# data[].attributes.headline
Nastoletnia depresja. Wprowadzenie do tematu. Kl. VII - VIII oraz szkoła średnia

# data[].attributes.subject
Nastoletnia depresja. Wprowadzenie do tematu. Kl. VII - VIII oraz szkoła średnia

# data[].attributes.headline
Regulacja emocji i redukcja stresu. Uczniowie kl. VII - VIII i szkoły średniej

# data[].attributes.subject
Regulacja emocji i redukcja stresu. Uczniowie kl. VII - VIII i szkoły średniej

# data[].attributes.headline
Kim mogę zostać? Moja wymarzona praca. Kl. IV-VI

# data[].attributes.subject
Kim mogę zostać? Moja wymarzona praca. Kl. IV-VI

# data[].attributes.headline
Jak radzić sobie ze stresem? Kl. IV - VI

# data[].attributes.subject
Jak radzić sobie ze stresem? Kl. IV - VI

# data[].attributes.headline
Akceptacja drogą do szczęścia. Scenariusz dla uczniów kl. VII - VIII oraz szkoły średniej

# data[].attributes.subject
Akceptacja drogą do szczęścia. Scenariusz dla uczniów kl. VII - VIII oraz szkoły średniej

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Bardzo dużo mówi się o tolerancji. Jeśli nie jest ona wyżywana tylko na poziomie wygodnictwa, też ją sobie cenię. Jednak zdecydowanie wolę wyższy poziom, mianowicie akceptację. Nie chcę tylko tolerować swoich uczniów, ale ich akceptować takimi, jakimi są. I tego też chcę ich nauczyć - akceptowania siebie. Jesteśmy jedynym człowiekiem, na którego obecność jesteśmy skazani do końca życia - to powód pierwszy. A drugi jest taki, że jeśli będziemy mieli problem z akceptacją siebie, nawet w najbardziej różowych okolicznościach zobaczymy czarne chmury. O toksycznym ocenianiu innych nie wspomnę.

Ja widzę blondynkę z grzywką, która ma bezdenny spokój w oczach, która nigdy się nie spieszy, jest uważna, która zawsze niewiele mówi, ale słucha całą sobą. Jest kobietą spełnioną, pełną harmonii. Która nie musi niczego nikomu udowadniać. Kobietą, która mogłaby nosić ciuchy od dobrych projektantów, ale ubiera się w ciucholandzie i czuje się piękna.

Coś się nie zgadza? Spokojnie, dobrze widzisz . Na zdjęciu jest brunetka bez grzywki. Po prostu, gdy szukałam fotografii do tego wpisu i natknęłam się na to zdjęcie, od razu zobaczyłam w nim Monikę, moją przyjaciółkę ze studiów. Bo całe sedno tkwi w duszy, w oczach i wymalowanym spokoju na twarzy. A reszta to tylko dodatek. I chciałabym takiego spojrzenia na drugiego człowieka i na siebie nauczyć swoją Córeczkę i swoich uczniów.

Mam taki pomysł.

Przed lekcją przygotuj: śmieszny strój dla siebie (np. jakiś fartuch, podomkę, wyciągnięty sweter, dziurawe spodnie), duże lustro w sali, maty lub jakieś miejsce do leżenia dla każdego ucznia, małą karteczkę samoprzylepną dla każdego, prostokąt wielkości klatki piersiowej z papieru samoprzylepnego dla każdego ucznia i czarny, niezmazywalny flamaster, kartkę A4 dla każdego ucznia, laptop, rzutnik, głośniki.

1. Przyjdź na lekcję ubrany nietypowo, niestarannie, nieschludnie, biednie (np. jakiś fartuch, podomkę, wyciągnięty sweter, dziurawe spodnie). Pewnie uczniowie będą bardzo zdziwieni, ale Ty nie reaguj. Gdy już przywitacie się, stań na krześle na środku sali i poproś, aby Cię ocenili. Powiedz, że każdy z nich ma przed sobą kartkę i prosisz, aby napisali na nich to, co o Tobie myślą. Daj im na to zadanie 3 minuty.

2. Posegregujcie uczniowskie oceny Twojej osoby zgodnie z powtarzającymi się wnioskami. Odczytaj to wszystko na głos.

3. Z pewnością pojawią się głosy oceniające Twój dzisiejszy wygląd. W pierwszej kolejności skup się na nich. Zapytaj, dlaczego tak wiele miejsca poświęcili na taką ocenę, skoro znają Cię dużo dłużej i wiedzą o Tobie o wiele więcej. Zainicjuj dyskusję o ocenianiu przez pryzmat wyglądu i rzeczy, które posiadamy.

