# data[].attributes.body
https://m.youtube.com/watch?v=uMVkQjECWmM

# data[].attributes.body
http://wmeritum.pl/jan-jozef-ignacy-lukasiewicz-nastala-jasnosc/8086

# data[].attributes.body
http://m.onet.pl/gadzety/biznes,qrk74

# data[].attributes.body
http://m.onet.pl/gadzety/biznes,qrk74

# data[].attributes.body
http://www.magazyn.pioneer.com.pl/ignacy-lukasiewicz-tworca-przemyslu-naftowego,varia,129,10,1,pl

# data[].attributes.body
http://ignacylukasiewicz.pl/jak-podbijala-swiat-lampa-lukasiewicza/

# data[].attributes.body
http://www.ipsb.nina.gov.pl/a/biografia/jan-jozef-ignacy-lukasiewicz

# data[].attributes.body
http://www.polskieradio.pl/39/1240/Artykul/1408333,Ignacy-Lukasiewicz-tworca-przemyslu-naftowego

# data[].attributes.body
https://pl.m.wikipedia.org/wiki/Ignacy_Łukasiewicz

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Urodzonego 8 marca 1882 Łukasiewicza ku chemii pchnęła trudna sytuacja w domu.

- Na początku lat 30. Łukasiewicz uczył się w gimnazjum w Rzeszowie. Po śmierci ojca Łukasiewicz przerwał naukę w szkole i rozpoczął praktykę jako uczeń w jednej z aptek w Łańcucie - mówił prof. Andrzej Notkowski w audycji Andrzeja Sowy i Wojciecha Dmochowskiego z cyklu "Kronika niezwykłych Polaków".
We Lwowie czy Gorlicach?
W roku 1852 wraz z Janem Zehem otrzymał naftę oczyszczoną. - Była to pierwsza przeprowadzona metodami naukowymi destylacja ropy na świecie - wyjaśniał historyk.

Rok po udanym eksperymencie w oknie lwowskiej apteki zapłonęła lampa naftowa. Niektórzy uważają, że wynalazek został upubliczniony najpierw w Gorlicach, a nie we Lwowie. - W latach 1853-1856 Łukasiewicz, jako stały mieszkaniec i prowizor aptekarski, w swojej aptece w Gorlicach destylował ropę naftową, konstruował lampy naftowe. W Gorlicach zatem, a nie we Lwowie zabłysła pierwsza lampa naftowa na świecie - słyszymy w audycji "Fakty i ciekawostki z życia Ignacego Łukasiewicza".

Znaczenie wynalazku uświadomić można sobie, gdy wspomni się, że od 31 lipca 1853 lampami naftowymi oświetlono szpital we Lwowie. Jeszcze tej samej nocy została przeprowadzona pierwsza nocna operacja przy tym oświetleniu. Jedna lampa dawała światło o sile równej temu, jakie zapewniało 10-15 świec.
Dobry pracodawca
W 1854 roku Łukasiewicz rozpoczął prace górnicze w Bóbrce. Dwa lata później rezolutny aptekarz-konstruktor założył pierwszą na świecie rafinerię w Ulaszowicach pod Jasłem. Część dochodów przekazywał na cele charytatywne i modernizację regionu. Przy swojej kopalni i rafinerii otworzył prototyp ubezpieczalni pracowniczej.
Społecznik i polityk
Twórca przemysłu naftowego nie ograniczał swojej działalności do spraw biznesowych. Był też społecznikiem. Już w młodości Łukasiewicz związał sie z organizacjami niepodległościowymi. Jako dojrzały człowiek, pod koniec życia został wybrany do Sejmu Galicyjskiego.

-Dzięki działalności Łukasiewicza na forum parlamentarnym, Sejm Galicyjski przyznał pierwsze poważne dotacje państwowe na wiercenia poszukiwawcze w rejonie Gorlic i Grybowa oraz na opracowanie map geologicznych Galicji - wyjaśniał prof. Andrzej Notkowski.

Wynalazek Łukasiewicza wyparła, opatentowana w 1879 roku, żarówka elektryczna Edisona. Jednak na prekursorskich dokonaniach Łukasiewicza opiera się niemal całkowicie historia rozwoju w XX wieku.
Posłuchaj audycji o sylwetce Ignacego Łukasiewicza.
bm

# data[].attributes.attachment_link.title
Ignacy Łukasiewicz - twórca przemysłu naftowego

# data[].attributes.attachment_link.description
Urodzonego 8 marca 1882 Łukasiewicza ku chemii pchnęła trudna sytuacja w domu. - Na początku lat 30. Łukasiewicz uczył się w gimnazjum w Rzeszowie. Po śmierci ojca Łukasiewicz przerwał naukę w szkole i rozpoczął praktykę jako uczeń w jednej z aptek w Łańcucie - mówił prof.

