# data[].attributes.headline
Ιωάννου Φωτεινή, Α1

# data[].attributes.subject
Ιωάννου Φωτεινή, Α1

# data[].attributes.attachment_link.title
Στιβεν Χόκινγκ, Φωτεινή Ιωάννου

# data[].attributes.headline
Ιωάννου Φωτεινή, Α1

# data[].attributes.subject
Ιωάννου Φωτεινή, Α1

# data[].attributes.attachment_link.title
Α1, Ιωάννου Φωτεινή

# data[].attributes.headline
Παπαδόπουλος Παύλος, Α1

# data[].attributes.subject
Παπαδόπουλος Παύλος, Α1

# data[].attributes.attachment_link.title
ΚΕΙΜΕΝΑ_ΑΝΑΠΗΡΙΑ_ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ_ΠΑΥΛΟΣ

# data[].attributes.headline
Σταυρίδου Ευφροσύνη, Α3

# data[].attributes.subject
Σταυρίδου Ευφροσύνη, Α3

# data[].attributes.headline
Σταυρίδου Ευφροσύνη, Α3

# data[].attributes.subject
Σταυρίδου Ευφροσύνη, Α3

# data[].attributes.attachment_link.title
Α3, Σταυρίδου Ευφροσύνη

# data[].attributes.headline
Ταρασίδου Γλυκερία, Α3

# data[].attributes.subject
Ταρασίδου Γλυκερία, Α3

# data[].attributes.attachment_link.title
ΣΤΙΒΕΝ ΧΟΓΚΙΝΓΚΣ, Ταρασίδου Γλυκερία

# data[].attributes.headline
Πνευματικάκης Άγγελος, Παπανικολάου Γιώργης, Σταθόπουλος Νικόλας, Σπυριάδης Νίκος, Α3

# data[].attributes.subject
Πνευματικάκης Άγγελος, Παπανικολάου Γιώργης, Σταθόπουλος Νικόλας, Σπυριάδης Νίκος, Α3

# data[].attributes.attachment_link.title
Δημήτρης Καρυπίδης

# data[].attributes.headline
Πλουμή Κυριακή, Α3

# data[].attributes.subject
Πλουμή Κυριακή, Α3

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Μερικές φορές, οι ήρωες που γράφουν Ιστορία δεν έχουν υπερδυνάμεις ή ιδιαίτερα ταλέντα. Για την ακρίβεια, δεν έχουν καν μερικές από τις "δυνάμεις" που έχουμε εμείς. Ένας παράλυτος συγγραφέας που δεν μπορεί να μιλήσει, μία τυφλή δρομέας που φτάνει στην Ολυμπιάδα του Σύδνεϋ, και ένας σχιζοφρενής μαθηματικός βραβευμένος με Νόμπελ, παραδίδουν μαθήματα ζωής, μέσα από πέντε συγκινητικές ιστορίες.

Ο Jean-Do, όπως τον έλεγαν οι φίλοι του, ήταν ένας διάσημος γάλλος δημοσιογράφος και συγγραφέας, που έγραφε μεταξύ άλλων και για το γνωστό περιοδικό Elle. Το 1995, έπαθε καρδιακή προσβολή, και έμεινε σε κώμα για είκοσι μέρες. Όταν συνήλθε, είχε αποκτήσει μία πολύ σπάνια νευρολογική διαταραχή, η οποία λέγεται σύνδρομο εγκλεισμού, κατά την οποία το μυαλό είναι απόλυτα υγιές αλλά το σώμα παραλύει από την κορυφή ως τα νύχια.

Στην δική του περίπτωση, ο Jean-Do μπορούσε να κουνήσει μόνο το αριστερό βλέφαρο. Παρά την κατάστασή του, εκείνος κατάφερε να γράψει ένα ολόκληρο βιβλίο, το Σκάφανδρο κι η Πεταλούδα, ανοιγοκλείνοντας απλώς το βλέφαρό του κάθε φορά που άκουγε το σωστό γράμμα από τον Claude Mendibil, ο οποίος απήγγειλε αργά το αλφάβητο. Το βιβλίο του κυκλοφόρησε στη Γαλλία στις 7 Μαρτίου του 1997, και ο Bauby πέθανε δύο μέρες αργότερα. Το αυτοβιογραφικό του βιβλίο έγινε (η ομώνυμη) ταινία, το 2007.

Η Helen Adams Keller ήταν αμερικανίδα συγγραφέας, πολιτική ακτιβίστρια και λέκτορας. Ήταν επίσης τυφλή και κουφή, αλλά αυτό δεν την εμπόδισε να αποκτήσει πανεπιστημιακή εκπαίδευση -και να γίνει ο πρώτος άνθρωπος στην ιστορία που κατάφερε να πάρει πτυχίο, παρά το γεγονός ότι δεν μπορούσε ούτε να δει ούτε να ακούσει. Η ιστορία της δασκάλας της, Annie Sullivan, έγινε γνωστή σε όλο τον κόσμο από το θεατρικό έργο και την ταινία The Miracle Worker (Η θαυματοποιός). Η Sullivan έμαθε την Helen να επικοινωνεί γράφοντας τις λέξεις στο χέρι της -ξεκίνησε με τα γράμματα d-o-l-l, για την κούκλα που της είχε φέρει δώρο.

Η Helen Keller έγινε τελικά επιτυχημένη συγγραφέας και δυναμική ακτιβίστρια κατά του πολέμου, υπέρ του δικαιώματος ψήφου των γυναικών, των εργατικών δικαιωμάτων και του σοσιαλισμού. Μαζί με τη δασκάλα της, ταξίδεψε σε 39 χώρες, γνώρισε όλους τους Προέδρους των ΗΠΑ από τον Grover Cleveland μέχρι τον Lyndon B. Johnson, και υπήρξε φίλη με διασημότητες όπως ο Alexander Graham Bell, ο Charlie Chaplin, και ο Mark Twain.

Ο Christy Brown ήταν ιρλανδός συγγραφέας και ποιητής, με σοβαρή εγκεφαλική παράλυση. Γεννημένος στο Δουβλίνο, ήταν ένα από τα 13 παιδιά που επιβίωσαν (από τα 22 που γεννήθηκαν) σε μια καθολική οικογένεια. Για χρόνια δεν μπορούσε να κινηθεί ή να μιλήσει, και οι γιατροί του θεωρούσαν πως έπασχε επίσης από διανοητική αναπηρία. Παρ' όλα αυτά, η μητέρα του δεν εγκατέλειψε ποτέ τις προσπάθειες να του μιλά και να του μαθαίνει πράγματα.