4. Zaproś jednego ucznia na środek. Ustaw go bokiem do klasy. Przed nim postaw duże lustro. Poproś, aby powiedział, co w sobie najbardziej lubi i w swoim życiu. Prawdopodobnie wymieni jakieś rzeczy, które posiada. Następnie, niech wyobrazi sobie, że nie ma na sobie ubrań, zegarka, nie ma telefonu w kieszeni, nie ma bogatych rodziców, nie chodzi na imprezy, bo nie ma na to pieniędzy i niech w takim kontekście powie, co w sobie najbardziej lubi.

5. Poproś, aby każdy uczeń położył się na macie. Zamknął oczy, wsłuchał się w muzykę, skupił na swoim oddechu i pomyślał nad tym, za co siebie ceni, jaką cechę, umiejętność lubi w sobie najbardziej. Po prostu musi odpowiedzieć na pytanie: Jakie jest moje wewnętrzne piękno?

6. Poproś uczniów, aby usiedli na matach. Włącz muzykę . Postaw lustro w środku okręgu, który tworzycie i powiedz, że teraz każdy z Was stanie przed tym lustrem i powie, jakie jest jego wewnętrzne piękno. Ty zacznij pierwsza/pierwszy. Pamiętaj, aby każdy otrzymał oklaski, to bardzo ważne.

7. Zaprezentuj uczniom teledysk. Poproś, aby skoncentrowali się na słowach i zapisali flamastrem na kartkach z papieru samoprzylepnego jedną myśl, którą chcieliby ze sobą zabrać.

8. Po zakończonym teledysku, zapisz swoją lekcję na papierze samoprzylepnym, odczytaj ją na głos i przyklej sobie na bluzkę. Poproś uczniów, aby zrobili to samo. Tym sposobem wielu innych ludzi skorzysta z mocy tych słów. Każdy uczeń odczytuje swoją lekcję z teledysku i przykleja ją sobie na bluzkę.

9. Aby podkreślić sens tego zadania, włącz kolejny teledysk.

10. Na koniec lekcji rozdaj uczniom kartki A4. Poproś, aby każdy odrysował na niej swoją dłoń, a na każdym palcu zapisał to, za co jest wdzięczny w swoim życiu.

11. Niech dwie chętne osoby podzielą się wartościami, za które są wdzięczne, a dwie kolejne poproś o podsumowanie zajęć - o podanie jednej najważniejszej lekcji, którą ze sobą zabiorą.

pt.
Jeśli interesuje Cię kontynuacja tematu, polecam Ci scenariusz Taki jaki jesteś fajny, nie musisz być idealny .

Polecam Ci także super start do lekcji dotyczącej akceptacji swojego wyglądu, z wykorzystaniem filmiku Kasi Nowskiej o powiększaniu ust. Z całego serca zachęcam Cię do jego obejrzenia, chociaż tylko dla siebie. Pękniesz ze śmiechu !

Jeśli mnie znasz, wiesz, że uwielbiam tworzyć lekcje wychowawcze. Jednak nie ukrywam, że wymaga to sporo pracy. Więc jeśli zechcesz zostawić swój komentarz, będzie to dla mnie najbardziej motywująca nagroda, by pisać ich jeszcze więcej !

Ponad 20 lekcji wychowawczych mojego współautorstwa w formie książkowej możesz mieć zawsze przy sobie, kupując podręcznik dla wychowawcy „Wychowanie do osobistego rozwoju". Polecam Ci zakupienie obu części, bo w każdej znajdują się zupełnie inne tematy.

Możesz je zakupić na stronie wydawnictwa Difin lub na moim szkoleniu dla wychowawców FitWychowawca, wtedy możesz zakupić je jeszcze taniej , nie mówiąc już o tym, że inspiracji i pomysłów na pracę wychowawcy będziesz miała/miał znacznie więcej, bo poznasz źródła, z których ja czerpię swoje pomysły. Otrzymasz też pakiet gotowych materiałów.

Jesteś chętny na spotkanie na sali szkoleniowej?

Koniec roku to bardzo dobry termin na planowanie pięknych zmian .

