# data[].attributes.headline
Αυτοκτονικότητα και παδικό τραύμα

# data[].attributes.subject
Αυτοκτονικότητα και παδικό τραύμα

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
This course will explore the science of suicide research, prevention, and intervention. The field of suicide research is young and knowledge is rapidly changing. Topics will include terminology, epidemiology, historical and contemporary theories of suicide, modern approaches to suicide research, empirically supported approaches to prevention and intervention, the lived experiences of those with suicidal thoughts and attempts. Note: this course is not designed to address personal experiences with suicidal thoughts, suicide loss, or mental illness nor will it address assessing suicide risk among friends or family members. If you are thinking about suicide or are worried about someone else - please contact your local suicide prevention crisis center as soon as possible. Your life matters and help is available.

Each module will include a quiz. The last module's quiz will be cumulative.

# data[].attributes.attachment_link.description
This course will explore the science of suicide research, prevention, and intervention. The field of suicide research is young and knowledge is rapidly changing. Topics will include terminology, epidemiology, historical and contemporary theories of suicide, modern approaches to suicide research, empirically supported approaches to prevention and intervention, the lived experiences of those with suicidal thoughts and attempts.

# data[].attributes.attachment_link.title
School Supports for Reintegration Following a Suicide-Related Crisis: A Mixed Methods Study Informing Hospital Recommendations for Schools During Discharge - Psychiatric Quarterly

# data[].attributes.attachment_link.description
The immediate period following psychiatric hospitalization is marked by increased risk for suicide behavior and rehospitalization. Because adolescents commonly return to school settings following hospital discharge, school-related stressors and supports are important considerations for psychiatric treatment and discharge planning. The current study aimed to inform recommendations provided by hospitals to schools to improve school reintegration practices by employing a concurrent, mixed-methods design. Specifically, we: (1) surveyed school professionals (n = 133) in schools varying in resource availability and populations in one southeastern state of the United States about supports and services provided to returning students; and (2) conducted in-depth interviews with a subset of these professionals (n = 19) regarding their perceptions of the hospital to school transition for youth recovering from suicide-related crises. Findings from survey responses indicated that, compared to schools located in urban and suburban areas, schools in rural areas were less likely to have school reintegration protocols for returning students. More generally, however, available interventions and modifications were relatively consistent across rural and urban/suburban schools, schools serving high and low poverty communities, and schools with predominantly white and predominantly ethnic and racial minoritized student bodies. Key themes across interviews signify the importance of communication between stakeholders, the type of information used to develop re-entry plans, available school-based services for returning youth, and the need to mitigate stigma associated with mental health crises. Findings inform recommendations that can be provided by hospitals to schools to support adolescent recovery as they return to school following psychiatric hospitalization.

# data[].attributes.body
The morning after I killed myself by Meggie Royer

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ακρόαση άρθρου......

Ως βασικός και καθοριστικός στόχος αυτής της βιβλιογραφικής ανασκόπησης, είναι να αναλύσει κριτικά τη συσχέτιση κατάθλιψης και αυτοκτονίας μέσω ερευνητικών στοιχείων. Στην ανάλυση που ακολουθεί, χρησιμοποιείται και ο δόκιμος στην ελληνόγλωσση βιβλιογραφία όρος "αυτοκτονικότητα" ("suicidality"), ώστε να διακριθεί η αυτοκτονία ως τετελεσμένο συμβάν από τον αυτοκτονικό ιδεασμό και την αυτοκτονική συμπεριφορά.

Η παρούσα εργασία εκφράζει τη διαπίστωση ότι η έρευνα και η πρακτική για τη συσχέτιση κατάθλιψης και αυτοκτονίας εξακολουθεί να βασίζεται στην τέταρτη dsm-IV, και όχι στην τελευταία, αναθεωρημένη πέμπτη έκδοση dsm-V, του συστήματος ταξινόμησης διαγνωστικών κριτηρίων για τις ψυχιατρικές διαταραχές (American Psychiatric Association, 1994; American Psychiatric Association, 2013).

Βάσει της έκδοσης DSM-IVτου 1994, η αυτοκτονία δεν είναι ψυχική διαταραχή με δική της οντότητα, αλλά συνιστά σύμπτωμα του μείζονος καταθλιπτικού επεισοδίου και της Οριακής ή Μεταιχμιακής Διαταραχής Προσωπικότητας (American Psychiatric Association,1994).