# data[].attributes.body
https://histmag.org/Jan-Rodowicz-Anoda.-Bohaterskie-zycie-i-zagadkowa-smierc-8923

# data[].attributes.body
http://m.onet.pl/sport/pilka-nozna/kadra,5dsmg

# data[].attributes.body
http://legia.com/aktualnosci/kazimierz-deyna-legenda-lazienkowskiej

# data[].attributes.attachment_link.description
„Nic nie zastąpi wspomnień" Wskoczył na stylową szafkę w domu kolegi i... trzeba go było z niej wyciągać, bo wierzch nie wytrzymał. Nie znał niemieckiego, ale na apel dowódcy zgłosił się do grona biegłych w tym języku - ponieważ zgłosili się jego przyjaciele. W potrzebie założył ładunek wybuchowy, walczył mimo ran.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jan Rodowicz "Anoda". Fot. NAC

Jan Rodowicz ("Anoda") urodził się 7 marca 1923 roku w Warszawie. Był uczniem prywatnej Szkoły Powszechnej Towarzystwa Ziemi Mazowieckiej, gdzie wstąpił do 21. Warszawskiej Drużyny Harcerskiej im. gen. Ignacego Prądzyńskiego.

Uczęszczał do warszawskiego Państwowego Gimnazjum, a później w latach 1935-39 do Liceum im. Stefana Batorego. W tym okresie został także członkiem 23. Warszawskiej Drużyny Harcerskiej im. Bolesława Chrobrego tzw. Pomarańczarni.

Po wybuchu II wojny i opanowaniu kraju przez wojska niemieckie Rodowicz włączył się w antyniemiecką konspirację i wstąpił do Szarych Szeregów, gdzie uczestniczył w akcjach sabotażowych. Kontynuował także naukę na tajnych kompletach w Liceum Batorego i w 1941 roku zdał tam egzamin maturalny. Później zatrudnił się w warsztacie elektrotechnicznym, a następnie w Zakładach Radiowych Philipsa. Po maturze uczęszczał na kurs budowy maszyn i elektrotechniki, a później kształcił się w Państwowej Szkole Elektrotechnicznej, którą zakończył w 1943 roku.

Równocześnie kontynuował działalność podziemną. W 1942 roku wziął udział w II turnusie Zastępczego Kursu Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty Związku Walki Zbrojnej-Armii Krajowej "Agricola", dzięki czemu uzyskał awans na plutonowego podchorążego. Był także adeptem kursów wyszkolenia bojowego i wielkiej dywersji.

W listopadzie 1942 roku mianowano go zastępcą dowódcy 2. drużyny Feliksa Pendelskiego w Hufcu Centrum Grup Szturmowych Szarych Szeregów.

Uczestniczył w wielu akcjach bojowych m.in. w akcji pod Arsenałem, podczas której odbito z rąk niemieckich Jana Bytnara "Rudego"; akcji "Celestynów", mającej na celu odbicie więźniów przewożonych do obozu koncentracyjnego Auschwitz oraz w akcji "Taśma", w ramach której zaatakowano posterunek niemiecki w Sieczychach.

We wrześniu 1943 roku po zmianie organizacji Grup Szturmowych i stworzeniu Batalionu "Zośka", Rodowicz został zastępcą dowódcy 3. plutonu Konrada Okolskiego 1. kompanii, którą dowodził Sławomir Bittner pseud. Maciek. W listopadzie otrzymał stopień sierżanta podchorążego i funkcję p.o. dowódcy plutonu "Ryszard" 2. kompanii "Rudy".

W tamtym okresie uczestniczył m.in. w przygotowaniu akcji uwolnienia więźniów pod Milanówkiem, w ataku na posterunek żandarmerii niemieckiej oraz w wysadzeniu przepustu kolejowego pod Rogoźnem. Równocześnie w pierwszej połowie 1944 roku wspólnie ze swoim plutonem odbył szkolenie wojskowe w Puszczy Białej.