# data[].attributes.attachment_link.title
AKCEPTACJA DROGĄ DO SZCZĘŚCIA - scenariusz lekcji wychowawczej

# data[].attributes.attachment_link.description
Bardzo dużo mówi się o tolerancji. Jeśli nie jest ona wyżywana tylko na poziomie wygodnictwa, też ją sobie cenię. Jednak zdecydowanie wolę wyższy poziom, mianowicie akceptację. Nie chcę tylko tolerować swoich uczniów, ale ich akceptować takimi, jakimi są. I tego też chcę ich nauczyć - akceptowania siebie.

# data[].attributes.headline
Taki, jaki jesteś, jesteś fajny. Scenariusz dla uczniów kl.VII -VIII oraz szkoły średniej

# data[].attributes.subject
Taki, jaki jesteś, jesteś fajny. Scenariusz dla uczniów kl.VII -VIII oraz szkoły średniej

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Czy Twoi uczniowie się porównują? Czy są porównywani? Czy Twoje uczennice wciąż się odchudzają, mimo, że tego nie potrzebują? Ta lekcja jest dla nich

Czego będziesz potrzebował? Przygotuj:

„Chcę mieć zielony nos" Maxa Lucado, stół na środku sali, owoce i warzywa, płachta wielkości stołu, laptop, rzutnik, drukarka, wielkie lustro, peruki i zielony nos (patrz pkt. 2.)

1. Przed lekcją ustaw na środku sali stół, na którym poukładasz różne owoce i warzywa. Każde niech będzie inne. Chodzi o to, aby pojawiło się jak najwięcej gatunków. Następnie przykryj stół jakąś płachtą, aby nikt nie widział, co na nim leży.

2. Wejdź do sali z zielonym nosem (pomaluj go na zielono, naklej sobie papier kolorowy samoprzylepny albo kulkę jak u klowna ). Z pewnością wywołasz poruszenie, ale nie zwracaj na to uwagi.

3. Gdy już sprawdzisz obecność itp., zapytaj uczniów, dlaczego się śmieją, dlaczego ciągle komentują Twój wygląd.

Prawdopodobnie padną odpowiedzi typu: Bo ma Pani zielony nos. Bo wygląda Pani dziwnie.

Zapytaj, co by było, gdyby nastała moda na zielone nosy i wszyscy by takie mieli. Czy wtedy byłoby to dziwne? Co decyduje o tym, że coś jest dziwne, a coś jest normalne?

4. Przeczytaj na głos książeczkę Maxa Lucado „Chcę mieć zielony nos", jej recenzję (oraz inne zastosowanie na szkolnym gruncie) znajdziesz TUTAJ.

5. Porozmawiaj z uczniami na temat odczytanej metafory. Polecam dotknięcie tematu mody, reklamy, dostosowywania się do panujących trendów, gubienia swojej tożsamości, zmęczenia biegiem za modą, stracenia sensu życia na rzecz pustych, pozorowanych czynności.

6. Odkryj stół. Niech uczniowie podejdą i przyjrzą się temu, co na nim leży. Zapytaj ich, który owoc albo które warzywo ma według nich idealny kształt. Czy istnieje jakiś wzór, schemat, którym powinniśmy się kierować w naszej ocenie?

Zapytaj uczniów o wnioski.

Na tablicy zapisz zdanie ogrodnika: Bądź świadomy swej wartości!

Wniosek: Każdy z nas jest inny. Kanon piękna to bzdura. Ideały nie istnieją.

Na tablicy zapisz zdanie: Taki jaki jesteś, jesteś fajny. Nie musisz być idealny!

9. Wyciągnij peruki, chociaż kilka sztuk. Postaw na środku sali wielkie lustro. Zaproś chętnych uczniów do przymierzenia ich. Zróbcie zdjęcia i wydrukujcie je od razu. Wklejcie do wielkiej antyramy, na której napiszecie:
Taki jaki jesteś, jesteś fajny. Nie musisz być idealny! Bądź świadom swojej wartości

10. Owoce i warzywa zjedzcie na deser. Smacznego

Spodobał Ci pomysł na lekcję? - proszę, poślij go dalej. Jeśli udostępnisz go na swoim profilu, więcej uczniów będzie mogło poczuć się lepiej ze sobą

A jeśli chciałbyś inny scenariusz z tej tematyki, polecam Ci wpis POCZUJ SWOJĄ WARTOŚĆ .

