# data[].attributes.attachment_link.title
Jak korzystać z "chmury" ? (GOOGLE DYSK) - poradnik, krok po kroku

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Istnieje wiele programów przeznaczonych do użytku dzięki dostępowi do Internetu. Nazywamy je aplikacjami internetowymi. Ogromną zaletą wybrania aplikacji tego rodzaju jest możliwość dostępu do niej z praktycznie dowolnego miejsca na ziemi, w którym znajduje się dostęp do Internetu. Za pomocą takich aplikacji możesz tworzyć dokumenty, edytować zdjęcia, słuchać muzyki i wykonywać inne czynności bez konieczności instalowania oprogramowania. Wykorzystują one komputery umożliwiające przeglądanie stron WWW i komunikują się z użytkownikiem za pomocą okna przeglądarki internetowej. Takie aplikacje to najprostszy przykład istnienia tzw. , czyli przestrzeni umożliwiającej korzystanie z oprogramowania bez używania dysków komputerów.

Pracując na komputerze, nie zawsze znajdujemy czas na tworzenie kopii zapasowych utworzonych plików. Grozi to, w przypadku awarii komputera, nieodwracalną utratą danych. Obecnie, mając dostęp do Internetu oraz przeglądarki, możemy zabezpieczyć się przed ich utraceniem, przechowując je w „ chmurze".
Chmura cyfrowa to po prostu możliwość używania oprogramowania zainstalowanego na komputerach innych niż komputer danego użytkownika. W chmurze przechowywane mogą być także efekty naszej pracy, czyli dane w postaci konkretnych dokumentów tekstowych, prezentacji, arkuszy kalkulacyjnych. Wszystkie dane znajdują się na bezpiecznym komputerze i nie ma obawy ich utraty.

Pracę w chmurze cyfrowej zapewniają m. in. firmy Dropbox, Microsoft i Google, udostępniające użytkownikom dyski, na których można pobierać, tworzyć oraz przechowywać pliki i mieć do nich dostęp z każdego komputera podłączonego do Internetu.
Dropbox udostępnia możliwość przechowywania plików w chmurze i łatwego do nich dostępu z każdego urządzenia podłączonego do Internetu. Program do jego instalacji jest dostępny na wszystkich popularnych platformach i systemach operacyjnych (Windows, Linux, Mac OS, Android, iPhone).

Firma Google oferuje z kolei usługę Dysk Google polegającą na udostępnieniu przestrzeni dyskowej na jej komputerach. Dysk Google został zintegrowany z Google Dokumenty, pozwalającym na tworzenie i edytowanie dokumentów za pomocą typowych aplikacji użytkowych (edytor tekstu, arkusz kalkulacyjny, grafika prezentacyjna). Użytkownicy dysku po zalogowaniu znajdą na nim wszystkie dotychczas utworzone dokumenty.
Jakiś czas temu również Microsoft zaoferował użytkownikom Internetu możliwość przechowywania swoich zasobów. Usługa nazwana OneDrive (dawniej SkyDrive) pozwala zarówno na przechowywanie danych w chmurze, jak i na ich edycję oraz udostępnianie innym osobom.

Spróbujmy zapoznać się z możliwościami pracy z aplikacjami udostępnionymi w chmurze cyfrowej, zapoznając się bliżej z chmurą OneDrive.

W tym celu zaloguj się na swoim koncie w OneDrive, korzystając z konta udostępnionego ci przez nauczyciela. Wystarczy znać adres konta i hasło dostępu.

Następnie kliknij strzałkę obok logo OneDrive, a zobaczysz dostępne aplikacje.

Podobny efekt uzyskasz po kliknięciu w menu Utwórz.

Zauważ, że możesz założyć w chmurze OneDrive katalogi (foldery) ułatwiające przechowywanie plików o różnej tematyce. Zdecyduj teraz, jaki rodzaj dokumentu chcesz utworzyć, wybierając jedną z ukazanych możliwości i przystąp do pracy.

Klikając w Nowy pusty dokument otworzysz jego pustą stronę. W tej przestrzeni możesz tworzyć dokument korzystając z oprogramowania udostępnionego w chmurze cyfrowej OneDrive. Zauważ, że u dołu okna, pojawia się informacja „ Trwa zapisywanie". To znaczy, że napisany tekst jest automatycznie zapisywany na dysku wirtualnym (w chmurze). Po zakończeniu pisania pojawia się informacja „ Zapisano w usłudze OneDrive ".

Utworzony dokument znajdziesz w oknie głównym aplikacji lub w wybranym i utworzonym wcześniej katalogu.

Po nakierowaniu kursora na ikonę dokumentu i pojedynczym kliknięciu otworzy się okno, w którym będziesz mógł dokonać wielu operacji, m. in. zmienić nazwę dokumentu, przenieść go do innego folderu.

Jak widzisz, masz możliwość otworzenia dokumentu celem jego modyfikacji w programie Word, zainstalowanym na twoim komputerze, lub możesz pracować, korzystając z aplikacji sieciowej Word Online. Kończąc pracę z aplikacją masz pewność, że utworzony przez ciebie plik został zapisany i znajduje się na dysku wirtualnym. W podobny sposób będziesz tworzyć inne dokumenty.

W otworzonym oknie przystąp do pracy nad dokumentem. Utwórz plik i zapisz w chmurze OneDrive. Poniżej przedstawiono kolejność czynności, jakie musisz wykonać.
Tworzenie nowego dokumentu

1. Kliknij w Utwórz i w ukazanym menu wybierz rodzaj tworzonego dokumentu, np. dokument ze zwykłym tekstem.

2. W otwartym oknie edytora utwórz dokument tekstowy, wykorzystując dostępne narzędzia.

3. Zauważ, że dokument zapisywany jest automatycznie pod nazwą „ bez nazwy.txt ".

4. Po zapisaniu dokument jest widoczny w zasobach dysku wirtualnego.

OneDrive jest miejscem przechowywania twoich plików. Dokumenty tworzone przez ciebie zostały w nim zapisane i możesz z nich korzystać, pracując na każdym komputerze podłączonym do Internetu. Po zalogowaniu się do dysku, znajdziesz na nim wszystkie dotychczas utworzone dokumenty.

Do zalet pracy w chmurze cyfrowej, należą:

prywatność i bezpieczeństwo przechowywanych danych

możliwość pracy bez dostępu do Internetu

oszczędność energii na urządzeniach takich jak laptopy, tablety lub telefony

wygodny dostęp z wielu różnych urządzeń

# data[].attributes.attachment_link.description
Materiał składa się z sekcji: "Pojęcie chmury cyfrowej", "Zasady pracy w chmurze cyfrowej", "Narzędzia informatyczne dostępne w chmurze cyfrowej", "Uruchamianie programów i zapisywanie wyników pracy w chmurze cyfrowej". Materiał zawiera 12 ilustracji, 1 film, 4 ćwiczenia, w tym 3 interaktywne. Słownik pojęć zawiera wyjaśnienia terminów: "Chmura cyfrowa"

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
O pracy w chmurze była mowa już w szkole podstawowej. Wiesz, że przechowując dane w chmurze nie utracisz danych, a wszystko czego potrzebujesz, aby z nich korzystać, to przeglądarka internetowa zawierająca tzw. (aplikacje sieciowe). Możesz tworzyć i przechowywać swoje zasoby (pocztę, muzykę, zdjęcia, kalendarze, dokumenty), a chmura zadba o ich aktualizację na wszystkich urządzeniach, którymi się posługujesz.

Wymienione możliwości są do twojej dyspozycji w bezpłatnej przestrzeni dyskowej, np. OneDrive dołączonej do systemów Windows. Możesz do niej dodawać pliki na różne sposoby. W szkole podstawowej korzystaliście z udostępnionej w niej możliwości dodawania plików za pomocą opcji Przekaż.

Nauczyliście się również:

Możesz również pliki tworzone na komputerze lokalnym zapisywać bezpośrednio w chmurze OneDrive. Wystarczy w używanej aplikacji nacisnąć przycisk Zapisz jako, wybrać pozycję OneDrive - Personal, następnie folder w którym chcesz plik zapisać i po nadaniu nazwy kliknąć przycisk Zapisz.

Także udostępnianie plików i folderów możesz przeprowadzać różnymi sposobami. Chcąc przekazać zawartość całego folderu z menu witryny OneDrive, po zaznaczeniu folderu, wybierz opcję Udostępnij.

W identyczny sposób można udostępniać dokumenty. Pracując z kolei z dokumentem otwartym w programie edycyjnym, wystarczy, gdy w jego oknie wybierzesz opcję Udostępnij.

W każdym z wymienionych przypadków ukaże się po chwili okno, w którym możesz zdecydować o tym, czy chcesz udostępnić plik (folder) konkretnym osobom (wybierz Zaproś osoby), czy grupie osób (wybierz Utwórz link).

W pierwszym przypadku masz możliwość nadania określonym osobom uprawnień do udostępnionego pliku. Po wprowadzeniu adresów e‑mailowych i stosownej wiadomości, możesz ustalić poziom nadanych uprawnień. Adresaci będą mogli edytować pliki lub tylko je przeglądać, oraz otworzyć je za pomocą widoku udostępnionego w witrynie OneDrive.
W drugim przypadku ( Utwórz link) możesz udostępnić plik wielu osobom, a adresatów nie musisz znać osobiście. Możesz np. opublikować link na Facebooku. Po wybraniu opcji Każdy z tym linkiem do edycji adresaci będą mogli również plik modyfikować.

Pliki znajdujące się w chmurze możesz udostępniać do pracy zespołowej. Przypomnij sobie, w jaki sposób można było z tych możliwości korzystać, przeglądając materiał e‑podręcznika z VI klasy dotyczący tego zagadnienia.

Jeżeli zamierzasz uzyskać od wielu osób informacje umożliwiające przeprowadzenie rozeznania w ważnej dla nich i dla ciebie kwestii, możesz skorzystać z ankiety utworzonej w chmurze obliczeniowej wybranego przez ciebie dostawcy tej usługi. Z jej pomocą wszystkie uzyskane odpowiedzi na zadane pytania zostaną zestawione w jednym arkuszu w trybie online.

Spróbuj utworzyć ankietę, która pozwoli ustalić, jakiego rodzaju działalność szkoły miała wpływ na wybranie przez ciebie szkoły ponadgimnazjalnej. Jeżeli masz problem, zobacz poniższe rozwiązanie.

Pokaż wyjaśnienie Pokaż wyjaśnienie
W klasie VI dowiedziałeś się, że tworzony plik może zostać zapisany również w formacie . Portable Document Format (PDF) jest formatem używanym do udostępniania ostatecznych wersji dokumentów. Czasami jednak zdarza się, że nie jesteś twórcą, ale odbiorcą takiego pliku i chciałbyś dokonać edycji jego fragmentu. Możesz wówczas skorzystać z aplikacji Word Online, która jest udostępniona w chmurze OneDrive. Plik zapisany w formacie PDF przekaż do chmury Microsoftu, w której może zostać otwarty we wspomnianej aplikacji. Dzięki temu uzyskasz możliwość jego przeczytania w przeglądarce (nie musisz mieć zainstalowanego programu ) oraz jego wydrukowania. Możesz także, po otwarciu, utworzyć edytowalną wersję pliku. W tym celu w aplikacji Word Online musisz wybrać opcję Edytuj w programie Word, a następnie Konwertuj. Po wybraniu w oknie dialogowym Edytuj zostanie utworzona edytowalna kopia, natomiast oryginalny plik zostanie niezmieniony.

Strony przekonwertowanego dokumentu mogą nie odpowiadać dokładnie stronom oryginału oraz mogą nie zawierać polskich znaków.

Bazując na swoich doświadczeniach, spróbuj uzupełnić poniższy wykaz zalet i wad pracy w chmurze cyfrowej.

Pokaż rozwiązanie

1. Korzystając z informacji przedstawionych tym rozdziale, utwórz nowy dokument w wybranej przez Ciebie aplikacji sieciowej.

2. Prześlij utworzony dokument na dysk lokalny:

1. do edycji w aplikacji klasycznej,

2. w postaci pliku PDF.

3. Dokonaj konwersji pliku PDF znajdującego się na Twoim komputerze na plik edytowalny.

4. Opracuj ze swoimi znajomymi dokument mówiący o wadach i zaletach pracy w chmurze:

1. utwórz i udostępnij dokument zawierający spis treści,

2. poinformuj, którzy ze znajomych opracowują dane zagadnienie,

3. obserwuj pracę nad tworzonym plikiem,

4. Komentuj postęp prac wprowadzając swoje uwagi.

# data[].attributes.attachment_link.description
Materiał zawiera informacje na temat: korzystania z dysku wirtualnego, tworzenia ankiet obsługiwanych w trybie online, edytowania zawartości plików zapisanych w formacie PDF. Materiał zawiera 17 zrzutów ekranu, 8 ćwiczeń, w tym 4 interaktywne. Słownik pojęć zawiera wyjaśnienia terminów: "Webaplikacje", "PDF", "Adobe Acrobat"

# data[].attributes.headline
Zadanie 5 - zapoznaj się z poniższymi materiałami

# data[].attributes.subject
Zadanie 5 - zapoznaj się z poniższymi materiałami

# data[].attributes.body
Załóż konto Gmail lub na outlook.com. W dokumentach Google - Word (wymagane konto Gmail) lub Word online (wymagane konto na outlook.com) wykonaj zadania:
1. opisz co to jest e-learning i  jakie są jego zalety i wady
2. udostępnij plik nauczycielowi przez dysk Google lub OneDrive
Termin wykonania: 31.05.2020 r.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
e-urząd - platforma elektroniczna, dzięki której można załatwiać sprawy w urzędzie, przez internet bez konieczności fizycznego kontaktu z urzędem.

e-urząd składa się zazwyczaj ze zbioru uporządkowanych tematycznie formularzy elektronicznych, odpowiadających formularzom papierowym, które trzeba by ręcznie wypełniać i składać przy załatwianiu określonych spraw. E-urząd składa się również z elektronicznej skrzynki podawczej która odsyła petentowi formularz opatrzony urzędowym potwierdzeniem odbioru, natomiast druga kopia jest przekazywana do elektronicznego obiegu dokumentów w urzędzie. Po załatwieniu sprawy - urząd przesyła odpowiedź, która przechodzi przez elektroniczną skrzynkę podawczą i trafia do e-urzędu. Po zalogowaniu - petent ma możliwość pobrania stosownych dokumentów.

Na e-urząd składają się następujące elementy:

W Polsce możliwość tworzenia e-urzędów wprowadziła ustawa o podpisie elektronicznym z 18 września 2001. Jednakże wprowadzone ostre normy dla kwalifikowanego podpisu elektronicznego i zapis o konieczności posługiwania się nim przez petentów przy składaniu e-wniosków i e-deklaracji, spowodowały, że e-urzędy nie stały się w Polsce popularnym sposobem załatwiania spraw urzędowych. Do grudnia 2008 wydano w Polsce 179 000 podpisów kwalifikowanych a Ministerstwo Gospodarki ogłosiło przygotowanie nowelizacji ustawy o e-podpisach mającą na celu ich uproszczenie i zmniejszenie kosztów ich nabywania Pierwsze zmiany ustawowe w zakresie upowszechniania e-urzędów zostały wdrożone ustawą o informatyzacji urzędów państwowych z dnia 8 stycznia 2010, zaś prace nad projektem nowej ustawy o e-podpisie się przeciągnęły, została ona złożona do Sejmu przez Radę Ministrów dopiero 28 kwietnia 2010. i czeka na rozpatrzenie przez Sejm

# data[].attributes.attachment_link.description
e-urząd - platforma elektroniczna, dzięki której można załatwiać sprawy w urzędzie, przez internet bez konieczności fizycznego kontaktu z urzędem. e-urząd składa się zazwyczaj ze zbioru uporządkowanych tematycznie formularzy elektronicznych, odpowiadających formularzom papierowym, które trzeba by ręcznie wypełniać i składać przy załatwianiu określonych spraw.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
eUrząd - elektroniczny urząd dostępny 24h/dobę!