Po wybuchu Powstania Warszawskiego początkowo walczył na Woli, gdzie był zastępcą dowódcy 3. plutonu "Felek" 2. kompanii "Rudy" Batalionu "Zośka". Brał m.in. udział w walkach o Cmentarz Ewangelicki, a 9 sierpnia został ciężko ranny w czasie ataku na szkołę przy ul. Spokojnej. 11 sierpnia został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari V klasy. Otrzymał także stopień porucznika.

31 sierpnia po ewakuacji Starówki przedostał się kanałami wraz z grupą rannych żołnierzy Batalionu "Zośka" na Śródmieście. Na tydzień trafił do szpitala przy ul. Hożej, a później dołączył do kolegów walczących na Czerniakowie. 15 września został ponownie ranny, podobnie jak następnego dnia podczas transportu do szpitala.

Nocą z 17 na 18 września żołnierze armii Berlinga przewieźli go pontonem przez Wisłę na Pragę. Później przybywał na leczeniu w Otwocku, skąd powrócił na początku 1945 roku do rodziny przebywającej w Milanówku. Odnowił kontakty z współtowarzyszami z Batalionu "Zośka" m.in. Henrykiem Kozłowskim pseud. Kmita, który polecił go na dowódcę oddziału dyspozycyjnego szefa Obszaru Centralnego Delegatury Sił Zbrojnych płk Jana Mazurkiewicza. Rodowicz zajmował się tam m.in. akcjami propagandowymi przeciwko władzom komunistycznym oraz ochroną odpraw szefostwa Delegatury.

W sierpniu 1945 roku po rozwiązaniu DSZ przeprowadził się do Warszawy, gdzie wspólnie z członkami Batalionu "Zośka" nadzorował ekshumację i pochówek poległych współtowarzyszy na stołecznych Powązkach.

We wrześniu 1945 roku po apelu płk. Mazurkiewicza ujawnił się przed Komisją Likwidacyjną AK Okręgu Centralnego, z którą później przez pewien czas współpracował. W tym okresie zajmował się także spisywaniem list poległych i zaginionych żołnierzy Batalionu "Zośka" i współtworzył "Archiwum Baonu Zośka". Rozpoczął również studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej, z którego w kolejnym roku przeniósł się na Wydział Architektury.

24 grudnia 1948 roku został aresztowany przez funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa i przewieziony do gmachu Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, gdzie poddano go brutalnemu śledztwu.

Jan Rodowicz zginął w niejasnych okolicznościach 7 stycznia 1949 roku. Zdaniem prokuratury i UB wyskoczył z IV piętra budynku. Według wielu hipotez został z niego wypchnięty.

12 stycznia zwłoki "Anody" w tajemnicy przewieziono do zakładu pogrzebowego, a później anonimowo pochowano na Cmentarzu Powązkowskim. Bliscy o jego śmierci dowiedzieli się dopiero 1 marca. 16 marca odbyła się ekshumacja i przeniesienie zwłok do rodzinnego grobu na Starych Powązkach.

Jan Rodowicz jest patronem 265. Warszawskiej Drużyny Harcerskiej "Czata" i 1. Drużyny Harcerskiej "Las" w Murowanej Goślinie. W gmachu Politechniki Warszawskiej wmurowano także poświęconą mu tablicę, jego imię nosi również jedna ze stołecznych ulic.

O życiu "Anody" opowiada również film dokumentalny "Dlaczego" z 1990 roku oraz sztuka telewizyjna z 2008 roku "Pseudonim Anoda".

W czasie obchodów 64. rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego prezydent Lech Kaczyński odznaczył pośmiertnie Jana Rodowicza Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski. (PAP)

Anna Kondek

# data[].attributes.attachment_link.description
Jan Rodowicz "Anoda". Fot. NAC Jan Rodowicz ("Anoda") urodził się 7 marca 1923 roku w Warszawie. Był uczniem prywatnej Szkoły Powszechnej Towarzystwa Ziemi Mazowieckiej, gdzie wstąpił do 21. Warszawskiej Drużyny Harcerskiej im. gen. Ignacego Prądzyńskiego. Uczęszczał do warszawskiego Państwowego Gimnazjum, a później w latach 1935-39 do Liceum im. Stefana Batorego.

