# data[].attributes.headline
შევადაროთ ერთმანეთს ადამ მიცკევიჩის "ფარისი" და ნიკოლოზ ბარათაშვილის "მერანი" ვიმსჯელოთ რა მსგავსება და განსხვავებაა მათ შორის.

# data[].attributes.subject
შევადაროთ ერთმანეთს ადამ მიცკევიჩის "ფარისი" და ნიკოლოზ ბარათაშვილის "მერანი" ვიმსჯელოთ რა მსგავსება და განსხვავებაა მათ შორის.

# data[].attributes.headline
ადამ მიცკევიჩი

# data[].attributes.subject
ადამ მიცკევიჩი

# data[].attributes.body
ფარისი

ადამ მიცკევიჩი

(თავისუფალი თარგმანი)

როგორც ხომალდი ტალღებს აპობს

მღელვარე ზღვაში,

კლდიდან ეშვება უდაბნოში არაბის რაში.

ქვიშის მორევში მას ფლოქვები

ეფლობა, როგორც

მხურვალე რკინა ოხშივარად ადენილ წყალში.

- სულ უფრო მძლავრად, უფრო მძლავრად,

უფრო ძლიერად,

რომ ვერასოდეს ვერაფერმა

ვერ შეგაჩეროს.

აიჭერ ზეცად, აფრად შავად,

შავ იალქანად

და ზე ამაღლდი ქვიშის

ქაოს-ორომტრიალზე.

- ღრუბელს მაგონებს, პირქუშ ღრუბელს ჩემი მერანი.

შუბლზე უბრწყინავს განთიადად ვარსკვლავი ცისკრის.

მის ფაფრის ქროლვას ვერ ედრება ვერსად ვერავინ,

ფლოქვს მიწას დაჰკრავს - ქუხილის და ელვის ხმა ისმის.

თეთრონო რაშო, გამაქროლე, წინ გასწი მალე,

უღვთო მტარვალო, გზიდან დროზე ჩამომეცალე!

- მოეშურება ნეტავ საითკენ?

დაბუგავს, დაწვავს მზის ელვარება.

ვერ მოუჩრდილავს თეთრი კარავი,

და ვეღარც პალმა, მწვანეფოთლება...

მიწის მფარავი იქ მხოლოდ ცაა,

ღამეს ეულად ათევენ კლდენი,

თუ რამ ხმა ისმის - ქვიშის ქშენაა,

იქ მხოლოდ ქარი ქრის და ღრიალებს.

წვიმის წვეთი კი, მოსწვდებოდეს მიწას სანამდი,

მშიერი ქარი, მოშივნული, შთანთქავს მანამდე.

- ვერ შემაჩერებს საშინელი მუქარა თქვენი!

გშორდებით მტარვალთ ზეცისაკენ სხივად აჭრილი.

უკან გავხედე, აღარ ჩანან ამაყი კლდენი -

შორითშორეულ სივრცეებში ლანდად გაჭრილან.

რწმუნდება ძერა, რომ ბედუინს, მერანის მხედარს,

მხოლოდ უდაბნო მექცეოდა მუდმივ სამყოფად.

ყაშყაშით დამდევს, თავს დამჩხავის შხუილით ფრთათა,

რომ შემაშინოს, შემაძრწუნოს, რომ მითხრას რათა

ვინც აქ ოდესმე რამისათვის გამოფრენილა,

ყველა უღმერთოდ, სამუდამოდ, აქვე შთენილა.

- თეთრონო რაშო, გამაქროლე, წინ გასწი მალე,

უღვთო მტარვალო, გზიდან დროზე ჩამომეცალე.

მყის გამოქროლდა ქარი ხორშაკი, მეფე საჰარის,

ამ ქვეყანაზე არავის რომ არ გაახარებს.

ამიტაცა და ქშენითა მწვავს, მეტოქეს ეულს,

და მე კი ვუფლეთ გამწარებით ქვიშიან სხეულს.

და დავამარცხე საზარელი, რუხი მხედარი.

ამოვისუნთქე, მოვიხადე დიადი ვალი.

მზერა ჩემი კი გარბის მბრწყინავ ვარსკვლავებისკენ,

ვარსკვლავთა მეტი ამ ადგილას არც არვინ არის.

აქ თავისუფლად ამოსუნთქვა მეტად ტკბილია.