Elektroniczne formularze, aplikacje mobilne, powiadamianie za pomocą SMS, płatności online - dzięki nowym narzędziom wykorzystywanym w kontaktach pomiędzy urzędem a mieszkańcem, urzędowe sprawy załatwiane są szybciej i bez konieczności wychodzenia z domu.

Dzięki stronie internetowej Ratusz24.pl dowiesz się, jak korzystać z usług elektronicznych.

Dawniej dobra organizacja pracy urzędu opierała się na sprawnym zarządzaniu papierową dokumentacją. Kontakt z urzędnikiem równał się wizycie w odpowiednim okienku, w którym mieszkaniec składał papierowy wniosek. W drugim etapie rozwoju samorządu urzędnicy dostali nowe narzędzia, jakimi były komputery. Dzięki nim szybciej i wydajniej można było zbierać i obrabiać dane. Trzecim etapem było umożliwienie obywatelom załatwienia spraw w urzędzie bez potrzeby wychodzenia z domu. W pierwszej dekadzie XXI wieku pojawiły się elektroniczne platformy, takie jak ePUAP, SEKAP i obywatel.gov.pl. Odtąd można było sprawdzić dokumenty niezbędne do złożenia wniosku, wysokość wymaganych opłat lub termin realizacji sprawy. Wprowadzono też możliwość składania wniosku elektronicznego, umożliwiającego realizację sprawy zdalnie.

Produkt firmy Rekord SI usprawnia załatwianie spraw urzędowych

Odpowiedzią na zmieniające się potrzeby obywateli oraz konieczność usprawnień na linii mieszkaniec - urząd stała się intuicyjna i prosta w obsłudze platforma eUrząd autorstwa firmy Rekord SI. Dzięki niej mieszkańcy i przedsiębiorcy - bez konieczności odwiedzania urzędu - mogą zapoznać się ze statusem załatwianych spraw. Przykładowo, sprawdzić można, czy przesłana deklaracja śmieciowa została już przyjęta przez dział obsługi, na jakim etapie jest rozpatrywanie naszego pisma, kto zajmuje się daną sprawą. Poza tym sprawdzić można należne kwoty do zapłaty w zakresie podatków i opłat oraz dokonać elektronicznych płatności.

Ponadto, eUrząd za pośrednictwem platformy ePUAP udostępnia formularze elektroniczne (np. deklaracja dotycząca odpadów). Portal posiada również wersję mobilną, dzięki której w każdej chwili możemy skorzystać z dostępu do naszych danych, a także otrzymać powiadomienia o wydarzeniach w gminie, czy zgłosić incydent z uwzględnieniem zdjęć i lokalizacji GPS. Do korzystania w pełni z elektronicznego urzędu, wymagane jest założenie indywidualnego konta mieszkańca lub przedsiębiorcy oraz posiadanie Profilu Zaufanego i konta na platformie ePUAP. Korzystanie z platformy eUrząd jest bezpłatne.

Na tej stronie internetowej opisujemy w prosty sposób, jak załatwić sprawy urzędowe poprzez portal eUrząd. Dowiesz się:

czy Twój urząd posiada platformę eUrząd oraz jakie elektroniczne usługi oferuje?

jak przejść bezpośrednio na eUrząd Twojej gminy?

jak założyć konto w elektronicznym urzędzie oraz Profil Zaufany?

jak dokonać elektronicznej płatności za podatki i opłaty?

jak sprawdzić swoje zobowiązania (m.in. kwoty do zapłaty za podatki i opłaty, składniki podatków, terminy płatności)?

jak otrzymywać powiadomienia dotyczące m.in. zbliżających się terminów płatności, powstałych zaległości, konieczności podpisania nowych umów, alertów pogodowych, utrudnień drogowych?

jak złożyć deklarację elektroniczną (np. śmieciową)?

jak zainstalować aplikację mobilną i mieć nieograniczony dostęp do swoich danych?

W sposób zbliżony do eUrzędu funkcjonuje portal obywatel.gov.pl stworzony przez Ministerstwo Cyfryzacji. W prosty i szybki sposób można dokonać na nim szeregu czynności, jak na przykład: złożenie wniosku o dowód osobisty i paszport, sprawdzenie punktów karnych, zarejestrowanie pojazdu, czy zgłoszenie urodzenia dziecka.

# data[].attributes.attachment_link.description
Elektroniczne formularze, aplikacje mobilne, powiadamianie za pomocą SMS, płatności online - dzięki nowym narzędziom wykorzystywanym w kontaktach pomiędzy urzędem a mieszkańcem, urzędowe sprawy załatwiane są szybciej i bez konieczności wychodzenia z domu. Dzięki stronie internetowej Ratusz24.pl dowiesz się, jak korzystać z usług elektronicznych. Dawniej dobra organizacja pracy urzędu opierała się na sprawnym zarządzaniu papierową dokumentacją.

# data[].attributes.headline
Wykonaj quiz - kliknij w link. Możesz wykonać 2 razy, ale nie więcej. Podaj swoje imię i pierwszą literę nazwiska.

# data[].attributes.subject
Wykonaj quiz - kliknij w link. Możesz wykonać 2 razy, ale nie więcej. Podaj swoje imię i pierwszą literę nazwiska.

# data[].attributes.body
do 1.06.2020 r.

# data[].attributes.attachment_link.description
Find quizzes on any topic and practice or compete with friends.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Outsourcing (skrót z ang. outside-resource-using) - wydzielenie ze struktury organizacyjnej przedsiębiorstwa niektórych realizowanych przez nie samodzielnie funkcji i przekazanie ich do wykonania innym podmiotom.

Outsourcing pozwala na koncentrację procesów zarządczych na zasadniczych celach i kluczowych kompetencjach organizacji a także na zwiększenie elastyczności struktury przedsiębiorstwa, tzn. szybkości, skuteczności i efektywności jego reakcji na zmiany otoczenia rynkowego.

Pojęcie to po raz pierwszy zostało użyte w 1979 r. i odnosiło się do kupowania niemieckich projektów przez brytyjski przemysł motoryzacyjny. Sama koncepcja biznesowa powstała jednak wcześniej. Już w 1923 r. Henry Ford stwierdził, że:

Jeśli jest coś, czego nie potrafimy zrobić wydajniej, taniej i lepiej niż konkurenci, nie ma sensu, żebyśmy to robili i powinniśmy zatrudnić do wykonania tej pracy kogoś, kto zrobi to lepiej niż my

Pierwotnie outsourcing rozumiany był jako strategia zaopatrzenia stosowana przez przedsiębiorstwa produkcyjne, głównie motoryzacyjne, polegająca na rezygnacji z wytwarzania wszystkich prefabrykatów niezbędnych do produkcji, na rzecz pozyskiwania ich od innych producentów. Pod koniec XX w. termin outsourcing zaczął być stosowany ogólnie do opisu strategii powierzania operacji wspierających główną działalność przedsiębiorstwa podmiotom zewnętrznym, specjalizującym się w zarządzaniu nimi. Obecnie outsourcing traktowany jest jako nowoczesna strategia zarządzania, polegająca na oddaniu innemu przedsiębiorstwu zadań niezwiązanych bezpośrednio z podstawową działalnością przedsiębiorstwa, dzięki czemu może ona skupić swoje zasoby i środki finansowe na tych obszarach, które stanowią podstawę jej działań i w których osiąga przewagę konkurencyjną.

Gwałtowny wzrost zainteresowania outsourcingiem notuje się na rok 2004, kiedy to zaczęto wskazywać na poważną rolę w gospodarce światowej zjawiska przenoszenia działalności przedsiębiorstw za granicę ( offshore outsourcing lub offshoring) i publicznie analizować wpływ stosowania tej strategii w krajach rozwiniętych na wzrost bezrobocia i stagnację gospodarczą.

Najważniejszymi powodami stosowania outsourcingu przez przedsiębiorstwa są:

obniżenie i bardziej efektywna kontrola kosztów operacyjnych,

możliwość koncentrowania się na kluczowych kompetencjach przedsiębiorstwa, będących podstawą jego przewagi konkurencyjnej,

pozyskanie zasobów, którymi przedsiębiorstwo nie dysponuje, w tym wiedzy eksperckiej i know-how partnerów,

przyspieszenie pojawienia się korzyści z restrukturyzacji,

pozyskanie kapitału,

podział ryzyka,

zwiększenie elastyczności działania poprzez możliwość szybkiego dostosowania skali działalności do zapotrzebowania na czynniki produkcji (tzw. skalowalność, ang. scalability).

Badania przeprowadzone w 2002 r. przez portal Information Week na 700 przedsiębiorstwach ze Stanów Zjednoczonych wskazały, że ponad 60% respondentów wskazało oszczędności jako podstawowy cel zastosowania outsourcingu. Ponad połowa ankietowanych wymieniła również kwestie specjalizacji operacyjnej i sprawy pracownicze.

W przypadku gdy outsourcing okazał się błędną decyzją biznesową, przedsiębiorstwa realizują projekty insourcingowe.

Obszarami działania przedsiębiorstw, w których strategia outsourcingu stosowana jest najczęściej, są: informatyka, operacje pomocnicze i logistyka. W ramach tych obszarów zadaniami najczęściej przekazywanymi na zewnątrz są:

Wymienione powyżej zadania mają w większości charakter usługowy. Stanowi to o ewolucji outsourcingu od taktyki zakupowej, związanej z zarządzaniem zapasami w przedsiębiorstwach produkcyjnych, do ogólnej koncepcji zarządzania przedsiębiorstwem i wiedzą.

W literaturze anglojęzycznej outsourcing rozwiązań informatycznych jest określany jako Information Technology Outsourcing (ITO) a operacji pomocniczych Business Process Outsourcing (BPO). Swoje nazwy mają także niektóre bardziej specjalistyczne rodzaje outsourcingu, m.in. finanse i księgowość (ang. Finance and Accounting Outsourcing, FAO) czy usługi prawnicze (ang. Legal Process Outsourcing, LPO).

Proces wdrażania outsourcingu w przedsiębiorstwie można podzielić na dwanaście podstawowych etapów:

1. sprecyzowanie celów i wymagań,

2. zaplanowanie procesu,

3. określenie potencjalnych dostawców, stopnia ich zainteresowania kontraktem i nawiązanie kontaktów,

4. rozmowy z kierownictwem i głównymi zainteresowanymi stronami,

5. rozmowy z właściwym personelem, innymi pracownikami oraz osobami spoza przedsiębiorstwa,

6. wstępna selekcja dostawców i przekazanie im informacji i warunków,

7. ocena odpowiedzi dostawców i dalsze rozmowy,

8. uzyskanie aprobaty kierownictwa wyższego szczebla w koniecznych sprawach,

9. wyznaczenie i szkolenie zespołu ds. zarządzania kontraktem,

10. negocjowanie kontraktu i uzgodnienie charakterystyki świadczonej usługi,

11. okres przejściowy wyznaczony przez wcześniejsze etapy procesu,

12. zarządzanie kontraktem w sposób uzgodniony z dostawcą w fazie negocjacyjnej.

Zastosowanie outsourcingu jest procesem trudnym i skomplikowanym. Według badań Gartnera ponad 50% kontraktów outsourcingowych podlega renegocjowaniu, z czego 20% w trakcie pierwszych 12 miesięcy obowiązywania.

Najczęściej spotykanymi problemami wiążącymi się z zastosowaniem outsourcingu są:

nieuzyskanie spodziewanych obniżek kosztów,

ogólne pogorszenie jakości realizacji funkcji dotychczas wykonywanej samodzielnie,

niepowodzenia w wypracowaniu relacji prawdziwej współpracy z dostawcą usług,

spory między klientem a dostawcą usługi, zwłaszcza dotyczące jakości usługi i wysokości wynagrodzenia,

niewykorzystanie szans z uzyskania większej operacyjnej elastyczności przy zaspokojeniu potrzeb klientów.

Inne niebezpieczeństwa wynikające ze stosowania outsourcingu, to:

wystąpienie możliwości uzależnienia się od dostawcy,

niemożność zachowania wysokiej jakości przy dużym udziale obcych komponentów,

zatarcie obrazu firmy wśród klientów,

możliwość poniesienia strat wynikających z niesolidności kooperantów,

ujemne stosunki społeczne związane z redukcją personelu,

ryzyko wzrostu kosztów.

Jako najczęstsze błędy popełniane przez kadrę kierowniczą przedsiębiorstw stosujących lub wdrażających outsourcing, mające wpływ na wystąpienie wskazanych problemów, wymieniane są:

niewłaściwy dobór kryteriów wyboru dostawcy, kierowanie się wyłącznie kryterium cenowym,

słabe relacje nabywca-dostawca podczas życia projektu,

nie stosowanie charakterystyki świadczonych usług (Service Level Agreement),

nadmierna koncentracja na technologii i finansach, pomijanie aspektu personalnego,

zbyt pośpiesznie przygotowywany kontrakt.

Instytut Outsourcingu związany z Harvard Business Review Polska, strona z obszerną bazą materiałów nt. outsourcingu

EDU Outsourcing - wersja archiwalna portalu naukowo-informacyjno-biznesowego

# data[].attributes.attachment_link.description
Outsourcing (skrót z ang. outside-resource-using) - wydzielenie ze struktury organizacyjnej przedsiębiorstwa niektórych realizowanych przez nie samodzielnie funkcji i przekazanie ich do wykonania innym podmiotom. Outsourcing pozwala na koncentrację procesów zarządczych na zasadniczych celach i kluczowych kompetencjach organizacji a także na zwiększenie elastyczności struktury przedsiębiorstwa, tzn. szybkości, skuteczności i efektywności jego reakcji na zmiany otoczenia rynkowego.

# data[].attributes.attachment_link.description
E‑podręczniki to bezpłatne i dostępne dla wszystkich materiały edukacyjne.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wiesz z poprzednich klas, że możesz pobierać informacje, pliki, programy bezpośrednio ze stron internetowych, ale pamiętaj, że mogą one pochodzić z nieznanych źródeł. Dlatego pobieraj aplikacje wyłącznie z zaufanych stron WWW.
Żeby nie wpaść w pułapkę oszustów, którzy chętnie przejęliby kontrolę nad wszystkimi komputerami, wystarczy, korzystając z zasobów Internetu, wystrzegać się stron przesadnie zachęcających do pobierania plików. Najlepiej ograniczyć się do dużych serwisów o dobrej opinii.
W jaki sposób rozpoznasz serwis internetowy cieszący się dobrą opinią? Możesz skorzystać z wtyczki do przeglądarki, którą znajdziesz na stronie:
https://www.mywot.com/

Dokonaj analizy wybranych serwisów internetowych za pomocą powyższej strony. W przypadku problemów skorzystaj z dodatkowych informacji przedstawionych poniżej.

