# data[].attributes.headline
ทำไมต้องทำอันนี้ แล้วต้องบันทึกอะไรบ้าง

# data[].attributes.subject
ทำไมต้องทำอันนี้ แล้วต้องบันทึกอะไรบ้าง

# data[].attributes.body
เชื่อว่าที่ตนเองวอกแวกไปตอบข้อความบ่อยอาจเป็นเพราะขาดความมุ่งมั่นที่จะซ้อมอย่างเข้มข้น จึงต้องหาแรงบันดาลใจให้ตัวเองก่อนเพื่อเป็นการจุดไฟความทะเยอทะยานให้ตัวเอง และอาจจะวอกแวกไปทำอย่างอื่นน้อยลง

บันทึกวันที่ และแนบสื่อที่เป็นแรงบันดาลใจในแต่ละวัน เช่นภาพ คลิปวิดีโอ
ทำวันเว้นวัน

# data[].attributes.headline
เพื่อเบี่ยงเบนความสน

# data[].attributes.body
เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของตนเอง ในปัญหาเรื่องสมาธิสั้น

บันทึกวันที่ และอัพโหลดรูปภาพที่วาด สิ่งที่เกิดขึ้น ความรู้สึก ผลลัพธ์

# data[].attributes.headline
เป็นภาพกว้าง ๆ เช่นก

# data[].attributes.body
เป็นภาพกว้าง ๆ เช่นการลงแข่งขันอะไรสักอย่าง

# data[].attributes.headline
ฟีลทำเควสในเกม เช่น 

# data[].attributes.body
ฟีลทำเควสในเกม เช่น วันนี้จะฝึก Articulation Single tonguing ความถี่เขบ็ดสองชั้นให้ได้ BPM 120 ถ้าทำได้ เควสก็สำเร็จ ได้ของรางวัล

# data[].attributes.headline
ลบ เฟสบุ๊ค อินสตาแกร

# data[].attributes.body
ลบ เฟสบุ๊ค อินสตาแกรม ทวิตเตอร์
เหลือ เมสเซนเจอร์ ไลน์ ยูทูป

บันทึกวันที่และความรู้สึก

# data[].attributes.headline
ข้อความช่วยเหลือที่เ

# data[].attributes.body
ข้อความช่วยเหลือที่เข้มา เรื่องอะไร แล้วเราปฏิเสธยังไง ใช้หลักการอะไร

# data[].attributes.headline
วันที่ จำนวนข้อความ 

# data[].attributes.body
วันที่ จำนวนข้อความ แบ่งเป็นความสำคัญอันไหนบ้าง แต่ละข้อความคือเรื่องอะไร

# data[].attributes.headline
วันนี้รู้สึกเป็นห่วง

# data[].attributes.body
วันนี้รู้สึกเป็นห่วงใคร อยากทักหาใคร อย่าเพิ่งทักไป ให้มาเขียนตรงนี้ก่อน เขียนความรู้สึกที่เกิดขึ้น เขียนผลลัพธ์ว่าตกลงแล้วได้ทักไปมั้ย

# data[].attributes.body
เหงา ยังแอบเปิดคอมเข้าไปส่องดูเฟสบุ๊คอยู่เรื่อย ๆ

# data[].attributes.body
ไม่ชิน ยังเหงาอยู่บ้าง รู้สึกโหลงเหลง ไม่มีอะไรทำตอนว่าง ไม่ได้เปิดโน๊ตบุ๊คไปดูเฟสบุ๊คมากนัก แต่ก็เลื่อนดูเมสเซนเจอร์ไปมา เข้ายูทูปบ่อยเพื่อหาอะไรมาทดแทน

# data[].attributes.body
เริ่มเฉย ๆ เพราะมีเรียนและทำธุระทั้งวันจึงไม่ว่างนึกถึงโซเชียลมีเดียมากนัก เข้าเฟสบุ๊คแค่ตอนเช้าและกลางคืนเพื่อเช็คกลุ่ม PGVIM Students

# data[].attributes.body
จำนวนแจ้งเตือนข้อความ 5 แชท
จำนวนสายโทรเข้า 2 สาย

เรียงลำดับความสำคัญ
เร่งด่วน + สำคัญ = 2 สายโทรเข้า, 3 แชท
เร่งด่วน แต่ไม่สำคัญมาก = 0
สำคัญ แต่ไม่เร่งด่วน = 0
ไม่เร่งด่วน ไม่สำคัญมาก = 2 แชท

