznać trzeba za normalne. Elementem różnicującym chandrę od depresji jest czas trwania objawów. Aby mówić o depresji, j… Zobacz więcej

# data[].attributes.body
Depresja u dzieci i młodzieży może przejawiać się nietypowymi objawami, często dominującym elementem są bóle głowy/bóle brzucha , występuje także zwiększona drażliwość.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W związku z sytuacją epidemiologiczną w naszym kraju i związaną z tym rosnącą eskalacją przemocy wobec osób pozostających na czas kwarantanny w domu z sprawcą przemocy, pragniemy poinformować Państwa, że istnieje możliwość skorzystania z pomocy Specjalistycznego Ośrodek Wsparcia dla Ofiar Przemocy w Rodzinie przy ul. Chmielewskiego 9 w Lublinie, e-mail kierownik.sow.lublin@gmail.com www.fozal.pl +48 81 525 42 08

Ośrodek jest czynny całą dobę i mogą się do niego zgłosić osoby z całego województwa lubelskiego. W Ośrodku pracuje zespół specjalistów: psycholog, prawnik, pedagog, wychowawca, pracownik socjalny, pielęgniarka, psychiatra, kapelan.

Specjalistyczny Ośrodek Wsparcia dla Ofiar Przemocy w Rodzinie kieruje swoją pomoc do wszystkich osób doświadczających przemocy w rodzinie. Aby uzyskać pomoc nie potrzebujesz skierowania wystarczy, że przyjdziesz lub zadzwonisz. Razem przeanalizujemy Twoją sytuację i opracujemy plan wyjścia z niej. Możesz skorzystać z bezpiecznego schronienia i pomocy specjalistów przez okres 3 miesięcy.

# data[].attributes.attachment_link.description
W związku z sytuacją epidemiologiczną w naszym kraju i związaną z tym rosnącą eskalacją przemocy wobec osób pozostających na czas kwarantanny w domu z sprawcą przemocy, pragniemy poinformować Państwa, że istnieje możliwość skorzystania z pomocy Specjalistycznego Ośrodek Wsparcia dla Ofiar Przemocy w Rodzinie przy ul.

# data[].attributes.attachment_link.description
Film ilustrujący piosenkę "Masz prawo być inny" z repertuaru spektaklu pt."Masz prawo do swych praw" zaśpiewaną przez Łejery.Tekst do piosenki napisł Marcin ...

# data[].attributes.attachment_link.title
Kłopoty z zachowaniem w szkole. Webinar dla rodziców i specjalistów

# data[].attributes.attachment_link.description
Health event by SET Psychologa Dziecięcego - Agnieszka Misiak on Tuesday, November 17 2020 with 317 people interested and 48 people going.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wypoczęte dziecko, tak samo jak wypoczęty dorosły, potrafi efektywniej skoncentrować się na jednym zadaniu, skuteczniej przyswaja nowe treści, kształci umiejętności, ma lepszą pamięć i jest dobrze zorganizowane. Po prostu - dobrze funkcjonuje. Małe dzieci mają z natury odpowiednio wykształconą naturalną umiejętność odpoczywania, niestety współczesny tryb życia i szybko stawiane im wymagania dość wcześnie zaburzają tę umiejętność. Jak temu zapobiec?

Nasz organizm za priorytet zawsze uznaje potrzeby fizyczne - potrzebę snu, odpoczynku, zaspokojenia głodu czy pragnienia. Jeśli my nie będziemy realizować tych potrzeb, to one przejmą kontrolę nad nami. Umiejętność odpoczynku ułatwia nam pokonywanie stresu związanego z dniem powszednim, pozwala na utrzymanie równowagi emocjonalnej, na bardziej efektywną pracę i realizację założonych celów.

Jak pomóc naszym dzieciom w odpoczynku? Przede wszystkim dorośli powinni dobrze znać dziecko, jego potrzeby i możliwości, obserwować jego zachowanie i zmiany w nim zachodzące oraz jego reakcje na stres. Powinniśmy zapewnić sobie i dzieciom zdrową równowagę między wysiłkiem a czasem relaksu. Na dobry odpoczynek składa się wiele różnych elementów.

Dobrze się wyspać

Jednym z najważniejszych aspektów jest sen. Stały rytm dobowy znacznie wpływa na nasz organizm oraz jego funkcjonowanie. Warto zwrócić uwagę na to, jak dużo godzin w ciągu doby dziecko poświęca na sen i czy nie jest to aby za mało lub za dużo względem jego wymagań. Więcej istotnych informacji tutaj: Niedobory snu - jak wpływają na organizm nastolatka?

Potrzeba swobodnej zabawy

Bardzo ważny dla prawidłowego rozwoju i odpoczynku dziecka jest czas zabawy. Taki element dnia powinien być spontaniczny i kreatywny. Obserwując wtedy nasze dziecko, możemy dowiedzieć się: jakie zabawy najbardziej je interesują, czy potrafi samo zorganizować sobie czas, co lubi robić najbardziej a czego unika. Jeśli w całości organizujemy dziecku czas, nie dając mu żadnej możliwości wyboru własnej aktywności, narzucamy mu swoje wybory. Dziecko może stać się w takiej sytuacji niesamodzielne, a gdy musi sobie samo znaleźć jakieś zajęcie - nudzi się, jest niespokojne i zestresowane. Pamiętajmy - swobodna zabawa sprzyja relaksowi.

Ruch fizyczny i kontakt z przyrodą

Dla prawidłowego relaksu niezwykle ważne jest utrzymanie równowagi między pracą umysłową a fizyczną. Musimy zapewnić dziecku odpowiednią dawkę ruchu, w tym również takiego na świeżym powietrzu. Dziecko powinno mieć prawo wyboru najbardziej odpowiadającej mu formy wysiłku. Najlepiej, gdy dorośli służą dobrym przykładem i organizują wspólne aktywności, które budują dobrą rodzinną atmosferę i sprzyjają nauce współpracy. Pamiętajmy, że ruchem nie musimy nazywać tylko i wyłącznie uprawiania dyscyplin sportowych, są to także prace domowe. Dziecko od najmłodszych lat może uczestniczyć w niektórych pracach porządkowych czy pomagać w ogrodzie. Aby było to jednak formą relaksu, nie może być być traktowane w kategoriach przykrego obowiązku, ale na początku zabawy, a potem sposobu na odreagowanie Relaksowi i odpoczynkowi sprzyja kontakt z przyrodą - potrzebujemy słońca, wody, zieleni i świeżego powietrza. Na co dzień możemy odpoczywać w parkach miejskich, na działkach czy ogródkach przydomowych. Może to być spacer, wyjście z psem, leżenie na kocu czy leżaku albo po prostu uspokajające patrzenie na zieleń.

Słodkie nieróbstwo

Dziecko, podobnie jak dorosły, ma prawo po prostu nic nie robić. Nawet jeśli rodzice mają wtedy wrażenie, że dziecko marnuje czas, to nie jest to prawda. Mózg nawet w czasie wypoczynku integruje wiedzę i umiejętności. Warto zwrócić uwagę, że nie powinien być to element dnia spędzony na bezmyślnym gapieniu się w ekran telewizora czy komputera. Raczej czas snucia się w piżamie i myślenia o niebieskich migdałach. Niestety coraz częściej nie potrafimy doświadczać tak błogiego lenistwa, a jest to niezwykle cenna umiejętność. Czas, w którym dziecko (i dorosły) wyobraża sobie różne rzeczy, przedstawia i rozważa różne kwestie jest bardzo potrzebny! Warto się tego nauczyć i doświadczać bez poczucia winy i myślenia, ile rzeczy moglibyśmy zrobić w tym momencie.

Ograniczenie zajęć dodatkowych

Oferta zajęć dodatkowych jest dzisiaj bardzo szeroka i atrakcyjna, przez co rodzice bardzo chętnie wybierają wszystkie możliwe opcje. Jaki tego efekt? Może okazać się, że dziecko nie ma ani jednego wolnego popołudnia, czasu dla siebie, a zamiast możliwości rozwoju i zabawy pojawia się u niego stałe zmęczenie, stres i frustracja. Warto porozmawiać z dzieckiem, które zajęcia są dla niego naprawdę interesujące. Nie protestować, gdy po kilku czy kilkunastu warsztatach chce z czegoś zrezygnować. Ma do tego prawo. Może próbować znaleźć najlepszą dla siebie formę czy rodzaj zajęć. Zwłaszcza, że ta nadmierna liczba zajęć dodatkowych często ma uspokoić sumienie rodziców, nie mających dla swojej pociechy czasu czy cierpliwości. Albo wręcz zaspokoić ambicje rodziców i służyć realizacji ich wizji przyszłości dziecka.

Dobra organizacja

Stres i zmęczenie są często związane ze złą organizacją naszej pracy. Powinniśmy nauczyć dzieci dobrego planowania i nieodkładania zadań na ostatnią chwilę. Świadomość niezakończonych lub nawet jeszcze nierozpoczętych prac utrudnia nam odpoczynek, stresuje i obciąża. Warto od najmłodszych lat uczyć dziecko właściwego uporządkowania dnia i technik szybkiego uczenia się.

Ograniczenie dostępu do mediów cyfrowych

Współcześnie przeszkodą numer jeden we właściwym odpoczynku dzieci są media cyfrowe. Dzieci zbyt wcześnie i zbyt długo korzystają ze sprzętu cyfrowego. Często wykorzystują go głównie do gier i są wtedy nienaturalnie napięte, silnie pobudzone emocjonalnie, często spędzają długie godziny w bardzo niewygodnej pozycji. Intensywne korzystanie z mediów cyfrowych jest przyczyną przemęczenia, jest wręcz szkodliwe, utrudnia prawdziwy relaks i zasypianie. Trzeba ustalić jasne reguły korzystania ze sprzętu w domu i ich przestrzegać.

Co zrobić?

Zasadnicze pytanie powinno więc brzmieć - jak nie przeszkadzać dzieciom w odpoczynku?

Najlepsze warunki do rozwoju osiąga dziecko, któremu zapewnia się odpowiednią równowagę między wysiłkiem a odpoczynkiem. Rodzic nie powinien zapominać o stawianiu swojej pociechy przed nowymi wyzwaniami, uczeniu opanowywania stresu i przekraczania swoich ograniczeń. Podstawą do wprowadzania jakichkolwiek zmian jest znajomość naszego dziecka - jego zainteresowań, tempa rozwoju, możliwości i ograniczeń, temperamentu oraz cech charakteru. Znając je dobrze, odpowiadając na jego potrzeby możemy w taki sposób zaplanować jego zajęcia i czas odpoczynku, aby rozwijało się jak najlepiej.

Iwona Wanda Grygiel
Nauczycielka dyplomowana, III stopień specjalizacji w zakresie nauczania języka polskiego, dr nauk humanistycznych, dyrektorka Szkoły Podstawowej nr 2 w Bytomiu, edukatorka z listy MEN - szkoli nauczycieli jak lepiej uczyć dzieci, ekspertka do spraw awansu zawodowego, egzaminatorka egzaminów zewnętrznych, członek Stowarzyszenia Nauczycieli Polonistów i Komisji Historycznoliterackiej Polskiej Akademii Nauk, rzeczoznawca do spraw podręczników, moderator w programach Centrum Edukacji Obywatelskiej, były doradca metodyczny języka polskiego.

# data[].attributes.attachment_link.title
Daj dziecku odpocząć - to przyniesie efekty

# data[].attributes.attachment_link.description
Wypoczęte dziecko, tak samo jak wypoczęty dorosły, potrafi efektywniej skoncentrować się na jednym z...

# data[].attributes.headline
Kalendarz listopadowych  nowych sposobów.

# data[].attributes.subject
Kalendarz listopadowych  nowych sposobów.

# data[].attributes.body
Wychowawczynie i wychowawcy klas Jeśli poszukujecie materiałów edukacyjnych o korzyściach ze znajomości prawa w codziennym życiu, to ten post jest właśnie dla Was.

Przypominamy, że obowiązujące od 1 września rozporządzenie MEN zakłada, że podczas godziny wychowawczej poruszane będą zagadnienia związane ze zdrowiem, klimatem, finansami i prawem (https://bit.ly/2HkCzkh).
https://www.facebook.com/fundacjaCEO/photos/a.161059364027952/2192518024215399

# data[].attributes.headline
Kevin Steed jest autorem książki  pod znamiennym tytułem “10 błędów popełnianych przez dobrych rodziców”.

# data[].attributes.subject
Kevin Steed jest autorem książki  pod znamiennym tytułem “10 błędów popełnianych przez dobrych rodziców”.

# data[].attributes.body
Zachęcam do lektury artykułu poniżej oraz książki K.Steeda ( mam jej xero, które chętnie pożyczę - proszę napisać wiadomość na Librusie). Naprawdę warto przeczytać.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W książce Kevina Steede'a pod znamiennym tytułem "10 błędów popełnianych przez dobrych rodziców" autor pisze: "Rodzicem się nie jest. Rodzicem stajesz się przez to, co robisz". Nie trzeba być perfekcyjnym rodzicem, ale ważne jest, by stale wyciągać odpowiednie wnioski. Jednym z błędów, który powinien dać każdemu rodzicowi do myślenia, jest oczekiwanie, by dziecko robiło to, co rodzic mówi, a nie to, co pokazuje swoim zachowaniem.

Dziecko naśladuje

Przebywając z moimi czteroletnimi wnukami, często myślę, jak byłoby cudownie, gdybym, będąc młodą matką miała taką świadomość wychowawczą, jaką mam teraz - kiedy zbliżam się do sześćdziesiątki, mam za sobą studia pedagogiczne i coachingowe, wiele lat pracy z uczniami na różnych poziomach edukacyjnych i lata współpracy z nauczycielami. Słucham, jak moje wnuki wykorzystują zasłyszane przed chwilą pojęcia, obserwuję jak wykonują czynności podejrzane u rodziców czy dziadków, uśmiecham się, kiedy wchodzą w rolę mentora, rozczulają mnie opiekuńcze gesty wobec siebie nawzajem czy dorosłych wokół. I ciągle odkrywam ich świat. Towarzyszy temu nieustanne niedowierzanie. Skąd dzieci mają wiedzieć, co jest dobre, a co złe? Poziom abstrakcji tych pojęć jest bardzo wysoki. Skąd mają mieć pojęcie o tym, jakie normy obowiązują w społeczeństwie? Jak mają nauczyć się tych wszystkich zachowań, które my - dorośli, uważamy za niezbędne... Mówimy do dziecka: bądź grzeczny! A co to znaczy być grzecznym?

Nasze pociechy są ciekawe świata, zadają mnóstwo pytań, czasem zawstydzają nas szczerością. Ostatnio mój wnuczek zapytał sąsiadki: Dlaczego masz tylko dwa zęby? Byłam tak zaskoczona, że zaniemówiłam, nie wiedząc, jak zareagować. Jednak sąsiadka zaskoczyła mnie odpowiadając: Widzisz, już mi się zużyły, muszę pójść do dentysty po nowe. Dla czterolatka była to odpowiedź satysfakcjonująca, nie podjął tematu. Czy był niegrzeczny? Dlaczego ja i moi bliscy, którzy siedząc nieopodal słyszeli tę rozmowę, czuliśmy się zakłopotani? Przecież to tylko jedno z wielu zjawisk, które trzeba przyswoić, zrozumieć, pojąć, dołączyć do tych, które już zostały oswojone.

Dziecko uogólnia

Czas wczesnego dzieciństwa mija szybko, a potem przychodzi uogólnienie. Zasady, normy, sposoby reagowania zaobserwowane u rodziców i bliskich trzeba zastosować w przedszkolu, a potem w szkole. Tu często następuje zderzenie z innymi dziećmi, a także z nauczycielami, którzy oczekują czasem innych zachowań niż te wyuczone w domu. Uogólnianie przyjmuje postać weryfikowania tego, co domowe, rodzinne, a tego, co ogólne, szkolne... Im więcej różnic, tym większy kłopot dla dziecka. Im poważniejsze rozbieżności, tym poważniejszy problem wychowawczy. Jak pogodzić różne wizje świata?

Nie wolno przeklinać... A Tacie wolno? Nie wolno kłamać. A dorosłym wolno? Trzeba przestrzegać przepisów. A dozwolonej prędkości też? Należy dyskutować na argumenty, a nie krzyczeć i obrażać... Przechodzimy przez jezdnię w wyznaczonym miejscu... Uczciwie wykonujemy swoje obowiązki... Nie plotkujemy... Nie obgadujemy... i jeszcze to... i jeszcze...

Dziecko sprawdza granice

Świat jawi się jako niespójny, co innego dziecko słyszy, co innego obserwuje. Oczekiwania i zachowanie dorosłych są często rozbieżne. Dlatego dziecko sprawdza, zadaje pytania: Tato, a to prawda, że Twój szef to kanciarz i złodziej? A co znaczy kanciarz? Mamo, a ta pani, co mieszka pod szóstka, ta co o niej mówiłaś, że wiedźma, to powiedziała, że jeśli...

W szkole też sprawdza: Mój Tata powiedział, że zadania domowe to przeżytek! Moja mama powiedziała, że mam nie siedzieć z Jolką, bo nie lubi jej Mamy! Co wtedy? Myślę, że trzeba uznać to za swój błąd. To prawda Synu, że tak powiedziałem. Byłem zmęczony i mocno zdenerwowany sytuacją w pracy, zareagowałem emocjonalnie, to nie powinno się zdarzyć. Następnie podjąć działania naprawcze: Porozmawiam na zebraniu na temat prac domowych i wyjaśnię także z Panią od matematyki tę sprawę. A wreszcie podjąć rozmowę na ten temat: Opowiedz, jak to było. Pewnie Pani było przykro? Wiesz, wstydzę się teraz, że tak powiedziałem. Na przyszłość, jak będę zdenerwowany i przemęczony, to poproszę, żebyś z zadaniem poszedł do mamy, dobrze? Podobnie z drugą sytuacją: To prawda, że tak powiedziałam. Dzisiaj już tak nie myślę. Każdy popełnia błędy. Wyjaśnię tę sytuację na spotkaniu z Twoją wychowawczynią. A decyzję z kim siedzisz w ławce możesz podejmować samodzielnie. Czego nauczy się moje dziecko?

Dziecko odczytuje

Dziecko powinno nauczyć się czegoś niezmiernie cennego: każdy popełnia błędy, ale najważniejsze jest to, co z tymi błędami zrobi. Umiejętność uczenia się na błędach to jedna z tych kompetencji, które mogą decydować o odniesieniu sukcesu w życiu. To nie błąd jest przeszkodą w rozwoju, ale trwanie w nim. Jeśli Twoje dziecko nauczy się, że błąd jest cenną informacją, łatwiej mu będzie osiągnąć zadowolenie i poczucie sukcesu. Jeśli dziecko widzi rozdźwięk pomiędzy tym, co dorosły mówi, a tym, co robi, zaczyna postrzegać ojca, matkę (innego dorosłego) jako hipokrytę, a to prowadzi do utraty szacunku do tej osoby.

Podsumowanie

Rodzicem stajesz się przez to, co robisz. Codziennie. Jeśli damy sobie prawo do popełniania błędów, przestaniemy zabiegać ponad miarę o bycie perfekcyjnym rodzicem, nasze dzieci nie tylko zyskają świetny przykład życia, ale także otrzymają nieocenioną pomoc w budowaniu spójnego obrazu świata. A nas, rodziców, będzie to chronić przed nadmierną presją bycia doskonałym opiekunem. Pozwoli także zakceptować siebie i budować zdrowe relacje z dzieckiem.

Polecam: Kevin Steede: 10 błędów popełnianych przez dobrych rodziców. Gdańsk 2015.

Maria Tuchowska
Nauczyciel dyplomowany, polonista i teolog. Posiada wieloletnie doświadczenie w pracy z dziećmi i młodzieżą w placówkach integracyjnych różnego poziomu, edukator, coach, przeprowadziła ok. 600 szkoleń z zakresu kompetencji psychospołecznych nauczycieli, prawa oświatowego, pracy z dziećmi i młodzieżą z różnego typu zaburzeniami. Specjalizuje się również w tematyce dotyczącej zagadnień związanych z obecnością rodziców w szkole.

# data[].attributes.attachment_link.title
Dziecko Cię naśladuje - co zrobić, gdy popełnisz błąd

# data[].attributes.attachment_link.description
W książce Kevina Steede'a pod znamiennym tytułem "10 błędów popełnianych przez dobrych rodziców" autor pisze: "Rodzicem się nie jest. Rodzicem stajesz się przez to, co robisz". Nie trzeba być perfekcyjnym rodzicem, ale ważne jest, by stale wyciągać odpowiednie wnioski.

