# data[].attributes.body
Het MAS kondigt onze online Expo aan op hun blog. Klik op de link hieronder.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
5 juni 2020

Home / #33: Intussen in Wageningen

Iedereen ging naar huis met grote ogen van verwondering. Bij sommigen een gedreven soort verwondering - goesting om aan de slag te gaan. Bij anderen was er die waas van teleurstelling - "wat moet ik in hemelsnaam met dit ding?". Bij het afscheid mochten we geen handen schudden. Dat had premier Rutte diezelfde avond bekendgemaakt.

Nog geen week later ging het land zowat op slot in de strijd tegen het corona-virus. Sommige deelnemers raakten even de focus kwijt. Anderen hadden er juist een inspiratiebron bij.

De weken daarna werd er druk gefilmd, geschilderd, gefotografeerd, gezaagd, ... en geworsteld met het voorwerp, soms tot brekens toe. De deelnemers stoeiden met het gedachtegoed van Kruithof, met de uitdagingen van deze bijzondere tijd, met de vraag wat kunst is, enz. Niemand hoefde zich alleen te voelen: op een gemeenschappelijk online prikbord werd lief en leed gedeeld over ideeën en onzekerheden tijdens het maak-proces.

De creaties zijn te zien op https://padlet.com/Schrijversharten/Expo42dingen - online want de live presentatie van 15 mei in de bblthk werd geannuleerd wegens corona. Neem zeker een kijkje, het is de moeite waard! Verrassend, gevarieerd en verfrissend. Uiteraard verdienen een aantal werken het om langs alle kanten bekeken te worden. We onderzoeken de mogelijkheden om later alsnog een fysieke tentoonstelling te organiseren.

Een greep uit de gedachten van de kunstenaars:

" Het voorwerp [...] heeft met dit onderzoek voor mij een heel eigen waarde gekregen. [...]De schoonheid van het schijnbaar alledaagse en gewone [...] Wijsheid in plaats van kapitaal." (Agatha van Amée) "Kruithofs vaasje heb ik getransformeerd tot een kiemend "groen wezen. Het is gesitueerd in een kleine wereld [...] met de tot inzicht komende mens in verhouding tot de kracht van de natuur, waarvan zij een onderdeel is." (Nienke Schipper) "Dit werk pleit voor [...] het stilstaan bij [...] het effect van de acties die je onderneemt. [...] De basis voor dit werk was de uitspraak van Jaap Kruithof "Een goede plaats om te beginnen is waar je nu bent." (Tine Michiels) Het heeft me veel opgeleverd." (Nelleke Zandwijk)

Meld je aan voor onze nieuwsbrief

# data[].attributes.attachment_link.description
Iedereen ging naar huis met grote ogen van verwondering. Bij sommigen een gedreven soort verwondering - goesting om aan de slag te gaan. Bij anderen was er die waas van teleurstelling - "wat moet ik in hemelsnaam met dit ding?". Bij het afscheid mochten we geen handen schudden.

# data[].attributes.body
In het kader van de huidige protesten bedacht ik, dat alles in de wereld kleur heeft, maar dat dit alleen specifiek benoemd wordt bij mensen. In die zin vind ik "mensen van kleur" een  vreselijke benaming, omdat kleurenrijkdom bij ons mensen blijkbaar niet als een vanzelfsprekendheid wordt ervaren. Daarom voeg ik aan mijn voorwerp deze houtsnede toe. De titel: Vaasje houdt van diversiteit en is blij met bloemen van kleur."

# data[].attributes.body
Met een gedicht van Judith Herzberg:
Als je zoveel om iemand gaf

# data[].attributes.body
Mooi om al die creatieve processen hier mee te kunnen maken!
En ook om deelgenoot te worden van enkele ideetjes die het niet tot uitvoering geschopt hebben.
Zo lijkt dit wel een beetje op de verzameling van Kruithof, maar dan met afgedankte ideeën in plaats van afgedankte dingen. Misschien krijgen die ook nog wel een volgende leven ...
(Petra Sips)

# data[].attributes.body
Een houten plat uitgezaagd en beschilderd kipje was wat ik uit de envelop trok, nadat er een item was overgebleven en ik deze later ontving omdat ik op de wachtlijst stond.