Στα πέντε του, ο Christy μπορούσε να ελέγξει μόνο το αριστερό του πόδι από τον αστράγαλο και κάτω. Χρησιμοποιώντας τα δάχτυλα του ποδιού του και μια κιμωλία, μπόρεσε να επικοινωνήσει για πρώτη φορά. Αν αυτή η ιστορία σας θυμίζει κάτι, είναι η ταινία Το Αριστερό Μου Πόδι, η οποία με την σειρά της είναι μεταφορά στη μεγάλη οθόνη του ομώνυμου αυτοβιογραφικού βιβλίου του Christy Brown. Για αυτό το βιβλίο, οι κριτικές των Irish Times έγραφαν ότι "είναι το πιο σημαντικό ιρλανδικό βιβλίο, μετά τον Οδυσσέα του Joyce".

Σε ηλικία εννέα ετών, η Marla Runyan προσβλήθηκε από τη νόσο του Stargardt, μια μορφή εκφύλισης της ωχράς κηλίδας, που τελικά την τύφλωσε. Αυτό, όμως, δεν την εμπόδισε να αναδειχθεί τρεις φορές πρωταθλήτρια στον αγώνα δρόμου 5.000 μέτρων γυναικών στο εθνικό πρωτάθλημα των ΗΠΑ, να κερδίσει τέσσερα χρυσά μετάλλια στους Παραολυμπιακούς του 1992, και ένα ασημένιο στους Παραολυμπιακούς του 1996. Το 2000, στην Ολυμπιάδα του Σύδνεϋ, έγινε η πρώτη τυφλή αθλήτρια που συμμετείχε σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Το 2001, κυκλοφόρησε η αυτοβιογραφία της, με τίτλο "Χωρίς γραμμή τερματισμού: Η Ζωή μου όπως τη βλέπω".

Ο βραβευμένος με Νόμπελ Οικονομικών αμερικανός μαθηματικός του οποίου η δουλειά επάνω στην θεωρία των παιγνίων, τη διαφορική γεωμετρία, και τις μερικές διαφορικές εξισώσεις θεωρείται πρωτοποριακή, εμφάνισε τα πρώτα σημάδια σχιζοφρένειας σε νεαρή σχετικά ηλικία, το 1959. Εισήχθη παρά την θέλησή του σε νοσοκομείο, όπου διαγνώστηκε παρανοϊκός σχιζοφρενής, και έκανε θεραπεία με ηλεκτροσόκ για εννέα χρόνια.

Το 1970, καθώς η κατάστασή του άρχιζε σταδιακά να βελτιώνεται, η δουλειά του αναγνωριζόταν ολοένα και περισσότερο, με αποκορύφωμα διάφορα βραβεία, μεταξύ των οποίων το Βραβείο John von Neumann το 1978 και το Νόμπελ Οικονομικών το 1994. Η βραβευμένη με Όσκαρ ταινία "A Beautiful Mind", με πρωταγωνιστή τον Russell Crowe, ήταν βασισμένη στη βιογραφία του.
Επιμέλεια: Ηρώ Κουνάδη

# data[].attributes.attachment_link.title
Ιστορίες ανθρώπων με αναπηρίες που ξεχώρισαν

# data[].attributes.attachment_link.description
Μερικές φορές, οι ήρωες που γράφουν Ιστορία δεν έχουν υπερδυνάμεις ή ιδιαίτερα ταλέντα. Για την ακρίβεια, δεν έχουν καν μερικές από τις "δυνάμεις" που έχουμε εμείς. Ένας παράλυτος συγγραφέας που δεν μπορεί να μιλήσει, μία τυφλή δρομέας που φτάνει στην Ολυμπιάδα του Σύδνεϋ, και ένας σχιζοφρενής μαθηματικός βραβευμένος με Νόμπελ, παραδίδουν μαθήματα ζωής, μέσα από πέντε συγκινητικές ιστορίες.

# data[].attributes.headline
Ματθαιλής Θανάσης, Α2

# data[].attributes.subject
Ματθαιλής Θανάσης, Α2

# data[].attributes.attachment_link.title
Φρίντα Κάλο. Ματθαιλής Θανάσης

# data[].attributes.headline
Μπέκα Ιωάννα, Α1

# data[].attributes.subject
Μπέκα Ιωάννα, Α1

# data[].attributes.attachment_link.title
Παραολυμπιονίκες, Μπέκα Ιωάννα

# data[].attributes.headline
Καρέλη Ιωάννα, Α2

# data[].attributes.subject
Καρέλη Ιωάννα, Α2

# data[].attributes.attachment_link.title
ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ:Άγγιξαν το θάνατο και κέρδισαν την ζωή -ΩΡΑ ΑΙΧΜΗΣ

# data[].attributes.headline
Καρέλη Ιωάννα, Α2

# data[].attributes.subject
Καρέλη Ιωάννα, Α2

# data[].attributes.attachment_link.title
Παρουσίαση για διάσημους ανθρώπους με αναπηρία

# data[].attributes.headline
Μπαρτζοπούλου Αναστασία, Α1

# data[].attributes.subject
Μπαρτζοπούλου Αναστασία, Α1

# data[].attributes.attachment_link.title
Διάσημοι με αναπηρία, Μπαρτζοπούλου Αναστασία

# data[].attributes.headline
Κοφινάς Στέλιος, Α1

# data[].attributes.subject
Κοφινάς Στέλιος, Α1

# data[].attributes.headline
Κοφινάς Στέλιος, Α1

# data[].attributes.subject
Κοφινάς Στέλιος, Α1

# data[].attributes.headline
Κομπούρα Κατερίνα, Α1

# data[].attributes.subject
Κομπούρα Κατερίνα, Α1

# data[].attributes.attachment_link.title
Διάσημοι με αναπηρικό πρόβλημα, Κομπούρα Κατερίνα

# data[].attributes.headline
Δημητρίου Παναγιώτης, Α1

# data[].attributes.subject
Δημητρίου Παναγιώτης, Α1

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ο Λούντβιχ βαν Μπεττόβεν ( γερμανικά: Ludwig van Beethoven, ορθή προφορά: Λούντβιχ φαν Μπέετχοφεν , ˈluːtvɪç fan ˈbeːthoːfn̩, 17 Δεκεμβρίου 1770 - 26 Μαρτίου 1827) ήταν Γερμανός συνθέτης και πιανίστας της κλασικής μουσικής. Μέχρι και σήμερα θεωρείται ως ένας από τους σπουδαιότερους συνθέτες όλων των εποχών. Μερικές από τις γνωστότερες συνθέσεις του περιέχουν 9 συμφωνίες, 5 κονσέρτα για πιάνο, 1 κονσέρτο για βιολί, 32 σονάτες για πιάνο, 16 κουαρτέτα εγχόρδων, μία Λειτουργία ( Missa solemnis), καθώς και μία όπερα, τη Φιντέλιο. Η καριέρα του ως συνθέτη χωρίζεται διακριτά σε τρεις περιόδους, την πρώιμη, τη μέση και την τελευταία. Η πρώτη τελειώνει περίπου το 1802, η μέση διαρκεί από το 1802 έως και το 1812, ενώ η τελευταία αρχίζει το 1812 και τελειώνει το 1827, οπότε και πέθανε. Ο Μπετόβεν γεννήθηκε στη Βόννη, τότε πρωτεύουσα του Εκλεκτοράτου της Κολωνίας, το οποίο ήταν μέρος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (σημερινή Γερμανία). Ήδη από μικρή ηλικία επέδειξε το ταλέντο που είχε στη μουσική, με τον πατέρα του, Γιόχαν βαν Μπετόβεν να είναι ο πρώτος του δάσκαλος, μαζί με τον Κρίστιαν Γκότλομπ Νέεφε. Σε ηλικία 21 ετών μετακόμισε στη Βιέννη, όπου ξεκίνησε να μαθητεύει στο πλευρό του Γιόζεφ Χάυντν, αποκτώντας παράλληλα και τη φήμη και το ρεπερτόριο του βιρτουόζου πιανίστα. Στη Βιέννη έζησε μέχρι και το θάνατό του. Κατά το τέλος της τρίτης δεκαετίας της ζωής του άρχισε να εξασθενεί η ακοή του, ώσπου αργότερα έγινε ολοκληρωτικά κωφός. Έτσι, το 1811, σταμάτησε να διευθύνει και να εκτελεί μπροστά σε κοινό, και καταπιάστηκε αποκλειστικά με τη σύνθεση.