# data[].attributes.headline
Proszę Was o spokojne obejrzenie prezentacji przygotowanej przez panią Karolinę Kowalską i refleksję nad tematem uzależnienia od smartfona.

# data[].attributes.subject
Proszę Was o spokojne obejrzenie prezentacji przygotowanej przez panią Karolinę Kowalską i refleksję nad tematem uzależnienia od smartfona.

# data[].attributes.body
Dla własnej wiedzy sprawdźcie, jak to wygląda w Waszym przypadku.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Spotykając dzieci, które na co dzień nie czują dostatecznie rodzicielskiego wsparcia zastanawiamy się nad konsekwencjami braku atencji. Co jednak, gdy rodzice nadmiernie chronią swoje pociechy? Jakie skutki niesie za sobą nadopiekuńczość oraz przesadna kontrola?

Postawa rodziców wobec dzieci

Rodzice w procesie wychowywania swoich dzieci zajmują różne postawy, od najbardziej biernej - brak zaangażowania w rozwój dziecka, do nadmiernie aktywnej - nadopiekuńczości.

Przy określaniu postaw rodzicielskich bierzemy pod uwagę najczęściej cztery aspekty:

1. bliskość uczuciową między rodzicami i dziećmi,

2. pomoc i wsparcie udzielane dziecku przez rodziców,

3. zakres swobody oferowanej dziecku, wyrażony częstotliwością i jakością ingerowania przez rodziców w wybory i decyzje podejmowane przez dziecko,

4. wymagania stawiane dziecku i stopień kontrolowania ich wypełniania.

W ostatnich latach wśród wielu rodziców coraz częściej można zaobserwować tendencję do nadopiekuńczości. Ten nowy trend wychowawczy to połączenie nadopiekuńczości z nadmiernym poświęcaniem uwagi. Rodzice, a czasem nawet cała rodzina, zanadto koncentrują się na kontrolowaniu wszystkich poczynań dziecka w wielu sferach jego życia. Nadopiekuńczość wychodzi poza granice zwykłego, zdrowego dbania o potrzeby dziecka i zapewnienia mu odpowiedniej opieki oraz możliwości rozwoju.
Nadopiekuńczość wobec małego dziecka

Od początku życia dziecka nadopiekuńcza mama czy tata starają się mieć kontrolę nad wszystkim - usuwają wszelkie przeszkody, wyręczają w prostych czynnościach, ostrzegają i zabraniają. Typowe komunikaty to:

Nie biegaj, bo się spocisz.

Nie wchodź na ten murek, bo spadniesz.

Uważaj, bo się pobrudzisz.

Lepiej zostań tu z mamusią, przecież nie wiemy, co to za chłopiec.

Daj, ja to szybciutko zrobię za Ciebie.

Nie słuchałaś mamusi i teraz Cię boli.

W rezultacie maluch nie uczy się nawet podstawowych czynności samoobsługowych (co wyraźnie widać podczas pierwszych dni pobytu w przedszkolu czy nawet szkole), nabiera obawy przed światem zewnętrznym (bezpiecznie jest tylko z rodzicami). Nie potrafi się swobodnie bawić, dokonywać wyborów, współpracować z rówieśnikami.
Równocześnie nadopiekuńczy rodzice zwykle są pobłażliwi - nie wyznaczają dzieciom ani granic, ani wyraźnych zasad, które dzieci mogą zrozumieć i zapamiętać. Dodatkowo nawet jeśli dziecko złamie te płynne zasady, rodzice nie wyciągają konsekwencji, tłumacząc zachowania czy działania dziecka wiekiem lub niewiedzą. Pozwalają dziecku na wszystko.

Nadopiekuńczość wobec przedszkolaka

Dziecko, które do tej pory stale doznawało nadopiekuńczości idzie do przedszkola. Jak w tej sytuacji często zachowują się ich rodzice? Zapewniają maluchowi wiele zajęć dodatkowych. Szeroka oferta lekcji jest odpowiedzią na swoistą rywalizację rodziców. Od samego początku starają się zapewnić swojemu dziecku wszystko, co w ich mniemaniu najlepsze. Dziecko staje się rodzajem inwestycji - uczy się kilku języków obcych, uczęszcza na tenis, judo, pływanie, lekcje muzyki czy szachów. Ma spełniać ambicje rodziców. Nie ma czasu na dzieciństwo. Rodzice natomiast rezygnują ze swoich pasji, swojego życia, a dziecko wypełnia im cały czas. Nadmiernie uzależniają dziecko od siebie i siebie od dziecka. Nie wymagają od dziecka żadnych obowiązków, stawiają dziecko w centrum całego rodzinnego życia. Tolerują czyny niedopuszczalne, takie jak bicie innych dzieci, zabieranie zabawek czy niszczenie przedmiotów. Są bardzo wyrozumiali dla błędów popełnionych przez swoje dziecko, zawsze znajdą dla nich usprawiedliwienie, nawet zwalając winę na inne dziecko. Ciągłe zakazy, nakazy, usuwanie przeszkód i wyręczanie powoduje, że dziecko nie uczy się na własnych błędach. Nie jest też w stanie poznać siebie, swoich możliwości i ograniczeń.

Nadopiekuńczość wobec dziecka w wieku szkolnym

W tym czasie rodzice jeszcze wzmacniają swoje zachowania nadopiekuńcze. Odrabiają za dzieci zadania, tłumaczą ich porażki postępowaniem nauczycieli lub kolegów i koleżanek z klasy, zatrudniają korepetytorów, wybierają dzieciom (a nawet nastolatkom) nie tylko zajęcia dodatkowe, ale nawet szkołę średnią czy kierunek studiów. Dobierają znajomych, nie pozwalają na udział w imprezach szkolnych, obozach czy koloniach. Decydują, z kim może przyjaźnić się ich dziecko, a z kim nie powinno się spotykać. Kupują wybrane przez siebie ubrania i decydują o lekturach. Nadopiekuńczość jest myśleniem za dziecko, chęcią podejmowa za nie decyzji, rozwiązywaniem wszystkich problemów, organizowaniem dziecku całego dnia, a w konsekwencji - życia od A do Z.

Czym charakteryzują się dzieci nadopiekuńczych rodziców

Cechy dzieci wychowanych przez nadopiekuńczych rodziców:

strach i fałszywe przekonanie, że świat to niebezpieczne miejsce,

zależność od innych, nieumiejętność dokonywania nawet prostych wyborów,

niska tolerancja stresu, frustracji,

nierozwinięte umiejętności życiowe,

dziecko nie ufa swoim możliwościom, czuje się gorsze od innych, nie wykształca w sobie wystarczających zasobów radzenia sobie z trudnościami,

albo wręcz przeciwnie - uważa, że jest lepsze, jest pępkiem świata, wszystko ma się wokół niego kręcić i żąda przywilejów,

jest zbyt mocno związane emocjonalnie z rodzicami lub jednym z rodziców (dotyczy to szczególnie dzieci wychowywanych przez samotne matki).

Jak nie być nadopiekuńczym rodzicem?

Mieć swoje życie - pasje, zainteresowania, hobby, przyjaciół i znajomych.

Nie przenosić na dziecko swoich niespełnionych ambicji, planów czy zamierzeń.

Akceptować, że dziecko jest odrębną indywidualnością i ma prawo do własnych zainteresowań, pasji, wyborów.

Pozwolić mu żyć w społeczeństwie - bawić się i pracować z rówieśnikami, poznawać na własnej skórze prawa rówieśnicze, poznać przyrodę.

Nie chronić nadmiernie dziecka przed ryzykiem, obowiązkami, emocjami, trudnymi wyborami. Pozwolić mu na ponoszenie odpowiedzialności za swoje czyny.

Ufać i wierzyć, że dokona dobrych wyborów, że jest dobrym człowiekiem, bo tak go wychowaliśmy.

Iwona Wanda Grygiel
Nauczycielka dyplomowana, III stopień specjalizacji w zakresie nauczania języka polskiego, dr nauk humanistycznych, dyrektorka Szkoły Podstawowej nr 2 w Bytomiu, edukatorka z listy MEN - szkoli nauczycieli jak lepiej uczyć dzieci, ekspertka do spraw awansu zawodowego, egzaminatorka egzaminów zewnętrznych, członek Stowarzyszenia Nauczycieli Polonistów i Komisji Historycznoliterackiej Polskiej Akademii Nauk, rzeczoznawca do spraw podręczników, moderator w programach Centrum Edukacji Obywatelskiej, były doradca metodyczny języka polskiego.

# data[].attributes.attachment_link.description
Spotykając dzieci, które na co dzień nie czują dostatecznie rodzicielskiego wsparcia zastanawiamy się nad konsekwencjami braku atencji. Co jednak, gdy rodzice nadmiernie chronią swoje pociechy? Jakie skutki niesie za sobą nadopiekuńczość oraz przesadna kontrola? Rodzice w procesie wychowywania swoich dzieci zajmują różne postawy, od najbardziej biernej - brak zaangażowania w rozwój dziecka, do nadmiernie aktywnej - nadopiekuńczości.

# data[].attributes.headline
WARTO SPRAWDZIĆ!                                                                     ZRÓB WRAŻENIE NA SWOICH UCZNIACH, CZYLI MALOWANKI 3D W APLIKACJI QUIVER

# data[].attributes.subject
WARTO SPRAWDZIĆ!                                                                     ZRÓB WRAŻENIE NA SWOICH UCZNIACH, CZYLI MALOWANKI 3D W APLIKACJI QUIVER

# data[].attributes.body
aplikacja QUIVER - SYSTEM ANDROID, IOS
sklep Play https://play.google.com/store/apps/details?id=com.puteko.colarmix
Ze strony http://www.quivervision.com/coloring-packs/ pobieramy i drukujemy kolorowanki (te które są oznaczone FREE), kolorujemy, a następnie skanujemy aplikacją QUIVER- malowanka ożyje :)
POLECAM! ROBI WRAŻENIE NA UCZNIACH I NAUCZYCIELACH!!!

# data[].attributes.body
Materiały dla nauczycieli, scenariusze, tutoriale http://makewonder.pl/

# data[].attributes.headline
Zmień swoje przyzwyczajenia, zaskocz swój mózg i poznaj swoje najbliższe otoczenie zmysłami innymi niż wzrok. 

# data[].attributes.subject
Zmień swoje przyzwyczajenia, zaskocz swój mózg i poznaj swoje najbliższe otoczenie zmysłami innymi niż wzrok. 

# data[].attributes.body
Chodź po pokoju z zamkniętymi oczami
Zamknij oczy i chodź po pokoju. Spróbuj sobie przypomnieć, gdzie jest stół, krzesło, komoda. Pamiętaj jednak o bezpieczeństwie – chodź powoli, aby nie doznać obrażeń.

Efekt będzie kosmiczny, gdy podczas posługiwania się palcami w celu dokonania drobnego rozróżnienia między obiektami lub teksturami, odkryjesz na nowo znane (a może nieznane :)) Ci przedmioty.

Jak to ćwiczenie wykorzystasz w procesie uczenia się? Zamykając oczy i zmieniając rutynę, testujesz swoją pamięć i sprawiasz, że działa ona w sposób, do którego nie jest przyzwyczajona. Możesz rysować z zamkniętymi oczami, np. przy przypominaniu, odtwarzaniu z pamięci.

Słuchaj swojego nagranego głosu
Nagraj się, kiedy czytasz tekst. Potem odtwarzaj nagranie swojego głosu. Zdziwisz się: „To naprawdę ja?”. Własny głos może wydawać się odległy od oczekiwań, zaskakujący. Nie słyszałeś własnego głosu, tak jak słyszą go inni. Zawodowcy są do tego przyzwyczajeni, ludzie z radia przywykli do słuchania siebie. Dla Ciebie to nowość, nowa interpretacja obrazu siebie. Jak myślisz, jaki EFEKT osiągniesz? PRZESTAWIAJĄCY, AKCEPTUJĄCY CZY BUNTOWNICZY?

Jak to ćwiczenie wykorzystasz w procesie uczenia się? Nagrywaj krótkie teksty: wiersze, definicje, opowiadania przygód bohaterów. Odtwarzaj je kilkakrotnie. Podczas słuchania „rysuj” obrazy w wyobraźni. Możesz też nagrać treść ważnej odpowiedzi czy egzaminu. Przesłuchanie jej kilkakrotnie pozwoli Ci lepiej przygotować się do właściwego momentu.
Powodzenia!

# data[].attributes.headline
COŚ DLA TYCH, KTÓRZY NAUKĘ ZOSTAWIAJĄ NA BARDZO PÓŹNY WIECZÓR!

# data[].attributes.subject
COŚ DLA TYCH, KTÓRZY NAUKĘ ZOSTAWIAJĄ NA BARDZO PÓŹNY WIECZÓR!

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Efektywne uczenie się to jedna z przydatnych umiejętności, którą wykorzystujemy przez całe życie. Warto poznać sposoby, które sprawią, że nauka będzie nie tylko przyjemna, ale również skuteczna. Jakie techniki mogą się nam przydać?

Naukę zawsze powinniśmy rozpocząć od wyznaczenia krótkoterminowego i długoterminowego celu. Zrozumienie, po co uczymy się danej rzeczy i kiedy będziemy mogli z niej skorzystać, jest ważnym elementem motywacyjnym. Bez tego nauka będzie odbywać się według zasady 3xZ - zakuć, zdać, zapomnieć. Wykorzystanie odpowiednich technik uczenia się jest efektywne tylko w parze z motywacją wewnętrzną.

Jak przygotować się do nauki?

Zanim nasze dziecko rozpocznie uczenie się warto, aby przygotowało siebie i swoje miejsce pracy. Na co zwrócić uwagę?

1. Zadbaj o zdrowie i dobre samopoczucie. Ważne jest, aby dziecko było wyspane, najedzone i napojone. Im młodsze dziecko, tym ważniejsza jest dla niego również aktywność fizyczna. Młodsi uczniowie szczególnie potrzebują ruchu, dlatego przed nauką zaproponujmy zabawę na świeżym powietrzu, krótką wycieczkę rowerową itp. Niezwykle ważnym czynnikiem jest też sen. Jeśli nasze dziecko nie prześpi odpowiedniej liczby godzin (około 9-10 godzin), to jego produktywność zostanie obniżona. Pilnujmy też, aby dziecko nie zasiadało do lekcji zaraz po posiłku - wówczas nauka jest utrudniona, ponieważ duża część energii w organizmie jest przeznaczona na trawienie, a nie na myślenie i zapamiętywanie.

2. Zaplanuj, czego dziecko będzie się uczyć. Im młodsze dziecko, tym bardziej potrzebuje pomocy rodzica. Jak to zrobić?

Przejrzenie zeszytów i książek pod kątem tego, co jest do nauczenia się, jakie zadania do zrobienia, spisanie ich po kolei.

Ustalenie kolejności wykonywania zadań. Warto pamiętać, że to dziecko się uczy i dlatego decyzja, jakie zadanie zrobi na początku, a jakie na końcu, należy do niego. Są takie dzieci, które lubią uczyć się najpierw tego, co potrafią, co nie przysparza im trudności. Wykonanie tych zadań daje im poczucie sukcesu i motywuje do dalszej pracy. Inne wolą najpierw zrobić to, co jest najtrudniejsze, żeby - jak mówią - „mieć z głowy". Warto sprawdzić, do jakiego typu zalicza się dziecko i pozwolić mu podjąć decyzję.

3. Przygotuj potrzebne pomoce do zadań. Zapewnij linijkę, ołówek, kredki, kątomierz, cyrkiel itp. Ograniczysz w ten sposób stres związany z szukaniem potrzebnych rzeczy już podczas nauki. Jest to szczególnie ważne, kiedy mamy dziecko z trudnościami w koncentracji - wtedy każde niezaplanowane odejście od miejsca nauki utrudnia powrót i motywację do pracy.

4. Pamiętaj o porządku w miejscu nauki. Usunięcie wszelkich rozpraszaczy, takich jak maskotki, telefon, czasopisma, gry itp., pomoże dziecku skierować uwagę na wykonywanie zadań.

5. Zapewnij ciszę w pokoju, w którym uczy się dziecko. Koniecznie należy wyłączyć komputer (chyba, że dziecko wykonuje zadanie z jego użyciem), telewizor, telefon (również z wibracji). Dopilnuj, aby młodsze rodzeństwo nie przeszkadzało np. głośnymi zabawami. Zdarza się, że niektóre dzieci potrzebują do uczenia się muzyki. W takim przypadku zadbajmy, aby była to muzyka instrumentalna o cichym, łagodnym brzmieniu.

6. Zorganizuj jedno miejsce do nauki - ważne, aby dziecko uczyło się zawsze w tym samym miejscu i mniej więcej o tej samej porze. Mózg przyzwyczaja się do tej stałości, zaczyna kojarzyć miejsce z uczeniem się, wysiłkiem intelektualnym i po pewnym czasie już sam fakt znalezienia się w danym miejscu uruchomi neuroprzekaźniki sprzyjające uczeniu się.

7. Zadbaj o regularne przerwy - mózg potrzebuje odpoczynku. Im młodsze dziecko tym krótsza możliwość koncentracji na zadaniu:

Młodsze dzieci (nauka wczesnoszkolna) - 15-30 minut pracy + 5 minut przerwy w ruchu.

Starsze dzieci - do 60 minut nauki + 10 minut przerwy.

Można też zastosować technikę 90/10, czyli 90% czasu dziecko poświecą na uczenie się, a 10% na przerwę.
Metody i techniki uczenia się

Technika „Pomodoro":

1. Dziecko wybiera zadanie do wykonania.

2. Ustawia zegar z alarmem na 25 minut - tyle trwa jedno Pomodoro.

3. Dziecko pracuje nad zadaniem bez przerwy.

4. Po 25 minutach, kiedy alarm ogłosi koniec pracy, następuje 5 minutowa przerwa.

5. Kolejne Pomodoro, czyli 25 minut pracy + 5 minut przerwy.

Uwaga! Po trzech Pomodoro (z rzędu) robimy dłuższą przerwę, najlepiej 15-30 minutową.
Częste i głębokie przetwarzanie informacji

Chcąc zapamiętać treści, musimy je regularnie powtarzać. Nie wystarczy raz - a nawet kilka razy - przeczytać temat w książce (płytkie przetwarzanie). Wiedza na dłużej zostanie w głowie, jeśli dziecko poświęci na jej naukę więcej namysłu (głębokie przetwarzanie). Jak tego dokonać?

1. Przeczytanie fragmentu z podręcznika ze zrozumieniem.

2. Podkreślenie najważniejszych faktów.

3. Zrobienie notatki wizualnej w postaci mapy myśli albo linearnej.

4. Przeczytanie własnoręcznie zrobionej notatki.

5. Opowiedzenie swoimi słowami informacji z notatki.

6. Postępowanie z każdym fragmentem tematu według pkt. 1-5.

7. Opowiedzenie rodzicowi swoimi słowami o tym, czego się nauczyło. Najwięcej uczymy się w momencie, gdy wchodzimy w rolę nauczyciela.

Jak powtarzać w domu wcześniej zdobytą wiedzę?

1. Krótkie podsumowanie pod koniec nauki.

2. Podsumowanie pod koniec dnia np. przed snem.

3. Podsumowanie w następnym dniu.

Warto pamiętać, że nauka w dużej mierze zależy od środowiska, w którym uczy się dziecko. Atmosfera panująca w domu może hamować lub inicjować proces uczenia się. Jeśli nauka w domu jest dobrze zorganizowana, staje się przyjemna i ciekawa. Prowadzi to do uwalniania dopaminy - substancji w mózgu, która jest silnym motywatorem.

Źródła:

Marzena Żylińska. Neurodydaktyka. Wydawnictwo Uniwersytet Toruński. Toruń 2913.

Marcin Capiga. Motywacja przez wielkie M. Wydawnictwo REA-SJ , Konstancin Jeziorna, 2015.

Joanna i Łukasz Szychowscy. Powiem ci jak się uczyć. Wydawnictwo Harmonia Gdańsk 2015.

Marzena Jasińska
Trener, dyplomowany coach, doradca rodzinny. Od lat wspiera rodziców w konsultacjach indywidualnych oraz warsztatach psychoedukacyjnych. Swoją pracę opiera na filozofii Jespera Juula, założeniach Rodzicielstwa Bliskości oraz Porozumienia Bez Przemocy. Specjalizuje się w zakresie neurodydaktyki oraz uczenia się uczniów. Ekspert rozwoju osobistego, komunikacji, negocjacji. W swojej pracy zajmuje się także tematyką mediacji szkolnych, procesów grupowych, zarządzania zmianą w organizacji i zarządzania zespołem. Prywatnie mama dwóch dorosłych synów.