Heb me laten inspireren door de kip en de haan in het algemeen. Vanuit het collectief, waar staan deze nu voor. Dat vond ik prachtige symboliek. Zoals, wonderen van vruchtbaarheid en wedergeboorte, de kip als toegewijde moeder, de scheppingsmythen, van waarin via haar wroeten de wereld ontstaat. Hanen worden geïdentificeerd met de zon door de indianen. En de hanen geven licht en bescherming van het goede tegen het kwade.

Met deze informatie ben ik aan de gang gegaan. En daar zijn 2 beelden uit voort gekomen.

Titel vruchtbaarheid.

# data[].attributes.body
Mirjam Janse, 2020
Op Schier lukte het om toch te focussen in deze rare tijd en iets te maken.
Jewels is een korte video. De video is ook gepubliceerd op mijn YouTube Channel https://www.youtube.com/channel/UClZUZC3rim7a4l0WbwZGJXA.
In mijn aarde (-werkpotje) zaten heldergroene glazen druppels.
Jewels, a Uiteraard Video.
https://youtu.be/SOwAacPen7s

# data[].attributes.body
Mijn bokaal.
Overvloedig, Overvloed, Overmoed, Onvermoed........Op!

# data[].attributes.body
Mijn bokaal.
Heel wat keren heb ik er naar gekeken, dingen bedacht en bijna net zo snel weer verworpen.
Tot Corona ons leven overnam en we allemaal zagen in wat voor een overvloed we leefden.
Het kon niet op. Dus wel!!!
Ik heb mijn "bokaal des overvloeds" omgegooid en dit kwam eruit....

# data[].attributes.body
Uit de doos van Kruithof heb ik een stropopje gekregen. De afgelopen weken heb ik dat poppetje meermaals door mijn handen laten gaan en heeft het op mijn werktafel gestaan en op me neergekeken. Tussen mij en de stropop was geen interactie. Wij hadden het niet zo op elkaar. En dus heb ik besloten om haar een gedaanteverwisseling te laten ondergaan: Visueel in stukjes gehakt en zo een nieuwe figuur laten ontstaan. Het stropopje zelf heb ik uiteraard geen geweld aangedaan. Stropop kan inmiddels kijken naar een aangepaste versie van haarzelf.

Ingeborg Leeftink

# data[].attributes.body
Mijn botervloot - of was het een stenen stolp? - bleek onderdak te bieden aan iets heel anders dan doodgewone boter. Zo zie je maar: het loont altijd om onder deksels in potten te gluren, in gaten en steegjes te kijken, of onder stenen stolpen. Wát er precies verrezen is tussen bodem en dak blijft een verassing tot de expositie, maar ik deel graag het begeleidende gedicht.

# data[].attributes.body
De riem van het vuurmannetje lijkt wel te zijn gemaakt van hetzelfde materiaal als het strijkvlak van een lucifersdoosje!

# data[].attributes.body
Dit potje met deksel bleek een belangrijk element te zijn van een onbekende vuurcultus. In een onbewaakt ogenblik heb ik een vuurmannetje kunnen spotten...

# data[].attributes.body
Een nieuwe vorm van samen, het kleine groene autootje

# data[].attributes.body
dienblaadje

# data[].attributes.body
Titel: aardewerk

# data[].attributes.body
Vaas-kruik-blaker biedt zenmoment in tijden van corona

# data[].attributes.body
... ik ben de chauffeur

# data[].attributes.body
...geborduurde tekst

# data[].attributes.body
een zakje met as...

# data[].attributes.headline
Ik ben een theepot (Martijn Adelmund, 1)

# data[].attributes.subject
Ik ben een theepot (Martijn Adelmund, 1)

# data[].attributes.headline
Ik ben een theepot (Martijn Adelmund, 2)

# data[].attributes.subject
Ik ben een theepot (Martijn Adelmund, 2)

# data[].attributes.body
“Soms ben ik een theepot, vol van warmte ergens voor, of pijnlijke hitte. Het vloeit daarbinnen, klotst onrustig. Maar mijn buitenkant is vormvast, handzaam, glanzend wit - met een stevig halfrond oortje en een tuit om uit te schenken. Je weet waar het toe dient, wat je ermee kunt. Mensen zien niet wat daarbinnen speelt, enkel de mooie woorden die er naar verwijzen.“

# data[].attributes.body
Nicole Pluim en Martinus de Kam
(foto Saskia ter Maat)

# data[].attributes.body
Niet weggegooid voorwerp getemd en laten kennismaken met andere bewaarde spulletjes.

# data[].attributes.body
hanger

stijve schouders

in de kast

steeds

weer dragen

in het donker

nu

krijg jij

een nieuwe jas

# data[].attributes.body
Martinus de Kam en Nicole Pluim

# data[].attributes.body
Oude kleerhanger

Op een rijtje tussen anderen

Hang jij keurig in de kast

Daar weet ik mijn tweede huid

Die die mij het mooiste past

Maar het oude kleedje past niet meer

Ik vervel en jij met mij

Ik maak jou mijn ruggengraat

Kan het nog  meer nader, bij?

zo fijn om jou nu te weten

bij het binnenste van mij

met kleine steekjes naai ik

o zo zachtjes en geduldig

een nieuwe vorm van

samen, heel zorgvuldig.....