Pokaż wyjaśnienie

Innym całkiem dobrym źródłem programów są też sklepy internetowe oferujące oprogramowanie dla internautów, na przykład: , , . Każdy z nich posiada odmienne zasady udostępniania programów.

Wyszukaj w sieci u oficjalnych dostawców oprogramowania najnowszą, polską wersję programu do kompresji plików . Zapoznaj się z opisem oraz licencją programu, pobierz go na swój komputer i zainstaluj.

Pobieraj i instaluj programy pochodzące z pewnych źródeł. Zwracaj uwagę na licencje tych programów. Zostały one omówione w materiale dla klasy piątej.

# data[].attributes.attachment_link.title
Bezpieczne pobieranie informacji oraz plików ze źródeł internetowych

# data[].attributes.attachment_link.description
Wiesz z poprzednich klas, że możesz pobierać informacje, pliki, programy bezpośrednio ze stron internetowych, ale pamiętaj, że mogą one pochodzić z nieznanych źródeł. Dlatego pobieraj aplikacje wyłącznie z zaufanych stron WWW.Żeby nie wpaść w pułapkę oszustów, którzy chętnie przejęliby kontrolę nad wszystkimi komputerami, wystarczy, korzystając z zasobów Internetu, wystrzegać się stron przesadnie zachęcających do pobierania plików.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Również przeglądarki stają się czasem celem ataku destrukcyjnych witryn internetowych, które wykorzystując luki w ich zabezpieczeniach, umieszczają w systemie, bez wiedzy użytkownika, programy szkodliwe dla komputera. Można się przed nimi bronić, korzystając z programów antywirusowych oraz najnowszych wersji przeglądarek wyposażonych w funkcję Ochrona przeglądarki.

Na przykład przeglądarka Internet Explorer o stanie bezpieczeństwa przeglądanej strony internetowej informuje cię poprzez kolorystykę paska adresowego. I tak:

Pasek biały oznacza, że znajdujesz się na stronie, która nie powinna wymagać ani wyświetlać danych osobowych. Unikaj wprowadzania takich informacji.

Pasek zielony oraz protokół https oznaczają, że informacje uwierzytelniające tę stronę zostały potwierdzone, a łączność jest szyfrowana. Przed wprowadzeniem danych (hasło, numer rachunku itp.) upewnij się, czy wyświetlana jest również ikona zamkniętej kłódki informująca dodatkowo o szyfrowaniu usługi.

Pasek żółty wskazuje, że strona może być fałszywa. Dodatkowo może na pasku pojawić się napis w języku angielskim Suspicious Website (Podejrzana witryna). Nie wprowadzaj żadnych danych i przerwij przeglądanie tej witryny.

Pasek czerwony oznacza, że jesteś na stronie wyłudzającej informacje. Dodatkowo może na pasku pojawić się informacja w języku angielskim Phishing Website (Witryna wyłudzająca informacje). Powinieneś zamknąć tę stronę.

# data[].attributes.attachment_link.description
Również przeglądarki stają się czasem celem ataku destrukcyjnych witryn internetowych, które wykorzystując luki w ich zabezpieczeniach, umieszczają w systemie, bez wiedzy użytkownika, programy szkodliwe dla komputera. Można się przed nimi bronić, korzystając z programów antywirusowych oraz najnowszych wersji przeglądarek wyposażonych w funkcję Ochrona przeglądarki.

# data[].attributes.attachment_link.description
Internet zawiera ogromną ilość wiadomości na prawie wszystkie tematy otaczającego nas świata. W celu ułatwienia wyszukiwania informacji na określony temat, różne wiadomości zostały pogrupowane w specjalnych strukturach nazywanych bazami danych. Na przykład na uczelniach można korzystać z baz danych obejmujących spisy publikacji (książek, czasopism, wydawnictw uczelnianych) z różnych dziedzin nauki.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Przed rozpoczęciem przeszukiwania Internetu musisz ustalić, czego poszukujesz, gdzie najlepiej szukać, czy szukasz wszystkich materiałów na dany temat, czy tylko wyspecjalizowanej informacji. Po uzyskaniu odpowiedzi na te pytania, jesteś w stanie ustalić, czy bardziej pomoże c i wyszukiwarka, czy może katalog stron WWW.

W szkole podstawowej poznałeś wyszukiwarkę internetową, w której wyszukiwanie informacji polegało na wpisaniu odpowiednich wyrazów w wyznaczone do tego celu pole i kliknięciu przycisku „Szukaj". Poszukiwanie informacji nie musi się jednak ograniczać do wpisania kilku słów kluczowych w pole tekstowe wyszukiwarki. Wyszukiwarki udostępniają użytkownikom wiele specjalnych składni języka umożliwiających znacznie bardziej zaawansowane wyszukiwanie.

Wyszukiwanie zwrotów i operacje logiczne

Przy wpisaniu w pasku dowolnej wyszukiwarki poszukiwanego wyrazu lub wyrazów, możesz otrzymać listę tysięcy stron, której przejrzenie zajęłoby ci dużo czasu. Różne wyszukiwarki dysponują różnymi rodzajami zapytań ułatwiających przeszukiwanie zasobów Internetu, jednak pewne zasady są wspólne dla wszystkich. Pamiętasz zapewne, że wpisanie do wyszukiwarki dwóch słów spowoduje wyświetlenie stron zawierających wyraz pierwszy, stron zawierających wyraz drugi oraz tych, które zawierają oba te słowa. Podobnie będzie, gdy wpiszemy w okno wyszukiwarki np. trzy, cztery wyrazy. Jeżeli jednak umieścisz te wyrazy w cudzysłowie, otrzymasz listę stron zawierających je w tej właśnie kolejności. Taki zbiór słów nazywamy . np.

Przeszukując zasoby Internetu, możesz korzystać z operatorów logicznych (AND, OR, NOT) dających możliwość tworzenia warunków do spełnienia (bądź nie) wielu różnych założeń. Każde ze słów kluczowych (czyli każdy wyraz oddzielony spacją) wyszukiwarka standardowo łączy poprzez użycie spójnika logicznego AND (w polskim języku „i"). W wynikach wyszukiwania znajdują się więc tylko te strony, które zawierają wszystkie podane słowa. Aby to zmienić, możemy wykorzystać dwie pozostałe operacje logiczne: OR (lub) oraz NOT (nie). Zastosowanie spójnika OR pozwala poinformować wyszukiwarkę, że ma wyszukiwać strony, na których znajduje się przynajmniej jedno z podanych słów kluczowych.

Kolejną ciekawą funkcją jest wykluczanie stron z wyników wyszukiwania. Wystarczy przed odpowiednim słowem kluczowym czy frazą umieścić znak minusa (po spacji), a strony które zawierają owo słowo/frazę nie zostaną wyświetlone.

Wielkość liter

Wyszukiwarka nie bierze pod uwagę wielkości liter słów kluczowych, dlatego zapytania dla „amt", „AMT", „AmT" dadzą takie same wyniki.

Specjalne elementy składni zapytań

Intitle:
Pozwala na wyszukiwanie stron zawierających wskazane słowa/frazy w ich tytule.

Site:
Ogranicza wyszukiwanie do podanej domeny.

Uwaga - * zastępuje wyrazy mogące pojawić się w tym miejscu
Define:
Pozwala na szybkie odnalezienie definicji dowolnie podanego skrótu.

Link:
Pozwala odnaleźć strony z odnośnikiem wewnątrz dokumentu

Jak wiesz, przy okazji odwiedzania przez ciebie kolejnych stron internetowych, powstają wpisy w historii mające postać listy odwiedzonych witryn WWW. Są jednak sytuacje, gdy korzystasz z cudzego komputera i nie chciałbyś pozostawić na nim śladów swojej działalności w sieci, nawet tych dotyczących odwiedzanych serwisów społecznościowych czy usług pocztowych. Pamiętaj więc o usuwaniu wszystkich wspomnianych wpisów z historii po zakończeniu sesji.
Istnieje jednak możliwość pozwalająca na przeglądanie stron www w tzw. trybie prywatnym InPrivate. Producenci przeglądarek w tym właśnie trybie umożliwiają przeglądanie stron w sposób, który ma chronić twoją prywatność, a więc nie zapisując na dysku twardym historii przeglądania stron internetowych.
Jak wykorzystywać tę opcję w przeglądarkach dostępnych dla systemu Windows?

W Internet Explorer wystarczy kliknąć w menu Narzędzia a następnie wybrać Przeglądanie InPrivate lub skorzystać ze skrótu klawiaturowego Ctrl+Shift+P. Po włączeniu przeglądania w tym trybie, pojawi się okno przeglądarki, w którym będzie zapewniona ochrona prywatności.

Pamiętaj, że gdy otworzysz nowe okno nie będzie ono objęte ochroną w trybie prywatnym. Chcąc zakończyć sesję w tym trybie, wystarczy zamknąć okno przeglądarki objęte ochroną.

W otwartym oknie zakładki Skrót, na końcu ścieżki w Element docelowy wpisz, po wstawieniu spacji - private i naciśnij Enter.

Od tego momentu przeglądarki uruchamiając się będą miały otwarte dwa okna. To na wierzchu będzie oknem z trybem prywatnym.

# data[].attributes.attachment_link.description
Przed rozpoczęciem przeszukiwania Internetu musisz ustalić, czego poszukujesz, gdzie najlepiej szukać, czy szukasz wszystkich materiałów na dany temat, czy tylko wyspecjalizowanej informacji. Po uzyskaniu odpowiedzi na te pytania, jesteś w stanie ustalić, czy bardziej pomoże c i wyszukiwarka, czy może katalog stron WWW.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Odwiedź kilka portali internetowych i poszukaj możliwości założenia na nich własnego konta pocztowego.

Jeżeli zamierzasz założyć konto w bezpłatnym serwisie pocztowym u jednego z powyżej wymienionych dostawców, wpisz w pasku adresowym używanej przeglądarki jego adres, a następnie kliknij na menu Poczta.

W ukazanym oknie wybierz opcję Załóż bezpłatne konto lub Załóż konto ewentualnie Utwórz konto teraz.

Następnie wypełnij formularz i jeżeli zgadzasz się z postanowieniami umowy o świadczeniu usługi przez daną firmę oraz zasadami dotyczącymi prywatności, kliknij na prostokąt z napisem Utwórz konto. Będziesz poproszony o podanie danych osobowych oraz dodatkowych informacji, np. o swoich zainteresowaniach.

Po zakończeniu rejestracji i po naciśnięciu Przejdź do poczty uzyskasz dostęp do utworzonej skrzynki pocztowej. Znajdziesz w niej list z powitaniem. Z jego treścią zapoznasz się po kliknięciu w temat. Zazwyczaj znajduje się w nim kilka porad odnośnie personalizacji konta pocztowego i przechodzenia do innych usług (w przypadku Outlook.com).

Teraz możesz już przystąpić do pracy z programem pocztowym, odbierać listy, tworzyć nowe po kliknięciu w napis Nowa lub Napisz na belce w górnej części okna programu i wysyłać je, archiwizować informacje nadchodzące, tworzyć nowe kontakty (Interia, Outlook.com) i adresy, korzystając np. z opcji Dopisz adresatów wiadomości do książki adresowej (Wirtualna Polska).

O tym, jak odebrać i wysłać list, korzystając z usługi pocztowej, była mowa w szkole podstawowej, a więc na pewno potrafisz z niej korzystać.

Zapoznaj się z zasadami użytkowania kont pocztowych na wybranych portalach internetowych (www.wp.pl, www.onet.pl, www.interia.pl) lub serwerach pocztowych Google (usługa Gmail) i Microsoftu (usługa Outlook.com). Korzystając z uzyskanych informacji, wybierz dostawcę usługi pocztowej i załóż konto pocztowe.

Niestety, jeśli nie będziesz miał dostępu do Internetu, nie będziesz miał również dostępu do swojej skrzynki odbiorczej. Chcąc mieć dostęp do korespondencji w każdej sytuacji, powinieneś zainstalować program (klient pocztowy) służący do łączenie się z serwerem poczty elektronicznej, np. Windows Live Mail czy Mozilla Thunderbird. Wtedy, zasoby twojej skrzynki będą znajdowały się na dysku twojego komputera i będą w każdej sytuacji dostępne.

Klient poczty elektronicznej Windows Live Mail działa w systemach Windows Vista i Windows 7. Aby przygotować go do pracy, musisz znać:

Zazwyczaj poznajesz te informacje przy zakładaniu konta, ale możesz je również uzyskać z informacji umieszczonych na stronie WWW dostawcy usługi pocztowej. Nie są ci one potrzebne, jeżeli będziesz korzystał z klienta uruchamianego w oknie przeglądarki lub z klienta Windows Live Mail, który automatycznie konfiguruje usługę poczty e‑mail od popularnych dostawców takich jak np. Gmail, Outlook.com.

W tym przypadku wykorzystywany jest protokół pocztowy IMAP, którego główną zaletą jest to, że nie usuwa wiadomości pocztowej pobieranej z serwera pocztowego i będzie ona dostępna dla ciebie również w przypadku dostępu do skrzynki pocztowej poprzez stronę WWW.

Chcąc korzystać z programu pocztowego Windows Live Mail firmy Microsoft, powinieneś pobrać go z Internetu i zainstalować na swoim komputerze. Po pobraniu pakietu bezpłatnych aplikacji Windows Live Essentials, uruchamiając jego instalator, musisz zaznaczyć program, który chcesz zainstalować. W twoim przypadku będzie to Mail.

Po zainstalowaniu, przystępując do konfiguracji konta, uruchom program, z jego głównego okna (z menu po lewej stronie) wybierz Opcje i z wyświetlonego podmenu Konto e‑mail. W wyświetlonym oknie wybierz rodzaj konta (w twoim przypadku Konto e‑mail) i naciśnij przycisk Dalej. W poszczególnych polach ukazanej karty wpisz swój adres poczty elektronicznej, hasło oraz nazwę użytkownika. Jeżeli korzystasz z usługi Outlook.com, to po zatwierdzeniu wpisanych informacji przyciskiem Dalej możesz przystąpić do korzystania z możliwości klienta poczty.
Gdy posiadasz konto u innego dostawcy, w kolejnych krokach powinieneś podać nazwy serwerów poczty przychodzącej oraz rodzaj serwera obsługującego pocztę przychodzącą. W celu poprawy bezpieczeństwa, włącz funkcję uwierzytelniania użytkownika serwera poczty wychodzącej (SMTP), zaznaczając opcję Mój serwer poczty wychodzącej wymaga uwierzytelnienia. Wprowadzone zmiany powinieneś zatwierdzić przyciskiem OK i przystąpić do korzystania z klienta pocztowego. Zobacz, jak wygląda proces konfiguracji klienta oraz proces odbioru poczty oraz tworzenia nowej wiadomości.

Do skonfigurowanego programu (klienta) możesz uzyskiwać dostęp bezpośrednio z menu systemu Windows 7 i decydować (po uprzednim zalogowaniu się), czy chcesz dodać nową osobę do listy twoich kontaktów (książki adresowej), czy wysłać wiadomość.

Po wybraniu pierwszej ze wspomnianych możliwości, zostanie ukazane okno, w którym wpiszesz dane osoby, z którą zamierzasz korespondować, a po wybraniu drugiej, uruchomione zostanie znane ci już okno tworzenia wiadomości.

