# data[].attributes.attachment_link.title
Boże Narodzenie dla dzieci 🎄 Kazio i Świąteczne Tradycje: Adwent, Choinka, Wigilia 🎁 Film edukacyjny

# data[].attributes.body
YouTuber Simulator
To gra, w której użytkownik wciela się w rolę youtubera. Rozwijanie pasji nieuchronnie wiąże się ze stresem, który generują inni użytkownicy internetu komentujący streamy gracza. Zadaniem youtubera jest znaleźć odpowiedni balans między stresującym hobby a odpoczynkiem. Gra uczy także odpowiednich reakcji na złośliwe zachowania w internecie.

# data[].attributes.body
3 MAJA

Choć to dzień wolny od pracy, jednak wiele osób nie wie, jakie święto obchodzimy 3 maja. Od wielu lat to dzień, który wliczamy do długiego weekendu, zwanego potocznie majówką. Wtedy większość z nas skupia się na wypoczynku. 3 maja - co to za święto i dlaczego jest wolne od pracy?

3 maja - co to za święto? Tego dnia obchodzimy Święto Narodowe Trzeciego Maja. To święto państwowe ustanowione w 1919 roku, kiedy Polska odzyskała niepodległość, a potem ponownie w 1990. Święto Konstytucji 3 Maja obchodzone jest w ramach upamiętnienia uchwalenia Konstytucji w 1791 roku. Po II wojnie światowej zwyczaj obchodów powrócił i trwał aż do 1946 roku. Wtedy doszło do masowych demonstracji studenckich i w efekcie władze komunistyczne zabroniły organizowania obchodów 3 maja. 18 stycznia 1951 roku władze PRL zniosły Święto Konstytucji 3 maja. Dopiero w 1990 roku przywrócono Święto Narodowe Trzeciego Maja. Wówczas odbyły się uroczyste obchody na Placu Zamkowym. Konstytucja 3 maja była pierwszą w Europie i drugą na świecie ustawą regulującą ustrój prawny państwa.

# data[].attributes.body
26.10.2020r.

# data[].attributes.headline
Czy znasz postacie z bajek?pobaw się Quizem

# data[].attributes.subject
Czy znasz postacie z bajek?pobaw się Quizem

# data[].attributes.body
09.11.2020r.

# data[].attributes.attachment_link.description
Czy wiesz wszystko o bajkowych postaciach?

# data[].attributes.body
Co Pieskowa babcia dostała za wygranie wyścigu?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Pewnego razu do zakładu starego szewca przyszedł dziwny klient. Ubrany był elegancko, ale jakoś staromodnie. Mógłby to być aktor prosto z teatru lub człowiek z dawnych czasów. Miał długi pluszowy płaszcz, czarny cylinder i małą laseczkę. Pod pachą trzymał kartonowe pudełko, a na prawej dłoni nosił trzy pierścienie.

- Chciałem oddać buty do naprawy - powiedział donośnie i położył pudełko na ladzie.

- Oczywiście - odrzekł szewc Alfred i otworzył karton.

Buty, które zobaczył były równie dziwaczne jak sam klient. Szewc nigdy takich nie widział, choć pracował w tym fachu od bardzo wielu lat. Podeszwę miały z cienkiego, gładkiego drewna. W środku wełnianą wkładkę, a całość buta była z brązowej, eleganckiej skóry. Były mocno zniszczone, lecz widać było, że są z materiałów najlepszej jakości.

- Czy potrafi pan je naprawić i odnowić? - spytał tajemniczy klient.

- Raczej tak. Postaram się zrobić co w mojej mocy.

- Haha - zaśmiał się nieznajomy - Co w pana mooocy? - powtórzył przeciągle - To doskonale . Nie musi się pan śpieszyć. Wpadnę po nie dopiero za jakiś czas. Pożegnał się, ubierał cylinder i wyszedł.

Alfred długo przyglądał się butom. Wiedział, że naprawa ich nie będzie łatwa ale i tak nie miał nic innego do roboty. Od dawna nie miał żadnego klienta. Niewielu ludzi naprawia jeszcze buty. Większość wyrzuca zniszczone i kupuje nowe. Szewc uznał, że mocnym klejem naprawi pęknięte podeszwy, a skórę odnowi . Nie spodziewał się jednak, że te dziwaczne buty maja pewną moc.

Minęło pół roku, a tajemniczy klient nadal się nie zjawił. Buty od dawna już były gotowe. Leżały w pudełku i wyglądały jak nowe. Z niecierpliwością czekały na swojego właściciela. Były piękne, mocne i bardzo chciały chodzić. Szewc także czekał na klienta i żałował, że ich nie odbiera. W końcu postanowił zabrać je dla siebie. Skoro nie otrzymał zapłaty za swoją pracę to przynajmniej wziął naprawione buty. Przymierzył jednego. Okazało się, że był niesamowicie wygodny i pasował mu doskonale. Ubrał drugiego do pary, a wtedy stało się coś niezwykłego .Buty nagle zmieniły się na jego nogach i wcale nie wyglądały dziwacznie. Stały się eleganckie i gustowne. Szewc nie wierzył własnym oczom. Nie rozumiał jak to możliwe? Natomiast buty cieszyły się, że wreszcie wydostały się z pudełka. Chciały służyć Alfredowi, który tak dobrze się nimi zajmował.

Wracając do domu w nowych butach szewc czuł się wspaniale. Nogi same go niosły. Wcześniej często bolały go plecy i stopy, lecz teraz było inaczej. Czuł się jakby znów był młody. Stał się zdrowy, silny i energiczny. Buty potrafiły zmieniać nie tylko siebie, ale też ludzi. Jeśli kogoś polubiły to pomagały mu, jeśli nie to mogły nawet zaszkodzić. Szewc jak nigdy dotąd szedł okrężną drogą przez park. Od tego dnia nie nosił żadnych innych butów. Wkrótce wszyscy zauważyli, że bardzo się zmienił. Sąsiedzi widzieli jak wbiega po schodach na szóste piętro, dużo jeździ na rowerze i spaceruje. Alfred schudł i nabrał kondycji. Był z tego dumny, a buty były szczęśliwe, że miały dużo ruchu.

Pewnego razu odwiedził go wnuk Oskar. Dawno się nie widzieli.

- Ale ty wyrosłeś. Kawał chłopa z ciebie - zauważył Alfred

- Tak wiem. A ty dziadku też się zmieniłeś. Super wyglądasz. Chyba uprawiasz jakiś sport?

- Jasne. I to nie jeden. W końcu wziąłem się za siebie i dużo trenuję. A ty?

- Nie lubię sportu. Nie nadaję się do tego - powiedział Oskar

- Jak to? Dlaczego? Trzeba ćwiczyć! Wiesz dla kondycji, zdrowia... I dla dziewczyn oczywiście - uśmiechnął się Alfred- Wiem, co mówię.

- No tak, ale jakoś nie wiem co ćwiczyć? Wolno biegam, w piłkę słabo gram.

Słysząc to szewc od razu wpadł na pewien pomysł.

- Mam coś, co ci pomoże - powiedział i podał mu swoje buty.

- Ale dziadku! Nie będę w nich chodził - wykrzywił się - Nie mogę nosić butów po tobie.-Zaufaj mi. W końcu jestem szewcem i na butach znam się jak nikt inny. Nie będę cię przekonywał. Ubierz je raz, a sam zrozumiesz ile są warte?

Oskar wziął buty dziadka, żeby nie robić mu przykrości. Nie spodziewał się jednak, że tak szybko je ubierze. Gdy wracał do domu złapał go ulewny deszcz. Chłopak nie miał parasola, a jego trampki szybko przemokły. Woda chlupotała w nich i było mu zimno. Nagle poczuł jakby podarowane buty podskoczyły w reklamówce. Zajrzał do nich wystraszony.

- Co to? Chyba wydawało mi się - pomyślał. Buty leżały spokojnie na dnie torby. Szedł dalej, szczękając z zimna zębami kiedy znów to poczuł. Wyraźnie jakby buty chciały przypomnieć mu o sobie. Może przekonać jakoś do siebie. Nie wiadomo, ale na pewno dawały mu jakiś znak. Na szczęście zrozumiał o co chodzi. Po co marznąć, skoro w torbie ma suche buty. Postanowił je ubrać

- Mam nadzieje, że nikt znajomy mnie nie zobaczy - pomyślał. Ubrał je,a one od razu dopasowały się do jego stóp i zupełnie zmieniły fason. Nagle stały się fajne i młodzieżowe. Do tego niesamowicie wygodne. Oskar nie rozumiał jak jego dziadek to zrobił, ale był bardzo zadowolony. Biegł przez miasto przeskakując kałuże.

Rozdział 2 Nowe buty Oskara

Następnego dnia w szkole wszyscy od razu zauważyli nowe buty Oskara. Nikt nie miał takich.

- Skąd je masz?

- Gdzie kupiłeś?- pytali koledzy.

- Dostałem od dziadka . Jest szewcem i zrobił je dla mnie - tłumaczył z dumą Oskar.

Gdy wreszcie skończyły się lekcje wszyscy chłopcy poszli na boisko. Oskar nie grał zbyt dobrze, ale miał nadzieje, że nowe buty przyniosą mu szczęście. I tak też się stało. Potrafił kopać piłkę celnie i mocno jak nigdy wcześniej. Strzelił nawet bramkę i to z drugiego końca boiska. Mecz toczył się dla niego jak we śnie. Spełniło się jego największe marzenie. Magiczne buty pomagały mu. Choć grały pierwszy raz, to od razu pokochały tą grę. Lubiły zmieniać się i uczyć nowych rzeczy. Po meczu wszyscy chłopcy chwalili Oskara, a buty dumnie wyprężały swe czubki.

- Pięć do jednego dzięki tobie - gratulował mu Patryk.- .Ale ty grasz! Nie wiedziałem o tym

- Ani ja - powiedział Olek

- Chyba ćwiczyłeś? Co?

- Tak z tatą - skłamał Oskar. Nie mógł przyznać się, że to nie jego zasługa. Zrozumiał co dziadek miał na myśli mówiąc, że sam przekona się o wartości jego butów. Musiał mu podziękować. Po południu poszedł do jego zakładu.

- Dziadku te buty są ekstra! Powiedz mi jak to zrobiłeś? - wołał od drzwi.

- Ale co ja zrobiłem? Opowiadaj co się stało?

- No wiesz! Nagle świetnie gram w piłkę i szybko biegam. To dzięki tym butom? Prawda?

- No właśnie, nie wiem jak to możliwe, ale to prawda - przyznał dziadek - Też przekonałem się o ich mocy.

- To teraz musisz zrobić takich setki albo tysiące. Każdy chciałby takie mieć. Sprzedamy je i będziemy bogaci. Będziemy milionerami!- wołał podekscytowany Oskar

- Oj, niestety nie potrafię takich zrobić. Ja je tylko naprawiłem. To są jedyne takie buty o których mi wiadomo.

- Serio nie ty je zrobiłeś? To skąd je masz?

Szewc opowiedział chłopcu w jaki sposób zdobył magiczne buty. Zabronił mu mówić o tym komukolwiek. Kazał używać ich z rozwagą, aby nie było z tego powodu kłopotów. Obawiał się, żeby buty nie dostały się w niepowołane ręce, albo nie zaszkodziły im. Oskar wrócił do domu zawiedziony, że nie zostanie milionerem, ale szczęśliwy, że posiada jedyne magiczne buty. Chłopak chodził tylko w nich, aż do pewnego pechowego dnia, gdy poszedł na basen. Kiedy on pływał jakiś złodziej ukradł pozostawione w szatni najładniejsze buty. Zabrał także wyjątkowe buty Oskara. Gdy chłopak dowiedział się o tym był załamany. Stracił swój największy skarb. Pozbawiony butów wracał do domu w klapkach, jednak nie tym się martwił. Nie wiedział jak powiedzieć kolegom, że nie jest super graczem. Albo wytłumaczyć wszystkim, że nie potrafi już szybko biegać. Natomiast złodziej nie docenił wyjątkowych butów. W jego torbie niezwykłe buty znów zmieniły swój kształt. Stały się dziwaczne i staromodne. Szybko zrozumiały co się stało i nie chciały należeć do przestępcy Nie zamierzały mu służyć ani pomagać. Nie zasługiwał na nie i dlatego postanowiły zmienić wygląd. Nie żałowały kiedy zdziwiony złodziej wyrzucił je do kosza na ulicy. Co prawda nie wiedziały co je czeka, ale miały swoją moc. Niebawem wystawiły z kosza brązowe, błyszczące czubki. Uważnie przyglądały się przechodniom. Pierwszy przeszedł wysoki pan, potem pani z wózkiem i rowerzysta, lecz żadne z nich nie spojrzało na kosz na śmieci. Czas mijał a one czekały w gotowości. Wiedziały, że ktoś w końcu je zauważy. I tak się wkrótce stało. Zobaczyła je pewna pani. Wyjęła z kosza i przyjrzała im się uważnie. Wyglądały staromodnie, ale elegancko .Były dziwne, ale podobały jej się. Nigdy nie miała takich, więc zabrała je. Buty cieszyły, bo czuły, że trafiły w dobre ręce.

Rozdział 3 Sekret Pieskowej babci

Pani Zosia mieszkała w małym mieszkanku na trzecim piętrze . Była samotna i żyła bardzo skromnie. Brakowało jej pieniędzy na wiele rzeczy, lecz mimo to była pogodną i bardzo miłą osobą. Lubili i znali ją wszyscy mieszkańcy bloku. Tego dnia pani Zosia wracała do domu bardzo zadowolona. Cieszyła się z pięknych, znalezionych butów i miała nadzieję, że będą na nią pasować. Kiedy wreszcie ubrała je była zachwycona. Pasowały doskonale i były niesamowicie wygodne. Choć nie zamierzała już nigdzie wychodzić, to nagle nie mogła powstrzymać się od spaceru. Prawie biegiem zeszła na dół a potem do parku. Miała mnóstwo energii. Podskakiwała z radości. Zauważyła staruszka siedzącego na ławce z wyrywającym się psem.

- Chyba piesek chciałby pospacerować? - spytała

- O tak. On chciałby, ale ja nie mam siły - odpowiedział staruszek

- To może ja się z nim przejdę? - zaproponowała pani Zosia

- Jeśli pani może to bardzo proszę. To jest Reksiu.

Pani Zosia z Reksiem na smyczy spacerowała i biegała przez całą godzinę, aż piesek miał dość. Od dawna nie czuła się tak wspaniale. Umówiła się ze staruszkiem, że następnego dnia też wyprowadzi Reksia. Wracając do domu niespodziewanie natknęła się na policyjny pościg. Dwóch policjantów goniło jakiegoś mężczyznę.

- Stój złodzieju! - wołał jeden z nich

- Poddaj się! Mamy cię! - krzyknął drugi, choć nie mieli szans żeby go złapać. Z każdą chwilą oddalał się coraz bardziej. W tym momencie ktoś jeszcze ruszył w pogoń. Była to pani Zosia. W nowych butach niezwykle szybko dogoniła złodzieja i przewróciła na chodnik. W końcu dobiegli policjanci, a zaskoczony złodziej z niedowierzaniem patrzył na drobną kobietę, która właśnie położyła go na łopatki. Oj gdyby wiedział, że to dzięki butom, które niedawno ukradł, a potem wyrzucił do kosza, nigdy by sobie nie darował.

- Dziękujemy pani za pomoc - powiedział jeden z funkcjonariuszy - gdyby nie pani wymknąłby się nam.

- A co on zrobił? - spytała pani Zosia.

- Okradł szatnię na basenie. Na szczęście ma swoje łupy, więc wszyscy odzyskają skradzione buty.

- Aha to złodziej butów? - kobieta spojrzała podejrzliwie na nowe dziwaczne buty.

- Zgadza się. Ukradł same najnowsze, sportowe modele - uspokoił ją policjant, widząc jak przygląda się swoim butom - Ale nie ma co się martwić, dzięki pani posiedzi w więzieniu i nic już nie ukradnie.