Ως απόρροια αυτής της προσέγγισης, η κυρίαρχη τάση στην έρευνα είναι η τυπική συσχέτιση του ποσοστού αυτοκτονιών με το ποσοστό διαταραχών της διάθεσης (Nordströmetal, 1995; Jeon, 2011; Wyattetal, 2015).

Πληθώρα συγκριτικών μελετών έχουν γίνει επ' αυτού, με ανάλυση των ποσοστών αυτοκτονίας σε εθνοτικές ομάδες που σχετίζονται είτε με κατάθλιψη είτε με κατάθλιψη και ήδη υπάρχουσα παθολογία (Oquendoetal 2001; Massie et al, 1994).

Συγκεκριμένα, έχει υποστηριχθεί ότι η έντονη παθολογία σε συνδυασμό με κατάθλιψη αυξάνει τις πιθανότητες να γίνει πράξη ο αυτοκτονικός ιδεασμός, ιδίως όταν η ψυχοπαθολογία συνοδεύεται από αρνητική κριτική και στιγματισμό από τον κοινωνικό περίγυρο, καθώς και όταν εκλείπει η κοινωνική υποστήριξη (Brausch & Decker, 2013).
Στην αντίπερα όχθη , και σε αντίκρουση με το dsm-IV, η αναθεωρημένη έκδοση dsm-V επέφερε μία σημαντική αλλαγή παραδείγματος, με τη χρήση του όρου "Διαταραχή Αυτοκτονικής Συμπεριφοράς" ως διάγνωσης πλέον και όχι ως συμπτώματος, όπως χαρακτηριζόταν στο dsm-IV.
Αυτή η αλλαγή έχει ως αποτέλεσμα, ανάμεσα στα άλλα, την αποσύνδεση της αυτοκτονίας όχι μόνο από την κατάθλιψη, αλλά και από τον αυτοκτονικό ιδεασμό (Oquendoetal, 2014). Περισσότερα γι' αυτό το θέμα θα αναφερθούν παρακάτω.

Ενδείξεις Διαταραχής Αυτοκτονικής Συμπεριφοράς στους Ενήλικες

Βάσει του dsm-V, προτείνονται πέντε κριτήρια που αποτελούν ενδείξεις "Διαταραχής Αυτοκτονικής Συμπεριφοράς":

Tο άτομο έχει επιχειρήσει απόπειρα αυτοκτονίας μέσα στα τελευταία δύο έτη.

Η αυτοτραυματιστική συμπεριφορά δεν περιλαμβάνεται στις προαναφερθείσες απόπειρες.

Η διάγνωση δεν αφορά στην προετοιμασία για απόπειρα αυτοκτονίας ή για αυτοκτονικό ιδεασμό.

Η πράξη δεν έλαβε χώρα εν μέσω διαφοροποιημένης κατάστασης του ψυχισμού, λόγου χάρη ντελίριο ή σύγχυση.

Η πράξη δεν έχει ιδεολογικό, θρησκευτικό ή πολιτικό κίνητρο.

Υπέρ της θετικής συσχέτισης κατάθλιψης και αυτοκτονίας

H αυτοκτονία θεωρείται ότι αποτελεί την πιο επώδυνη κατάληξη της κατάθλιψης (Holmaetal. 2010). H δε αυτοκτονική συμπεριφορά εκδηλώνεται στο πλαίσιο μιας πολυποίκιλης προδιάθεσης, η οποία σχετίζεται με διάφορους παράγοντες: συμπεριφορικούς, κλινικούς, παθολογικούς, βιολογικούς και γνωσιακούς (Mannand Currier, 2008).

Το πρόβλημα είναι ότι η κατάθλιψη είναι νόσος που πολύ συχνά δεν εντοπίζεται, δεν διαγιγνώσκεται και δεν θεραπεύεται σωστά, γεγονός που επηρεάζει άμεσα και τα θύματα αυτοκτονιών που πάσχουν από κατάθλιψη (Rihmer, 2001).