# data[].attributes.attachment_link.title
Jan Rodowicz - Wikipedia, wolna encyklopedia

# data[].attributes.attachment_link.description
Jan Rodowicz ps. „Anoda" (ur. 7 marca 1923 w Warszawie, zm. 7 stycznia 1949 w Warszawie) - harcerz, żołnierz Szarych Szeregów i AK oraz Delegatury Sił Zbrojnych, porucznik.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Okoliczności śmierci Jana Rodowicza ps. "Anoda", zasłużonego weterana "Szarych Szeregów" i Zgrupowania Armii Krajowej "Radosław", do której doszło 7 stycznia 1949 r., wciąż budzą kontrowersje. Według oficjalnej wersji, do zgonu mężczyzny doszło na skutek skoku samobójczego z IV piętra budynku Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego przy ul. Koszykowej. Niemniej fakt, że wobec Jana Rodowicza, aresztowanego przez funkcjonariuszy w Wigilię 1948 r., dochodzenie prowadził Wydział IV Departamentu V MBP, kierowany przez znanego z bezwzględności wobec wrogów komunistycznego reżymu mjr. Wiktora Herera, skłaniał do uznania, że "Anoda" mógł zostać zamordowany.

Zdjęcie

Akt zgonu Jana Rodowicza "Anody"

/Maciej Łuczniewski /Reporter

Geneza śledztwa
Aresztowanie "Anody" było elementem większej operacji wymierzonej w środowisko weteranów Zgrupowania "Radosław" i jego dowódcę płk. Jana Mazurkiewicza. Eliminowano w ten sposób z życia publicznego osoby nieakceptowane przez władze. Rodowicz został zatrzymany jako pierwszy, gdyż uznano go za osobę posiadającą dużą wiedzę o kolegach z konspiracji, a ponadto mjr Herer miał informacje agenturalne o ukrywaniu przez "Anodę" broni z okresu okupacji, której nie zdano podczas akcji ujawniania się w 1945 r. Hererowi znane też były bliskie kontakty "Anody" z płk. Mazurkiewiczem, więc zakładał, że uzyskane od Rodowicza zeznania pozwolą na obciążenie samego "Radosława".
Tajemnicze przesłuchania
Niewiele wiadomo o przebiegu śledztwa "Anody". Zachowało się z niego m.in. kilka protokołów przesłuchań, życiorys Rodowicza, charakterystyki oddziałów wchodzących w skład Zgrupowania "Radosław", protokół odkopania ukrytej przez "Anodę" broni oraz oficjalne informacje na temat jego śmierci przedstawione w zawiadomieniu dla rodziny.

Wspomniane protokoły uznać należy za specyficzny materiał źródłowy. Wiktor Herer i funkcjonariusz, który ostatni przesłuchiwał "Anodę" (Bronisław Kleina), zarzekali się po latach, że Rodowicza nie tylko nigdy nie uderzono, lecz nawet nie podnoszono na niego głosu, niemniej relacje innych więźniów MBP wskazywały, że terror fizyczny lub psychiczny był podczas przesłuchań nagminną praktyką.

Komunistyczny aparat bezpieczeństwa posiadał ponadto w otoczeniu weteranów Zgrupowania "Radosław" informatorów, z których pewna część potrafiła zdobyć informacje wykorzystane do wpływania na podejrzanych. Nie można również pominąć faktu, że w toku aresztowania "Anody", jak również na skutek kolejnych zatrzymań, pracownicy MBP przejęli szereg powstańczych relacji i archiwaliów oraz liczne materiały dokumentujące życie towarzyskie weteranów Zgrupowania "Radosław" po 1945 r.

Z zachowanych protokołów wynikało, że podczas przesłuchań "Anoda" nie obciążył "Radosława", odpowiadając wymijająca na pytania dotyczące dawnego dowódcy. Ponieważ uzyskanie materiałów przeciwko płk. Mazurkiewiczowi było jednym z głównych celów aresztowania jego podwładnych, mjr Herer zastosował wobec Rodowicza wyrafinowane środki psychologicznego nacisku. Po 3 stycznia prawdopodobnie użyto także przemocy fizycznej. W rezultacie doszło do śmierci Rodowicza.
Główne hipotezy na temat przyczyny śmierci
Istniało kilka hipotez na temat okoliczności zgonu "Anody". Początkowo największe emocje budziła wersja mówiąca o tym, że Rodowicza zastrzelono podczas przesłuchania.

Jednym z głównych argumentów wskazującym na to, że "Anoda" został zabity strzałem w głowę, miało być natrafienie przez pracownicę Centralnego Archiwum Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, Leonardę Rodowicz, na świadczące o tym dokumenty.