# data[].attributes.attachment_link.description
Efektywne uczenie się to jedna z przydatnych umiejętności, którą wykorzystujemy przez całe życie. Warto poznać sposoby, które sprawią, że nauka będzie nie tylko przyjemna, ale również skuteczna. Jakie techniki mogą się nam przydać? Naukę zawsze powinniśmy rozpocząć od wyznaczenia krótkoterminowego i długoterminowego celu.

# data[].attributes.body
Przypominam, że obowiązujące od 1 września rozporządzenie MEN zakłada, że podczas godziny wychowawczej poruszane będą zagadnienia związane ze zdrowiem, klimatem, finansami i prawem. (https://bit.ly/2HkCzkh).
https://www.facebook.com/fundacjaCEO/photos/a.161059364027952/2192518024215399

# data[].attributes.headline
Chcesz być superbohaterem, pamiętaj, to również człowiek!

# data[].attributes.subject
Chcesz być superbohaterem, pamiętaj, to również człowiek!

# data[].attributes.body
Kampania dla wszystkich rodziców.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Urządzenia ekranowe używane świadomie i z umiarem mogą stanowić atrakcyjny element życia dzieci i młodzieży oraz życia rodzinnego. Jednak nadmiar ekranów może mieć negatywny wpływ na rozwój i zdrowie dzieci oraz na relacje rodzinne. Dlatego ważne, żebyśmy kontrolowali korzystanie z ekranów w domu. Pomogą w tym Domowe Zasady Ekranowe.
Wprowadźcie zasady korzystania z telefonów, tabletów
i komputerów. Dostosujcie je do wieku i potrzeb domowników.

# data[].attributes.attachment_link.description
Urządzenia ekranowe używane świadomie i z umiarem mogą stanowić atrakcyjny element życia dzieci i młodzieży oraz życia rodzinnego. Jednak nadmiar ekranów może mieć negatywny wpływ na rozwój i zdrowie dzieci oraz na relacje rodzinne. Dlatego ważne, żebyśmy kontrolowali korzystanie z ekranów w domu. Pomogą w tym Domowe Zasady Ekranowe.

# data[].attributes.headline
NOWY ROK SZKOLNY, NOWE WYZWANIA DLA RODZICÓW.

# data[].attributes.subject
NOWY ROK SZKOLNY, NOWE WYZWANIA DLA RODZICÓW.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Zaczął się nowy rok szkolny. Sytuacja, w której aktualnie się znajdujemy, wprowadza u większości z nas dużą niepewność. Nie da się dzisiaj przewidzieć, co przyniesie przyszłość, ale pewne jest, że najwyższy czas wrócić do rytmu codziennej nauki. Jak pracować z dzieckiem, aby efektywnie wykorzystało rok szkolny?

Ustalenie codziennych zasad

Podczas wakacji zwykle dochodzi do rozluźnienia w rytmie dnia. Dzieci później zasypiają, dłużej śpią, mają więcej swobody w „atrakcjach" żywieniowych (lody, chipsy, słodycze), a ich uwaga skierowana jest na rozrywkę i odpoczynek. I słusznie. Po to w końcu są wakacje. Nadszedł jednak czas na powrót do rytmu dnia, w którym dominuje nauka.

Ustal ramy dnia - dobrze jest zacząć zmianę od ustalenia z dziećmi planu dnia. Wyznacz godzinę pobudki, śniadania, obowiązkowej toalety oraz pory na sen. Te ramy pozwolą dziecku nie tylko dobrze wypocząć, a tym samym zregenerować swoje siły na kolejny dzień, ale i wzmocnią kształcenie nawyków zdrowego życia: rytm snu i czuwania, rytm posiłków i aktywności ruchowej.

Wyznacz obowiązki i porę ich wykonania - kiedy już uzgodnisz z dziećmi ramy dnia, trzeba porozmawiać z nimi o obowiązkach związanych ze szkołą i domem. Ustal nie tylko zakres (np. wyprowadzanie psa czy wynoszenie śmieci), ale także porę dnia (np. po obiedzie, przed snem). Ważne będzie zarezerwowanie czasu na odrabianie prac domowych i przygotowanie do następnego dnia. Ten obowiązek nie powinien odbywać się bezpośrednio po powrocie ze szkoły. Tuż po lekcjach dziecko nie powinno również spędzać czasu przy komputerze. Na - ewentualne - gry lub inną aktywność wirtualną można przeznaczyć chwilę po odrobieniu lekcji, ale też nie bezpośrednio przed snem. Po powrocie ze szkoły potrzebna jest chwila na zregenerowanie sił. Najlepiej służy temu aktywność ruchowa (np. wyjście na spacer z psem, bieganie, granie w piłkę, jazda na rowerze czy rolkach).

Ucz odpowiedzialności za własną edukację - bardzo istotnym elementem uzgodnień powinien być sposób przygotowania do zajęć. Codzienne odrabianie lekcji z dzieckiem prowadzi do wyćwiczenia nawyku bezradności - odpowiedzialność za naukę spoczywa wtedy na rodzicu, a powinna być domeną dziecka. Lepiej ustalić, że rodzic jest w domu i chętnie pomoże, ale dziecko pracuje samodzielnie. Na koniec - w zależności od wieku - można sprawdzić pracę i pomoce, przygotowane na następny dzień.

Wsparcie dziecka w rozwoju fizycznym

Codzienna, efektywna nauka to ogromny wysiłek. Bardzo ważnym wsparciem pracy dziecka będzie odpowiednie odżywianie, zarówno w zakresie ilości spożywanych pokarmów, ich jakości, jak i godzin posiłków. Piramida żywieniowa jest większości z nas dobrze znana. Dla dobrego rozwoju i optymalnej pracy mózgu ważne jest spożywanie odpowiedniej ilości białka, zdrowych tłuszczy i węglowodanów. Uzupełnieniem tego powinny być produkty bogate w błonnik - warzywa i w mniejszej ilości owoce. Do tego woda i przynajmniej kilkanaście minut dziennie ruchu, najlepiej na świeżym powietrzu. A co z uwielbianymi przez dzieci słodyczami i innymi przekąskami? Jeśli nasze pociechy nie mają kłopotów zdrowotnych, to dostarczanie raz na jakiś czas małej dawki słodyczy nie będzie dla nich obciążeniem. Ważne, aby pamiętać, że nie powinny one być stałą częścią posiłków, a ponadto - spożywane przed snem, mogą spowodować kłopoty z zasypianiem i spokojnym nocnym wypoczynkiem.

Wsparcie dziecka w rozwoju psychicznym

Zdrowy rozwój, motywacja i entuzjazm poznawczy opierają się na poczuciu bezpieczeństwa. Stabilność emocjonalna rodziców oraz ponawiane przez nich komunikaty pozytywne, pozwalają dziecku budować samoocenę i poczucie wartości. Pochwały są obowiązkiem dorosłego wobec dziecka. Chwal za zaangażowanie, chęć i na końcu za efekty pracy. Oczywiście życie rodzinne nie jest pasmem samych radości i pozytywnych emocji. Jednak każdą sytuację można przedyskutować, omówić, wyjaśnić. Dziecko nie powinno być powiernikiem kłopotów rodziców, ponieważ nie jest zdolne udźwignąć takiej odpowiedzialności. Jeśli potrzebujesz pomocy, dobrze szukać jej u przyjaciół, członków rodziny czy psychologa lub terapeuty.

Podsumowanie

Nauka szkolna dzieci to spore wyzwanie dla rodziców. Umiejętne planowanie rytmu pracy i odpoczynku, zainteresowanie tym, co dziecko przeżywa w szkole (np. pytania o to, co słychać u kolegów czy koleżanek) i czego się uczy (np. zamiast: Co tam w szkole? - lepiej zapytać: Czego się dowiedziałeś dzisiaj? Co było ciekawego?), budują poczucie bezpieczeństwa. Odpowiednio stawiane pytania komunikują dziecku, że jego sprawy są dla nas ważne i chcemy je wspierać. Taka postawa ułatwi dziecku uporanie się z wieloma obowiązkami i zbuduje zaufanie do rodzica, a to może okazać się bezcenne w trudnym czasie. Gdy dziecko będzie przeżywać gorycz porażki lub kłopoty natury emocjonalnej, przyjdzie z kłopotami do Ciebie. To może być mocna ochrona Twoich dzieci, więc warto o to starać się każdego dnia.

Maria Tuchowska
Nauczyciel dyplomowany, polonista i teolog. Posiada wieloletnie doświadczenie w pracy z dziećmi i młodzieżą w placówkach integracyjnych różnego poziomu, edukator, coach, przeprowadziła ok. 600 szkoleń z zakresu kompetencji psychospołecznych nauczycieli, prawa oświatowego, pracy z dziećmi i młodzieżą z różnego typu zaburzeniami. Specjalizuje się również w tematyce dotyczącej zagadnień związanych z obecnością rodziców w szkole.

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak pomóc dziecku efektywnie rozpocząć nowy rok szkolny?

# data[].attributes.attachment_link.description
Zaczął się nowy rok szkolny. Sytuacja, w której aktualnie się znajdujemy, wprowadza u większości z nas dużą niepewność. Nie da się dzisiaj przewidzieć, co przyniesie przyszłość, ale pewne jest, że najwyższy czas wrócić do rytmu codziennej nauki. Jak pracować z dzieckiem, aby efektywnie wykorzystało rok szkolny?

# data[].attributes.headline
KRÓTKIE WEBINARIUM  PORUSZAJĄCE WAŻNE SPRAWY.

# data[].attributes.subject
KRÓTKIE WEBINARIUM  PORUSZAJĄCE WAŻNE SPRAWY.

# data[].attributes.body
Jak rozmawiać z uczniami o pandemii na początku roku szkolnego? Na co zwrócić uwagę po okresie nauczania zdalnego i "pandemicznych" wakacji .

# data[].attributes.headline
Wakacje inne niż zwykle. Czy mogą być udane?

# data[].attributes.subject
Wakacje inne niż zwykle. Czy mogą być udane?

# data[].attributes.attachment_link.title
Wakacje inne niż zwykle. Czy mogą być udane?

# data[].attributes.attachment_link.description
Nadchodzące wakacje mogą wydawać Ci się mało atrakcyjne i inne (gorsze) niż zwykle. Być może sądzisz...

# data[].attributes.headline
Wakacje a internet - kilka rad od specjalistów.

# data[].attributes.subject
Wakacje a internet - kilka rad od specjalistów.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wakacje to czas, w którym uczniowie mogą odpocząć od obowiązków szkolnych i zajmować się tym, co sprawia im przyjemność. Tradycyjnie była to zabawa na świeżym powietrzu, kolonie z rówieśnikami, wyjazdy z rodziną, czy wypady do kina. W dzisiejszych czasach młodzież równie chętnie spędza czas online - grając w gry, rozmawiając ze znajomymi przez komunikatory czy oglądając ulubionych twórców internetowych. Przed pandemią, uczniowie spędzali online średnio od 2 do 4 godzin dziennie [1] - ze względu na zdalną edukację ten czas jeszcze bardziej się wydłużył. Czy to oznacza, że wakacje to dobry moment na zrobienie sobie całkowitej przerwy od technologii i internetu?

Internet to część naszej codzienności - korzystamy z niego do zdobywania wiedzy, pozostawania w kontakcie ze znajomymi, czy wybieramy go jako formę rozrywki. Światy online i offline wzajemnie się przenikają - dzieje się tak na przykład, kiedy używamy wirtualnej mapy podczas zwiedzania lub korzystamy z wyszukiwarki, aby znaleźć przepis na obiad. Całkowity zakaz korzystania z urządzeń cyfrowych nie zawsze jest więc najlepszym rozwiązaniem. Warto się natomiast zastanowić, czy korzystamy z technologii we właściwy sposób. W zrównoważonym korzystaniu z urządzeń cyfrowych chodzi zarówno o ilość czasu spędzanego przed ekranem, jak i o to na co ten czas przeznaczamy.

Warto zapoznać się z materiałami edukacyjnymi, które mogą pomóc pogłębić wiedzę o zrównoważonym korzystaniu z internetu, oraz z takimi, które mogą stanowić inspirację do wartościowego sposobu korzystania z technologii, będąc jednocześnie rozrywką dla całej rodziny.

Jak uczyć dzieci korzystania z technologii w zrównoważony sposób?

Wakacje to świetny czas, by pogłębić wiedzę o tym, jak dzieci mogą spędzać czas w sieci bezpiecznie i pożytecznie - czyli jak osiągnąć dobrostan cyfrowy. Prezentujemy poradnik o dobrostanie cyfrowym oraz webinary dla rodziców i nauczycieli, które pomogą zapoznać się z tym tematem.

Dobrostan cyfrowy - poradnik

Równowaga cyfrowa lub inaczej dobrostan cyfrowy (ang. digital wellbeing) to stan, w którym czujemy, że sposób korzystania z technologii wpływa na nas pozytywnie. O zrównoważonym korzystaniu z technologii warto rozmawiać także z dziećmi. Kiedy kupić dziecku pierwszy smartfon? Jak szukać pozytywnych treści w internecie? Jak mądrze i odpowiedzialnie korzystać z mediów społecznościowych? Jak ustalić reguły grania w gry komputerowe? Odpowiedzi na te i inne pytania znajdują się w Poradniku dla rodzin o dobrostanie cyfrowym stworzonym przez Fundację Szkoła z Klasą i Google w ramach programu edukacyjnego Asy Internetu. Więcej na temat dobrostanu cyfrowego z perspektywy rodziców można dowiedzieć się z cyklu webinarów Rady Rodziców Asów Internetu.

Cykl webinarów o bezpieczeństwie w sieci

Rada Rodziców Asów Internetu to cykl webinarów poświęconych tematyce bezpieczeństwa dzieci w internecie. Wzięli w nim udział znani twórcy treści parentingowych, m.in. Marcin Perfuński ( supertata.tv) i Kamil Nowak ( blogojciec.pl) oraz eksperci cyberbezpieczeństwa. Podczas webinaru Marcin opowiadał o tym, jak w zrównoważony sposób korzystać z dziećmi z internetu, natomiast Kamil zastanawiał się, czy w wakacje warto zrobić przerwę od technologii. Wszystkie nagrania z cyklu Rada Rodziców Asów Internetu można obejrzeć na kanale Fundacji Szkoła z Klasą na YouTube. Obejrzyj film zapowiadający cykl webinarów przygotowany przez znanych rodziców - twórców treści parentingowych.
Marcin Perfuński we fragmencie filmu promującego webinary Rady Rodziców Asów Internetu
Edukacja i rozrywka dla całej rodziny

W internecie znajduje się wiele materiałów edukacyjnych, które mogą okazać się ciekawą formą rozrywki na wakacje dla całej rodziny. Warto zapoznać się z wybranymi narzędziami edukacyjnymi, dzięki którym dzieci mogą pogłębiać wiedzę i rozwijać swoje zainteresowania oraz świetnie się przy tym bawić.

Gra przygodowa Interlandia

Interlandia to pełna przygód gra online, dzięki której można poznać w praktyce podstawowe zasady bezpiecznego udziału w społeczności internetowej. Góra Uważności, Rzeka Rzeczywistości, Wieża Skarbów i Kraina Życzliwości to krainy, w których czekają na graczy różne wyzwania związane z bezpieczeństwem w sieci. Uczniowie dowiadują się m.in. jak bezpiecznie udostępniać treści w sieci, rozpoznawać oszustwa internetowe, tworzyć silne hasła oraz jak być uprzejmym wobec innych internautów.
Fragment gry przygodowej Interlandia, dzięki której nauka zasad bezpieczeństwa w internecie to interaktywna zabawa

Zwierzęta 3D - i Ty możesz mieć tygrysa w swoim domu

Warto wypróbować nowe sposoby na poznawanie przyrody z wykorzystaniem technologii rozszerzonej rzeczywistości. Wystarczy wpisać w wyszukiwarce Google w telefonie nazwę zwierzęcia, a następnie kliknąć w „Wyświetl w 3D". Kilka dostępnych zwierzaków to: tygrys, panda, koza, gepard, kot, rekin, żółw, pies, jeż czy niedźwiedź. Zabawa dla dzieci i masa fajnych zdjęć gwarantowana. Obejrzyj film prezentujący tę funkcję.
Tygrys azjatycki naturalnej wielkości widziany w aparacie telefonu

Zwiedzanie świata z Wędrówkami w Google Maps

Ta funkcja w Mapach Google to gwarantowana rozrywka dla małych i większych odkrywców - Wędrówki w Mapach Google pozwalają zwiedzać świat nie ruszając się z kanapy. Poczuj się jak Indiana Jones i wyrusz na wyprawę w najodleglejsze miejsca. Warto wybrać się w podróż na Mont Blanc, zwiedzić Wenecję, Park Narodowy Gombe czy Petrę.
Zwiedzanie Petry w Jordanii w Street View

QuickDraw - interpretacja rysunków przez sztuczną inteligencję

Kalambury ze sztuczną inteligencją to świetna zabawa, nie tylko dla najmłodszych. W Quick, Draw! można stworzyć szybkie rysunki na zadane tematy, a algorytm oparty na uczeniu maszynowym próbuje znaleźć więcej niż jedną różnicę między samochodem a kwadratem. To narzędzie dostępne jest wyłącznie w języku angielskim.

YouTube Kids - edukacja i zabawa dla najmłodszych

Oglądanie filmów w internecie nie powinno się kojarzyć z zabijaniem czasu - poza aspektem rozrywkowym, może być także rozwijające. Jak pozwolić dzieciom ciekawie spędzić czas w domu, zachęcając je do uczenia się nowych rzeczy i rozwijania swoich zainteresowań? Jak upewnić się, że odkrywane przez dzieci treści są bezpieczne? Z pomocą może przyjść aplikacja YouTube Kids. To bogactwo treści dla najmłodszych, dzięki którym dzieci mogą dowiedzieć się jak zrobić śpiewający balon, jak narysować sówkę, obejrzą jak się bawi świnka Peppa lub posłuchają Ani z Zielonego Wzgórza. Polską wersję aplikacji możecie pobrać za darmo z Google Play i App Store. YouTube Kids działa na każdym urządzeniu - telefonie, tablecie, konsoli i telewizorze Smart TV.

[1] Raport CHILDREN WEB SAFETY, Ipsos na zlecenie Google, grudzień 2018

# data[].attributes.attachment_link.title
Czy w wakacje dzieci powinny odpocząć od technologii i internetu?

# data[].attributes.attachment_link.description
Wakacje to czas, w którym uczniowie mogą odpocząć od obowiązków szkolnych i zajmować się tym, co sprawia im przyjemność. Tradycyjnie była to zabawa na świeżym powietrzu, kolonie z rówieśnikami, wyjazdy z rodziną, czy wypady do kina. W dzisiejszych czasach młodzież równie chętnie spędza czas online - grając w gry, rozmawiając ze znajomymi przez komunikatory czy oglądając ulubionych twórców internetowych.

# data[].attributes.body
https://portal.librus.pl/szkola/artykuly/czego-pandemia-nauczyla-nauczycieli-lekcje-wyniesione-z-e-learningu

# data[].attributes.headline
Już za chwilę wakacje, spędźcie je bezpiecznie!

# data[].attributes.subject
Już za chwilę wakacje, spędźcie je bezpiecznie!

# data[].attributes.headline
W jaki sposób, my rodzice możemy pomóc dziecku zdać egzamin?

# data[].attributes.subject
W jaki sposób, my rodzice możemy pomóc dziecku zdać egzamin?

# data[].attributes.body
Choć mowa w artykule jeszcze o egzaminach gimnazjalnych, rzecz jasna postępowanie jest takie samo jak w przypadku egzaminu ósmoklasisty.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Każdy egzamin na drodze edukacji dziecka jest zwykle tym najważniejszym. I choć poszczególne sprawdziany wiedzy różnią się między sobą trudnością czy zakresem materiału, do każdego z nich warto się przygotowywać według tych samych zasad. A jaka w tym rola rodzica?
Dla gimnazjalisty tym najistotniejszym sprawdzianem będzie egzamin wieńczący naukę w gimnazjum, dla licealisty matura a przyszłego studenta - egzamin na studia. W każdym tym przypadku na sukces pracuje nie tylko sam uczeń. Choć to on podchodzi do egzaminu i to na nim spoczywa konieczność wykazania się wiedzą, bez wsparcia swoich rodziców ten cel jest trudniejszy do osiągnięcia.

W jaki sposób, my rodzice możemy pomóc dziecku zdać egzamin?