Ο Μπετόβεν ήταν εγγονός του Λούντβιχ φαν Μπετόβεν (1721-1773), ο οποίος ήταν μουσικός, με καταγωγή από την πόλη Μέχελεν, που ανήκε στις τότε Αυστριακές Κάτω Χώρες (σημερινή φλαμανδική περιοχή στο Βέλγιο). Ο παππούς του είχε μετακομίσει στη Βόννη σε ηλικία 21 ετών. Εκεί εργάστηκε ως βαρύτονος στην Αυλή του Εκλεκτοράτου της Κολωνίας, όμως κατόπιν έγινε διευθυντής ορχήστρας και αργότερα επιφανής μουσικός στη Βόννη. Ένα πορτρέτο που είχε ο ίδιος παραγγείλει διακοσμούσε τον τοίχο του εγγονού του μέχρι και το θάνατο του δεύτερου, θυμίζοντάς του τη μουσική καταγωγή του. Ο Λούντβιχ είχε έναν γιο, τον Γιόχαν (1740-1792), ο οποίος εργαζόταν ως τενόρος, ενώ έδινε και μαθήματα πληκτροφόρου και βιολιού, ώστε να ενισχύσει το εισόδημά του. Ο Γιόχαν νυμφεύθηκε τη Μαρία Μαγκνταλένα Κέβεριτς, το 1767, η οποία ήταν κόρη του Γιόχαν Χάινριχ Κέβεριτς (1701-1751), ο οποίος ήταν αρχιμάγειρας στην Αυλή της Αρχιεπισκοπής του Τριρ.

Ο Λούντβιχ ήταν παιδί του Γιόχαν Μπετόβεν και της συζύγου του Μαρίας και γεννήθηκε στη Βόννη. Δεν υπάρχει επίσημο έγγραφο για τη γέννησή του, ωστόσο υπάρχει έγγραφο για τη βάπτισή του σε καθολική εκκλησία, στην ενορία του Αγίου Ρέγκιους στις 17 Δεκεμβρίου του 1770. Όλα τα παιδιά εκείνης της εποχής στην περιοχή εκείνη, παραδοσιακά βαπτίζονταν ακριβώς την επομένη της γέννησής τους, ενώ επίσης είναι γνωστό ότι η οικογένεια του Μπετόβεν, καθώς και ο δάσκαλός του, Γιόχαν Άλμπρεχτσμπεργκ, γιόρταζαν την 16η Δεκεμβρίου ως γενέθλια, η οποία ημερομηνία είναι και η αποδεκτή από την επιστημονική κοινότητα ως η ημερομηνία γέννησης του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν (ήτοι 16 Δεκεμβρίου 1770). Από τα συνολικά επτά παιδιά της οικογένειας Μπετόβεν, μόνο ο Λούντβιχ, ο δευτερότοκος και άλλα δύο νεαρότερα αδέλφια επέζησαν. Ο ένας εξ αυτών ήταν ο Κάσπερ Άντον Καρλ, ο οποίος γεννήθηκε στις 8 Απριλίου του 1774 και ο άλλος ο Νίκολαους Γιόχαν ο νεότερος, ο οποίος γεννήθηκε στις 2 Οκτωβρίου του 1776.

Ο πρώτος δάσκαλος μουσικής του Λούντβιχ ήταν ο πατέρας του. Αργότερα είχε και άλλους τοπικούς δασκάλους, όπως τον οργανίστα Γκίλες φον ντεν Έεντεν, τον Τομπίας Φρίντριχ Πφάιφερ (οικογενειακός φίλος) και τον Φραντς Ροβαντίνι (ο οποίος τον έμαθε να παίζει βιολί και βιόλα). Η μουσική του εκπαίδευση ξεκίνησε όταν ήταν σε ηλικία 5 ετών και ήταν σκληρή και βάναυση, πολλές φορές κάνοντάς τον μικρό Λούντβιχ να ξεσπά σε δάκρυα, ειδικότερα από τη συμμετοχή του Πφάιφερ σε όλο αυτό, ο οποίος είχε πρόβλημα αϋπνίας και πολλές φορές τον ανάγκαζε βράδυ να σηκωθεί από το κρεβάτι του και να μελετήσει στο πληκτροφόρο. Το μουσικό του ταλέντο ήταν φανερό ήδη από πολύ νεαρή ηλικία. Ο Γιόχαν, που γνώριζε την επιτυχία που είχε κάνει ο Λέοπολντ Μότσαρτ με τον γιο του ( Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, καθώς και την κόρη του Νάννερλ, προσπάθησε να προωθήσει και τον γιο του ως ένα παιδί θαύμα, όπως ήταν ο Μότσαρτ, λέγοντας κιόλας ότι ήταν έξι ετών, ενώ ήταν εφτά προς οχτώ, στις αφίσες της πρώτης δημόσιας εμφάνισής του, η οποία έγινε το Μάρτιο του 1778.

Λίγο καιρό μετά το 1779, ο Μπετόβεν ξεκίνησε τις σπουδές του μαζί με τους σημαντικότερους καθηγητές μουσικής της Βόννης, όπως τον Κρίστιαν Γκότλομπ Νέεφε, ο οποίος ήταν οργανίστας σε πριγκηπική αυλή εκείνη τη χρονιά. Ο Νέεφε του δίδαξε σύνθεση, και ήδη από το Μάρτιο του 1783 τον είχε βοηθήσει να γράψει την πρώτη του σύνθεση: ένα σετ για πληκτροφόρα (WoO 63.). Ο Μπετόβεν ξεκίνησε σιγά σιγά να εργάζεται ως βοηθός οργανίστα με τον Νέεφε, αρχικά χωρίς να πληρώνεται (1781) και κατόπιν επί πληρωμή (1784), υπό τον μαέστρο Αντρέα Λουκέσι. Οι πρώτες του τρεις σονάτες για πιάνο, ονόματι Kurfürst, αφιερώθηκαν στον Μαξιμίλιαν Φρέντερικ (1708-1784), Εκλέκτορα της Αρχιεπισκοπής της Κολωνίας, και δημοσιεύθηκαν το 1783. Ο Μαξιμίλιαν Φρέντερικ κατάλαβε γρήγορα το ταλέντο του Μπετόβεν και τον υποστήριξε στις κατοπινές μουσικές του σπουδές.