Według relacji Leonardy Rodowicz, w sierpniu 1969 r. do jej obowiązków należało archiwizowanie dokumentów. Wtedy też natknęła się na teczkę, której tytuł brzmiał: Jan Rodowicz "Anoda", a zwieńczenie jej zawartości stanowił jakoby druk z adnotacją: "Zastrzelony podczas próby ucieczki". Kobieta nie była sama w pokoju, niemniej pozwoliła sobie na głośną uwagę, że materiały te dotyczą zapewne kogoś z jej rodziny. Ponieważ jednostka archiwalna trafiła do niej pół godziny przed końcem dnia pracy, kobieta nie mogła się z nią zapoznać. Nazajutrz teczka znikła, a Leonardę Rodowicz poinformowano, że została zwolniona z pracy, aczkolwiek ostatecznie archiwistkę jedynie przeniesiono do Zakładu Kryminalistyki Komendy Głównej Milicji Obywatelskiej. Gdy w 1990 r. Leonarda Rodowicz próbowała uzyskać dostęp do wspomnianych materiałów, otrzymała odpowiedź, że zostały przekazane do Ministerstwa Sprawiedliwości, jednak nigdy ich nie odnaleziono.

Wideo

"Anoda", jeden z pokolenia "Kolumbów".

Z akt osobowych Leonardy Rodowicz wynikało jednak, że opisane wyżej wydarzenia miały nieco inny przebieg. Wprawdzie kobieta rzeczywiście zetknęła się z materiałami dotyczącymi "Anody", lecz nie zawierały one informacji o zastrzeleniu Jana Rodowicza.

Część poszlak wskazywała na to, że "Anoda" mógł zginąć na skutek pobicia przez funkcjonariuszy. W 1949 r. ojciec Rodowicza został poinformowany w prywatnej rozmowie przez dr. Konrada Okolskiego, dyrektora Szpitala Dzieciątka Jezus, że postanowił on złamać obietnicę daną prof. Wiktorowi Grzywo-Dąbrowskiemu, który miał potajemnie dokonać sekcji zwłok "Anody", i ujawnić, że "Janka zamęczono, gdyż miał wgniecioną klatkę piersiową". Okolski poprosił o zachowanie tej wiedzy w tajemnicy, na co Rodowiczowie przystali. Relacja dyrektora szpitala znalazła potwierdzenie w liście jego córki do matki "Anody" z lipca 1959 r.

Niestety prof. Grzywo-Dąbrowski w rozmowie na powyższy temat, do której doszło w 1960 r., zasłonił się niepamięcią. Było to o tyle ciekawe, że lekarz ten w 1948 r. stał na czele komisji biegłych badającej przyczyny śmierci ppłk. Lucjana Załęskiego, więźnia Głównego Zarządu Informacji Wojska Polskiego. W grudniu komisja wydała opinię, że do zgonu podejrzanego doszło na skutek obrażeń, jakie odniósł w wyniku przesłuchań. Ponadto profesor Grzywo-Dąbrowski nie był dla Rodowiczów osobą obcą, ponieważ przyjaźnił się z bratem matki "Anody". Trudno byłoby uznać, że nie pamiętał wydarzeń, do których mało dojść w styczniu 1949 r. Dlaczego nie chciał o nich porozmawiać z Zofią Rodowicz, przeżywającą niemożność ustalenia w sposób definitywny przyczyn zgonu swego syna?

Trzecia wersja wydarzeń mówiła o tym, że Rodowicz zginął po tym, jak wyskoczył z okna budynku MBP na stojące nieopodal garaże, podejmując nieudaną próbę przedostania się na teren ambasady Wielkiej Brytanii. Rozsierdzeni tym funkcjonariusze mieli go skatować wkrótce po ujęciu.

Anonimowy świadek, na bazie relacji którego sformułowano powyższą hipotezę, okazał się jednak osobą mało wiarygodną. Słowa jego nie znalazły również potwierdzenia w innych źródłach.

Jak zatem było naprawdę?

Próbę odpowiedzi na powyższe, a także wiele innych pytań można, znaleźć w książce[1].
Przemysław Benken
[1] Przemysław Benken, Tajemnica śmierci Jana Rodowicza Anody, IPN, Warszawa 2016.