# data[].attributes.headline
Marc Constandse            ook dit gaat voorbij...

# data[].attributes.subject
Marc Constandse            ook dit gaat voorbij...

# data[].attributes.headline
Marc Constandse              ook dit, gaat voorbij

# data[].attributes.subject
Marc Constandse              ook dit, gaat voorbij

# data[].attributes.body
deel 4

# data[].attributes.headline
Marc Constandse            ook dit gaat voorbij

# data[].attributes.subject
Marc Constandse            ook dit gaat voorbij

# data[].attributes.body
deel3

# data[].attributes.headline
Marc constandse               ook dit, gaat voorbij 

# data[].attributes.subject
Marc constandse               ook dit, gaat voorbij 

# data[].attributes.body
deel 2

# data[].attributes.body
deel 1

# data[].attributes.body
Probeersels:

Iedereen was hardstikke aardig, hoor. De hele buurt was boodschappen voor hem aan het doen. Het werd onderhand een beetje vol in zijn kleine woning met al die voorraden.

# data[].attributes.body
Probeersels:

Gewoon bellen met zo'n smartphone had ie gelukkig nog net voor de lockdown geleerd.

Maar dat beeldbellen was niet aan hem besteed.

En als het al lukte, zag ie er meer uit als een walrus met een enorme onderkin en twee snuifgaten als neus, dan als de gezellige opa die hij eigenlijk was. Toch...?? Hij was toch een gezellige opa? Hij werd toch gewaardeerd? Zo alleen in zijn huisje ging je aan alles twijfelen. En hij las al de eerste verhalen over 'dor hout'.

# data[].attributes.body
Probeersels:

Gelukkig was raambezoek nog wel mogelijk...

# data[].attributes.body
Associaties 2:

En toen kwam COVID-19…

Nederland ging in een ‘intelligente lockdown’ om de kwetsbaren te beschermen en de zorg hanteerbaar te houden.

Alles lag stil...

Mijn Corona-opa viel duidelijk in de kwetsbare groep: 80+, man en een tikkeltje aan de zware kant. Hij moest beschermd worden.

Quarantaine!!!

Corona-opa werd een held door niet in het verzet te gaan maar juist aan 'staying at home' te doen.

# data[].attributes.body
Tinus is hard bezig geweest aan de begeleidende tekst en ik moet zeggen dat het helemaal in de stijl van de schrijver Martinus de Kam is. Daar kan je echt een (potlood)puntje aan zuigen. Niet te evenaren!
Hieronder nog een mooie foto die door mijn dochter Saskia ter Maat is gemaakt.

# data[].attributes.body
Vandaag heb ik met mijn dochter Saskia ter Maat foto's gemaakt van de nieuwe creatie van Tinus en mij. Zij heeft ervaring met fotograferen en weet de juiste knopjes te vinden op haar mooie spiegelreflexcamera. Het was nog wel een gedoe, want we moesten een groot vel papier ophangen als achtergrond, lampen neergezet en een trapleer om h=de creatie ook van bovenaf te kunnen fotograferen. Het resultaat mag er wezen. Saskia kan er wat van.

# data[].attributes.body
Mijn ding

Mijn ding uit de doos van Jaap Kruithof is een aarden potje.. of is het een pannetje? Een vaasje? Een kannetje? Misschien wel een mini pispot? Ik weet het écht niet!
Eigenlijk doet het er niet toe. Het gaat erom: wat kan ik hiermee?
Ik pak het langs alle kanten vast en draai het in het rond. Ik zie de kleur, de glans, voel het oortje en de gladde bolle buik. Er zit zelfs nog wat stof op. Ik poets het schoon met mijn mouw.
Het rood/oranje doet me denken aan de aardekleuren muren van het MAS, zijn voormalige thuisbasis. Ik voel me verbonden met mijn ding. Het woonde immers jarenlang in Antwerpen, net als ik vroeger. Een echo uit het verleden, zo leuk!
Wat me eigenlijk het meeste opvalt aan mijn ding is het grote zwarte gat middenin. Het zwarte gat trekt mij aan. Het intrigeert me. Ja, hier ga ik iets mee doen!
Ik koester mijn ding. Zet het naast me op mijn nachtkastje en 's nachts kneedt mijn brein het tot een nieuwe vorm. Overdag gaan mijn handen ermee aan de slag...