Ο νέος Εκλέκτορας της Βόννης, Μαξιμιλιανός Φραγκίσκος, αρχιδούκας της Αυστρίας ο νεότερος, γιος της αυτοκράτειρας Μαρίας Θηρεσίας της Αυστρίας επέφερε μεγάλες αλλαγές στη Βόννη. Μεγάλες αλλαγές έγιναν και στη Βιέννη από τον αδελφό του, Γιόζεφ, ο οποίος εισήγαγε μεταρρυθμίσεις βασισμένες στον Διαφωτισμό, οι οποίες επαύξησαν τη στήριξη των σπουδών και των τεχνών. Ο έφηβος τότε Μπετόβεν επηρεάστηκε αρκετά από αυτές τις μεταρρυθμίσεις και αλλαγές. Πιθανό θεωρείται να επηρεάστηκε κι από τις πρωτοπόρες ιδέες του Ελευθεροτεκτονισμού, καθότι, μεταξύ αυτών και ο Νέεφε, πολλοί από τον περίγυρό του ήταν μέλη του τοπικού τμήματος του Τάγματος των Ιλλουμινάτι.

Τον Δεκέμβριο του 1786 ο Μπετόβεν ταξίδεψε στη Βιέννη για πρώτη φορά, με έξοδα του εργοδότη του και με την ελπίδα να μαθητεύσει στο πλευρό του Μότσαρτ. Οι λεπτομέρειες της σχέσης τους είναι έως και σήμερα αδιευκρίνιστες, ακόμα και το γεγονός αν πράγματι ποτέ συναντήθηκαν. Εκείνο το διάστημα έμαθε ότι η μητέρα του αρρώστησε σοβαρά και αποχώρησε γρήγορα από τη Βιέννη με προορισμό τη Βόννη τον Μάιο του 1787. Μετά από ένα μικρό χρονικό διάστημα η μητέρα του πέθανε και ο πατέρας του βυθίστηκε ακόμα περισσότερο στον αλκοολισμό. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να γίνει υπεύθυνος για τη φροντίδα των δύο μικρότερων αδελφών του, με συνέπεια να περάσει πέντε χρόνια στη Βόννη.

Εκείνα τα χρόνια γνώρισε πολλές σπουδαίες προσωπικότητες της ζωής του. Ο Φραντς Βέγκλερ, ένας φοιτητής της ιατρικής, τον σύστησε στην οικογένεια φον Μπρόινινγκ (με τον Βέγκλερ να παντρεύεται μία από τις κόρες της οικογένειας). Ο Μπετόβεν συχνά επισκεπτόταν την οικία της οικογένειας αυτής, όπου δίδαξε πιάνο σε κάποια από τα παιδιά της. Εκεί έμαθε για τη γερμανική και την κλασική λογοτεχνία. Η ατμόσφαιρα του σπιτικού αυτού ήταν ευχάριστη για αυτόν, σε αντίθεση με το δικό του, το οποίο είχε κυριευθεί πλήρως από τον αυταρχικό και αλκοολικό πατέρα του. Εκείνη την περίοδο, ήρθε και σε επαφή με τον κόμη Φερδινάνδο φον Βάλντσταϊν, ο οποίος έγινε φίλος του και (οικονομικός) υποστηριχτής του σχεδόν σε όλη του τη ζωή.

To 1789 ο Μπετόβεν κατάφερε με δικαστική εντολή να λαμβάνει τα μισά έσοδα του πατέρα του ώστε να πηγαίνουν άμεσα σε αυτόν, για να μπορεί να συντηρεί την οικογένεια. Εκεί συνεισέφερε περισσότερο, παίζοντας βιόλα σε ορχήστρα της τοπικής πριγκηπικής Αυλής. Αυτό τον έκανε να μάθει περισσότερα για τις όπερες, μεταξύ αυτών και τρεις του Μότσαρτ, που εκείνη την περίοδο είχαν εκτελεστεί στο κοινό. Εκείνη την περίοδο έγινε φίλος και με τον φλαουτίστα και βιολονίστα Άντον Ρέιχα, με τον οποίο είχαν την ίδια ηλικία και ο οποίος ήταν ανιψιός του μαέστρου της ορχήστρας της τοπικής πριγκηπικής Αυλής Γιόζεφ Ρέιχα.

Από το 1790 έως και το 1792 συνέθεσε έναν σημαντικό αριθμό έργων (όμως κανένα δεν δημοσιεύθηκε εκείνον τον καιρό, και τα περισσότερα εξ αυτών κατηγοριοποιήθηκαν ως WoO.), το οποίο δείχνει την ωριμότητα που είχε αποκτήσει ο συνθέτης και την εξέλιξη που είχε σημειώσει. Μουσικολόγοι είχαν αναγνωρίσει θέματα σχεδόν παρόμοια με αυτό της 3ης Συμφωνίας σε ένα σετ έργων του, που έγραψε το 1791. Εκείνη την περίοδο, μάλλον λόγω Νέεφε, ο Μπετόβεν επιφορτίστηκε να συνθέσει καντάτες για το θάνατο του αυτοκράτορα Ιωσήφ Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, καθώς και τη διαδοχή αυτού από τον Λεοπόλδο Β΄. Οι δύο αυτές καντάτες μπήκαν στον κατάλογο ως WoO 87 και WoO 88. Τα έργα αυτά ποτέ δεν εκτελέστηκαν κατά την περίοδο αυτή, αλλά παρέμειναν χαμένα μέχρι και τη δεκαετία του 1880. Βεβαίως, βάσει του Μπραμς, ήταν πλήρως μπετοβενικά έργα και είχαν μία προφητική τραγικότητα, η οποία θα χαρακτήριζε γενικότερα τη μουσική του και θα τη διαχώριζε από την τυπική κλασσική.

Πιθανότατα προς τα τέλη του 1790 γνώρισε τον Γιόζεφ Χάυντν, όταν ο τελευταίος ταξίδευε προς το Λονδίνο και σταμάτησε στη Βόννη την περίοδο των Χριστουγέννων. Ενάμιση χρόνο αργότερα συναντήθηκαν ξανά στη Βόννη, όταν ο Χάυντν επέστρεφε από το ταξίδι του στο Λονδίνο και πήγαινε προς τη Βιέννη. Εκείνη κάπου την περίοδο ήταν που ήρθαν σε συμφωνία, ώστε ο Μπετόβεν να μαθητεύσει στο πλευρό του.