W oknie nowego listu możesz, wykorzystując możliwości zakładki Wstaw, dołączać do listu różnego typu pliki, wstawiać linie poziome. Po wybraniu zakładki Wiadomość będzie możliwe wstawianie odnośników, emotikonów i załączników oraz formatowanie tekstu, sprawdzenie pisowni, wstawianie list, wyrównywanie akapitów oraz dodawanie kontaktów. Ponadto możesz ustalić w niej priorytet, z jakim list ma zostać dostarczony do adresata (Dostarczanie: wysoka lub niska ważność), jak również uzyskać potwierdzenie przeczytania listu. Po wybraniu opcji Album zdjęć masz możliwość utworzenia nowego albumu zdjęć w usłudze Windows OneDrive i udostępnienie go.

W twojej skrzynce z korespondencją odebraną masz możliwość oznaczenia w sposób graficzny listów ważnych dla ciebie ( Oflaguj: włącz lub wyłącz flagę), śledzenia aktualności w danej konwersacji ( Śledź), przenoszenia nadesłanych wiadomości do wybranych folderów oraz pracy w trybie offline (bez dostępu do Internetu).

W programie pocztowym poza w/w funkcjami związanymi z pocztą, znajdziemy także dodatki pośrednio z nią powiązane. W lewym dolnym rogu okna programu znajdziesz dodatkowe funkcje aplikacji, a mianowicie: kalendarz, kontakty, źródła i grupy dyskusyjne.

Kalendarz
Po jego wybraniu będzie udostępniony w wybranym przez ciebie widoku: dziennym, tygodniowym lub miesięcznym.

Kliknięcie w okienko kalendarza z datą umożliwia w otwartym oknie wpisanie informacji, takich jak: lokalizacja, początek i koniec spotkania. Przydatną opcją jest opcja pozwalająca na wprowadzanie informacji w ustalonym cyklu czasowym.

Korzystając z aplikacji chmurowej Outlook.com, możesz udostępniać swój kalendarz innym osobom.

W przypadku gdy twoi znajomi dysponują kontem Microsoft (tzn. posiadają adres e‑mail i hasło dostępu do usługi Outlook lub OneDrive), wystarczy, gdy znajdziesz się w Kalendarzu, kliknąć Udostępnij i wybrać nazwę jednego z kalendarzy. W ukazanym oknie w polu Do podaj adres osoby, której kalendarz przesyłasz.

Z poziomu listy rozwijanej możesz także ustalić poziom dostępu do przesłanego kalendarza. Na koniec kliknij pozycję Udostępnij. Osoba lub osoby, której/którym udostępniasz kalendarz, otrzyma wiadomość e‑mail z zaproszeniem, które po kliknięciu pozwala się zalogować i wyświetlić kalendarz.
Z kolei dowolnej osobie, nie dysponującej kontem Microsoft, możesz przesłać link umożliwiający dostęp do kalendarza w trybie tylko do wyświetlania. Możesz wybrać jeden z dwóch poziomów dostępu.

Kontakty
W przypadku prowadzenia przez ciebie korespondencji z wieloma osobami bardzo przydatne jest posiadanie książki z kontaktami w postaci adresów e‑mailowych oraz danych takich, jak: imiona, nazwiska, numery telefonów i adresy zamieszkania. Możesz dołączać do programu w/w informacje, wykorzystując udostępnioną w otwartym oknie wiadomości opcję Dodaj kontakt, lub wpisując dane w formularzu udostępnionym w opcji Kontakt z menu Elementy okna głównego.
Od tej chwili możesz korzystać z listy kontaktów. Gdy klikniesz w Kontakty i wybierzesz adresata, zostanie otwarte okno wiadomości z wpisanym już jego adresem e‑mailowym.

Źródła
Pod „kontaktami" w lewym dolnym rogu znajduje się opcja „Źródła", dająca możliwość szybkiego odczytywania wiadomości z kanałów RSS (Really Simple Syndication) przekazujących aktualne informacje z danej strony internetowej. Po naciśnięciu ikony Kanał informacyjny w ukazanym oknie wpisz adres prowadzący do informacji publikowanych w konkretnym serwisie internetowym. Jeśli dany serwis udostępnia pliki RSS, znajdziemy na nim znaczek: RSS lub XML.
Przykładowe kanały informacyjne w serwisie www.gry‑online.pl
(źródło http://www.gry‑on‑line.pl/rss.asp)
*wiadomości ze świata gier http://www.gry‑online.pl/rss/news.xml
*poradniki do gier http://www.gry‑online.pl/rss/poradniki.xml
*GOL Video - filmy z gier http://www.gry‑online.pl/rss/video.xml

W podobny sposób dodajemy kolejne źródła, a Windows Live Mail stanie się czytnikiem wielu kanałów RSS, przesyłających nagłówki nowych wiadomości ukazujących się na wybranych stronach internetowych.

Przygotuj program Windows Live Mail do nadawania i odbierania wiadomości twojego konta pocztowego.

*Pobierz wiadomości zgromadzone na koncie, zapoznaj się z ich treścią i udziel na nie odpowiedzi, dołączając załącznik w postaci pliku graficznego znalezionego w sieci Internet.
*Jeden z listów znajdujących się w skrzynce odbiorczej oznacz flagą i przekaż go dalej, do innego adresata, korzystając z opcji Przekaż dalej.
*Utwórz list, wykorzystując możliwości formatowania wprowadzanego tekstu, dołącz zdjęcie, nadaj mu odpowiedni priorytet i wyślij do koleżanki a jego kopię do kolegi.

Załóż książkę adresową (kontakty) w wykorzystywanym przez ciebie programie pocztowym.

Wiesz już, że jeżeli chcesz wysłać wiadomość do grupy osób, kolejnych adresatów (tak nazywamy odbiorców wiadomości) możesz dodać, wpisując ich w polach:

Do zawiera listę adresów e‑mail osób, do których wiadomość jest bezpośrednio skierowana;

Kopia zawiera listę adresów e‑mail osób, które powinny dostać kopię wiadomości, ale do których nie jest ona bezpośrednio skierowana. Wszyscy adresaci będą widzieć, na jakie adresy wysłane zostały kopie wiadomości;

Ukryta kopia działa podobnie jak „kopia", ale adresy z „ukrytej kopii" nie będą ujawnione w wysyłanej wiadomości.

Kiedy w takiej komunikacji liczba adresatów jest bardzo duża (czasami trzeba wysłać coś całej klasie albo szkole), drobiazgowe zarządzanie listami odbiorców robi się kłopotliwe. Problem ten rozwiązują listy dyskusyjne.

Na listach dyskusyjnych każdy z odbiorców sam może zdecydować, czy chce otrzymywać wiadomości, czy nie. Można je podzielić na dwa rodzaje.

Subskrybowane - to takie listy, do których można dopisać swój adres. Wszystkie wiadomości wysłane do grupy np. hodowców psów rasowych, rozsyłane są na wszystkie zapisane w tej grupie adresy. Typowym przykładem subskrypcji są listy mailingowe - każda lista posiada własny adres pocztowy. Wysłanie na niego jakiejś wiadomości sprawia, że otrzymują ją wszyscy subskrybenci.

Zobacz, jak wygląda duża lista mailingowa, zaglądając na adres
http://www.tux.org/lkml/ (ang).

Federowane - to takie listy, w których wiadomości gromadzone są na serwerze. Każdy, kto chce przeczytać wiadomości, może obejrzeć je na serwerze. Najstarszym i najbardziej znanym przykładem federowanej grupy dyskusyjnej jest ogólnoświatowy system grup dyskusyjnych tzw. Usenet.

Usenet jest podzielony na ogólne i konkretne tematy tworzące tzw. hierarchię Usenetu. Jest on również rozproszony - działa jednocześnie na wielu serwerach na całym świecie. Każdy, kto chce poczytać jego zawartość, może podłączyć się do jakiegoś serwera i zacząć pobierać wiadomości. Będzie wówczas potrzebny specjalny program - tzw. newsreader. Do newsreaderów należy również poznany przez Ciebie program Windows Live Mail.

Dysponując programem Windows Live Mail, możesz skonfigurować go pod kątem korzystania z zasobów Usenetu. Aby skorzystać z tej usługi, musisz znać adres (nazwę) lokalnego (znajdującego się najbliżej twojego miasta) serwera grup dyskusyjnych. Możesz wykorzystywać zasoby znajdujące się m. in. na serwerach o adresach:

Następnie możesz dokonać jego konfiguracji. Otwórz program Poczta usługi Windows Live, klikając przycisk Start. Na wyświetlonej liście kliknij pozycję Poczta usługi Windows Live.

W ukazanym oknie dialogowym dokonaj wyboru typu zakładanego konta.

Dzięki powyższym serwerom możesz uzyskać połączenie z wszystkimi grupami, nie tylko polskimi.
Wiadomości rozsyłane w systemie grup dyskusyjnych są podzielone na grupy. Każda grupa poświęcona jest określonemu tematowi. Np. grupa pl.rec.music.techno

jest grupą polską (pl), poświęconą rekreacji (rec), muzyce (music), a konkretnie muzyce techno (techno). Nazwy grup czytamy od strony lewej do prawej (od ogółu do szczegółu).
Podstawowe grupy systemu Usenet (wielka ósemka) to:

comp - wiadomości o tematyce komputerowej,

news - informacje związane z funkcjonowaniem samego systemu Usenet,

rec - tematy poświęcone rozrywce,

sc1 - wiadomości z różnych dziedzin nauki,

soc - tematy dotyczące zagadnień społecznych,

talk - dyskusje na dowolne tematy,

misc - tematyka wszechstronna,

alt - grupy nie pasujące do poprzednich.

W Polsce z możliwości grup dyskusyjnych zaczęto korzystać w 1994 roku. Podobnie jak w całym Usenecie, główna kategoria pl.* dzielona jest na wiele mniejszych gałęzi, a te jeszcze na mniejsze itd. Poniżej kilka z nich:

pl.internet - dyskusje związane z Internetem,

pl.hum - kategoria dla humanistów, np.

pl.ogłoszenia - każdy może tu umieścić swoją ofertę np. kupna (pl.ogłoszenia.kupię),

pl.praca - grupy dla osób poszukujących pracy i dla pracodawców (pl.praca.oferowana).

Dysponując skonfigurowanym programem do obsługi grup dyskusyjnych, możesz połączyć się z serwerem grup dyskusyjnych poprzez wybranie jego nazwy i uzyskać dostęp do grup dyskusyjnych. Po wybraniu grupy dokonujesz jej subskrypcji, czyli uzyskujesz możliwość przeglądania zawartych w niej listów. Po wybraniu listu poznasz jego treść i uzyskasz możliwość udzielenia odpowiedzi, która będzie widoczna dla wszystkich czytelników ( Odpowiedz grupie) lub tylko autorowi listu ( Odpowiedz).

Chcąc wziąć czynny udział w dyskusji, skorzystaj z możliwości Windows Live Mail i po wybraniu z menu po lewej stronie Nowy w oknie podmenu wybierz opcję Wiadomość do grup dyskusyjnych.

W ukazanym oknie możesz przystąpić do pisania wiadomości do wybranej grupy dyskusyjnej.

Szybki rozwój stron www sprawił, że przedstawiony powyżej podział rozmył się nieco i obecnie do komunikacji wykorzystuje się nowe formy grup dyskusyjnych, oparte głównie o przeglądarki internetowe. Są to fora internetowe i sieci społecznościowe.
Forum ma za zadanie, podobnie jak grupa dyskusyjna, wymianę informacji między osobami o podobnych zainteresowaniach. Nie potrzeba do jego realizacji specjalnego programu, wystarczy przeglądarka internetowa i wyświetlana strona WWW.
Fora można spotkać na wszystkich portalach, są powszechne na stronach instytucji oraz szkół. Chcąc uczestniczyć w dyskusji na forum, wybierz jego tematykę, zapoznaj się z wypowiedziami uczestników dyskusji. Jeżeli zdecydujesz się przesłać na forum swoją wypowiedź, zapoznaj się uprzednio z jego regulaminem i zarejestruj się. Od tego momentu, po uprzednim zalogowaniu się, będzie możliwe twoje uczestnictwo w dyskusji.

Wpisz w oknie wyszukiwarki „Forum dyskusyjne" i słowa charakteryzujące interesującą cię tematykę. W ukazanym wykazie wybierz forum dyskusyjne, zarejestruj się i dołącz do dyskusji.

Wejdź na stronę www.interklasa.pl, zarejestruj się, wybierz forum, zapoznaj się z wypowiedziami jego uczestników.

Wiele portali internetowych oferuje miejsce dla znajomych, których łączy jakiś wspólny mianownik, np. konkretne zainteresowania, takie jak książki czy sport. Wokół portalu tworzy się wówczas społeczność użytkowników, stąd też ich nazwa - portale społecznościowe. Istnieją także portale łączące społeczności na podstawie kryteriów innych niż zainteresowania. Pierwsze portale tego rodzaju powstały jeszcze w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku. Do najbardziej znanych portali społecznościowych należą:
* nk.pl - pozwala nawiązać kontakty ze znajomymi z lat szkolnych. Nazwa „nk" jest akronimem od „naszej klasy". Jest bardzo często odwiedzanym serwisem internetowym w Polsce. Poniżej przedstawiono jego stronę startową. Możesz zauważyć, że portal stara się zadbać o twoje bezpieczeństwo w sieci.

Chcąc być jego użytkownikiem, musisz przejść procedurę rejestracji, podając w niej m. in. informacje o sobie, oraz zapoznać się z treścią regulaminu i go zaakceptować.

* Facebook - opiera się na utrzymywaniu kontaktów ze znajomymi poprzez dołączanie nowinek z ich życia. Przypomina portal z wiadomościami, ale wiadomości są w nim pisane przez (lub dotyczą) znajomych. Również i w tym portalu, chcąc korzystać z jego możliwości, musisz dokonać rejestracji, wypełniając stosowny formularz.

Zwróć uwagę, że dostęp do zasobów portalu będzie możliwy po podaniu specjalnego hasła - innego niż to, którego używasz do logowania do poczty elektronicznej. Tworząc je, pamiętaj, że hasło jest wystarczająco silne, jeżeli będzie zawierało kombinację cyfr, liter małych i dużych oraz znaków interpunkcyjnych. Po wpisaniu wymaganych informacji, przejdziesz do następnego okna, w którym będzie możliwe dokonanie importu kontaktów z twojej skrzynki pocztowej.

Możesz pominąć ten krok jak i następne, w których proszą cię o podanie dodatkowych informacji o sobie wzbogaconych o zdjęcie. To w zasadzie koniec. Twoje konto już istnieje, ale jest jeszcze nieaktywne. Aby dokończyć proces zakładania konta, musisz zajrzeć do swojej skrzynki pocztowej (jej adres podałeś na początku procesu rejestracji). Jeżeli znajduje się w niej e‑mail od Facebooka, to po otworzeniu go kliknij „Potwierdź swoje konto", a w efekcie przeniesiesz się do swojego, aktywnego już konta na tym portalu.

Załóż konto na Facebooku, dodaj swoich znajomych i przystąp do korzystania z portalu.