ตอบทั้งหมด ตอบช้าบางอัน ไม่รู้สึกถึงความวุ่นวาย

# data[].attributes.body
ควมทะเยอทะยาน อยากสอบติดวง TYO

# data[].attributes.body
เดดไลน์การบ้านวิชา Chamber ต้องรีบอัดเสียง

# data[].attributes.body
ดีดกาแฟ รู้สึกต้องการปลดปล่อยความคึกคะนองที่เกิดจากสารคาเฟอีน จึงซ้อมจนกว่าจะง่วงนอน

# data[].attributes.body
กดตัดสายเพื่อนที่ชวนคุยต่อหลังคุยธุระสำคัญจบไปแล้ว โดยการบอกเพื่อนว่า "เราไปซ้อมก่อนนะ" แล้วตัดสายไปเลยโดยไม่รอฟังเสียงตอบรับ

รู้สึกแย่นิดหน่อย แต่เพื่อนเข้าใจ จึงไม่รู้สึกผิดมาก และได้รับรู้ว่าการเสียมารยาทเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ดีกว่าฝืนทำในสิ่งที่ไม่อยากทำหรือทำสิ่งเสียเวลาโดยไม่เต็มใจ

# data[].attributes.body
รู้ข่าวมาว่ามีน้องปี 1 คนหนึ่งยังหาคนเล่นคอลแลปส์วิชาเปียโนด้วยไม่ได้ อยากเสนอตัวไปช่วยน้อง เพราะตนเองก็ยังไม่มีแอคคอมฯ เช่นกัน

ห้ามตนเองไม่ให้ทักไป เพราะเพลงของตนเองนั้นแอคคอมค่อนข้างยาก หกเสนอตัวไปอาจจะทำให้เกรดไม่ดีทั้งตนเองและน้องคนนั้น จึงเป็นห่วงอยู่เงียบ ๆ รอดูสถานการณ์

สุดท้ายแล้วมีคนเสนอจะเล่นกับน้อง ปัญหาตรงนี้จึงจบไปโดยที่เราไม่ต้องเสนอตัวเข้าไปช่วยโดยไม่จำเป็น

# data[].attributes.headline
จากการหาข้อมูลตามอิน

# data[].attributes.body
จากการหาข้อมูลตามอินเตอร์เน็ต พบว่าความเหงาแก้ได้ด้วยการออกไปพบปะผู้คนตัวเป็น ๆ และตัวเรามีงานโปรเจคสัมภาษณ์พอดี จึงได้ออกไปพบปะผู้คนหลากหลาย ซึ่งทำใ้เล่นโทรศัพท์น้อยลงจริง ๆ แต่เป็นแค่ช่วงที่อยู่กับคนอื่นเท่านั้น เมื่อกลับมาอยู่คนเดียวอีกครั้ง ก็ยังคงเล่นโทรศัพท์เช่นเดิม

# data[].attributes.body
ตัดสินใจที่จะ Audition เข้าวง TYO เพื่อหาความท้าทายให้ชีวิต

# data[].attributes.body
ตัดสินใจ Audition เข้าวง TYW และอยากเป็นตัวจริง ไม่ใช่สำรองหรือกลุ่มทดลองเหมือนปีที่ผ่านมา

# data[].attributes.headline
เพราะอะไรถึงกังวลกับ

# data[].attributes.body
เพราะอะไรถึงกังวลกับ Notification ขนาดนั้น
มี 4 หัวข้อ ได้แก่

1. เป็นคนดีเกินไป กลัวว่าผู้ที่ทักมาจะรอนาน
เป็นปัญหาสืบเนื่องมาจากกิจกรรมรับน้องที่ทำกันอย่างจริงจังมาก ๆ มาตลอดช่วงก่อนเปิดเทอม ด้วยแนวคิดที่สตาฟ
ทุกคนจะต้องทำตัวเป็นแอดมิน ตอบไว ใส่ใจ และสนุกสนาน คอยเอนเตอร์เทนน้อง ๆ ตลอดเวลา และเมื่อพฤติกรรมเช่นนี้
ถูกทำซ้ำติดต่อกันทุกวันเป็นเวลาหนึ่งเดือนครึ่งตลอดช่วงเวลากิจกรรมต้อนรับน้องใหม่ ทำให้เกิดเป็นนิสัยเสียที่ติดมาจนถึงช่วงเปิดเทอม เมื่อมีคนทักมาก็จะรีบตอบโดยทันที ด้วยห่วงว่าคนคนนั้นอาจต้องการความช่วยเหลือ หรืออาจเป็น
ความเกรงใจด้วยส่วนหนึ่ง หากข้อความนั้นมาจากผู้ใหญ่ ทำให่ไม่สามารถซ้อมดนตรีหรือทำงานตรงหน้าได้อย่างเต็มที่