Με τη βοήθεια του Εκλέκτορα, ο Μπετόβεν έφυγε από τη Βόννη το Νοέμβριο του 1792 με προορισμό τη Βιέννη, επάνω στην ώρα των φημών περί του ξεσπάσματος του Πολέμου του Πρώτου Συνασπισμού, ενώ λίγο καιρό αφού έφτασε στη Βιέννη πληροφορήθηκε και το θάνατο του πατέρα του, χωρίς τελικά να παρευρεθεί στην κηδεία του. Εκείνη την εποχή πέθανε και ο Μότσαρτ. Ο κόμης Βάλντσταϊν σε ένα γράμμα του στον Μπετόβεν έγραφε: " Μέσω της αδιάλειπτης επιμέλειάς σου, θα λάβεις το πνεύμα του Μότσαρτ, μέσω του Χάυντν ". Έτσι κατά τα επόμενη έτη ο Μπετόβεν ανταποκρίθηκε στο γενικό αίσθημα, ότι ήταν ο διάδοχος του προσφάτως θανόντος Μότσαρτ, μέσω των σπουδών του κοντά στον καθηγητή του και γράφοντας κομμάτια με μοναδικό μοτσαρτικό ύφος.

Στην αρχή δεν εδραιώθηκε ως συνθέτης, αλλά περισσότερο αφιερώθηκε στις σπουδές του και στην εκτέλεση. Υπό τη διδασκαλία του Χάυντν, έμαθε και αντίστιξη. Εκείνη την περίοδο διδάχθηκε και βιολί υπό τις οδηγίες του Ίγκνατς Σούπαντσικ. Επίσης έλαβε και κάποιες γνώσεις αναφορικά με τον ιταλικό τρόπο τραγουδιού από τον Αντόνιο Σαλιέρι, η σχέση με τον οποίο κράτησε από το 1802 έως και το 1809. Νωρίτερα, όταν ο Χάυντν επέστρεψε από την Αγγλία, ο Εκλέκτορας της Βόννης τον ανέμενε να επιστρέψει κι αυτός, όμως ο Μπετόβεν παρέμεινε στη Βιέννη στο πλευρό του Γιόχαν Γκέοργκ Άλμπρεχτσμπεργκερ και άλλων δασκάλων. Η υποστήριξη από τον Εκλέκτορα έπαυσε, όμως αρκετοί ευγενείς είχαν διακρίνει τις ικανότητες του και του προσέφεραν αυτοί οικονομική υποστήριξη, μεταξύ αυτών οι πρίγκηπες Γιόζεφ Φραντς φον Λόπκοβιτς και Καρλ φον Λιχνόφσκι και ο βαρώνος Γκότφριντ φαν Ζβίτεν.

Περί το 1793 είχε ήδη εδραιώσει τη φήμη του στα σαλόνια των ευγενών ως ένας πολύ καλός μουσικός στον αυτοσχεδιασμό, ενώ συχνά έπαιζε και πρελούδια και φούγκες από το Καλοσυγκερασμένο Κλειδοκύμβαλο του Μπαχ. Ο φίλος του, Νίκολαους Σίμροκ είχε ξεκινήσει να εκδίδει κάποιες από τις συνθέσεις του, οι οποίες στην αρχή ήταν γνωστές ως ένα σετ παραλλαγών (WoO 66). Την ίδια εποχή είχε ήδη εδραιώσει και τη φήμη του ως βιρτουόζος του πιάνου στη Βιέννη, όμως έως και το 1795 δεν είχε δημοσιεύσει κάποιο έργο του. Η πρώτη του δημοσίευση έγινε το Μάρτιο του 1795, ένα κοντσέρτο το οποίο ο ίδιος το είχε εκτελέσει, χωρίς όμως να ξέρουμε αν αυτό ήταν το πρώτο του ή το δεύτερό του κοντσέρτο για πιάνο. Αμέσως μετά από αυτή την εκτέλεση δημοσίευσε την πρώτη του σύνθεση με αριθμό opus (αριθμός μουσικού έργου), την "Τρίο Πιάνο, Op. 1". Όλες αυτές οι συνθέσεις είχαν αφιερωθεί στον πρίγκηπα Καρλ φον Λιχνόφσκι, ο οποίος τον υποστήριζε οικονομικά, με τα κέρδη του να φτάνουν να μπορούν να του καλύψουν μια ολόκληρη χρονιά.

Ο Μπετόβεν συνέθεσε τα πρώτα έξι κουαρτέτα εγχόρδων μεταξύ 1798 και 1800, τα οποία του ανατέθηκαν -αλλά και αφιερώθηκαν- στον πρίγκηπα φον Λόπκοβιτς και δημοσιεύθηκαν το 1801. To 1800 και το 1803 πραγματοποιήθηκαν και οι πρεμιέρες της Πρώτης και της Δεύτερης Συμφωνίας του, οι οποίες εν πολλοίς τον έκαναν έναν από τους σπουδαιότερους νέους συνθέτες της εποχής, μαζί με τους Μότσαρτ και Χάυντν. Παράλληλα συνέχισε να συνθέτει και άλλες φόρμες, ειδικότερα στις σονάτες για πιάνο, με μία από τις σημαντικότερες εκείνης της εποχής να είναι η (Op. 13), την οποία ο Κούπερ περιγράφει ως " ένα πέρασμα από όλες τις προηγούμενες συνθέσεις του σε δύναμη, ύφος, βάθος συναισθημάτων, επίπεδο αυθεντικότητας και εφευρετικότητας μοτίβου και τονικού χειρισμού". Το 1799 είχε ολοκληρώσει και τη σύνθεσή του Septet (Op. 20), η οποία ήταν ένα από τα σπουδαιότερα έργα του.

Για την πρεμιέρα της Πρώτης του Συμφωνίας ο Μπετόβεν προσλήφθηκε από το αυστριακό Εθνικό Θέατρο στη Βιέννη (Burgtheater) στις 2 Απριλίου του 1800 και μαζί με αυτήν εκτέλεσε ένα μακροσκελές μουσικό πρόγραμμα, το οποίο περιείχε και έργα του Χάυντν και του Μότσαρτ, όπως επίσης και τη Septet του, καθώς επίσης και κοντσέρτα του για πιάνο. Το έντυπο της εποχής Allgemeine Musikalische Zeitung (μετ. Γενική Μουσική Εφημερίδα) χαρακτήρισε εκείνη την παράσταση ως " το πιο ενδιαφέρον μουσικό γεγονός μετά από πολύ καιρό ". Ωστόσο δεν έλειψε και η αρνητική κριτική, η οποία κριτικάρισε τους μουσικούς, οι οποίοι φαίνονταν να μη δίνουν προσοχή στο τι έπαιζε ο σολίστ.