# data[].attributes.body
Ben je misschien in de wieg gelegd voor muziekinstrument wezen?
Videolink1

https://youtu.be/68mP7gwpgRg
Videolink2

https://youtu.be/MNPknfd2fDM
Videolink3
https://youtu.be/xQUubU8ofdw

# data[].attributes.body
Ik had op een asbak gehoopt.

Wat heb je aan een kruik met zo'n oor? Te klein. Wat heb je aan een vaas met zo'n vorm? Er kan slechts een laagje water in. Kan er een kaars in? Ben je daarvoor gemaakt. Nee. Je hals is te hoog en te breed.

Ik draai je rond in mijn handen, strijk over je hals, je ronde buik, de onderkant. Bah, ruw. Rand is te hoekig, voelt niet fijn.
En, afgrijselijk, onderop drie viltrondjes in biljartlaken groen.

# data[].attributes.body
Het was zover. Ik kreeg een voorwerp aangeboden. Weigeren was geen optie, ik had me immers aangemeld. (Met graagte zelfs. Kunst! Ja! Uitverkoren was ik.)
Het openen van de kist was het hoogtepunt. Verwachtingsvol in de rij. 'Met wie wordt ik verbonden? Wat neem ik mee naar huis?'

Eerste reactie? "Hm.'
En ik was niet de enige met vraagtekens bij dit gearrangeerde huwelijk.

Ik vond het ding lelijk. Erger nog, ik vond het niks. Goedbedoeld gemaakt voor een jaren zeventig interieur van brave mensen in goede doen.

Het ding maakt me boos omdat het net te mooi is om lelijk te zijn en net te lelijk om mooi te zijn. Boos en geïrriteerd.
Ik vind hem echt niet mooi, maar intussen heeft het wel een paar elegante eigenschappen die dan toch weer mijn aandacht trekken.

Wat ben je eigenlijk? Een vaas, een kruik een blaker? Je jat van diverse historische voorwerpen wat eigenschappen en pronkt ermee zonder zelf iets aan de cultuur bij te dragen.

# data[].attributes.body
Eigenmaken, daar begint het mee. Hoe maak je een vreemd object als het ware van jezelf zodat je er creatief mee verder kunt? Dat is de vraag waar ik me mee bezig hield.

Misschien dat de bijzondere inscriptie bovenop het object mij op weg kan helpen...

# data[].attributes.body
Maandag maken mijn dochter en ik een foto van het nieuwe object en Tinus schrijft vanmiddag de tekst. Maar we zoeken nog een titel voor onze gezamenlijke creatie.

# data[].attributes.body
wat dit gaat worden weet de schervenkabouter alleen

# data[].attributes.body
Ajuparaplu

# data[].attributes.body
🤬, dit werkt niet

# data[].attributes.body
Ode aan de kleerhanger

op jouw stijve schouders

hangt mijn tweede huid van zij

in het donker wacht jij geduldig

tijd  komt en gaat voorbij

je draagkracht wordt wat minder

stijve schouders zakken door

de vraag die bovenkomt is vaker

‘waar doe ik het allemaal voor?’

oud en moe van alle dragen

komt ook jij eens  in het licht

is het tijd voor jouw pensioen

wordt je verlost van alle plicht

Ook jij verdient een eigen kleedje

Om te schitteren in de zon

Laat je je oude leven achter

Als een versleten nachtjapon

# data[].attributes.body
Potje en popje
deel 4
We zijn er bijna. Nog even, dan valt alles samen. We hebben een potje, we hebben een popje.
En... we hebben lint en roosjes.

# data[].attributes.body
potje en popje
deel 3
Het lieve popje lag niet voor niets in de weggeefkast. Wie iets beter kijkt, ziet dat er een ferme hap haar ontbreekt.
Is er een kleine kapper in de dop actief geweest? Of was het misschien een ouder die in coronatijd dacht: laat ik oefenen op het haar van de pop van mijn kind.
Arm popje. Afgedankt. Weggegeven.
Maar... meegenomen door mij.