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
jak podnieść wśród uczniów poczucie wartości

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
jak podnieść u ucznia poczucie własnej wartości

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
scenariusz lekcji o poczuciu własnej wartości

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
aby uczniowie mieli poczucie własnej wartości

# data[].attributes.attachment_link.title
„TAKI JAKI JESTEŚ, JESTEŚ FAJNY, nie musisz być idealny"- scenariusz lekcji wychowawczej wzmacniający poczucie własnej wartości

# data[].attributes.attachment_link.description
Czy Twoi uczniowie się porównują? Czy są porównywani? Czy Twoje uczennice wciąż się odchudzają, mimo, że tego nie potrzebują? Ta lekcja jest dla nich Czego będziesz potrzebował? Przygotuj: „Chcę mieć zielony nos" Maxa Lucado, stół na środku sali, owoce i warzywa, płachta wielkości stołu, laptop, rzutnik, drukarka, wielkie lustro, peruki i zielony nos (patrz pkt.

# data[].attributes.headline
Metody radzenia sobie ze stresem. Scenariusz dla uczniów kl.VI

# data[].attributes.subject
Metody radzenia sobie ze stresem. Scenariusz dla uczniów kl.VI

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
I Część wstępna

1. Jak się dziś czujesz? - plansza z zaznaczonymi różnymi stanami emocjonalnymi

Uczniowie proszeni są o zaznaczenie kolorem niebieskim min i stanów emocjonalnych, które odzwierciedlają ich obecny stan umysłu i emocji.

2. Zapoznanie z tematem warsztatów: Stres i efektywne metody radzenia sobie ze stresem.

3. Stres to nieodłączny towarzysz życia człowieka. Im więcej mamy wiedzy na jego temat, tym łatwiej będzie nam z nim żyć.

II Część główna

„Skojarzenia"

Uczestnicy zajęć metodą „burzy mózgów" podają skojarzenia ze słowem „stres". Są one zapisywane na kartonie kolorowym pisakiem.

Tworzymy definicję pojęcia stres.

W 3-4 grupach uczniowie tworzą definicje pojęcia stres, które są prezentowane przez liderów grup. Prowadzący przytacza definicję pojęcia „stres" i wiesza ją na planszy w widocznym miejscu. Oto ona:
„Stres jest to relacja między umiejętnościami radzenia sobie jednostki a wymaganiami stawianymi jej przez otoczenie" (Charles Spielberger, Melbourne 1979)

Czynniki wywołujące stres.

Każda z trzech-czterech grup wypisuje na karteczkach czynniki wywołujące stres Każda grupa otrzymuje po 10 samoprzylepnych kartek. Jest na to przeznaczonych około 10 minut. Następnie prowadzący wiesza planszę z napisami:

Czynniki socjalne

Czynniki psychiczne

Czynniki fizyczne

W dalszej kolejności przez całą klasę grupowane są owe czynniki na trzy zbiory.
Rozmawiamy o tym, jakie sytuacje stresują przede wszystkim młodych ludzi.

Każda z grup otrzymuje kontury sylwetki człowieka. W grupach uczniowie zastanawiają się, a następnie zaznaczają na rysunkach, w których miejscach ciała odczuwają stres najbardziej.

Na stworzonej dużej postaci ludzkiej każda grupa zaznacza miejsca, w których najczęściej odczuwamy stres. Ważne, by każda grupa miała inny kolor mazaka.

Rozmawiamy o różnych reakcjach somatycznych, emocjonalnych, sposobach zachowania, będących wynikiem stresu.

Prowadzący prezentuje plansze z różnymi objawami stresu:

objawy fizjologiczne,

objawy w sferze emocji,

objawy w sferze poprawności myślenia,

objawy w sferze zachowań,

w sferze filozofii życiowej.

Ćwiczenie piąte

Metody radzenia sobie ze stresem Każdy z uczestników otrzymuje arkusz z tabelą, w której wypisane zostały różne możliwości zwalczania stresu. Uczestnicy kolorują te z prostokątów, które są typowe dla nich jako metody radzenia sobie w sytuacjach stresowych. Maksymalnie można pokolorować cztery prostokąty.

Prowadzący odczytuje po kolei sposoby opisane w prostokątach. Uczniowie, którzy pokolorowali dany prostokąt, wstają i w odpowiednim czworokącie wpisują swoje imiona.

Pytania do ćwiczenia:

Dlaczego wszystkie wymienione czynności można zaliczyć do pozytywnych sposobów radzenia sobie ze stresem?

Czy te czynności lubicie wykonywać sami czy też w towarzystwie innych osób?