΄Ηδη από το 1970, οι μελετητές έκλιναν στη γενετική σύνδεση αυτοκτονίας και κατάθλιψης (Nielsen&Videbech, 1970). Πιο συγκεκριμένα, τόσο η αυτοκτονία όσο και η αυτοκτονική απόπειρα φαίνεται πως αποτελούν μέρος ενός κληρονομικού κλινικού φαινότυπου, μια και τα ποσοστά αυτοκτονιών εμφανίζονται αυξημένα σε άτομα στην οικογένεια των οποίων υπήρξε μέλος που είχε αυτοχειριαστεί.

Επιπροσθέτως, τα ποσοστά ολοκλήρωσης της πράξης της αυτοκτονίας είναι υψηλά σε άτομα που ανήκουν σε οικογένειες με επίδοξους αυτόχειρες (Brentand Mann, 2005).

Ωστόσο, χρήζει ιδιαίτερης προσοχής σε αυτό το σημείο το ότι, παρά το γεγονός ότι είναι καταγεγραμμένη η κληρονομική προδιάθεση, είναι πιθανό προβλήματα που άπτονται του αυτοκτονικού ιδεασμού ή της αυτοκτονικής συμπεριφοράς να διαφύγουν της προσοχής του ειδικού, κατά τη διάρκεια της κλινικής αξιολόγησης, αποκλειστικό μέλημα του ειδικού είναι, όπως υπαγορεύει το σύστημα DSM-IV, να βρεθούν στοιχεία που παραπέμπουν είτε σε κατάθλιψη/καταθλιπτικό επεισόδιο είτε σε οριακή διαταραχή προσωπικότητας.

Διαβάστε ακόμη στο Psychology.gr, το σχετικό άρθρο: Διαχείριση της αυτοκτονικότητας σε ασθενείς με οριακή διαταραχή προσωπικότητας

Νεκροτομικές μελέτες καταγράφουν ότι περίπου 60% των θυμάτων αυτοκτονίας υπέφεραν από μείζονα καταθλιπτική διαταραχή (Jeon, 2011) αλλά και από άλλες διαταραχές της διάθεσης. Επίσης, εξετάστηκαν άτομα ηλικίας 18 έως 64 ετών τα οποία έπασχαν από μικτή αγχώδη και καταθλιπτική διαταραχή και τα οποία είχαν προβεί σε απόπειρες αυτοκτονίας και βρέθηκε πως χαρακτηρίζονταν από ευερεθιστότητα και ψυχοκινητικό εκνευρισμό- δύο παράγοντες οι οποίοι εν συνδυασμό συνιστούν τον ισχυρότερο δείκτη πρόβλεψης αυτοκτονίας (Balatsetal, 2005; Pompilietal, 2011).

Επιπροσθέτως, αρκετές μελέτες τονίζουν την εξαιρετική υψηλή παρουσία μικτής κατάθλιψης στους επίδοξους αυτόχειρες, ενώ, όσοι είχαν ήδη επιχειρήσει αυτοκτονία, βρίσκονταν στην έξαρση της δεύτερης φάσης διπολικής διαταραχής.

Η συγκριτική μελέτη αυτοκτονικών αποπειρών ανάμεσα σε ασθενείς με διπολική διαταραχή και σε ασθενείς με οξεία καταθλιπτική διαταραχή δείχνει ότι υπάρχει υψηλότερη συσσωρευτική πρόκληση αποπειρών σε ασθενείς με διπολική διαταραχή από ότι σε αυτούς που πάσχουν από μείζονα καταθλιπτική διαταραχή (Holmaetal, 2014).

Αυτό, όμως, δεν φαίνεται να οφείλεται ούτε στη διπολική διαταραχή perse ούτε στις διαφορές της πρόκλησης απόπειρας αυτοκτονίας μεταξύ των δύο παθήσεων, αλλά στο ότι στους διπολικούς ασθενείς οι φάσεις υψηλού ρίσκου διαρκούν περισσότερο.

Η αυτονομία, ο έρωτας, ο πόνος, η ευτυχία και η πνευματικότητα είναι οι πέντε δρόμοι τους οποίους χαράζει ο Μπουκάι στον χάρτη που οδηγεί στην ολοκλήρωση του ανθρώπου. Αποκτήστε από το εξειδικευμένο βιβλιοπωλείο ψυχολογίας, το βιβλίο του Χ.Μπουκάι: Ο δρόμος των δακρύων.