Grupy dyskusyjne są swoistymi społecznościami posiadającymi własne zwyczaje. Dlatego też, zanim zaczniesz sam zabierać głos, wskazane jest zapoznanie się z panującymi w nich prawami i sposobami prowadzenia dyskusji. Te przestrzegane w sieci zwyczaje określane są, znanym ci już, mianem netykiety.
Korzystając z możliwości pisania wiadomości i odpowiadania na listy w grupie dyskusyjnej, przestrzegaj wszystkich zasad netykiety pocztowej a ponadto:

Zwróć uwagę, że jedną z możliwych aktywności na portalu Facebook jest korzystanie z osobistego profilu o nazwie Oś czasu. Pozwala on na przedstawianie wydarzeń z twojego życia wzbogaconych o zdjęcia i opisy. Jednak nierozważna aktywność tego rodzaju na portalu może prowadzić do utraty prywatności oraz stworzyć możliwość wykorzystania w przyszłości przedstawionych tam informacji przeciwko tobie.
Portal zapewni ci bezpieczeństwo podczas korzystania z niego jeśli:

Podczas prowadzenia dyskusji na stronach i forach internetowych oraz grupach dyskusyjnych spotkać się możesz z tzw. spoilerowaniem (ang. spoil - psuć), czyli otrzymywaniem niepożądanej informacji o szczegółach zakończenia filmu, sztuki teatralnej, telewizyjnej. Termin ten bywa używany również do przypadków, gdy „życzliwa" osoba udziela niechcianej podpowiedzi w prowadzonej grze.

W Internecie można natknąć się na agresywne, wulgarne komentarze. Mogą one być szczególnie dotkliwe, zwłaszcza gdy znajdą się pod czyimiś zdjęciami albo twórczością. W Internecie każdy może być anonimowy, a dla niektórych stwarza to doskonałe miejsce do wyładowywania własnych frustracji i nękania innych. Ludzi, którzy w sieci celowo szukają zaczepki nazywamy trollami. Może i brzmią strasznie, ale nie musisz się ich bać - wystarczy, że zachowasz kilka prostych zasad:
*Staraj się zachować anonimowość - to najprostsza i najlepsza ochrona. Wymyśl sobie pseudonim i nie dodawaj do niego swoich zdjęć.
*Unikaj wchodzenia w dyskusje z ludźmi, którzy wyraźnie szukają kłótni i nie są skłonni do dyskusji. To zasada znana powszechnie jako „nie karm trolli".

Przeglądając zasoby grup dyskusyjnych, możesz zauważyć, że zniecierpliwieni użytkownicy mają w zwyczaju wysyłanie wiadomości na wszystkie dostępne grupy. Wiadomości takie nazywamy spamem (z ang. mielonka). Większość forów jasno zabrania wysyłania wiadomości nastawionych na reklamę, ale w świecie poczty e‑mail oraz rzadko moderowanych (zaakceptowanych przez osoby sterujące dyskusją) komentarzy, często dochodzi do prawdziwych powodzi spamu.
Kiedy nie otrzymujesz odpowiedzi, zamiast wysyłać wiadomość na 10 różnych grup dyskusyjnych, zadbaj o to, aby łatwo było udzielić ci odpowiedzi. Dokładnie i zwięźle opisz swój problem i zadaj jasne pytanie. To bardzo ważna zasada. Dzięki niej odnajdziesz się na każdej grupie dyskusyjnej.
Spam, czyli masowa poczta elektroniczna, dzieli się na dwie kategorie:
*niezamawiana oferta handlowa;
*maile o charakterze niekomercyjnym, takie jak: apele organizacji, prośby o pomoc czy masowe rozsyłanie ostrzeżeń, np. o wirusach komputerowych.
Możesz spróbować ograniczyć to zjawisko, stosując się do wskazówek dostawców usługi pocztowej. Przykładowo, w Outlook.com, zaznaczając podejrzaną wiadomość i wybierając z górnego menu Wiadomości‑śmieci i jedną z udostępnionych opcji: Wiadomości‑śmieci lub Wyłudzanie informacji spowodujesz, w pierwszym przypadku oznaczenie w przyszłości tego nadawcy jako niebezpiecznego i usunięcie tej wiadomości, a w drugim przypadku, zgłosisz spamera monitującego o informacje prywatne.

Istnieją również programy antyspamowe pozwalające na usuwanie niechcianych wiadomości e‑mail będących najczęściej reklamami. Pozwalają one na tworzenie listy adresów poczty elekrtonicznej, które automatycznie przenoszone będą do folderu spam, jak również na tworzenie listy adresów zaufanych nadawców poczty.

Spotkasz się zapewne także ze zjawiskiem polegającym na wielokrotnym otrzymywaniu tej samej wiadomości w bardzo krótkich odstępach czasu (np. 50 razy), lub wiadomości, w których użyto wielokrotnie tego samego znaku interpunkcyjnego, liter, cyfr czy emotikonów. Zachowanie takie uważane jest za nieetyczne i łamiące zasady netykiety.
Np.

Znajdź w zasobach Internetu informacje charakteryzujące, tzw. spoilerowanie.

# data[].attributes.attachment_link.description
Odwiedź kilka portali internetowych i poszukaj możliwości założenia na nich własnego konta pocztowego. Jeżeli zamierzasz założyć konto w bezpłatnym serwisie pocztowym u jednego z powyżej wymienionych dostawców, wpisz w pasku adresowym używanej przeglądarki jego adres, a następnie kliknij na menu Poczta. W ukazanym oknie wybierz opcję Załóż bezpłatne konto lub Załóż konto ewentualnie Utwórz konto teraz.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Bezpieczna praca w sieci to niezwykle istotna sprawa. W mediach pojawiają się informacje o zawieraniu tragicznie kończących się znajomości albo utracie dużych pieniędzy zapłaconych za produkty, które nigdy nie dotarły do klienta. Często, mówiąc o bezpieczeństwie, chodzi o zabezpieczenie przed złośliwym oprogramowaniem. Aby bezpiecznie korzystać z komputera w sieci, należy stosować się do kilku zasad.
Zasady podane poniżej są tylko wskazówkami, jak zachowywać się w sieci, aby nie ponieść niepotrzebnych strat.

Korzystaj z oprogramowania antywirusowego.

Nie otwieraj wiadomości od nieznajomych osób.

Pobieraj pliki tylko ze sprawdzonych źródeł.

Nie klikaj w nieznane linki i załączniki w wiadomościach e‑mail.

Nie podawaj w sieci danych osobowych ani haseł.

Nie wysyłaj swoich zdjęć.

Chroń swoje konta na serwisach społecznościowych.

Stosuj mocne, trudne do odgadnięcia hasła, które są kombinacją liter i cyfr.

Czytaj regulaminy.

Sprawdzaj, czy strona, do której się logujesz, ma zabezpieczenie SSL (ang. Secure Socket Layer - zapewnia poufność i transmisji danych).

Pamiętaj, że osoba, którą poznasz w sieci może nie być tym, za kogo się podaje.

Nie podawaj swoich prawdziwych danych osobowych. Wymyśl sobie jakiś nick (nazwę nie związaną z twoimi danymi personalnymi).

Bądź ostrożny, jeśli chcesz spotkać się z osobami poznanymi przez Internet!

Nie podawaj nikomu danych swoich znajomych.

Nie publikuj zdjęć swoich znajomych bez ich zgody.

# data[].attributes.attachment_link.title
Zasady bezpiecznej pracy w sieci lokalnej i globalnej

# data[].attributes.attachment_link.description
Bezpieczna praca w sieci to niezwykle istotna sprawa. W mediach pojawiają się informacje o zawieraniu tragicznie kończących się znajomości albo utracie dużych pieniędzy zapłaconych za produkty, które nigdy nie dotarły do klienta. Często, mówiąc o bezpieczeństwie, chodzi o zabezpieczenie przed złośliwym oprogramowaniem.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W sieci lokalnej możesz korzystać z udostępnionych zasobów oraz udostępniać swoje zasoby. Udostępniając zasób w sieci, możesz określić uprawnienia - kto (nazwa użytkownika, grupa użytkowników) i na jakich zasadach może korzystać z udostępnionego pliku lub folderu. Aby móc udostępnić zasób w różnych systemach, należy skonfigurować ustawienia udostępniania.

W systemie Windows należy uruchomić panel sterowania, następnie wybrać centrum sieci i udostępniania, a w kolejnym oknie po lewej stronie zmień zaawansowane ustawienia udostępniania.

W kolejnym oknie zaznaczamy wskazane pozycje, tak jak poniżej i wybieramy zapisz zmiany.

Po wykonaniu powyższych kroków, udostępnianie działa z reguły prawidłowo i w otoczeniu sieciowym będą widoczne udostępnione zasoby komputera.

Aby udostępnić zasób (folder, plik, dysk) należy przejść do lokalizacji, w której się znajduje.
Klikamy prawym przyciskiem myszy na wybranym zasobie. Z menu kontekstowego wybieramy udostępnij, a następnie wybieramy opcje, komu udostępniamy ten zasób - grupie domowej (odczyt), grupie domowej(odczyt zapis) lub określonym osobom... Najbezpieczniejszym wyborem jest ta trzecia opcja ¬ określonym osobom..., gdyż będziemy mogli wskazać konkretnych użytkowników, którym udzielimy prawo dostępu.

Jeżeli chcemy udostępnić zasób dowolnej osobie, bez konieczności logowania się użytkownika , w oknie kreatora udostępniania, z listy rozwijanej wybieramy wszyscy, a następnie klikamy dodaj.

Gdy na liście użytkowników pojawi się nazwa wszyscy, po prawej stronie wybieramy poziom uprawnień. Jeśli chcemy tylko udostępnić możliwość pobierania danych, należy wybrać odczyt, jeśli chcemy również udostępnić możliwość zapisywania plików , wybieramy opcję odczyt/zapis. Następnie klikamy udostępnij na dole okna.

Po pojawieniu się nowego okna, ze ścieżką do udostępnionych zasobów, klikamy gotowe.

Bezpieczniejszym sposobem udostępniania jest wskazanie wybranych użytkowników sieciowych. W tym celu wybieramy z listy rozwijanej użytkownika, któremu chcemy udostępnić zasób. Użytkownik ten musi mieć konto na tym komputerze np. XXXXXXX.

Dalej postępujemy jak w poprzednim wypadku, aż do pojawienia się okna ze ścieżką dostępu do zasobu.
Udostępniony zasób będzie widoczny w sieci, ale osoba, która będzie chciała z niego skorzystać, będzie musiała wpisać odpowiednią nazwę użytkownika i hasło (takie jak do zalogowania się na komputerze).

Aby udostępniać pliki w systemie Mac OS X, należy uruchomić preferencje systemowe.

Kliknąć na ikonę udostępnianie.

Kliknąć na ikonę kłódki w lewym dolnym rogu okna udostępniania, aby móc dokonywać zmian w ustawieniach udostępniania.

System zażąda aby podać nazwę i hasło użytkownika, który ma uprawnienia administratora, gdyż tylko administratorzy mogą zmieniać ustawienia systemu.

Po weryfikacji użytkownika mamy możliwość zmiany ustawień, zaznaczając elementy, które chcemy udostępniać.

System domyślnie udostępnia znajdujący się na dysku katalog publiczny. Po zaznaczeniu opcji udostępniania należy kliknąć powtórnie w kłódkę, aby zabezpieczyć system przed zmianami ustawień przez osoby niepowołane.
Każdy użytkownik, który widzi w sieci twój komputer będzie mógł pobrać z tego katalogu pliki, które zostaną w nim umieszczone.

Użytkownicy innych komputerów mogą udostępniać tobie pliki w katalogu skrzynka wrzutowa.

System umożliwia również udostępnianie innych katalogów. W tym celu w oknie udostępniania należy kliknąć na znak + znajdujący się pod oknem udostępniane katalogi.

Następnie wskazujemy katalog, który chcemy udostępnić.

Katalog pojawi się na liście katalogów udostępnionych.
Nowy katalog jest dostępny tylko dla użytkownika, który go udostępnił. Aby udostępnić go wszystkim trzeba kliknąć w uprawnienia użytkownika wszyscy i wybrać rodzaj uprawnień.

Można również dodać użytkownika, któremu będziemy udostępniać katalog. W tym celu klikamy na znak + pod oknem użytkownicy.
Użytkownika można wybrać z istniejących, dodać z książki adresowej lub utworzyć nowego.

Tworząc nowego użytkownika, musimy określić jego nazwę i hasło, a następnie kliknąć na przycisk utwórz konto. Nowy użytkownik pojawi się na liście.

Klikamy na przycisk wybierz i określamy uprawnienia użytkownika do udostępnianego katalogu.

Aby udostępniać zasoby w systemie Linux Ubuntu, należy doinstalować usługę udostępniania. Możemy to zrobić przy pierwszej próbie udostępnienia. System poinformuje nas o braku usługi i zaproponuje zainstalowanie. Aby udostępnić katalog, należy kliknąć na nim prawym przyciskiem myszy i z menu kontekstowego wybrać opcje współdzielenia.

W oknie współdzielenie katalogów zaznaczamy opcję udostępnianie tego katalogu.

Jeśli usługa jest niezainstalowana, pojawi się informacja i możliwość zainstalowania.

Klikamy na przycisk zainstaluj usługę. System poprosi o potwierdzenie chęci instalacji.

Zostaniemy poproszeni o potwierdzenie uprawnień administratora do zainstalowania usługi.

Rozpocznie się proces instalacji.
Po zakończeniu instalacji należy wznowić proces udostępniania. Teraz mamy dostępne dwie opcje uprawnień :

Zaznaczenie pierwszej opcji skutkuje pełnym udostępnieniem katalogu, czyli inni użytkownicy będą mogli pobierać, dodawać oraz usuwać pliki z katalogu. W przypadku, jeśli zaznaczymy druga opcję użytkownicy będą mogli jedynie pobrać plik na swój komputer i tam go uruchomić.

# data[].attributes.attachment_link.title
Operacje na plikach i folderach w obrębie sieci lokalnej, konfiguracja systemu i udostępnianie zasobów innym użytkownikom

# data[].attributes.attachment_link.description
W sieci lokalnej możesz korzystać z udostępnionych zasobów oraz udostępniać swoje zasoby. Udostępniając zasób w sieci, możesz określić uprawnienia - kto (nazwa użytkownika, grupa użytkowników) i na jakich zasadach może korzystać z udostępnionego pliku lub folderu. Aby móc udostępnić zasób w różnych systemach, należy skonfigurować ustawienia udostępniania.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W protokole IP, każdy komputer posiada 4 bajtowy adres internetowy. Adres ten to duża liczba, która dla ułatwienia zapisu zwykle dzielona jest na cztery bajty, np. 204.79.197.200. Adresy IP przyznaje użytkownikowi dostawca Internetu. Z puli adresów IP wydzielono pulę prywatnych adresów IP, które mogą być wykorzystane tylko w sieciach lokalnych.
Dostawca Internetu otrzymuje pulę tzw. adresów publicznych, a odbiorcom udostępnia adresy prywatne. Jeśli twój komputer ma adres z zakresu:

to znaczy, że masz przydzielony adres prywatny.
Skąd w takim razie komputer wie, w jakiej jest sieci i czy urządzenie, z którym chce się połączyć jest w tej czy innej sieci?
Do identyfikacji miejsca komputera w sieci służy tzw. maska podsieci. Maskę podsieci zapisuje się podobnie jak adres IP, np. 255.255.255.0.
Podczas komunikacji z innym urządzeniem wykonywany jest test zerujący bity w adresie komputera w miejscu zera w masce.