აქ მზერა ჩემი გაშლილი და განფენილია

და თვალთახედვა ღრმაა მეტად, საოცრად ვრცელი.

სამყაროს ხელებს ვუწვდი, მის ჩახუტებას ველი.

ფიქრი ჩემი კი ეტანება ლაჟვარდ სივრცეებს

და ცის კაბადონს, გუმბათის თაღს ეპოტინება.

აი, აღსრულდა, როგორც იქნა, ჩემი ოცნება -

მე ცის ლაჟვარდში ფიქრთან ერთად, სული ჩავძირე.

# data[].attributes.headline
ნიკოლოზ   ბარათაშვილი 

# data[].attributes.subject
ნიკოლოზ   ბარათაშვილი 

# data[].attributes.body
მერანი
მირბის, მიმაფრენს უგზო-უკვლოდ ჩემი მერანი,უკან მომჩხავის თვალბედითი შავი ყორანი!გასწი, მერანო, შენს ჭენებას არ აქვს სამძღვარი,და ნიავს მიეც ფიქრი ჩემი, შავად მღელვარი!გაკვეთე ქარი, გააპე წყალი, გარდაიარა კლდენი და ღრენი,გასწი, გაკურცხლე და შემიმოკლე მოუთმენელსა სავალნი დღენი!ნუ შეეფარვი, ჩემო მფრინავო, ნუცა სიცხესა, ნუცა ავდარსა,ნუ შემიბრალებ დაქანცულობით თავგანწირულსა შენსა მხედარსა!რაა, მოვშორდე ჩემსა მამულსა, მოვაკლდე სწორთა და მეგობართა;ნუღა ვიხილავ ჩემთა მშობელთა და ჩემსა სატრფოს ტკბილმოუბარსა,სად დამიღამდეს, იქ გამითენდეს, იქ იყოს ჩემი მიწა სამშობლო;მხოლოდ ვარსკვლავთა, თანამავალთა, ვამცნო გულისა მე საიდუმლო!კვნესა გულისა, ტრფობისა ნაშთი, მივცე ზღვის ღელვას,და შენს მშვენიერს, აღტაცებულს, გიჟურსა ლტოლვას!გასწი, მერანო, შენს ჭენებას არ აქვს სამძღვარი,და ნიავს მიეც ფიქრი შენი, შავად მღელვარი!ნუ დავიმარხო ჩემსა მამულში, ჩემთა წინაპართ საფლავებს შორის;ნუ დამიტიროს სატრფომ გულისა, ნუღა დამეცეს ცრემლი მწუხარის,შავი ყორანი გამითხრის საფლავს მდელოთა შორის ტიალის მინდვრის,და ქარიშხალი ძვალთა შთენილთა ზარით, ღრიალით, მიწას მომაყრის!სატრფოს ცრემლის წილ მკვდარსა ოხერსა დამეცემიან ციურნი ცვარნი,ჩემთა ნათესავთ გლოვისა ნაცვლად მივალალებენ სვავნი მყივარნი!გასწი, გაფრინდი, ჩემო მერანო, გარდამატარე ბედის სამძღვარი,თუ აქამომდე არ ემონა მას, არც აწ ემონოს შენი მხედარი!დაე მოვკვდე მე უპატრონოდ მისგან ოხერი!ვერ შემაშინოს მისმა ბასრმა მოსისხლე მტერი!გასწი, მერანო, შენს ჭენებას არ აქვს სამძღვარი,და ნიავს მიეც ფიქრი ჩემი, შავად მღელვარი!ცუდად ხომ მაინც არა ჩაივლის ეს განწირულის სულის კვეთება,და გზა უვალი, შენგან თელილი, მერანო ჩემო, მაინც დარჩება;რომ ჩემს შემდგომად მოძმესა ჩემსა სიძნელე გზისა გაუადვილდეს,და შეუპოვრად მას ჰუნე თვისი შავის ბედის წინ გამოუქროლდეს!მირბის, მიმაფრენს უგზო-უკვლოდ ჩემი მერანი,უკან მომჩხავის თვალბედითი შავი ყორანი!გასწი, მერანო, შენს ჭენებას არ აქვს სამძღვარი,და ნიავს მიეც ფიქრი ჩემი, შავად მღელვარი!