# data[].attributes.body
Associaties:

“Oôhh, wat een schatje!” Op 9 maart 2020 was dit de meest voorkomende reactie op mijn potje uit de ‘Doos van Kruithof’.

Persoonlijk vond ik het mannetje vooral op de vader van een voormalig vriendje  lijken. Dit was een nogal dominant type dus dat schattige vond ik eigenlijk wel meevallen.

De afbeelding op het potje was duidelijk van een man van middelbare leeftijd. Abraham? De man die weet waar hij de mosterd kan halen. Is het een mosterdpotje? Qua grootte zou het kunnen…

Wat schetste mijn verbazing toen ik een andere deelnemer met een theepot zag lopen met het lichaam van mijn ‘opa’! Was het dan zo’n theepot waar de beker onderdeel is van de theepot? Vreemde afbeelding dan want mannen drinken toch geen thee?! Als mijn vriend ergens een kop thee besteld wordt hij nog steeds raar aangekeken en steevast krijgt hij de koffie en ik de thee als de bestelling wordt afgeleverd. Maar het waren natuurlijk wel de jaren ‘zeventig’. Waarin man/vrouw-verhoudingen ter discussie stonden en er mannen-praatgroepen waren en vrouwelijke loodgieters in paarse overalls. Wat dat betreft kan het best een treffend tijdsbeeld zijn geweest. Jammer dat ik niet het gehele setje heb…

Hoe oud zou dan de eigenaar van dit theesetje nu zijn? Was toen vast een jaar of dertig, 50 jaar geleden… dan is ie nu 80! (Net als die vader van dat voormalige vriendje trouwens.)

Hmmm, voor mij blijven mijn voornaamste associaties met dit potje toch hangen rond het thema van de man van middelbare leeftijd en ouder.

Wat kan ik hiermee? Hierover later meer…

# data[].attributes.body
Gelske kwikkel

Het 7 lobbige ding van hout dat ik kreeg leek op een onderzetter. Het is aan de bovenkant ingekerfd met een voorstelling van lampions. Hierdoor kun je er geen kleine dingen opzetten, want dan zou het omvallen. De onderkant zit een rode stempel op een zwarte ondergrond. Dit is een Chinees teken. Alles niet erg inspirerend…

Na een lange tijd het in bezit te hebben gehad, de golven geteld en het voorwerp gedraaid en gedraaid en gedraaid.
Om als Hollander iets doen met een Chinees voorwerp riep bij mij uiteindelijk oude tijden op. Delfts blauw deed hetzelfde met Chinees porselein.

Het voorwerp zal dus van rood naar blauw gaan veranderen. (wordt vervolgd)

# data[].attributes.body
vervolg....en einde!

Want...verder onderzoek leverde een verontrustend resultaat op. Met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid is deze schenkkan het belangrijkste en heiligste object in gebruik bij rituele offers aan de godheid Coroninca!!!
Deze godheid heeft de onaangename gewoonte om, wanneer h/zij vindt dat er niet naar behoren offers gebracht worden, een vloek te verspreiden door hard te niezen of the hoesten. Mensen die met de kleine druppeltjes in contact komen kunnen op de meest vreselijke manier ziek worden.
Ik denk dat de godheid verbolgen is dat deze schenkkan tot "Ding" gedegradeerd is.
Daarom heb ik besloten de kan terug te sturen naar Peru en het Inca Museum te Cusco te vragen het in het heiligdom van Coroninca terug te zetten.
Ik hoop dat h/zij nu vlug ophoudt met niezen en hoesten, of dat dan tenminste in zijn/haar elleboog doet!!

Helaas, Schrijversharten, het enige wat ik nu heb om te delen is de documentatie van dit hele gebeuren.

