# data[].attributes.body
Ja, ik ga nog eens een beetje kriebelbabbelen. En in mijn achterhoofd weerklinkt het dat ik het elke dag zou moeten doen. Het idee werd weer wakker gemaakt door mijn begeleidster aan huis. Ze begeleid mij vanaf de keukentafel. Praten, een uitbreiding van dat gevoel waarvoor ik naar mijn psycholoog ga, zowat om de drie weken. De vraag die mij niet onbekend klinkt is, ga ik deze uitdaging aan? Twee opties. Ja of neen, dit of dat, die kant of de andere kant, een eeuwige tweestrijd! Wat ik daaruit ondertussen heb kunnen opmaken is dit, het gaat mij over wil ik leven of niet? Een ware existentiële crisis, verpakt als kadoo. En ook al kun je niet, niet kiezen, het is alsof ik onbewust mijn blik afwend van datgene wat vlak voor mijn neus ligt. Ooit heb ik gedacht, ik zou zo graag gelijk een hond kunnen leven, de idylische gedachte van je snuit achterna lopen en helemaal in die ervaring opgaan! Maar voor zover ik weet staat de wetenschap nog niet zo ver om dat gedaan te krijgen dus moet ik het toch maar doen met dat specifieke vleespak dat ik aangemeten kreeg toen ik hier bijna een halve eeuw geleden aankwam. Ochja. Tenminste kan ik schrijven en voor zover ik weet honden nog steeds niet!

# data[].attributes.body
Hey, hier ben ik nog eens en mijn lieve mooie dochter zit naast mij in de zetel. Vlug nog eens een kriebel doen. Gewoon omdat het kan en omdat ik efkes het plezier wil uitstralen om vrij en zonder enige vorm van structuur zinnen te schrijven. Hopend dat ik zo een beetje kan inspireren. Maar dat is natuurlijk volledig vrijblijvend, dat is wat inspireren. Blijkt dat ik meer geinspireerd wordt door haar. Maar dat is ook goed, wie wie inspireerd is niet zo van belang. Ik ga nog wat losje typen omdat het gewoon leuk is. Ik vind de klank van de toetsen zo leuk, het is een beetje een auditorische stimming vermoed ik. En stimmen is leuk, net zoals het gekende autoritje waar je plots een stuk bij jezelf opmerkt dat je je onbewust was van gans de baan bijna en toch op de plek aankomt waar je moest of wou zijn. Dat gevoel dus. Is dat goed, is dat de plek waar stukjes mentale informatie op zijn plek vallen, zoals dat ook in je slaap, als je droomt, gebeurt? Het zou zowaar eens kunnen. Maar we maken nu geen analyse of iets dergelijke, we laten gewoon wat in ons oppervlakkige gedachten aanwezig is, bewegen en meer niet. Ja kijk ik heb al een stuk getypt en ben me ook nauwelijks bewust van hoe ik hier geraakt ben, maar kijk, ik ben er. Tot de volgende!

# data[].attributes.body
Ja het verwonderd je waarschijnlijk niet dat ik opnieuw met een vraag begin? Lekker typen je expressie oefenen. Het is wat het is. Ik moet afsluiten, en vertel je lekker niet waarom! Ha, ik durf dat. Stout

# data[].attributes.body
Ik zit in Oostende, en soms sta ik ook want dat zou raar zijn. Vallen heb ik nog niet gedaan. Een verhaal schrijven wel. Ik ben productief! Maar ben me er nauwelijks bewust van. Productiviteit gedijt goed in het onbewuste. Waar ben ik me onbewust van? Loop ik in mijn hoofd rond bepaalde dingen heen? Ik stel weer veel vragen, dat betekent, althans voor mij, dat ik terug hier ben. Toch deels. Mijn geest, wel, de rest niet, denk ik. Ja, Oostende. Mooi. Toch? Water. Zee water. Zeewater. Zien, we niet vaak. Ik wel. Ik ben hier geboren. Ik groeide hier op. Mijn vormende jaren, de zee sloop er vast en zeker in. In dat opzicht zie ik zee, nooit niet. Het is fijn om te schrijven, want dan wordt er niks van mij verwacht. Moet ik me niet verantwoorden voor deze of een andere houding. Het is er veel voorspelbaarder. Wat ik zeg dat gaat gebeuren, gaat ook gebeuren. Daar kan niemand tussenkomen, niemand kan er iets anders van maken, dat het niet is. Dus doe ik dit. Als alternatief. Voor de rommelige, plakkerige, geladen, menselijke interacties. Simpel. Mag het? Mag ik? Ik kan het, maar...

# data[].attributes.body
Lang niet de intentie gevoeld om hier te schrijven. Of toch niet met die intensiteit dat het mij ertoe bewoog om dat ook effectief te doen. Maar nu dus wel, zoals je leest. En de intentie om hier te schrijven is ook gekoppeld aan de intentie om schrijvend terug te graven in mijn gedachten en ideeën van de afgelopen dagen. Het zit namelijk zo, ik ga een sjamanistisch ritueel ondergaan, en ter voorbereiding is het goed dat ik een intentie zoek, waarmee ik de reis kan aanvatten. Er kwamen de afgelopen dagen al tal van sprankeltjes in mij op. En nu probeer ik deze dus tot een echt concept voor een intentie te maken. Ik mag er alleen niet te hard op focussen want dan gaat ze in vlammen op, zoals een vergrootglas en de zon, jeweetwel. Ik had graag uit de sjamanistische reis teruggekomen met het gevoel dat ik voortaan de keuze kan maken om te vertrouwen op mezelf dat ik een goed mens ben en de keuzes die ik schijnbaar onbewust maak, vanuit een soort van intelligent orgaan maak. Noem het de capaciteit om oordeelvrij(er) naar mezelf te kijken. Weten dat warmte en liefde mijn deel zullen zijn als ik dat toelaat. Meer moet dat niet zijn zeker?

# data[].attributes.body
Hallo. Dat klinkt saai, wie begint nu een tekst met hallo? Ik en ik vermoed dat het wel vaker gebeurt. Geen ramp. Ik schrijf zoals ik alles doe. Ook als ik piano speel, dan begin ik, gewoon bij het begin, een toets indrukken, een welgemeende hallo, en dan luisteren. Wat wil het zeggen? Wat wil ik zeggen? Hoe reageer ik, bijgevolg wat is mijn neiging, hoe voelt het? En op die manier ben je gauw vertrokken. Niet wetend wat de bestemming zal zijn. En dan een diepe zucht. Zo'n diepe deugddoende zucht! Heerlijk. Ja maar, zo eindig je nu toch ook niet een tekst? Ik wel, of toch niet, neen, bijna. Hoe schrijf je zucht?

# data[].attributes.body
Heerlijk toch dat gevoel! Dat moment waarop je beseft, wat ben ik opnieuw lekker depressief geworden! Je hebt het niet zien aankomen. Je bent er door genomen als een lelijk beest dat je beslopen heeft om je dan genadeloos te verkrachten! Je hebt geen verweer, je hebt geen stem! Niemand hoort je omdat er geen geluid uit dat gesloten lichaam komt! Je ondergaat het apatisch. Je schakelt alle systemen uit die energie vragen om deze om te leiden naar het systeem dat alle pijn verdooft, alle gevoel bij de bron tegenhoudt. Je hebt een evenwicht gevonden, de interne machinebediende is zelfs een beetje trots. Het is wachten op een chernobyl.

# data[].attributes.body
Ik haat 't om zinnen te schrijven die beginnen met ik. Ik weet niet waarom. Het is niet anders. Het voelt zo stom, want ik weet toch zelf wel wat ik denk en voel, waarom moet ik me dan tot mezelf richten? Als ik een boek zou schrijven in opdracht van, voor een bepaald publiek, dan zou ik het daar minder lastig mee hebben. Maar nu is het speelveld helemaal open, ik kan alle kanten op denken. Waar is mijn zin voor avontuur? Heb ik misschien verlatingsangst, bang dat ik de weg naar mezelf niet terugvindt? Mocht ik nu eens kunnen schrijven alsof ik een reis maak, vertrekkend vanaf mijn eigen grond om vervolgens stap voor stap een stukje verder te verkennen. Het avontuur tegemoet treden. Loslaten wie ik ben om te worden wie ik was toen gedachten nog niet bestonden. Een gevaarlijke onderneming? Tuurlijk, anders was het de naam avontuur niet waardig. Ongevaarlijke avonturen dat zijn zelf bedachte verhalen die in de kern altijd rondom onszelf draaien. Dat vind je in fictie en kinderverhalen. Ik vertrek, hoe zie ik mezelf vanop de stoep?

# data[].attributes.body
Rug/nekpijn.. wat als ik een hernia zou hebben. Als ik al zou weten wat dat is. Toch wil ik het niet geweten hebben, waarom? Afwegingen, ja er is pijn. Dat is duidelijk. Is het ontwrichtend? Top! Top? Ja, het zorgt ervoor dat ik voor het eerst in lang mijn eigen lichaam hoor, het vertelt een verhaal van gebukt doorheen het leven bewegen, niet bewegen, soms was de grens onduidelijk. Zitten, liggen, staan, op een manier die niet besproken werd met datzelfde lichaam. Mijn geest was lang heer en meester over dit ding wat je ziet als je mij ooit ontmoette. Soms, kon ik net zo goed af-we-zig zij-ijn! Camouflerend met al mijn spieren, zelfs het behangpapier wierp me jaloerse blikken toe. Nu heeft hij afgedaan deze ondemocratisch verkozen keizer van het grote gelijk. Z'n charmes werken niet meer. Tijd voor andere lijders, zo werkt het als de opstand te groot wordt. Ja ik geef toe, het is een beetje zoals kiezen tussen cholera en de pest, uiteindelijk weeg je alles af aan de waarde van je bestaan en dan geef je jezelf ruimte om aan beter bestuur te doen. De vlag is bestelt en in de maak in de sweatshops van mijn geglobaliseerde lijf.

# data[].attributes.body
Ja kben ier é. Haha, ja dus ik heb goesting om te schrijven, typen, whatever. Dus dat doe ik dan ook. En het kan me geen barst schelen of het op iets trekt of niet, ik heb het nodig. Het is als biechten, een aflaat, de doorstroming van de kanalen en rivieren. Het maakt toch niet echt uit, alles mond uit in de zee zegt men. Zegt men. Ja we zien dat toch. Misschien blijft er ook eens iets hangen, koekt het vast of, klemt iets of iemand het in. Maar de rivieren blijven vloeien, het water stroomt als van nature. Het is die zachte kracht die alles in beweging brengt en houdt. Geen water, geen leven dus. En maar schrijven en doen om van dat ambetante gevoel af te geraken. Geeuwen want schreeuwen dat durf ik nog niet. Maar schreeuwen lijkt me de enige echt juiste vorm van protest die er is. Alles is zo ontoegankelijk in deze periode lijkt het. Elk geloof timmert zichzelf dicht voor de onvermijdelijke storm. Wie durft nog luisteren, kijken, denken, voelen?

