# data[].attributes.body
Kim jest? (Pochodzenie, klasa społeczna, rodzina itp.)

# data[].attributes.body
Jest bezdzietną, samotną staruszką. Pochodzi z arystokracji, jednak sprawia pozytywne wrażenie pomimo emanującej od niej dystynkcji, jaką sprawia jej wygląd zewnętrzny.

# data[].attributes.body
"Jest bezdzietna i ma parę ładnych wnuczek".

# data[].attributes.body
Zły stan zdrowia. Schorowana.

# data[].attributes.body
"Prezesowej zaczęły drżeć ręce. Otworzyła mały flakonik i powąchała go".

# data[].attributes.body
Prezesowa Zasławka doskonale gospodarzy swoim majątkiem i wprowadza do niego porządek oraz zasady, które poprawiają byt mieszkańców.

# data[].attributes.body
Przeznacza pieniądze na pomoc najuboższym, a odziedziczony majątek zapisuje jako spadek na cele charytatywne.

# data[].attributes.body
Prezesowa Zasławska troszczy się o innych ludzi, w szczególności pochodzących z niższych warstw społecznych, czego dowód stanowi sposób, w jaki dba o chłopów pracujących dla niej.

# data[].attributes.body
W odziedziczonym majątku ziemskim organizuje przytułek dla starców i gwarantuje bardzo dobre warunki wszystkim parobkom, którzy u niej mieszkają.

# data[].attributes.body
Prezesowa wykazuje się wielką empatią i altruizmem, wprowadzając tym samym w życie program pracy u podstaw i pracy organicznej. Jako oddana pozytywistka Zasławska mocno angażuje się w życie społeczne, kierując się patriotyzmem i zaangażowaniem w rozwój kraju.

# data[].attributes.body
Prezesowa Zasławska jest wrażliwa na krzywdę najniższych warstw społecznych, co całkowicie odróżnia ją od innych arystokratów.

# data[].attributes.body
„Ładny grosz, ze trzysta tysięcy rubli!... Ale prezesowa uważa, że lepiej wesprzeć nim podrzutków aniżeli kasę Monaco".

# data[].attributes.body
Dba o zwierzęta.
„W dziedzińcu wybiegło naprzeciw prezesowej całe stado kur, którym ona rzucała ziarno z kosza”.
„Po przeglądzie drobiu prezesowa obejrzała obory i stajnie, gdzie parobcy, po większej części ludzie dojrzałego wieku, składali jej raporta".

# data[].attributes.body
W przeciwieństwie do innych arystokratów zaprezentowanych w „Lalce” prezesowa Zasławka nie jest cyniczna, zepsuta moralnie ani egoistyczna. Nie zamyka się w świecie bogactwa, dużo czyta i otwiera się na potrzeby innych niezależnie od statusu społecznego i majątku.

# data[].attributes.body
Jako gospodyni spisuje się znakomicie i dużą część prac wykonuje samodzielnie. Negatywnie postrzega zawieranie małżeństw dla pieniędzy, a najważniejsza jest dla niej uczciwość.

# data[].attributes.body
Prezesowa Zasławska jest właścicielką majątku w Zasławku i dziedziczką olbrzymiej fortuny, lecz mimo to nie obnosi się ze swoim bogactwem. Choć w jej żyłach płynie arystokratyczna krew, często krytykuje swoją warstwę społeczną, a jej postawa okazuje się zupełnie inna niż innych arystokratów występujących w utworze.

# data[].attributes.body
Jako młoda kobieta, była ukochaną stryja Wokulskiego, który także miał na imię Stanisław, jednak ich miłość nie mogła się ziścić z uwagi na dzielące ich różnice społeczne.

# data[].attributes.body
"Wieszże ty — mówiła prezesowa — że w chwili ostatniego z nim pożegnania myśleliśmy: czy by się do tej studni nie rzucić? Nikt by nas tam nie odszukał i na wieki zostalibyśmy razem. Zwyczajnie — szalona młodość…"

# data[].attributes.body
Wierzy w wyjątkowość Wokulskiego.
"Kto z takiej nędzy potrafił wydobyć się, kto bez cienia zarzutu zrobił majątek, wykształcił się tak jak on, ten może nie dbać o opinie salonów. Wiesz chyba, jaką on dziś gra rolę i po co jeździł do Paryża… Otóż zapewniam cię, że nie on do salonów, ale salony do niego przyjdą, a pierwszą będzie twoja ciotka, jeżeli zdarzy się interes. Ja znam salony lepiej niż ty, moje dziecko, i wierz mi, że one bardzo prędko znajdą się w przedpokoju Wokulskiego".

# data[].attributes.body
"Gdy zaś Wokulski pochylił się do jej ręki, pocałowała go w czoło, co na obecnych zrobiło pewne wrażenie".

# data[].attributes.body
Prezesowa Zasławska, jako jedna z nielicznych reprezentantek arystokracji, ceni Wokulskiego za to, kim jest i za jego postawę, a nie z uwagi na majątek, jaki posiada. W rozmowach z Izabelą wielokrotnie wychwala Wokulskiego i zauważa jego liczne zalety, nie zwracając uwagi na to, że jest kupcem pochodzącym z rodziny należącej do zubożałej szlachty.

# data[].attributes.body
Prezesowa Zasławska ma świadomość, że Wokulski to człowiek niepowtarzalny, o niezwykłym charakterze, dlatego go podziwia. Docenia ogrom pracy, jaki włożył w zdobycie majątku i wejście na sam szczyt.

# data[].attributes.body
Zależy jej na tym, żeby związek Stanisława z  Izabelą był szczęśliwy, choć ma świadomość, że Łęcka nie jest odpowiednią kobietą dla Wokulskiego.

# data[].attributes.body
Prezesowa Zasławska wyśmiewa tezę o wyższości ludzi z powodu urodzenia.

"Wierz mi, Belu, że urodzenie jest najmniejszą zasługą tych, którzy się rodzą. A co do czystości krwi... Ach, Boże! wielkie to szczęście, że nie bardzo zajmujemy się sprawdzaniem tych rzeczy. Powiadam ci, że o czyimś urodzeniu nie warto rozmawiać z ludźmi starymi jak ja. Tacy bowiem zwykle pamiętają dziadów i ojców i nieraz dziwią się: dlaczego wnuk jest podobny do kamerdynera, a nie do ojca. No, wiele się tłumaczy zapatrzeniem."

# data[].attributes.body
„Ja znam salony lepiej niż ty, moje dziecko, i wierz mi, że one bardzo prędko znajdą się w przedpokoju Wokulskiego. To nie taki próżniak jak Starski ani marzyciel jak książę, ani półgłówek jak Krzeszowski... To człowiek czynu... Szczęśliwą będzie kobieta, którą on wybierze za żonę... Na nieszczęście, nasze panny mają więcej wymagań aniżeli doświadczenia i serca".

# data[].attributes.body
Fakt dobrego urodzenia ani posiadany majątek nie mają dla niej żadnego znaczenia, dlatego jednoznacznie krytykuje takich ludzi jak Starski, baron Krzeszowski, hrabina Karolowa czy Książę. Dla prezesowej Zasławskiej w związku dwojga ludzi najważniejsza jest miłość, więc nie rozumie, jak można wziąć z kimś ślub wyłącznie dla pieniędzy.