Motywuj

My dorośli potrafimy sami się motywować do osiągania pewnych celów, dzieci w tym zakresie potrzebują naszej pomocy. Bez motywacji nauka wydaje się bezsensowna a uczniowi trudno wyobrazić sobie to, co dzięki niej może osiągnąć. Warto pokazywać dziecku jasne strony edukacji, nakreślać mu cele, do których może dzięki niej dotrzeć. Dobrze, gdy te cele będą wpisywać się w jego pragnienia czy pasje. To my znamy najlepiej swoje dzieci i to my wiemy na czym im najbardziej zależy. Przełóżmy to na motywację do nauki, a stanie się ona jeszcze bardziej efektywna.

Wspieraj

Wsparcie nie oznacza wyręczania dziecka. Nie chodzi tu więc o pracę za niego, ale mądre pomaganie w nauce. Na czym ono może polegać? Na przykład na zdobywaniu dla dziecka dobrych pomocy naukowych, podsuwaniu ciekawych książek, gier czy filmów, które są o wiele atrakcyjniejsze od tradycyjnej formuły nauki z podręcznika. Wsparcie to również pomoc w powtarzaniu materiału, odpytywaniu, robieniu próbnych testów. Dziecko powinno wiedzieć, że nie zostawisz go z nauką samego i chętnie pomożesz mu w przygotowaniu do egzaminu. Dopinguj je, gdy ochota na naukę słabnie, pomagaj w przezwyciężaniu trudności.

Bądź blisko

Bardziej niż fizycznej bliskości, dziecko potrzebuje twojego zaangażowania. Nawet, jeśli nauka do egzaminu obejmuje program czy przedmiot, którego nie lubisz lub nie znasz - nie dawaj mu tego do zrozumienia. Powinieneś się orientować, jaki materiał musi opanować dziecko, do jakiego egzaminu się przygotowuje, jakie etapy egzaminowania przed nim - jednym słowem - musisz być „w temacie". Brak zainteresowania tym, czego uczy się twoje dziecko, może sprawić, że nie odczuje ono w ogóle twojego wsparcia i zrozumienia.

Dziel się doświadczeniem

Jako dorosły z pewnością masz za sobą wiele ważnych egzaminów w życiu. Przypomnij sobie, jak to było kiedyś, co ci szczególnie pomagało a co przeszkadzało w nauce. Być może pamiętasz jakieś świetne sposoby na łatwiejsze przyswojenie materiału, triki, które uatrakcyjniają naukę. Dziel się swoją wiedzą i dawaj dziecku wskazówki, jak ma sobie poradzić z egzaminacyjnym stresem. Być może to właśnie one staną się kluczem do jego sukcesu.

Doceniaj - nie krytykuj

Krytyka to często wróg motywacji, szczególnie wobec dziecka, które łatwo traci wiarę w swoje możliwości. Staraj się zatem unikać negatywnej oceny pracy swojego dziecka. W zamian znajduj pozytywne aspekty i doceniaj je. Chwal dziecko nawet za drobne osiągnięcia np. opanowanie materiału z jednego rozdziału czy sam fakt przykładania się do nauki. Nie przestawaj wierzyć we własne dziecko i jego możliwości. Dziecko powinno wiedzieć, że jego egzaminacyjny sukces wywoła radość i poczucie dumy także u rodziców a porażka nie będzie oznaczać upadku i wstydu w ich oczach.

# data[].attributes.attachment_link.title
Rodzicu, jak możesz pomóc dziecku zdać egzaminy?

# data[].attributes.attachment_link.description
Każdy egzamin na drodze edukacji dziecka jest zwykle tym najważniejszym. I choć poszczególne sprawdziany wiedzy różnią się między sobą trudnością czy zakresem materiału, do każdego z nich warto się przygotowywać według tych samych zasad. A jaka w tym rola rodzica?

# data[].attributes.headline
Neurobik czyli aerobik dla neuronów – komórek w Twoim mózgu. 

# data[].attributes.subject
Neurobik czyli aerobik dla neuronów – komórek w Twoim mózgu. 

# data[].attributes.body
Ćwiczenie nr 1. Chodź po pokoju z zamkniętymi oczami.
Czas trwania: minimum 5 minut

Materiały: opaska na oczy
Zamknij oczy i chodź po pokoju. Spróbuj sobie przypomnieć, gdzie jest stół, krzesło, komoda. Pamiętaj jednak o bezpieczeństwie – chodź powoli, aby nie doznać obrażeń.
Efekt będzie kosmiczny, gdy podczas posługiwania się palcami w celu dokonania drobnego rozróżnienia między obiektami lub teksturami, odkryjesz na nowo znane (a może nieznane :)) Ci przedmioty.
Jak to ćwiczenie wykorzystasz w procesie uczenia się? Zamykając oczy i zmieniając rutynę, testujesz swoją pamięć i sprawiasz, że działa ona w sposób, do którego nie jest przyzwyczajona. Możesz rysować z zamkniętymi oczami, np. przy przypominaniu, odtwarzaniu z pamięci.
Ćwiczenie nr 2.
Słuchaj swojego nagranego głosu Czas trwania: ok. 15 minut

Materiały: dyktafon
Nagraj się, kiedy czytasz tekst. Potem odtwarzaj nagranie swojego głosu. Zdziwisz się: „To naprawdę ja?”. Własny głos może wydawać się odległy od oczekiwań, zaskakujący. Nie słyszałeś własnego głosu, tak jak słyszą go inni. Zawodowcy są do tego przyzwyczajeni, ludzie z radia przywykli do słuchania siebie. Dla Ciebie to nowość, nowa interpretacja obrazu siebie. Jak myślisz, jaki EFEKT osiągniesz? PRZESTAWIAJĄCY, AKCEPTUJĄCY CZY BUNTOWNICZY?
Jak to ćwiczenie wykorzystasz w procesie uczenia się? Nagrywaj krótkie teksty: wiersze, definicje, opowiadania przygód bohaterów. Odtwarzaj je kilkakrotnie. Podczas słuchania „rysuj” obrazy w wyobraźni. Możesz też nagrać treść ważnej odpowiedzi czy egzaminu. Przesłuchanie jej kilkakrotnie pozwoli Ci lepiej przygotować się do właściwego momentu.

# data[].attributes.headline
Złość jest emocją, która towarzyszy nam przez całe życie. Warto poznać zasady okiełznania jej.

# data[].attributes.subject
Złość jest emocją, która towarzyszy nam przez całe życie. Warto poznać zasady okiełznania jej.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Anna Koblowska - pomoc psychologiczno & pedagogiczna dla uczniów i rodziców

# data[].attributes.attachment_link.title
Anna Koblowska - pomoc psychologiczno & pedagogiczna dla uczniów i rodziców

# data[].attributes.attachment_link.description
Instytut Doskonalenia Logopedów, Podgórze, Krakow, Poland. 1,235 likes · 70 talking about this. Szkolenia logopedyczne dedykowane początkującym logopedom, pedagogom, psychologom, nauczycielom,...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Anna Czarnota i 18-letnia Lena, "Nie jestem matką doskonałą, staram się być autentyczną", fot. Aleksandra Loska

Kolejne pokolenia matek i córek są niczym system luster. Odbijają się w nich wzory na macierzyństwo. Chłoną też epokę, w której żyją, a ona te wzory modyfikuje. Dziś matki chcą świadomie kształtować relację z córkami. Ale czy są w stanie przełamać stare schematy?
Matka i córka - najczulsza relacja, która może karmić albo niszczyć. Najeżona pułapkami i meandrująca między poczuciem odpowiedzialności za życie córki a daniem jej poczucia swobody. Między pielęgnowaniem rodzinnych rytuałów a buntem przeciwko temu, co matka odziedziczyła po swojej matce. Najważniejszy w budowaniu relacji z córką okazuje się stosunek matki do samej siebie, uporządkowanie tego, co sama dostała w swoim „bagażu". - To, co mi pomaga i co przeszkadza w byciu z córką, to moja własna relacja z nieżyjącą już mamą - przyznaje Magda Konstantynowicz, specjalistka od komunikacji i współwłaścicielka kawiarni. Najpierw urodziła Janka, a trzy lata później Manię, dziś prawie dziewięcioletnią. - Bardzo pomogła mi w budowaniu relacji z córką terapia, refleksja nad sobą. Absolutnie nie jestem w tym mistrzynią, ale dzięki temu zrozumiałam, skąd przyszłam, kim jestem jako kobieta i matka córki, co chcę jej dać.

- Doświadczenie doznawania opieki we wczesnym okresie życia zazwyczaj dostajemy właśnie od matki, bo to ona nosi nas w ciąży, karmi i to się zapisuje w psychice dziecka - wyjaśnia psychoterapeutka Danuta Golec. - A ponieważ to córka wchodzi potem w rolę matki, dla niej matczyny wzorzec ma większe znaczenie niż dla syna i to ona przekaże go dalej. Jest nie tylko swego rodzaju emocjonalną bazą, ale też modelem tego, jak opiekujemy się same sobą. Staje się tym, co nazywamy „wewnętrzną matką". Dlatego podczas terapii często zaczynamy pracę od tego, żeby zobaczyć, jaką matką kobieta jest dla samej siebie. Czy jest w niej głos, który wspiera i wybacza, czy też taki, który głównie wymaga i karci.

Nasz stosunek do siebie stanowi test na to, co przekazujemy dalej córkom. I jeśli chcemy zmienić coś w naszym wewnętrznym zapisie, przede wszystkim trzeba popracować nad samooceną.

Temat: BAZA

- Postanowiłam budować relację z córką na szczerości i nieukrywaniu nawet niewygodnych faktów - opowiada Magda.

Druga rzecz, którą wyniosła z przeanalizowania własnego dzieciństwa podczas terapii, to uważność wobec córki. - Chcę pamiętać, co mi się nie podobało w moim dzieciństwie po to, żeby podjąć próbę odbicia się od tego. Najważniejsze, co przez pierwsze trzy lata mogłam jej dać, to wyprzytulanie, wycałowanie, wygłaskanie, wypowiedzenie wszystkich najsłodszych słów do ucha małej dziewczynki. To ma stanowić mocne ukorzenienie. Teraz zależy mi, aby Mańka miała przekonanie, że nieważne, co zrobi, może powiedzieć: „Mamo, jest mi źle, narozrabiałam, przyjedź". Moją rolą jest bycie materacem, na którym zawsze może bezpiecznie wylądować.

Najbardziej cieszą ją chwile szczerości ze strony córki. - Zawsze zaskakują mnie sytuacje, kiedy Mania oddaje mi coś, co chciałam przekazać, ale miałam wrażenie, że niekoniecznie do niej trafiłam. Czasem mówi coś mądrego, dorosłego na temat relacji z innym człowiekiem, np. o wrażliwości, empatii, ale też o równoważności w kontaktach z ludźmi. I okazuje się, że te ważne dla mnie rzeczy ona już ma w sobie.

- Nie jestem matką doskonałą, staram się być matką autentyczną - śmieje się Anna Czarnota, malarka, scenografka, fotografka, mama 18-letniej Leny i rok starszego Ignacego. Dla niej też, jak mówi, po pierwsze, ważna jest szczerość, a po drugie, zaufanie w relacji z Leną, która zresztą bierze udział w naszej rozmowie. - Popełniam błędy, ale w przeciwieństwie do mojej mamy potrafię przyjąć krytykę bez przerzucania winy na córkę. Jeśli Lena zgłasza, że coś w naszym układzie nie działa, mówię: „OK, przemyślę to i spróbuję zmienić". Ja od mamy słyszałam: „Trudno, już się nie zmienię". A to zamykało dyskusję. Wieczne rozczarowanie mamy i porównywanie mnie do innych wspominam jako traumatyczne doświadczenie. Budowanie relacji, według mnie, powinno się odbywać bez wywoływania w dziecku nieustannego poczucia winy. Swoją córkę chwalę i doceniam. Nie krytykuję, bo to podkopuje poczucie własnej wartości, które decyduje o naszym dorosłym życiu. Oprócz tego, że kocham, szanuję jej odrębność, a ona odpłaca mi tym samym.

O ile Anna widzi siebie jako „matkę autentyczną", Łucja Pawlik nazywa siebie półżartem „matką zamartwiającą się". Dzieciństwo spędziła w Kanadzie, co dało jej nieco odmienne spojrzenie na polskie standardy kulturowe. Na co dzień pracuje jako reedukatorka w gimnazjum, w domu też ma dwie nastolatki: 11-letnią Hanię i 14-letnią Józię. - Świadomie podjęłam decyzję o tym, co chcę dać córkom, na podstawie tego, czego jako dziewczynka nie miałam. Zawsze być dostępną emocjonalnie i żeby nie było w domu tematów tabu. Moja mama dużo pracowała i ciągle była zmęczona, więc kiedy wieczorem chciałam porozmawiać z nią o czymś dla mnie ważnym, często nie dawała rady i zasypiała. Nie mogłam też pomówić z nią na wszystkie tematy, np. o sprawach damsko-męskich, o seksie. Mama była ciepłą osobą, ale tak ją wychowano, że z nią też nikt o tym nie rozmawiał. Marzyłam, żeby moje córki mogły mi tak zaufać, aby mieć we mnie źródło informacji. Sama dostałam okresu, kiedy miałam dziesięć lat - bardzo wcześnie. Dlatego gdy tylko moje córki skończyły dziewięć lat, czułam, że czas je wprowadzić w temat. Przygotowywałam je do tego, dawałam środki higieny, gdy jeździły na obozy. Małe rzeczy, ale ważne.

Temat: BLISKOŚĆ

Budowanie bliskości z córką to masa konkretnych działań - uważają matki.

Magda: - Kiedy córka mówi: „Nie mam ochoty na łaskotki", to tego nie robię. Musi wiedzieć, że ma prawo powiedzieć „nie" i nie musi się z tym źle czuć. Moim sposobem na bliskość jest też wspólne przeżywanie sztuki - film, książka, obraz mogą być pretekstem do ważnej rozmowy. Zawsze, ale to zawsze działają opowieści z mojego własnego dzieciństwa. Daję świadectwo, a Mania nie czuje się sama ze swoimi przeżyciami.

- Nasz sposób na bliskość to wspólne twórcze działanie i społeczne zaangażowanie - wyjaśnia Anna Czarnota, która przez wiele lat współprowadziła recyklingowy festiwal Przetwory. Ma manualne zdolności i twórczą fantazję, co pozwala jej „widzieć świat jako sztukę". Fotografuje, tworzy scenografie, instalacje, przedmioty i akcesoria ubraniowe. - Obserwowanie kogoś, kto robi coś własnymi rękoma, jest inspirujące. Myślę, że to miało wpływ na to, że Lena też ma taką potrzebę. Teraz wybiera się na architekturę.

Lena śmieje się, że nawet obowiązki szkolne mama zamieniała w sztukę. Kiedy mieli zrobić na zajęcia szopkę bożonarodzeniową, stworzyli wspólnie z nietypowych materiałów, resztek i odpadków modernistyczną budowlę, która zrobiła furorę.

Lena: - Wielu moich rówieśników wstydzi się zabrać głos, ja lubię coś wymyślać, proponować, muszę być aktywna. Tata jest kreatywny bardziej w sposób techniczny, organizacyjny, a mama - koncepcyjno-artystyczny. Od nich to dostałam.

- Kiedy bawiłam się z dziećmi, starałam się wchodzić na ich poziom, osiągać stan bycia dzieckiem - opowiada Anna. - Ale jednocześnie od małego traktowałam ich jak odrębne jednostki, nie umniejszałam ich, bo „są mali". Właściwie wydaje mi się, że Lena urodziła się już dorosła i odkąd miała roczek, wyraźnie to widziałam. Ona jest tą rozważną, ja
- romantyczną. Lena jest odpowiedzialna, uporządkowana, samodzielna, konkretna, a mnie brak trochę tej praktyczności, głowę mam zanurzoną w konceptach, artystycznych wizjach. Tak więc obie możemy się od siebie uczyć.

Temat: BAGAŻ

W rozmowach z kobietami, matkami córek i córkami matek, często pojawia się to pytanie: Dlaczego właśnie ta relacja bywa tak gorąca i trudna? Chciałoby się, żeby dawała najwięcej tego, co dobre, ale nie zawsze tak się dzieje.

- Są pozytywne rzeczy, które pamiętam z domu, i staram się je przełożyć na naszą relację: bycie razem i chęć rozmowy - wspomina Magda. - Ale to, co mi ciążyło, to moje chorobliwe uwiązanie do matki, która chciała mnie zatrzymać blisko siebie. Nie chcę tego przekazać dziecku, jednak to zawsze było dużym wyzwaniem i tu przeczuwam zagrożenie.

- Chyba „odbiłam się" od mojej mamy - zastanawia się Anna. - Była nadopiekuńcza, przekazała mi tysiące swoich lęków. W najtrudniejszych sytuacjach mnie wspierała, ale była zbyt krytyczna, co podważało moją wiarę we własne umiejętności. Później człowiek musi w dorosłym życiu udowadniać sobie wiele rzeczy: że sobie poradzi, że nikt go nie porwie na lotnisku, że nie zgubi kluczy i dokumentów, nie zaśpi na egzamin, że w ogóle przeżyje następny dzień i kolejny. Uporanie się z tym zajęło mi dużo czasu, ale dzisiaj już tak surowo nie oceniam relacji między nami, staram się być wdzięczna za to, co dostałam od niej dobrego. Wybaczyłam, że nie jest matką idealną, zrozumiałam, że nie mogła mi pewnych rzeczy dać, choć na swój sposób się starała. Ważne, że sama mogę być matką bardziej świadomą. Daję córce przestrzeń do podejmowania własnych decyzji. Zachwycam się tym, że jest tak piękna i inna ode mnie.

Jak nie manipulować i nie przekazywać problemów „po matce"? - To jest cholerne wyzwanie - mówi Magda - i myślę, że pierwszym krokiem do tego jest świadomość własnych ograniczeń i tego, co się dostało od mamy. Poszłam na terapię przede wszystkim dlatego, że było mi ciężko w relacji z mamą i tatą, ale też dlatego, że czułam, że to wpływa na moją rodzinę, którą wtedy stanowili mój syn i mąż. Będąc w terapii, zaszłam w ciążę. Okazało się, że to córka. Kiedy terapeutka zapytała, co płeć dziecka dla mnie znaczy, nie rozumiałam. Urodziłam Manię i z perspektywy czasu widzę, że w ciąży i zaraz po urodzeniu trudno mi było zaakceptować to, że mam dziewczynkę. To zapewne z powodu moich doświadczeń z mamą, ale do dziś mam do siebie o to pretensje. Przed oczami stoi mi scena, kiedy Mania jako miesięczny niemowlak leżała na przewijaku, a ja się nagle na nią otworzyłam. Stało się to, kiedy poczułam, że ona ma taki sam kobiecy zapach! Od tego momentu popłynęła moja miłość. Niesamowite przeżycie, najbardziej wzruszający moment - jednocześnie zwierzęcy, biologiczny i głęboko emocjonalny. Dopiero wtedy zrozumiałam terapeutkę i tak naprawdę stałam się matką DZIEWCZYNKI.

Temat: ROZSTANIE

- Etap nastolatki to fajny czas, ale widzę, że one już mnie trochę odpychają - wzdycha Łucja. - Nagle z mamy ogarniającej trzeba się nastawić na rolę typu: „Gdybyś mnie potrzebowała, to jestem!". W stanie gotowości, w razie czego, ale bez pytań w stylu: „Pomóc ci w czymś? A jak było w szkole?". Im bardziej się wpycham, tym mocniej się odsuwają. To jest dobre, naturalne, ale dla mnie jeszcze trudne. Zwłaszcza że pojawiają się w tym ich dorastaniu smutki, trudności. Dziewczyny zmagają się z relacjami, z ciałem, z otoczeniem i chciałabym im pomóc. Ale mogę im coś dać tylko wtedy, kiedy któraś do mnie po to przyjdzie. Jak słyszę: „Mamooo!!!", podskakuję z radości: „O, wołają mnie, potrzebują". Chciałabym cały czas móc je obserwować, być w bliższym kontakcie, ale dostaję komunikat: „Już dziękujemy, czas się skończył". Boli. Ale uśmiecham się, kiedy to mówię, bo to jest słodko-gorzkie. To fascynujące, kiedy dziewczynka staje się kobietą.

Czy można przeżyć dorastanie córki bez walki i nastoletniego buntu, który potrafi wykończyć wszystkich? - To, co na pewno w rozwoju potrzebne, to przejście przez fazę, w której dziecko, wchodząc w okres dojrzewania, buduje własną odrębną tożsamość - mówi Danuta Golec. - Często przebiega to wybuchowo, bo dziecko potrzebuje skonstruować własne przekonania, gusta - wszystko! Bywa totalna walka i nie tylko postawa matki na to wpływa, istnieje wiele czynników. Ale dziecko może się też spokojniej oddalać, zaznaczając odrębność swoich poglądów i gustów. Nie muszą latać pióra po całym domu. Niepokoi mnie więc nie tyle brak fazy ostrego buntu, ile sytuacja, kiedy nie ma fazy różnicowania, oddalania.