Σε αντίθεση με την πλειονότητα των συνθετών της εποχής ο Μπετόβεν δεν ανήκε στην Αυλή, ούτε εργάστηκε για την Εκκλησία, αλλά διατήρησε την ανεξαρτησία του ως συνθέτης. Κατόρθωνε να συντηρείται είτε με έσοδα από τις δημόσιες συναυλίες του είτε παράγοντας έργα κατά παραγγελία. Την πρώτη δημιουργική του περίοδο κατάφερε να καθιερωθεί στη Βιένη χάρη στη σημαντική υποστήριξη του αριστοκρατικού κύκλου της Αυστρίας, της Βοημίας και της Ουγγαρίας.

Ένα από τα σημαντικότερα και το πιο τραγικό γεγονός της ζωής του Μπετόβεν αποτέλεσε η κώφωσή του. Άρχισε να χάνει την ακοή του σταδιακά από την ηλικία των 26 ετών το 1796 (κατά άλλους άρχισε λίγα χρόνια αργότερα) και περίπου το 1820 θεωρείται πως ήταν ολοκληρωτικά κωφός. Το γεγονός αυτό προκαλούσε μεγάλη θλίψη στον Μπετόβεν, η οποία αποτυπώνεται και σε γράμμα του προς τους αδελφούς του, το 1802, με την παράκληση να διαβαστεί μετά το θάνατό του, γνωστό και ως Διαθήκη του Heiligenstadt. Παρά την απώλεια της ακοής του έγραψε μουσική μέχρι το τέλος της ζωής του. Η υγεία του Μπετόβεν ήταν γενικά κακή και το 1826 επιδεινώθηκε δραστικά, γεγονός που οδήγησε και στο θάνατό του τον επόμενο χρόνο.

Στην κηδεία του Μπετόβεν, που έγινε στις 29 Μαρτίου του 1827, ο Φραντς Σούμπερτ ήταν ένας από τους 36 λαμπαδηφόρους.

Το έργο του Μπετόβεν διακρίνεται κυρίως σε τρεις χρονικές περιόδους. Η πρώτη αρχίζει από τις δημιουργίες του μέχρι το 1802, οπότε και δημιουργεί το προσωπικό του ύφος. Η δεύτερη περίοδος διαρκεί περίπου μέχρι το 1816 και ο Μπετόβεν είναι ήδη ένας αναγνωρισμένος συνθέτης. Η τελευταία περίοδος διακρίνεται από την παρουσία του ρομαντικού στοιχείου στις συνθέσεις του.

Τις πρώτες σονάτες που συνέθεσε ο Μπετόβεν τις αφιέρωσε στον Χάιντν, που αποτέλεσε και το σημαντικότερο δάσκαλό του. Οι σονάτες αυτές χαρακτηρίζονται από μεγάλες ομοιότητες με αντίστοιχες συνθέσεις του Χάιντν. Η σημαντικότερη ίσως από αυτές είναι η Παθητική (op. 13). Άλλες εμφανείς επιδράσεις είναι ο Μότσαρτ, ο Μούτσιο Κλεμέντι (Muzio Clementi) και ο Γιαν Ντούσεκ (Jan Dussek). Τον Απρίλιο του 1800, ο Μπετόβεν παρουσίασε την 1η Συμφωνία και δύο χρόνια αργότερα τη 2η Συμφωνία. Η πρώτη ακολουθεί περισσότερο τα κλασικά πρότυπα, ενώ η δεύτερη χαρακτηρίζεται από περισσότερες καινοτομίες, κυρίως ως προς τη δομή της. Τα πρώτα έργα του Μπετόβεν διακρίνονται γενικά από συχνές εναλλαγές στη δυναμική και έντονες αντιθέσεις ή εξάρσεις. Στην πρώτη περίοδο ανήκουν επιπλέον τα έξι πρώτα κουαρτέτα εγχόρδων (op. 18) και τα δύο πρώτα κοντσέρτα για πιάνο.

Κατά τη διάρκεια της δεύτερης δημιουργικής περιόδου του ο Μπετόβεν έχει αναγνωριστεί σχεδόν σε ολόκληρη την Ευρώπη ως συνθέτης και πιανίστας. Παράλληλα αναπτύσσει ένα περισσότερο προσωπικό ύφος, το οποίο χαρακτηρίζεται συχνά ως "ηρωικό". Η περίοδος αυτή ξεκινά με την 3η Συμφωνία (ή Ηρωική Συμφωνία), η οποία είναι πολύ μεγάλη σε διαστάσεις για τα πρότυπα της εποχής και χαρακτηρίζεται από αρκετές παρεκτροπές από την κλασική δομή των συμφωνιών. Το δεύτερο μέρος ( Πένθιμο Εμβατήριο) έχει εμβατηριακό χαρακτήρα και θεωρείται αναφορά στη Γαλλική Επανάσταση. Αφιερώθηκε αρχικά στον Ναπολέοντα Α΄ Βοναπάρτη.

Την ίδια περίοδο ο Μπετόβεν συνθέτει και τη μοναδική του όπερα, τη . Κεντρικός χαρακτήρας της είναι η Λεονόρα, η οποία μεταμφιεσμένη σε άνδρα σώζει το σύζυγο της από τη φυλακή. Η όπερα παραπέμπει επίσης στη Γαλλική Επανάσταση, με τη Λεονόρα να ενσαρκώνει τα ιδανικά της. Η πρώτη παράσταση της όπερας δόθηκε το 1805, αλλά ακολούθησαν άλλες δύο εκδοχές της το 1806 και το 1814.

Την περίοδο 1806-1808 ο Μπετόβεν ολοκλήρωσε την 4η, την και την 6η Συμφωνία (ή Ποιμενική), ενώ το 1812 γράφτηκε η 7η και η 8η Συμφωνία. Στη δεύτερη περίοδο του Μπετόβεν ανήκουν ακόμα τα τρία τελευταία κοντσέρτα για πιάνο, το μοναδικό κοντσέρτο για βιολί, πέντε κουαρτέτα εγχόρδων (7-11) και έξι επιπλέον σονάτες για πιάνο στις οποίες περιλαμβάνεται η σονάτα Waldstein και η Appassionata.

Το 1816 το προχωρημένο στάδιο απώλειας ακοής του Μπετόβεν αναγκάζει το συνθέτη να αποσυρθεί από πολλές κοινωνικές εκδηλώσεις. Οι συνθέσεις αυτής της περιόδου είναι μεγαλοπρεπείς, με μεγαλύτερο πνευματικό βάθος, ενώ η δομή τους θεωρείται γενικά πιο αφηρημένη και ασαφής. Στα τελευταία έργα του, ο Μπετόβεν χρησιμοποίησε επίσης πολύ συχνά το στοιχείο των παραλλαγών. Οι παραλλαγές Diabelli θεωρούνται από τα σημαντικότερα έργα αυτού του είδους και αποτέλεσαν σημείο αναφοράς για αρκετά έργα της Ρ ομαντικής περιόδου.