2. เหงาและเบื่อ จึงเลือกที่จะตอบข้อความ หรือทักไปคุยเล่นกับเพื่อน
ด้วยนิสัยส่วนตัวที่เดิมทีเป็นคนเบื่อง่าย ขี้เหงา ตอบไว และพูดมาก จึงมีพี่น้องผองเพื่อนทักมาจำนวนมากในแต่ละวัน
และที่แย่คือ รำคาญแค่ไหนเราก็ตอบอยู่ดี เป็นเหตุสืบเนื่องมาจากปัญหาข้อแรก

3. ติดโทรศัพท์
เป็นอาการที่เกิดขึ้นได้ง่ายสำหรับผู้คนในยุคนี้ ซึ่งข้าพเจ้าก็เป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน ไม่ว่าจะไปไหนหรือทำอะไรก็จะจับ
โทรศัพท์ไว้ตลอดเวลา เช็กโทรศัพท์แทบจะทุก 10 - 20 นาที และยิ่งในช่วงนี้ที่การเรียนการสอนเป็นแบบออนไลน์
จึงเป็นไปไม่ได้เลยที่เราจะสามารถบำบัดอาการนี้ได้อย่าง 100% เพราะต้องคอยเช็กงานเช็กตารางเวลาอยู่ตลอดเนื่อง
จากอยู่ในสถานการณ์ที่เอาแน่เอานอนกับความเป็นไปของบ้านเมืองไม่ได้ แต่ก็ยังพอมีวิธีทำให้อาการนี้ทุเลาลงได้

4. ขาดแรงบันดาลใจในการซ้อมดนตรี
เป็นไปได้สูงมากที่เราจะหมดไฟจากการซ้อมดนตรีในช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ เราจึงเลือกที่จะหันไปทำอย่างอื่นที่เผลอเชื่อไปว่าเป็นประโยชน์มากกว่า นั่นคือการให้ความช่วยเหลือนอื่น จนตนเองเสียเวลาส่วนตัวไปมากโดยแทบจะไม่รู้ตัวใน
ช่วงแรก ๆ

# data[].attributes.body
จำนวนแจ้งเตือนข้อความ 10 แชท

เรียงลำดับความสำคัญ
เร่งด่วน + สำคัญ = 1 แชท
เร่งด่วน แต่ไม่สำคัญมาก = 3 แชท
สำคัญ แต่ไม่เร่งด่วน = 1 แชท
ไม่เร่งด่วน ไม่สำคัญมาก = 5 แชท

หมายเหตุ: จำนวนข้อความเข้าเยอะเพราะแชทกันเรื่องงานเนื่องจากเป็นวันพรีเซนต์ผลงานวิชา Contextual Studies

# data[].attributes.body
ปฏิเสธการให้ความช่วยเหลือเพื่อนที่มีปัญหาเร่งด่วน (ถามการบ้านที่เป็นงานด่วน ใกล้กำหนดส่ง) เพราะตนเรียนหนังสืออยู่

รู้สึกแย่เล็กน้อย แต่หนีปัญหาด้วยการปิดแชทหนี และได้ขอโทษทุกคนที่เราไม่ได้ช่วยไปหมดแล้ว โดยให้เหตุผลว่ากำลังเรียนอยู่

หากเป็นเมื่อก่อนตอนที่ยังไม่เริ่มการฝึกปฏิเสธนี้ จะตอบและช่วยทุกคนที่เข้ามาถามจนเรียนไม่รู้เรื่องอย่างแน่นอน วันนี้พอได้ลองทำก็รู้สึกชีวิตสงบขึ้น

# data[].attributes.body
เข้ามาส่องเฟสบุ๊คบ้างเป็นพัก ๆ แต่เนื่องจากวันนี้มีแชทเข้าเยอะเลยไม่ได้รู้สึกต้องการที่จะเข้าไปดูโซเชี่ยลมีเดียอื่น ๆ เท่าไหร่ รู้สึกว่าได้ตอบข้อความทุกคนก็พอแล้ว