Pani Zosia zrozumiała, że złodzieje nie kradną takich butów, jak te które miała na nogach. Może nie były modne, ale były niesamowite. Szczęśliwa wróciła do swojego domu.

Następnego dnia w szkole Oskar był bardzo smutny Kiedy chłopcy jak zwykle umawiali się on oznajmił:

- Ja nie idę grać

- Czemu Oskar? Chodź jesteś najlepszy!

- Dziś nie mogę - skłamał.

- Bał się, że bez szczęśliwych butów znów będzie słaby. Zadzwonił do dziadka i powiedział mu o kradzieży.

- Oj szkoda ich naprawdę - zmartwił się szewc

- Mam nadzieje, że złodziejowi te buty nie pomogą - powiedział Oskar

- Na pewno nie - stwierdził dziadek. - Może mu nawet zaszkodziły.

W tym czasie pani Zosia spotykała się ze znajomym staruszkiem w parku by wyprowadzić jego pieska, a koledzy Oskara na boisku. Dziwne uczucie zmusiło panią Zosię, by podeszła do grających w piłkę chłopców. To buty szukały na boisku Oskara. Niestety nie było go. Buty zasmuciły się, gdyż liczyły że go tam znajdą. Żałowały, że nie mogą pograć. Dobrze, że przynajmniej mogły biegać z panią Zosia i Reksiem. Z nową właścicielką też było fajnie. Pani Zosia z każdym dniem miała coraz więcej ruchu. Staruszek zaproponował jej zapłatę, jeśli będzie codziennie wyprowadzać Reksia. Oczywiście zgodziła się. Wkrótce też poznała w parku kolejną osobę potrzebującą pomocy przy wyprowadzaniu psa. Z dwoma pieskami raziła sobie bez problemu i coraz więcej dorabiała. Niebawem okazało się, że wiele osób w okolicy ma psy, z którymi nie może spacerować. A ona kochała psy i na spacerach z nimi czuła się wspaniale. Po tygodniu miała dziesięć psów do wyprowadzenia każdego dnia. W parku wszyscy oglądali się na babcię prowadząca na smyczach po dwa lub trzy pieski równocześnie. Biegała z nimi jak nakręcona.

- Hej Pieskowa babciu - tak wołali za nią dwaj bracia bliźniacy na hulajnogach - Ale ty masz formę . Antek i Franek do tej pory byli najszybsi w parku. Nikt nie miał z nimi szans, aż ona ich przegoniła.

- Jak pani to robi?

- Gdzie pani trenuje? - słyszała ciągle od obcych ludzi na ulicy i w parku.

Pani Zosia wiedziała, że to zasługa znalezionych butów. Nie mogła jednak nikomu zdradzić swojego sekretu. Co prawda znalazła te buty, ale ktoś mógł ich szukać. Nie wiedziała dokładnie jak one działają. Podejrzewała, że to jakiś nowy wynalazek. Może z Chin, albo z Ameryki? Gdyby przyznała się do posiadania super butów mogłaby mieć kłopoty. Wolała więc udawać super babcię.

Pewnej niedzieli w parku odbywały się zawody w bieganiu. Zebrało się mnóstwo ludzi. Niektórzy uczestniczyli w biegu, a inni przyszli popatrzeć i kibicować. Pani Zosia jak zwykle przyszła wyprowadzić pieski. Nagle usłyszała z głośników wołanie. To ją wzywano:

- Uwaga! Uwaga! Prosimy o zgłoszenie się do biegu Pieskową babcię.

Zdziwiona pobiegła w kierunku startu:

- O nareszcie jest pani! - zawołał czekający tam Antek

- Baliśmy się, że nie zdążysz Pieskowa babciu - powiedział drugi czekający bliźniak Franek

- Ale na co nie zdążę? O co chodzi? - pytała pani Zosia

- Na bieg oczywiście. Zapisaliśmy panią.

- Pieskowa babciu jesteś najlepsza. - tłumaczyli jej bracia

- Mam wystartować? Ale co będzie z pieskami?

- My się nimi zajmiemy. Spokojna głowa - zaproponował Antek

- Właściwie to niezły pomysł! Chętnie spróbuję swoich sił - zgodziła się

Wkrótce wszyscy wystartowali. Niestety pani Zosia została w tyle. Nie łatwo było dogonić świetnych biegaczy. Pomimo, że biegła ile sił w nogach, a magiczne buty robiły co mogły wciąż przegrywała. Prowadził wysoki, wysportowany pan. Za nim biegła grupka chłopaków i dwie dziewczyny, a potem jeszcze sporo różnych osób. Antek i Franek dopingowali ją z całych sił. Jej pieski szczekały, a wszyscy znajomi z parku wołali:

- Pieskowa babciu dalej! Szybciej! Szybciej!

W końcu Pani Zosia uwierzyła w siebie. Zapragnęła wygrać ten bieg, a magiczne buty chciały jej w tym pomóc. Nagle przyśpieszyła i zaczęła po kolei wyprzedzać rywali. Był szybka i silna. Wiatr rozwiewał jej siwe włosy spięte w mały koczek. Super babcia zostawiła wszystkich daleko w tyle.

- Hurra ! Wołał zachwycony tłum gdy pierwsza dobiegła do mety

Antek i Franek z dwoma pieskami na smyczach rzucili się jej na szyję: - Jesteś super! Wiedzieliśmy że wygrasz!

- Dziękuję chłopcy, że uwierzyliście we mnie. Cieszę się, że pobiegłam. Zapraszam was na wielkie lody. Idziecie ze mną?

- Jasne!

- Pewnie - wołali chłopcy

Buty też cieszyły się z wygranej. Pierwszy raz ścigały się i były zachwycone.

Pieskowa babcia dostała za pierwsze miejsce ogromny telewizor. Była bardzo szczęśliwa. Nigdy nawet o takim nie marzyła.

Rozdział 4 Marzenie Laury

Pewnej soboty do parku przyszła Laura. Skończyła dopiero osiem lat, ale była bardzo odpowiedzialna i mądra. Długie blond włosy splecione miała w warkocz, na ramię zarzucony niewielki plecak, w kieszeni nosiła komórkę a w rękach dwie kule. Musiała ich używać chodząc, ale i tak to był sukces. Jeszcze niedawno jeździła na wózku inwalidzkim, gdyż urodziła się z niepełnosprawną nóżką. Na szczęście udało się ją zoperować i mogła chodzić z pomocą kul. Dziewczynka wierzyła jednak, że wkrótce całkiem wyzdrowieje. Wymagało to dużo wytrwałości i chodzenia, dlatego ćwiczyła nawet gdy rodzice pracowali. Spacerowała wtedy w parku. Marzyła by biegać, jeździć na rowerze czy rolkach jak inne dzieci. Nagle zobaczyła Pieskową babcię z gromadką psów. Bardzo jej zazdrościła. Uwielbiała psy, a do tego super babcia budziła jej podziw. Pani Zosia zauważyła, że jest obserwowana i podeszła.

- Chcesz pogłaskać pieski?- spytała

- Tak, bardzo. Wszystkie są pani?

- Nie. Ja je tylko wyprowadzam.

- Zazdroszczę pani - powiedziała Laura. - Też bym chciała, jak pani biegać

- Nie martw się. Na pewno kiedyś będziesz.

- Na razie raczej nie. Ale może jakiś cud albo magia pomogą

- Ja ci pomogę - powiedziała pani Zosia

- Jak? Jest pani lekarzem?

- Nie, ale pomogę ci w inny sposób. Zamieńmy się butami.

- Po co? Dlaczego?- pytała dziewczynka

- Wiem, że to dziwne, ale ja mam wyjątkowe buty. W nich będziesz chodzisz. Zobaczysz

Słysząc to Laura od razu zdjęła swoje baleriny i zamieniły się. Na jej nogach duże dziwaczne buty szybko zmieniły się. Doskonale pasowały i były bardzo podobne do jej balerinek. Laura od razu poczuła wielka siłę i odwagę by zacząć samodzielnie chodzić.

- Moje nogi naprawiły się! Ja chodzę!- wołała

- Mówiłam, że ci pomogę. Ale nie mów nikomu o tym. Wiesz to tajemnica.

- Dobrze. Nikomu nie powiem. Dziękuje pani- powiedziała dziewczynka - Ale muszę już iść. Bardzo chce mi się chodzić.

- Powodzenia i dużo chodzenia - zawołała za nią pani Zosia.

Laura była najszczęśliwsza na świecie. Samodzielnie doszła do boiska , gdzie chłopcy grali w piłkę. Tym razem był wśród nich Oskar. Buty widziały go i chętnie pokopałyby piłkę, ale niestety nie mogły. Teraz były potrzebne komu innemu. Oskar natomiast nadal martwił się martwił o swoją tajemnicę. Nie miał pojęcia, że jego magiczne buty są tak blisko. Od dawna nie grał i kłamał kolegów, że boli go ząb czy brzuch. W końcu nie mógł już nic wymyślić.

- Trudno, znów będę najsłabszym graczem, ale przynajmniej będę grać.

Wbiegł na boisko w zwykłych trampach i zaczął grać. Okazało się, że nic się nie zmieniło. Gdy tylko kopnął piłkę to trafiała do bramki. Oskar nadal był świetny. Nie potrzebował już magicznych butów, żeby dobrze grać. Był bardzo szczęśliwy. Dzięki wyjątkowym butom nauczył się celnie kopać i szybko biegać. Te umiejętności zostały w nim i mógł to robić w każdych butach.

Laura przez chwile z zazdrością obserwowała chłopców. Magiczne buty patrzyły tylko na Oskara. Były z niego dumne i radośnie się wyginały. Laura poczuła, że wkrótce dzięki nowym butom też będzie mogła grać w piłkę. Musiała jednak już wracać, gdyż była mówiona z mamą. Postanowiła zrobić jej niespodziankę. Usiadła na ławce. Gdy ją zobaczyła wstała i uważnie ale bez kul poszła w jej kierunku.

- Lauruniu!Ty sama chodzisz!

- Tak mamo. To magia - wyjaśniła.- Jestem zdrowa.

- Widzę córeczko. Uwierzyłaś i to pomogło. Bardzo cię kocham i jestem z ciebie dumna - powiedziała.

Laura nie przyznała się do zamiany butów. Nie mogła, bo obiecała to Pieskowej babci, a poza tym sama nie wiedziała, czy to prawda. Czasem dużo marzyła i potrafiła wyobrażać sobie różne rzeczy. Kiedy patrzyła na swoje baleriny to wyglądały tak samo jak zawsze. - Chyba rzeczywiście sama wyzdrowiałam? - pomyślała.

- W tym czasie Pieskowa babcia w za małych balerinach Laury wciąż biegała po parku. Nic się nie zmieniło. Nadal miała mnóstwo energii i czuła się wspaniale. Magiczne buty bardzo poprawiły jej kondycję i wiarę w swoje możliwości, więc już ich nie potrzebowała.

Rozdział 5 Latające buty

Laura z każdym dniem chodziła coraz lepiej. Jej nogi stały się silne, a dobry nastrój i szczęście pomagało w leczeniu. Wkrótce umiała nie tylko chodzić, ale też biegać i skakać. Była najszczęśliwsza na świecie. Dziewczynka wreszcie mogła robić wszystko to, co inne dzieci. Wciąż miała nowe pomysły i próbowała różnych rzeczy.

Pewnego razu wybrała się z rodzicami do parku rozrywki. Nie takiego dla małych dzieci, ale do największego z możliwych. Cieszyła się na widok ogromnych pędzących rollerkasterów. Musiała spróbować przejażdżki niemal na każdym z nich. Co to było za uczucie, kiedy zjeżdżała pędem z wysoka. Zupełnie jakby latała. Czuła się jak we śnie. Buty na jej nogach też były zachwycone. Baleriny nigdy wcześniej czegoś takiego nie doświadczały. Nagle jednak wydarzyło się coś nieprzewidzianego. Zafascynowana Laura nie czuła jak pod wpływem pędu na szczycie roolerkastera balerinki zsuwają się jej z nóg. Najpierw jeden but, a po chwili drugi zaczęły spadać w dół. Leciały unoszone wiatrem, kręciły się i wirowały. Zupełnie jak spadochroniarze skaczący z samolotów. Śmiały się i piszczały z zachwytu. Wkrótce spotkały w powietrzu więcej wolnych latających butów. Były tam klapki, skórzane sandały oraz inne baleriny. Wszystkie wirowały, aż w końcu wpadły w wysoką nie koszoną trawę pod rollerkasterem. Na szczęście upadek nie uszkodził balerin Laury, ani żadnych innych butów. Gdy rollerkaster wyhamował pan z obsługi wszedł w zarośla i zbierał pogubione buty. Pracownicy przyzwyczaili się, że po każdej przejażdżce ktoś z pasażerów wysiada boso i muszą szukać ich butów. Laura ucieszyła się kiedy odzyskała swoje baleriny i podążyła na kolejną atrakcję. Buty też były bardzo zadowolone, bo nie spodziewały się takich przeżyć tego dnia.

Wkrótce nastała jesień i mama Laury kupiła jej cieplejsze buty. Na szczęście Laura nie potrzebowała już tych magicznych. Była całkiem zdrowa i potrafiła chodzić w każdych butach. Mama Laury postanowiła oddać całkiem dobre baleriny córce sąsiadki Dominice. Magiczne baleriny z żalem pożegnały Laurę, ale miały nadzieję że z nową właścicielką też będą szczęśliwe. Dominika ucieszyła się z podarowanych butów i zabrała je do szkoły jako zmienne. Nie znała ich tajemnicy, ale od pierwszego dnia poczuła, że są jakieś dziwne. W szkole nie umiała usiedzieć w ławce. Buty nudziły się ,więc robiły wszystko żeby zachęcić dziewczynkę do ruchu. Smyrały i łaskotały ją w stopy. Dominika nie potrafiła skupić się na lekcjach, gdyż trudno było to wytrzymać. Obawiając się gorszego łaskotania siedziała nawet na przerwach. Nie domyśliła się że butom potrzebny jest ruch. Męczyła się ona i baleriny. W końcu lekcje skończyły się i dziewczynka ubrała inne buty, a baleriny zamknęła w szkolnej szafce. Uwięzione w szkole były strasznie smutne i miały nadzieje, że następnego dnia będzie lepiej. Niestety nic się nie zmieniło. Tak jak poprzedniego dnia przesiedziały wszystkie lekcje i przerwy. Podobnie mijały też kolejne dni. W końcu buty nie wytrzymały. Z powodu smutku, nudy i złego humoru niespodziewanie zmieniły swój kształt. Kiedy rano Dominika otwarła szafkę zobaczyła w niej strasznie dziwaczne i śmieszne buty zupełnie jak od klauna.

- Uhhh - krzyknęła - Co to jest?

- Hahaha - usłyszała za plecami - Ale buciory! Hahaah! - śmiał się na cały głos piegowaty Marek, uznawany za największego łobuza w szkole.

Dominika stała jak zamurowana. Myślała, że to jego jego sprawka. Widocznie zrobił jej kawał.

- Zabieraj te buty - wykrzyknęła i rzuciła w jego stronę.

- Dobra jasne. Hahaha - zawołał Marek - Ale ubaw!

Wybiegł z koszmarnymi buciorami na boisko gdzie jego koledzy właśnie puszczali latawiec.

- Patrzcie co mam. To buciory Dominiki. Hahaha. Dała mi je właśnie.

- Pokaż, ale śmieszne - powiedział Igor

- Słuchajcie przywiążmy je do latawca. Zobaczymy czy poleca w górę? Ale się wszyscy zdziwią.

Chłopcom od razu spodobał się ten pomysł. Po chwili magiczne buty przywiązane do czerwonego latawca unosiły się pomału w górę. Początkowo latawiec chwiał się z dodatkowym ciężarem i nie mógł wznieść się wyżej, lecz wkrótce mocniej zawiało. Igor trzymający sznurek nie spodziewał się, że latawiec nagle wystrzeli w górę wyrywając mu jego koniec z dłoni.