# data[].attributes.body
Ik kan echt niet schrijven. Echt niet! Serieus, ik doe gewoon maar wat. Woordjes aan elkaar plakken. Daar ontstaan dan, wat men noemt, zinnen uit. Maar is het daarom ook een echte zin? Is het het lezen waard? Geeft het dan de lezer een bepaald inzicht. Iets wat hij of zij nog niet wist? Hoe meet je met andere woorden je succes? Succes als schrijver. Stel ik mezelf niet teveel vragen om daadwerkelijk bij de succesvolle schrijvers te kunnen behoren? Ik behoor bij mezelf en dat vind ik al een succes op zich. Ik kan dan ook niks leren aan niemand omdat alles wat jij weten kan, zich moet ontwikkelen in jouzelf.

# data[].attributes.body
Dat is het thema waarrond ik vanavond ga mediteren onder de deskundige begeleiding van Tania en haar bedrijf Jezelf-Zijn. Verlangen wat is dat. Een gevoel denk ik. Een uitgesteld gevoel, kan dat? Kun je voelen wat nog niet is? Je hebt ideeën opgebouwd uit waar jij ten diepste nood aan hebt en wat jouw levenslessen tot op heden waren. Met andere woorden je verlangt met je verleden. Net omdat je je afwend van je kwetsuur, de pijn verdoofd hebt. Je bent daar goed in geworden, als een dokter voor je eigen zielepijn. Maar doordat je verlangt vanuit die onbewuste nood die uit die pijn spreekt, bestendig je het lijden. Hoe verlangen ons bij onze kern kan brengen?

# data[].attributes.body
Woorden gemaakt van letters. Letters in een bepaalde vastgelegde volgorde noemt men woorden. Klopt de volgorde van de letters niet dan spreekt men over nonsens of onzin. Je IQ wordt er onder andere mee bepaald. Als je die woorden dan ook nog eens in een bepaalde volgorde structureert dan heb je een zin gevormd. Een zin die helemaal volgens die regels klopt, zal een gedachte van zender naar ontvanger brengen via het medium taal. Wonderlijk mooi allemaal. Maar wat als je brein nu net anders gevormd is en je dit niet aangeleerd krijgt. Ja dan noemt men je analfabeet of erger nog, dom! Die laatste heeft weinig last, maar de eerste zal met alle besef van zijn ondergeschikte positie zich steeds proberen te bewijzen en zichzelf de stempel dom toeeigenen! Maar wat we niet beseffen terwijl we allen zo vlijtig in die talige wereld zwemmen, is dat er veel meer te beleven valt die niet met zinnen, laat staan woorden, te beschrijven is. En omdat we ze niet kunnen beschrijven, hebben we de neiging ze links te laten liggen. Alles wat reproduceerbaar is, is waardevol, en vermarktbaar. Daarbij is geld het concept, de mythe en het tastbare product, een bondgenoot in dezelfde stroom.

Het leven, met de metafoor van een boek zou kunnen zijn, de woorden vertellen ons een verhaal, maar de ervaring ervan zit in de witruimte die zich aftekent tegen de harde rand van de letters.

# data[].attributes.body
Morsen, bevlekken, jezelf ontdekken. Grenzen krijgen iets dwingend als er gemorst geweest is. Want dat willen we toch niet? Willen we dat werkelijk niet? Ik denk dat, als ik helemaal bij mezelf zou kunnen komen en werkelijk, theoretisch onbeinvloedbaar door mijn omgeving, ik dat wél wil. Ja echt wel. Hoe ouder ik wordt, hoe bewuster ik ben van het feit dat je niet leven kan zonder vlekken te maken. Het woord zelf is doorheen de jaren té beladen geworden. Want dat zijn al je mislukkingen, je falen, je over grenzen heen gaan, je kalmte verliezen, je vloeken, je niet aan de regels houden of je aan de regels hebben gehouden en er toch in slagen het beoogde niet tot een goed einde te brengen. Ja dat is toch niet iets waar je aan herrinnerd wil worden?

# data[].attributes.body
Het is ochtend, ik heb me ingeschreven voor een schrijfworkshop intuitief schrijven heet dat. Het thema waarrond gewerkt wordt is iets met grenzen en dan nog iets. Ik dacht ik ga hier eventjes wat kriebelbabbelen om wat los te komen in mijn schrijven. Maar vooral om de soepelheid in mijn geestespier te bepalen. Hoe doe je dat hé zo schrijven vanuit je duim om het op een fantasierijke manier te verwoorden? Gewoon, niet te hard over nadenken, blijven typen, en die stroom volgen zonder teveel in weerstand of denken te vervallen. Je mag heus wat rare zinnen ertussen gooien. En ja iets meer spreektaal of dialect kan heus geen kwaad. Het is geen literaire kunst wat je probeert te maken, wél dicht bij jezelf, dicht bij je kern proberen komen. Het is eerder een psychologische oefening. Zélf dat niet, het is geen oefening, het is een uiting. Je vertelt er iets wat je alleen je beste vrienden zou toevertrouwen. Het op je gemak zijn bij jezelf is wat mij nu voor de geest komt. Ben ik op mijn gemak bij mezelf? Heb ik iets wat ik als een versleten kledingsstuk zou willen van mij afgooien? Is er modder op mijn huid, zijn er schaafwonden? Hoe zie ik mezelf? Wauw dat zijn allemaal mooie vragen. Maar ja, oké daar is de weerstand! Ademen, diep ademen en zuchten! Je kan het wel, ja je kan het. Dit waren nu eens de eerste intuitieve woorden. Je kan het. En dan is daar het denken, wat kan ik? Waarom moet ik mezelf vertellen of ik iets kan. Stop! Denken is oké, maar dat is voor na deze oefening. Ademen, juist.

# data[].attributes.body
Kan een neutrale politiek bestaan op een dag als deze? Is het samenleven niet de neurose waar we eens nader bij zouden moeten stilstaan? Oei stilstaan, dat hadden we toch al? Lockdowns hebben sommigen de kans gegeven om stil te staan nog voor ze aangetast waren door een (mogelijks) inherent corrupt systeem. Deze hebben de angst niet geïnternaliseerd en zijn er met een heldere blik op hun levensmissie uitgekomen. En raad eens wat? Dit zijn nu net de mensen die last ondervinden van een steeds repressiever beleid inzake zelfbeschikking, recht op vrije meningsuiting, ziekmakende oppervlakkige media en bedrijfscultuur, zielloze bureaucratie, .. Deze mensen worden nu neerkijkend genegeerd, waar men voorheen naar opkeek, binnen het systeem een harmoniserende rol vervulden en daar alle ruimte voor kregen. Nu kun je je afvragen zijn deze mensen dan zo hard veranderd plots? Of is het systeem harder gaan schakelen, nog méér mensen uitspuwend dan voorheen??? En waag het niet om het nog over zingeving te hebben, dat is voor menig "gebalanceerd" persoon als een aanval van zinloos geweld. De status quo die reeds sinds mensenheugenis in politieke en financiële systemen heerst eindelijk erin geslaagd om de gewone man aan te tasten, of woekerde die kanker al langer in menig hart?

# data[].attributes.body
Ja nog eki een échte deftige normale poging. Van deze keer. Ik probeer er iets meer tempo en dus met de formules der fysica kom je zo tot een grotere kracht. Want de massa is hetzelfde gebleven. Daar is zoveel massa van waar het vandaan komt dat het net zo goed een gans eigen universum zou kunnen zijn. Luchtig, kluchtig, mijn gat! Dat lukt mij niet. Ik zit te diep onder de oppervlakt, zoals gewoonlijk. Hoe is het dat ik nooit in ademnood kom. Jawel dat gebeurt zo vaak, maar ik ben mij niet bewust dat als ik mij barslecht voel dat ik eigenlijk op die oppervlakte dobber als een drenkeling, de pijn en de koude hebben mijn bewustzijn verminderd. Het is pas als ik bij toeval die onmetelijke hemel boven mij zie dat er herkenning is. Maar uiteraard gaan we het daar nu niet proberen over te hebben want, ik wil, ik moet, iets luchtigs op papier krijgen. Zwart, groen, geel, paars, wit, dat zijn kleuren. Ik ben een beetje kleurenblind, ik zeg een beetje dan lijkt het niet hard dat ik dat als een beperking beleef, terwijl het er wel op in hakt. Haha zie je wat ik doe? Ik ben écht geen zwemmer, die oppervlakte boeit mij zo weinig. of is het een angst vermomd in de veilige zone van saaiheid. Want saaiheid is dan iets wat ons allen overkomt. Of dat hebben we onszelf wijsgemaakt. Wij zijn toch sloebers, kadeetjes. Wat weten wij allemaal dat wij niet weten omdat we het niet willen weten? Juist. Ik zou het ook niet weten. Weten is weten, weinig verschil met meten. Vanuit het weten in het leven staan (ja ik weet het, ik doe het wéér) is zoals op avontuur gaan door de ogen van een ander. Ervaren van horen zeggen, van ontzag, van whatever. Oranje, geel, groen, drie, vijf, acht, negen, vijvendertig, vierkant, driehoek, dat zijn weet dingen. Ik weet vanalles. Ik weet eigenlijk niks. Wie wil mij helpen ontweten? Dat zou ik de als de hoogste eer beschouwen die een mens mag toekomen. Ik wil zijn, zonder dat ik weet dat ik ben. Terug naar hoe het eens was.
Tot zover luchtig dus. Wat een klucht!

# data[].attributes.body
Ja oké, dus dit is mijn oefening in automatisch schrijven. T'is te zeggen: 'typen'. Maar de essentie blijft. het gaat over je binnenroerselen (als dat een woord is?) naar buiten brengen, uit het koppeke en ergens anders, elke plek is goed, van je af gooien. Er zit inderdaad een bepaalde kracht achter, die woorden willen immers binnenin blijven want daar gedijen ze goed, daar hebben ze kracht. Kracht voor goed én kwaad. Al zijn dat opnieuw concepten bedacht door mens. Daar gaan we nu niet dieper op in. Wat ik dus vooral wil is een een stroom van gedachten toelaten om neer te vallen op deze barre plek in het totaal van het universum! Ik vroeg mezelf menig maal af, hoe kan een mens hier leven? Is het een geschenk, is het een raadsel, is het een martelingsmachine van één of andere zieke maar geniale reus? Dat zal wellicht duidelijk worden bij het overgaan van dit bewustzijn in een andere, één waar we niet meer gebonden zijn aan deze aarde. Het lijkt wel een gigantische bloempot, waar we als zaadje in een stuk omgewoeld land terechtkomen bij onze geboorte en verder groeien totdat het "af is". Geen enkel dier dat niet naar de hemel toe groeit. Is het de zon, zoals in langvervlogen dagen van de geschiedenis, dat ons aantrekt en groot maakt? Zijn wij de kinderen van de zon? Of is de zon evenveel een deel van ons, en vice versa? Ja ik ben goed op dreef, ik stel meer vragen dan dat is antwoorden geef. In mijn wereld is dat een goed gegeven. Alleen de vragen doen er toe, de antwoorden zijn als een schouderklopje hoogstens. De vragen zijn véél interessanter. Het mysterie is het land van onze diepste verlangens, zonder daar bewust van te zijn kunnen wij niet leven. Het is daar in dat duistere, donkere deel van onze ervaring dat de zaadjes van ons bewustzijn kunnen wortel schieten. Als wij ons daar daadkrachtig blijven tegen vezetten zullen we op een innerlijke leegte stoten te midden van een uiterlijke overdaad. En met deze grote woorden, of eerder grote gedachten, ben ik een beetje de stroom van mijn diepe persoonlijke gedachten aan het voorbij wandelen. Diep in en uit ademen. Er is nogal wat fysiek ongemak in mij, alsof de boom die ik geworden ben een paar te zware takken met zich meedraagt. In de natuur kan een storm dit meestal oplossen. Maar hoe laat ik het stormen binnenin? En waar moet ik dan schuilen, ik ken het als mijn broekzak, al zijn er ookwel onverkende gebieden, onverkend omdat ik het niet durf toelaten in mijn bewustzijn, dus bestaat het niet. Nu ik erover denk heb ik die innerlijke landkaart vooral getekend door de grenzen uit te zetten, deze zijn natuurlijk puur een verzinsel van mijn geest om te kunnen zeggen tegen mezelf, hier is niks van waarde. Tot hier en niet verder. Het onbereikbare land grenst altijd aan een conflictgebied. Er heerst bij elk van ons een oorlog onder onze vleesmantel, waar niemand iets vanaf weet. Want de media, onze man achter de micro wordt sinds lang gecensureerd. Niet door één of andere illustere baas, neen door zichzelf. De oorlog bestaat niet zolang men er niet over spreekt. Het lijkt op die manier een beetje op een foutgelopen experiment met de grenzen van de kwantumrealiteit. Raar hé, als ik besef dat ik mag vertellen vanuit mijn kern, dat het goed is om dichter bij mezelf en mijn gevoel te gaan staan, dat ik dan precies héél hard het omgekeerde doe. En om het geheel hier een mooi en met de mantel der liefde af te dekken, een leuke (geruststellende?) glimlach.
Het was trouwens maar een poging.