Wyniki testu są zgodne, więc komputer wie, że urządzenie, z którym się komunikuje jest w tej samej podsieci.
Jeśli wyniki testu będą się różnić, komputer będzie wiedział, że urządzenie jest w innej podsieci i istnieje konieczność „wyjścia" poza własną podsieć przez tzw. bramę sieciową.

Komputery podłączone do sieci oraz posiadające adres IP, nazywamy hostami (z ang. host - gospodarz). Komputery, które pośredniczą w komunikacji nazywamy ruterami (z ang. router - rozsyłacz). Podział ten jest trochę sztuczny - jeden komputer może zarówno posiadać adres jak i pośredniczyć w komunikacji, czyli być jednocześnie hostem i ruterem.

Wzrost liczby komputerów podłączanych do Internetu sprawił, że adresów (stosunkowo niedawno) zaczęło brakować - większość urządzeń, z którymi pracujemy nie posiada dziś pełnoprawnego adresu internetowego, ale dzieli się z innymi urządzeniami w ramach tej samej sieci lokalnej. W takiej sieci wszystkie komputery posiadają adresy lokalne, - pozwalające komunikować się jedynie w jej obrębie. Adres zewnętrzny (internetowy) posiada zwykle tylko tzw. brama, która pośredniczy w komunikacji z Internetem.

Obecnie czterobajtowe adresy stopniowo zastępowane są 16 bajtowymi. 256 do potęgi 16 daje ogromną liczbę 340 282 366 920 938 463 463 374 607 431 768 211 456. Sama liczba różnych adresów ma tu 39 cyfr. Dłuższe adresy są trudniejsze w zapamiętaniu - zapisuje się je przez to trochę inaczej. Klasyczny adres internetowy wyszukiwarki Bing to na przykład:
204.79.197.200.
Nowy szesnastobajtowy adres wyszukiwarki Bing zapisać można jako:
0:0:0:0:0:ffff:cc4f:c5c8
Szesnastobajtowe adresy internetowe nazywane są IPv6. Stare adresowanie nosi nazwę IPv4. IPv6 nie działa jeszcze wszędzie, ale tam gdzie funkcjonuje, pozwala nawet telefonom działać na równi z serwerami.

W codziennym użytkowaniu sieci nie musisz posługiwać się skomplikowanymi adresami - wystarczy tzw. domena. Każda domena to nazwa znajdująca się pod kontrolą jakiejś organizacji. Domena może posiadać dowolną ilość subdomen (poddomen) - to kolejne segmenty dopisywane z jej lewej strony i oddzielone kropkami. Domeny najwyższego poziomu (takie jak np. domeny krajowe: .pl, .ru, .de, .be, uk, .fr albo .com (komercyjne), .edu (edukacyjne, .gov (rządowe), .mil (militarne), .org (organizacyjne) posiadają subdomeny należące do różnych firm i organizacji (na przykład microsoft.com, ore.edu.pl, epodreczniki.pl, p.lodz.pl).

W Internecie funkcjonuje baza danych o nazwie DNS (ang. Domain Name System), której zadaniem jest przechowywanie różnych informacji związanych z poszczególnymi domenami. Jedną z takich informacji jest adres IP. Za każdym razem, gdy wchodzisz na jakąś stronę internetową za pomocą jej nazwy, twój komputer najpierw pobiera z bazy danych DNS jej adres IP. Ograniczona ilość krótkich i łatwych do zapamiętania nazw doprowadziła do powstania rynku domen, na którym proste i krótkie nazwy kosztują nieraz wiele tysięcy złotych.

Poza nazwą domeny, w adresie często występuje jeszcze przedrostek „http://" albo „https://". Adresy, w których na początku występuje krótkie słowo, a później dwukropek, nazywamy adresami URL (ang. Uniform Resource Locator). To krótkie słowo na początku oznacza metodę (usługę) połączenia się z danym adresem. Np. http - usługa WWW, której zadaniem jest publikowanie informacji, https - usługa szyfrowanego http. To, co znajduje się po dwukropku, to szczegóły połączenia - takie jak adres czy dane pozwalające na zalogowanie. Przeglądarki internetowe domyślnie uzupełniają adres o przedrostek „http://".

Dzięki URL, kiedy klikasz w odnośnik w przeglądarce, komputer jest w stanie pobrać i wyświetlić kolejny dokument, niezależnie od tego, na jakim komputerze jest on zlokalizowany i jakim protokołem go pobierze. Kiedy zajdzie taka potrzeba, uruchomi program do przesyłania plików (FTP) , innym razem klienta wymiany plików (BitTorrent), a jeszcze innym klienta e‑mail.
Adresy URL wskazują na zasoby zlokalizowane w Internecie. To dzięki nim przenoszenie się miedzy różnymi zasobami często na różnych serwerach jest niemal niezauważalne.
Żeby twój komputer mógł pobrać stronę internetową (lub cokolwiek innego zlokalizowanego w Internecie) z innego komputera, potrzebuje trzech kluczowych informacji:

w jaki sposób to pobrać ¬ - musi znać protokół;

na którym komputerze jest to zapisane - musi znać adres;

gdzie, już na wskazanym komputerze, zapisane jest to coś - musi znać ścieżkę.

Struktura adresu URL można przedstawić następująco: URL,
http://www.epodreczniki.pl/front/
gdzie:
http: protokół komunikacyjny
//www.epodreczniki.pl host - adres serwera
/front/ ścieżka dostępu do zasobów na serwerze

Adres i ścieżka wystarczą, żeby pobrać niewielki dokument, ale czasami można dodać jeszcze dwie dodatkowe informacje - zapytanie oraz fragment.
Zapytanie to dynamiczny fragment adresu. Stosuje się go, kiedy ilość informacji na komputerze docelowym jest naprawdę olbrzymia, ale interesuje cię tylko niewielka ich część. Zapytanie musi być przesłane na komputer docelowy, w celu wybrania tylko interesujących informacji. Zapytanie oddziela się od adresu znakiem zapytania. Przykładem może być adres, który pojawia się po wpisaniu czegoś w wyszukiwarce:
http://www.bing.com/search?q=url
Fragment to część wewnątrz strony, na którą wskazuje adres. Fragment działa podobnie do zapytania, ale nie jest przesyłany na serwer, w efekcie czego strona z fragmentem nie różni się od strony bez podanego fragmentu. Fragmenty wykorzystywane są przez przeglądarki internetowe, które po wczytaniu strony przewijają ją do miejsca wskazywanego przez fragment. Od reszty adresu oddziela się go znakiem #:
http://pl.wikipedia.org/wiki/Uniform_Resource_Locator#Rodzaj_zasobu
Łącząc te informacje, możesz zobaczyć, jak zbudowany jest typowy adres URL:

Poza http i https, możesz napotkać także URL z protokołami wskazującymi na:
* mailto - skrzynki pocztowe,
* file - lokalne pliki,
* ftp - pliki na serwerach plików.

# data[].attributes.attachment_link.description
W protokole IP, każdy komputer posiada 4 bajtowy adres internetowy. Adres ten to duża liczba, która dla ułatwienia zapisu zwykle dzielona jest na cztery bajty, np. 204.79.197.200. Adresy IP przyznaje użytkownikowi dostawca Internetu. Z puli adresów IP wydzielono pulę prywatnych adresów IP, które mogą być wykorzystane tylko w sieciach lokalnych.Dostawca Internetu otrzymuje pulę tzw.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Komputery i urządzenia połączone w sieć muszą się ze sobą komunikować. Aby to było możliwe, konieczne jest, aby robiły to tym samym językiem. Rolę języków komunikacji komputerów pełnią protokoły komunikacyjne (sieciowe).
Protokół jest to zbiór reguł, określających zasady komunikacji. W ciągu wielu lat, od czasu powstania pierwszych sieci komputerowych, opracowano wiele różnych protokołów, dzięki którym można osiągnąć różne efekty. Jedne protokoły przeznaczone są do przesyłania plików, inne do prowadzenia rozmów telefonicznych, a jeszcze inne wykorzystywane są przez gry komputerowe, do synchronizacji stanu rozgrywki. Niektóre protokoły pozwalają na szyfrowanie danych lub na ich kompresję. Istnieją nawet protokoły do przesyłania pieniędzy. Większość aplikacji internetowych działa na bazie protokołów HTTP i HTTPS.
Wszystkie protokoły są traktowane przez sprzęt jednakowo. Karty sieciowe, 3G i LTE wszystkie te dane traktują jak strumień i wysyłają tam, dokąd zostały zaadresowane. Problem rozpoznania protokołu komunikacyjnego spada na oprogramowanie. Programy rozpoznające są w stanie komunikować się za pomocą, co najwyżej kilku, zapisanych w ich kodzie protokołów. Kiedy napotyka na taki, którego nie zna, komunikacja staje się niemożliwa.

Komputery mogą przesyłać miedzy sobą sygnały niosące informacje rożnymi kanałami transmisyjnymi (przewodowymi: kable miedziane, kable światłowodowe lub bezprzewodowymi: radiowe, telewizyjne, satelitarne, mobilne).

W przypadku przesyłania dużych informacji dzieli się ją na pakiety. Pakiet posiada nagłówek, w którym umieszcza się: adres końcowy, adres kolejności tekstu i sumę kontrolną. Nagłówek pakietu zawiera informacje podobne do koperty (adres nadawcy i odbiorcy) oraz dodatkowe oznaczenia dotyczące podziału na pakiety.

# data[].attributes.attachment_link.description
Komputery i urządzenia połączone w sieć muszą się ze sobą komunikować. Aby to było możliwe, konieczne jest, aby robiły to tym samym językiem. Rolę języków komunikacji komputerów pełnią protokoły komunikacyjne (sieciowe). Protokół jest to zbiór reguł, określających zasady komunikacji. W ciągu wielu lat, od czasu powstania pierwszych sieci komputerowych, opracowano wiele różnych protokołów, dzięki którym można osiągnąć różne efekty.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Sieci komputerowe ze względu na zasięg dzielą się na:

LAN - sieci lokalne (Local Area Network), służące do łączenia wielu urządzeń, na małych obszarach, np. w domu, biurze, zakładzie produkcyjnym;

MAN - sieci miejskie (Metropolitan Area Network) używane dosyć rzadko, głównie w wielkich metropoliach;

WAN - sieci rozległe (Wide Area Network), które służą do połączeń między komputerami na wielkich odległościach, wykraczające poza obszar miast, gmin, województw.

Komputery i urządzenia są łączone w sieć według pewnego schematu. Ten schemat nazywamy topologią. Topologie sieci komputerowych dzielimy na dwa rodzaje. Pierwsza to topologia logiczna, druga to topologia fizyczna.
Topologia fizyczna opisuje sposób połączenia ze sobą komputerów i urządzeń przez kanał transmisyjny.
Jest wiele fizycznych układów sieci. Najważniejsze z nich to:

gwiazda - komputery są podłączone do jednego, centralnego punktu nazywanego lub przełącznikiem;

magistrala - komputery współdzielą jeden nośnik kablowy;

pierścień - komputery są połączone pomiędzy sobą odcinkami kabla, tworząc zamknięty pierścień, np. token ring.

Istnieje jeszcze kilka innych topologii sieci. Informacje o nich możesz znaleźć w Internecie.

# data[].attributes.attachment_link.title
Rodzaje sieci komputerowych ze względu na zasięg

# data[].attributes.attachment_link.description
Sieci komputerowe ze względu na zasięg dzielą się na: LAN - sieci lokalne (Local Area Network), służące do łączenia wielu urządzeń, na małych obszarach, np. w domu, biurze, zakładzie produkcyjnym; MAN - sieci miejskie (Metropolitan Area Network) używane dosyć rzadko, głównie w wielkich metropoliach; WAN - sieci rozległe (Wide Area Network), które służą do połączeń między komputerami na wielkich odległościach, wykraczające poza obszar miast, gmin, województw.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jesteś już użytkownikiem sieci komputerowej. Umiesz wyszukiwać informacje w Internecie i dysponować jego zasobami. Potrafisz korzystać z chmury cyfrowej. Ale czy wiesz, co to jest sieć, jak to się dzieje, że możesz połączyć się z Internetem, przesłać lub pobrać pliki, wysłać pocztę z załącznikiem?

W tym rozdziale dowiesz się, jakie są rodzaje sieci i w jaki sposób komputery porozumiewają się ze sobą. Dowiesz się również, w jaki sposób komputery są adresowane i co to jest domena. Nauczysz się, jak udostępnić zasoby twojego komputera innym użytkownikom sieci.

Sieć komputerowa to minimum dwa komputery połączone ze sobą kanałem transmisyjnym.

Kanałem transmisyjnym stanowiącym łącze między komputerami w sieci mogą być kable, linie telefoniczne, łącza światłowodowe, satelitarne, radiowe.

Z reguły do sieci komputerowej jest podłączonych więcej niż dwa komputery oraz inne urządzenia zewnętrzne sieciowe, np. drukarki, skanery.

wymiana plików między różnymi komputerami,

wspólne korzystanie z urządzeń zewnętrznych,

nadzór nad uprawnieniami do korzystania z zasobów sieci,

wykonywanie programów na innym komputerze,

komunikowanie się pomiędzy użytkownikami.

Sieci komputerowe są tworzone w celu wykonywania, zadań takich jak:

gwarancja prawidłowej pracy sieci mimo awarii części połączeń i komputerów,

możliwość podłączania komputerów różnych typów,

automatyczne wykrywanie awarii i przesyłanie danych pozwalające na omijanie niesprawnych fragmentów sieci,

rozbudowa sieci poprzez podłączanie jednego komputera kolejnej sieci lokalnej.

Sieć komputerowa to minimum dwa komputery połączone ze sobą medium transmisyjnym.

Twórcy sieci założyli pewne warunki, jakie musi ona zapewnić. Te warunki to:

# data[].attributes.attachment_link.description
Jesteś już użytkownikiem sieci komputerowej. Umiesz wyszukiwać informacje w Internecie i dysponować jego zasobami. Potrafisz korzystać z chmury cyfrowej. Ale czy wiesz, co to jest sieć, jak to się dzieje, że możesz połączyć się z Internetem, przesłać lub pobrać pliki, wysłać pocztę z załącznikiem?

# data[].attributes.headline
Zadanie 4 - zapoznaj się z poniższymi materiałami

# data[].attributes.subject
Zadanie 4 - zapoznaj się z poniższymi materiałami

# data[].attributes.body
Termin wykonania: 15.05.2020 r.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ten artykuł od 2012-05 wymaga zweryfikowania podanych informacji.

Należy podać wiarygodne źródła, najlepiej w formie Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się w Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon przypisów bibliograficznych.
Część lub nawet wszystkie informacje w artykule mogą być nieprawdziwe. Jako pozbawione źródeł mogą zostać zakwestionowane i usunięte.
dyskusji tego artykułu.
{{Dopracować}} z tego artykułu.

Computerized Numerical Control, CNC (pol. komputerowe sterowanie urządzeń numerycznych) - układ sterowania numerycznego, wyposażony w mikrokomputer, który można dowolnie interaktywnie zaprogramować.

Termin ten zwykle używany jest w odniesieniu do obróbki materiałów za pomocą komputerowo sterowanych urządzeń takich jak frezarki, tokarki, elektrodrążarki. Obróbka CNC pozwala na szybkie, precyzyjne i wysoce powtarzalne wykonanie złożonych kształtów.