- Łapać latawiec!- wykrzyknął Marek, jednak na to nie było już szans. Wiatr uniósł go razem z dziwnymi butami wysoko ponad czubki drzew i pognał w kierunku centrum miasta

- Ty gapo! - krzyczał wściekły Marek na Igora - jak mogłeś wypuścić sznurek. Miałem jeszcze tyle pomysłów co zrobić z tymi butami, a teraz wszystko przepadło.

Buty natomiast były zachwycone. Nie spodziewały się, że znów będą latać. Było inaczej niż kiedy, spadały z rollerkastera. Wtedy pędziły z góry na ziemię, a teraz unosiły się w górze lekko i spokojnie jak paralotniarze albo puszki dmuchawców. Z góry patrzały na miasto i szczęśliwe śmiały się do siebie. Buty nie wiedziały co je teraz czeka? Gdzie wylądują i do kogo trafią tym razem? Czy będą dużo chodzić, czy może grać w piłkę lub biegać?. Miały wielkie nadzieje, że trafią w dobre miejsce. Niespodziewanie zauważyły znajomy budynek z białym szyldem przy drzwiach. Był to zakład szewski pana Alfreda.

-Hurra! - zawołały do siebie - Jesteśmy w domu. Szarpnęły jednocześnie latawcem by zniżyć lot. Potrafiły już dobrze nim sterować i chciały wylądować przy drzwiach szewca. Podskoczyły i latawiec zaczął delikatnie opadać w wybrane miejsce. Wkrótce leżały pod jego drzwiami. Gdy Alfred wyszedł od razu zauważył czerwony latawiec. Podniósł go i zobaczył przywiązane do niego dziwaczne buty.

- A niech mnie! Ja chyba śnię - zawołał - Moje wyjątkowe buty! To jakiś cud albo magia. Same mnie odnalazły i wróciły.

Magiczne buty bardzo cieszyły się, że niespodziewanie odnalazły Alfreda. Chciały mu odpowiedzieć: - Tak wróciłyśmy - lecz niestety nie mogły. Starały się dać mu jakiś znak, że są szczęśliwe. Wyprężały brązowe, błyszczące czubki zupełnie jakby się uśmiechały.

Szewc cieszył się, że je odzyskał. Postanowił je odnowić, a następnie schować gdyby ich właściciel wrócił. Wiedział jaką mają moc, więc wolał ich pilnować, aby nie zostały znów skradzione.

Rozdział 6 Trzy moce butów

Mijały tygodnie, a naprawione niezwykłe buty leżały w pudełku. Były smutne i nieszczęśliwe. Po wszystkich swoich przygodach, nie chciały bezczynnie czekać. Najgorsze było to, że nie wiedziały, czy ktoś w ogóle po nie przyjdzie. Martwiły się co będzie dalej? Na szczęście wreszcie coś się wydarzyło. Do zakładu szewca przyszedł pewien chłopiec. Mama przysłała go po odbiór butów z naprawy.

- Dzień dobry - przywitał się chłopiec zamykając za sobą drzwi - Przyszedłem po buty z teatru. Wie pan, po te na przedstawienie.

- Dzień dobry - odpowiedział schowany na zapleczu szewc - Niestety jestem bardzo zajęty i nie mogę teraz podejść. Weź je proszę. Są gotowe. Leżą w pudełku na półce przy drzwiach.

- Dobrze - odpowiedział chłopiec i podszedł do półki, na której stały dwa pudła. Otworzył pierwsze i zobaczył dziwaczne brązowe buty pasujące do teatru. Zabrał pudło, pożegnał szewca dziękując mu głośno i wybiegł z zakładu.

- Do widzenie - odpowiedział mu Alfred nie podejrzewając kłopotów. Za to magiczne buty podskakiwały z radości obijając się o boki pudełka.

- Będziemy grać w przedstawieniu. W teatrze. Hurra! - wołały do siebie.

Wkrótce dotarły na miejsce. Chłopak podał pudło mamie, która była kostiumografem, a ona aktorce..

- Co to za paskudne buty - krzyczała w szatni Klementyna. Jak ja będę wyglądać? Ohyda. Kto zrobił dla mnie takie dziwaczne buty? - Aktorka już zamierzała iść na skargę do kostiumografa kiedy nagle reżyser wezwał ja na scenę.

- Robimy próbę - zarządził - Musisz dużo ćwiczyć, bo niedługo przedstawienie. Tańcz.

Dziewczyna w dziwacznych butach zaczęła tańczyć. Najpierw trochę niepewnie, nawet niezdarnie lecz z każdą chwilą coraz lepiej. Magiczne buty nigdy do tej pory nie tańczyły, ale były tym zachwycone. Nie spodziewały się czegoś tak fajnego. Radośnie podskakiwały, wykręcały wymyśle piruety a nawet salta. Reżyser podziwiał Klementynę. Do tej pory tańczyła fatalnie. Choć marzyła o wielkiej karierze to na scenie ruszała się powoli i niezgrabnie. Nic nie zapowiadało takiej przemiany.

- Dziewczyno! Kiedy ty się tego nauczyłaś? - pytał - Zaskoczyłaś mnie!

- Zawsze mówiłam, że mam talent, tylko pan tego nie dostrzegał - odpowiedziała zarozumiale aktorka - Powinnam dostać główną rolę. Chcę być gwiazdą!

- Tańcz tak dalej, a zostaniesz - odpowiedział reżyser.

Po próbie dumna Klementyna przechwalała się w szatni przed innymi aktorkami:

- Mam talent! Wiedziałam o tym od zawsze. Tańczę najlepiej z was - Zdjęła swój strój, a potem cisnęła w kąt buty - Są ohydne - powiedziała - Jutro karzę je zmienić.

Magiczne buty jeszcze nigdy nie czuły się tak obrażone. Słyszały już że są dziwaczne i staromodne ale nie ohydne. Po tym jak starały się pięknie tańczyć liczyły na jakieś miłe słowa. Cóż jednak miały zrobić? Pokochały taniec i chciały zostać w teatrze. Miały nadzieję, że następnego dnia Klementyna doceni je i jeszcze będą z nią szczęśliwe. Niestety okazało się, że zarozumiała aktorka nie lubi ich i nie ma pojęcia o ich mocy. Uważała, że jest wyjątkowo uzdolniona. Chciała nawet zmienić buty na inne. Na szczęście reżyser nie zgodził się. Magiczne buty cieszyły się, że przynajmniej on je docenia, więc na próbach tańczyły najlepiej jak mogły. Dzięki nim Klementyna dostała w końcu główną rolę w przedstawieniu. Była bardzo pewna swego talentu. Do premiery został jeden dzień. W tym czasie szewc Alfred zorientował się, że pomylono kartony z butami. Postanowił udać się do teatru, aby dostarczyć właściwe buty a odebrać swoje.

- Dzień dobry - przywitał reżysera kończącego ostatnia próbę - Przepraszam, ale muszę wyjaśnić panu pewną pomyłkę. Jestem szewcem i niechcący oddałem niewłaściwe buty. Chciałbym odzyskać moje takie nieco dziwaczne i przyniosłem właściwe. Oto one - podał mu zwykłe lakierki.

- Szkoda - powiedział reżyser - Zauważyłem, że jedna z aktorek ma dziwne buty, ale podobały mi się. Myślałem, że to część kostiumu. Może moglibyśmy zostawić je w teatrze? - spytał

- O nie! Niestety - odmówił szewc - Muszę je odzyskać, gdyż nie należą do mnie. Spodziewam się że ich właściciel po nie wróci. Rozumie pan.

- Oczywiście - powiedział reżyser. Zaraz je panu oddam. Przy okazji zapraszam na nasze przedstawienie. Jutro jest premiera. Mam jeden wolny bilet i zastanawiałem się właśnie komu go podarować. Proszę go przyjąć i przyjść jutro.

- Wspaniale - ucieszył się szewc - Na pewno przyjdę.

Alfred z dziwacznymi butami wrócił do zakładu. Odetchnął z ulgą, że je odzyskał. Bał się, że znowu przepadły. Był szczęśliwy, lecz buty smuciły się. Chciały wystąpić w przedstawieniu. Tyle ćwiczyły i uwielbiały to. Zastanawiały się, czy zarozumiała Klementyna czegoś się od nich nauczyła.

Wieczorem następnego dnia Alfred wystrojony w najlepszy garnitur udał się do teatru. Było tam mnóstwo gości. Wszyscy czekali na zapowiadane od dawna przedstawienie. Tańczyć miała nowa gwiazda Klementyna. Wreszcie zaczęło się. Na początek zaplanowano występ śpiewaków, a potem gwiazdę wieczoru. Klementyna w nowych butach wybiegła na scenę. Niespodziewanie potknęła się i upadała. Szybko wstała próbując tańczyć. Niestety nie umiała. Podskakiwała niezdarnie i obracała się w kółko. Widzowie gwizdali i śmiali się.

- To chyba jakiś żart - zawołał ktoś z widowni.

- Zabierzcie ta niezdarę

- Oddajcie nam pieniądze za bilety! - wołali kolejni.

Klementyna robiła co mogła lecz każdy jej ruch był coraz gorszy. Nie rozumiała co się stało? Jeszcze wczoraj miała wielki talent, a teraz nagle znikł. Jak to możliwe? Owszem nie przykładała się do ćwiczeń, ale po co skoro tańczyła wspaniale.

Widzowie wygwizdali zarozumiałą aktorkę i wyszli z teatru. Nikt nie wiedział dlaczego zepsuto to przedstawienie?Czemu aktorka nie umiała tańczyć? Jedynie szewc Alfred domyślał się co się stało. Klementyna tańczyła wcześniej w magicznych butach, jednak niczego się od nich nie nauczyła. Buty nie dały jej prawdziwych umiejętności, bo na nie nigdy nie zasługiwała. Była złośliwa, niemiła i leniwa. Dzięki nim mogła stać się wielką tancerką, ale była zbyt zarozumiała. W szatni teatru płakała i przepraszała wszystkich za swój nieudany występ. Przyznała, że była zbyt pewna siebie i nie pracowała nad umiejętnościami. Zrozumiała, że będzie musiała dużo ćwiczyć jeśli nadal pragnie zostać gwiazdą. Nic nie przyjdzie samo bez wysiłku nawet jeśli ma się magiczne buty. Trzeba samemu wziąć się do pracy.

Minęło kilka dni i ktoś niespodziewanie przyszedł do zakładu szewskiego. Ubrany był elegancko, ale jakoś staromodnie.

- Dzień dobry - przywitał się uprzejmie - Przyszedłem odebrać moje buty.

Alfred nie wierzył własnym oczom. Stał przed nim właściciel dziwacznych butów.

- Czy udało się je naprawić?- spytał nieznajomy.

- Tak oczywiście. Czekają na pana - odpowiedział Alfred i poszedł po nie na zaplecze.

- O to doskonale, że czekają na mnie. Powiem panu, że zastanawiałem się, czy wytrzymają tak długo w pudełku.

- Nie rozumiem? - zdziwił się szewc

- No tak przecież nie wyjaśniłem panu, że to nie są zwyczajne buty. Są magiczne, a ja jestem czarodziejem. Za pomocą trzech pierścieni dałem im trzy moce. Jeden sprawił, że potrafią się zmieniać, drugi że mogą zmieniać ludzi, a trzeci dał im moc rozwagi ,aby dobrze wykorzystywały swoje umiejętności.

- To niesamowite co pan mówi - powiedział szewc - Przepraszam, ale nie wiedziałem że są czarodzieje, a buty mogą być magiczne.

- Niestety jest nas niewielu. Lecz można spotkać czarodzieja w każdym zwykłym miejscu.

- Rozumiem, ale dlaczego zaczarował pan te buty?

- Zaczarowałem je aby pomagały tym którzy na to zasługują, karały tych którzy coś przewinili i dawały nauczki tym którzy powinni coś w sobie zmienić. Zawiodłem się, że nic nie zrobiły przez tak długi czas.

- Oj tego nie powiedziałem - uśmiechnął się szewc.- Dla mnie zrobiły bardzo dużo. Dla mojego wnuka również. Myślę, że sporo też działo się kiedy je straciłem.

- Doprawdy pomogły panu to cudownie. Właśnie na to liczyłem. Bardzo się cieszę. I mówi pan że zginęły, a jednak ma je pan. Jak to się stało?

- Same do mnie wróciły - odpowiedział z dumą szewc.

- To wspaniale polubiły pana. Mam Alfredzie prośbę: Przypomniało mi się właśnie, że bardzo się śpieszę. Przechowaj te buty, bo nie mogę ich teraz zabrać. Wrócę po nie za jakiś czas.
Autorką bajki jest Iwona Kałuża. Więcej bajek na stronie mojbajkowyswiat.pl.

# data[].attributes.attachment_link.title
Magiczne buty, bajka do czytania i słuchania, bajka na dobranoc dla dziewczynek i chłopców - MiastoDzieci.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Pewnego razu do zakładu starego szewca przyszedł dziwny klient. Ubrany był elegancko, ale jakoś staromodnie. Mógłby to być aktor prosto z teatru lub człowiek z dawnych czasów. Miał długi pluszowy płaszcz, czarny cylinder i małą laseczkę. Pod pachą trzymał kartonowe pudełko, a na prawej dłoni nosił trzy pierścienie.

# data[].attributes.body
26.10.2020r

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Kiedy król Fafuła Czwarty
Zachorował nie na żarty,
Do doktora rzekł: Doktorze,
Nic mi widać nie pomoże,
Przeznaczenie jest nieczułe,
Przyszła kreska na Fafułę.
Muszę umrzeć - wola boża.
Niechaj zbliżą się do łoża
Królewicze i królewny,
Do nich mam interes pewny.
﻿

Przed królewskie więc oblicze
Przyszli czterej królewicze
I królewny przyszły cztery,
Tłumiąc w sercach smutek szczery.
Król powiedział: Już dogasam
Z dziećmi zostać chcę sam na sam.
Proszę wszystkich wyjść z pokoju
I zostawić nas w spokoju.

Gdy nie było już nikogo,
Król przemówił z miną srogą:
Drogie dzieci, trudna rada,
Żyć bez końca nie wypada,
Trzeba umrzeć na ostatku.
Dostaniecie po mnie w spadku
Złotych monet dziesięć garnków,
Dwieście wiosek i folwarków,
Wszystkie stada, psiarnie, stajnie,
Pola żyzne nadzwyczajnie,
Lasów obszar niezmierzony,
Wszystko, wszystko - prócz korony.
Bo korona przeznaczona
Jest dla tego, kto pokona
Kapitana Palemona.
Ma on okręt nad okręty,
Nie zwyczajny - lecz zaklęty.
Od stu lat żeglarzy płoszy,
Wszystko niszczy i pustoszy,
Kto go ujrzy choć z daleka,
Tego śmierć niechybna czeka,
Kto się za nim w pogoń puści,
Znajdzie śmierć na dnie czeluści,
Kto go schwyta i pokona,
Temu tron mój i korona!

Ledwie rzekł to król Fafuła,
Zła gorączka go zatruła,
Strasznych drgawek dostał potem
I zmarł z piątku na sobotę.
No, a już w niedzielę rano
Króla godnie pochowano.
Dzieci ojca opłakały,
Płakał z nimi naród cały,
A gdy minął rok z kawałkiem,
Zapomniano o nim całkiem.

II

Płynie okręt przez odmęty,
Nie zwyczajny - lecz zaklęty:
Pokład pusty, burta pusta,
Poprzez burtę fala chlusta,
Wicher pędzi go i nagli,
Chociaż nie ma na nim żagli.

III

IV

﻿

V

VI

VII

Baśń o korsarzu Palemonie wierszem napisał Jan Brzechwa.

# data[].attributes.attachment_link.description
Kiedy król Fafuła Czwarty Zachorował nie na żarty, Do doktora rzekł: Doktorze, Nic mi widać nie pomoże, Przeznaczenie jest nieczułe, Przyszła kreska na Fafułę. Muszę umrzeć - wola boża. Niechaj zbliżą się do łoża Królewicze i królewny, Do nich mam interes pewny.

# data[].attributes.body
23.11.2020r.

# data[].attributes.headline
Bardzo proszę o zbieranie rolek od papieru toaletowego i w miarę możliwości dostarczenia do szkoły.