# data[].attributes.body
Kunnen wij ons eigen geluid creëren?

# data[].attributes.body
Het huis als metafoor voor het leven. Je komt binnen langs de voordeur. Licht en liefde schijnen doorheen de grote ramen op de gelijksvloer. Iedereen kan mits een minimum inspanning binnenkijken en er wordt gretig onbewust nageaapt en beconcurreerd. Maar daar speelt het volkse leven zich af, daar ligt de wieg van de cultuur. De 'gazette' verwoordt wat er zich op dit horizontale vlak afspeelt. We vergeten gaandeweg dat het huis waar we binnengeworpen werden een huis is en als zodanig in etages bestaat. Maar vergis je niet, boven en onder zijn volgepropt van andere levende zielen. Elke mens die ...................

# data[].attributes.body
Ja dus ik ga eventjes wat woorden opschrijven. Niet omdat ik wil of omdat ik kan, maar omdat er vanalles in mij zit die eruit wil. Het hebben van veel woorden, of gedachten of hoe je het ook noemen wilt is niet het ergste, of het pijnlijkste, het is de druk die opgebouwd word en hoog gehouden wordt door het deksel die bovenop die stroom van ideën, gedachten, hersenspinsels, fantasie, werkelijkheid, gezet wordt. Wat is dat deksel toch een raar iets, waar is het uit gemaakt, wie duwt die erop? Waarom mag wat erin zit er niet uit, of toch niet helemaal in één keer? En waar komen die woorden allemaal vandaan? Wat is de bron van dit mentale geraas? Het dramatische van dit alles is dat er geen enkele aandacht kan gaan aan deze ervaring hier op deze aardbol, alles wat mooi is, alles wat je van vreugde en liefde kan verschaffen. De meeste liefde gaat verloren als koffie schenken in een kopje zonder bodem! Hoe zijn we hier terechtgekomen? Waar gaan we naartoe? Is er nog tijd om terug te keren? Kunnen we wat niet geweest is alsnog beleven? Alles wat ik weet is dat dit wat ik nu doe, wat het ook betekenen mag, het enige op aarde is wat mij een beetje ontspant. Alsof je af en toe in die soep moet roeren niet met een lepel ofzo, maar met je eigen handen in die hete brij! De pijn die deugd doet omdat het zich niet verzetten kan, niet kan opbotsen tegen een deksel, en de woorden die hebben het éénmaal voor het zeggen. De dag breekt dra aan en ik weet dat ik opstaan moet, alleen ben ik vergeten waar of wat de afspraak precies was. Enige wat ik kan doen is buitengaan en hopen dat alles onderweg duidelijk word, dat iemand mij staat op te wachten misschien? Dat zou fijn zijn, zo iemand die me kan zeggen wat er te doen staat en dat je weet dat je het niet alleen moet gaan uitzoeken. Zo iemand met dezelfde agenda. Dat zou tof zijn. Stel je voor plots is die loodzware last verdeeld, het is wel zwaar, maar je weet dat de ander het ook lastig heeft met datzelfde ding! Dan kunnen we eens samen vloeken, of tot een afspraak komen wanneer we even uitrusten, dan ben je dubbel gemotiveerd als je weet dat morgen opnieuw een uitdaging én een ervaring in verbondenheid in het verschiet ligt. Maar misschien kan ik alleen maar dromen, dan doe ik dat.

# data[].attributes.body
Altijd dat plus één gevoel. Het komt wat afgezaagd op de duur. Ik weet niet wat ik hier eigenlijk kom doen. Ik weet niet hoe ik hier gekomen ben. Ik weet niet waar de deur is. Ik weet niet wat ik niet weet. En als er dan toch een zin is aan het begin van de weg. Dan is er gewoonweg zin. Er was vanalles en er was niets, er was gewoel en er was gevoel er was veel peper en zout. En misschien, heel misschien kom ik beter tot mijn recht ongekruid. De tegenslagen lagen op de wagen. Eén onvoorbereide bocht en het ligt allemaal op straat. Te grabbel, te gooi. Jij mijn prooi en is het andersom? Maakt het iets uit? Leven is pas van belang voor zolang we leven. Zijn we allemaal onaangepast of is er ook schoonheid in de missers?

# data[].attributes.body
Ik las het net in de gazet. De krant schreef iets over de bouw van een muur omdat praten tot niet zou leiden. Is dat zo? Wat is praten en waar is het allemaal goed voor? En waarvoor is het nutteloos, een maat voor niets? Veel vragen opnieuw, ik weet het. Laten we het eens bekijken, wat is praten? Je hebt er woorden voor nodig, dus die moet je dan wel onder de knie hebben. De betekenis staat daarbij centraal. Wat betekent bijvoorbeeld het woord huis? Dat is gemakkelijk voorbeeld. Want een huis dat is toch simpel en voor iedereen duidelijk? Vraag dat eens aan iemand die nog nooit in een huis gewoond of geleefd heeft en je krijgt gegarandeerd een iets andere definitie. Oké maar is dat dan zo een probleem? Op zich niet, zolang we ons kunnen inleven in wat die ander daar mogelijk bij bedoeld en van waaruit hij tot die conclusie is gekomen dan lukt het nog om een "normaal" gesprek te voeren. Dus de één versoepelt zijn definitie van iets in het voordeel van het gezamenlijk doel, namelijk een normaal gesprek voeren. Er speelt dus veel meer mee dan op het eerste zicht het geval lijkt om tot gesprek te komen. Dan heb je natuurlijk ook nog verschillende stijlen van gesprek. Elk met zijn eigen aparte doel. Ook nu is er een gesprek gaande, namelijk deze tussen mezelf het digitaal medium waarop ik ze neerschrijf. uiteraard kan deze niet meedenken en terugspreken. Dus is het enkel maar een weerspiegeling van wat er reeds in mezelf leeft. Praten om te praten is vaak hetzelfde, men spreekt zoals men schrijft en vergeet dat de ander ook denkt en leeft in een eigen wereld. Praten is niet hetzelfde als nadenken, maar breng deze twee samen en je krijgt een héél ander verhaal.

# data[].attributes.body
Hallo ja ik ben hier. Waar? Hier! Ok ja dat is fijn, dan weet ik dat ook. En jij ook? Niet, als ik weet waar ik ben, dan kan ik je vertellen waar ik ben. Toch? Of werkt het zo niet? Kan ik je volledig duidelijk maken waar ik ben, en kan jij daar dan óók zijn? Eerlijk gezegd ik weet het niet. Daarom dat ik het ook als vraag formuleer. We zoeken altijd maar. Wie wordt geboren en zoekt nooit iets? Het is de aard van het beestje zou je kunnen zeggen. We zijn ooit geboren geweest en dat was daar en nu zijn we hier. Hoe zijn we van daar naar hier gekomen? Dat is moeilijk te bepalen. Het is nooit een rechtstreekse beweging, altijd volgens een reeks driften, reflexen en soms wordt die beweging ook door een externe bron bewerkstelligd. Vaak is er ook sprake van een soort innerlijk kompas. Je wéét het niet, maar je voelt het wél. En dan kies je. Het lijkt alsof we altijd verscheurd zijn tussen twee opties. Nooit éénzijdig, onherroepelijk en duidelijk. Maar ons bewustzijn, hoe bewust wij zijn van de mogelijke keuzes, bepaalt in grote mate onze weg. Sommigen beweren dat er steeds maar één keuze te maken valt en dat is liefde of angst. Klinkt super aanlokkelijk en handig, toepasbaar. Maar is het ook niet nogal binair? Ja bijna zoals een machine. Ook al lijkt het een expressie van het hoogste, toch wringt het voor wat voor me. Veel hangt natuurlijk af van hoe je die woorden van inhoud voorziet. Zowiezo zijn we beperkt doorheen onze taal. Maar ooit zal ook deze barriere overwonnen worden. Vraag me niet hoe. Of wanneer.

# data[].attributes.body
Schrijven als een bedrijf van liefde. Schrijven is blijven. De pen machtiger dan het zwaard. Gedachten als gevaar. Wat maakt dat wat in woord tot uitdrukking komt zo een gevaar kan uitoefenen. Wat is dat gevaar dan, radicalisering? Ik faal om te zien wat zo radicaal is aan radicalisering. Of wacht, ik bedoel, waarin het gevaar van radicalisering schuilt. Ik denk niet dat gedachten de schuldige zijn, of toch?? Wacht ingewikkeld. Ik denk dat je op maatschappijniveau moet werken om de gevaren van radicalisering tot een minimum te herleiden. Het heeft geen zin om gedachten, ideëen, creatieve woordenaars te censureren of onderdrukken of in een verdomdhoekje te stoppen. Nét die beweging maakt de gedachte nog sterker en méér afgelijnd dan ervoor. Nu is er méér stuwing, meer creatieve geestkracht aangeboord en het gevaar ligt dan in het blindelings wederzijds vertrouwen van leider en volgers. Je verliest je eigen essentie van waaruit je schrijft en denkt als het ware. Dan gebeuren er rare dingen! Dus, niet het individu heeft de macht, maar een groep en die groep is nu eenmaal stugger en rigider in zijn denken en patronen slijten héél vlug in. Zolang een idee of gedachte nog niet tot volwassenheid is gekomen wordt dit het best enkel tot papier toevertrouwd. Door te censureren breng je het in beweging, krijgt het een lijf en leeft het zijn eigen leven door de acties en woorden van individuen die niet in contact gekomen zijn met de bron. Allez hup dat was het dan voor vandaag. Ik ga hier afsluiten.