Η τρίτη δημιουργική περίοδος χαρακτηρίζεται από την ολοκλήρωση της 9ης Συμφωνίας, η οποία παρουσιάστηκε δημόσια το Μάιο του 1824. Αναφέρεται πως ο Μπετόβεν, που φαινομενικά διηύθυνε το έργο, δεν ήταν σε θέση να ακούσει τα χειροκροτήματα του πλήθους και χρειάστηκε να τον στρέψει προς το κοινό για υπόκλιση μία από τις σολίστ. Στην 9η Συμφωνία υπάρχει ένα στοιχείο καινοτομίας, που είναι η χρήση χορωδίας και τεσσάρων μονωδών στη μελοποίηση του ποιήματος Ωδή στη Χαρά του Σίλερ (Friedrich Schiller). Θεωρείται ως σήμερα ένα από τα αριστουργήματα στην ιστορία της μουσικής αν και, σε ορισμένα σημεία, ο συνθέτης έχει (πιθανόν λόγω της κώφωσής του) γράψει για ορισμένα όργανα (όπως το κόρνο) νότες που δεν τις διαθέτουν. Άλλα έργα που ανήκουν στην τελευταία περίοδο δημιουργίας του Μπετόβεν είναι τα τελευταία έξι κουαρτέτα εγχόρδων, οι τελευταίες έξι σονάτες για πιάνο, καθώς και η Missa Solemnis ( Επίσημη Λειτουργία), έργο θρησκευτικής αντιστικτικής μουσικής.

Richard Wagner: Beethoven: Μία Συμβολή Στη Φιλοσοφία Της Μουσικής, μετάφρ. Ιωάννης Φούλιας, εισαγωγή - επιμ. Μ. Τσέτσος, Εκδόσεις Νεφέλη, Αθήνα 2013.

Ηλίας Χρυσοχοϊδης, "Ludwig van Beethoven: Klaviersonate op. 27, nr 2 (Πρώτο Μέρος) - Μια Ερμηνευτική Ανάλυση", Μουσικοτροπίες 3/1995, 40-45.

Ηλίας Χρυσοχοϊδης (μετάφρ.), Barry Cooper, "Beethoven's Place in Music History", The Beethoven Compendium: A Guide to Beethoven's life and music, ed. by Barry Cooper et al. (London: Thames and Hudson, 1991), Mousikotropies 2/1994, 41-43.

# data[].attributes.attachment_link.title
Λούντβιχ βαν Μπετόβεν - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο Λούντβιχ βαν Μπεττόβεν ( γερμανικά: Ludwig van Beethoven, ορθή προφορά: Λούντβιχ φαν Μπέετχοφεν , ˈluːtvɪç fan ˈbeːthoːfn̩ , 17 Δεκεμβρίου 1770 - 26 Μαρτίου 1827) ήταν Γερμανός συνθέτης και πιανίστας της κλασικής μουσικής. Μέχρι και σήμερα θεωρείται ως ένας από τους σπουδαιότερους συνθέτες όλων των εποχών.

# data[].attributes.headline
Ερώτηση αναγνωστικής ανταπόκρισης: "Να βρείτε πληροφοριακό υλικό για ανθρώπους που είχαν κινητικά ή άλλα προβλήματα και ξεχώρισαν στη ζωή τους."

# data[].attributes.subject
Ερώτηση αναγνωστικής ανταπόκρισης: "Να βρείτε πληροφοριακό υλικό για ανθρώπους που είχαν κινητικά ή άλλα προβλήματα και ξεχώρισαν στη ζωή τους."