# data[].attributes.body
เข้าเฟสบุ๊คแค่ตอนเช้าหลังตื่นนอน และตอนค่ำก่อนเข้านอน เพื่อพูดคุยกับเพื่อนเรื่องการเรียนในวันพรุ่งนี้ และเช็คหน้าฟีดเฟสบุ๊คคร่าว ๆ ใช้เวลาครั้งละประมาณ 20 นาที

# data[].attributes.body
ซ้อมเพื่อให้ทันเรียน Major ตอนบ่าย

# data[].attributes.body
ดูคลิปนี้แล้วมีแรงบันดาลใจอยากจะซ้อม อยากจะเก่งเหมือนเขา และมีความคิดเล็ก ๆ ว่าอยากลองฝึกเปียโนด้วย

# data[].attributes.attachment_link.title
Harry Potter - Father and Son (Four-Hands piano cover)

# data[].attributes.body
อยากสอบติดวง TYO จึงซ้อมอย่างเข้มข้นมาก ๆ

# data[].attributes.body
เป็นห่วงเพื่อนที่โดนแฮ็กยูทูป จึงทักไปเสนอวิธีช่วยเหลือ

ได้ทำการทักไป แต่พยายามจะไม่ใส่ใจมากนักเพราะตัวเราเองก็กำลังทำการบ้านของตัวเองอยู่

# data[].attributes.body
จำนวนแจ้งเตือนข้อความ 4 แชท สายโทรเข้า 2

เรียงลำดับความสำคัญ
เร่งด่วน + สำคัญ = 0
เร่งด่วน แต่ไม่สำคัญมาก = 0
สำคัญ แต่ไม่เร่งด่วน = 3 แชท 2 สายโทรเข้า
ไม่เร่งด่วน ไม่สำคัญมาก = 1 แชท

รับสายทันที แต่ไม่คุยนาน และทิ้งข้อความไว้นานมาก ตอบอีกทีข้ามวัน

# data[].attributes.body
ปฎิเสธการให้ความช่วยเหลือการบ้านเพื่อน และไม่ให้ความแนะนำใด ๆ ด้วย เนื่องจากตนเองยังไม่ได้ทำเช่นกัน

ปกติแม้ตนเองจะยังไม่ทำ ก็จะไปอ่านรายละเอียดแล้วนำมาอธิบายเพื่อนตามที่ตนเองอธิบาย แต่ครั้งนี้คือการตอบปัดอย่างไม่ไยดี

รู้สึกผิดเล็กน้อย

# data[].attributes.body
ไม่เข้าไปดูโซเชี่ยลมีเดียเลย

# data[].attributes.body
เข้าเฟสบุ๊คบ้างเป็นพัก ๆ เพื่อเช็คงานกิจกรรมการ Audition ของ TYO และ TYW

# data[].attributes.body
ยังคงจับโทรศัพท์บ้างเป็นพัก ๆ ระหว่างซ้อม แต่ก็ถือว่าน้อยลงมาก เพราะหันมาวาดรูปแทน

# data[].attributes.body
ฝึกเพลง Concertino ให้จบเพลงให้ได้ ถ้าจบได้ออกไปซื้อขนม ไม่จบจะกินข้าวที่บ้านเฉย ๆ ตามปกติ

ผลลัพธ์ จบ แต่ด้วยจังหวะที่ค่อนข้างช้า แต่อย่างน้อยก็จบ

# data[].attributes.headline
ชิ้นงานที่ทำให้ได้ออกไปพบปะกับผู้คน และทำให้เล่นหยุดติดโทรศัพท์ไปพักหนึ่ง

# data[].attributes.subject
ชิ้นงานที่ทำให้ได้ออกไปพบปะกับผู้คน และทำให้เล่นหยุดติดโทรศัพท์ไปพักหนึ่ง

# data[].attributes.body
เป็นชิ้นงานในรายวิชา Music for Society 1 เป็นชิ้นงานสัมภาษณ์ที่เปิดโอกาสให้เราได้ใช้เวลากับมนุษย์ตัวเป็น ๆ ได้นานและหยุดเล่นโทรศัพท์ไปพักใหญ่ ๆ เพื่อทำงานชิ้นนี้ให้สำเร็จ