# data[].attributes.body
Beweging lijkt in een onstopbare oorlog te zijn verwikkelt met stilheid. Dit proces lijkt de ondertoon te voeren van alles wat onder de noemer evolutie in deze wereld heerst. Het is zo beslist. Er is een soort onbeheersbare kracht ontstaan waar we allen aan onderworpen zijn of we dat nu willen of niet. Toch zie ik een mogelijkheid om de slinger van het bestaan terug in een harmonischer ritme te brengen. Het gevoel is er dat beweging de bovenhand heeft over stilheid, en tegelijkertijd kan stilheid nooit die strijd verlaten, want hij kan zich niet maken tot wat hij niet is. Wel kan stilheid de rangen van de beweging penetreren door zich te inspireren met het 'alles', daartegen kan beweging zich nimmer verdedigen. Maar het is een niet-strijd waarin geen offer nodig is. Het is als roeren in de cosmische wetten. Het akkoord en het verloop tot aan het einde is altijd al vastgelegd geweest in de ruimteloze ruimte tussen beweging en stilheid in.

# data[].attributes.body
Warmte, koude, temperatuur, uur, vuur, kuur, duur, knetteren, heerlijk, knus, wij.
Ik zet de thermostaat van mijn verwarming op 20 graden celcius. Op dat moment voel ik hoe onwennig dat voor mij is. Het was immers al geruime tijd geleden dat de temperatuur zo'n waarde zou bereiken in mijn kleine grotje. Het kan zijn dat de macht der gewoonte er hardhandig uitgeslagen was door alle berichten over crisis en schaarste. Ja zelfs ik ben daar niet immuun voor. Maar ik moet ook eerlijk toegeven dat het voor mij om de uitdaging daarin te doen was. Maar vandaag voel ik dus een nood aan de specifieke warmte die mijn chauffage mij verschaft. Ik stelde een verkramptheid vast in mezelf. Uit angst, maar niet angst van gevaar of media-angst. Angst om de reflex, de gewoonte die ik heb om weg te lopen van alles wat té open, te ruim, te helder, te groot is. Klein is fijn, had net zo goed mijn mantra kunnen geweest zijn. Maar, ik wil niet langer tegen mijn eigen groei ingaan, ik wil niet langer mezelf kleiner denken dan ik ben! Ik ben mijn eigen grote ik, met alle ikjes die errond zitten en die mogen er zijn. Tijd om ons ik te gaan verwarmen en de beweging van de groei te kiezen, bewust.

# data[].attributes.body
Geeuwen, nemen, wenen, stenen, wegen, bewegen, ondersteboven, beneden, tegen, plegen, overwegen, opgeven. Het staat in nauw verband, zoals de fietsband net niet verbrand door de baanweerstand. Ik lul hier maar wat en dat is ook iets, iets dat leidt tot niets. En toch doe ik iets, maar wat precies is niet omschreven in de inleiding. Want er hoeft geen inleiding te zijn als er geen leiding genomen wordt. Leiding wordt er niet genomen. Het is zoals de natuur, zoals de conceptie van het leven, het is een race van hier tot daar en daarna dat is niet zo helder. Er mag gespeeld worden, er mag vanalles, zoveel zelfs dat we ons er in vastlopen. Als een robot die de juiste instructies niet meegegkregen heeft van zijn meester, zijn programeur. Is het kwade wil of is het een vergetelheid, is het een experiment of speelsheid? Wie zal het zeggen. Is het van belang? Is er een doel hoger dan onszelf? Zijn wij het doel op zich? Staan wij boven alles, behalve onszelf? Waar gaan de vogels heen als ze hier niet zijn? Zijn ze dan ook niet een beetje hier, maar dan daar? Ik weet het niet en dat is dat.

# data[].attributes.body
Ja hier ben ik hé! Mooi, ik ga wat woorden op een digitale lichtbak schrijven. Waarover? Wat is de inhoud? Is het belangrijk? Wat is belangrijk? Voor wie is het belangrijk? Is het een meerwaarde? Is het nieuws? Geen idee. Ik probeer er ook niet over na te denken, want het is de bedoeling dat wat hier komt te staan, in het proces van ontstaan, onbedachtzaam tot stand is gekomen. Waarom, zie daar gaat mijn verstand al. Wat is het nut? De bedoeling is om de gebruikelijke machtsverhouding, de rang, de authoriteit van de gewoonte, doorbroken wordt. En er is géén uitleg voor nodig, alleen een beetje curiositeit, verwondering, schoonheid misschien. Makkelijk is het niet, en dat is misschien wel de grootste leugen tot nu toe! Het is anders, het is boeiend, het is werken en zwoegen, niet om het te doen, maar om de macht der gewoonte te doorbreken. Het is als een kleine revolutie van de geest! De start van een andere wereld. Dus geweld is als twijfel die op zijn plaats gezet wordt. Het doet er niet toe hoe goed het allemaal klinkt en of je er herkenning in vindt. Het is niet nuttig, en niet productief. Althans niet in de zin van de externe wereldbeleving. Het is een volkomen loslaten. Wat is echt en wat is niet echt, niks heeft deze aftoetsing van doen. Het is een stroom van woorden waar af en toe iets komt bovendrijven. Een stukje dat uit je onderbewuste is weggerukt. Het kan allemaal nogal wild en bevreemdend zijn. Maar het is een vormelijke ervaring van een wereld die herschapen wordt naar zijn eigen blauwdruk. Beter, scherper, zachter, echter, mooier. Maar niet af. Het is nooit af. Omdat met woorden en wereldse gebaren deze hogere realiteit niet kan weergegeven worden. Maar nu we hier zijn, kunnen we maar net zo goed dansen tot het avond wordt in het land van schemerlichten. Shake shake doe de hippieshake. Lossen van de zekerheid, overgave aan de muziek van het universum. Vermoeiend tot zolang je naast de beat zit. Je moet het voelen, dan als een waterkoker die aangezet werd laten opborrelen en de beweging aan de oppervlakte laten komen, dat kookpunt is het punt van moeiteloosheid, gewichtloosheid, de pure authentieke dans, de dans die alleen in jou zit én tegelijk de dans van het allesoverstijgende universum, de ultieme eenheid in authenticiteit. Vroeger dacht ik dat ik niet dansen kon, vandaag denk ik dat de dans geen vraag is, maar een antwoord. Geen probleem, maar een oplossing. Het oplossend vermogen is compleet op het niveau van de dans. We wisten dit en hier staan we met ons alles. Het woord nam het over. Je kan alleen dansen als je luistert, niet als je zelf het woord wil nemen. Ik weet wat me te dansen staat.

# data[].attributes.body
Hier ben ik nog eens. Ik, dat is de man aan de andere kant van deze digitale ketting. Ah, ja het maakt toch weinig uit, want wie dit leest projecteert vooral zichzelf op de woordensoep die ik ze voorschotel. Kan je ooit iemand écht kennen? Is onze geest daar niet te klein voor? We kunnen amper omvatten wie we zelf zijn en waar we ons bevinden in dit uitgestrekte landschap. Ik ben blij, ik bedoel, ik voel me blij, nu, of tenminste op het moment dat ik het bedacht. Dit schrijven, deze bezigheid, woorden die op een andere manier gedacht worden, via het creëren van woorden op een soort canvas, het is een verademing. Het voelt anders dan wanneer je dit, zoals ik gewoon ben te doen, in je hoofd doet. Vraag mij niet hoe dit komt, de oorzaak zal me worst wezen, want ik geniet hier van en dat is het voornaamste. Toch? We zijn hier om te genieten. Klinkt simpel, maar wie had gedacht dat naarmate je ouder wordt die invulling ervan steeds complexer wordt? Het leven is raar. Ik denk dat ik dit als grafschrift wil gebruiken. Het leven is raar, hier ligt Jelle. Maar eerst nog wat proberen genieten. Als was het voedsel, leef ik van maaltijd tot maaltijd.

# data[].attributes.body
Een gooi op de grond
De schrik
De schreeuw
De blik
Het gehoor
Balanceren
Aanmeren
Open de horizon
Val
Net
Niet

# data[].attributes.headline
De jongen die niet gevonden wilde worden liep verloren. (deel 1) 

# data[].attributes.subject
De jongen die niet gevonden wilde worden liep verloren. (deel 1) 

# data[].attributes.body
Er was eens een jongetje. Die voelde al vlug in zijn leven dat er iets niet juist was. Alleen wist hij niet of dat nu aan hem leg of aan de wereld rondom hem. Dus nam hij het zekere voor het onzekere en besloot dat het absoluut aan hem moest liggen. Hij was bang, wat dat zou betekenen als die twee werelden met elkaar in botsing zouden komen. Wat als de wereld ontdekte hoe anders dit jongetje is, of als je het omdraait als dit jongetje ontdekt hoe anders die wereld is. Hoe je het ook draait of keert het komt op hetzelfde neer, toch? Als een volleerd volwassene bepaalde dit jongetje een strategie. Die was simpel maar effectief. Voortaan zou het jongetje zich onder de radar begeven, niet opvallen, dat was het enige wat het jongetje moest doen en dan zou alles goed komen. zo gezegd zo gedaan. De jaren vlogen voorbij, want ja dit bestaan waarbij je nooit eens in de belangstelling mag staan is niet zo opwindend. Er zijn geen hoogvliegers en als die er al zijn ontken je die ter goedertrouw in alle toonaarde. Alles in het teken van de missie. Het jongetje werd een man, dat ging zo geleidelijk dat het niemand nauwelijks opviel. Zelfs niet voor de man in kwestie. Maar dat vond hij niet erg, want hij had zo'n nare dingen gehoord over anderen die wél met veel vertoon mannen of vrouwen waren geworden, de mensen noemden deze fase ookwel de puberteitsjaren. Zijn moeder was bij de gelukkigen, had geen last van een puberende zoon in huis. Ja dat succes schreef hij geheel en alleen aan zichzelf toe, hij was zo goed geworden in het scannen van zijn omgeving, de wereld buiten zichzelf, op de minste bedreiging! Hij wist perfect hoe hij zich onder die figuurlijke radar moest behouden. Verder was hij ook nog eens trots op het feit dat hij als eerste in het gezin een technisch diploma had bemachtigd. Op de valreep dat wel en zonder tromgeroffel, want ja dat zou teveel aandacht zijn en wie weet wat er dan zou gebeurt zijn? Hij durfde er niet aan denken! Hij werd nauwelijks opgemerkt in het school, ook niet door leraren. Een van die verdwijningstruucs was zich lui voordoen, want dat was immers wat de leraren met hun opmerkingen hadden aangenomen. Dus gaf ik hen daar gelijk in. Zij dus super ingenomen met zichzelf, ze hadden het juiste label op de doos geplakt. En de jonge man kon onder de radar blijven. En hoe zat dat dan met zijn vrienden, die konden de jongen vast en zeker wel doorzien voor wie hij was en van hem houden zoals hij is? Nou, daar had hij ook een truuk voor bedacht, toen hij nog op de lagere school zat, liet hij die vriendjes altijd bij hem thuis spelen, aan de computer naast elkaar, dat was fijn én veilig genoeg om niet teveel op te vallen. Toen zijn vrienden hem vroegen om eens bij één van hen te spelen, verzon hij wel een smoes. Want daar was hij ook goed in geworden, of zo dacht hij toch! Hij was zo gewoon geworden aan het leven onder de radar, dat hem niet was opgevallen dat die vrienden ook steeds minder kwamen spelen. Misschien ligt het aan het feit dat hun ouders steeds hogere verwachtingen stelden aan hun schoolprestaties. Pas als de laatste persoon in zijn vriendenkring reeds een tijd niet meer kwam, viel het hem op dat hij zich anders voelde.