# data[].attributes.headline
Laurens van der Zee met een Groene Parel en een Los Hoofd

# data[].attributes.subject
Laurens van der Zee met een Groene Parel en een Los Hoofd

# data[].attributes.body
Groene Parel tot Los Hoofd: Hoe lang liggen we nu al op deze plank?
Los Hoofd tot Groene Parel: Al sinds die Coronatoestand.
Groene Parel tot Los Hoofd: Wat doet ie toch al die tijd.
Los Hoofd tot Groene Parel: Hij loopt rond en af en toe kookt ie en zijn vrouw doet de afwas.
Groene Parel tot Los Hoofd: Denkt ie echt niet aan ons?
Los Hoofd tot Groene Parel: Vandaag heeft ie aan z'n auto geprutst want de ruitensproeier deed het niet.
Groene Parel tot Los Hoofd: Nou zeg!
Los Hoofd tot Groene Parel: Gisteren had ie een vergadering over iets heel anders.
Groene Parel tot Los Hoofd: Nou zeg!
Los Hoofd tot Groene Parel: En eergisteren heeft ie z'n basblokfluit gerepareerd.
Groene Parel tot Los Hoofd: Nou zeg!
Los Hoofd tot Groene Parel: En de dag daarvoor heeft ie vergeefs geprobeerd een vlaggestok uit te vinden waarvan de vlag nooit meer opgerold raakt.
Groene Parel tot Los Hoofd: Nou zeg!
Los Hoofd tot Groene Parel: Meer weten?
Groene Parel tot Los Hoofd: Hij moet toch een plan hebben? Wij zijn niet zomaar een Groene Parel en een Los Hoofd. Wij zijn een Project! Toch?
Los Hoofd tot Groene Parel: Heel misschien liggen we met opzet bij de woordenboeken en een of ander opschrift in een lijstje.
Groene Parel tot Los Hoofd: Een opschrift! Dat moet een plan zijn. Wat staat er?
Los Hoofd tot Groene Parel: Oost West, 🤬 Best.
Groene Parel tot Los Hoofd: Wat betekent dat?
Los Hoofd tot Groene Parel: Geen idee. Vaag herinner ik mij, toen ik nog Vast Hoofd heette, dat het iets betekende als er 🤬 stond.
Groene Parel tot Los Hoofd: Daar hebben we niks aan. We moeten zelf iets gaan betekenen.
Los Hoofd tot Groene Parel; Iets betekenen. Hoe ging dat ook al weer.Als je iets betekent, dan, eh, op de een of andere manier was het méér dan als je niet iets betekende, maar hoe dat zat??
Groene Parel tot Los Hoofd: Nu neemt hij een glaasje rode wijn!En hij gaat naar dat stomme Journaal kijken, over mondkapjes en zo.
Los Hoofd met Groene Parel: HALLO! HALLO! HALLO!DE DEADLINE! DE DEADLINE!
Groene Parel tot Los Hoofd: Hij hoort ons niet.
Los Hoofd tot Groene Parel: Als hij een ruitensproeier kan fixen, en een basblokfluit, dan moet een kunstwerkje van ons maken een fluitje van een cent zijn.

# data[].attributes.body
Nr. 16 heeft een organische vorm, maar door de smalle opening heeft het ook iets geheimzinnigs. Denkend aan Kruithof's lofzang op de "groene wezens" die hij waardevoller vond dan de mens (ecocentrisme), heb ik het vaasje getransformeerd tot een 'kiemend groen'. Gesitueerd in een kleine wereld, tegen het antropocentrisme, maar met de mens in verhouding tot de kracht van de natuur waarvan zij een onderdeel is.
De deurtjes gaan 15 mei open.....

# data[].attributes.body
Uit doos 42 van Jaap Kruithof kreeg ik nr. 16, een typisch 70-er jaren vaasje van keramiek, kleur mottig beige. Ovaal van vorm en met een smalle opening. Kruithof vond alles wat was gemaakt de moeite waard om te verzamelen èn om het steeds weer opnieuw te gebruiken.

# data[].attributes.body
De maïspop heeft haar vorm gekregen en ook de kandelaar weet hoe hij eruit moet zien en dat hij op een stok gaat plaats nemen. Helaas verloopt de samenwerking tussen de verschillende onderdelen wat moeizamer, omdat de lijm niet hard wil worden. Deze foto is gefotoshopt. Er komt nog een stok onder.

# data[].attributes.body
vervolg Inca schenkkan

Van Naíc Antiquairs in Den Haag ontving ik een certificaat van echtheid. Dit betekent dat de schenkkan dus écht Inca is...wow! Zij schreven ook dat het een kan is die bij rituele ceremoniën gebruikt werd en waarschijnlijk het enige bestaande exemplaar. Ook dat zij hem graag van mij overnemen als ik er van af wil...(ja, kom nou!).

# data[].attributes.body
Wat wil dat voorwerp mij vertellen? Iets over de ruimte, de tijd, de leegte of juist de vulling ervan? Iedereen zal het sowieso anders verstaan. Dezelfde woorden kunnen verschillend begrepen worden. En dezelfde voorwerpen net zo.