# data[].attributes.headline
Μπέκα Ιωάννα, Α1

# data[].attributes.subject
Μπέκα Ιωάννα, Α1

# data[].attributes.attachment_link.title
Α1, Μπέκα Ιωάννα

# data[].attributes.headline
Καφάλη Αποστολία, Α1

# data[].attributes.subject
Καφάλη Αποστολία, Α1

# data[].attributes.attachment_link.title
Α1, Καφάλη Αποστολία

# data[].attributes.headline
Ματθαιλής Θανάσης, Α2

# data[].attributes.subject
Ματθαιλής Θανάσης, Α2

# data[].attributes.attachment_link.title
Α2. Ματθαιλής Θανάσης

# data[].attributes.headline
Μηνοβγίδου Κυριακή, Α2

# data[].attributes.subject
Μηνοβγίδου Κυριακή, Α2

# data[].attributes.attachment_link.title
Α2, Μηνοβγίδου Κυριακή

# data[].attributes.headline
Κασιδοπούλου Νεκταρία, Α2

# data[].attributes.subject
Κασιδοπούλου Νεκταρία, Α2

# data[].attributes.attachment_link.title
Α2, Κασιδοπούλου Νεκταρία

# data[].attributes.headline
Μερεντίτη Μαρία, Α2

# data[].attributes.subject
Μερεντίτη Μαρία, Α2

# data[].attributes.attachment_link.title
Α2, Μερεντίτη Μαρία

# data[].attributes.headline
Μπαρτζοπούλου Αναστασία, Α1

# data[].attributes.subject
Μπαρτζοπούλου Αναστασία, Α1

# data[].attributes.attachment_link.title
Α1, Μπαρτζοπούλου Αναστασία

# data[].attributes.headline
Τσιουτσιουλικλή Αθανασία, Α3

# data[].attributes.subject
Τσιουτσιουλικλή Αθανασία, Α3

# data[].attributes.attachment_link.title
Α3, Τσιουτσιουλικλή Αθανασία

# data[].attributes.headline
Τσιάρας Θεόδωρος, Α3

# data[].attributes.subject
Τσιάρας Θεόδωρος, Α3

# data[].attributes.attachment_link.title
Α3, Τσιάρας Θεόδωρος

# data[].attributes.headline
Γαβριήλογλου Έλλη, Α2

# data[].attributes.subject
Γαβριήλογλου Έλλη, Α2

# data[].attributes.attachment_link.title
Α2, Γαβριήλογλου Έλλη

# data[].attributes.headline
Κωστούλας Θωμάς, Α1

# data[].attributes.subject
Κωστούλας Θωμάς, Α1

# data[].attributes.attachment_link.title
Α1, Κωστούλας Θωμάς

# data[].attributes.headline
Χρηστίδου Ευαγγελία, Α3

# data[].attributes.subject
Χρηστίδου Ευαγγελία, Α3

# data[].attributes.attachment_link.title
Α3, Χρηστίδου Ευαγγελία

# data[].attributes.headline
Χαραλαμπίδου Νικολέτα- Ολυμπία, Α3

# data[].attributes.subject
Χαραλαμπίδου Νικολέτα- Ολυμπία, Α3

# data[].attributes.attachment_link.title
Α3, Χαραλαμπίδου Νικολέτα- Ολυμπία

# data[].attributes.headline
Χαλκίδου Όλγα, Α3

# data[].attributes.subject
Χαλκίδου Όλγα, Α3

# data[].attributes.attachment_link.title
Α3, Χαλκίδου Όλγα

# data[].attributes.headline
Τσαχουρίδου Φρειδερίκη, Α3

# data[].attributes.subject
Τσαχουρίδου Φρειδερίκη, Α3

# data[].attributes.attachment_link.title
Α3, Τσαχουρίδου Φρειδερίκη

# data[].attributes.headline
Ταρασίδου Γλυκερία, Α3

# data[].attributes.subject
Ταρασίδου Γλυκερία, Α3

# data[].attributes.attachment_link.title
Α3, Ταρασίδου Γλυκερία

# data[].attributes.headline
Ράντου Σωτηρία, Α3

# data[].attributes.subject
Ράντου Σωτηρία, Α3

# data[].attributes.attachment_link.title
Α3, Ράντου Σωτηρία

# data[].attributes.headline
Πνευματικάκης Άγγελος, Α3

# data[].attributes.subject
Πνευματικάκης Άγγελος, Α3

# data[].attributes.attachment_link.title
Α3, Πνευματικάκης Άγγελος

# data[].attributes.headline
Ντίκα Όλγα, Α2

# data[].attributes.subject
Ντίκα Όλγα, Α2

# data[].attributes.attachment_link.title
Α2, Ντίκα Όλγα

# data[].attributes.headline
Καρέλη Ιωάννα, Α2

# data[].attributes.subject
Καρέλη Ιωάννα, Α2

# data[].attributes.attachment_link.title
Α2, Καρέλη Ιωάννα

# data[].attributes.headline
Καζαμπάκας Κωνσταντίνος, Α2

# data[].attributes.subject
Καζαμπάκας Κωνσταντίνος, Α2

# data[].attributes.attachment_link.title
Α2, Καζαμπάκας Κωνσταντίνος

# data[].attributes.headline
Λαζίδου Κατερίνα, Α1

# data[].attributes.subject
Λαζίδου Κατερίνα, Α1

# data[].attributes.attachment_link.title
Α1, Λαζίδου Κατερίνα

# data[].attributes.headline
Κυτίδου Στέλλα, Α1

# data[].attributes.subject
Κυτίδου Στέλλα, Α1

# data[].attributes.attachment_link.title
Α1, Κυτίδου Στέλλα

# data[].attributes.headline
Δημητρίου Παναγιώτης, Α1

# data[].attributes.subject
Δημητρίου Παναγιώτης, Α1

# data[].attributes.attachment_link.title
Α1, Δημητρίου Παναγιώτης

# data[].attributes.headline
Ταρασίδου Αγγελική, Α3

# data[].attributes.subject
Ταρασίδου Αγγελική, Α3

# data[].attributes.attachment_link.title
Α3, Ταρασίδου Αγγελική

# data[].attributes.headline
Λάζου Μαρία, Α2

# data[].attributes.subject
Λάζου Μαρία, Α2

# data[].attributes.attachment_link.title
A2, Λάζου Μαρία

# data[].attributes.headline
Αποστολίδης Στέλιος, Α2

# data[].attributes.subject
Αποστολίδης Στέλιος, Α2

# data[].attributes.attachment_link.title
Α2, Αποστολίδης Στέλιος

# data[].attributes.headline
Χρυσοχόου Ειρήνη, Α3

# data[].attributes.subject
Χρυσοχόου Ειρήνη, Α3

# data[].attributes.attachment_link.title
Α3, Χρυσοχόου Ειρήνη

# data[].attributes.headline
Σαχινίδης Χάρης, Α3

# data[].attributes.subject
Σαχινίδης Χάρης, Α3

# data[].attributes.attachment_link.title
Α3, Σαχινίδης Χάρης

# data[].attributes.headline
Κομπούρα Κατερίνα, Α1

# data[].attributes.subject
Κομπούρα Κατερίνα, Α1

# data[].attributes.attachment_link.title
Α1, Κομπούρα Κατερίνα

# data[].attributes.headline
Ράντου Σωτηρία, Α3

# data[].attributes.subject
Ράντου Σωτηρία, Α3

# data[].attributes.attachment_link.title
Α3, Ράντου Σωτηρία

# data[].attributes.headline
Ερώτηση δημιουργικής γραφής: "Τι φαντάζεστε ότι θα είχε συμβεί αν ο Βάνκας έγραφε σωστά τη διεύθυνση του παππού του; Να συνεχίσετε την ιστορία."

# data[].attributes.subject
Ερώτηση δημιουργικής γραφής: "Τι φαντάζεστε ότι θα είχε συμβεί αν ο Βάνκας έγραφε σωστά τη διεύθυνση του παππού του; Να συνεχίσετε την ιστορία."

# data[].attributes.headline
Α. Ερώτηση δημιουργικής γραφής: "Αν ο παππούς αντιδρούσε στη συμπεριφορά του ζευγαριού, τι πιστεύετε ότι θα τους έλεγε;"                                           Β. Ερώτηση αναγνωστικής ανταπόκρισης: "Να καταγράψετε τα συναισθήματά σας για τους δικούς σας παππούδες και γιαγιάδες."    

# data[].attributes.subject
Α. Ερώτηση δημιουργικής γραφής: "Αν ο παππούς αντιδρούσε στη συμπεριφορά του ζευγαριού, τι πιστεύετε ότι θα τους έλεγε;"                                           Β. Ερώτηση αναγνωστικής ανταπόκρισης: "Να καταγράψετε τα συναισθήματά σας για τους δικούς σας παππούδες και γιαγιάδες."    

# data[].attributes.headline
Ερώτηση δημιουργικής γραφής: "Να παρουσιάσετε τη συνέχεια της περιπέτειας της Αλίκης, όπως εσείς τη φαντάζεστε."

# data[].attributes.subject
Ερώτηση δημιουργικής γραφής: "Να παρουσιάσετε τη συνέχεια της περιπέτειας της Αλίκης, όπως εσείς τη φαντάζεστε."

# data[].attributes.headline
Ερώτηση δημιουργικής γραφής: "Αφηγηθείτε με δικά σας λόγια πώς φαντάζεστε ότι πραγματοποίησαν οι πιτσιρίκοι το σαμποτάζ."

# data[].attributes.subject
Ερώτηση δημιουργικής γραφής: "Αφηγηθείτε με δικά σας λόγια πώς φαντάζεστε ότι πραγματοποίησαν οι πιτσιρίκοι το σαμποτάζ."

# data[].attributes.headline
Ερώτηση αναγνωστικής ανταπόκρισης: "Να συγκρίνετε ένα ταξίδι με πλοίο και ένα ταξίδι με αυτοκίνητο και να εντοπίσετε τις διαφορές. Ποιο ταξίδι προτιμάτε;

# data[].attributes.subject
Ερώτηση αναγνωστικής ανταπόκρισης: "Να συγκρίνετε ένα ταξίδι με πλοίο και ένα ταξίδι με αυτοκίνητο και να εντοπίσετε τις διαφορές. Ποιο ταξίδι προτιμάτε;