Γι' αυτό το λόγο, η μείωση των φάσεων υψηλού κινδύνου είναι κρίσιμο ζητούμενο για την αποτροπή αυτοκτονικών προσπαθειών. Αυτό κατ' επέκταση σημαίνει ότι και η έρευνα για τη συσχέτιση κατάθλιψης και αυτοκτονικότητας θα πρέπει ομοίως να λαμβάνει υπόψη της τόσο τον παράγοντα της χρονικής διάρκειας (λόγου χάρη, στην έξαρση του επεισοδίου της κατάθλιψης όσο και τις τυχόν χρονικές παραλλαγές του καταθλιπτικού επεισοδίου - κάτι που μέχρι τώρα έχει σποραδικά μόνο επιχειρηθεί, αν και είναι πιθανό να είναι αποφασιστικής σημασίας για το συσσωρευτικό ρίσκο αυτοκτονικών αποπειρών σε ασθενείς με κατάθλιψη (Holmaetal, 2010; Isometsä, 2014).

Ο ψυχοκινητικός εκνευρισμός και η ευερεθιστότητα, η παρορμητικότητα και η χρήση αντικαταθλιπτικών, καθώς επίσης η σωματοποιημένη αγχώδης διαταραχή και η χρήση εξισορροπιστών της διάθεσης θεωρούνται ακριβείς δείκτες πρόβλεψης της αυτοκτονικότητας (Balatsetal, 2005; Pompilietal, 2011).

Ιδιαίτερη, ωστόσο, μνεία θα πρέπει να γίνει στην παράμετρο της παρορμητικότητας, δεδομένου ότι συνιστά τον πιο σημαντικό δείκτη πρόβλεψης, ακόμα και αφού έχουν ελεγχθεί οι κοινωνικοδημογραφικές και κλινικές μεταβλητές (Pompilietal, 2008).

Συν τοις άλλοις, η κυριάρχηση της παρόρμησης φαίνεται να είναι τόσο ισχυρός παράγοντας, ώστε πιθανότατα οδηγεί στην κατάρρευση της συμπεριφορικής αναστολής που συνήθως επιφέρει η κατάθλιψη, δεικνύοντας στον άνθρωπο να προβεί από την ιδέα της αυτοκτονίας στην πράξη , οπότε και να την υλοποιήσει τελικώς (Paykel&Dienelt, 1971). Μαζί με το αίσθημα της απελπισίας - που μπορεί να έχει πυροδοτηθεί από δυσκολίες της παιδικής ηλικίας ή από πρόσφατες ατυχίες στη ζωή του ασθενούς - η παρόρμηση, και ενίοτε η επιθετικότητα (δεν είναι επιθετικοί όλοι οι επίδοξοι αυτόχειρες), δεν έχει τύχει της απαραίτητης διερεύνησης και έτσι καθίσταται δυσκολότερη η κατανόηση του τρόπου σκέψης πίσω από την αυτοκτονικότητα και το σχεδιασμό της πράξης της αυτοκτονίας.
Αναφορικά με τη χρήση αντικαταθλιπτικών φαρμάκων, η επισκόπηση της βιβλιογραφίας τάσσεται υπέρ της θέσης ότι αυτά συνιστούν από τους πιο σημαντικούς παράγοντες στη μείωση του ποσοστού των αυτοκτονιών (Pompilietal, 2010).
Υπέρ της αρνητικής συσχέτισης κατάθλιψης και αυτοκτονίας

Παρά το γεγονός ότι η κατάθλιψη εμπεριέχει την επιθυμία για τερματισμό της ζωής, πρόσφατη επανεκτίμηση αυτής της άποψης καθιστά σαφές ότι μόνο μία μειονότητα ασθενών με κατάθλιψη οδηγούνται τελικά στην αυτοκτονία, ενώ παράλληλα ένας μεγάλος αριθμός ασθενών με μείζονα κατάθλιψη δεν σκέφτονται καθόλου το ενδεχόμενο της αυτοκτονίας (Bostwick&Pankratz, 2000).