# data[].attributes.body
Wanneer is een goed moment, om te schrijven bijvoorbeeld? Elk moment is het antwoord van menigeen alsook het stemmetje in mijn hoofd. Maar als het moment zich opent om opnieuw te gaan schrijven, doordat de gedachte aan je "schrijfopdracht" zich uit het niks lijkt aan te dienen of als de schrikgedachte dat je al geruime tijd niks geschreven hebt zich in je opstapelt, dán lijkt dit niet zo vanzelfsprekend te zijn. Je vraagt je elke keer opnieuw af wanneer is het moment, het ideale moment, le moment suprême, om te schrijven? Ik ga met mezelf proberen een loopje te nemen, in plaats van de vraag die zich hoorbaar in mijn hoofd genesteld heeft te stellen als exact een vraag, maak ik er vanaf heden een vanzelfsprekendheid van. die klinkt dan geheel neutraal: 'Wanneer is een goed moment'. Het woord wanneer heeft in deze dan de betekenis van nu, als een vanzelfsprekend antwoord op de vanzelfsprekend lijkende achterliggende vraag. Is iedereen nog mee? Neen, wel pech, ik wel, hahaha! Ik vind het leuk met mezelf te communiceren, het is hetzelfde als wat ik gedurende mijn ganse wakende leven doe, maar dan via de vertraging van het schrijven. Ik kan pauzeren, vertragen, klemtonen aanbrengen in de vorm van leestekens, alsook betekenissen bijsturen, inkleuren, accentueren door andere woordkeuzes. De backspace zijnde mijn wapen van keuze!

# data[].attributes.body
Iets in mij zei me: "schrijf nog eens op je blog". Ik dacht ja, waarom niet, het zal me wellicht deugd doen. Zo komt het dat ik deze woorden hier neerzet op dit digitale blad. Nog geen enkel idee waarover het gaat, en een beetje nerveus aan het worden. De drang om iets van betekenis aan te brengen is sterk aanwezig. Het gevoel dat het oké is zoals het is, zoals het komt. De stroom zit er nog niet echt in. het is als een kraan opendraaien en wachten tot het water warm wordt. Dat begin is noodzakelijk want zo bouwt er zich druk op in de leidingen die tot aan de boiler lopen en deze weet dan, ik mag nu mijn vuur ontsteken. En het is absoluut normaal dat dit opwarmen eventjes duurt en dat de afstand tot die boiler ook zijn invloed heeft op hoe lang het duurt totdat jij warm water voelt over je hand stromen. Tot zover dus de technische uitleg vanuit het standpunt van een leek. Ok ik draai nu denkbeeldig aan die warmwaterkraan! Nu..euh.. nu dus. Hoe weet ik of ik die mentale kraan opengezet heb? Het is mijn insziens een daad van loslaten, want dat water zit reeds in die kraan en in die leiding, het enige wat moet gebeuren is de tegendruk die er is, het tussenschot, wegnemen. Zoals in mentaal loslaten. Ik mag dus gelijk wat ik wil laten stromen en er laten zijn, dan krijg ik uiteindelijk warm water. Warm water zijnde levendige energie, een stroom die je het gevoel geeft: "ik leef". Oja ik wil dat warme water zo hard! Als kind hield ik zoveel van een warm bad nemen. En nog steeds, maar alleen als de kosten om daartoe te komen niet uit mijn immer té lege portemonnee komen! Leven, genieten, badderen, ontspannen, gewoon zijn, nat, glibberig, glimmend, omgeven door warmte, als een warme knuffel, ... De woorden stopten hier even, maar o wat voelde ik dat water stromen, door mij heen. Dit is mijn metafoor voor een goed leven: "een werkende boiler en een open kraan, het bad en het warme water".

# data[].attributes.body
Wat is sociaal zijn? Is het iets waar je je voor moet inspannen? Kun je eraan werken? Hoe ik het momenteel begrijp is, het is een veilig voelen in de wereld. Het gevoel hebben dat wie je ook bent ten diepste dat dit er mag zijn. Dat je zichtbaar en aanwezig mag zijn vanuit je gehele zijn. Wat betekent dat concreet? Het is natuurlijk ook zo dat je geheel verantwoordelijk blijft voor wat je al dan niet expliciet tot uiting brengt via woord of daad. Zoniet méér. Het is vooral zichtbaarder waar jij al dan niet je verantwoordelijkheid neemt. Geen verschil dus. Althans voor de innerlijke beleving. Helderder, ja. Maar confronterend als je het niet gewoon bent je verantwoording op een bewuste manier af te leggen. Er is dus een verband met verantwoordelijkheid en sociaal zijn, maar het ene brengt niet automatisch het ander. Het accepteren van het verband is mijn insziens wél van belang! Ben ik bang voor verantwoordelijkheid? Wat versta ik impliciet daaronder?

# data[].attributes.body
Soms is het leven, wat zeg ik, ik hoef het helemaal niet te verbloemen! Meestal is mijn leven echt niet leuk! Ik voel mij gevangen, bang, gefrustreerd, eenzaam, en als één van deze niet de doorslag geven dan voel ik het allemaal tegelijk! Ik hou niet van is vaak ook nog eens te zwak verwoord. Ik haat het leven, maar ja dat brengt niks op. het is gericht naar niks of niemand, gewoon naar alles, dus verliest het ook weer zijn kracht. Haat is een kracht ja, maar op deze manier, de haat voor het leven, verliest het helemaal zijn betekenis. Waarom moet er zoveel lijden zijn? Niks concreets kan aantonen dat dit nodig is, niks in mij houdt mij tegen om los te laten van de dingen die mij dit lijden geven. Ik heb er niet om gevraagd! Ik heb niet gevraagd om te leven, ik heb een poging ondernomen, wat moet je anders? Maar wat ik hier op aarde doe is vooral energie verbruiken. Nergens voel ik mij op mijn plaats, nergens voel ik mij veilig. Nergens! Zelfs in mijn eigen gedachten slaag ik er niet in om een systeem op poten te zetten waarbinnen ik me al was het maar voor eventjes kan ontspannen. Zelfs dat lukt mij niet. Iemand enig idee hoe lastig dat is?

# data[].attributes.body
Hallo, we zijn er terug. Wie? Wat? Waar? Weet ik veel. Ik schrijf gewoon een beetje. Of liever typen. Want ja schrijven is met een pen en typen is met toetsen. Je zou ook kunnen schrijven op een toetsenbord, maar dat leidt ons te ver! Het is fijn om opnieuw te typen, want ik heb dan net dat kleine tikkeltje meer het gevoel controle over mezelf te hebben. Dat mijn gedachten die ronddwarrelen neergeslagen worden op de grond van dit scherm. In de vorm van woorden, zinnen en letters. Zelfs de leestekens helpen om die mooi aan de ketting te houden. Gedachten in bedwang, mijn geest kan eindelijk wat rust nemen tussen de woordjes in, de witruimte is mijn zijnsruimte! Ik ik ik, ik wordt afgeleid door vanalles en niets. Het is de aard van het beestje, steeds op zoek naar iets nieuws en constant jongleren om dat in een kloppend geheel omhoog te gooien en terug op te vangen. We zijn allemaal acrobaten van de geest, van de gedachten. En we wachten gespannen tot het publiek iets laat horen, ondertussen is het muisstil, hoor je een speld vallen. Je werkt continu jezelf in het zweet, steeds opbouwend, hopend op die verlossende climax! Daarna begint de volgende act, want de show moet doorgaan. Het is de hoeksteen van onze samenleving, dreigt de act stil te vallen, is men bang dat het doek zal vallen, als er geen rol meer is om mee te doen, wie zijn we dan? Leven is circus, maar wie zit dan in het publiek? Het is raar hé, hoe ik zo van die zotte dingen durf typen. Je zou denken, maar ja wat doet het er toe? Ik heb geen verantwoordelijkheid in het schrijven, ik ben vrij als ik schrijf, net omdat ik dan op dat eigenste moment, nergens anders ben dan in dat moment. Het is zoals het is. En niet anders. Ik ben blij dat ik stilsta. Ik ben blij dat ik niet in de ring sta. En hupakee ik stop dit stukje, maar alleen voor de schijn!

# data[].attributes.body
Ik schrijf een verhaal, waarover wil je dat het gaat? Waarover wil ik dat het gaat? Een verhaal vol vragen? Inderdaad dat zullen we doen hé? Zal het mij lukken? Waarom niet proberen? Waarom wél? Gaan we ervoor? Het is niet gemakkelijk hé? Toch doe ik het weliswaar? Is de vraag als gegeven wel doelgericht genoeg om een volwaardig verhaal te formuleren? Is het niet vermoeiend? Jawel, zeker? Zeker weten? Waar gaat dit verhaal naartoe? Nergens? Ergens? Doet het ertoe? Ik denk van niet, denk ik? Leuk he? O ja? Is het niet fijn dat jij nog meeleest? Hoe lang hoort een verhaal te zijn? Wanneer is een verhaal een echt verhaal? Weet jij dat? Ik weet dat waarschijnlijk niet? Was er ooit eens een historisch figuur? Ja? Was het een groots man? Vrouw? Is er nog draagvlak genoeg om zo in hokjes te denken? Is taal in essentie niet tweespaltig? Is dat een bestaand woord? Nu wel? Ben ik in mijn poging tot formuleren van deze denkoefening niet gedoemd tot mislukken? Of dat net hierin de genialiteit huist? Of kom ik hiermee wat te stoeferig over? Is het geen dunne lijn waarop ik me begeef? De uitdaging is groot, is dat niet fijn? Ja toch? Ben ik asociaal terwijl ik me hierop toespits? Wie merkt op? Wie oordeelt? Jij? Ik weet niet of ik dit erg vind. Game over!