# data[].attributes.attachment_link.title
'Drugs and Artist ศิลปินกับยาเสพติดเป็นของคู่กัน' จริงหรอ?

# data[].attributes.body
ได้ทราบสาเหตุที่แท้จริงของอาการติดโทรศัพท์ของตัวเองที่ไม่เคยคิดจะแก้ไขมาก่อน

# data[].attributes.body
วิเคราะห์เองได้โดยไม่ต้องจดแล้วว่าอันไหนสำคัญและอันไหนไม่สำคัญ และสายจากใครที่ไม่จำเป็นต้องรับทันที และใครที่พอจะเอาตัวรอดเองได้โดยไม่ต้องรับความช่วยเหลือจากเราแบบทันท่วงทีก็ได้

# data[].attributes.body
ในช่วงแรก ๆ ที่เริ่มทดลองทำข้อนี้ รู้สึกว่าตนเองใจร้ายมาก แต่ก็ปรับเปลี่ยนมาเรื่อย ๆ จนพอดี รู้จักปฎิเสธโดยที่ไม่ทำร้ายจิตใจฝ่ายตรงข้าม เช่นการบอกว่าติดธุระอื่น, กำลังเรียนอยู่, หรือหายไปเลยให้อีกฝ่ายเข้าใจเองว่าเราไม่ว่าง

รู้สึกดีใจเล็กน้อยที่มีชีวิตส่วนตัวมากขึ้นแล้ว

# data[].attributes.body
ทักหาแค่คนที่สนิทจริง ๆ เพราะในวันนี้ได้รู้แล้วว่า ความเป็นห่วงของเราไม่ได้มีประโยชน์กับคนทุกคน

# data[].attributes.body
เหงาเหมือนเดิมค่ะ แต่ควบคุมได้ ไม่ทักไปก่อกวนใครมั่วซั่วเหมือนแต่ก่อน

# data[].attributes.body
ช่วงที่ลบแอพทิ้งไป ชีวิตดีมากค่ะ ได้ซ้อมดนตรีอย่างที่อยากซ้อม  แต่ไม่รู้ข่าวสารบ้านเมืองเลย เมื่อครบหนึ่งเดือนจึงกลับมาเล่นโซเชียลมีเดียอีกครั้ง ตอนนี้ควบคุมความเผลอไผลของตัวเองไม่ให้ท่องโลกอินเตอร์เน็ตนานจนเกินไปได้แล้วค่ะ

# data[].attributes.body
ทำครั้งเดียวแล้วไม่ทำอีกเลยค่ะ รู้สึกไม่อิน เพราะไม่ได้ชอบวาดรูปขนาดนั้น แต่กลับกัน ก็เปลี่ยนจากวาดรูปเป็นฟังเพลงแทนค่ะ ฟังจบหนึ่งเพลง หายเหนื่อย ก็มาซ้อมต่อค่ะ

# data[].attributes.body
พอบังคับให้ตัวเองค้นหา มันก็เจอเองค่ะ แรงบันดาลใจมีอยู่รอบตัวเราจริง ๆ ค่ะ แทบไม่ต้องฝืนอะไรด้วยซ้ำ

และ เด๊ดไลน์ เป็นแรงบันดาลใจที่ดีในการซ้อมเสมอค่ะ

# data[].attributes.body
หนูรู้สึกขอบคุณตัวเองที่ลงออดิชั่นวงเหล่านี้มากเลยค่ะ ปัจจุบันยังไม่ประกาศผล แต่หนูรู้สึกได้ว่าหนูเล่นดีขึ้นเยอะมาก จากสถานการณ์ที่บีบคั้นและความทะเยอทะยานที่อยากจะออดิชั่นติดวงเหล่านี้

# data[].attributes.body
ทำครั้งเดียวและไม่ทำอีกเลยค่ะ รู้สึกว่า เรื่องที่เราพยายามจะทำให้เป็นเกม มันก็คือเรื่องที่เราซ้อมทุกวันอยู่แล้ว ไม่รู้สึกว่าควรจะทำให้มันยุ่งยากขึ้น

แต่มุกนี้เอาไว้เล่นกับเด็กมัธยมต้นและเด็กเล็กสนุกมากค่ะ มีเกม มีเควส มีรางวัล น้อง ๆ ก็มีแรงจูงใจในการซ้อมขึ้นเยอะค่ะ และทำให้ฉุกคิดได้ว่า สงสัยเราจะแก่เกินว่าจะสนุกกับอะไรแบบนี้แล้วล่ะค่ะ 555555555555