Najtrudniejsze są relacje z córkami bardzo podobnymi do swoich matek, bo tym mocniej muszą się „porozrywać". Tych tarć nie należy się więc bać, z tego należy się cieszyć. To oznacza, że wychowujemy kobietę, która się oddzieli od nas, żeby założyć własną rodzinę bez wielkich problemów emocjonalnych w tym obszarze, i symbolicznie „wróci", by mogły spotkać się z matką już jako dorosłe kobiety.

Lena twierdzi, że nie przeżyła buntu, bo nie potrzebowała. - Rodzice pozwalali mi na wiele, w razie problemów dyskutowali ze mną, podsuwali argumenty, przekonywali. Tak było z harcerstwem, które chciałam rzucić, ale dzięki nim tego nie zrobiłam, i po trzech latach powstało z tego coś super.

Anna z Leną uważają, że „rozstawały się" spokojnie, ponieważ od początku wiadomo było, że są całkiem różne. Anna: - W wielu kwestiach mamy inne poglądy, ale szanujemy to, nie próbuję rzeźbić jej na swoje podobieństwo. Lena: - Bo się nie daję! Jestem asertywna, choć wolę rozmawiać niż się kłócić. Lubię mieć wszystko uporządkowane, mama wręcz przeciwnie. I tutaj się spieramy, czasem jestem wręcz upierdliwa, powtarzając: „Posprzątaj, goście przyjdą" [śmiech].

- Jesteśmy osobne, nie układam jej życia, nie wybieram towarzystwa - stwierdza Anna. - Doświadczenie musi zdobyć sama. Całkowicie jej ufam, wierzę w jej mądrość i intuicję. Akceptuję jej wybory, kibicuję, a w razie potrzeby jestem tuż obok. Może z dwojga rodziców to ja byłam tym dobrym policjantem, niespecjalnie zabraniałam, sama zresztą nie lubię zakazów, ale też trafił mi się dojrzały egzemplarz.

Temat: CIAŁO

Ciało to w przypadku matek i córek temat rzeka: a w nim kobiecość, fizjologia, seks, stosunek do własnej cielesności. Według psychoterapeutki to podstawa, do której potem dołączają wpływy zewnętrzne. - Na początku matka stwarza to, jak dziecko czuje się ze swoim ciałem. Wpływają na to dotyk, czułość czy niechęć, nawet skrywana. Na dalszym etapie można córkę wzmocnić albo zranić słowami (nie garb się, za gruba jesteś etc.). Jednak jakkolwiek dobre byłyby relacje z dziewczynkami, w okresie dojrzewania może być z nimi więcej tarć niż z chłopcami. Córka, tak podobna do matki, nieświadomie jest przez nią traktowana jak przedłużenie jej samej.

- To ekstremalnie ważny temat w naszym domu - mówi Magda. - Mam w sobie głód, który pewnie wynika z doświadczeń związanych z emocjami i przekłada się na moje ciało, a to jest mniej lub bardziej okrągłe. Jako dziecko też byłam okrąglaskiem, przeżywałam to, uważałam, że jestem gruba. A u mnie w domu nie było tematu ciała. To więc wyzwanie w moich relacjach z Manią i widzę, że dla niej to też niełatwy temat. Jest za to bardzo sprawna fizycznie, czego ja nie miałam. Wypycham ją na różne treningi i rozmawiamy o ciele, ona na szczęście dzieli się ze mną swoimi rozterkami. Zdaję sobie jednak sprawę, że z jednej strony mówię jej o akceptacji ciała, a z drugiej - pokazuję coś trochę innego własnym ciałem. Dostaje niespójny komunikat.

- Istnieje coś takiego, jak przekaz nieświadomy - potwierdza Danuta Golec. - Często obserwuję to w pracy z pacjentkami. Jeśli przychodzi kobieta, która widzi, że w jej rodzinie od paru pokoleń dominuje negatywny przekaz w stosunku do ciała, a ma córkę i chce uniknąć wrzucania jej na plecy tego bagażu, mogę jedynie zasugerować: „Trzeba to samej przepracować, na swoim terenie". Mówi się, że gdy matka karmi piersią, to oprócz mleka przekazuje uczucia. To nie magia, z tego wynika praktyczny wniosek. Dla matek. Jeśli czujesz, że jest problem, to nie czytaj następnego poradnika, tylko przyjrzyj się sobie.

Temat: DOJRZEWANIE

Łucja: - Znasz swoje ciało i nagle, z dnia na dzień, ktoś je zabiera i daje ci coś obcego. Nie mieścisz się w niczym, pachniesz inaczej. To brutalne i szybkie zmiany. Dużo myślałam, jak moim dziewczynom w tym pomóc, zwłaszcza starszej córce. I wtedy spojrzałam na swoje koleżanki: są chude, okrągłe, wysokie, niskie. Tak różne i tak w tym piękne, a do tego już w momencie, kiedy osiągnęły pełnię kobiecości. Zabieram więc Józię na te spotkania, bo chcę, żeby oprócz sztucznych kobiet z Photoshopa zobaczyła prawdziwą kobiecość.

Rozmowę o sferze seksu Łucja uważa za wyzwanie, bo dzisiejsze dzieciaki są bardziej narażone na różne treści: - W Wielkiej Brytanii co czwarty ośmiolatek miał kontakt z pornografią, w Polsce tego nie zbadano, ale ja się nie oszukuję. Trzeba ośmielać córki i zachęcać do rozmowy, ale kiedy to robisz, możesz usłyszeć: „A co to jest seks analny?". I wtedy każdą matkę zatyka, a przecież nie wykręcisz się bocianem, musisz mówić delikatnie, z wyczuciem, ale wprost. One wstydzą się trochę i ja też się wstydzę, zwłaszcza że sama tego nie dostałam. Ale wiem, że i tak się dowiedzą przez Internet, od koleżanek. A że to niekoniecznie będzie prawdą, wolę wcześniej przekazać swój pogląd.

Anna z pewnym żalem mówi: - Nie mamy dogłębnie przerobionego tematu ciała i seksu. U babć był on wyparty. Ja nie napierałam na rozmowy, uważałam za coś oczywistego - chyba błędnie - że samemu sięga się w miarę potrzeby po takie wiadomości. Zajmują mnie inne rzeczy - sztuka, kreatywność, podążanie za marzeniami. To staram się przekazywać. „Lena, jak było z okresem?" Lena: „Przyszłam do ciebie, spytałaś, czy wszystko w porządku, i tyle. Nie odczułam, żeby było za mało rozmowy. Gdybym czegoś nie wiedziała, to przyszłabym zapytać, zawsze powtarzasz, że mogę. Ale jak mam kłopot w innej sferze, to najpierw idę przegadać problem z bratem, jesteśmy trochę jak bliźniaki".

Lena uważa, że często to ona uczy mamę cielesności, wyrażania kobiecości: - Mama czasem podgląda, jak się maluję, albo pyta, czy pożyczę jej krem. Ale jeśli chodzi o dobór ubrań, to ona robi to fajniej.

- Nie przewracajmy oczami, że dziewczynki są powierzchowne, bo myślą o ciuchach - mówi psychoterapeutka. - Nie przypadkiem najpierw wszystkie odkrywają, że są lalkami Barbie, a potem wszystkie są w glanach, bardzo oryginalne, czyli takie same. One są takim stadem. Zanim dziewczyna się wyodrębni, to się po drodze zidentyfikuje z koleżanką, z aktorką, z mamą.

Temat: ZMIANA WZORCA

Rozmówczynie czują, że ich model macierzyństwa, mimo że zanurzony w doświadczeniach z własnymi matkami, jest już inny. - Nasze matki były matkami ofiarnymi, które składały się na ołtarzu rodziny, często ze szkodą dla siebie i dzieci, bo takie miały wzorce - uważa Anna. - Sądzę, że matka też ma prawo się realizować, a córka może wziąć z niej dobry przykład. Bo osoba spełniona jest lepszą matką. Nowoczesne macierzyństwo według mnie polega m.in. na tym, żeby nie wychowywać córek w poczuciu, że muszą odgrywać jakąś konkretną rolę, której tzw. społeczeństwo od nich oczekuje. Jeśli Lena będzie chciała mieć stado dzieci, psów i kotów - OK, jeśli będzie chciała być architektką, być niezależna - też dobrze.

Lena odpowiada: - Mam już plan na życie. Chcę założyć rodzinę, ale na pewno nie będę kobietą, która tylko siedzi w domu, przejęłam od rodziców gen aktywności!

Magda też dostrzega pokoleniowe różnice w podejściu do macierzyństwa, choć chce mówić tylko za siebie. - Wychodzę z założenia, że Mania nie jest mi nic winna. Może życie to zweryfikuje, ale teraz nie uważam, że kiedy się zestarzeję, to ona będzie miała obowiązek coś dla mnie robić. Jeśli będzie miała taką potrzebę, to super, ale nie ma to być relacja wymagająca poświęcenia. Ja się dla córki nie poświęcam.

Co dla Łucji znaczy być matką kobiet, które za chwilę ruszą w świat? - To dodatkowo oznacza, że muszę zaprotestować przeciw opiniom, że kobiety czegoś nie mogą. To, że są kobietami, nie oznacza też, że coś muszą. Czuję, że to ja mam być osobą, która także swoją postawą pokaże im, że w przekazie, który płynie z mediów, „czynników oficjalnych", społeczeństwa, nie wszystko jest prawdą. W radiu, telewizji, w kinie czy Internecie nadal dominują napompowane celebrytki, dziewczyny lalki do zabawy. A jest przecież mnóstwo kobiet, które robią odkrywcze rzeczy w rozmaitych dziedzinach i pokazują różne modele kobiecości oraz sposoby życia. Mój przekaz jest taki: mogą być sobą, decydować o sobie i swoim ciele.

Łucja przyznaje, że sama wciąż nie ma pewności, czy wszystkie jej matczyne koncepcje wychowawcze wydadzą wyłącznie dobre owoce. Magda mówi, że w tak bliskiej relacji jak ta matki i córki nie da się nie przekazać także niechcianych wzorców, które nosi się pod skórą. Wszystkie znają koncept „wystarczająco dobrej matki", ale wiedzą, że realizowanie go nie jest proste.

- Bo to nie tylko chwytliwe hasło poradnikowej poppsychologii, ale coś prawdziwego, niezwykle ważnego - mówi terapeutka Danuta Golec. - Chodzi o to, że ta prawdziwa dobra matka i nasza wewnętrzna dobra matka to właśnie matka wystarczająco dobra. Taka matka popełnia błędy, ale nie boi się tego, ponieważ zdaje sobie sprawę z tego, że one są nieuniknione. Potrafi się nad tymi błędami zastanowić, naprawić, co się da, a jednocześnie wie, że dziecko nie jest z cukru. Pozwala, żeby córka mogła się sama podnieść. Biegnąc za każdym razem z pomocą, wysyłamy komunikat: „Nie poradzisz sobie". A nie to chcemy im przekazać. Chcemy, żeby wiedziały: „Dasz sobie radę, a w razie czego ja tu jestem".

Warto przeczytać:

Leszek Talko, Nastolatek dla początkujących, Wydawnictwo Zwierciadło, 2017
Co robić, gdy zamiast uroczego, czasem kapryśnego, ale znanego dziecka pojawia się w domu ktoś, kogo właściwie nie znamy? Talko wyrusza z dziećmi do ich świata, a raczej cyberświata, by pomóc sobie i nam zrozumieć nastolatka.

Nuanprang Snitbhan, Między nami dziewczynami. Dziennik mamy i córki, Wydawnictwo Zwierciadło, 2017
Zanim dziewczynka stanie się nastolatką, trzeba dać jej umiejętność rozpoznawania emocji i przekazać, że zawsze może liczyć na wsparcie mamy. Jak nawiązać więź, jak zbudować relację matka - córka? O tym pisze psycholożka kliniczna z wieloletnim doświadczeniem.

# data[].attributes.attachment_link.title
O matko i córko - jak zbudować dobrą relację? - Zwierciadlo.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Kolejne pokolenia matek i córek są niczym system luster. Odbijają się w nich wzory na macierzyństwo. Chłoną też epokę, w której żyją, a ona te wzory modyfikuje. Dziś matki chcą świadomie kształtować relację z córkami. Ale czy są w stanie przełamać stare schematy?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Są matki i córki, które są najlepszymi przyjaciółkami i rozmawiają ze sobą o wszystkim. Są matki i córki, które wiecznie ze sobą walczą i są w konflikcie. Są wreszcie i takie, które rozmawiają ze sobą raz w miesiącu. Są matki nadopiekuńcze i buntownicze córki. Wiele, choć się kochają, nie potrafi znaleźć wspólnego języka. Kiedy próbują rozmawiać, kończy się kłótnią i łzami. Dlaczego ta jedna z najważniejszych relacji w naszym życiu bywa tak skomplikowana? I co zrobić, żeby matka z córką mogła wreszcie znaleźć sposób na porozumienie? Zapytałam o to pedagoga i terapeutkę, Annę M. Piaseczną.

Dagny Kurdwanowska: Relacja matki i córki to jedna z najważniejszych w naszym życiu. Co sprawia, że jest tak istotna?

Anna Magdalena Piaseczna: Ta więź powstaje od pierwszej chwili poczęcia. To od matki zależy życie dziecka. Na tę więź wpływa wiele rzeczy, na przykład to, jak matka dba o siebie w ciąży, to, czy prowadzi spokojny tryb życia, w jaki sposób nawiązuje kontakt z dzieckiem w okresie prenatalnym. Po porodzie zaczyna się z kolei okres fizycznego kontaktu - karmienie piersią, kąpiel, przytulanie, zmienianie pieluch - to wszystko także zbliża i wpływa na budowanie tej więzi.
5 PORAD DLA ZAPRACOWANEJ MAMY: Jak dbać o siebie, kiedy na wszystko brakuje czasu.
A w jaki sposób więź z naszą mamą wpływa na to kim jesteśmy, co o sobie myślimy, jakie przekonania mamy na swój temat?

Matka przekazuje córce wartości, jakie powinna posiadać kobieta. Uczy ją, jak radzić sobie w trudnych sytuacjach i przygotowuje do roli matki. Matki często idealizują swoje córki i chcą, aby były doskonalszą wersją niej samej. A gdy już tak się stanie, to jest to powód do chwalenia się przed innymi.

Zobaczcie, jaką mam udaną córkę.

Na przykład. Są też takie matki, które pragną wychować samodzielną, znającą swoją wartość kobietę i wówczas wspierają córkę podczas podejmowania decyzji, nie oceniają, ufają jej i dają wolny wybór.

Jakie zachowania i słowa wypowiadane przez matki niszczą nasze poczucie wartości i sprawiają, że mamy negatywne przekonania na swój temat?

Pierwsze co mi przychodzi na myśl to: „Dziewczynce tak nie wypada!". Tak? Czyli jak? Co nie wypada dziewczynie, a wypada chłopcu? Niszczące może być również stereotypowe podejście do obowiązków domowych i uczenie dziewczynek, że kobiety są do sprzątania i gotowania. Jeśli mama lubi porządek, to życzę jej miłego sprzątania. Często jest jednak tak, że od dziewczynek wymaga się posprzątania na siłę - „Nie wyjdziesz póki nie posprzątasz". A kiedy już posprzątają, to okazuje się, że nie dość dobrze, nie dość dokładnie i perfekcyjnie.

Syndrom złej macochy i Kopciuszka.

Nie tylko sprzątanie i podejście do obowiązków jest problemem. Ogromne znaczenie ma akceptacja wyglądu córek. Jej brak, ciągłe wytykanie złego wyglądu, nie takiej figury, ciągła ocena powodują, że dziewczynki rosną w przekonaniu, że są brzydkie, za grube, za chude, nie dość ładne. Takie negatywne przekonania na swój temat będą się za nimi ciągnęły przez lata.

Co w takim razie warto powtarzać swoim córkom, żeby je wzmacniać i wspierać? Jakie słowa sprawiają, że będą rosły na pewne siebie i odważne kobiety?

Warto mówić „Kocham Cię", „Akceptuję Cię taką, jaką jesteś", „Jesteś wartościową osobą, wierzę, że potrafisz to zrobić". Słowa mają wyjątkową moc. Komunikacja i przekazywanie wzorców w relacji matka-córka jest niesłychanie ważne.

Dla córek matki są wzorem i naśladują ich zachowania?

Tak. Jeśli mama jest pewna siebie i uważa się za wartościową kobietą, są większe szanse, że na taką wartościową kobietę wychowa także swoją córkę. Jeśli ma poczucie, że jej życie to pasmo porażek, że z niczym sobie nie radzi i do wyzwań podchodzi z lękiem, trudno jej będzie przekazać córce, że warto być ciekawą świata i odważną.

Relacja matka-córka to więź dwustronna. Co w takim razie zaniedbują córki? Czy są takie rzeczy, które powinny mówić swoim mamom częściej? Wiele zastanawia się - jak dogadać się z własna matką?

Wydaje mi się, że nie tylko o słowa tutaj chodzi, ale i o samo spędzanie czasu. Zdarza się, że poświęcamy go naszym mamom zbyt mało. Wpadamy na chwilę, rozmawiamy w pośpiechu i biegniemy gdzieś dalej.
Wierzymy, że nasze mamy są wieczne i kiedyś zdążymy wszystko nadrobić.
Myślę, że zbyt rzadko okazujemy im też wdzięczność. Za to, co robią, za to, że są. Przecież, gdyby nie one, nas by nie było. Nie śmiałybyśmy się, nie złościłybyśmy się, nie doświadczały życia. „Dziękuję" naszym mamom warto powtarzać nie tylko z okazji Dnia Matki.

Są też córki, które powtarzają „Nie chcę być jak moja matka". Co sprawia, że te relacje często są tak trudne i skomplikowane?

Powodem są przede wszystkim wyimaginowane oczekiwania matki i córki. Każda z nas pochodzi z innej rodziny, ma inną przeszłość i dąży do czegoś innego. Łączy nas jedno - jesteśmy kobietami. Jedna z nas odda się rodzinie, druga edukacji, a trzecia będzie chciała spełniać się zawodowo. Każda matka chce jak najlepiej dla swojego dziecka, jednak często jest tak, że nie jest to najważniejsze dla dziecka. Matka chce, żeby córka nosiła piękne sukienki, a córka świetnie czuje się w trampkach i dresach. Ten brak akceptacji dla indywidualności dziecka ma swoje konsekwencje, bo kiedyś ta mała dziewczynka dorośnie, sama zostanie matką i na swoją córkę spojrzy przez pryzmat swoich doświadczeń. Będzie chciała być antywzorcem swojej mamy, więc będzie ubierać dziecko po swojemu. Nie zwracając uwagi na to, że może jej córeczka uwielbia sukienki w kwiaty i chce być księżniczką.

Matki chcą mieć idealne córki, a córki idealne matki - piękny wstęp do konfliktu.

Tak, często się tak zdarza. Zauważalne jest to, gdy ukochana córka zakłada swoją rodzinę. Wtedy mama wie najlepiej, co powinno być na obiad, że musi być zawsze porządek i jak ten porządek ma wyglądać, jak trzeba wychowywać dzieci. To nierealistyczne, żeby oczekiwać od córki, że teraz powinna być lepszą wersją nas samych i uważać, że wtrącanie się we wszystko i forsowanie swoich doświadczeń, czy rozwiązań jej w tym jakoś pomoże. Działa to również w drugą stronę. Córki wyobrażają sobie, że skoro zostały mamami, to teraz ich mamy będą je wspierały i wejdą w rolę idealnej babci. Ale dziś czasy się zmieniły i wiele babć nie ma ochoty niańczyć wnuków, bo na emeryturze chce się dalej rozwijać, uczyć, realizować własne plany.

Czy to, co zostało zaniedbane w przeszłości - ten brak porozumienia, akceptacji - da się jeszcze nadrobić i zacząć już w dorosłym życiu na nowo rozmawiać z mamą lub dorosłą już córką?

Tak, ale tylko wtedy, gdy dwie strony tego chcą. W zależności od tego, co spowodowało to zaniedbanie: kontrolująca matka czy córka, która jest podatna na manipulację innych osób, na przykład. W swojej pracy zawodowej codziennie spotykam się z matkami i córkami pomiędzy 8 a 60 rokiem życia. Wiek nie ma znaczenia w naprawianiu relacji. Istotne jest zrozumienie i wybaczenie.

Czy da się to zrobić bez poruszenia tego, co przez wiele lat było przemilczane, a co z czasem mogło się zmienić w poczucie krzywdy, winy, gniew, pretensję? Czy szczerość i wyrzucenie z siebie wszystkiego zawsze jest potrzebne?