Ανάλογα συμπεράσματα προκύπτουν και από την παρατήρηση ασθενών με ψυχιατρικές παθήσεις οι οποίες τυπικά σχετίζονται με υψηλό κίνδυνο αυτοκτονικής συμπεριφοράς. Επί παραδείγματι, μελέτες στον γενικό πληθυσμό κατέγραψαν ότι μόλις το 29% των ασθενών που ενέπιπταν στα κριτήρια της διπολικής διαταραχής παρουσίαζαν ιστορικό αυτοκτονικών αποπειρών, ενώ στο 10% των ατόμων που προέβησαν στην αυτοκτονική πράξη στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν βρέθηκε ταυτοποιημένη ψυχική διαταραχή (Oquendo&Garcia, 2014). Πρόκειται για ευρήματα που δείχνουν ότι η αυτοκτονική συμπεριφορά δεν συνιστά εγγενή μορφή κάποιας συγκεκριμένης ψυχιατρικής διαταραχής.

Έρευνα στην Ελλάδα

Σε ένα μεγάλο δείγμα του πληθυσμού της Ελλάδας, και στο διάστημα 2009 ως 2011, η κατάθλιψη φαίνεται να συνδέεται τόσο με αυτοκτονικό ιδεασμό όσο και με καταγεγραμμένες απόπειρες αυτοκτονίας.

Το γεγονός αυτό φαίνεται να σχετίζεται με κοινωνικο-οικονομικούς παράγοντες, ιδίως με την ανεργία και το οικονομικό στρες, καθώς επίσης και με χαμηλά επίπεδα διαπροσωπικής εμπιστοσύνης (Economouetal, 2013). Υπό αυτή την έννοια, φαίνεται ότι ο συσχετισμός αυτοκτονικότητας και κατάθλιψης επιτείνεται σημαντικά από το γενικότερο πολιτισμικό και κοινωνικο-οικονομικό πλαίσιο.

Eπίλογος

H σύνδεση της κατάθλιψης με την αυτοκτονία αποτελεί μείζον θέμα στην ιατρική κοινότητα, εξού και η πληθώρα των μελετών όχι μόνο για τη σχέση της κατάθλιψης perse με την αυτοκτονία, αλλά και γενικότερα για τη συσχέτιση της κατάθλιψης (και των συγκείμενων αυτής παραγόντων) με την αυτοκτονικότητα.

Δεδομένης της πολυπαραγοντικότητας τόσο της κατάθλιψης όσο και της αυτοκτονίας, αλλά και των διαγνωστικών εργαλείων που ακολουθούνται ή προτείνονται για την αυτοκτονικότητα εν γένει, η συσχέτιση της κατάθλιψης και της αυτοκτονίας χρήζει περαιτέρω έρευνας και φαίνεται ότι είναι ένας χώρος όπου η ψυχοθεραπεία και η νευροεπιστήμη συναντώνται.

BΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ
American Psychiatric Association. Diagnostic and statistical manual of mental disorders: DSM-
IV. (1994). Washington (DC):American Psychiatric Publishing.
American Psychiatric Association. Diagnostic and Statistical Manual of Mental DisordersDSM
-V. (2013) Washington (DC): American Psychiatric Publishing.
Bostwick, J. M., &Pankratz, V. S. (2000). 'Affective Disorders and Suicide Risk: A
Reexamination'. American Journal of Psychiatry,157 (12), 1925-1932. doi:10.1176/appi.ajp.157.12.1925
Brausch, A.M, and Decker, K.M. (2014). 'Self-esteem and social support as moderators of
depression, body image, and disordered eating for suicidal ideation in adolescents'. Jοurnal of Abnormal Child Psychology. 42(5):779-89. Ανακτήθηκε στις 20/11/2020 από doi: 10.1007/s10802-013-9822-0.
Brent, D. A., & Mann, J. J. (2005). 'Family genetic studies, suicide, and suicidal behavior'.
American Journal of Medical Genetics Part C: Seminars in Medical Genetics, 133C(1), 13-24. Ανακτήθηκε στις 20/4/2022 https://doi.org/10.1002/ajmg.c.30042