O co można by je uzupełnić?

Miniwykład prowadzącego

Synonimami pojęcia „stres" są „napięcie", „mobilizacja, a jego przeciwieństwem odprężenie", „relaks". Stres więc większości ludzi jawi się jako bardzo nieprzyjemny stan emocjonalny związany z przykrymi zjawiskami, przeżyciami i trudnościami życia codziennego. A przecież psychologowie pojęcie stresu ujmują szerzej , jako stan mobilizacji organizmu na wszelkie stawiane mu żądania. .Kłopoty pojawiają się wtedy, gdy zbyt dużo bodźców zaczyna działać na nas jednocześnie. Pojawiają się wtedy objawy fizjologiczne, w sferze psychiki, zachowań, o jakich mówiliśmy wcześniej.

Istnieją listy czynników wywołujących największe stresy (śmierć bliskiej osoby, strata pracy, rozwód, choroby, zawarcie małżeństwa, nawet urlop). Jednak pogorszenie samopoczucia może wystąpić wtedy, gdy pojawiają się trudności mniej istotne, ale za to codzienne, np. nadmiar obowiązków, kłopoty finansowe itp.

Musimy więc pamiętać, że stres jest nieodłącznym elementem ludzkiego życia. Brak bodźców, zupełny brak stresów działa na jednostkę demobilizująco. Człowiek źle się czuje nie tylko wtedy, gdy jest napięty, ale także wtedy, gdy jest znudzony, apatyczny. Najlepiej zaś człowiek czuje się i funkcjonuje przy optymalnym poziomie stresu.

Współczesne czasy stawiają przed ludźmi mnóstwo wyzwań. Nie da się uniknąć stresów , musimy nauczyć się z nim żyć i bronić przed niszczącymi skutkami. Trzeba więc nauczyć się radzić sobie ze stresem.

Oto najprostsze i najbardziej dostępne:

kontrola oddechu - w czasie stresu oddech staje się płytszy i szybki. Umysł nie jest więc odpowiednio dotleniony. Należy więc dotlenić i wyciszyć organizm, pogłębiając i uspokajając oddech. Uczniowie wykonują 5-6 głębokich oddechów, a następnie dzielą się swymi wrażeniami,

rozluźnianie mięśni - w czasie stresu mięśnie są nadmiernie spięte, należy więc ćwiczyć rozluźnianie poszczególnych partii mięśni. Inna metoda to napinanie poszczególnych mięśni poczynając od stóp, przytrzymać np. 6 sekund i rozluźnić,

tworzenie i stosowanie afirmacji. Każdy uczeń pomyśli o sytuacji, która wywołuje w nim stres i ułoży swoją afirmację, pamiętając o tym, by była w pierwszej osobie, w czasie teraźniejszym i bez przeczenia,

wybieranie działania, a nie trwanie w bierności,

procesy myślowe - wizualizacje.

Wizualizacja „Wodospad"

III Część zamykająca

Uczniowie dzielą się w rundce wrażeniami z zajęć. Zastanawiają się nad tym, które z proponowanych metod postarają się stosować w swoim życiu. Na zakończenie wracają do planszy pt. „Jak się dziś czujesz?" i ponownie, tym razem kolorem czerwonym zaznaczają, jak się czują po zajęciach.

# data[].attributes.attachment_link.title
Interkl@sa - Metody radzenia sobie ze stresem

# data[].attributes.attachment_link.description
Scenariusz dwugodzinnych zajęć warsztatowych mające na celu pomoc w zrozumieniu istoty i przyczyn stresu, w poznaniu czynników stresogennych i własnej odporności na stres, zwiększenie samoświadomości na temat czynników wpływających na samopoczucie, ćwiczenie relaksacji poprzez kontrolę oddychania, rozwijanie koncentracji, zmniejszanie napięcia, wyciszanie.

# data[].attributes.headline
Chcę poznać samego siebie. Scenariusz dla uczniów kl. VII

# data[].attributes.subject
Chcę poznać samego siebie. Scenariusz dla uczniów kl. VII

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Temat: Chcę poznać samego siebie. Poznanie własnej osoby podstawą prawidłowej samooceny.

Cel ogólny:

zachęcenie uczniów do poznawania własnej osobowości oraz pracy nad sobą.