# data[].attributes.body
zodoende dus

# data[].attributes.body
het moest er toch van komen: mijn vaas gaat kapot, bekijk het filmpje en huil met me mee...

# data[].attributes.body
Vaashuid

# data[].attributes.body
Lanceerbasisvasis
een experiment...

# data[].attributes.body
Joke van Erkel

# data[].attributes.body
Joke van Erkel
Toen ik het houten vormpje kreeg vond ik er eerst eigenlijk niets van. Toe, kijk nou eens goed, het is niet voor niets "verzameld".Waarom zou Jaap Kruithof dit hebben meegenomen uit een achterafkamertje? Zo'n plankje zonder betekenis? ik legde mijn vooroordeel  terzijde en zag het : het was de "vorm" , dat moest  zijn boodschap zijn. Oh, je moet er een beetje met een hoek naar kijken en zie. Ik wil schilderen nu.!

# data[].attributes.body
Toen alle dingen uitgedeeld waren, bleef er nog iets liggen op de bodem van de doos. Slap en vaal. Over het hoofd gezien. Het was immers geen ding. Het had enkel gediend ter bescherming van een ding: het vodje had een keramieken vaas beschermd tegen breuk. Zelfs Jaap Kruithof – die alle dingen in hun waarde wilde tonen, ook de meest nederige of banale dingen, ook de afgedankte of verworpen dingen – had dit vodje niet als ding beschouwd. Hoe laag kan je vallen? Hoe hoog kan je opgeraapt worden?
(Petra Sips)

# data[].attributes.body
ik ben vaasdwaas

# data[].attributes.body
de onderwereld

# data[].attributes.body
er ging iets mis en mijn post is verwijderd... ik zei dat de vaas minder lelijk leek te worden naarmate hij langer in mijn kamer stond, en dat veroorzaakte bij Schrijversharten de reactie of bewaren mooi maakt, wat ik wel een geestige conclusie vond.

# data[].attributes.body
Schrijversharten, het is niet het bewaren, maar het kijken vermoed ik, de vaas stond steeds in het zicht en ook al mompelde ik dagelijks dat hij zijn betonnen lot niet zou ontlopen, dat ik de Belgen zou laten zien dat ik er niet ingetrapt was, ik begon er ook aan gehecht te raken. Ik kreeg een relatie met de vaas. Ik stelde het halen van de mortel uit...

# data[].attributes.body
Daar stond ik met een degelijk oninspirerend aardewerken potje in mijn handen. Enkele weken zwierf het over de keukentafel.
En toen kwam de crisis, de druk, de verwarring en opgeslotenheid, de onmacht en opstandigheid.
Ik hield het potje omhoog om het los te laten en kapot te laten vallen op de tegels van het terras.
Scherven en opluchting.
Hier kon ik iets mee. In gedachten aan de Japanse kunst van de Kintsukuroi waarbij brokstukken gelijmd worden met Urushi hars en besprenkeld met goudpoeder ter verering van de doorleefdheid, ging ik met de scherven aan de gang.
Scherf voor scherf aan elkaar gelijmd, één scherf per dag. En zo ontstond langzaam maar zeker een vogeltje. Symbool van de vrijheid (zo vrij als een vogel) en symbool voor ons collectieve verlangen in tijden van afzondering.
Alle scherven heb ik gebruikt op enkele kleine stukjes na als kruimels voor het vogeltje. Kruimels om nabijheid mee te bereiken.

Het degelijke potje
Waarin we de wereld vasthielden
Spat uit elkaar op de grond
Verbrijzeld
Ik raap de stukken bijeen
Het wordt nooit meer hetzelfde
Al wat blijft is verlangen
Naar vrijheid
En nabijheid

Esther

# data[].attributes.body
Mijn ding: de kleerhanger

Kleerhanger, ik wil je wat vertellen: Een symbool voor mijn leven als ontwerper ben jij. In het theater aan de rekken met kostuums, bij het ballet in de coulissen en het naaiatelier en later in de kleine mode. Privé gebruik ik ze niet veel, mijn kledingkast is klein.

Op het plaatje onder het haakje staat een oude auto , hij lijkt op mijn kleine rode speelgoedautootje en doet me ook denken aan onze R4-tjes. ‘Removals’ staat erbij. Ook dat klopt, ik weet niet hoeveel massa we al vervoerd hebben voor exposities en producties voor de tijdschriften in die oude F6-jes. Hilarische en emotionele herinneringen.