Economou M, Madianos M, Peppou LE, Theleritis C, Patelakis A, Stefanis C. (2013). 'Suicidal
ideation and reported suicide attempts in Greece during the economic crisis'. World Psychiatry. 12(1):53-9.Ανακτήθηκε στις 20/4/2022 από:doi: 10.1002/wps.20016.
Holma, K. M., Haukka, J., Suominen, K., Valtonen, H. M., Mantere, O., Melartin, T. K., Sokero,
T. P., Oquendo, M. A., &Isometsä, E. T. (2014). 'Differences in incidence of suicide attempts between bipolar I and II disorders and major depressive disorder'. Bipolar Disorders, 16(6), 652-661.Ανακτήθηκε στις 20/4/2022 https://doi.org/10.1111/bdi.12195
Holma, K. M., Melartin, T. K., Haukka, J., Holma, I. A. K., Sokero, T. P., &Isometsä, E. T. (2010). "Incidence and Predictors of Suicide Attempts in DSM-IV Major Depressive Disorder: A Five-Year Prospective Study". American Journal of Psychiatry, 167(7), 801-808. Ανακτήθηκε στις 18/4/2022 από https://doi.org/10.1176/appi.ajp.2010.09050627
Isometsä, E. (2014). "Suicidal behaviour in mood disorders--who, when, and why?"Canadian
journal of psychiatry. Revue canadienne de psychiatrie, 59(3), 120-130. Ανακτήθηκε στις 20/4/2022 από https://doi.org/10.1177/070674371405900303
Jeon, H. J., (2011). "Depression and Suicide". Journal of the Korean Medical Association
54(4):370.
Juel-Nielsen, N., &Videbech, T. (1970). 'A Twin Study of Suicide'. ActaGeneticaeMedicae et Gemellologiae, 19(1-2), 307-310. Ανακτήθηκε στις 27/4/2022 https://doi.org/10.1017/s1120962300025774

Mann, J, J, Currier, D. (2008). "Suicide and attempted suicide", στοThe Medical Basis of
Psychiatry.Fatemi, S.H, ClaytonP.J, editors; pp. 561-76.
Nordström, P., Åsberg, M., Åberg‐Wistedt, A. and Nordin, C. (1995). "Attempted suicide predicts suicide risk in mood disorders". Acta Psychiatrica Scandinavica, 92: 345-350. Ανακτήθηκε στις 26/4/2022 από https://doi.org/10.1111/j.1600-0447.1995.tb09595.x
Obegi, J.(2019). "Is suicidality a mental disorder? Applying DSM-5 guidelines for new
Diagnoses",Death Studies. Ανακτήθηκε στις 29/4/2022 από
DOI: 10.1080/07481187.2019.1671546
Oquendo, M. A., Baca-García, E., Mann, J. J., &Giner, J. (2008). "Issues for DSM-V: suicidal
behavior as a separate diagnosis on a separate axis". The American journal of psychiatry, 165(11), 1383-1384. Ανακτήθηκε στις 23/4/2022 από:
https://doi.org/10.1176/appi.ajp.2008.08020281
Oquendo, M.A, Ellis, SP, Greenwald, S., Malone, K.M, Weissman, MM, Mann, J. (2001). "Ethnic and sex differences in suicide rates relative to major depression in the United States." Am J Psychiatry. 158 (10):1652-8. Ανακτήθηκε στις 15/4/2022 από doi: 10.1176/appi.ajp.158.10.1652.
Oquendo, M. A., & Baca-Garcia, E. (2014). "Suicidal behavior disorder as a diagnostic entity in the DSM-5 classification system: advantages outweigh limitations". World psychiatry: official journal of the World Psychiatric Association (WPA), 13(2), 128-130. Ανακτήθηκε στις 22/4/2022 από : https://doi.org/10.1002/wps.20116
Paykel, E. S., &Dienelt, M. N. (1971). "Suicide attempts following acute depression". Journal of
Nervous and Mental Disease, 153(4), 234-243. Ανακτήθηκε στις 5/5/2022 από https://doi.org/10.1097/00005053-197110000-00002
Pompili, M., Innamorati, M., Raja, M., Falcone, I., Ducci, G., Angeletti, G., Lester, D., Girardi,
P., Tatarelli, R., & De Pisa, E. (2008). "Suicide risk in depression and bipolar disorder: Do impulsiveness-aggressiveness and pharmacotherapy predict suicidal intent?". Neuropsychiatric disease and treatment, 4(1), 247-255.Ανακτήθηκε στις 5/5/2022 από https://doi.org/10.2147/ndt.s2192.
Pompili, M., Serafini, G., Innamorati, M., Ambrosi, E., Giordano, G., Girardi, P., Tatarelli, R., &
Lester, D. (2010). "Antidepressants and Suicide Risk: A Comprehensive Overview". Pharmaceuticals 3(9), 2861-2883. Ανακτήθηκε στις 7/5/2022 από https://doi.org/10.3390/ph3092861
Pompili, M. (2019). Critical appraisal of major depression with suicidal ideation. Ann Gen
Psychiatry18,7. Ανακτήθηκε στις 15/4/2022 από https://doi.org/10.1186/s12991-019-0232-8
Rihmer, Z. (2001). "Can better recognition and treatment of depression reduce suicide rates? A
brief review". European Psychiatry, 16(7), 406-409. Ανακτήθηκε στις 26/4/2022 από https://doi.org/10.1016/s0924-9338 (01)00598-3.
Sokero, T.P, Melartin, T.K, Rytsälä, HJ, Leskelä US, Lestelä-Mielonen PS, Isometsä E. (2005).
"Prospective studyofrisk factorsforattempted suicide among patientswithDSM-IV major depressive disorder". Br J Psychiatry. 186: 314-8.
Wyatt, L. C., Ung, T., Park, R., Kwon, S. C., & Trinh-Shevrin, C. (2015). "Risk Factors of Suicide and Depression among Asian American, Native Hawaiian, and Pacific Islander Youth: A Systematic Literature Review". Journal of health care for the poor and underserved, 26(2 Suppl), 191-237. Ανακτήθηκε στις 9/5/2022 από : https://doi.org/10.1353/hpu.2015.0059