Cele operacyjne:

Po lekcji uczeń:

dostrzega i rozumie potrzebę poznania samego siebie,

dostrzega dwa obrazy człowieka: zewnętrzny i wewnętrzny,

potrafi wykorzystać źródła wiedzy o sobie samym do poznania siebie,

zdaje sobie sprawę z indywidualności własnej osoby.

Czas trwania lekcji: 45 min

Metody i techniki i pracy:

dyskusja dydaktyczna

praca w małych grupach

Formy pracy:

praca w grupach

praca indywidualna

Środki dydaktyczne:

szary papier

markery

lustro

kolorowe karteczki do losowania

# data[].attributes.attachment_link.description
Temat: Chcę poznać samego siebie. Poznanie własnej osoby podstawą prawidłowej samooceny. Cel ogólny: zachęcenie uczniów do poznawania własnej osobowości oraz pracy nad sobą. Cele operacyjne: Po lekcji uczeń: dostrzega i rozumie potrzebę poznania samego siebie, dostrzega dwa obrazy człowieka: zewnętrzny i wewnętrzny, potrafi wykorzystać źródła wiedzy o sobie samym do poznania siebie, zdaje sobie sprawę z indywidualności własnej osoby.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
To od wdzięczności pochodzi radość. To wdzięczność pozwala nam dostrzec, to co cenne i ważne. Bez niej trudno cieszyć się życiem, trudno być „tu i teraz", trudno się zatrzymać.
Świat się zatrzymał. Dosłownie. Boimy się. Złościmy się. Skupiamy na tym, co będzie lub, co straciliśmy albo właśnie tracimy.

Świat się zatrzymał i my możemy się zatrzymać. Możemy zadać sobie pytanie: co daje mi ten czas? Co dał mi dzisiejszy dzień? Co mogę uchwycić?

Zachęcam każdego z Was do codziennego stawiania sobie tych pytań. Samemu, z bliskimi, z dziećmi.

...i mam nadzieję, że w pielęgnowaniu wdzięczności pomogą Wam dzisiejsze materiały.

Poniżej znajdziecie opis, jak można je wykorzystać oraz pliki do pobrania 🙂
Jak wprowadzić dziecko? „Kocham"
„Oto mapa Twojego serca. W każdym kawałku możesz umieścić rysunek, tych których lub co kochasz. Dla ułatwienia obok widzisz podpowiedzi obszarów, wokół których można skupić miłość lub sympatię.. Możesz dobrać do nich kolor, którym pokolorujesz tło w danym kawałku serca.

Kto mieszka w Twoim sercu? Co jest dla Ciebie ważne?"
„Tęcza. Co dobrego?"
„To ćwiczenie, które możesz wykonać sam lub ze swoją rodziną. Codziennie, na tęczy wypisujcie wszystkie dobre rzeczy, które Wam się przydarzyły w przeciągu dnia! Niech wasza tęcza będzie pełna radości i wdzięczności"!
„Kostka wdzięczności"
„Oto kostka wdzięczności! Możesz ją pokolorować lub od razu wyciąć i złożyć! Gotowe? Teraz pora zebrać jak największą ilość osób do gry. Zasady są proste: kolejno turlacie kostką i odpowiadacie na pytanie/ polecenie, które wypadnie. Gracie drużynowo: waszym zadaniem jest kulać kostką jak najdłużej i dostrzec jak najwięcej cennych chwil"!

Dobrej zabawy z ogromem wdzięczności 🙂
P.S. Jeżeli macie dostęp do drukarki A3, zachęcam do takiego wydruku- podnosi on jakość materiałów.

# data[].attributes.attachment_link.title
Wdzięczność. Materiały: "Kocham...", "Kostka wdzięczności", "Tęcza. Co dobrego?" :)

# data[].attributes.attachment_link.description
To od wdzięczności pochodzi radość. To wdzięczność pozwala nam dostrzec, to co cenne i ważne. Bez niej trudno cieszyć się życiem, trudno być "tu i teraz", trudno się zatrzymać. Świat się zatrzymał. Dosłownie. Boimy się. Złościmy się. Skupiamy na tym, co będzie lub, co straciliśmy albo właśnie tracimy.

# data[].attributes.headline
Kwarantanna jak pobyt w kosmosie. Astronauta Scott Kelly radzi

# data[].attributes.subject
Kwarantanna jak pobyt w kosmosie. Astronauta Scott Kelly radzi

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Czy kwarantannę i izolację domową w związku z panującą epidemią koronawirusa można porównać do pobycie kosmosie? Jak się okazuje tak. O ile jest się astronautą. O poszukanie analogii pokusił się Scott Kelly, amerykański astronauta, który na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej spędził blisko rok. Scotta znać możemy również z udziału w eksperymencie, w którym NASA badała wpływ długiego pobytu w kosmosie na jego organizm, porównując go do organizmu pozostającego na Ziemi brata bliźniaka.