# data[].attributes.subject
Bardzo proszę o zbieranie rolek od papieru toaletowego i w miarę możliwości dostarczenia do szkoły.

# data[].attributes.body
KONTAKT ZE MNĄ:
anna.staruch@op.pl
lub poprzez messengera

# data[].attributes.body
102 LATA NIEPODLEGŁEJ POLSKI, ZAPRASZAM DO WIRTUALNEGO MUZEUM
11 LISTOPADA

# data[].attributes.body
KLASA VI

# data[].attributes.body
KLASA VI

# data[].attributes.body
KLASA VI

# data[].attributes.body
Życie… Zaczyna się od milionów plemników, które muszą przebyć drogę trudniejszą, niż najtrudniejszy maraton. Wyścig wygrywa tylko jeden – najsilniejszy i najszybszy. Zobaczcie, jak wyglądają początki życia i co dzieje się w brzuchu matki przez cały okres ciąży

# data[].attributes.body
KLASA VI, proszę obejrzeć filmik poniżej

# data[].attributes.body
KLASA VII

# data[].attributes.body
KLASA  VI i VII
PROSZĘ OBEJRZEĆ

# data[].attributes.attachment_link.title
Co się właściwie dzieje, kiedy zaczynasz dojrzewać

# data[].attributes.body
KLASA VII
Prosze przeczytać i zrobić ćwiczenia.

# data[].attributes.body
KLASA VIII

# data[].attributes.body
KLASA VI i VII

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dzień Babci zbliża się wielkimi krokami. Dziś nasza propozycja na laurki dla babci (choć zapewne każda mama byłaby wniebowzięta gdyby taką laurkę dostała od swojej pociechy ;)).

Laurki proste w wykonaniu aczkolwiek wymagające nieco wkładu... cięcie papieru na paseczki... dłuższe, krótsze, szersze czy węższe. Ich wykonanie krok po kroku możecie prześledzić na filmiku umieszczonym na końcu posta.

Do stworzenia pierwszej laurki wykorzystaliśmy ozdobne nożyczki. Wycięliśmy paski w dwóch kolorach, jedne dłuższe, drugie krótsze.

Druga laurka to propozycja dla cierpliwych, bowiem do przyklejenia jest ogrom cieniutkich paseczków...

Dwie ostatnie są zdecydowanie szybsze w wykonaniu. Wycięte paski sklejamy na kształt łezki, które następnie łączymy ze sobą...

I jak się Wam podobają kwieciste laurki?

Na filmiku krok po kroku pokazujemy jak je stworzyć :) Zapraszamy do oglądania :)

Zapraszam również do subskrybowania naszego konta na YOUTUBE :) KLIK

# data[].attributes.attachment_link.description
Dzień Babci zbliża się wielkimi krokami. Dziś nasza propozycja na laurki dla babci (choć zapewne każda mama byłaby wniebowzięta gdyby taką laurkę dostała od swojej pociechy ;)). Laurki proste w wykonaniu aczkolwiek wymagające nieco wkładu... cięcie papieru na paseczki... dłuższe, krótsze, szersze czy węższe.

# data[].attributes.body
ZRÓB CHOINKĘ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Praca plastyczna z choinkąto obowiązkowy punkt zimowych zajęć plastycznych z dziećmi.

Sprawdźcie empirycznie jak przenieść magiczną, świąteczną atmosferę na kartkę papieru poprzez wyklejankę z bibuły na folii aluminiowej. Koniecznie zróbcie "kudłatą" choinkę!

CHOINKA PRACA PLASTYCZNA

Najpierw zabawa

Wytnijcie kilkanaście pasków szerokości kilku centymetrów z marszczonej bibuły, rozłóżcie na stole i próbujcie zwijać przesuwając płaską dłonią w kierunku "od siebie" (raz jedną raz drugą ręką). Możecie także wybrać inną zabawę z bibułą.

kawałek folii aluminiowej do pokrycia kartki A4

twarda kartka A4 - karton lub tekturka (np. okładka z bloku) - zastosuj recykling plastyczny

farba kryjąca, np. plakatowa - wybrany kolor

ścinki bibuły marszczonej (recykling plastyczny) - kilka kolorów

kartka papieru A4 (np. ksero)

PRACA PLASTYCZNA CHOINKA

Technika plastyczna wyklejanka z bibuły

1. Przygotuj tło - lekko zemnij folię, rozprostuj, naklej na kartkę.

2. Zamaluj tło farbą kryjącą w wybranym kolorze.

3. Przykryj kawałkiem papieru i dokładnie wygładź dłońmi.

4. Zdejmij papier i o dłóż tło i "odbitkę" do wysuszenia.

5. Na cienkiej kartce narysuj prosty kształt choinki i wyklej bibułową "trawką" - pasek bibuły złóż dwa razy na połowę i natnij do połowy szerokości.

6. Wytnij wyklejankę w kształcie choinki i naklej na suche tło.

7. Lekko "zmierzwij" dłonią.

8. Doklej - skrawki folii, bibuły lub papieru.

*Nadmiar folii na brzegach podwińcie pod spód lub obetnijcie. *Odbitka "zbierze" nadmiar farby, a przy okazji "wydrukujecie" kolejny
*Jeśli folia trochę się potarga to nie szkodzi - po prostu wyklejcie tło kawałkami.
*Zamalujcie folię farbą kryjącą (plakatówką, akrylową lub temperą).
chowajcie do szuflady, na pewno wkrótce sie przyda!
papier artystyczny. S *Fakturalne, błyszczące, niejednolite tło doda głębi i magii.
*Możecie rozłożyć pracę na dwa etapy - najpierw wykonać samo tło, potem choinkę.
*Choinka może być jednokolorowa.
*Możecie zrobić razem choinke w rozmiarze XXL i użyć jej jako świątecznej dekoracji.
*Użyjcie tego pomysłu do zrobienia kartki świątecznej.
*Najlepsza zabawa dla 5-6 latków+.
Dla maluchów
*Zabawa dla 3-4 latków: rysowanie/malowanie choinki, wyklejanie ścinkami lub kawałkami bibuły.

Polubiliście wyklejanki z bibuły marszczonej?

*Ten blog lubi kolory i lajki. Jak je dostaje to się dalej pisze.

# data[].attributes.attachment_link.description
Praca plastyczna z choinkąto obowiązkowy punkt zimowych zajęć plastycznych z dziećmi. Sprawdźcie empirycznie jak przenieść magiczną, świąteczną atmosferę na kartkę papieru poprzez wyklejankę z bibuły na folii aluminiowej. Koniecznie zróbcie "kudłatą" choinkę! Wytnijcie kilkanaście pasków szerokości kilku centymetrów z marszczonej bibuły, rozłóżcie na stole i próbujcie zwijać przesuwając płaską dłonią w kierunku "od siebie" (raz jedną raz drugą ręką).

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Malowanie na kaszy to ciekawa technika plastyczna dla dzieci, która wymaga przygotowania niezwykłego podkładu. Podnosi to znacznie atrakcyjność wykonania takiej pracy plastycznej.

Jesień obdarowuje kolorami. Brązy znajdziecie w błyszczących kasztanach, pomarańcze w dojrzałych dyniach, czerwienie w liściach... Zachwycąją różnobarwne kwiaty: dalie, astry i chryzantemy. Najpierw koniecznie obejrzyjcie je w naturze!

Potem namalujcie farbami kryjącymi na podkładzie malarskim pokrytym... drobną kaszą. Taka nierówna faktura spotęguje efekt artystyczny.

PRACA PLASTYCZNA ASTRY

PRACA PLASTYCZNA ASTRY JAK ZROBIĆ

Technika plastyczna malowanie na kaszy

1. Pokryj obficie całą powierzchnię kartki płynnym klejem

2. Wysyp kaszę na świeżą warstwę kleju.

3. Lekko dociśnij dłońmi.*Niewielka ilość kaszy może przyklejać się do dłoni, ale papier nie musi być równomiernie pokryty.

4. Pozostaw do wyschnięcia.

*Klej łatwo i szybko rozprowadzicie płaską łopatka albo tekturką.

*Podkład nie musi być idealnie płaski ani perfekcyjnie pokryty kaszą. Wszelkie niedoskonałości wzbogacą efekt artystyczny.

Malowanie na kaszy absorbuje uwagę dzieci juz od momentu przygotowywania podkładu.
xx Bea
Więcej prac plastycznych na nietypowym podkładzie:

*Ten blog lubi kolory i lajki. Jak je dostaje to się dalej pisze.

# data[].attributes.attachment_link.title
MALOWANIE NA KASZY PRACA PLASTYCZNA ASTRY

# data[].attributes.attachment_link.description
Malowanie na kaszy to ciekawa technika plastyczna dla dzieci, która wymaga przygotowania niezwykłego podkładu. Podnosi to znacznie atrakcyjność wykonania takiej pracy plastycznej. Jesień obdarowuje kolorami. Brązy znajdziecie w błyszczących kasztanach, pomarańcze w dojrzałych dyniach, czerwienie w liściach... Zachwycąją różnobarwne kwiaty: dalie, astry i chryzantemy. Najpierw koniecznie obejrzyjcie je w naturze!

# data[].attributes.body
WYKLEJANKA Z PAPIERU ZIMOWY LAS

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wyklejanka z papieru to dobry pomysł na zimową pracę plastyczną oraz na... recykling plastyczny.

Sprawdźcie koniecznie! Użyjcie różnych kawałków i ścinków papieru i zróbcie "zimowy las".

twardą kartkę papieru min. A4

klej PVA

nożyczki

akwarele zielony + 2-3 wybrane kolory kolory

pędzelek

wodę

większe ścinki papieru i bibuły

pisak lub ołówek

biała farba plakatowa lub akrylowa

ZIMA PRACA PLASTYCZNA

Technika plastyczna mieszana

1. Całą kartkę zamaluj akwarelami techniką "mokre w mokrym.

2. Wybierz kilka kawałków papieru/bibuły, pomaluj na zielono i wysusz.

3. Lekko zemnij każdy kawałek papieru i delikatnie rozprostuj.

4. Wytnij kilka "trójkątów" w różnych rozmiarach.*Możesz je najpierw narysować lub odrysować ołówkiem.

5. Ułóż na wysuszonym tle i przyklej.

6. Wytnij i doklej "pnie" z wybranego papieru.

7. Dorysuj pisakiem gałązki, ptaszki, chmurki itp.

8. Namaluj "śnieg" palcem maczanym w gęstej farbie.

* Jako tła możecie użyć wybranego papieru artystycznego lub znów zastosować recykling plastyczny - zamalować "stare" dzieło.

*Najlepsza zabawa dla 5-6 latków +.

Czarne tło + ścinki papierów ozdobnych.
Jakie zimowe prace plastyczne robiliście już w tym roku?
Więcej zimowych prac plastycznych:
*Ten blog lubi kolory i lajki. Gdy je dostaje to się dalej pisze.

# data[].attributes.attachment_link.description
Wyklejanka z papieru to dobry pomysł na zimową pracę plastyczną oraz na... recykling plastyczny. Sprawdźcie koniecznie! Użyjcie różnych kawałków i ścinków papieru i zróbcie "zimowy las". twardą kartkę papieru min. A4 klej PVA nożyczki akwarele zielony + 2-3 wybrane kolory kolory pędzelek wodę większe ścinki papieru i bibuły pisak lub ołówek biała farba plakatowa lub akrylowa ZIMA PRACA PLASTYCZNA Technika plastyczna mieszana Całą kartkę zamaluj akwarelami techniką "mokre w mokrym.

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak zrobić Masę Porcelanową - przepis z instrukcją na świąteczne dekoracje (DIY)

# data[].attributes.headline
Jak narysować w prosty sposób "pachnącego" 😉 misia.

# data[].attributes.subject
Jak narysować w prosty sposób "pachnącego" 😉 misia.

# data[].attributes.body
Mocna kawa.

Czarny i żółty mazak.

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak w prosty sposób narysować kawą misia

# data[].attributes.body
Zrób zimowe drzewo

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Zróbcie zimowe drzewo. To praca plastyczna szczególnie atrakcyjna dla dzieci przez możliwość użycia niezwykłego materiału plastycznego w wyklejance z folii aluminiowej . Jest ona miękka, łatwo się formuje, można ją ciąć, odrywać, zwijać, zgniatać itp.

Zróbcie zimowe drzewo ze srebrzystej folii. Baśniowy efekt gwarantowany!

ZIMOWE DRZEWO PRACA PLASTYCZNA

Przygotuj:

folia aluminiowa

klej PVA

kartka twarda A4

farby

pędzelek

nożyczki (opcja)

"złotka" (opcja)

serwetka papierowa "z haftem" (opcja)

PRACA PLASTYCZNA ZIMOWE DRZEWO

Technika plastyczna wyklejanka z folii aluminiowej

1. Przygotuj tło - zamaluj kartkę na ciemny kolor. *Zastosuj recykling plastyczny dla dzieci.

2. Oderwij lub wytnij kilka kawałków folii.

3. Niektóre delikatnie zgnieć i rozprostuj.

4. Ułóż na kartce kształt drzewa i naklej. *Każdy kawałek możesz "przyklepać" dłonią.

5. Zwiń kilka kawałków folii w "patyczki" lub "ślimaki" i naklej.

6. Naklej śniegowe płatki z malutkich kawałków lub kuleczek folii.

7. Wysusz pracę.

*Nie malujcie tła "na blachę", wystarczy raz zamalować "używaną" pracę a tło będzie "głębsze", ciekawsze.

*Na "puste" tło namalujcie lub naklejcie "śnieżynki" - np. kawałeczki folii, papieru, tu - kawałeczki ozdobnej serwetki.

*Klej PVA dobrze "łapie" folię. Najłatwiej podsmarować pędzelkiem papier, przyłożyć folię, przyklepać.

*Najlepsza zabawa dla 5-6 latków+.

Czarny karton + folia aluminiowa.

Kto pokochał wyklejanki z folii aluminiowej - łapka w górę. Ja trzymam!

xx Bea

Więcej pomysłów na prace plastyczne drzewo:

*Ten blog lubi kolory i lajki. Gdy je dostaje to się dalej pisze.

# data[].attributes.attachment_link.title
ZIMOWE DRZEWO WYKLEJANKA Z FOLII ALUMINIOWEJ

# data[].attributes.attachment_link.description
Zróbcie zimowe drzewo. To praca plastyczna szczególnie atrakcyjna dla dzieci przez możliwość użycia niezwykłego materiału plastycznego w wyklejance z folii aluminiowej . Jest ona miękka, łatwo się formuje, można ją ciąć, odrywać, zwijać, zgniatać itp. Zróbcie zimowe drzewo ze srebrzystej folii. Baśniowy efekt gwarantowany!

# data[].attributes.headline
Witam serdecznie moich kochanych uczniów. Cieszę się niezmiernie, że wysyłacie zadania i odpowiedzi, jednak bardzo bym prosiła, abyście to robili do "przyzwoitej" godziny, dziękuję i pozdrawiam cieplutko.

# data[].attributes.subject
Witam serdecznie moich kochanych uczniów. Cieszę się niezmiernie, że wysyłacie zadania i odpowiedzi, jednak bardzo bym prosiła, abyście to robili do "przyzwoitej" godziny, dziękuję i pozdrawiam cieplutko.

# data[].attributes.body
Nauka na odległość

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
opowiadać historię powstawania ekslibrisu;

opisywać wybrane motywy ekslibrisów;

wykorzystywać techniki graficzne stosowane do wykonania ekslibrisów;

tworzyć swój własny ekslibris.

Są tacy, którzy w książkach widzą tylko obowiązkowy podręcznik lub lekturę szkolną, i tacy, dla których książka to szczególne dobro. Zbiór własnych książek nazywamy domową biblioteczką lub księgozbiorem prywatnym. Przyjrzyj się umieszczonej niżej reprodukcji obrazu Carla Spitzwega pod tytułem Mól książkowy. Zastanów się, kogo można tak określić.