Typowy proces skomputeryzowanego wytwarzania przedmiotu składa się z faz projektowania wspomaganego komputerowo ( CAD), przetwarzania projektu na plan sterowania maszyn ( CAM) i właściwego wykonania (CNC).

Programy i sterowniki CNC nadzorują pracę maszyny, komunikując się przy tym z operatorem (użytkownikiem) za pośrednictwem interfejsu użytkownika. Interfejs ten, we współczesnych wykonaniach najczęściej graficzny, pozwala na wczytywanie, edycję i wykonywanie programów obróbki ( G code), wprowadzanie informacji korekcyjnych narzędzi, przesuwanie układu współrzędnych (tzw. bazowanie osi), zmianę parametrów obróbki oraz śledzenie postępów programu.

1. Sterowanie punktowe - pozycjonowanie narzędzia w ściśle określonym położeniu względem przedmiotu;

2. Sterowanie odcinkowe - realizuje ruchy robocze, czyli przemieszczenie narzędzia z zadanym posuwem, ale wyłącznie po torach równoległych do ustalonej osi współrzędnych;

3. Sterowanie kształtowe (ciągłe) - realizuje dowolny ruch (proste, skosy, łuki, krzywe) wykonując pełny zakres figury lub bryły; wyróżniamy tu:

sterowanie kształtowe 2D

sterowanie kształtowe 2¹/₂D

sterowanie kształtowe 3D

Pierwsze obrabiarki umożliwiające automatyzację produkcji były hard-wired, co oznacza iż mogły wykonywać tylko stałą, z góry przewidzianą sekwencję ruchów, bez możliwości przeprogramowania. Po nich, na początku lat 50. XX wieku, powstały pierwsze maszyny sterowane numerycznie (NC), do których programowania używano dziurkowanych taśm i kart. Za początek sterowania numerycznego uznaje się rok 1952, a za twórców US Air Force i Johna Parsonsa współpracującego z Massachusetts Institute of Technology (MIT) w Cambridge, Massachusetts, USA. Pierwszy system CNC używał typowego sprzętu NC, a komputer był użyty do kompensacji obliczeń i czasami do edycji. Pierwszą obrabiarką uruchomioną w MIT była NC Hydrotel firmy Cincinnati z pionowym wrzecionem, liniową interpolacją 3D i taśmą dziurkowaną kodowaną binarnie. Dalszy rozwój technologii CNC nastąpił w latach 80., kiedy pojawiła się możliwość zastosowania mikrokomputerów.

Technologia NC spowodowała rewolucję w przemyśle wytwórczym. Prawie każda firma z branży wyposażona jest w obrabiarki czy centra obróbkowe sterowane numerycznie.

W ostatnich latach spadek cen sprzętu komputerowego oraz dostępność tanich komponentów mechanicznych spowodowały wzrost zainteresowania technikami CNC wśród mikroprzedsiębiorstw oraz hobbystów. Powstają w ten sposób liczne obrabiarki oraz drukarki 3D ( RepRap, MakerBot).

LinuxCNC - w pełni darmowy system czasu rzeczywistego i oprogramowanie do sterowania maszynami CNC

# data[].attributes.attachment_link.description
Ten artykuł od 2012-05 wymaga zweryfikowania podanych informacji. Należy podać wiarygodne źródła, najlepiej w formie Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się w Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon przypisów bibliograficznych. Część lub nawet wszystkie informacje w artykule mogą być nieprawdziwe. Jako pozbawione źródeł mogą zostać zakwestionowane i usunięte.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wobec pogłębiającej się globalizacji światowej gospodarki rynkowej praktycznie wszystkie sfery produkcyjne pozostają stale pod działaniem nacisku racjonalizatorskiego zmierzającego do osiągnięcia coraz doskonalszych wytworów w coraz krótszym czasie. W odniesieniu do budowy maszyn i urządzeń potrzeba dokonywania modyfikacji istniejących łańcuchów procesowych wynika z dążenia do uzyskiwania korzystniejszych efektów techniczno-ekonomicznych w warunkach produkcji konkurencyjnej.

Aby możliwy był wzrost wydajności obróbki przy jednoczesnym spełnieniu wymagań odnośnie dokładności wymiarowo-kształtowej (wąskie tolerancje ) i jakości powierzchni (mała chropowatość powierzchni) niezbędny jest rozwój obrabiarek pod względem konstrukcyjnym, ale także rozwój systemów sterowania.

Pomysł numerycznego sterowania obrabiarek powstał w latach 1949-1950r. w Massachusetts Institutes of Technology na potrzeby lotnictwa wojskowego Stanów Zjednoczonych. Na podstawie funkcji matematycznych opisujących kształt przedmiotu opracowano sterowanie przetwarzające sformułowane binarnie i impulsowo wartości wejściowe połączeń oraz schematów na ruch elementów frezarki. Oczywiście było to możliwe dzięki rozwijanemu wówczas elektronicznemu przetwarzaniu danych. Ciąg informacji sterowniczych w postaci liter i liczb oznaczeniowych nazwano programem NC (z ang. Numerical Control). W latach siedemdziesiątych, dzięki szybkiemu rozwojowi mikrokomputerów na bazie układów sterowania NC powstały skomputeryzowane układy sterowani CNC (z ang. Computer Numerical Control).

Obecnie sterowanie numeryczne obrabiarek rozwija się bardzo intensywnie. A główne kierunki tego rozwoju to:

* rozwój cyfrowych układów sterujących. Zastosowanie, jako układu sterującego, minikomputera lub mikrokomputera umożliwia znaczne zwiększenie zakresu i jakości sterowania.

* rozwój samych obrabiarek związany głównie z rozwojem napędowych i pomiarowych układów obrabiarek, dzięki czemu uzyskuje się lepsze przystosowanie obrabiarek do sterowania cyfrowego.

* rozwój związany z automatyzację przygotowania produkcji poprzez rozwijanie, a zarazem upraszczaniem języków i systemów programowania [1].

# data[].attributes.attachment_link.title
Maszyny CNC - wszystko o maszynach sterowanych numerycznie - CNC.PL

# data[].attributes.attachment_link.description
Wobec pogłębiającej się globalizacji światowej gospodarki rynkowej praktycznie wszystkie sfery produkcyjne pozostają stale pod działaniem nacisku racjonalizatorskiego zmierzającego do osiągnięcia coraz doskonalszych wytworów w coraz krótszym czasie. W odniesieniu do budowy maszyn i urządzeń potrzeba dokonywania modyfikacji istniejących łańcuchów procesowych wynika z dążenia do uzyskiwania korzystniejszych efektów techniczno-ekonomicznych w warunkach produkcji konkurencyjnej.

# data[].attributes.attachment_link.description
Historia i społeczeństwo (przedmiot uzupełniający) Historia muzyki Historia sztuki Informatyka Inne Język mniejszości narodowej lub etnicznej Język obcy nowożytny Język polski Język regionalny - język kaszubski Język łaciński i kultura antyczna

# data[].attributes.attachment_link.description
Historia i społeczeństwo (przedmiot uzupełniający) Historia muzyki Historia sztuki Informatyka Inne Język mniejszości narodowej lub etnicznej Język obcy nowożytny Język polski Język regionalny - język kaszubski Język łaciński i kultura antyczna

# data[].attributes.attachment_link.description
Historia i społeczeństwo (przedmiot uzupełniający) Historia muzyki Historia sztuki Informatyka Inne Język mniejszości narodowej lub etnicznej Język obcy nowożytny Język polski Język regionalny - język kaszubski Język łaciński i kultura antyczna

# data[].attributes.headline
Wykonaj quiz - kliknij w link. Możesz wykonać 2 razy, ale nie więcej. Podaj swoje imię i pierwszą literę nazwiska.

# data[].attributes.subject
Wykonaj quiz - kliknij w link. Możesz wykonać 2 razy, ale nie więcej. Podaj swoje imię i pierwszą literę nazwiska.

# data[].attributes.body
do 10.05.2020 r.
Przedłużam termin do 20 maja

# data[].attributes.attachment_link.description
Find quizzes on any topic and practice or compete with friends.

# data[].attributes.body
Zapoznaj się z lekcją i wykonaj podane tam ćwiczenia

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Korzystając z urządzeń zewnętrznych pamiętaj, że są to urządzenia elektryczne, a w związku z tym, trzeba zachować szczególną ostrożność i eksploatować je zgodnie z ich instrukcją obsługi. Wszystkie dodatkowe urządzenia zewnętrzne muszą być tak usytuowane, by nie ograniczały dostępu oraz nie utrudniały pracy przy komputerze, a szczególnie, aby kable i przewody, którymi są podłączone nie wystawały na zewnątrz stanowiska komputerowego, a tym samym nie stanowiły dla ciebie zagrożenia.
Jeśli chcesz połączyć jakieś urządzenie zewnętrzne z komputerem stacjonarnym, laptopem, tabletem lub smartfonem należy pamiętać, że kable połączeniowe urządzeń peryferyjnych są dostosowane do gniazd znajdujących się w urządzeniach komputerowych. Należy zwrócić uwagę na rodzaje wtyczek i gniazd, jakie posiadają te kable i urządzenia, oraz podłączyć je tak, by do siebie pasowały.
Najczęściej każdy typ urządzenia ma swój typ wtyczki oraz gniazda i nie ma możliwości podłączenia np.: monitora do gniazda przeznaczonego do podłączenia głośników lub słuchawek i odwrotnie. Często gniazda i wtyczki są opisane graficznie lub odpowiednio pokolorowane, więc trudno jest się pomylić.

Używając urządzeń zewnętrznych pamiętaj o tym, że mają one ci pomóc w pracy z komputerem, a nie przeszkadzać lub wpływać negatywnie na stan twojego zdrowia. Przykładem nieumiejętnego posługiwania się urządzeniami zewnętrznymi może być zbyt głośne i długotrwałe słuchanie muzyki oraz innych dźwięków przez głośniki lub słuchawki. Badania lekarskie udowadniają, że nieumiejętne używanie słuchawek przyczynia się do znacznego pogorszenia słuchu. Dlatego pamiętaj, by nie słuchać dźwięków zbyt głośno!
Warto też zwrócić uwagę na ustawienia parametrów obrazu na monitorze. Przede wszystkim zadbaj o odpowiednią jasność obrazu i dostosuj ją do warunków otoczenia. Zwłaszcza w warunkach nocnych jasność obrazu nie powinna być zbyt duża i wskazane jest włączenie dodatkowego źródła światła. Poza tym, dopasuj pozostałe parametry monitora i systemu, takie jak: nasycenie kolorów, kontrast, wielkość ikon, napisów i kolor tła - tapety. Tapeta nie powinna być zbyt jaskrawa. Pamiętaj również, że zbyt duża liczba elementów na pulpicie rozprasza i męczy wzrok.
Zobacz przykłady dobrze zorganizowanego pulpitu.

# data[].attributes.attachment_link.title
Obsługuj urządzenia zewnętrzne w sposób bezpieczny i ergonomiczny

# data[].attributes.attachment_link.description
Korzystając z urządzeń zewnętrznych pamiętaj, że są to urządzenia elektryczne, a w związku z tym, trzeba zachować szczególną ostrożność i eksploatować je zgodnie z ich instrukcją obsługi.

# data[].attributes.body
Zapoznaj się z lekcją i wykonaj podane tam ćwiczenia

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Już wiesz, że najważniejszym elementem zestawu komputerowego jest jednostka centralna. Do jednostki centralnej podłącza się różne urządzenia rozszerzające funkcje oferowane przez komputer. Urządzenia te umieszczone są na zewnątrz jednostki centralnej, stąd nazywane są urządzeniami zewnętrznymi. Z jednostką centralną połączone są one za pomocą specjalnych kabli lub bezprzewodowo za pośrednictwem fal radiowych, tzw. Bluetooth lub WiFi.

Interaktywne zadanie z przyporządkowaniem obrazków do opisów

Przekonasz się, że urządzenia te są bardzo przydatne, a niekiedy wręcz niezbędne. Zapewne trudno ci sobie wyobrazić oglądanie prezentacji multimedialnej lub filmu bez głośników lub słuchawek. Jeśli chcesz wydrukować jakąś pracę graficzną lub dokument tekstowy, konieczna jest drukarka. Znane ci są również: monitor, klawiatura i mysz komputerowa.
Zapoznaj się z innymi urządzeniami zewnętrznymi. Zaprezentuj je wykorzystując edytor tekstu. Za pomocą znanych ci metod wyszukiwania informacji w zasobach Internetu znajdź obrazki tych urządzeń. Informację o tych urządzeniach wzbogać pozyskanymi ilustracjami. Nie zapomnij o podaniu źródła danych. W przypadku trudności możesz skorzystać z dodatkowych informacji.
Istnieją również inne urządzenia zewnętrzne, które pomagają w pracy z komputerem. Zapoznaj się z nimi klikając w ich nazwy:
* mikrofon,
* rzutnik/projektor,
* aparat cyfrowy lub kamera,
* skaner,
* dysk zewnętrzny,
* tablet graficzny,
* ploter,
* tablica interaktywna.

Postęp technologiczny powoduje, że ciągle pojawiają się nowe urządzenia peryferyjne rozszerzające funkcje komputerów. Przykładem mogą być drukarki 3D, które umożliwiają wydruki obiektów trójwymiarowych.

Mając dostęp do takiej drukarki, możesz wydrukować zaprojektowane przez siebie zabawki. Poszukaj informacji w zasobach Internetu, za pomocą jakich programów możesz je narysować.

# data[].attributes.attachment_link.title
Rozpoznaj urządzenia zewnętrzne zestawu komputerowego i ich przeznaczenie

# data[].attributes.attachment_link.description
Już wiesz, że najważniejszym elementem zestawu komputerowego jest jednostka centralna. Do jednostki centralnej podłącza się różne urządzenia rozszerzające funkcje oferowane przez komputer. Urządzenia te umieszczone są na zewnątrz jednostki centralnej, stąd nazywane są urządzeniami zewnętrznymi. Z jednostką centralną połączone są one za pomocą specjalnych kabli lub bezprzewodowo za pośrednictwem fal radiowych, tzw.

# data[].attributes.body
Zapoznaj się z lekcją i wykonaj podane tam ćwiczenia

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Komputery osobiste składają się z modułów. Już wiesz ze szkoły podstawowej, że głównymi modułami wchodzącymi w skład komputera są:

Wszystkie wymienione elementy muszą ściśle ze sobą współpracować. Są one sterowane za pomocą zegara o określonej częstotliwości. Im częstotliwość zegara jest wyższa, tym szybciej wykonywane są operacje przez komputer.
Pozostałe elementy komputera, takie jak karta graficzna (niezintegrowana z płytą główną) , pamięci masowe (dyski, napędy optyczne), klawiatura itp. są urządzeniami zewnętrznymi (peryferyjnymi).

Poniżej przedstawiony jest najprostszy schemat blokowy komputera:

Płyta główna to najważniejszy moduł komputera. Umieszczony jest na niej procesor, pamięć operacyjna, pamięć stała, układy wejścia - wyjścia oraz magistrale zintegrowane z płytą główną komputera. Zapewniają one komunikację pomiędzy wszystkimi elementami płyty głównej. Magistrale służą do przesyłania danych w postaci znanych ci bitów. W komputerze znajdują się trzy rodzaje magistral:

magistrala danych - przesyła dane pomiędzy urządzeniami komputera;

magistrala adresowa - wskazuje urządzenia lub komórki pamięci, z których, lub do których będą przesyłane dane;

magistrala sterująca - określa, czy dane są zapisywane czy odczytywane z urządzeń lub komórek pamięci.