Wbrew pozorom nie zawsze to pomaga w budowaniu relacji. Podam ci przykład mamy, lat 50 i córki, lat 25. Wiemy, że obecnie rozwój osobisty jest bardzo powszechny i idzie ku lepszemu. Zakładając, że 25-letnia córka rozpoczęła swoją drogę rozwoju osobistego, czyta książki, uczęszcza na kursy i szkolenia, otacza się ludźmi o podobnych wartościach, jest asertywna, ma wysoką samoocenę, buduje pewność siebie, to czy znając swoje wartości, pójdzie do mamy i zacznie wyrzucać jej krzywdy z przeszłości? I czy to w ogóle w czymś pomoże? Nie sądzie. Dlaczego? Bo mama się nic nie zmieniła. Na etapie rozwoju często spotykamy się z uzdrawianiem relacji z rodzicami. Gdy coś zostanie „uleczone" w nas, ze spokojem i rozwagą zaczynamy podchodzić do takiej sytuacji. Jeśli jednak czujesz, że chcesz powiedzieć mamie o krzywdach, które ci wyrządziła w dzieciństwie, nie musi to być przemoc fizyczna, porzucenie, wspólne mieszkanie z ojcem alkoholikiem, ale na przykład brak czasu i wspólnej zabawy, to odwołuj się do swoich uczuć. Staraj się mówić, co w związku z tym czujesz.

Mówiłaś o tym, żeby częściej mówić dziękuję, kocham cię, tęsknię za tobą. Dlaczego właściwie mamy z tym taki problem i nie mówimy sobie tego częściej?

Bo nie jesteśmy nauczeni lub brakuje nam czasu i zapominamy, że takie magiczne słowa istnieją. Nie muszę szukać daleko, bo sama jestem osobą, która zapominała o tym, że się tęskni. Jednak lata pracy nad sobą umożliwiły mi lepsze poznanie siebie, moich wewnętrznych wartości i wdzięczności wobec ludzi, którzy mnie otaczają. Tych dobrych słów uczą nas też dzieci. W 8-letniej drodze mojej pracy z dziećmi milion razy usłyszałam „Kocham Cię", „Dziękuję". Mogłam to zbagatelizować, a przecież to takie ważne doceniać uczucia innych, przede wszystkich dzieci.

Jak można zacząć przełamywać ten brak rozmowy? Co może być pierwszym krokiem?

Poczucie, że tego się chce, a nie przymus, że tak wypada. W dzisiejszych czasach, dzięki technologii może to być sms, wysłanie zdjęcia ze szczerym uśmiechem. Wystarczy zadzwonić lub podczas spotkania zapytać - „Co fajnego u Ciebie słychać?" Dlaczego użyłam słowa „fajnego"? Po to aby podczas rozmowy nie skupiać się na negatywach.

Jak zachować równowagę w tej relacji między byciem blisko a byciem dwiema indywidualnościami? Jak na nią pracować?

Nie ma na to złotej rady. Ile matek i córek, tyle charakterów, osobowości i przeżyć w przyszłości. Każdą relację buduje się od fundamentów. A tym fundamentem jest zaufanie, zrozumienia, dawanie prawa innym do bycia sobą, asertywność, poczucie własnej wartości. Nie bez przyczyny jest powiedzenie: „Jaka matka, taka córka", skoro dwie jednostki wzrastają na tym samym fundamencie. Jak pracować... (śmiech) Zanim zdecydujesz się mieć dziecko zadbaj o własny fundament :). A tak bardziej na poważnie ważna jest rozmowa, nie ukrywanie problemów rodziny i dawanie sobie nawzajem wsparcia.

***

Anna Magdalena Piaseczna - pedagog, terapeuta, trener uważności dla dzieci, edukator. Wpiera rozwój intelektualny i społeczny dzieci i młodzieży w Europie. Na co dzień pracuje z dziećmi dwujęzycznymi i wielokulturowymi skupiając się na rozwoju emocjonalnym. W Free Mind of Child prowadzi zajęcia wpierające rozwój intelektualny również u dzieci z Autyzmem, Zespołem Aspergera czy Mutyzmem Wybiórczym. Jako edukator przekazuje wiedzę rodzicom, nauczycielom i trenerom w całej Europie o rozwoju osobistym i dzieci i młodzieży, rozwoju intelektualnym, motywacji. Współpracuje ze Szkołami Polonijnymi w Wielkiej Brytanii. Prowadzi trening uważności w Polskich przedszkolach i klubokawiarniach. Współautorka gry rozwijając zmysły u dzieci oraz autorka materiałów rozwoju osobistego dla mam.
www.freemindofchild.co.uk https://www.facebook.com/FreeMindofChild/

# data[].attributes.attachment_link.title
Co mówić córce, by wierzyła w siebie? Anna M. Piaseczna wyjaśnia, co zrobić, żeby matki i córki mogły lepiej się dogadać. - Sukces Pisany Szminką

# data[].attributes.attachment_link.description
Są matki i córki, które są najlepszymi przyjaciółkami i rozmawiają ze sobą o wszystkim. Są matki i córki, które wiecznie ze sobą walczą i są w konflikcie. Są wreszcie i takie, które rozmawiają ze sobą raz w miesiącu. Są matki nadopiekuńcze i buntownicze córki. Wiele, choć się kochają, nie potrafi znaleźć wspólnego języka.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
DZIEŃ

DZIECKA

święta dzieci

Międzynarodowy Dzień Dziecka w Polsce oraz w innych byłych państwach socjalistycznych obchodzony jest 1 czerwca już od 1950 roku.

POCZĄTEK

Po raz pierwszy święto to zorganizowano w związku z akcją zbierania podpisów pod Apelem Sztokholmskim. Dwa lata później Dzień Dziecka stał się świętem stałym. Jego inicjatorem jest organizacja zwana International Union for Protection of Childhood, której celem było zapewnienie bezpieczeństwa dzieciom z całego świata.

Mimo, że Dzień Dziecka świętowany jest międzynarodowo, nie w każdym kraju przypada na tę samą datę. W Polsce, Niemczech i Chinach świętujemy go 1 czerwca

Z kolei w Japonii i Korei Południowej dzieci i rodzice celebrują go 5 maja.

1 czerwca

Ustanowiony przez ONZ

20 listopada

Dzień praw dziecka

W różnych krajach

„Więź rodzice-dzieci" - to główny powód obchodzenia tego dnia na Tajwanie i w Chile.„Prawa dzieci" - pod tym hasłami świętuję się w RPA oraz Indiach.„Dzieci jako nasza nadzieja" - pod tym hasłem celebrują Amerykanie oraz Turkowie.

Różne zwyczaje

Dzień Dziecka ma różne przesłanie

„Biała niedziela" - na wyspach Oceanii dzieci ubierane są na biało i udają się z rodzicami do kościoła.„Szacunek dla dzieci" - to z kolei główny motyw do świętowania w Kanadzie, Korei Południowej i Japonii.

Co kraj to obyczaj

We wszystkich krajach dzieci dostają życzenia od swoich rodziców, w niektórych są dodatkowo obdarowywane prezentami. Zobaczcie, jak Święto Dziecka obchodzone jest w innych krajach. Różni się odrobinę od polskich zwyczajów.

W Indiach obchodzi się urodziny Jawaharlal Nehru, pierwszego premiera Indii, który ustanowił Dzień Dziecka. W związku ze świętem, dzieci nie muszą zakładać do szkoły mundurków i mogą przyjść ubrane na kolorowo. Dodatkowo do wybranego przez dziecko stroju, przypinana jest róża, którą dziecko może przekazać dalej.

Indie - kolorowe mundurki

Dzień Dziecka to nie tylko życzenia i prezenty

Chiny

Japonia

Korea Północna

Meksyk

Chinach w tym dniu dzieci mają wolne od szkoły, a osoby poniżej 14 roku życia mogą liczyć nawet na prezent od władz.

Japonia świętuje Dzień Dziecka dwa razy w roku, a to za sprawą podziału na płeć. Dziewczynki mają swój dzień w marcu (3.03), a chłopcy w maju (5.05).

W Korei Północnej świętuje się powołanie „Korpusu Młodych Pionierów".Wyobraźcie sobie teraz dzieci na paradzie i Głównego Wodza podziwiającego ich na telebimie.

Meksyk, zamiast odwoływać lekcje, przygotowuje specjalne zajęcia, by wspólnie celebrować czas z najmłodszymi. W tym czasie dzieci mają dużo aktywności sportowych lub zajęć związanych z gotowaniem.

Wolne od szkoły

Podział na płeć

Parada

Wyjątkowe zajęcia

Święto rodziny i miłości

Nowa Zelandia

W Nowej Zelandii święto oparte jest na lokalnym Maori, który strzegł skarbów. Główną ideą tego dnia jest to, aby w tym dniu świętować pokój i miłość

Tutaj święto obchodzone jest, podobnie jak w Polsce. Uczniowie biorą udział w paradach, część z nich konkuruje między sobą o nagrody. Jednak organizacje międzynarodowe tworzą wspólne wydarzenia, które mają zjednoczyć dzieci z różnych rodzin i zapraszają dzieci, które nie mają możliwości korzystania z państwowego programu obchodów Dnia Dziecka. Celem takiego działania jest zmniejszenie wykluczenia.

Nigeria

Rywalizujące ze sobą parady

osobiste: prawo do życia, prawo do tożsamości, prawo do rozwoju, prawo do wychowania w rodzinie, prawo do wyrażania własnych poglądów, prawo do informacji polityczne lub publiczne: prawo do wyrażania własnych poglądów, prawo do uczestniczenia w stowarzyszeniachsocjalne: prawo do godnych warunków życia i odpowiedniego poziomu życia, prawo do opieki zdrowotnej, prawo do odpoczynku

Prawa Dziecka

ekonomiczne: umożliwiają dziecku przygotowywanie się do niezależności materialnej od innych. Najważniejszym jest prawo do nauki; ponadto ochrona prawa pracy podejmowanej, czy to w ramach obowiązku nauki czy wakacyjnego zarobkuZe względu na to, że człowiek przed i po urodzeniu (zwany dzieckiem) nie jest w stanie funkcjonować samodzielnie, uznano, iż do pewnego momentu swojego życia musi pozostawać pod opieką dorosłych.

Prawa Dziecka

Życzę Wam, Dzieci, aby część Waszej osobowości zawsze pozostawała dzieckiem, aby nigdy nie dorosła. Pozostała wrażliwa, szczera, emocjonalna i niewinna. Życzę Wam pewności siebie, ale i wewnętrznej potrzeby do radości, do zachwytu, do zabawy. Takiej dziecięcej, czystej.Mały Książę powiedział: "Wszyscy dorośli byli kiedyś dziećmi, ale niewielu o tym pamięta". Życzę Wam, abyście nigdy o tym nie zapomniały❤️

A. Ka.

# data[].attributes.attachment_link.description
DZIEŃ DZIECKA święta dzieci Międzynarodowy Dzień Dziecka w Polsce oraz w innych byłych państwach socjalistycznych obchodzony jest 1 czerwca już od 1950 roku. POCZĄTEK Po raz pierwszy święto to zorganizowano w związku z akcją zbierania podpisów pod Apelem Sztokholmskim. Dwa lata później Dzień Dziecka stał się świętem stałym.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
DZIEŃ

DZIECKA

święta dzieci

Międzynarodowy Dzień Dziecka w Polsce oraz w innych byłych państwach socjalistycznych obchodzony jest 1 czerwca już od 1950 roku.

POCZĄTEK

Po raz pierwszy święto to zorganizowano w związku z akcją zbierania podpisów pod Apelem Sztokholmskim. Dwa lata później Dzień Dziecka stał się świętem stałym. Jego inicjatorem jest organizacja zwana International Union for Protection of Childhood, której celem było zapewnienie bezpieczeństwa dzieciom z całego świata.

Mimo, że Dzień Dziecka świętowany jest międzynarodowo, nie w każdym kraju przypada na tę samą datę. W Polsce, Niemczech i Chinach świętujemy go 1 czerwca

Z kolei w Japonii i Korei Południowej dzieci i rodzice celebrują go 5 maja.

1 czerwca

Ustanowiony przez ONZ

20 listopada

Dzień praw dziecka

W różnych krajach

„Więź rodzice-dzieci" - to główny powód obchodzenia tego dnia na Tajwanie i w Chile.„Prawa dzieci" - pod tym hasłami świętuję się w RPA oraz Indiach.„Dzieci jako nasza nadzieja" - pod tym hasłem celebrują Amerykanie oraz Turkowie.

Różne zwyczaje

Dzień Dziecka ma różne przesłanie

„Biała niedziela" - na wyspach Oceanii dzieci ubierane są na biało i udają się z rodzicami do kościoła.„Szacunek dla dzieci" - to z kolei główny motyw do świętowania w Kanadzie, Korei Południowej i Japonii.

Co kraj to obyczaj

We wszystkich krajach dzieci dostają życzenia od swoich rodziców, w niektórych są dodatkowo obdarowywane prezentami. Zobaczcie, jak Święto Dziecka obchodzone jest w innych krajach. Różni się odrobinę od polskich zwyczajów.

W Indiach obchodzi się urodziny Jawaharlal Nehru, pierwszego premiera Indii, który ustanowił Dzień Dziecka. W związku ze świętem, dzieci nie muszą zakładać do szkoły mundurków i mogą przyjść ubrane na kolorowo. Dodatkowo do wybranego przez dziecko stroju, przypinana jest róża, którą dziecko może przekazać dalej.

Indie - kolorowe mundurki

Dzień Dziecka to nie tylko życzenia i prezenty

Chiny

Japonia

Korea Północna

Meksyk

Chinach w tym dniu dzieci mają wolne od szkoły, a osoby poniżej 14 roku życia mogą liczyć nawet na prezent od władz.

Japonia świętuje Dzień Dziecka dwa razy w roku, a to za sprawą podziału na płeć. Dziewczynki mają swój dzień w marcu (3.03), a chłopcy w maju (5.05).

W Korei Północnej świętuje się powołanie „Korpusu Młodych Pionierów".Wyobraźcie sobie teraz dzieci na paradzie i Głównego Wodza podziwiającego ich na telebimie.

Meksyk, zamiast odwoływać lekcje, przygotowuje specjalne zajęcia, by wspólnie celebrować czas z najmłodszymi. W tym czasie dzieci mają dużo aktywności sportowych lub zajęć związanych z gotowaniem.

Wolne od szkoły

Podział na płeć

Parada

Wyjątkowe zajęcia

Święto rodziny i miłości

Nowa Zelandia

W Nowej Zelandii święto oparte jest na lokalnym Maori, który strzegł skarbów. Główną ideą tego dnia jest to, aby w tym dniu świętować pokój i miłość

Tutaj święto obchodzone jest, podobnie jak w Polsce. Uczniowie biorą udział w paradach, część z nich konkuruje między sobą o nagrody. Jednak organizacje międzynarodowe tworzą wspólne wydarzenia, które mają zjednoczyć dzieci z różnych rodzin i zapraszają dzieci, które nie mają możliwości korzystania z państwowego programu obchodów Dnia Dziecka. Celem takiego działania jest zmniejszenie wykluczenia.

Nigeria

Rywalizujące ze sobą parady

osobiste: prawo do życia, prawo do tożsamości, prawo do rozwoju, prawo do wychowania w rodzinie, prawo do wyrażania własnych poglądów, prawo do informacji polityczne lub publiczne: prawo do wyrażania własnych poglądów, prawo do uczestniczenia w stowarzyszeniachsocjalne: prawo do godnych warunków życia i odpowiedniego poziomu życia, prawo do opieki zdrowotnej, prawo do odpoczynku

Prawa Dziecka

ekonomiczne: umożliwiają dziecku przygotowywanie się do niezależności materialnej od innych. Najważniejszym jest prawo do nauki; ponadto ochrona prawa pracy podejmowanej, czy to w ramach obowiązku nauki czy wakacyjnego zarobkuZe względu na to, że człowiek przed i po urodzeniu (zwany dzieckiem) nie jest w stanie funkcjonować samodzielnie, uznano, iż do pewnego momentu swojego życia musi pozostawać pod opieką dorosłych.

Prawa Dziecka

Życzę Wam, Dzieci, aby część Waszej osobowości zawsze pozostawała dzieckiem, aby nigdy nie dorosła. Pozostała wrażliwa, szczera, emocjonalna i niewinna. Życzę Wam pewności siebie, ale i wewnętrznej potrzeby do radości, do zachwytu, do zabawy. Takiej dziecięcej, czystej.Mały Książę powiedział: "Wszyscy dorośli byli kiedyś dziećmi, ale niewielu o tym pamięta". Życzę Wam, abyście nigdy o tym nie zapomniały❤️

A. Ka.

# data[].attributes.attachment_link.description
DZIEŃ DZIECKA święta dzieci Międzynarodowy Dzień Dziecka w Polsce oraz w innych byłych państwach socjalistycznych obchodzony jest 1 czerwca już od 1950 roku. POCZĄTEK Po raz pierwszy święto to zorganizowano w związku z akcją zbierania podpisów pod Apelem Sztokholmskim. Dwa lata później Dzień Dziecka stał się świętem stałym.

# data[].attributes.headline
Koniecznie sprawdź, czy ten problem dotyczy również Ciebie?Jeśli tak, koniecznie wprowadź 10 zasad higieny cyfrowej.

# data[].attributes.subject
Koniecznie sprawdź, czy ten problem dotyczy również Ciebie?Jeśli tak, koniecznie wprowadź 10 zasad higieny cyfrowej.

# data[].attributes.headline
Polecam bardzo ciekawy artykuł na temat korzystania przez dzieci z urządzeń elektronicznych i ich wpływu na rozwój młodego człowieka.

# data[].attributes.subject
Polecam bardzo ciekawy artykuł na temat korzystania przez dzieci z urządzeń elektronicznych i ich wpływu na rozwój młodego człowieka.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Członkowie rodziny"

Poniższy artykuł został zainspirowany duńskimi badaniami z 2016 roku, które objęły tysiąc sześciuset trzynastolatków i ich rodziny, a dotyczyły korzystania z urządzeń elektronicznych i ich wpływu na rozwój dziecka. Jak wielu innych ekspertów ja również otrzymuję wiele pytań na ten temat, ale dotychczas powstrzymywałem się od wydawania swoich opinii ze względu na znaczne różnice w badaniach naukowych i opiniach neuropsychologów. Jednak duńskie badanie, które wyróżnia znacząca jednoznaczność wyników, natchnęło mnie do zabrania głosu. Zostało ono przeprowadzone niemal w ostatniej chwili, gdyż już niedługo nie będzie w naszej kulturze młodych ludzi, którzy mogliby porównać swoje doświadczenia rodzinne sprzed i po wynalezieniu smartfonów. Często nazywam te urządzenia ,,członkami rodziny'', ponieważ przyciągają one tyle uwagi, że dosłownie zmieniają sposób życia całych rodzin.

Brak obecności rodziców

Wspomniane badania wykazały, że większość uczniów szkoły podstawowej odczuwa brak obecności rodziców i chciałaby spędzać z nimi więcej czasu. To samo dotyczyło samych rodziców. Jednak z pewnych względów większość dorosłych wierzy, że ich życie musi przebiegać w rytm otrzymywanych e-maili, smsów, wszelkiego rodzaju wiadomości i postów, co oczywiście cieszy ich pracodawców, partnerów z pracy czy przyjaciół, ponieważ dzięki temu są osiągalni dwadzieścia cztery godziny na dobę. To samo można powiedzieć o dzieciach - nawet bardzo małych - i ich sieci towarzyskiej. Te dwa zjawiska są po prostu faktem i obecnie musimy stawić czoło problemom, jakie one powodują.

Jeszcze dziesięć lat temu większość ludzi dorosłych odbierała dźwięk telefonu czy rozmowy telefonicznej w trakcie wizyty, obiadu czy spotkania jako coś niegrzecznego, niewłaściwego lub przeszkadzającego. Dzisiaj takie odczucia stają się coraz rzadsze.

Każda bliska relacja oparta na miłości wymaga ciągłości i bycia razem, dzięki czemu ludzie mogą zacieśniać i rozwijać swój potencjał bliskości. Nie ma w tym nic odkrywczego. Wiemy od par, które żyją ze sobą dłużej niż siedem lat, że kiedy brakuje tego doświadczenia bycia razem, a bliskie spotkania mają miejsce tylko w wypadku jakichś kryzysów lub problemów rodzinnych, to czują się oni wtedy samotni, nieszczęśliwi i sfrustrowani w swoich związkach. Tym bardziej jeśli te awaryjne spotkania są bardzo krótkie lub zorientowane tylko na rozwiązania. Tacy ludzie pozornie funkcjonują ze sobą bardzo dobrze, ale tak naprawdę nie żyją razem.