Potocznie molem książkowym określa się osobę, która cały wolny czas lubi spędzać na czytaniu książek. Miłośnicy i kolekcjonerzy książek do oznaczenia własności swojego egzemplarza książki używają ekslibrisu. Nazwa ta pochodzi od łacińskiego słowa ex libris, co znaczy z książek. W języku polskim używamy też innych słów na określenie ekslibrisu, to jest KSIĘGOZNAK lub ZNAK KSIĄŻKOWY.

W języku polskim używamy formy spolszczonej, czyli EKSLIBRIS, pisanej łącznie. Natomiast umieszczając to słowo na grafice, warto użyć formy łacińskiej, czyli EX LIBRIS, pisanej oddzielnie, bez łącznika, czyli poziomej kreseczki między wyrazami.

Początkowo, w ręcznie pisanych własność książki oznaczano odręcznymi zapiskami, później zaczęto tworzyć malowane . Przyjrzyj się zamieszczonej niżej fotografii przedstawiającej jedną ze stron XV‑wiecznego manuskryptu. Po kliknięciu w ilustrację dowiesz się, która iluminacja pełniła funkcję ekslibrisu.

W dawnych wiekach manuskrypty były bardzo cenne - za równowartość jednej księgi można było kupić kilka wsi. Od czasu, gdy w XV w. złotnik i drukarz Johannes Gutenberg zastosował ruchomą czcionkę i stworzył prasę drukarską, która umożliwiała odbijanie egzemplarzy, zwiększyła się liczba dostępnych książek. Własność książek zaczęto wówczas oznaczać drukowanymi karteczkami przyklejanymi do okładki.

Przyjrzyj się zamieszczonemu poniżej ekslibrisowi z motywem heraldycznym, czyli zawierającym elementy herbu. Po kliknięciu w interaktywne punkty dowiesz się, jak nazywają się podstawowe elementy herbu.

W galerii umieszczono drzeworyty z motywami heraldycznymi znanego renesansowego artysty - Albrechta Dürera. Przyjrzyj im się, a następnie rozwiąż ćwiczenie 1.

Z czasem w ekslibrisie zaczęto używać innych motywów. Są to przykładowo: książki lub księgozbiory, portrety, w tym , , architektura, ornamenty, czy motywy religijne.

Występują również ekslibrisy , w tym , w postaci prostej formy graficznej przypominającej wizytówkę. Są one złożone tylko z napisu, czasem obramowanego lub nawet jedynie z . Tego typu ekslibrisy możesz zobaczyć na poniższych fotografiach.

Ekslibrisy posiadają zarówno osoby prywatne, jak i instytucje, np. biblioteki, urzędy, muzea. W przypadku instytucji ważne jest zamieszczenie nazwy, umożliwiającej jej identyfikację. Niżej zamieszczony ekslibris jest znakiem własności biblioteki klasztoru franciszkańskiego.

Typowy ekslibris osoby prywatnej zawiera trzy elementy:

napis Ex libris (lub jego zamiennik, np.: Ex bibliotheca, Ex collectione, Z ksiąg, Z księgozbioru),

grafikę nawiązującą do właściciela - jego nazwiska, cech charakteru, zainteresowań, zawodu, przedmiotów ważnych dla danej osoby.

Przyjrzyj się zamieszczonej poniżej fotografii i odszukaj trzy opisane powyżej elementy ekslibrisu oraz rozwiąż ćwiczenie.

Wśród ekslibrisów można także znaleźć tzw. ekslibrisy ślepe. Jeden z przykładów takiego ekslibrisu został zamieszczony poniżej. Przyjrzyj mu się i zastanów się, co odróżnia go od typowych ekslibrisów. Odpowiedź poznasz, klikając w ilustrację.

Ekslibrisy są wykonane dowolną techniką graficzną i powielane na karteczkach, a następnie przyklejane do wewnętrznej strony okładki. Wśród technik graficznych najczęściej stosowanych do wykonania ekslibrisów można wyróżnić techniki druku wypukłego: drzeworyty i linoryty, oraz techniki druku wklęsłego: miedzioryty i akwaforty.

Więcej na temat technik graficznych dowiesz się z E‑materiału: W pracowni grafiki warsztatowej

W technikach graficznych wklęsłych (druku wklęsłego) miejscami drukującymi są zagłębienia. Najstarszą metalową techniką graficzną wklęsłą jest miedzioryt, w którym rysunek jest żłobiony na wypolerowanej płytce miedzianej. Cała płytka pokrywana jest farbą, po czym jest ona zbierana z miejsc niedrukujących (wypukłych), a na papier przenoszona jest farba pozostawiona w zagłębieniach. Technikę tę charakteryzuje cienka, ostro zakończona linia. Podobnie dzieje się w akwaforcie, przy czym tu rysunek na płytce wykonany jest igłą stalową i wytrawiony za pomocą roztworu kwasu azotowego. Odbitki wykonane tą techniką charakteryzują się cienką kreską i przypominają rysunek piórkiem.

Wśród ekslibrisów występują też formy prostsze - pieczątki, którymi bezpośrednio ostemplowuje się okładkę lub kartki książki.

Przygotowując matrycę, należy pamiętać, aby wytworzyć ją w lustrzanym odbiciu. Jest to szczególnie ważne przy ustalaniu kierunku zapisu wyrazów (od prawej do lewej) i kształtu liter. Zobacz przykłady matryc na poniższej fotografii.

Przygotuj pieczątkę z własnym ekslibrisem.

Potrzebne będą:

papier, ołówek, lusterko, flamaster, farba plakatowa, pędzel, ziemniak, nożyk

lub:

papier, ołówek, lusterko, długopis, gąbka nasączona tuszem, gumka do mazania, dłuto do rzeźbienia

Pieczątkę z ekslibrisem możesz przygotować z ziemniaka lub gumki do mazania. Pierwsza wersja jest łatwiejsza, ale ziemniaczana pieczątka jest nietrwała. Dla obu wariantów warto najpierw przygotować projekt. Narysuj go ołówkiem na kartce papieru, pamiętając, że wzór na ziemniaku powinien być prosty zawierający jak najmniej elementów.
Pieczątka z ziemniaka
Przekrój ziemniaka na pół. Twój ziemniak będzie matrycą, więc przerysuj flamastrem na jego jasną powierzchnię wzór z kartki. Jeśli używasz liter, pamiętaj, że muszą one być wykonane w lustrzanym odbiciu. W tym celu użyj lusterka, w którym zobaczysz, jak wygląda lustrzana wersja litery. Następnie wycinaj nożem wyżłobienia. Wypukłe części ziemniaczanego stempla zamaluj gęstą farbą plakatową przy użyciu pędzla, a następnie przyciśnij go do kartki papieru, odbijając wzór.
Pieczątka z gumki do mazania
Matrycę można też zrobić z gumki do mazania. Przerysuj długopisem na gumkę wzór z kartki w lustrzanym odbiciu (tu również możesz użyć lusterka, w którym zobaczysz lustrzane odbicie projektu). Za pomocą dłuta do rzeźbienia wykonaj wyżłobienia. Dociśnij gumkę do gąbeczki nasączonej tuszem i odbij pieczątkę na papierze.

W obu przypadkach pamiętaj, że czarny wzór tworzą wypukłości. Możesz się zdecydować na czarne tło i białe kontury - wówczas wytnij narysowane kontury. Możesz także zdecydować się na białe tło i czarne kontury, wówczas pozostaw narysowane kontury, a wytnij powierzchnie między nimi.

Zobacz przykłady obu stempli - ziemniaczanego i gumkowego na fotografiach zamieszczonych poniżej.

Jedną z najważniejszych cech grafiki jest to, że tworząc jedną matrycę, można uzyskać wiele odbitek. Grafika w swej klasycznej postaci jest czarno‑biała (czarna farba na białym podłożu). Spotykane są też ekslibrisy, które drukowane są na innym podłożu niż biały, a czerń farby zostaje zastąpiona kolorem.

Poniżej zamieszczono przykłady ekslibrisów jednokolorowych. Kliknij w ekslibris odbity brązową farbą, a zobaczysz odbitkę z tej samej matrycy w innym wariancie kolorystycznym.

W dawnych czasach próbą urozmaicenia grafik było ręczne kolorowanie czarno‑białych odbitek. Do najbardziej znanego przykładu tak uzyskanego ekslibrisu należy widoczny na poniższej fotografii najstarszy w Europie ręcznie kolorowany ekslibris Hildebrandta Brandenburga z Biberach (Niemcy), datowany na 1470 r.

Ekslibrisy bywają także odbijane z kilku matryc. Odbitki dwukolorowe można uzyskać przy użyciu dwóch matryc, np. jednej konturowej do farby czarnej i drugiej do wypełnienia konturu kolorem.

Ekslibrisy barwne wytwarzane są za pomocą większej liczby matryc, jednak ze względu na koszty i bardziej skomplikowany proces uzyskiwania odbitek, przy projektowaniu księgoznaku zakłada się użycie raczej niewielu kolorów.

Współczesne ekslibrisy często tworzone są z wykorzystaniem grafiki komputerowej. Zapoznaj się z przykładami takich grafik w galerii. Spróbuj odnaleźć na nich napis znaku księgowego - przyjrzyj się czy artystka umieściła wyrażenie Ex libris lub Ex bibliotheca, czy skrót Ex.

www.encyklopedia.pwn.pl

www.sjp.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
opowiadać historię powstawania ekslibrisu; opisywać wybrane motywy ekslibrisów; wykorzystywać techniki graficzne stosowane do wykonania ekslibrisów; tworzyć swój własny ekslibris. Są tacy, którzy w książkach widzą tylko obowiązkowy podręcznik lub lekturę szkolną, i tacy, dla których książka to szczególne dobro. Zbiór własnych książek nazywamy domową biblioteczką lub księgozbiorem prywatnym.

# data[].attributes.body
KLASY IV -VII
Pzygotujemy kartkę z okazji jubileuszu Szkoły Podstawowej im. Kornela Makuszyńskiego. Technika dowolna ( wycinane kształty, naklejane ozdoby). Kartka składana. Może to być kartka z logo szkoły lub postacią Kornela Makuszyńskiego czy z postaciami Jego pisarskiej twórczości.

# data[].attributes.body
Temat : Wirtualna wizyta w muzeum sztuki

Zaprojektuję i wykonam plakat w dowolnej technice w formacie A3 do ulubionego filmu lub przedstawienia teatralnego. Zapoznam się z pojęciami: plakat, grafika użytkowa, reklama, typografia.

Obejrzyj wirtualną podróż po muzeum w Jeruzalem.

Typ materiału: Materiał multimedialny

# data[].attributes.body
16.03.2021r.

# data[].attributes.attachment_link.title
Forma i przekaz - plakat, jako forma reklamy

# data[].attributes.attachment_link.description
E‑podręczniki to bezpłatne i dostępne dla wszystkich materiały edukacyjne.

# data[].attributes.body
W KRAINIE MITÓW- LOT W CHMURACH. PRACA PLASTYCZNA Z WYOBRAŹNI FARBAMI NA KARTCE A3

# data[].attributes.body
Temat:Ilustracja książkowa.
Wykonam ilustrację do przeczytanej ostatnio książki ilustrację, dowolną techniką w formacie A4

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ilustracje pochodzą z książek:
Maria Krüger, Apolejka i jej osiołek, il. Zdzisław Witwicki, Nasza Księgarnia, Warszawa 1982, s. 5, 9, 17, 20, 24
Czesław Janczarski, Tadeusz Kubiak, Mysia wieża, il. Jan Marcin Szancer, Biuro Wydawnicze RUCH, Warszawa 1967, s. 13

Ilustracje pochodzą z książek:
Maria Krüger, Apolejka i jej osiołek, il. Zdzisław Witwicki, Nasza Księgarnia, Warszawa 1982, s. 19, 23

Czesław Janczarski, Tadeusz Kubiak, Mysia wieża, il. Jan Marcin Szancer, Biuro Wydawnicze RUCH, Warszawa 1967, s. 9, 11

Czesław Janczarski, Tygrys o złotym sercu, il. Józef Wilkoń, Nasza Księgarnia, Warszawa 1963, s. 5

Maria Terlikowska, Nikt się nie trzęsie, il. Mateusz Gawryś, Nasza Księgarnia, Warszawa 1980, s. 5

Przyjrzyj się zamieszczonym w galerii ilustracjom Ewy Poklewskiej‑Koziełło, a następie rozwiąż zadania.

Przyjrzyj się dokładnie ilustracjom Ewy Poklewskiej‑Koziełło. Poniżej zamieszczono 4 detale z nich zaczerpnięte. Przyporządkuj je do właściwych ilustracji."

Przyjrzyj się dokładnie ilustracjom Ewy Poklewskiej‑Koziełło. Poniżej zamieszczono 4 detale z nich zaczerpnięte. Przyporządkuj je do właściwych ilustracji." 1 Możliwe odpowiedzi: 1. A, 2. D, 3. B, 4. C 2 Możliwe odpowiedzi: 1. A, 2. D, 3. B, 4. C 3 Możliwe odpowiedzi: 1. A, 2. D, 3. B, 4. C 4 Możliwe odpowiedzi: 1. A, 2. D, 3. B, 4. C

Poniżej, po prawej zamieszczono 4 detale ilustracji Ewy Poklewskiej‑Koziełło. Przyporządkuj je do właściwych ilustracji. W razie napotkania trudności ponownie obejrzyj ilustracje w galerii, korzystając z opcji „Widok pełnoekranowy".

Poniżej, po prawej zamieszczono 4 detale ilustracji Ewy Poklewskiej-Koziełło. Przyporządkuj je do właściwych ilustracji. W razie napotkania trudności ponownie obejrzyj ilustracje w galerii, korzystając z opcji „Widok pełnoekranowy". 1 Możliwe odpowiedzi: 1. A, 2. B, 3. D, 4. C 2 Możliwe odpowiedzi: 1. A, 2. B, 3. D, 4. C 3 Możliwe odpowiedzi: 1. A, 2. B, 3. D, 4. C 4 Możliwe odpowiedzi: 1. A, 2. B, 3. D, 4. C

Zadaniem ilustratora jest stworzyć taką ilustrację, która nie tylko za pomocą obrazu ukaże to, co zawarte w tekście, lecz także odda nastrój, stworzy odpowiedni klimat i przekaże pewne emocje. W tym kontekście niezwykle istotne są barwy. , jaskrawe, nasycone kojarzą się z radością, optymizmem, energią. Natomiast , złamane, nienasycone - ze smutkiem, niepokojem, tajemniczością.

Przyjrzyj się zamieszczonym niżej ilustracjom. Gdy klikniesz na nie, zobaczysz odpowiadające im palety barw.

Potrzebne będą: kartka, pędzle, farby, woda.

Przeczytaj fragment tekstu i zastanów się, jaka paleta barw najlepiej odda opisywaną rzeczywistość, a następnie wykonaj ilustrację malarską do tekstu.
[...] Z każdą minutą plamy zielonej trawy robiły się coraz większe, a śniegu było coraz mniej. Z każdą minutą coraz więcej drzew zrzucało swoje śnieżne kożuchy. Wkrótce, gdzie tylko można było okiem sięgnąć, zamiast białych kształtów widniały ciemnozielone jodły albo czarne gałęzie nagich jeszcze dębów, buków i wiązów. Potem biała dotąd mgła zrobiła się złocista, a w końcu rozwiała się zupełnie. Fale cudownego słonecznego światła zalały poszycie puszczy, a nad głowami, między wierzchołkami drzew, zajaśniało błękitne niebo. Wkrótce zdarzyło się jeszcze więcej cudownych rzeczy. W pewnym momencie, kiedy doszli do skraju zagajnika srebrnych brzóz, Edmund zobaczył murawę pokrytą wszędzie żółtymi kwiatkami - chelidoniami. Plusk wody stawał się coraz głośniejszy; w końcu musieli się przedostać przez prawdziwy strumień. Rosły nad nim kwitnące przebiśniegi. - Pilnuj swego nosa! - warknął karzeł i szarpnął sznurem, gdy zobaczył, że Edmund odwrócił głowę, aby na nie spojrzeć. Ale oczywiście nie mógł mu przeszkodzić w widzeniu tych wszystkich dziwów. Nie minęło pięć minut, gdy dostrzegł z tuzin złotych, purpurowych i białych krokusów, rosnących wokół jakiegoś starego drzewa. Potem usłyszał dźwięk jeszcze słodszy od pluskania wody. Tuż przy ścieżce, którą szli, zaćwierkał nagle z gałęzi jakiś ptaszek i natychmiast odpowiedział mu trochę dalej drugi. I wówczas, jakby to był sygnał, rozległo się ze wszystkich stron ćwierkanie i świergotanie, a za chwilę cały las rozbrzmiewał śpiewem ptaków, a gdziekolwiek Edmund spojrzał, widział ptaki ulatujące z gałęzi albo szybujące nad głowami, albo ścigające się nawzajem, albo sprzeczające się żartobliwie między sobą, albo układające sobie dzióbkami piórka. [...]
C. S. Lewis, Opowieści z Narni. Lew, czarownica i stara szafa, Media Rodzina, Poznań, 2005.