Scott Kelly na łamach "New York Timesa" wskazuje, że niezwykle ważny w okresie kwarantanny jest harmonogram dnia.

Dzień powinien być zaplanowany od momentu pobudki, do czasu na sen. Astronauta zwraca uwagę na dwa ważne aspekty:

Dobry sen, zdaniem astronauty, to coś, co wpływa pozytywnie na nasze samopoczucie, natomiast posiadanie hobby, np. takiego jak majsterkowanie, gra na instrumentach, czy czytanie książek, pozwala na wypełnienie wolnego czasu.

Scott Kelly zwrócił uwagę, że w kosmosie astronautom brakowało kontaktu z naturą i cieszenia się przyrodą. On i jego załoga między innymi słuchali nagrań śpiewu ptaków, szumu drzew, a nawet bzyczenia komarów. - przeczytamy w "NYT".

Astronauta podkreślił również, że niezwykle ważna jest aktywność fizyczna, która pozytywnie wpływa na zdrowie zarówno fizyczne, jak i psychiczne.

https://twitter.com/StationCDRKelly/status/1241456592383610883

Kwarantanna w dobie koronawirusa. Jak ją przetrwać?

Astronauta Scott Kelly zdradza, że w dobie kwarantanny bardzo ważny jest kontakt z bliskimi. W dobie technologii nie powinno być z tym problemu, a wideorozmowy można prowadzić niemal z każdego miejsca na Ziemi.

Kelly rekomenduje również słuchania ekspertów, a niekoniecznie wszystkiego tego, co znajdziemy w mediach społecznościowych. Jako wartościowe źródła astronauta poleca komunikaty:

Światowej Organizacji Zdrowia,

badaczy z Johns Hopkins Center.

Kelly zaleca również prowadzenia dziennika, niezależnie od tego, czy ktoś ma literackie zapędy.

Nawet jak nie napiszesz potem książki, spisywanie swoich dni ułatwi umieścić codzienne doświadczenia w perspektywie czasowej. - twierdzi astronauta.

Źródło: The New York Times.

# data[].attributes.attachment_link.title
Kwarantanna jak pobyt w kosmosie? Astronauta radzi, jak przetrwać epidemię koronawirusa. Zadbaj o siebie i swój "statek kosmiczny"

# data[].attributes.attachment_link.description
Co ma wspólnego epidemia koronawirusa z kosmosem? Jak się okazuje kwarantanna może być takim doznaniem jak długi pobyt w przestrzeni kosmicznej. Astronauta Scott Kelly wskazuje, jak radzić sobie z samotnością i jak zorganizować swój czas w trakcie długiej izolacji domowej i kwarantanny w dobie epidemii koronawirusa. Przeczytaj, jak dbać o swój własny "statek kosmiczny".

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze lekcje w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.description
Koło fortuny - Zakręć kołem i zobacz, co wypadnie.

# data[].attributes.headline
Emocje w kropkach i kreskach - kl.I -III

# data[].attributes.subject
Emocje w kropkach i kreskach - kl.I -III

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
45m

Bez Internetu

Ta lekcja jest częścią tematu Relacje w środowisku medialnym na poziomie szkoła podstawowa 1-3.

wróć do spisu treści

Wiedza w pigułce ?

wróć do spisu treści

Dla nauczyciela: ?