Zdjęcie

Jak mocne są poszczególne hipotezy przyczyn śmierci "Anody"? Jakie znaczenie dla dziejów Polski przed i po 1989 r. miały losy takich ludzi jak Jan Rodowicz i takich jak Wiktor Herer? O tym chcemy rozmawiać w Bibliotece przy Rajskiej.

/materiały prasowe

# data[].attributes.attachment_link.title
Jan Rodowicz ps. "Anoda" został zamordowany?

# data[].attributes.attachment_link.description
Zdjęcie Akt zgonu Jana Rodowicza "Anody" /Maciej Łuczniewski /Reporter Geneza śledztwa Aresztowanie "Anody" było elementem większej operacji wymierzonej w środowisko weteranów Zgrupowania "Radosław" i jego dowódcę płk. Jana Mazurkiewicza. Eliminowano w ten sposób z życia publicznego osoby nieakceptowane przez władze.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jan Rodowicz „Anoda" to jedna z najsłynniejszych, młodych postaci okresu II wojny światowej. Walka m.in. w Szarych Szeregach przyniosła mu nieśmiertelną sławę. Niestety, katownia MBP zabiła go w wieku zaledwie 25 lat. Szczęśliwe dzieciństwo
Jan Rodowicz urodził się 7 marca 1923 roku w Warszawie. Pochodził z dobrego domu, jego ojciec był profesorem na Politechnice Warszawskiej. Uczył się w Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego, a w między czasie został harcerzem. Jeszcze przed wybuchem wojny zdążył zdać tzw. małą maturę, a w „Pomarańczarni", czyli 23. Warszawskiej Drużynie Harcerskiej im. Bolesława Chrobrego poznał m.in. „Zośkę" i „Rudego" - słynnych członków Szarych Szeregów.
Młody żołnierz
Wojna zastała Jana Rodowicza w wieku zaledwie 16 lat. Szybko jednak zaangażował się on w działalność konspiracyjną i wstąpił do Szarych Szeregów. Walkę łączył z nauką i pracą. Uczęszczał na tajne komplety, dzięki czemu zdał maturę. Ukończył także kurs budowy maszyn i elektrotechniki, a następnie Państwową Szkołę Elektrotechniczną II stopnia. Po tym czasie bardziej zaangażował się w działalność konspiracyjną, biorąc udział w całym szeregu akcji bojowych, w tym w słynnej akcji pod Arsenałem, za którą otrzymał Krzyż Walecznych. Brał udział w licznych odbiciach więźniów, wysadzaniu pociągów i różnego rodzaju akcji sabotażowych.
Trzykrotnie ranny powstaniec
Tuż przed wybuchem Powstania Warszawskiego, „Anoda" powrócił do stolicy. Walczył oczywiście w Powstaniu Warszawskim i omal nie przepłacił tego życiem. Wsławił się szczególnie podczas słynnej obrony cmentarzy wolskich, gdzie wraz z plutonem zadał Niemcom duże straty, zagarniając jednocześnie znaczną ilość broni i amunicji. Niedługo potem został jednak poważnie ranny w lewe płuco. Za te walki Jan Rodowicz otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari. To jednak nie koniec walk „Anody" w Powstaniu Warszawskim. Już na początku września wraca do walki w rejonie Górnego Czerniakowa. 15 września ponownie zostaje ranny, tym razem ma potrzaskane kości w lewym ramieniu. Po raz trzeci ranny zostaje już następnego dnia, w drodze do szpitala. „Anodzie" życie uratował 3. Pułk Piechoty z 1. Armii Wojska Polskiego gen. Zygmunta Berlinga. Żołnierze nieprzytomnego Rodowicza ewakuowali pontonem na Pragę.
Powojenne prześladowania
Jan Rodowicz długo leczył się z ran otrzymanych podczas powstania. Jednak już na początku 1945 roku nawiązał kontakt z kolegami z Batalionu „Zośka" i rozpoczął akcje skierowane przeciwko rządom komunistycznym w Polsce. Prowadził m.in. akcje propagandowe i rozpoznawcze. Po rozwiązaniu Delegatury Sił Zbrojnych przeniósł się do Warszawy, gdzie zamieszkał wraz z rodziną. Zajmował się pochówkami towarzyszy broni z Batalionu „Zośka", organizował kwatery powstańcze, a także sporządzał listy poległych i zaginionych żołnierzy batalionu. Namawiał jednocześnie kolegów do spisywania wspomnień oraz zaczął studia na Politechnice Warszawskiej. Nie mógł się jednak cieszyć długim spokojem. Pod koniec 1948 roku został aresztowany przez funkcjonariuszy Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego i zmarł w wyniku brutalnego śledztwa, 7 stycznia 1949 roku. Za oficjalną przyczynę śmierci podano samobójczy skok z okna. 1 marca 1949 roku o śmierci Jana Rodowicza poinformowano jego rodzinę, a 16 marca przeprowadzono ekshumację jego ciała i umieszczono je w rodzinnym grobie na Starych Powązkach.
Czytaj także: „Ryngrafy Żołnierzy Wyklętych" zaprezentowane przez Pocztę Polską
Fot.: Wikimedia/Adrian Grycuk