Drzeworyt

Malarstwo

Kolaż z obiektów papierowych

Fotografia przestrzennego obiektu wykonanego z plasteliny, tkaniny, elementów świata przyrody

Kolaż z tkaniny

Fotografia

Potrzebne będą: tkaniny, ubranie, aparat fotograficzny lub skaner, drukarka, białe kartki, kolorowy papier, nożyczki, klej.

Przyjrzyj się uważnie ilustracji Ewy Kozyry‑Pawlak, zwracając szczególną uwagę na elementy, których użyto do stworzenia kompozycji.

Przygotuj kilka rodzajów tkanin, w tym swoje ulubione ubrania (nie będziemy ich niszczyć). Skseruj je, zeskanuj lub sfotografuj i wydrukuj w kolorze lub w trybie czarno‑białym. Z tak przygotowanych kartek wykonaj ilustrację do wybranego przez Ciebie wiersza. Możesz dodatkowo skorzystać z dowolnych innych materiałów. Wraz z uczniami przygotuj w klasie wystawę prac.

Projektowanie książek dla dzieci to proces, w którym uwzględnia się upodobania i możliwości percepcji odbiorcy. Treść książki i jej format, kolorystyka ilustracji, liternictwo zależą od wieku czytelnika. Im mniejsze dziecko, tym tekstu jest mniej, litery są prostsze, a książka ma mniejszy format (odpowiedni do dziecięcych rączek) i zaokrąglone rogi. Najmniejsze dzieci lubią kolory nasycone oraz mocne kontrasty barwne. Książki przeznaczone dla starszych dzieci mają więcej tekstu, format jest bardzo zróżnicowany, a kolory przestają być jaskrawe.

# data[].attributes.attachment_link.title
Od słowa do obrazu - ilustracja książkowa

# data[].attributes.attachment_link.description
Materiał składa się z sekcji: "Historia ilustracji", "Ilustracje książkowe", "Detal w ilustracji", "Paleta barw a nastrój", "Techniki plastyczne", "Cechy formalne ilustracji", "Książka obrazkowa", "Słownik pojęć", "Galeria ilustracji i dzieł sztuki". Materiał zawiera 74 ilustracje (fotografie, obrazy, rysunki), 3 ilustracje interaktywne, 8 ćwiczeń interaktywnych.

# data[].attributes.body
Praca plastyczna z wykorzystaniem symetrii. W tym celu wykonamy podczas lekcji jedną wycinankę z papieru - będzie można wybrać jeden spośród trzech wariantów: okrągła serweta, firanka, kwadrat.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
to podzielność przedmiotu na odpowiadające sobie, jednakowe lub analogiczne części będące swoim lustrzanym odbiciem (symetria osiowa - jedno- lub wieloosiowa) albo pokrywające się po obrocie wokół punktu lub prostej (symetria obrotowa, symetria środkowa). Symetrię możemy spotkać wszędzie, chociażby w przyrodzie.

Kompozycja symetryczna wprowadza harmonię, równowagę pomiędzy poszczególnymi elementami, dlatego od zawsze bardzo chętnie stosowana była w architekturze. Możemy ją oglądać w budowlach wszystkich epok, począwszy od starożytności, do czasów współczesnych.

Kompozycję symetryczną spotykamy również w polskiej sztuce ludowej w postaci ażurowych wycinanek z białego papieru, a z czasem też kolorowego. Od połowy XIX wieku stanowiły one ważny element dekoracyjny wiejskich izb w okresie przedświątecznym.

jest abstrakcyjnym, skomponowanym rytmicznie i zwykle symetrycznie do jednej lub kilku osi symetrii ornamentem. Dla osiągnięcia takiego efektu cięto wielokrotnie złożony papier. Używano przeważnie nożyc do strzyżenia owiec, które pozwalały na wykonywanie precyzyjnych motywów roślinnych i zwierzęcych, abstrakcyjnych figur czy strzępienie brzegów. Wycinanki występowały tylko w niektórych regionach Polski, a każdy z nich wytworzył z czasem charakterystyczny dla siebie styl i rodzaje wycinanek.

Najważniejsze regiony, w których powstawały wycinanki to: region łowicki:
region kurpiowski dzielący się na obszar Puszczy Białej: oraz Kurpiowskiej Puszczy Zielonej: region sieradzki: region lubelski, opoczyński i region kołbielsko‑garwoliński:

Praca plastyczna z wykorzystaniem symetrii. W tym celu wykonaj jedną wycinankę z papieru - możesz wybrać jeden spośród trzech wariantów: okrągła serweta, firanka, kwadrat.

Okrągła serweta: z papieru formatu A3 wycinamy duże koło, składamy je kilkakrotnie na pół i wycinamy nożyczkami dowolne kształty wzdłuż brzegów. Rozkładamy gotową pracę.

Firanka: prostokątny papier formatu A3 składamy w harmonijkę na pasy średniej grubości (zbyt cienkie stwarzają ryzyko przecięcia wycinanki) i wycinamy nożyczkami dowolne kształty wzdłuż zagiętych brzegów po obu stronach. Rozkładamy gotową pracę.

Kwadrat: z papieru formatu A3 wycinamy duży kwadrat, składamy go kilkakrotnie na pół i wycinamy nożyczkami dowolne kształty wzdłuż brzegów. Rozkładamy gotową pracę.

Odpowiedz na pytanie. Do jakiego terminu odnosi się poniższa definicja? Ludowa ozdoba wycięta ręcznie z papieru białego lub kolorowego. W wyniku cięcia wielokrotnie złożonego papieru tworzy się abstrakcyjny ornament skomponowany rytmicznie i zazwyczaj symetrycznie do jednej lub kilku osi. Możliwe odpowiedzi: 1. Wydzieranka, 2. Wyklejanka. 3. Wycinanka.

Inna wersja zadania

Polecenie do zadania brzmi: Dopasuj do ilustracji regiony, w których powstały. Poniżej polecenia są ilustracje i umieszczone do wyboru odpowiedzi w postaci list rozwijalnych. Należy wybrać prawidłową odpowiedź z listy pasującą do obrazka. W prawym dolnym rogu zadania umieszczony jest klawisz „Sprawdź" służący sprawdzeniu poprawności jego wykonania. Pierwsza ilustracja przedstawia wycinankę w kolorze czerwony z motywami roślinnymi. Centralną część stanowi podzielony na cztery części kwadrat. Z narożników idą ku środkowi listki. Z każdego narożnika na zewnątrz wychodzi wzór dwóch siedzących, stykających się dziobami ptaków. Całość dopełniają detale o roślinnym motywie. Druga ilustracja to kodra w poziomie, symetrycznie ułożone kolorowe kwiaty i listki kwiatowe. Po obu bokach głównego, środkowego kwiata widać kolorowego koguta z zielonkawym ogonem. Kwiaty są różnokolorowe. Trzecia ilustracja przedstawia mazur w kolorze ciemno-brązowym o motywie roślinnym. Składa się z wielu okrągłych lub półokrągłych części w środku których są kwiaty lub liście. Na wzorze wyróżnić można pięć kwiatów rozmieszczonych w rogach i centralnym punkcie, które są innego koloru niż całość. Płatki są różowo-czerwone, a środek żółty. Czwarta ilustracja przedstawia dwa koguty stojące na gałązce i stykające się dziobami. Całość jest w kolorze bordowym za wyjątkiem skrzydeł kogutów, które mają barwę niebieską, żółtą i czerwoną. Od gałązki odchodzą różnego rodzaju listki. Piąta ilustracja przedstawia wstęgę z czerwonym kołem o żółtym wzorze w środku. Z koła wychodzą dwie niebieskie wstęgi z piłowatymi brzegami. Na każdej z nich są trzy okrągłe rozetki w kolorze żółtym, zielonym i czerwonym ułożone jedna pod drugą. Rozetki są przedzielone wzorem przypominającym ustawione małe słupki siana w kolorze granatowym. Szósta ilustracja przedstawia wycinankę. Jest to wzór oparty na kole w czarnym kolorze. Środek to kwiat o wielu płatkach wpisany w gwiazdę o ośmiu wierzchołkach. Przestrzeń między ramionami gwiazdy wypełnia wzór przypominający wodę tryskającą z fontanny. Siódma ilustracja przedstawia wycinankę kobiety z kokoszkami. Wycinanka to dwie kobiety stojące i stykające się dołem rozkloszowanymi sukniami. Trzymają ręce w górze, na których widać koguciki. Wycinanka ma kolor czerwony. Ósma ilustracja przedstawia rózgę. Jest to niebieski, symetryczny wzór wycinaki przypominającej drzewo. Po obu stronach są koguty, kwiaty na gałązkach i inne roślinne wzory.

Inna wersja zadania

Polecenie do zadania brzmi: Każdy region, w którym powstawały wycinanki, wytworzył charakterystyczny dla siebie styl i rodzaje wycinanek. Sprawdź, ile z nich udało Ci się zapamiętać, dopasowując nazwę wycinanki i region, w którym powstała, do ilustracji. Poniżej polecenia są ilustracje i umieszczone do wyboru odpowiedzi w postaci list rozwijalnych. Należy wybrać prawidłową odpowiedź z listy, która pasuje do obrazka. W prawym dolnym rogu zadania umieszczony jest klawisz „Sprawdź" służący sprawdzeniu poprawności jego wykonania. Pierwsza ilustracja przedstawia serwetkę zbudowana z trzech pierścieni i kole w środku. Zewnętrzny pierścień to zielone pawie oczka ułożone dookoła. Kolejny pierścień to na przemian duże czerwone i małe niebieskie kwiaty. Trzeci pierścień składa się z fioletowych listków. Środek to zielony kwiatek dookoła, którego są cztery pomarańczowo-czerwone kwiaty. Pierścienie oddzielone są czarną cienką linią od siebie. Druga ilustracja przedstawia czerwone koło z żółtym wzorem w środku. Z koła wychodzą dwie niebieskie wstęgi z piłowatymi brzegami. Na każdej z nich są trzy okrągłe rozetki w kolorze żółtym, zielonym i czerwonym ułożone jedna pod drugą. Rozetki są przedzielone wzorem przypominającym ustawione małe słupki siana w kolorze granatowym. Trzecia ilustracja przedstawia zielone wzory. W centralnej części jest drzewo z owalną koroną. Po obu stronach stoją koguty. W środku korony drzewa mamy kolejny wzór. Są to dwa koguty siedzące na gałązce zwrócone dziobami do siebie. Ponad nimi na gałązce siedzą dwa ptaki stykające się dziobami. Czwarta ilustracja przedstawia wzór w kolorze czerwonym oparty na okręgu. W środku widać kwiat o białych płatkach. Od niego rozchodzą się wzory tworzące gwiazdę zwieńczone na końcach motywem roślinnym. Piąta ilustracja przedstawia rawską rózgę. Jest to czarny, symetryczny wzór wycinaki. Widać na niej motywy roślinne, gałązki z kwiatami, a u góry nad nimi są dwa koguty stykające się dziobami.

Źródła:

prezi.com/dv5dezbwsvwx/symetria‑to‑inaczej‑odbicie‑lustrzane‑danej‑figury‑bryy‑lu

encyklopedia.naukowy.pl/Sztuka_ludowa

Aleksander Jackowski, Polska sztuka ludowa, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2002.

Marian Pokropek, Atlas sztuki ludowej i folkloru w Polsce, Arkady, Warszawa 1978.

Stefania Kryształowicz, o sztuce ludowej w Polsce, Wiedza Powszechna, Warszawa 1972.

prezi.com/dv5dezbwsvwx/symetria‑to‑inaczej‑odbicie‑lustrzane‑danej‑figury‑bryy‑lu

encyklopedia.naukowy.pl/Sztuka_ludowa

# data[].attributes.attachment_link.title
Praca plastyczna z wykorzystaniem symetrii

# data[].attributes.attachment_link.description
Materiał składa się z sekcji: "Ważne daty", "Symetria", "Wycinanka", "Zadania", "Słownik pojęć", "Galeria dzieł sztuki", "Bibliografia". Materiał zawiera 34 ilustracje (fotografie, obrazy, rysunki), 7 ćwiczeń interaktywnych. Słownik pojęć zawiera wyjaśnienia 4 terminów: "Oś symetrii", "Symetria", "Sztuka ludowa", "Wycinanka"

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wyobraź sobie, że jesteś rycerzem polskiego króla i walczysz w bitwie pod Grunwaldem w 1410 r. Masz na sobie ciężką zbroję, a na głowie hełm. Twój koń jest podobny do innych koni. Potrzebny ci jakiś znak, aby uniknąć ataku przez pomyłkę. Ten znak to herb. Należy do władcy i widnieje na jego chorągwi. Ty także go masz na hełmie lub tarczy. Inni bojownicy wiedzą, w czyjej jesteś drużynie.
Początkowo herb był prostym znakiem, na przykład krzyżem. Później jego wygląd rozwinął się i był używany nie tylko na polu walki. Posiadanie herbu świadczyło o ważnych osiągnięciach. W XIV w. władcy uzyskali możliwość pobierania opłat za nowe herby. Odtąd mogli je mieć nie tylko rycerze, ale ważne osoby w rodzinach, władcy kościelni, rzemieślnicy i inni.
Herb jest symbolem, z którego można odczytać informacje o właścicielu. Dziś herbem posługują się państwa, miasta, władcy kościelni, królowie i nie tylko. Widnieje na ich siedzibach, a podczas uroczystości lub zawodów sportowych na sztandarach i chorągiewkach.