Celem lekcji jest uwrażliwienie na różnorodność komunikacji internetowej. Świadomość istnienia różnych wariantów i możliwości przekazywania treści pozwala na lepsze dobranie formy przekazu. Dzięki temu komunikacja jest efektywna - dokładna, celowa i prowadzona z poszanowaniem drugiej strony. Komunikacja on-line i off-line mają wiele cech wspólnych, jednak istotnie się różnią. W Internecie opiera się ona głównie na tekście i pozbawiona jest mowy ciała i tonu głosu. Aby zneutralizować brak przekazu pozawerbalnego, który jest tak samo ważnym elementem komunikowania się z innymi jak słowa, należy precyzyjnie formułować myśli, używać merytorycznych argumentów i stawiać konkretne pytania. Kluczowym elementem savoir-vivre'u i efektywnej komunikacji w sieci jest dopasowanie komunikatu do odbiorcy i kanału komunikacji. Należy używać form grzecznościowych, mimo tego że sieć znosi tradycyjną hierarchię społeczną. Ważna jest poprawność językowa - prawidłowa interpunkcja, ortografia i znaki diakrytyczne. Wykorzystując możliwości językowe, można uniknąć nadużywania emotikonów, które np. w komunikacji zawodowej są niepożądane. Należy podkreślić wagę dostosowania kanału komunikacji do kontaktów z określonymi osobami. Internet na nowo definiuje podziały towarzyskie, jednak zasada szacunku dla osób starszych oraz czasu innych osób nadal obowiązuje. Dlatego uczestnicy i uczestniczki powinni zastanowić się nad swoją komunikacją z rówieśnikami, rodziną, osobami starszymi i nauczycielami. Treści przekazywane przez czat i rozmowy telefoniczne różnią się od tych komunikowanych przez mejle i SMS-y. Oprócz formy komunikatów istotną różnicą jest czas ich wymiany.
wróć do spisu treści
Wysyłasz i odbierasz SMS-y i maile? Używasz telefonu lub Skype'a? Czatujesz? Jeśli tak, to oznacza, że komunikujesz się. Komunikacja oznacza, że wyrażasz swoją opinię i poznajesz zdanie innych oraz zadajesz pytania i otrzymujesz odpowiedzi. Zastanów się, jakiego narzędzia użyć, żeby otrzymać szybko informacje, których potrzebujesz. Weź pod uwagę, że niektórzy nie lubią używać czatów do spraw związanych ze szkołą, wolą oficjalne maile lub telefony, a inni nie potrafią obsługiwać SMS-ów lub Skype'a. Ustal najlepszą drogę komunikacji ze znajomymi, opiekunami, nauczycielami i nauczycielkami. Pamiętaj, że kiedy komunikujesz się w internecie, nie widać twojej twarzy i nie słychać brzmienia głosu. To bardzo ważne elementy kontaktu z innymi. Możesz to nadrobić, będąc uprzejmym i dokładnym w stawianiu pytań i dawaniu odpowiedzi. To często działa lepiej niż emotikony.

wróć do spisu treści

Pomysł na lekcję ?

Uczestniczki i uczestnicy wchodzą właśnie w świat krótkich wiadomości uzupełnianych uśmieszkami, smutnymi buźkami lub podniesionym kciukiem. W trakcie zajęć dowiedzą się, do czego służą emotikony i rysunki gestów oraz nauczą się rozumieć je i samodzielnie stosować.

Cele operacyjne

Uczestnicy i uczestniczki:

rozumieją, co to są emocje;

wiedzą, że przekazy medialne wykorzystują rysunki i gesty, żeby przekazywać emocje;

potrafią odczytać i właściwie użyć proste emotikony;

wiedzą, że gesty w różnych kulturach mogą mieć różne znaczenia.

Przebieg zajęć

Ewaluacja

Czy po przeprowadzeniu zajęć ich uczestnicy i uczestniczki:

rozumieją, że w prostych przekazach medialnych można zawrzeć emotikony, które mówią o odczuciach nadawcy?

potrafią właściwie użyć prostych emotikon?

rozumieją, że istnieją komunikaty bez słów, z których można odczytać intencję i emocje nadawcy?

Opcje dodatkowe

Jeśli masz więcej czasu, np. zwróć uczestnikom i uczestniczkom uwagę na to, jak zbudowane są emotikony. W większości powstają one przez zestawienie różnych znaków interpunkcyjnych (dwukropek, myślnik, średnik, nawiasy, ukośniki itd.). Pokaż różne znaki interpunkcyjne i pozwól uczestniczkom i uczestnikom stworzyć z nich własne emotikony.

wróć do spisu treści

wróć do spisu treści

Zadanie dla ucznia ?

wróć do spisu treści

Słowniczek ?
Zobacz cały słowniczek.

# data[].attributes.attachment_link.description
45m Bez Internetu Ta lekcja jest częścią tematu Relacje w środowisku medialnym na poziomie szkoła podstawowa 1-3. wróć do spisu treści wróć do spisu treści Celem lekcji jest uwrażliwienie na różnorodność komunikacji internetowej. Świadomość istnienia różnych wariantów i możliwości przekazywania treści pozwala na lepsze dobranie formy przekazu.