# data[].attributes.body
Ja hier ikke weer. Wat kom ik hier doen? Schrijven hé! Over wat? Over wat niet? We zijn soms té berekend in ons doen en zijn. In dat doen kun je nog een vorm van veiligheid terugvinden. En ook dat kan beperkend werken en leiden tot fobiën. Of angststoornissen. Op het vlak van het 'zijn' is die berekendheid vaker dan niet een valse bescherming, iets wat ooit opgeworpen werd als impulsieve, weinig nagedachte keuzeoptie omdat we toch íets moesten doen met de situatie en het daarbijgaande gevoel. Als dit betreffende gevoel er één is van overwinning om het efkes kort door de bocht te schetsen, dan is de keuzeoptie simpel: verder doen, goed zo, dikke duim! Maar als die gevoelens die erbij komen (en die komen er áltijd bij!) onaangenaam of ongemakkelijk zijn, dan zoekt men strategiën om dit te vermijden, op het moment zelf en in de verdere toekomst. We hebben een foutief startkader meegekregen vanaf het begin. We horen de wereld op te delen in goed en kwaad. Positief en negatief. Binair?! Maar dit is de natuur uit jezelf halen, dat diepere weten, het is meer een aanvoelen, een denken die niet via je hoofdhersenen verwerkt zijn. Maar nog sneller dan dat doorgegeven worden aan je, vaak door een ingeving of intense emotie. Hoe dit precies in elkaar zit is uiterst moeilijk om met ons verstand te benaderen, want die zijn hoogstwaarschijnlijk nogal binair van aard. Hebben we onze hersenen nog nodig? Goede vraag inderdaad. Ik heb vaak momenten in mijn leven gehad waar ik dacht, haal die stomme kop van mijn romp, alles waar ik last en pijn in ondervond was terug te leiden tot die plek tussen mijn oren. We zijn zo hard beinvloed van alles en iedereen rond ons heen, dat we niet anders lijken te kunnen dan in die complexe wereld mee te doen. Maar wat heb je geoogst op het einde van de dag? Vroeger was dit nog tastbaar, ook al was er veel overdaad bovenop de armoe. Nu wordt alles abstracter en de mensen angstiger. Om een conclusie aan mijn verhaal vast te knopen kan ik zeggen dat ik waarschijnlijk gelukkiger ben nu dan vroeger, want ik heb het gevoel die werkelijkheid die dichter bij mijn innerlijke weten staat te kunnen ervaren. Het geluk is geënt op woorden waarvan hun betekenis of energetische waarde overeenkomt met je eigen kern. Als iets resoneert word de uitkomst of uitwerking groter dan de apparte onderdelen. Om maar te zeggen dat taal héél belangrijk is. Taal is je eerste en enige leermeester, of zoals de bijbel het verwoord: "Zo gij dan in uw hart zoudt mogen zeggen: Hoe zullen wij het woord kennen, dat de HEERE niet gesproken heeft?"
Wij kunnen ons op verschillende plekken bevinden, maar onze bewuste aandacht zal altijd in het één of het andere zijn. Er zijn werelden in je hoofd, er zijn werelden in het hart er zijn werelden die wij met ons verstand niet kunnen binnengaan.

# data[].attributes.body
Heerlijk die dialectische uitdrukkingen soms. Ja het is misschien eens tijd. Tijd is het altijd uiteraard, maar waarvoor exact nu, dat weten we niet. En soms komt daar zich iets aandienen in het nabije-heden dat ons doet handelen zonder daarbij hoge dosisen denkenergie te gebruiken. Het voelt zo anders als gewoonlijk. We zijn dan ook zo overweldigd dat we het gewoon voor het gevoel zelf doen. Het is eigenlijk té spannend en toch doen we het, omdat we het vertrouwen? Neen ik denk eerder dat het is dat we vertrouwen op onze capaciteit, dat hoe het ook verloopt of afloopt, dit aan te zullen kunnen. Dat is een moment waarin je jezelf kan opladen, toch zeker in de aanloop, want je krijgt een zodanige zelfvertrouwen boost over dat ene dat het automatisch ook tot uiting komt in je andere handelingen. Ik wou dat ik zo'n momenten kon uitlokken op de een of andere manier. Maar dan zal natuurlijk ook de magie ervan, het effect minderen en zul je misschien de aandacht en focus verliezen. Hoe dan ook. Het leven heeft soms zijn magische kantjes en die zitten vaak verscholen in kleine, compacte, stukjes tijd en de verbindingen die we kunnen leggen. Als alles verbonden is, dan betekent dat immers dat aan alles een unieke, alsook een vertrouwde kern zit. Vanuit die vertrouwde kern, kun je op soort magische wijze intunen met gelijk wat in het ganse universum en wie weet ook daaraan voorbij! Zottekes wat ik hier allemaal schrijf, ik weet het, ik besef het en tóch doe ik het. Omdat het kan en omdat het mag, of misschien grofweg omdat ik niet anders kan. Het is de uitdrukking van de geest van het universum doorheen mijn woorden. Ik hoef dus alleen te ontspannen en ontvankelijk en openstaan voor die stukjes tijd die constant voorbij en door mij heen "vliegen". What word mijn realiteit vandaag, zou een populaire quantum mechanische uitspraak kunnen zijn. Voila, ik heb weeral geschreven of het geschrevene heeft mij gebruikt als uitdrukkingsvorm. Of een mix van beide kan ook!

# data[].attributes.body
Ik heb het lastig. Of dit seizoensgebonden is weet ik niet. Het kan er mee te maken hebben. Mijn hoofd maalt weer door over details die de wereld niet gaan veranderen. Ik had graag wat gebabbeld in plaats van mijn hoofd hier te legen. Maar bij gebrek aan ben ik blij met dit alternatief. Dankjewel aan mezelf dus! Ik geraak moeilijk uit mijn hoofd, nochtans de laatste tijd enkele warme en vreugdevolle momenten beleefd, soms zeer kort maar best wel krachtig! Dus ik zit met teveel aan energie blijkbaar die niet stromen kan, bij de kinesist daarnet moest ze letterlijk dit teveel wegscheppen met haar handen! Ook eet ik overtollig veel gesuikerd voedsel. Telkens als ik mij sterk probeer te maken om op z'n minst te minderen, doe ik net het tegenovergestelde! Ik verwijt mijn maat Jurgen dat hij vermoeiend is met zijn geleuter over feitelijkheden en ik geen enkele gevoelsmatigheid bij hem bespeur. Maar ik ben ook in mijn schulp aan het kruipen, maar het bevalt me niet en dat irriteert me. Ik merk ook dat ik verward ben met de kwestie van mijn autisme, wat kan ik accepteren en betekent dit dat ik daarin niet groeien kan, hoezo accepteren als de drive om daar vanaf te komen even groot is? Wat moet ik? Wat wil ik? Dat is een betere vraag natuurlijk. Ik weet het eventjes niet. Kan ik dat accepteren? Hoe?

# data[].attributes.body
Ja het vergt een paar seconden moed om te beginnen typen zonder onderwerp of bepaalde richting te hebben! Maar kijk ik ben het aan het doen, ziet em gaan! :-) Oja een emoticon erbij dat mag, dat kan en het is zeker niet uit den boze. Ik was daarnet nog bezig met mijn rekenblad om mijn gemoedstoestand  bij wijze van kleurencode aan te geven. En ik dacht bij mezelf, ja waarom niet, ik breng daar structuur in voor het geval men mij vraagt hoe het met me gaat. Neurotypicals (als die al bestaan) antwoorden daar laconiek op, geen stress bij die vraag want ze weten dat het vooral bij wijze van sociaal smeermiddel is. Ik daarentegen met mijn autistisch eerlijk en recht-door-zee-brein krijg daar steevast stress bij. Dus bij deze als men me vraagt hoe gaat het antwoord ik volgens mijn a b c of d principe: slecht, bwa, ca va, goed en supergoed. Handig als ik me dat eigen maak. Als ik er dan ook nog bij kan vertellen of ik veel, beetje of geen stress heb, heb ik alweer een lijviger antwoord. Als ik mijn veerkrachtmeter in dat rekenblad dan vertaal naar de mate waarin een rustpauze zich opdringt, dan ontstaat toch al een gedetailleerd beeld. Mooi. Structuur is goed voor basis die vaak verloren dreigt te gaan in stressvolle momenten, bij mij is dat dan denken aan eten, tijdig naar bed en momentje van zelfzorg inlassen. Ook goed om te structureren zijn de dingen die voor een niet-autistische mens  de normaalste als vanzelf zijnde zaken zijn, maar bij mij vaak over het hoofd gezien, of waar ik gewoon op vastloop omdat ik dat overzicht niet heb. Bijvoorbeeld wat ik reeds aanhaalde bij de vraag hoe het met mij gaat. Maar teveel of alles willen structuren kan een valkuil zijn.

# data[].attributes.body
En waarom niet eens over mijn droombeeld van de liefde in de vorm van een relatie. Het is het ideale moment daarvoor want we hebben de gewoonte van elkaar het beste te wensen voor het nieuwe jaar. Een helder beeld van hoe deze persoon er dan zou uitzien, en hoe zijn binnenkant is, heb ik niet! Gek ik gebruikte het woordje 'zijn', maar als ik héél eerlijk ben dan weet ik niet heel goed of ik nu graag samen zou leven met een vrouw, een man of alles daartussenin?! Wel is mij duidelijk als het op het uiterlijk aankomt dan hou ik erg veel van kort/mediumkorte haarsnit. Wat ik daar zo mooi aan vindt is onder ander dat de oren zo mooi zichtbaar worden en die plek achter het oor, die reikt tot aan de schouder, vind ik zo sensueel prikkelend! Een oorringetje of belletje langs weerszijden vind ik danweer superfeestelijk. Ook de nek zelf is eigenlijk beter zichtbaar met korte haarsnit en die nek lijkt me ookwel een zone om lief te hebben en er vele kusjes aan te geven. Ja oké ik geef toe dat ik direct of de lijfelijke liefde afga, en daar heb ik geen probleem mee. Dus uiteraard zal ik iemand moeten ontmoeten die zich lekker in zijn lichaam voelt en daar graag mee uitpakt in de relatie. Maar uiteraard wil ik ook geen afstandelijke liefde die enkel dit aspect inroept om verbinding te maken! Mijn ideaalrelatie is een gelaagde relatie met veel toegangspoortjes. Speelsheid vind ik een must, maar dan kijk ik niet alleen naar het bedspelen, ook naar het intelectuele spelen, gedachtespelletjes, plagen, woordhumor, droge humor af en toe. Oké, nu heb ik al innerlijk en uiterlijk aangeraakt. Verder uiterlijk denk ik dat ik eerder op donkerharige madammen val, maar een blondine of roodharige kan net zo goed omdat haar karakter meer de doorslag geeft. Ik moet ze wél fysiek aantrekkelijk vinden uiteraard! Daarom mijn poging tot een beschrijving. Ik vermoed dat ik in het gezicht een doorschemering zoek van wat ik innerlijk aantrekkelijk vind. Een vorm van zachte zelfverzekerdheid, bewuste onschuld, iets mysterieus én vrolijkheid! Ik weet ook niet goed of ik nu eerder mannelijke schoonheid als vrouwelijke meer aantrekkelijk vind. Daarom zit ik nu vaak te kijken naar de meer androgyne personen. Ik zie ook vaak, getekende maar moedige personen in deze verschijning. Dat trekt mij ook aan, dat rebelse kantje zonder je te identificeren met het rebel zijn of voor een activistisch leven te kiezen. Ik wil ook heel graag kunnen veel kunnen babbelen met momenten, andere momenten danweer elkaar kussen en liefhebben. Een discussie of woordenwissel moet kunnen in het juiste kader gezien worden, er geen schrik van hebben, het zijn momenten van groei in de relatie! Dus als de ander dit niet kan inzien dan ben ik al geneigd op voorhand af te haken. Ik wil iemand waar we beiden onze problemen mogen hebben en daarover praten, zonder dat de één de ander daarin hoeft te dragen. Alleen het graag zien, de liefde voor de ander zou genoeg moeten zijn. Dit is hoe ik een langdurige relatie zie. Huishoudelijk, waarom ook niet hé, het moet ook gebeuren, en ik zou wel graag samen wonen als die stap zich aandient. In dat huishouden zie ik vooral een team die elkaar aanvult en niet bekritiseerd waar die het moeilijker mee heeft, communicatie en de wil om elkaar een gezellige thuis te gunnen. Voila; ik heb hier al een klein beeldje geschetst, als ik nog inspiratie vind dan lees je het hier wel ergens. Daaaaaag!