Audiobook Krótka opowieść o historii herbu. KRÓTKA OPOWIEŚĆ O HISTORII HERBU W VII wieku muzułmanie zajęli Jerozolimę, a w XI Turcy Ziemię Świętą. Chrześcijanie stracili miejsce kultu swego Boga. W poczuciu krzywdy rycerze średniowieczni ruszyli na wyprawy krzyżowe czyli krucjaty. Chcieli odzyskać święte miejsca swojej wiary. Rycerzom towarzyszyli waleczni bojownicy innych stanów społecznych, między innymi chłopi. Wiara i odwaga była najważniejszą przyczyną ich decyzji, ale nie jedyną. Wielu miało nadzieję na lepsze życie, ucieczkę od biedy, głodu i chorób, a także na zbawienie po śmierci. Wychodząc zwycięsko z wojny można było liczyć też na zaszczyt i nagrody. Średniowieczny bojownik nosił ciężką metalową zbroję. Jego twarz i głowę zakrywał hełm. Jedną ręką władał mieczem lub dzidą, a w drugiej trzymał tarczę, przy pomocy której osłaniał się przed atakiem przeciwnika. W tym stroju i zamieszaniu bitewnym wszyscy walczący wyglądali podobnie. Dlatego wymyślono znaki nazwane herbami. Były umieszczone głównie na tarczy, ale także na hełmach i innych częściach ubioru. Wszyscy, którzy należeli do tego samego oddziału bojowego, byli tak samo oznakowani. Najpierw przy pomocy prostego znaku graficznego, np. krzyża. Z czasem zaczęto stosować kolorową kompozycję. Jej elementy miały przypisane konkretne znaczenie. Na polu bitwy kojarzyły się z dowódcą oddziału, a kiedy rycerz wracał z wojny, herb był znakiem reprezentacyjnym jego i jego włości, czyli posiadanej ziemi. Stopniowo herb reprezentował rodzinę lub ród. W ten sposób wyróżniał ich wśród innych. W XIV wieku władcy uzyskali możliwość pobierania opłaty za nadanie herbu. Był to przełomowy moment dla tego znaku. Coraz więcej osób mogło go posiadać. Z czasem w herby zaopatrywały się organizacje kościelne, mieszczańskie, cechy rzemieślnicze lub państwa, a nawet miasta i inne środowiska. Marcello Bacciarelli, malarz króla Stanisława Augusta Poniatowskiego także uzyskał prawo posługiwania się herbem, który sam dla siebie zaprojektował. Herby rodów przedstawione są w herbarzach. Można tam znaleźć nie tylko dokładny opis elementów i ich znaczenia, ale dowiedzieć się historii rodu. Zwłaszcza, że wszystkie herby zawierają dużo ukrytych znaczeń. Mówimy wtedy o symbolach. Symbolami są kształty, godła, rysunki. Także kolory i pozycje w herbie mają określoną symbolikę, z której da się wiele wyczytać. W herbach państwowych umieszcza się znaki, które nawiązują do historii lub legend o założeniu tej wspólnoty. Herby państw i miast ulegają zmianom i modyfikacjom. Mają jednak stałe cechy, które sprawiają, że ciągle możemy je tym słowem nazywać. O odpowiedni wygląd herbu dba prawo heraldyczne czyli zbiór zasad, które trzeba zachować tworząc lub zmieniając jego wizerunek. O przyjęcie nowej wersji troszczą się właściciele. W polskim prawie zapisane są postanowienia, które mówią, jak trzeba traktować symbole narodowe. Prócz herbu państwowego (nazwanego u nas „godłem") należy do nich hymn i flaga. Gdy w państwie zachodzą duże zmiany sposobu rządzenia, bywa, że zmieniają się jego symbole narodowe. Ale nie tylko. Dotyczy to także herbów mniejszych jednostek terytorialnych takich, jak województwa, gminy lub miasta. Tak wyglądała między innymi historia Syrenki Warszawskiej. Jeśli mieszkańcy miasta chcą nowy herb, ich radni czyli wybrani do władz przedstawiciele, muszą to przegłosować i zamówić u artysty plastyka. Wykonaniem jego pomysłu zajmie się rzemieślnik. Każdy może zaprojektować herb swojego miasta. Warto spróbować!

Kiedy przybywało właścicieli herbów, wymyślano nowe znaki. Taki znak to inaczej godło czyli symbol osoby lub rodu. Umieszczano go na kształcie podobnym do tarczy bojowej. W czasie pokoju urządzano . Kiedy kolejny uczestnik stawał do walki, urzędnik zwany heroldem dokładnie opisywał jego herb, bo każdy element coś oznaczał. Z czasem powstała nawet nauka, która się tym zajmuje. To .
Tarcza i godło to obowiązkowe elementy herbu:

1. Tarczę herbową wypełnia pole. Można otrzymać kilka pól, rysując linię lub krzyż.

2. Godła to rysunki, postacie ludzi i zwierząt, podkowy, narzędzia i inne symbole o ukrytym znaczeniu. Godło mieści się w całości tylko w jednym polu.

3. labry - ozdoby z chust okrywających hełmy. Mogą być pominięte wyłącznie w herbach bez hełmu.

Prócz tego w herbie mogą pojawiać się: trzymacze, szarfy - na górnej umieszcza się zawołanie (wojenne), na dolnej dewizę, postument, figury heraldyczne, powstałe przez geometryczny podział tarczy. Tak tworzy się miejsce dla godła. Godłem bywa geometryczny podział tarczy, rysunki, postacie ludzi i zwierząt, podkowy, narzędzia i inne symbole o ukrytym znaczeniu.

Biały orzeł w koronie na czerwonym tle to godło Polski, nasz symbol narodowy, tak samo ważny, jak flaga i hymn. Są państwa lub władcy, którzy mają herby o bardziej skomplikowanym wyglądzie. Można w nich zauważyć wiele dodatkowych elementów. Taki herb ma Wielka Brytania jako Królestwo kilku narodów: Anglii, Irlandii i Szkocji. Na polach tarczy są godła tych krajów, a wokół niej różne dodatkowe elementy.

W skład herbu Wielkiej Brytanii wchodzą następujące elementy:

1. Tarcza podzielona krzyżem z herbami Anglii, Szkocji i Irlandii.

2. Wokół tarczy pas z napisem po francusku: Hańba temu, kto widzi w tym coś nieprzystojnego - dewiza Orderu Podwiązki;

3. Nad koroną królewską w klejnocie złoty lew;

4. Poniżej - hełm heraldyczny;

5. Po bokach hełmu - złote labry podbite gronostajem;

6. Trzymacze: złoty lew Anglii i srebrny jednorożec Szkocji;

7. Poniżej dewiza korony angielskiej: Dieu et mon droit.

8. Rośliny tworzące postument, symbolizują Wielką Brytanię (Anglię - róża, Szkocję - oset, Irlandię Północną - koniczyna.

W bitwach średniowiecznych herb musiał być widoczny nawet z odległości 200 kroków! Dlatego dawniej stosowano tylko 8 kolorów, nazywanych inaczej tynkturami. Przy pomocy farb uzyskiwano niebieski, czerwony, zielony i czarny. Wykorzystywano naturalne metale (złoto i srebro), a nawet stosowano futra zwierząt (biały w czarne plamki i popielaty). Dziś podczas drukowania herbów używa się tylko farb.

każdego Polaka jest biały orzeł w koronie. Umieszczony na czerwonej tarczy staje się herbem Polski. Wskutek historycznych nieporozumień w prawie polskim użyto słowa „godło" dla określenia herbu narodowego.
Warto wiedzieć, że biały kolor nie występuje w zasadach heraldyki. Orzeł powinien mieć srebrny kolor metalu.
Cieniowanie postaci orła pojawiło się dopiero w wersji drukowanej. Pierwotna forma była wytłoczona z blachy i odczytywana jako jednolity kolor srebrny.

Wszystkie elementy herbu znajdują się na tej samej płaszczyźnie. Prawa i lewa strona herbu są do siebie symetryczne, chociaż nie zawsze jest to dokładne lustrzane odbicie. Na przykład trzymacze w herbie Wielkiej Brytanii nie identyczni, ale stoją symetrycznie.

Każdy element herbu ma wyznaczone miejsce i ukryte znaczenie, które wiąże się z dziejami jego posiadacza. Herb papieża Franciszka jest na to dobrym przykładem. Niebieski kolor tarczy nawiązuje do barw Hiszpanii, ponieważ tam powstał zakon Jezuitów. Z niego wywodzi się obecny papież. Na tarczy znajdują się złote symbole Jezuitów (słońce), Maryi (gwiazda), św. Józefa (kwiat po lewej stronie).

Aktualny herb Warszawy zaprojektował w 1938 r. artysta grafik Feliks Szczęsny Kwarta. Z powodu różnych zmian sposobu rządzenia w Polsce i ten symbol wyglądał inaczej niż teraz. Obecnie przywrócono mu dawny . Przedstawia syrenę - w połowie kobietę, w połowie rybę. Wiąże się z nią legenda o Warszawie.

Dawno, dawno temu w pewnej rybackiej wiosce krążyła legenda o syrence, która mieszkała w rzece Wiśle. Nikt jej nigdy nie widział, ale rybacy czasami słyszeli jej piękny śpiew. Pewnego dnia postanowili złapać syrenkę, by oddać ją księciu w zamian za złoto. Nocą zaczaili się w łodzi przy brzegu rzeki. Mieli ze sobą wielką sieć, w którą chcieli złapać syrenkę. Nagle ukazała się im na przybrzeżnym głazie i zaczęła śpiewać. Ten śpiew był tak piękny, że rybacy z zachwytu nie mogli się ruszyć. Jednak jeden z nich miał w kieszeni wosk, którym zatkali sobie uszy. Dzięki temu nie słyszeli już głosu syrenki i szybko złapali ją w sieć.
Gdy dwóch rybaków poszło rozmówić się z księciem, jeden został, by pilnować syrenki. Wtedy ona poprosiła, by ją uwolnił i znów zaśpiewała swym cudnym głosem. Oszołomiony rybak wziął syrenkę na ręce i zaniósł z powrotem do Wisły.
Dziś tam, gdzie była wioska rybacka stoi wielkie miasto Warszawa. Na jego brzegu zbudowano pomnik przedstawiający syrenkę. W jednej ręce trzyma miecz uniesiony do góry, a w drugiej tarczę. Te przedmioty pomagają jej strzec miasta.

Od chwili, gdy herby przestały służyć celom bojowym, pojawiły się w różnych miejscach. Włoski malarz przełomu i nazwiskiem Carravaggio (czytaj karawadżio) stworzył obraz Święty Hieronim. W epoce zwanej barokiem na obrazach umieszczano różne symbole. Tym razem artysta namalował herb osoby, której wyglądem posłużył się w tym dziele.

Na obrazie Jana Matejki herb jako symbol narodowy odnajdziemy w sali sejmowej. Taki element kompozycji pozwala określić miejsce wydarzeń przedstawionych na obrazie.

Portrety trumienne to rodzaj malarstwa z czasów baroku. Był to jedyny sposób na utrwalenie wyglądu zmarłej osoby, ponieważ wtedy jeszcze nie istniały aparaty fotograficzne. Zdarzało się, że portretowi na trumnie towarzyszył herb rodowy. Dzięki niemu i dziś można dowiedzieć się więcej o zmarłym i jego rodzinie.

Już wiesz, że:

herb składa się z różnych elementów, ale najważniejsza jest tarcza z godłem;

prawa strona herbu jest symetryczna do lewej, chociaż nie musi być lustrzanym odbiciem;

barwy herbowe to niebieski, czerwony, zielony i czarny oraz złoto i srebro, które można zastąpić żółtym i biało‑szarym.

Rozumiesz:

Potrafisz:

stworzyć samodzielnie herb swojego miasta, wykorzystując własną wyobraźnię;

zinterpretować (pokazać) informacje o swoim mieście w postaci znaku graficznego;

zastosować zasady kompozycji herbu, ustalając właściwe proporcje, dobierając kształty i kontrast form;

wykorzystać wybrany graficzny program komputerowy do pracy projektowej, np. Paint, Gimp, Incsape.

Słownik pojęć został opracowany na podstawie:

K. Bąkała, Historia symboliczna znakiem, herbem i barwą pisana : podręczny słownik, Egros, Warszawa 2010

encyklopedia.pwn.pl

K. Bąkała, Historia symboliczna znakiem, herbem i barwą pisana: podręczny słownik, Egros, Warszawa 2010.

P. Dudziński, Wielka księga heraldyki, Świat Książki, Warszawa 2008

A. Znamierowski, Insygnia, symbole i herby polskie, Warszawa, 2003

J. Szymański, Nauki pomocnicze historii. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2012.

# data[].attributes.attachment_link.title
Rola znaku w plastyce. Herb mojej miejscowości.

# data[].attributes.attachment_link.description
Materiał zawiera: scenariusz lekcji dla nauczyciela; cele w języku ucznia; Materiał składa się z sekcji: Ważne daty" - od początku zasad heraldycznych do ustanowienia herbów miast; "Wstęp" - uzasadnienie potrzeby powstania herbu, herb jako identyfikator i symbol właściciela; "Historia herbu" - audiobook pt.: „Krótka historia herbu": historia herbu od VII

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Rozcieranie pasteli czy kredek żelowych to ciekawa metoda plastyczna, której efekty końcowe niejednokrotnie zaskakują młodego wykonawcę. Święta zbliżają się nieuchronnie, dlatego też dziś proponujemy zabawę w tworzenie bombek właśnie metodą rozcierania kredek.

Bombkom możemy nadawać różne wzory, wszystko zależy od naszej wyobraźni.

Zapraszam na filmik, w którym to krok po kroku zobaczycie powstawanie kartek z motywem świątecznym...

Zapraszam również do subskrybowania naszego konta na YOUTUBE :) KLIK

# data[].attributes.attachment_link.description
Rozcieranie pasteli czy kredek żelowych to ciekawa metoda plastyczna, której efekty końcowe niejednokrotnie zaskakują młodego wykonawcę. Święta zbliżają się nieuchronnie, dlatego też dziś proponujemy zabawę w tworzenie bombek właśnie metodą rozcierania kredek. Bombkom możemy nadawać różne wzory, wszystko zależy od naszej wyobraźni. Zapraszam na filmik, w którym to krok po kroku zobaczycie powstawanie kartek z motywem świątecznym...

# data[].attributes.body
KLASY IV- VII
Witam serdecznie, tak jak wcześniej rozmawialiśmy, robimy prace plastyczne według ustalonego tematu, zdjęcia prac wysyłacie poprzez pocztę elektroniczną lub messengera.

# data[].attributes.body
Praca plastyczna konkursowa
KLASY IV- VII
"BEZPIECZNIE NA WSI MAMY- OD 30 LAT Z KRUS WYPADKOM ZAPOBIEGAMY"
Praca w formacie A-3
Dowolna technika.
Uczniowie wykonają prace plastyczne podczas lekcji on-line, tylko klasa VII wykona samodzielnie dostarczając do szkoły. Prace będą oceniane. Najlepsze dodatkowo zostaną wysłane na konkurs. Praca powinna zawierać takie treści:
1.Pozytywne zachowania dzieci związane z pracą i zabawą na terenach wiejskich.
2.Bezpieczne zachowania na terenie obejścia w gospodarstwie rolnym.
3.Czynności szczególnie niebezpieczne związane z gospodarstwem rolnym, których nie wolno powierzać dzieciom poniżej 16 lat.

# data[].attributes.body
Na środę tj. 25.11.2020r klasy IV-VI proszę przygotować projekt plakatu "Szanujmy i dbajmy o naszą planetę" w technice dowolnej pracę wykonamy podczas lekcji, bez napisów.

# data[].attributes.body
UWAGA,KONKURS!!!!!

# data[].attributes.body
KONKURS PLASTYCZNY DLA CHĘTNYCH

# data[].attributes.attachment_link.description
OGÓLNOPOLSKI KONKURS „KARTKA URODZINOWA DLA ŚW. MIKOŁAJA" z okazji 1750 rocznicy urodzin

# data[].attributes.body
ZAPRASZAM DO WZIĘCIA UDZIAŁU W KONKKRSIE

# data[].attributes.body
DO DZIEŁA! KAŻDY Z WAS JEST ARTYSTĄ!

# data[].attributes.body
kl - VII
"WIDOK ZA OKNEM", -ZROBIĆ PRACĘ NA KARTCE A4 METODĄ POINTYLIZMU, JAK POKAZANO W PONIŻSZYM FILMIE, KLASY IV-VI ROBIĄ PRACE ZE MNĄ.KLASA VII ROBI SAMODZIELNIE.

# data[].attributes.attachment_link.description
Historia i społeczeństwo (przedmiot uzupełniający) Historia muzyki Historia sztuki Informatyka Inne Język mniejszości narodowej lub etnicznej Język obcy nowożytny Język polski Język regionalny - język kaszubski Język łaciński i kultura antyczna

# data[].attributes.headline
30.11.2020r.                   klasa VII wykonuje pracę samodzielnie, klasy IV- VI wykonają podczas lekcji .Wykonaj pracę plastyczną na papierze pt. Moja wymarzona kraina. Do jej wykonania użyj pasteli lub dowolnych farb. Format pracy:  A4. Przeczytaj tekst poniżej.

# data[].attributes.subject
30.11.2020r.                   klasa VII wykonuje pracę samodzielnie, klasy IV- VI wykonają podczas lekcji .Wykonaj pracę plastyczną na papierze pt. Moja wymarzona kraina. Do jej wykonania użyj pasteli lub dowolnych farb. Format pracy:  A4. Przeczytaj tekst poniżej.