Je bent van hout, materiaal dat ook een belangrijke rol speelt in mijn werk en hier thuis. Het metalen vraagtekentje maakt het af. Alsof het wil zeggen dat het houtje benieuwd is wat er met haar gaat gebeuren?

# data[].attributes.body
Ik ontving een afzichtelijke vaas, het bewaren niet waard. Een concept is leuk, maar dit is ongeloofwaardig. Ik wilde de vaas meteen in beton gieten, bovenop het betonblok gaan staan stampen en een statement uitroepen, om het onding daarna in een gracht te gooien. De Belgen hebben ons afgescheept met een achteraf rek, mensen... Een rek dat Jaap Kruithof niet eens in zijn kippenhok had staan. Wedden? Echt, we zijn bij de kloten genomen door de Belgen.

# data[].attributes.body
Na de coronacrisis zal in het MAS eindelijk de DINGEN expo opengaan van Benjamin Verdonck en Guy Rombouts.  Wij hebben het gevoel stil te staan, maar het is heel fijn om te zien dat de Kruithofdingen in Wageningen zoveel in beweging brengen.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Na het overlijden van Jaap Kruithof nam het MAS de collectie in huis, met het plan om later de waarde ervan te onderzoeken. Dat gebeurde in 2018, in samenwerking met vele partners.

Het MAS besliste om de helft van de Kruithofcollectie aan de samenleving terug te geven, als grondstof voor de toekomst. Mensen of organisaties die geïnteresseerd zijn, krijgen een aantal voorwerpen om ze een nieuw leven te geven onder de voorwaarde dat alles hergebruikt moet worden. Deze upcycling leidt tot verrassende resultaten ( lees meer hierover in de blog).

Het MAS bewaart de andere helft als museumcollectie met een bijzonder doel. Deze 5.000 dingen dienen om gedachten en gevoelens rond de waarde van dingen aan te wakkeren. Daarom geeft het MAS ze in handen van kunstenaars. Benjamin Verdonck en Guy Rombouts zijn de eersten die met deze dingen nieuw werk maken. Voor hen spreekt uit de Collectie Kruithof "een grote tederheid ... "

Praktisch

in het Kijkdepot op de 2e verdieping

Publicatie

Bij deze expo verschijnt opnieuw het ' Bewaren' -essay van Jaap Kruithof, met een inleiding van Leen Beyers en uitleidingen van de Franse antropoloog Octave Debary en de kunstenaars Benjamin Verdonck en Guy Rombouts.

Uitgeverij BAi voor het MAS, 9 euro.

Verkrijgbaar in de MASshop en online

Lees een korte biografie over Guy Rombouts, Benjamin Verdonck en Jaap Kruithof.

# data[].attributes.attachment_link.description
Na het overlijden van Jaap Kruithof nam het MAS de collectie in huis, met het plan om later de waarde ervan te onderzoeken. Dat gebeurde in 2018, in samenwerking met vele partners.Het MAS besliste om de helft van de Kruithofcollectie aan de samenleving terug te geven, als grondstof voor de toekomst.

# data[].attributes.body
Vandaag hebben Tinus en ik gesproken over de kandelaar en de maispop ofwel de stok en de hoepelrok. Het kunstwerk gaat namelijk vergezeld van een verhaal en de dingen moeten wel passen.

# data[].attributes.headline
De kaarsenstandaard van Jacqueline van Bergeijk

# data[].attributes.subject
De kaarsenstandaard van Jacqueline van Bergeijk

# data[].attributes.body
Mijn object was een kaarsenstandaard, mooi van kleur, oranje/rood en van metaal.... niet een materiaal waar ik meteen blij van werd. Maar thuis, staande in mijn atelier trok hij steeds mijn bilk, hij begon te kriebelen en het werkproces begon. Ik heb hem opengebroken en gedemonteerd. Er kwam een spleet met randen tevoorschijn, ik boorde een paar rijtjes gaatjes en bleek het weer aan elkaar te kunnen naaien! De ontstane holtes kon ik gebruiken.

Het resultaat geeft mijn gevoel weer over de bizarre tijd waar we allemaal in zijn beland. Door het virus opgesloten maar toch reikend naar buiten en elkaar. Onderin de opsluiting maar bovenin kom jij of ik er weer uit.
Ook dit gaat weer voorbij....