# data[].attributes.body
Een zin is een opeenvolging van woorden die op zijn geheel iets tot uitdrukking brengt. Soms kan dat herleid worden tot één woord. En soms gaat een enorme hoeveelheid van de essentie verloren bij het schrappen of veranderen van één woord in die woordenreeks. Soms ondersteunt men met een zin een bepaald woord. En soms lijkt er niks op te maken uit de reeks woorden en spreekt men van onzin of waanzin. Veel van wat men verstaat hangt ook af van hoe de aanhoorder deze informatie-cluster verwerkt. Hoe werkt je brein? Hoe is het brein geprogrammeerd? Welke woorden triggeren oude inprentingen? Hoe komt het dat een boodschap vaak ongewild anders binnenkomt bij de luisteraar? Mijn ervaring is dat als ik iets concreet wil overbrengen dat ik dan zeer op details gefocust ben en dat dit vaak fout geïnterpreteerd wordt omdat deze details vaak lijken het groter geheel tegen te spreken. Het is niet altijd makkelijk in mijn brein, niemand houd ervan om continu bij de kleinste groep terecht te komen. Het tribalisme of het clanleven is nog steeds aanwezig in ons mensen zonder dat wij daar uiterlijk en expliciet bewust van zijn. Die groepen die onderling gevormd worden zijn vaak ook zeer dynamisch van karakter, omwille van de gevoeligheid van de inhoud van die gesprekken. Onbewust zijn wij steeds op zoek naar diegene die ons kunnen bevestigen, die ons ego versterken zegmaar. En dat is zo subtiel dat we er geen erg in hebben. Maar zo ontstaat er wel te vaak een gevoel van afstoting en isolatie bij sommige. Ik denk dat dit alles anders kan. Welke hefboom is hierbij de belangrijkste? Ons individueel bewustzijn? Je hebt het misschien al gemerkt, ik eindig graag met een vraag. (En het rijmt op de koop toe!)

# data[].attributes.body
Wat als... en dan verwachten de meesten een grappige sketch. Maar dat is zonder mij gerekend! Wat als:  'alles in deze realiteit een spiegeling is van een spiegeling, en wat is dan het originele beeld, het enige echte, de waarheid?' Of zijn wij allen als goden, die simpelweg vergeten zijn wie we zijn? Soms voelt het zo aan, ik bedoel zoiets als bewustzijn, wat is dat, waarvoor dient het en waarom wordt het zo bejubeld? Ik heb er alvast voorlopig weinig baat bij gehad, die sprongen in bewustzijn. En waar hoort dit bewustzijn thuis? Of is het een kwaad dat in ons groeit eenmaal dat zaadje geplant is? Vragen, vragen en nog eens vragen. Is dit het gevolg van ons bewustzijn? Dieren die we denken te kennen lijken er alvast geen last van te hebben. Of kunnen we dit simpelweg niet weten of ook dieren een bewustzijn bezitten? Lap! Weeral een vraag. Menig leraar stelde mij echter gerust, dat er géén domme vragen bestaan. Alleen domme antwoorden? Haha, dit begint op slapstick te gelijken, literaire slapstick, heb ik dan mijn eigen stijl van schrijven gevonden? Ik hou wel van de visuele slapstick  die men in films en circus-acts kan gadeslaan. Soms balanceert deze kunst zich op de rand van het futiele en grenzend aan het geniale!  Er schuilt een onbestemde kracht in het ten tonele brengen van dit fenomeen. Ik sta op de drempel van een prachtig jaar. 2022 zal voor mij, en hopelijk vele anderen met mij, de nodige zielerust brengen die mijn aardse energie zal doen pieken! De vraag die steeds wederkeert: wat zal ik doen met de energie die mij is toebedeeld? Ha! Ik wil precies kost wat kost een lang stuk schrijven en daardoor forceer ik iets in mij en dat kost dan ook extra energie. Deze les ligt voor mijn voeten blijkbaar.

# data[].attributes.body
Die eerste woorden zijn vaak de lastigste. Om vanuit de stilte, het niet-woordelijke, tot woorden te komen. Er zit zoveel spanning op woorden dezer dagen in onze samenleving. Wij nemen die druk ook vaak mee in ons persoonlijke wereldje. We proberen zin of onzin van de werkelijkheid te maken. Hoe dan ook is het een bezigheid zonder einde. We kunnen of willen niet deelnemen als de spelregels ons niet duidelijk zijn. Maar doen we onszelf daar vooral niet mee te kort? Misschien is er maar één spelregel en dat willen wij niet, want hé, één spelregel, dat is toch géén spel? Kom ik mijn bed niet voor uit, daar zijn misschien geen spelregels, maar dan verlies je ook niet! Of toch? Zeg nu toch eens wat is volgens jou die ene spelregel? Die ene spelregel luidt als volgt, deelnemen is winnen.

# data[].attributes.body
Ja ik moest een titel hebben, want dat werd gevraagd van mij, het is te zeggen, er stond niemand bij me om te zeggen, hé jij daar, je moet een titel verzinnen! en toch is daar een bepaalde authoriteit aan het werk om mij te laten doen wat de makers van dit ding in gedachten hadden toen ze dit idee van hen uitwerkten. Een blog om het tenminste één concrete naam te geven. En hoe die authoriteit tot mij spreekt is vanuit het visueel esthetische die zo een website met zich meebrengt, het is dé universele taal van het wereldwijde web. We spreken in licht, uiteraard ontwarren we symboliek en letters en woorden die we geleerd hebben doorheen onze cultuur. Het heeft iets van een oneindig en eeuwigdurend nachtleven met uitspattingen en verslavingen. Uiteraard heb je ook .. Lalalaaa, ik was eventjes afgedwaald in dit casinoland waar alles blinkt en je binnenlokt. Wie weet win ik toch ooit eens die jackpot! Schrijven is stilstaan en toch overal komen.

# data[].attributes.body
Naar verluid zou ik besmet zijn met het corona-virus. Nu dat zal wel kloppen, maar of het écht om Sars-covid19 zou gaan daar heb ik het gissen naar. Wat ik voel is inderdaad iets dat mijn lichaam aan het aanvallen is, zoals een virale besmetting wel kan doen. Ben ik nu bang, niet echt. Kan ik dit aan, ja ik denk het wel. In mijn geval uit het zich als een soort bronchitis, maar dan zonder de misselijkheid kenmerkend bij elke griep dat we tot voor de corona-epidemie gekend hebben. En voor mij persoonlijk is dat een pluspunt, ik begrijp dat longproblemen bij elke zwakkere persoon voor ernstige problemen kan zorgen. Je moet ten eerste al alert kunnen zijn naar de eerste ademhaling problemen, kun je maar als je nu en dan eens goed doorademt! En ten tweede vergt het nogal wat kracht om die slijmen op te hoesten, kun je dit niet dan heb je de kans dat alles dichtslibt en dat is dan ook meteen levensbedreigend. Nu ik er dus hand in hand mee geconfronteerd wordt ben ik nog meer als voorheen van de mening ontdaan dat er heen enkele rationele beslissing is genomen tot nu toe om deze griepvariant in te dijken. Heb ik meer luxe van spreken dan anderen, wellicht. Ik leef mijn leven nagenoeg alleen, niemand om mij heen, ik heb dus veel te vertellen aan mezelf. Zo ontdek ik vaak nog voor het te laat is dat er iets fout zit. Ik voel dat. Ook heb ik me niet te verantwoorden aan werkgever of partner, want die heb ik niet. En daar denk ik nu dat de echte crisis zich afspeelt op al die verschillende deelaspecten van het leven. Die onderdelen die je leven kunnen maken of breken. Hebben we al iets geleerd tijdens deze, zoals John Vervaeke het noemt, "meaning crisis"?
Ik denk het niet of uiterst miniem. En diegene die het mainstream debat, de paniekvoetbal, af en toe verlaten om een ander verhaal te ontwarren, deze hadden reeds het aanvoelen van iets dat 'groter' is dan onszelf. Wat ik wel hoopvol vindt is dat er hierdoor, helaas enorm veel polarisatie in de samenleving is, maar dat op deze manier wij mensen nieuwe connecties maken, nieuwe relaties gaan koesteren en onszelf losweken van deze die niet meer voedend zijn voor onze ziel. Zo onstaat er opnieuw verdeeldheid in deze wereld van mensen, maar deze is minder gebaseerd op grenzen en identiteit en meer op onze zielsverwantschap. Voila, met deze positieve noot kan ik mooi eindigen, ware het niet dat sommige noten hard te kraken zijn.

# data[].attributes.body
Ik typ nog maar eens een stukje om mezelf gerust te stellen, want ik ben bang dat wat tot nu toe opgebouwd is en het deugddoend effect dat ik hierin ervaren heb, in duigen zal vallen. Het is namelijk al vaker zo gebeurt dat ik met volle goesting, passie zelfs, aan iets begonnen was en er dan na verloop van tijd gewoon mee gestopt was. Geen bewuste keuze, wel tal van uitvluchten die ik vaak ook niet uitgesproken krijg. Ik denk dat het dan voornamelijk emoties zijn waar ik niet mee overweg kan die de kop op steken. Deze voeden dan mijn denken en twijfels die onderdrukt waren komen terug naar boven. Maar goed, ik accepteer dit en doe wat ik kan doen. Het is maar schrijven uiteindelijk en er zijn geen regels hoe ik dat moet doen. Dus kan ik me daarin ook vrij voelen. Als het maar op taal lijkt, dan is alles goed. Wil ik bijvoorbeeld bijvoorbeeld woorden herhalen herhalen, dan doe ik dat als ik daar iets mee wil uitdrukken. Mijn leefwereld lijkt vaak een kamer waarvan de muren op mij af komen, dus dan kan ik enkel maar terugduwen. Ik accepteer dat en probeer daar het spel-element in te ontdekken.