Nie ma znaczenia, co zaburza ten rytm nieprzerwanego bycia razem. Przed smartfonami mogła to być telewizja, stres przynoszony z pracy, perfekcjonizm, różne zobowiązania pozarodzinne czy pasje poszczególnych członków rodziny. Jednak wszystkie te okoliczności - włączając w to także dzisiejsze smartfony i tablety - nie są prawdziwym powodem utraty intymności i sensu w bliskich związkach. Prawdziwe powody są w naszych głowach - i to jest bardzo dobra wiadomość! Bo oznacza ona, że jesteśmy w stanie wpłynąć na zmianę tego stanu rzeczy.

Relacja rodzic - dziecko

Oto, co się zazwyczaj dzieje, kiedy rodzice i dzieci spotykają się w domu po godzinach pracy i szkoły. Dziecko chce o coś spytać rodzica lub opowiedzieć jakąś historię, albo odpowiedzieć na coś, co rodzic właśnie powiedział, i słyszy: ,,Przepraszam, kochanie, ale muszę to odebrać!''; ,,Przepraszam, właśnie dostałem pilnego maila z pracy... To potrwa tylko chwilkę!''; ,,Mógłbyś chwilkę zaczekać, proszę?''; ,,O kurczę! Zapomniałem wyłączyć telefon i teraz muszę porozmawiać!''.

Takie zachowanie bardzo frustruje dzieci. Jednak wbrew temu, co się zazwyczaj sądzi, dzieci nie czują się wtedy ,,odrzucone''. ,,Poczucie bycia odrzuconym'' to intelektualna konstrukcja, do której nie jest jeszcze zdolny umysł dziecka. Kiedy rodzic odrzuca dziecko, ono po prostu czuje się smutne, rozczarowane albo wściekłe, co nie zmienia faktu, że zgodnie ze swoją naturą zaczyna współdziałać i dostosowywać się do takiej sytuacji. Z czasem rezygnuje ze swoich prób nawiązania kontaktu z rodzicem i traci nadzieję. Około trzeciego roku życia dzieci zaczynają kopiować zachowanie dorosłych i też skupiają się na swoich ekranach: tabletach, telewizji, a potem smartfonach.

Gdy w przytoczonym duńskim badaniu dzieci raportują, że brakuje im obecności rodziców, oznacza to pewien miks rozmaitych emocji i doświadczeń:

Po pierwsze czują się bezradne, ponieważ wiele historii i emocji, którymi chciałyby się podzielić z rodzicami, nie może znaleźć ujścia.

Po drugie czują się zagubione. Za każdym razem, gdy rodzic zrywa kontakt na minutę lub dwie, umysł dziecka ,,odpływa'' i ciąg świadomości zostaje przerwany. Rezultatem tego mogą być potem kłopoty z pamięcią krótkoterminową. Poczucie zagubienia zamienia się także stopniowo w poczucie bycia głupim.

Po trzecie, dzieci tracą zaufanie do rodziców. Dzieje się tak na skutek bardzo trafnej obserwacji, że coś innego jest ważniejsze dla rodzica niż one. Takie doświadczenie powoduje stopniową erozję dziecięcego, bardzo jeszcze kruchego poczucia własnej wartości w jego najbardziej kluczowym punkcie: bycia kimś ważnym dla własnej matki i ojca. Nie ma potem znaczenia, ile razy rodzic powtórzy ,,Kocham cię!'' ani ile razy obieca jakiś rodzaj rekompensaty. Szkoda już została wyrządzona. Dodatkowo małe dzieci wierzą bardziej słowom rodzica niż własnemu doświadczeniu, więc jeśli dorosły odrzuca je, ale zapewnia, że ,,kocha'' i że ,,przecież jesteś dla mnie ważna/y'', to dziecko zwątpi raczej w swoje odczucia i samego siebie niż w jego zapewnienia.

Po kilku latach takich doświadczeń, kiedy dla rodzica priorytetem jest smartfon i komputer, dziecko zaczyna czuć się bardzo samotne. To poczucie naznacza także jego doświadczenie w innych kontekstach społecznych. Jeśli chodzi o młodsze dzieci, to najczęstszą konsekwencją jest utrata nadziei, że jakikolwiek dorosły zechce poświęcić im swój czas, żeby je wysłuchać i pomóc w zrozumieniu, kim są. Nastolatki natomiast zaczynają wycofywać się z życia rodzinnego i poszukują uznania, zrozumienia i bliskości na zewnątrz, bardzo często posiłkując się Internetem.

Natura relacji

Żeby rozwinąć bliskość emocjonalną i intelektualną w relacji z dziećmi i partnerem, potrzebujemy dwóch-trzech godzin dziennie na bycie razem, w którym jest także miejsce na ciszę i brak wszelkich planów. Wtedy dopiero mamy szansę usłyszeć rzeczy, których nie słyszeliśmy nigdy wcześniej, i sami powiedzieć coś, o czym nawet nie wiedzieliśmy, że możemy powiedzieć. Takie chwile z naszymi dziećmi przynoszą nowe wglądy i są wspaniałą okazją do wspólnego rozwoju.

Nasz styl życia sprawia, że bardzo trudno jest utrzymywać naprawdę bliskie relacje, ale możemy tworzyć wyspy bycia razem, na których można zresetować nasze związki, pod warunkiem, oczywiście, że nie będziemy zabierać na nie smartfonów. Jeśli zabieramy telefon także na taką wyspę, to nasze życie szybko zamieni się w rodzinny archipelag niezależnych wysp, między którymi istnieje tylko komunikacja elektroniczna.

W istocie powinniśmy spędzać ze sobą tak dużo czasu, jak tylko się da. Nie musimy siedzieć naprzeciwko siebie i rozmawiać. Możemy bawić się i razem pracować; możemy tańczyć albo uprawiać sport; możemy płakać albo krzyczeć; razem gotować i jeść; poznawać swoją ulubioną muzykę, sztukę lub zajmować się swoimi pasjami. Niewiele związków jest w stanie przetrwać próbę odległości: przez krótką chwilę mieliśmy nadzieję, że e-maile, czaty i Skype mogą zrekompensować nam fizyczne oddalenie. Niestety, nie mogą. Są to bardzo wartościowe narzędzia, ale sprawdzają się przede wszystkim w pracy, zaś w relacjach opartych na miłości stanowią tylko skąpy substytut kontaktu. Nie bez powodu lubimy kłaść swoją głowę przy piersi osoby bliskiej: odgłos bicia jej serca jest dla nas najwyższym dowodem tego, że nie jesteśmy sami. Owszem, możemy nagrać bicie serca na smartfonie, ale nie będzie to przecież to samo doznanie.

Potrzebujemy nowego stylu życia

W ciągu ostatnich lat w różnych krajach przeprowadzono eksperymenty polegające na rezygnacji ze smartfonów w szkołach i domach przez tydzień lub miesiąc. Niektóre rodziny próbowały przez określony czas żyć zupełnie bez elektroniki. Rezultaty tych doświadczeń są bardzo pozytywne: uczniowie poprawiali swoje wyniki w szkole, a rodzice i dzieci na nowo odnajdywali radość wspólnych działań. Takie próby przynoszą nadzieję, że zmiana naszego stylu życia jest możliwa.

Oczywiście, każda rodzina musi sama zbudować własną kulturę życia i swoje reguły. Należy tylko pamiętać, że celem nie może być odcięcie dzieci od elektroniki ze względu na szkody, jakie wyrządza ona w ich mózgu, lecz wyższa jakość wspólnego życia, bliskość i intymność. Chodzi o to, aby być bardziej dostępnym dla swoich najbliższych kosztem dostępności dla reszty świata. Nie ma co czekać, aż stanie się to powszechnym trendem: już teraz możecie porozumieć się z zaprzyjaźnionymi rodzinami i spróbować przez dwa tygodnie ograniczyć korzystanie telefonów i tabletów. Po dwóch tygodniach oceńcie efekty, zmieńcie, co trzeba, i przedłużcie go do minimum trzech miesięcy.

Oto moje sugestie:

Cały poranny rytuał rodzinny powinien odbywać się w strefie wolnej do telefonów ( phone-free zone ). To samo dotyczy czasu poprzedzającego kolację aż do położenia się dzieci do łóżka. Zróbcie w mieszkaniu miejsce, gdzie każdy może odłożyć swój telefon lub podłączyć go do ładowarki na czas trwania strefy chronionej.

Wyłączajcie wszystkie telefony na noc. Włączajcie je dopiero w drodze do szkoły lub pracy.

Wszystkie posiłki powinny odbywać się w strefie wolnej od telefonów. Dotyczy to także obiadów w restauracjach i czasu, zanim posiłek zostanie podany. Te minuty są doskonałą okazją, żeby nawiązać ze sobą kontakt. Jeśli pozwalamy na korzystanie z elektroniki w oczekiwaniu na posiłek, oznacza to, że spotykamy się tylko po to, żeby dostarczyć naszym ciałom składników odżywczych, a nie, żeby odżywić nasze serca i dusze.

Poinformujcie znajomych, przyjaciół i kolegów z pracy, że nie będziecie już osiągalni przez cały dzień bez przerwy i pomóżcie swoim dzieciom zrobić to samo, jeśli tego potrzebują.

Relacje rodzin, które podjęły już taką próbę, podpowiadają, że przez pierwsze miesiące bardzo ważne jest przywództwo dorosłych, które obejmuje także troskę i zainteresowanie potrzebami dzieci. Po dwóch-trzech miesiącach dzieci same stają się największymi orędownikami nowego porządku i często inspirują swoich kolegów do podobnych działań.

# data[].attributes.attachment_link.title
Korzystanie z urządzeń elektronicznych i ich wpływ na rozwój dziecka

# data[].attributes.attachment_link.description
Poniższy artykuł został zainspirowany duńskimi badaniami z 2016 roku, które objęły tysiąc sześciuset trzynastolatków i ich rodziny, a dotyczyły korzystania z urządzeń elektronicznych i ich wpływu na rozwój dziecka. Jak wielu innych ekspertów ja również otrzymuję wiele pytań na ten temat, ale dotychczas powstrzymywałem się od wydawania swoich opinii ze względu na znaczne różnice w badaniach naukowych i opiniach neuropsychologów.

# data[].attributes.headline
Kochane mamy- nauczycielki zwłaszcza te od biologii, co sądzicie o tym skoku ewolucyjnym!?

# data[].attributes.subject
Kochane mamy- nauczycielki zwłaszcza te od biologii, co sądzicie o tym skoku ewolucyjnym!?

# data[].attributes.headline
ŻYCZENIA DLA WSZYSTKICH MAM NASZYCH UCZNIÓW!

# data[].attributes.subject
ŻYCZENIA DLA WSZYSTKICH MAM NASZYCH UCZNIÓW!

# data[].attributes.body
Czasem warto się zastanowić nad tym, z czym spotykamy się w necie i czy to nas buduje, wzmacnia, relaksuje czy przeciwnie:wprowadza niepokój, smutek, złość czy agresję.Czy naprawdę warto zanurzać się w negatywnych emocjach?Może czas zrobić wiosenne porządki na swoim FB i usunąć wszystkie toksyczne strony/grupy a nawet znajomych?

# data[].attributes.headline
Warto się nad tym zastanowić, nawet dwa razy.

# data[].attributes.subject
Warto się nad tym zastanowić, nawet dwa razy.

# data[].attributes.attachment_link.description
Zgłoś.to - NIE BĄDŹMY OBOJĘTNI. WIDZISZ SZKODLIWE TREŚCI W INTERNECIE? ZGŁOŚ TO!

# data[].attributes.body
Pamiętajcie, grunt to pozytywne myślenie i radość z życia, nawet w czasie pandemii..

# data[].attributes.headline
Jak poradzić sobie z konfliktami między dziećmi?

# data[].attributes.subject
Jak poradzić sobie z konfliktami między dziećmi?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wielu rodziców ma różne oczekiwania dotyczące rodzeństwa, np. żeby się nie kłóciło i zgodnie bawiło albo by odnosiło się do siebie z życzliwością i szacunkiem. Oczywiście nie ma w tym nic złego, takie oczekiwania są w porządku. Tylko czy są realne? To, co rodzice przyjmują za cel swojego działania, będzie to działanie warunkować. Możemy założyć coś, co jest nieosiągalne i wtedy nasze działania będą przynosić nam wiele frustracji i rozczarowania. Jako rodzice mamy bowiem organiczny wpływ na relacje naszych dzieci - wpływ na daną relację mają tylko te osoby, które w niej uczestniczą. Jaka więc jest rola rodzica, kiedy dochodzi do spięć, kłótni czy bijatyk między rodzeństwem?

Kiedy na warsztatach pytam rodziców, jakie mają marzenia dotyczące relacji między rodzeństwem, to wielu z nich mówi o zgodzie, wspólnej zabawie i spędzaniu czasu. Uważają też, że nie powinny mieć miejsca kłótnie ani żadnego rodzaju agresja, a jeśli się pojawiają, to konieczna jest interwencja rodziców. Często obawiają się, że jeśli nie zareagują, to konflikt mocno zaważy na relacji dzieci.

Dlatego wielu rodziców stara się minimalizować powstające napięcia, choć konieczność takiej pomocy jest dla nich bardzo frustrująca. Trudno się z tym nie zgodzić, zwłaszcza, że rodzic próbuje czegoś niemożliwego. Jak pisze Małgorzata Stańczyk, nie da się uniknąć kłótni między dziećmi, ponieważ jest to żywa relacja. Konflikty między ludźmi nie zdarzają się wówczas, kiedy nie mają oni ze sobą nic wspólnego, nie ma między nimi żadnej interakcji, nie ma relacji. Tego nie da się powiedzieć o rodzeństwie, które razem się wychowuje, przebywa w jednym domu, ma wspólnych bliskich członków rodziny.

Dlaczego między rodzeństwem czasem nie dochodzi do spięć

Zdarza się tak, że między rodzeństwem bardzo rzadko lub prawie wcale nie dochodzi do spięć. Nie oznacza to jednak, że z tą relacją coś jest nie w porządku. Mogą być różne powody, np.:

spokojny temperament dzieci,

wzorce zachowań, które dzieci obserwują wykluczają wchodzenie w konflikty,

brak poczucia bezpieczeństwa (czasowy lub stały) np. z powodu przemocy lub kryzysu domowego, nieobecności jednego z rodziców - dzieci są wówczas tak mocno skoncentrowane na przywróceniu ładu rodzinnego, że nie dochodzi między nimi do nieporozumień,

duża różnica wieku między rodzeństwem - starsze dziecko dysponuje już lepszymi, bardziej dojrzałymi strategiami regulacji emocji i przyjmuje w stosunku do tego młodszego bardziej opiekuńczą postawę.

Rywalizacja czy dbanie o swoje potrzeby

Czy to, co się dzieje między rodzeństwem, naprawdę jest rywalizacją? Na przykład, kiedy mama pomaga w lekcjach starszemu bratu, młodszy wchodzi co chwila do pokoju, chcąc pokazać, jaki zbudował pojazd. Rodzeństwo rywalizuje ze sobą, powtarzając „ja będę pierwszy", „ja dostanę najlepszy kawałek tortu", „dlaczego jemu zawsze przyznajesz rację" itp.

Rodzice często irytują się, odpowiadając w takich sytuacjach:

Jak się zaraz nie uspokoicie, to nikt z was nic nie dostanie!

Mam tego dość, wychodzę!

O co tyle hałasu?

Jesteś starszy, więc rozumiesz, że nie mogę się rozdwoić!

Rywalizacja, zdaniem cytowanej już Małgorzaty Stańczyk, polega na tym, że jedno dziecko chce sprawić, aby to drugie miało gorzej. Rodzice zdecydowanie nie powinni w ten sposób interpretować zachowania dzieci.
Zachęcam, aby na takie sytuacje popatrzeć z perspektywy potrzeb. Zastanowić się, o jakie ważne dla siebie potrzeby dziecko próbuje zadbać dostępnymi dla siebie strategiami. To, że dzieci zabiegają o uwagę rodziców, jest czymś normalnym, naturalnym. To nie jest ani zazdrość, ani rywalizacja. Rodzic jest przecież niezbędny do zaspokojenia dziecięcych potrzeb, dlatego aby być zauważonym, usłyszanym i uwzględnionym, dziecko próbuje zatroszczyć się o siebie, dać rodzicom sygnał, że czegoś potrzebuje. Warto też pamiętać, że u młodszych dzieci zawsze na pierwszy plan wysuwają się ich własne, niezaspokojone potrzeby. Im dziecko młodsze, tym trudniej mu uwzględnić potrzeby brata czy siostry.

Dlatego też zachęcam, aby interpretować zachowania dzieci nie w kontekście rywalizacji, ale właśnie tego, że każde z nich próbuje w dostępny dla siebie sposób zatroszczyć się o coś ważnego dla siebie. Choć czasem trudno nam tego słuchać i na to patrzeć. Warto też zakładać, że dziecko ma dobre intencje, a poszukanie tego, o co chce zadbać, może naprawdę pomóc.

Dlaczego dzieci się kłócą

Czasami rodzice mają wrażenie, że dzieci po prostu lubią się kłócić. Wystarczy im mały, prawie nic nie znaczący bodziec (oczywiście nieznaczący z perspektywy rodzica) i awantura gotowa. Rodzicom trudno wytrzymać te kłótnie. Są one bardzo burzliwe, a dzieci nie przebierają w słowach, a często i w gestach. Zdarza się, że wg rodziców złość dziecka na brata czy siostrę utrwali się dziecku i doprowadzi do zerwania między nimi relacji. Dlatego wielu z nich interweniuje, mówiąc, np.:

Nie kłóćcie się, przecież się kochacie.

Nie mogę na to patrzeć, jak Wy się kłócicie i co do siebie wykrzykujecie.

Trzeba kochać brata (siostrę), a nie się z nim ciągle kłócić.

Słuchaj, bratu takich rzeczy się nie robi.

Jak zaraz nie przestaniecie się kłócić, to nikt nie dostanie tych klocków.

Warto się zastanowić, dlaczego interweniujemy, dlaczego tak trudno nam wytrzymać kłótnie dzieci?
Jak reagować na dziecięce kłótnie

Jesper Juul napisał, że jeśli rodzicom trudno jest wytrzymać kłótnie dzieci, powinien im powiedzieć: „słyszę, że się głośno kłócicie, boli mnie głowa, chcę odpocząć, potrzebuję spokoju itp., więc proszę kłóćcie się ciszej".

Czasami to, co pozostaje rodzicom do zrobienia w sytuacji kłótni między rodzeństwem to „zamknąć okna, żeby krzyki nie niosły się z hukiem po sąsiadach i zamknąć usta, by dzieciom w tym rozwojowym procesie nie przeszkadzać". Dorośli zwykle interpretują kłótnie między dziećmi jako sytuację, z którą one sobie nie poradzą, która jest przemocowa, w której dzieci się krzywdzą. Wtedy też nierzadko stają po stronie jednego z dzieci, wchodzą w rolę sędziego i wydają rozsądzający wyrok, czyja to wina i kto zaczął. Sędzia ma też dać sprawiedliwe rozwiązanie. Jeśli rodzic wchodzi w rolę sędziego, to bierze na siebie odpowiedzialność za rozstrzygnięcie sporu, przekazując dzieciom komunikat: „Nie wierzę, żebyście sobie sami poradzili. Nie macie dość kompetencji, żeby to rozwiązać". Rodzic również modeluje w ten sposób zachowanie, że kiedy mamy trudną sytuację, to musimy zwrócić się do kogoś silniejszego i to on ma decydujący głos.

Rozstrzygnięcie sporu przez rodzica-sędziego zawsze powoduje, że jedno z dzieci (albo czasem i oboje) czuje się pokrzywdzone i pozbawione pomocy. Sprawia też, że dziecko ma poczucie odrzucenia, nieakceptowania, winą obarcza brata (siostrę), po stronie którego rodzic stanął, które wziął w obronę. Wtedy niejako niechcący realizujemy scenariusz, którego tak bardzo chcemy uniknąć, doprowadzając do poczucia niesprawiedliwości, co zagraża relacji pomiędzy rodzeństwem.

Uwarunkowanie biologiczne

To, że kłótnie między dziećmi są tak burzliwe i tak częste, wynika też z biologii. Mózg dziecka jest skrajnie niedojrzały. Kora przedczołowa, która ma duże znaczenie właśnie w regulacji emocji (czyli w samoregulacji), dojrzewa dopiero pomiędzy 25-30 rokiem życia. Poza tym dzieci się kłócą, ponieważ sytuacja, w jakiej się znalazły, przerasta je, a brakuje im jeszcze sposobów na poradzenie sobie z napięciem i frustracją. Kłótnia jest więc też sposobem na rozładowanie napięcia.