# data[].attributes.attachment_link.title
Młody bojownik o wolną Polskę - Jan Rodowicz "Anoda" urodził się 94 lata temu! | wMeritum.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Jan Rodowicz „Anoda" to jedna z najsłynniejszych, młodych postaci okresu II wojny światowej. Walka m.in. w Szarych Szeregach przyniosła mu nieśmiertelną sławę. Niestety, katownia MBP zabiła go w wieku zaledwie 25 lat. Szczęśliwe dzieciństwo Jan Rodowicz urodził się 7 marca 1923 roku w Warszawie. Pochodził z dobrego domu, jego ojciec był profesorem na Politechnice Warszawskiej.

# data[].attributes.attachment_link.title
Piękne życie i zagadkowa śmierć bohatera „Kamieni na szaniec"

# data[].attributes.attachment_link.description
Jan Rodowicz pseudonim "Anoda" to znany bohater akcji pod Arsenałem. Jego zagadkowa i niewyjaśniona śmierć sprawia, że jest jedną z najbardziej tragicznych postaci Powstania Warszawskiego. Jaki był prywatnie? Czym się wyróżniał i co na temat tajemniczej śmierci myśli jego rodzina i znajomi?

# data[].attributes.attachment_link.title
Jan Rodowicz Anoda Życie i Śmierć Bohatera „Kamieni na Szaniec"

# data[].attributes.attachment_link.description
Jan Rodowicz ps. „Anoda" - por., phm., oficer Batalionu AK „Zośka", kawaler VM, dwukrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych, dnia 24.XII.1948 r. aresztowany i uwięziony w gmachu Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, zginął tragicznie w czasie śledztwa w ni

# data[].attributes.body
http://niezlomni.com/14707/

# data[].attributes.body
http://polacy.eu.org/4116/nagroda-im-jana-rodowicza-anody-/

# data[].attributes.body
http://www.sww.w.szu.pl/index.php?id=recenzja_jan_rodowicz_anoda_olczak

# data[].attributes.body
http://wpolityce.pl/m/kultura/258308-nieznane-fakty-z-zycia-jana-rodowicza-anody-zolnierza-batalionu-zoska-oryginalny-plan-akcji-pod-sieczychami-oraz-teksty-rodowicza

# data[].attributes.body
http://www.polskieradio.pl/39/247/Artykul/168175,Jan-Rodowicz-Anoda

# data[].attributes.body
http://dzieje.pl/postacie/jan-rodowicz-1923-1949

# data[].attributes.body
http://m.filmweb.pl/film/U%C5%82an+batalionu+Zo%C5%9Bka.+Jan+Rodowicz+Anoda-1994-696880

# data[].attributes.body
http://www.1944.pl/powstancze-biogramy/jan-rodowicz,839.html

# data[].attributes.body
https://pl.m.wikipedia.org/wiki/Jan_Rodowicz

# data[].attributes.body
http://www.info-pc.home.pl/whatfor/baza/biog_rodowicz.htm

# data[].attributes.body
http://wpolityce.pl/m/polityka/182553-65-lat-temu-w-ubeckiej-katowni-zginal-jan-rodowicz-ps-anoda-oprawcy-propagowali-wersje-o-jego-samobojstwie

# data[].attributes.body
http://www.anoda.org/jan-rodowicz-anoda

# data[].attributes.body
http://www.polskieradio.pl/39/247/Artykul/1016222,Jan-Rodowicz-ulan-batalionu-Zoska

# data[].attributes.body
http://www.filmweb.pl/film/Ucieczka+do+zwyci%C4%99stwa-1981-11453#

# data[].attributes.body
http://zapytaj.onet.pl/Category/012,001/2,21273067,Krotka_biografia_Kazimierza_DeynyZobaczyszocenisz.html