Dane są przesyłane magistralami z określoną częstotliwością, nazywaną szybkością transmisji danych. Częstotliwość ta może być różna dla procesora, innych urządzeń komputera i magistral. Płyta główna komunikuje się z urządzeniami zewnętrznymi poprzez wbudowane porty lub karty rozszerzeń, montowane w odpowiednich gniazdach - slotach.
Każde urządzenie zewnętrzne musi posiadać swój układ wejścia - wyjścia.
Znajdujące się na płycie głównej gniazdo procesora jest przeznaczone tylko dla procesorów, dla których płyta ta została wykonana. Płyty główne są produkowane przez różnych producentów. Różnią się one ilością i rodzajem gniazd kart rozszerzeń.
Wybierz typ komputera, aby obejrzeć stosowane w nim gniazda rozszerzeń.
PC
Apple

Obejrzyj na pokazie przykładowe płyty główne. Rozpoznaj na zdjęciach prezentowane wcześniej gniazda rozszerzeń.

Procesor określany również jako CPU (ang. Central Processing Unit) jest cyfrowym układem scalonym, który pobiera dane z pamięci (rozkazy i argumenty rozkazów programu, który wykonuje). Listę rozkazów, jakie może wykonać procesor określa jego producent. Obecnie w komputerach osobistych najczęściej stosowane są procesory firm Intel i AMD. W komputerach firmy Apple obecnie stosowane są procesory firmy Intel.
Procesor, który zawarty jest w jednym układzie scalonym nazywamy mikroprocesorem. Układ scalony (ang. integrated circuit) to zminiaturyzowany układ elektroniczny zawierający w swym wnętrzu podstawowe elementy elektroniczne, takie jak: tranzystory, diody półprzewodnikowe, rezystory, kondensatory. Procesor może zawierać nawet kilka miliardów elementów elektronicznych.
Podstawowym parametrem określającym procesor jest liczba bitów, na których procesor wykonuje operacje nazywane długością słowa procesora. Jeśli długość słowa ma 64 bity, to procesor jest 64‑bitowy. Długość słowa procesora jest równa szerokości jego magistrali danych (liczbie bitów). Od długości słowa procesora zależy m.in. jego moc obliczeniowa.
Przypomnij sobie z czwartej klasy, jaki wpływ miała liczba bitów na dokładność opisu pogody.
Drugim ważnym parametrem procesora jest szybkość, z jaką wykonuje on rozkazy ( częstotliwość taktowania). Szybkość ta jest podawana w GHz (Giga Hercach, 1GHz = 1000 000 000 Hz). Obecnie najszybsze procesory komputerów osobistych pracują z szybkościami ponad 4 GHz, czyli mogą wykonać ponad 4 000 000 000 podstawowych operacji na sekundę. Procesor, ze względu na swoją budowę, może wykonywać tylko jedną czynność na raz. Przez to, w przypadku wykonywania skomplikowanych obliczeń może nastąpić chwilowy brak obsługi urządzeń zewnętrznych. Nie działa np. klawiatura i nie odświeżany jest obraz monitora. Stwarza to wrażenie, że komputer „zawiesił się". W wyniku rozwoju technologii zaczęto produkować procesory wielordzeniowe tzn. takie, które mogą wykonywać tyle rozkazów (czynności) równocześnie ile mają rdzeni. Takie procesory są nazywane wielopotokowymi. Obecnie procesory stosowane w komputerach osobistych zawierają do 8 rdzeni.

Pamięć komputera składa się z dwóch rodzajów pamięci: pamięci stałej ROM, umieszczonej na płycie głównej komputera na stałe, w której zapisane jest wszystko co komputer „umie" po włączeniu zasilania, oraz operacyjnej RAM, o swobodnym dostępie, w której przechowywane są nasze programy i dane. Każda komórka pamięci ma swój unikatowy adres, dzięki któremu procesor, poprzez magistrale systemu uzyskuje do niej dostęp. Pojedyncza płytka pamięci może mieć różne pojemności, wielkość zainstalowanej w komputerze pamięci określa się w GB (Giga Bajtach). Obecnie są to moduły o pojemności 32 i 64 GB. Pamięć operacyjna instalowana jest w specjalnych gniazdach umieszczonych na płycie głównej komputera. Komputery mogą być wyposażone w różną ilość pamięci operacyjnej. Pamięć operacyjna jest pamięcią ulotną, co oznacza, że po wyłączeniu zasilania komputera jej zawartość jest skasowana.

Do pamięci operacyjnej należy również zaliczyć pamięć podręczną cache. Pamięć cache instalowana jest w komputerach dla przyspieszenia jego pracy. Zawartość pamięci RAM jest przepisywana po pamięci cache umieszczonej wewnątrz procesora lub na zewnątrz, ale tak, aby była ona dostępna dla procesora z ominięciem magistral systemu. Moduły pamięci cache mają dużo mniejszą pojemność od pamięci RAM, lecz są one dużo szybsze. Dzięki szybkości dostępu do nich i ominięciu magistral systemu przyśpieszają pracę komputera.

Pamięć RAM komputera jest pamięcią ulotną. Żeby nie utracić danych z pamięci RAM, do płyty głównej musi być podłączona pamięć zewnętrzna, na której można zapisać dane z pamięci RAM przed wyłączeniem komputera (zamknięciem systemu). Pamięci zewnętrzne służą do przechowywania dużych ilości danych i programów. Są to wszelkiego rodzaju nośniki danych. Po wyłączeniu komputera pamięć zewnętrzna nie traci swej zawartości i po ponownym włączeniu można z niej odczytać dane. Do pamięci zewnętrznych możemy zaliczyć dyski twarde (urządzenia pamięci z krążkami pokrytymi warstwą magnetyczną), nośniki optyczne - płyty CD, DVD, Blu‑Ray, pendrivy (urządzenie przenośne zawierające pamięć nieulotną), dyski SSD (o podobnej konstrukcji jak pendrivy, ale o większej pojemności, stosowane są w komputerach jako dyski twarde). Dyski SSD są szybsze oraz droższe niż tradycyjne dyski twarde. Nie mają one części ruchomych, dlatego są odporne na wstrząsy, a tym samym trwalsze.

Każde urządzenie zewnętrzne komunikuje się z komputerem za pomocą swojego układu wejścia/wyjścia.
Urządzenia te można podzielić na:

urządzenia jednokierunkowe - tylko wejścia, np. klawiatura;

urządzenia jednokierunkowe - tylko wyjścia, np. monitor,

urządzenia dwukierunkowe wejścia/wyjścia/ np. pamięć zewnętrzna.

Interaktywne zadanie z przyporządkowaniem elementów do odpowiedniej grupy

Korzystając z wyszukiwarki internetowej, znajdź inne, niewymienione w treści, urządzenia peryferyjne.
Wynik przedstaw w postaci tabeli wykonanej w edytorze tekstu (uwzględnij urządzenia podane w treści rozdziału). Posortuj urządzenia według rodzaju.

W komputerach montowane są różne gniazda służące do podłączania urządzeń zewnętrznych.
Komputer typu PC
Rozpoznaj gniazda wejścia/wyjścia w swoim komputerze.

# data[].attributes.attachment_link.description
Komputery osobiste składają się z modułów. Już wiesz ze szkoły podstawowej, że głównymi modułami wchodzącymi w skład komputera są: Wszystkie wymienione elementy muszą ściśle ze sobą współpracować. Są one sterowane za pomocą zegara o określonej częstotliwości.

# data[].attributes.headline
Zadanie 3 - zapoznaj się poniższymi materiałami i wykonaj quiz

# data[].attributes.subject
Zadanie 3 - zapoznaj się poniższymi materiałami i wykonaj quiz

# data[].attributes.body
Termin wykonania: 30.04.2020 r.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Porada dotycząca funkcji filtrowania danych w tabeli Excel.

Co to jest filtrowanie?

Filtrowanie jest to działanie, którego efektem jest wyświetlenie tylko tych danych, które spełniają określone kryteria. W przypadku tabeli excela oznacza to wyświetlenie tylko spełniających kryteria wierszy tabeli (pozostałe wiersze są ukrywane).

Jak to zrobić?

Aby wykonać działanie filtrowania należy:

1. Zaznaczyć komórkę w zakresie tabeli.

2. Przejść w menu do kategorii DANE i w sekcji SORTOWANIE I FILTROWANIE kliknąć ikonkę FILTRUJ. W nagłówkach kolumn pojawi się ikonka „trójkącika".

3. Klikając w ikonkę „trójkącika" otworzy się okno z opcjami sortowania i filtrowania w zakresie danych wybranej kolumny (np. kolumna Miasto).

4. Teraz aby przykładowo wyświetlić tylko rekordy dot. miasta Gliwice zaznaczamy tylko to miasto (checkbox) i klikamy OK.

Ważne: Tabelę można filtrować przy użyciu dowolnej liczby kolumn. To oznacza, że możemy wyświetlić np. tylko sprzedaż w mieście Gliwice (kolumna „Miasto") oraz sprzedaż książek tylko powyżej 5 sztuk (kolumna „sprzedane książki").

Jeśli interesuje Cię także temat sortowania przejdź do porady dotyczącej sortowania w Excelu.

# data[].attributes.attachment_link.description
Porada dotycząca funkcji filtrowania danych w tabeli Excel. Co to jest filtrowanie? Filtrowanie jest to działanie, którego efektem jest wyświetlenie tylko tych danych, które spełniają określone kryteria. W przypadku tabeli excela oznacza to wyświetlenie tylko spełniających kryteria wierszy tabeli (pozostałe wiersze są ukrywane). Jak to zrobić?

# data[].attributes.headline
Dodatkowe informacje jak wykonać zadania

# data[].attributes.subject
Dodatkowe informacje jak wykonać zadania

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Czy wiesz, że tabela z danymi w arkuszu kalkulacyjnym może być bazą danych? Musi być ona jednak odpowiednio skonstruowana. Poszczególne kolumny tej tabeli muszą zawierać dane tego samego typu, np. imiona, nazwiska, nazwy określonych artykułów, ceny produktów. W poszczególnych wierszach powinny być natomiast dane dotyczące określonego elementu. Taką właśnie tabelę można potraktować jako bazę danych o tabelarycznej strukturze. Wiersze takiej tabeli stanowią rekordy bazy, zaś kolumny - pola. Przyjrzyj się poniższej tabeli. Czy potrafisz wskazać w niej pola i rekordy tej bazy?

W takiej bazie danych istnieje możliwość porządkowania danych. Już wiesz o tym z szóstej klasy, w jaki sposób można sortować dane w tabeli. Obszernie zostało to również omówione w rozdziale 5.3 w tym podręczniku. Podobnie, jak w tabelach tworzonych w edytorze tekstu, możesz uporządkować dane w sposób rosnący lub malejący oraz zastosować kilka poziomów sortowania względem wartości wyznaczonych przez ciebie pól. Przykładowo, jeśli w tabeli występują pola: nazwisko i imię, to możesz posortować nazwiska według alfabetu oraz zastosować drugi poziom sortowania imion według alfabetu. Przy rozbudowanych układach danych w tabeli może zaistnieć potrzeba dołożenia kolejnych poziomów sortowania.

Możliwości filtrowania danych pozwolą ci wyświetlić wybrane rekordy bazy według określonego kryterium. Przypomnij sobie tabelę, która zawierała informacje na temat organizowanego przez ciebie konkursu dla twoich kolegów. Dzięki możliwości filtrowania pokażesz informacje tylko o tych uczestnikach, którzy przeszli do drugiego etapu. Przyjrzyj się załączonej ilustracji prezentującej efekt wykonanego ćwiczenia.

Jeśli chcesz podsumować dane z tabeli będącej bazą danych, możesz skorzystać z kreatora tabel przestawnych. Aby zrozumieć ideę konstruowania takich tabel, prześledź następujący przykład.
Pobierz plik z tabelą przedstawioną na ilustracji.

Zauważ, że tabela zawiera różne typy danych, które można interpretować i zestawiać w różnoraki sposób. Możesz wykonać zestawienie drzew z rodziny sosnowatych lub obliczyć liczbę gatunków drzew z rodziny brzozowatych. Elastyczne możliwości modyfikowania takiego zestawienia daje ci właśnie tabela przestawna.

Informacje w tabeli przestawnej możesz za każdym razem modyfikować w zależności od tego, jaki efekt chcesz uzyskać i jakie informacje są ci potrzebne. Wystarczy zmienić zawartość pól: Etykiety kolumn, Etykiety wierszy i Wartości. Jeśli w twojej pierwotnej tabeli znajduje się więcej pól z danymi, możesz wykorzystać jeszcze jedno pole do tworzenia tabeli przestawnej: Filtr raportu.
Informacje zawarte w tabeli przestawnej możesz wzbogacić, tworząc wykres. Wystarczy, że wybierając tabelę przestawną, w jej opcjach wybierzesz wykres przestawny. Metoda postępowania jest identyczna, jak w omawianym wcześniej przykładzie. W efekcie powstaje zarówno tabela przestawna, jak i wykres przestawny. Podobnie jak tabela reaguje on na wszelkie dokonywane zmiany. Dla omawianego przykładu wykres jest następujący.

Prześledź wykonywanie tabeli przestawnej i wykresu przestawnego na filmie.
Obejrzyj wybrany film, który prezentuje, w jaki sposób możesz zaprojektować tabelę i wykres przestawny w programie lub tabelę przestawną w programie .

# data[].attributes.attachment_link.description
Czy wiesz, że tabela z danymi w arkuszu kalkulacyjnym może być bazą danych? Musi być ona jednak odpowiednio skonstruowana. Poszczególne kolumny tej tabeli muszą zawierać dane tego samego typu, np. imiona, nazwiska, nazwy określonych artykułów, ceny produktów. W poszczególnych wierszach powinny być natomiast dane dotyczące określonego elementu.

# data[].attributes.headline
Wykonaj zadania w programie Excel. Link do pliku poniżej. Pracę odeślij na adres nauczyciela.

# data[].attributes.subject
Wykonaj zadania w programie Excel. Link do pliku poniżej. Pracę odeślij na adres nauczyciela.

# data[].attributes.body
Termin wykonania: 27.03.2020 r.

# data[].attributes.headline
Wykonaj prezentację w programie Power Point (jest też w darmowej wersji online https://www.office.com tylko trzeba założyć konto) pt. "Jestem bezpieczny w sieci".  W prezentacji mają się znaleźć zasady bezpiecznej pracy w internecie, zdjęcia i opisy. Można dodać przejścia. Należy przestrzegać praw autorskich i podawać źródła. Pracę odeślij na adres nauczyciela.

# data[].attributes.subject
Wykonaj prezentację w programie Power Point (jest też w darmowej wersji online https://www.office.com tylko trzeba założyć konto) pt. "Jestem bezpieczny w sieci".  W prezentacji mają się znaleźć zasady bezpiecznej pracy w internecie, zdjęcia i opisy. Można dodać przejścia. Należy przestrzegać praw autorskich i podawać źródła. Pracę odeślij na adres nauczyciela.

# data[].attributes.body
Termin wykonania: 6.04.2020 r.

# data[].attributes.body
malgorzata.czyzewska@pszczyna.edu.pl