# data[].attributes.body
Każdy z nas marzy, a nasze marzenia są niepowtarzalne, tak jak każdy człowiek. Marzenie, to powstające w naszej wyobraźni obrazy i myśli, które ukazują nasze pragnienia. Często mogą być one nierealne, nieistniejące w rzeczywistości, idealne, doskonałe. Marzymy o różnych rzeczach. Czy marzycie też o podróżach w nieznane krainy? Zamknijcie oczy i zastanówcie się przez chwilę, jak wyglądałaby wasza wymarzona kraina, do której chcielibyście wyruszyć w podróż pełną przygód. Marzenia to przede wszystkim obrazy, które możemy przedstawić na płaszczyźnie dzięki różnym środkom wyrazu plastycznego.

# data[].attributes.body
KRLÓWO POLSKI MÓDL SIĘ ZA NAMI
3 maja  w Polsce obchodzi się uroczystość Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski. Nawiązuje ona do ważnych wydarzeń z historii Polski: obrony Jasnej Góry przed Szwedami w 1655 r., ślubów króla Jana Kazimierza - powierzenia królestwa opiece Matki Bożej, a także do uchwalenia Konstytucji 3 Maja.

50 lat temu na Jasnej Górze prymas Wyszyński zawierzył Polskę Matce Bożej Królowe Polski.

# data[].attributes.body
JEZUS ZMARTWYCHWSTAŁ

# data[].attributes.attachment_link.title
Opowieści biblijne - Zmartwychwstanie Chrystusa

# data[].attributes.body
KLASY 4-8

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
DROGA KRZYŻOWA

Stacja I Pan Jezus na śmierć skazanyJezus zostaje oskarżony przed sądem i skazany. Chociaż jest niewinny poniesie karę za rzeczy, których nie zrobił. Musi zanieść na górę ciężki krzyż.Panie Jezu, przepraszam Cię za wszystkie moje fałszywe oskarżenia i kłamstwa.

Stacja II Pan Jezus bierze krzyż na ramiona swojeKrzyż Jezusa był ciężki i niewygodny. Jezus jednak zakłada go na siebie, bo bardzo nas kocha. Bierze na siebie ciężar, abyśmy my nie musieli go nosić.Panie Jezu, przepraszam Cię za to, że narzekam i niechętnie wykonuję rzeczy, o które proszą mnie rodzice i nauczyciele.

+ INFO

Stacja III Pierwszy upadek Pana JezusaPan Jezus upadł, bo krzyż był za ciężki, a On bardzo zmęczony przebywaniem w więzieniu. Jezus jednak się nie poddaje i powoli podnosi się z ziemi.Panie Jezu, przepraszam Cię, że nie zawsze potrafię się przyznać do moich grzechów.

Lorem ipsum dolor sit amet consectetur adipiscing, elit dignissim arcu primis quam nec, aptent lectus morbi rutrum metus. Nisl dictumst cum varius pulvinar nibh vestibulum mauris bibendum, odio nunc nam fusce est condimentum morbi, tellus integer etiam dui magna lacinia convallis. Primis eu velit tempor malesuada vel ad augue mollis integer, magnis facilisis ut maecenas litora commodo hendrerit hac, molestie imperdiet posuere egestas lobortis gravida proin massa.Sed dui pulvinar rhoncus class id consequat morbi nullam senectus, velit curae purus ultricies nostra molestie proin vel, sagittis dictumst quis felis eros ante magna taciti. Vel arcu massa tempus sagittis at molestie tincidunt nam, magna torquent cum fames magnis nibh turpis.

GOLGOTO GOLGOTO

https://youtu.be/_FFYh-upqV4

Stacja IV Pan Jezus spotyka swą MatkęMaryja czekała na Jezusa i bardzo chciała się z nim spotkać. Kocha Jezusa, bo On jest jej dzieckiem. Chętnie pomogłaby mu w niesieniu krzyża, ale nie pozwalają na to żołnierze.Panie Jezu, przepraszam Cię za to, że nie zawsze jestem posłuszny moim rodzicom.

Lorem ipsum dolor

MÓJ MISTRZU

+ INFO

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tincidunt ut laoreet dolore magna aliquam erat volutpat.

+ INFO

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tincidunt ut laoreet dolore magna aliquam erat volutpat.

+ INFO

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tincidunt ut laoreet dolore magna aliquam erat volutpat.

Stacja V Szymon Cyrenejczyk pomaga nieść krzyż JezusowiSzymon na początku nie chciał pomóc Jezusowi. Jednak ze strachu przed żołnierzami zaczyna razem z Jezusem nieść krzyż. Nie jest z tego zadowolony, ale mimo wszystko udziela Jezusowi dużej pomocy.Panie Jezu, przepraszam Cię, że nie zawsze pomagam moim kolegom i koleżankom.

+ INFO

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tincidunt ut laoreet dolore magna aliquam erat volutpat.

+ INFO

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tincidunt ut laoreet dolore magna aliquam erat volutpat.

Stacja VI Święta Weronika ociera twarz Pana JezusaWeronika delikatnie ociera twarz Jezusa z krwi i potu. Chce przynieść ulgę zmęczonemu Jezusowi. Naraża się na niebezpieczeństwo, ale miłość pokonuje jej strach.Panie Jezu, przepraszam Cię, że nie zawsze jestem delikatny wobec innych i złoszczę się na ludzi wokół mnie.

Stacja VII Pan Jezus upada pod krzyżem po raz drugiJezus mimo że pomagają Mubliscy,nie daje rady nieść krzyża. Upada i zostaje przygnieciony nie tylko przez krzyż, ale i przez moje grzechy.Panie Jezu, przepraszam Cię, że łamię obietnice, które składam Tobie i innym ludziom.

Stacja VIII Pan Jezus pociesza płaczące niewiastyKobiety płakały nad cierpiącym Jezusem. Chciały Mu pomóc, ale nie miałyna tyle siły, żeby pokonać krzyczący tłum. Jezus pociesza je i daje przestrogę na przyszłość.Panie Jezu, przepraszam Cię, że czasami inni przeze mnie płaczą.

Stacja IX Trzeci upadek Pana JezusaTo już trzeci raz, kiedy Jezus przewraca się i nie ma siły, żeby wstać. Przypomina sobie, że cierpienie, które przeżywa ma zbawić ludzi. Wstaje i chętnie idzie dalej.Panie Jezu, przepraszam Cię za moje lenistwo i zniechęcenie.

INDEX

TEXT

COMPARISON

PROCESS

TEAM

VIDEO

QUOTE

DATA

SECTION

THANKS

IMAGE

TIMELINE

MAP

Stacja X Pan Jezus z szat obnażonyJezus stoi i bardzo się wstydzi za wszystkich, którzy źle mu życzą. Kocha wszystkich ludzi, także tych, którzy wyrządzają mu krzywdę.Panie Jezu, przepraszam Cię, że nie szanuję innych i szukam zemsty

Lorem ipsum dolor sit amet

+ INFO

Stacja XI Pan Jezus przybity do krzyżaPan Jezus wisi na krzyżu i patrzy na cały świat. Cierpi nie tylko z powodu krzyżowania, ale także za wojny, głód i nienawiść na świecie.Panie Jezu, przepraszam Cię, że nie zauważam złych uczynków, które mogę zmienić na lepsze.

Lorem ipsum dolor sit amet consectetur adipiscing, elit dignissim arcu primis quam nec, aptent lectus morbi rutrum metus. Nisl dictumst cum varius pulvinar nibh vestibulum mauris bibendum, odio nunc nam fusce est condimentum morbi, tellus integer etiam dui magna lacinia convallis. Primis eu velit tempor malesuada vel ad augue mollis integer, magnis facilisis ut maecenas litora commodo hendrerit hac, molestie imperdiet posuere egestas lobortis gravida proin massa.Sed dui pulvinar rhoncus class id consequat morbi nullam senectus, velit curae purus ultricies nostra molestie proin vel, sagittis dictumst quis felis eros ante magna taciti. Vel arcu massa tempus sagittis at molestie tincidunt nam, magna torquent cum fames magnis nibh turpis.

+ INFO

Stacja XII Pan Jezus umiera na krzyżuJezus umarł, ale zmartwychwstanie. Chwila smutku zamieni się w radość. Dzięki temu, co zrobił Jezus wszyscy możemy pójść do nieba.Panie Jezu, przepraszam Cię, że nie zawsze się modlę i nie dziękuję za wszystko, co mam.

Lorem ipsum dolor sit amet consectetur adipiscing, elit dignissim arcu primis quam nec, aptent lectus morbi rutrum metus. Nisl dictumst cum varius pulvinar nibh vestibulum mauris bibendum, odio nunc nam fusce est condimentum morbi, tellus integer etiam dui magna lacinia convallis. Primis eu velit tempor malesuada vel ad augue mollis integer, magnis facilisis ut maecenas litora commodo hendrerit hac, molestie imperdiet posuere egestas lobortis gravida proin massa.Sed dui pulvinar rhoncus class id consequat morbi nullam senectus, velit curae purus ultricies nostra molestie proin vel, sagittis dictumst quis felis eros ante magna taciti. Vel arcu massa tempus sagittis at molestie tincidunt nam, magna torquent cum fames magnis nibh turpis.

+ INFO

Stacja XIII Pan Jezus zdjęty z krzyżaMaryja przygarnia ciało Jezusa i opiekuje się nim. Nie chce, żeby było zostawione na ziemi.Panie Jezu, przepraszam Cię, że nie zawsze potrafię zaopiekować się moimi najbliższymi.

Lorem ipsum dolor sit amet consectetur adipiscing, elit dignissim arcu primis quam nec, aptent lectus morbi rutrum metus. Nisl dictumst cum varius pulvinar nibh vestibulum mauris bibendum, odio nunc nam fusce est condimentum morbi, tellus integer etiam dui magna lacinia convallis. Primis eu velit tempor malesuada vel ad augue mollis integer, magnis facilisis ut maecenas litora commodo hendrerit hac, molestie imperdiet posuere egestas lobortis gravida proin massa.Sed dui pulvinar rhoncus class id consequat morbi nullam senectus, velit curae purus ultricies nostra molestie proin vel, sagittis dictumst quis felis eros ante magna taciti. Vel arcu massa tempus sagittis at molestie tincidunt nam, magna torquent cum fames magnis nibh turpis.

Lorem ipsum dolor sit amet

+ INFO

Stacja XIV Pan Jezus złożony do grobuGrób Pana Jezusa już niedługo będzie pusty. Zmartwychwstanie przyniesie radość całemu światu i da nam nadzieję na to, że z każdego upadku można zawsze powstać.Panie Jezu, przepraszam Cię, że nie zawsze chodzę w niedzielę do Kościoła.

Lorem ipsum dolor sit amet consectetur adipiscing, elit dignissim arcu primis quam nec, aptent lectus morbi rutrum metus. Nisl dictumst cum varius pulvinar nibh vestibulum mauris bibendum, odio nunc nam fusce est condimentum morbi, tellus integer etiam dui magna lacinia convallis. Primis eu velit tempor malesuada vel ad augue mollis integer, magnis facilisis ut maecenas litora commodo hendrerit hac, molestie imperdiet posuere egestas lobortis gravida proin massa.Sed dui pulvinar rhoncus class id consequat morbi nullam senectus, velit curae purus ultricies nostra molestie proin vel, sagittis dictumst quis felis eros ante magna taciti. Vel arcu massa tempus sagittis at molestie tincidunt nam, magna torquent cum fames magnis nibh turpis.

"Ut wisi enim ad minim veniam, quis nostrud exerci tation ullamcorper suscipit lobortis nisl ut aliquip ex ea commodo consequat"

DZIEKUJĘ

Modlitwa na zakończenieDo Ciebie, Jezu, modlimy się i dziękujemy za wszystko, co dla nas zrobiłeś. Postaramy się być lepsi i przyjść do Ciebie z czystym sercem. Kochamy Cię z całej duszy i oddajemy nasze grzechy tylko Tobie.

# data[].attributes.attachment_link.title
DROGA KRZYŻOWA DLA DZIECI by Katarzyna Mencel on Genially

# data[].attributes.attachment_link.description
DROGA KRZYŻOWA Stacja I Pan Jezus na śmierć skazanyJezus zostaje oskarżony przed sądem i skazany. Chociaż jest niewinny poniesie karę za rzeczy, których nie zrobił. Musi zanieść na górę ciężki krzyż.Panie Jezu, przepraszam Cię za wszystkie moje fałszywe oskarżenia i kłamstwa. Stacja II Pan Jezus bierze krzyż na ramiona swojeKrzyż Jezusa był ciężki i niewygodny.

# data[].attributes.body
ROZPOCZYNAMY WIELKI POST

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze zajęcia w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Józef - opiekun Jezusa, Anastazja, Andrzej Bobola, Karol Boromeusz, Józef Cebula OMI, Brygida Szwedzka, Jan Chrzciciel, Daniel - prorok, Dyzma, Longin - żołnierz, Jan Fisher, Łazarz, Piotr Jerzy Frassati, Grzegorz Wielki, Edmund Bojanowski, Julia Rodzińska OP, Ireneusz, Anna Katarzyna Emmerich, Józef Sebastian Pelczar , Michał Kozal, Rafał Kalinowski, Kazimierz Królewicz, Piotr Klawer, Alfons Maria Liguori, Maksymilian Maria Kolbe, Cyryl i Metody, Joanna Beretta Molla, Nikodem, Paweł VI, Poznańska Piątka - męczennicy, Zygmunt, Zofia, Józef z Kupertynu, Idzi, Ewargiusz z Pontu, Samuel, Seweryn, Stanisław Papczyński, Sylwester, Teodor, Tymoteusz i Tytus, Weronika, Wincenty Kadłubek, Władysław z Gielniowa, Zachariasz - papież, Zyta, Walerian, Roch, Jerzy Popiełuszko, Polikarp.

# data[].attributes.attachment_link.description
Józef - opiekun Jezusa, Anastazja, Andrzej Bobola, Karol Boromeusz, Józef Cebula OMI, Brygida Szwedzka, Jan Chrzciciel, Daniel - prorok, Dyzma, Longin - żołnierz, Jan Fisher, Łazarz, Piotr Jerzy Frassati, Grzegorz Wielki, Edmund Bojanowski, Julia Rodzińska OP, Ireneusz, Anna Katarzyna Emmerich, Józef Sebastian Pelczar , Michał Kozal, Rafał Kalinowski, Kazimierz Królewicz,

# data[].attributes.body
ROZPOCZYNAMY WIELKI POST

# data[].attributes.attachment_link.title
Dlaczego w środę rozpoczynamy Wielki Post? [TL#02]

# data[].attributes.body
KLASA V

# data[].attributes.attachment_link.title
PRZYMIERZE NA SYNAJU - Stary Testament - PL

# data[].attributes.body
KLASAV

# data[].attributes.attachment_link.title
DZIESIĘĆ PRZYKAZAŃ - Stary Testament - PL

# data[].attributes.body
KLASY I- VIII

# data[].attributes.body
KLASA V

# data[].attributes.attachment_link.title
PRZYMIERZE NA SYNAJU - Stary Testament - PL

# data[].attributes.body
KLASY I- VIII

# data[].attributes.body
KLASY I- VIII

# data[].attributes.attachment_link.title
Miejsce dla Boga - kazanie dla dzieci na IV Niedzielę Adwentu roku B

# data[].attributes.body
Proste ścieżki i święty Mikołaj - kazanie dla dzieci

# data[].attributes.attachment_link.title
Proste ścieżki i święty Mikołaj - kazanie dla dzieci

# data[].attributes.body
KLASA II

# data[].attributes.attachment_link.title
GOREJĄCY KRZEW - Stary Testament | Odcinek 14 | Bajka po polsku | Serial animowany dla dzieci

# data[].attributes.body
26.11.2020r.

# data[].attributes.body
KLASA V

# data[].attributes.body
Niepokalane Poczęcie Maryi,

Uroczystość 08.grudnia

# data[].attributes.body
KLASY IV - VIII

Proszę przeczytać temat ,klikając w temat poniżej oraz zrobić 2 i 4 zadanie, znajdujące się pod tematem.

# data[].attributes.body
KLASA IV