Zanim rodzic zainterweniuje w kłótnię rodzeństwa, warto pamiętać, że dziecięce spory są bardzo intensywne (właśnie ze względu na niedojrzały mózg), ale też szybko przemijają bez większego śladu, szczególnie wtedy, kiedy dzieci otrzymają od dorosłego empatię. Oczywiście towarzyszenie dzieciom, które przeżywają silne emocje, jest dość wymagającym zadaniem dla rodzica.

Czego dzieci uczą się w konflikcie,

Konflikty są niezbędne do rozwoju dzieci. Uczą się w nich wielu przydanych umiejętności.

Ustalają reguły i zasady np. zabawy, choć zdarza się, że robią to bardzo intensywnie i burzliwie.

Ustalając reguły, uczą się negocjacji, a także zawierania kompromisów.

Uczą się asertywności - dbania o siebie i swoje granice, o swoje potrzeby, dbania o swoją autonomię.

Dowiadują się, że inni też mają granice i gdzie one leżą.

Uczą się kompetencji społecznych i relacyjnych.

Wspominana już przez mnie Małgorzata Stańczyk mówi, że dzieci prowadząc te negocjacje, często przypominają czołgi i daleko im do delikatności czy dyplomacji. Ale dzieje się tak właśnie dlatego, że dopiero uczą się, co to znaczy dbać o siebie i uwzględniać potrzeby innych.
Interwencja dorosłego - co pomaga, a co przeszkadza

Czy rodzic może pomóc bez wchodzenia w rolę sędziego, bez rozstrzygania kto zawinił i dyktowania tzw. sprawiedliwego rozwiązania? Oczywiście, że tak. Jak to zrobić? Robiąc mniej, ale będąc bardziej obecnym, czyli:

1. Mieć intencję zaopiekowania się każdym z dzieci. Zawsze w pierwszej kolejności opiekujemy się dzieckiem najbardziej rozregulowanym i to niezależnie do tego, czy jest ono ofiarą czy sprawcą. Nie od dziś przecież wiemy, że ofiara, czyli dziecko głośniej płaczące, mogło wcześniej zrobić lub powiedzieć coś trudnego i raniącego dla sprawcy, co w konsekwencji wywołało u niego tak duży stres i napięcie, że automatycznie uderzyło czy popchnął drugie dziecko.

2. Odróżnić oceny od własnych interpretacji. Kiedy oceniamy, zakładamy, że to my wiemy lepiej, co się wydarzyło, nawet będąc w inny pokoju. Oceniając, przypisujemy też jednemu z dzieci złe intencje i odpowiedzialność za to, że drugie dziecko płacze. To u niego powoduje złość, niechęć poczucie niezrozumienia i chęć odegrania się na bracie czy siostrze.

3. Warto zrezygnować z natychmiastowego i pospiesznego działania, ponieważ kiedy działamy w pośpiechu, to zwykle reagujemy automatycznie i to na wysokich emocjach, dokładając je do i tak już silnych przeżyć dzieci. Szybka i natychmiastowa reakcja jest konieczna, kiedy zagrożone jest życie lub zdrowie dzieci. Tymczasem w ich codziennych kłótniach raczej nie mamy takiego zagrożenia.

4. Przyjąć rolę mediatora, czyli osoby bezstronnej i wspierającej dzieci. Rodzic musi być wtedy spokojny i wyrzucić z głowy oceny, o których pisałam wcześniej. W mediacjach nie chodzi o to, żeby dzieci przestały się różnić, ale o to, żeby się mogły się usłyszeć.

Dziecięce bójki i kłótnie wcale nie świadczą o tym, że między rodzeństwem dzieje się coś złego i że rodzic musi interweniować. To jest po prostu nieodłączna część siostrzanej i braterskiej codzienności.
Warto pamiętać, że im więcej członków w rodzinie, tym większa liczba interakcji między nimi, a tym samym znacznie większe ryzyko napięć i nieporozumień. Każdy członek rodziny próbuje najlepiej jak potrafi i w dostępny dla siebie sposób zadbać o swoje potrzeby, które czasem się po prostu wykluczają. Pomocna może też być świadomość, że dzieci rosną, dojrzewają (ich płaty przedczołowe też) i że sytuacje waśni i nieporozumień będzie z roku na rok coraz mniej.

Źródła:
1. Małgorzata Stańczyk, Rodzeństwo. Jak wspierać relacje swoich dzieci, Wydawnictwo Mamania. Warszawa 2019.
2. Webinaria Małgorzata Stańczyk:

Jak wspierać relacje między rodzeństwem.

Rodzicielstwo oparte na szacunku.

3.Jesper Juul, Zamiast wychowania, Wydawnictwo MiND. Podkowa Leśna 2016.

Marzena Jasińska
Trener, dyplomowany coach, doradca rodzinny. Od lat wspiera rodziców w konsultacjach indywidualnych oraz warsztatach psychoedukacyjnych. Swoją pracę opiera na filozofii Jespera Juula, założeniach Rodzicielstwa Bliskości oraz Porozumienia Bez Przemocy. Specjalizuje się w zakresie neurodydaktyki oraz uczenia się uczniów. Ekspert rozwoju osobistego, komunikacji, negocjacji. W swojej pracy zajmuje się także tematyką mediacji szkolnych, procesów grupowych, zarządzania zmianą w organizacji i zarządzania zespołem. Prywatnie mama dwóch dorosłych synów.

# data[].attributes.attachment_link.description
Wielu rodziców ma różne oczekiwania dotyczące rodzeństwa, np. żeby się nie kłóciło i zgodnie bawiło albo by odnosiło się do siebie z życzliwością i szacunkiem. Oczywiście nie ma w tym nic złego, takie oczekiwania są w porządku. Tylko czy są realne? To, co rodzice przyjmują za cel swojego działania, będzie to działanie warunkować.

# data[].attributes.headline
Komunikacja w rodzinie nie tylko na czas pandemii.

# data[].attributes.subject
Komunikacja w rodzinie nie tylko na czas pandemii.

# data[].attributes.attachment_link.description
Video made with Biteable. The World's Simplest Video Maker

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
KOMUNIKACJA W RODZINIE

NIE TYLKO W CZASIE PANDEMII

2

1

4

KOMUNIKACJA

Dobra komunikacja to taka, w której są jasne, zrozumiałe przekazy przy jednoczesnej próbie zrozumienia drugiej strony.

Komunikacja w rodzinie to sposób, w jaki nawzajem porozumiewają się jej poszczególni członkowie, są to ich oddziaływania i zachowania, werbalne i niewerbalne. To zamknięty system z siecią wzajemnych powiązań między jej członkami: matką a dzieckiem, ojcem i dzieckiem oraz między rodzeństwem. Czasem do tego systemu mogą dołączyć inni członkowie rodziny, na przykład dziadkowie czy przyjaciele rodziny. Oddziaływanie między poszczególnymi członkami rodziny ma charakter cyrkularny, czyli jedna osoba wpływa na drugą, a tym samym na pozostałych.

"Dwa monologi nie czynią dialogu. "

Jeff Daly

"Większość ze znanych mi ludzi sukcesu więcej słucha niż mówi""

Bernard Baruch

Komunikacja to umiejętność, której można się nauczyć. To jak jazda na rowerze czy pisanie na maszynie. Jeśli tylko nad nią popracujesz, możesz bardzo szybko poprawić jakość każdej części swojego życia.

Brian Tracy

1

CZAS

Czas - najważniejsze, co możesz dać swojemu dziecku

30 minut

Tyle czasu matki spędzają przeciętnie na aktywnej obecności z dzieckiem w ciągu dnia.

Według badań*:

10 minut

Tyle czasu ojcowie spędzają przeciętnie na aktywnej obecności z dzieckiem w ciągu dnia.

You can write a subtitle here

*Mówimy o czasie przeznaczonym dla dziecka, kiedy rodzice nie zajmują się - w jego towarzystwie - zakupami, sprzątaniem, nie rozmawiają przez telefon, nie oglądają telewizji, nie korzystają z komputera. Są tylko dla niego.O takim czasie mówi się, że to czas dla dziecka wartościowy. Dajemy go jednak dzieciom za mało. Za mało na rozmowę, zabawę, czytanie.

Na co dzień głównym naszym problemem jest brak czasu.Aktualnie ta sytuacja wygląda różnie.

Część z nas z powodu ograniczeń może spędzić więcej czasu z rodziną.Niektórzy otrzymali dodatkowe zadania, nie tylko w pracy, ale i w domu, np. przejęli część odpowiedzialności za naukę swoich dzieci.Mimo to warto każdego dnia znaleźć CZAS dla swojej rodziny.

Na słowo CZAS składają się litery symbolizujące ważne potrzeby dziecka: C jak cierpliwość, Z jak zachwyt okazywany dziecku, A jak akceptacja i S jak szacunek do dziecka.

Irena Koźmińska, prezes Fundacji „ABCXXI - Cała Polska czyta dzieciom"

2

UCZUCIA

JAK POMÓC BLISKIM W RADZENIU SOBIE Z UCZUCIAMI?

Zamień pragnienia w fantazję.Do dzieci: "Chciałabym mieć magiczną różdżkę, by to wyczarować!".

Nazwij uczucia. Nie mów "Nie płacz", "To nic takiego", tylko "To może boleć", "Pewnie jest Ci przykro".

Zaakceptuj uczucia. Nie musisz dawać rad. Czasem wystarczy zwykłe"rozumiem", "mhm".

Słuchaj uważnie

3

WSPÓŁPRACA

INDEKS ANTYWSPÓŁPRACY- CZYLI CZEGO UNIIKAMY...

PRZEZYWANIE"Ale z Ciebie leń!""Ale bałagan w pokoju! Straszny flejtuch z Ciebie."

STRASZENIE"Jeśli nie wyplujesz gumy, sam Ci ją wyjmę!"

2

3

SARKAZM"Czy to Twoje zadanie? Czy nauczyciel zna chiński, bo ja nie mogę tego przeczytać!"SASSa

PORÓWNANIA"Nie możesz być taki jak Twój brat?"

PROROCTWO"Jak tak będziesz się zachowywał, zostaniesz nikim!"

4

5

6

OBWINIANIE "Ślady Twoich brudnych palców znów są na drzwiach! Dlaczego zawsze to robisz?!"

1

KOMUNIKATY ZACHĘCAJĄCE DO WSPÓŁPRACY

Opisz, co widzisz lub przedstaw problem.

Powiedz to jednym słowem.

Udziel informacji.

Porozmawiaj o swoich uczuciach.

Napisz liścik.

Opisz, co widzisz lub przedstaw problem.

Zamiast oskarżać, krzyczeć, używać sarkazmu

"Widzę, że nasz pies chodzi nerwowo koło drzwi.""Zostawiłeś zapalone światło w łazience."

"Cały dzień nie wyprowadziłeś psa. Nie zasługujesz na to, żeby go mieć"."Ile razy muszę Ci mówić, że zostawiłeś zapalone światło w łazience?!"

VS

Trudno jest robić to, co należy, kiedy ktoś cię oskarża, wytykając twoje błędy zachowania.

Dużo łatwiej skoncentrować się na problemie, kiedy ktoś ci go po prostu przedstawi.

Udziel informacji.

Zamiast oskarżać, krzyczeć, używać sarkazmu

"Ściany nie są do pisania. Służy do tego papier.""Bardzo byś mi pomogła, gdybyś uszykowała stół do obiadu."

"Jeśli jeszcze raz złapię Cię na pisaniu po ścianach, dostaniesz w skórę!"."Nigdy nie przyjdzie Ci do głowy, żeby mi pomóc w pracach domowoych, prawda?!"

VS

Informacja jest łatwiejsza do przyjęcia niż oskarżanie.

Powiedz to jednym słowem.

Zamiast oskarżać, krzyczeć, używać sarkazmu

"Magda, śniadanie.""Tomek, pies."

"Znowu wychodzisz bez śniadania! Zapomniałabyś własnej głowy, gdyby nie była przytwierdzona"."Przyrzekałeś, zanim wzięliśmy psa, że będziesz go codziennie karmił. Już trzeci raz w tym tygodniu Ci przypominam. Zaczynam mieć tego powyżej uszu. Ciągle coś nie tak. Po co Ci ten pies?!"

VS

Dzieci nie lubią słuchać wykładów, długich kazań. Mniej znaczy więcej. Krótsze przypomnienie jest lepsze. Dłuższą rozmowę lepiej zostawić na moment, kiedy oboje będziecie spokojni i będziecie mieć czas.

Porozmawiaj o swoich uczuciach.

Zamiast oskarżać, krzyczeć, używać sarkazmu

"Nie lubię, kiedy mnie ciągniesz za rękaw.""Nie lubię, kiedy mówisz mi, że muszę coś zrobić. Chciałabym, żebyś do mnie powiedziała, np. Mamo, jestem gotowa. Czy możesz mnie zawieźć?"

"Przestań! Jesteś taki natrętny!"."Co Ty sobie myślisz, mówiąc, że muszę Cię zawieźć?! Zachowujesz się jak nieznośny dzieciak"

VS

Mamy prawo do swoich emocji i ich wyrażania. Zaczynaj o nich mówić od zwrotów typu "ja", "ja czuję", "dla mnie" itp.

Napisz liścik.

Zamiast oskarżać, krzyczeć, używać sarkazmu

Karteczka na telewizorze:"Zanim go włączyć, sprawdź czy odrobiłeś wszystkie lekcje."

"Znów całe popołudnie oglądałeś telewizję?! A zadania? Nie można na Ciebie liczyć!".

VS

Liścik jest dobry dla dzieci, ale dla Twojej żonylub Twojego męża karteczka z prośbą o zrobienie czegoś, też może być skuteczną formą komunikacji.

4

ROZWIAZYWANIEPROBLEMÓW

l

GDY DZIECKO NIE CHCE WSPÓŁPRACOWAĆ...

Wskaż, w czym dziecko może Ci pomóc.Na przykład, gdy biega w sklepie:"Przynieś mi proszę 5 cytryn."

Wyraź ostry przeciw, nie atakując charakteru."Nie zgadzam się, żebyś biegał po sklepie. Nie lubię tego. To przeszkadza kupującym.""Nie lubię, gdy się spóźniasz. Niepokoję się wtedy. Nie rób tego więcej."

Zaproponuj wybór."Tomek, w sklepie się nie biega.Możesz iść lub usiądziesz na wózku."

Daj dziecku odczuć konsekwencje."Ostatnio biegałeś po sklepie, dzisiaj nie idziesz ze mną.""Spóźniłeś się dwukrotnie, dzisiaj nie wyjdziesz na podwórko."

Wyraź swoje uczucia i określ oczekiwania.

Przejmij inicjatywę.

Martwię się, gdy się spóźniasz. Oczekuję, że od dzisiaj zaczniesz przychodzić do domu punktualnie.

Pokaż, jak może naprawić błąd.

"Popsułeś telefon, który Ci pożyczełem. Możesz go zanieść do naprawy i zapłacić ze swojego kieszonkowego.

"Tato, Twój komputer jest zabezpieczony hasłem.""Tak, korzystałeś z niego w niewłaściwy sposób. Chcę móc korzystać z niego w bezpieczny sposób."

ABY ROZWIĄZAĆ PROBLEM::

KROK 1. Porozmawiaj o dziecięcych uczuciach i potrzebach.KROK 2. Porozmawiaj o twoich i partnera/partnerki uczuciach i problemach.KROK 3. Wspólnie zastanówcie się nad znalezieniem korzystnego dla obu stron rozwiązania.KROK 4. Spisz wszystie pomysły - bez oceniania.KROK 5. Zadecyduj,cie, który pomysł jest najlepszy.

Rodzina jest jak gałęzie drzewa. Wszyscy rośniemy w innych kierunkach, lecz zawsze łączą nas korzenie.

Anna H. Niemczynow - Jej portret

3

2

1

4

Katarzyna Wiercińska

Dziękuję!

Bibliografia:1. Adele Faber, Ealine Mazlish "Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały. Jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły."2. SafeKiddo "Komunikacja w rodzinie"

# data[].attributes.attachment_link.title
Komunikacja w rodzinie by Katarzyna on Genially

# data[].attributes.attachment_link.description
KOMUNIKACJA W RODZINIE NIE TYLKO W CZASIE PANDEMII 2 1 4 KOMUNIKACJA Dobra komunikacja to taka, w której są jasne, zrozumiałe przekazy przy jednoczesnej próbie zrozumienia drugiej strony. Komunikacja w rodzinie to sposób, w jaki nawzajem porozumiewają się jej poszczególni członkowie, są to ich oddziaływania i zachowania, werbalne i niewerbalne.

# data[].attributes.attachment_link.description
Video made with Biteable. The World’s Simplest Video Maker

# data[].attributes.headline
Co zrobić, gdy pojawia się problem, a nie wiecie jak go rozwiązać?

# data[].attributes.subject
Co zrobić, gdy pojawia się problem, a nie wiecie jak go rozwiązać?

# data[].attributes.body
Poniżej ściągawka!!!

# data[].attributes.body
Brzmi może egzotycznie a zwyczajnie chodzi o zwykły gest lub dobre słowo do współmałżonka, dziecka,sąsiada,kolegów z pracy.........Bądźmy uważni na innych, to tak mało kosztuje a może zmienić wszystko :)

# data[].attributes.body
Brzmi może egzotycznie a zwyczajnie chodzi o zwykły gest lub dobre słowo do mamy, taty, brata, siostry, kolegi, koleżanki....Bądźmy uważni na innych, to tak mało kosztuje a może zmienić
wszystko :) Przez internet tez można !!!

# data[].attributes.body
Uwierz, to właśnie TY możesz wywołać efekt domina !

# data[].attributes.body
Krótki zbiór wskazówek dla rodziców.

# data[].attributes.attachment_link.title
Amazingly Simple Graphic Design Software - Canva

# data[].attributes.attachment_link.description
Amazingly Simple Graphic Design Software - Canva

# data[].attributes.body
Otrzymaliśmy informację, więc przekazuje dalej, że od 01.04.20 r. w Opolu Lubelskim  ul. Lubelska 37 rozpoczęła działalność PORADNIA PSYCHOLOGICZNA DLA DZIECI I MŁODZIEŻY W RAMACH NFZ.
Ośrodek ma na celu wczesne wykrywanie np.zaburzeń emocjonalnych,lękowych, uzależnień od internetu itp. Ze względu na obecną sytuację poradnia udziela pomocy w formie teleporad, wideorozmów.

Telefony do kontaktu: 508 117 896 lub 519 662 339

Poniżej informacje, gdzie można uzyskać różnorodne wsparcie(instytucje, numery telefonów, strony internetowe).

# data[].attributes.body
Z dystansem o tym, co robimy obecnie jako nauczyciele.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Edukacja w czasach pandemii wirusa COVID-19

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Zredagowany przez Jacka Pyżalskiego podręcznik zawiera teksty znakomitych uczonych i jest natychmiastową odpowiedzią środowiska akademickiego na edukacyjne konsekwencje pandemii spowodowanej przez wirusa COVID-19.

Planeta Ziemia została uwięziona w Escape Room'ie. Ludzkie tragedie, choroby i śmierć rodzą lęki i paraliżują. Ale też budzą społeczną wrażliwość i chęć niesienia pomocy, troskę o osoby starsze i o dobre wykształcenie dzieci.

Każdy dzień zmusza do pokonywania wielu barier związanych z mądrym, sprawnym i skutecznym kształceniem zdalnym. Powoduje też problemy wychowawcze i rodzinne. Podręcznik pomaga zrozumieć, zamienia obawy w świadome działania. Wyjaśnia, ułatwia i pokazuje...

Jestem przekonany, że ta książka okaże się użyteczna tym, którzy borykają się z codziennymi trudnościami, walcząc o los własnych i powierzonych dzieci - Rodzicom i Nauczycielom.

# data[].attributes.attachment_link.title
Edukacja w czasach pandemii wirusa COVID-19

# data[].attributes.attachment_link.description
Zredagowany przez Jacka Pyżalskiego podręcznik zawiera teksty znakomitych uczonych i jest natychmiastową odpowiedzią środowiska akademickiego na edukacyjne konsekwencje pandemii spowodowanej przez wirusa COVID-19. Planeta Ziemia została uwięziona w Escape Room'ie. Ludzkie tragedie, choroby i śmierć rodzą lęki i paraliżują. Ale też budzą społeczną wrażliwość i chęć niesienia pomocy, troskę o osoby starsze i o dobre wykształcenie dzieci.