# data[].attributes.body
Yo yo yo, het is nu ochtend, winter, lange donkere dagen of eerder korte klare dagen. Ik kan niet zeggen dat ik er niet aan onderhevig ben. Het geeft een bepaalde druk op mijn psychologische toestand. Maar tegelijk is het een rare motivatie om te kijken waar de échte lichtpuntjes in mijn leven zijn. Ik ga proberen concreet te zijn, dat is misschien ook een goede oefening voor me. Dus behalve te proberen uitvissen of een mens op zichzelf bestaat, kan ik ook deze schrijfoefening gebruiken om concreter te proberen zijn in mijn uitingen. Concreet uiteraard zoals het in de volksmond gebruikt wordt, want ik heb het gevoel al gans mijn leven concrete taal te gebruiken, maar in de aftoetsing tegen de goegemeente wordt daar weinig of geen waarde aan gehecht. Dat is jammer en ik worstel daar al jarenlang mee, maar nu ik weet dat ik ook een plekje heb gekregen door mijn diagnose, heb ik voor mezelf meer ruimte gekregen om daar mee om te gaan. Dat is leuk. Dus zoals ik zei concreter zijn, dit zijn mijn lichtpuntjes in deze donkere tijd. Vriendschap herontdekkken in al zijn facetten, hulp aannemen en hulp aanbieden. Onbaatzuchtig iets voor iemand doen, ook al vraagt die daar niet naar. Het aanvoelen van iemand toestand. Het is een beetje zoals een boer "vroeger" op zijn veld stond, bij dag en dauw en vanuit zijn buikgevoel, levenservaring en oplettendheid, het weer bij benadering kon aanvoelen en daarop zijn ganse werkzaamheden afstemde. Ik ga hier stoppen, want ik kan dat en bovenal ik wil dat.

# data[].attributes.body
Maar dat wil niet zeggen dat ik niet meer schrijven kan. Mijn verstand probeert me dat te zeggen. Maar dat is volgens mij, mijn ego die steeds de controle over alles wil die mij tegenhoudt. Want hé stel dat ik iets eruit flap die gewoon té gek voor woorden is. Of dat ik door dit tekstje de mogelijke samenhang en stijl van de vorige teksten onderuit haal! Wat als, wat als? Ik ben blij dat ik er nu toch aan begonnen ben en moet vaststellen dat typen best nog lukt en dat het ook stroomt zoals de vorige keren. Ik merk ook op dat ik af en toe wel geniet van het geluid van de toetsaanslagen. Of eerder combinatie van innerlijke dialoog met dit geluid erbij, alsof het ene het andere opwekt en andersom. Ik heb daarnet een webinar gevolgd, om toch maar eens iets concreets te zeggen, over autisme en visualisaties. Ik vond het nogal droogjes gebracht eigenlijk. Maar het was efkes een moment dat ik niks anders deed en niet, of toch een stuk minder, met verschillende dingen bezig was in mijn hoofd. Ja dat hoofd, dat denken, dat is al een paar keer hier naar voor gekomen. Dat is dan waarschijnlijk het te temmen object als ik meer helderheid en focus in mijn leven wens. Als ik vaker dat gevoel van flow wil ervaren, minder in een té serieuze modus te verkeren. Of serieus op een andere manier dan tenminste. Sereen is misschien het betere woord, een soort open houding, ontvankelijk en creatief vanuit die laag die onder mijn gewoonlijke denken zit. Die laag is vooral mijn beschermlaag, dat denken, denk ik nodig te hebben om mij veilig door deze wereld te kunnen loodsen. Ik mag dit loslaten. Ik ben speels, creatief, vreugdevol en vitaal. Slaapwel!

# data[].attributes.headline
Over vandaag, de vandaag van toen, toen ik dit schreef, typte sorry!

# data[].attributes.subject
Over vandaag, de vandaag van toen, toen ik dit schreef, typte sorry!

# data[].attributes.body
Dus vandaag. Vandaag leek de tijd snel vooruit te gaan. Veel rapper dan mijn meeste dagen. Hoe dat komt? Mijn gemoed en activiteitsgraad lag iets hoger en vooral mijn denken lag lager dan normaal. Ik heb wel zitten denken maar dan in functie van een concrete situatie. Ik ben 's morgens opgestaan zoals momenteel vaker gebeurt met weinig motivatie, zowel fysiek als mentaal. Maar eenmaal ik mijn medicatie ingenomen heb ebt dat gevoel vrij snel weg. Toen ik me realiseerde dat ik wat extra ruimte en vriendschap zou mogen genieten dankzij Mireille, die vandaag haar wekelijkse maaltijd voor mij zou klaarmaken, kreeg ik een extra boost. Niet dat ik dat omzette in bewegingsenergie, maar het gaf mij de moed om lekker chill te zijn en alles op een ontspannen manier te doen. Mireille belde al gauw om te vragen dat ik zou afkomen. Ik kon gelukkig eens zeggen tegen haar dat ik al gewassen en gekleed was en spoedig bij haar zou zijn. Dan drinken we een koffie samen en babbelen wat, schept ze een portie in een potje om mee te geven met me.
Ondertussen heeft ze ook een middagmaal waar ze van kan genieten, en het maken voor mij vindt ze ook leuk denk ik. Het geeft haar een doel vermoed ik en dat is goed!
Ik ben dankbaar. Het komt de vriendschap ten goede. Ik kan mij verder ontplooien. Wat één maaltijd in de week voor een positieve invloed kan geven! Aangename verrassing m dat te mogen ontdekken. Mireille is slim, ze is emotioneel heel erg begaafd vind ik persoonlijk. Ik ben blij dat ik deel mag uitmaken van haar vriendenkring, want ze is uiteraard zeer kritisch en houdt er een strikte emotionele hygiëne op na. Zelfzorg, ook al zou ze nooit dit woord gebruiken!
Kijk, het doet me zelfs deugd dat ik dit hier eens kan neerschrijven of liever typen. Zonder de drang te voelen dat zij of iemand dit moet lezen. Zoals al eerder gezegd, is dit voor niemand bestemd. Het lot zal bepalen of iemand dit ontdekt. Maar dat is niet het doel. Raar maar waar geeft dit semi-openbaar-en-toch-privé karakter mij meer vrijheid om losjesweg mezelf te zijn, om te laten stromen wat stromen wil. Voila.

# data[].attributes.body
Ochtendstond heeft goud in de mond zegt men. Maar wat bedoelt men daarmee. Het is geweten dat dit voor verwarring zorgt bij mensen met een atypisch brein en in het bijzonder deze met autisme. Dat ben ik dus. Ik gebruik ook vaak spreekwoorden en uitdrukkingen zoals hierboven. Maar ik ben dat gaan gebruiken, omdat ik er mezelf kon achter wegsteken. Het maakt een ommeweggetje naar de kern van wat je wil zeggen. En inderdaad waarom zou men bewust zijn eigen bewoordingen willen verdoezelen. Het lijkt wel een truuk waarmee je lijkt de zaak die je bepleit extra duidelijk weer te geven terwijl dat allesbehalve zo is. Mensen appreciëren doorgaans die ruimte voor eigen invulling. Ik vraag mij dikwijls af of de wereld beter af zou zijn als we ernaar streefden zo direct mogelijk te communiceren. En is dat wel mogelijk is taal op zich niet al een vernauwing van de werkelijkheid?

# data[].attributes.body
Ja ik geef toe de titel is wat kinderachtig gekozen. Maar dat geeft allemaal niet want ik schrijf alleen voor mezelf, zoals ik al eerder aangaf. Maar misschien moet ik ookwel voor mezelf zorgen in de zin dat ik mezelf niet onbewust op een toon aanspreek die ongepast zou kunnen zijn. Die mij niet dient. Die mij misschien onbewust veel schade aanricht, alleen al omdat ik het me niet bewust ben. Amai die titel was inderdaad niet goed gekozen! Ik vraag me weleens vaker af, waarom ik nagenoeg altijd serieus moet zijn. Ik weet het antwoord niet. Wel belet het mij soms om opnieuw die speelse kant in mij te herontmoeten. Dat wil ik graag. Héél graag. Want volgens mijn serieuze denkzaamheden (goed gevonden hé!) is dat een kenmerk van alle leven. Dat is er één van de vier die ik uit mijn mouw geschud heb. Neen zo speels was dit niet, ik werk al jaren aan mezelf, tot op het punt zelfs dat ik een psychiatrisch instituut als geschikt achtte om mijn geest tijdelijk te laten gedijen. Ik vond het waarlijk spannend, spannend in positieve zin. Dat is denk ik toch opmerkelijk, de meesten lijken zo'n periode in hun leven, zo snel mogelijk te willen uitwissen! Ik niet dus. Ik denk dat ik daar tot op vandaag nog "bruikbare" informatie kan uithalen. Waar waren we? Juist, mijn vier wetmatigheden van het leven. Ik wil ze hier delen, maar uiteraard is dat dan alleen met mezelf! Hoe raar is dit. Misschien ben ik nu écht wel kierewiet aan het worden.. Wie zal het zeggen? Niemand zeker? Of toch? Dat zal toch moeilijk worden, want ik geloof niet dat er nog iemand is die buiten jou om zo'n intense band heeft met jezelf dat die op magische wijze kan ingrijpen in je denkprocessen of je handelen, gans je cognitie zo je wil! Ja voor het gemak noemen we het God. Wauw, schrijf ik bijna intuitief met een hoofdletter. Oké dat was een beetje humor van mijn kant. En toch moet ik mezelf opnieuw op de vingers tikken, er leest niemand mee!
Maar goed deze schrijfoefening verloopt wel vlotjes, de woorden stromen en de zinnen lijken redelijk stabiel te zijn. Wat bedoel ik daarmee? Stabiele zinnen? Och, Joost mag het weten! Figuurlijk natuurlijk, figuurlijk.
Het schrijven is precies gelijk gemakkelijker, dan het bepalen, wanneer ik wens te stoppen. Alsof ik bang ben iets niet uitgeschreven te hebben. Iets wat uit mij wil zijn, omdat het bijvoorbeeld iets onaangenaams is of omdat het mij stress bezorgt, of mij kopzorgen geeft, of mijn denkcapaciteit afremt, misschien helemaal blokkeert? Ik zal hier geen literatuurprijs mee winnen, zelfs niet denkbeeldig in mijn hoofd.

# data[].attributes.body
Voila, voor de zoveelste keer een nieuw kant-en-klaar website/pagina opgemaakt! Gelijk de titel en ondertitel willen aangeven, is de opzet niet om andere mensen behalve mezelf aan te spreken. Het zal een eerder intuitieve aanpak krijgen. Zoals ik dit tekstje nu aan het typen ben, uit de losse pols, zal ook al de rest van de inhoud hier terecht komen. Het mag rommelig zijn, het mag vol spellingsfouten staan, dit is allemaal van ondergeschikt belang. Ja ook de alinea's zullen grotendeels ontbreken, overzicht hoef je ook niet te zoeken, alsook een allesveranderend inzicht!
Bezie het als een persoonlijk dagboek, een manier om voor mezelf dingen van mij af te schrijven, een beetje luidop denken eigenlijk. Ja, het staat online, maar ik verwacht niet dat het plotsklaps wereldwijd bekend zal worden, want in alle opzichten gaat het net in tegen de stroom van perfect, smetteloos afgewerkt en gepersonal branded content!
Een stille revolutie? Misschien.. alleszins kun je filosofische bespiegelingen ontdekken, want ik heb die neiging om alles in twijfel te trekken en alles vanuit de pure basis beschouwen en zo mijn benepen wereld op te bouwen, zonder dit ook uit te testen in de "materiele' wereld. Ik ben al goed op dreef, maar zo zijn alle beginnen gekenmerkt. Nu merk ik op dat ik wél tegen "iemand" probeer te praten al schrijvend, misschien is dit de zoektocht naar de vraag of iets of iemand op zichzelf kan bestaan, ook al is het maar voor even?
LEt's GOOOO! Told you ;-)