Πτυχιούχος Ψυχολογίας και Παιδαγωγός Προσχολικής Ηλικίας. Ειδικευμένη στη Συμβουλευτική, με Ειδικότητα στην Παιδοψυχολογία. Κάτοχος Μεταπτυχιακού Διπλώματος στις Κοινωνικές και Ανθρωπιστικές Επιστήμες με κατεύθυνση Θεωρίες Παιδαγωγικών και Εκπαίδευσης και Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου (Μaster) στην Εκπαιδευτική Ηγεσία και Πολιτική.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
αυτοκτονικότητα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
αυτοκτονικός ιδεασμός

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
διπολική διαταραχή

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
οριακή προσωπικότητα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
μεταιχμιακή διαταραχή

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
διαταραχές διάθεσης

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ψυχοπαθολογία

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Ειρήνη Παπαγιάννη

# data[].attributes.attachment_link.title
Η Σχέση μεταξύ της Κατάθλιψης και της Αυτοκτονίας

# data[].attributes.attachment_link.description
Ως βασικός και καθοριστικός στόχος αυτής της βιβλιογραφικής ανασκόπησης, είναι να αναλύσει κριτικά τη συσχέτιση κατάθλιψης και αυτοκτονίας μέσω ερευνητικών στοιχείων. Στην ανάλυση που ακολουθεί, χρησι

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Από τότε που οι κόρες μου πήγαν δημοτικό, παρακολουθώ έναν καταπληκτικό θεσμό που υπάρχει στο σχολείο τους, που είναι η υιοθεσία των παιδιών της Πρώτης δημοτικού από τα παιδιά της Έκτης. Το έζησα ως μαμά παιδιών Πρώτης, και να που έφτασε η στιγμή που θα γράψω αναλυτικότερα για το θέμα, μια και πλέον έχω ολοκληρωμένη την εικόνα της διαδικασίας. Η Εβελίνα που φέτος πηγαίνει Έκτη, μόλις υιοθέτησε το δικό της πρωτάκι!

Λίγα λόγια για τον θεσμό

Κάθε πρωτάκι του σχολείου, υιοθετείται στην αρχή της χρονιάς από ένα εκτάκι. Το εκτάκι αναλαμβάνει να το προστατεύει, να το καθοδηγεί και να το βοηθάει καθ' όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Έτσι το πρωτάκι ξέρει ότι μπορεί να απευθυνθεί και κάπου αλλού εκτός από τους δασκάλους του για οτιδήποτε το απασχολεί. Και τα εκτάκια κρατούν συνεχώς τα μάτια τους ανοιχτά για οτιδήποτε μπορεί να χρειαστούν τα πρωτάκια τους. Δεν γνωρίζω πριν από πόσα χρόνια μπήκε σε εφαρμογή αυτός ο θεσμός στο σχολείο, ούτε ποιος τον σκέφτηκε, εκείνο όμως που βλέπω είναι ότι χρόνο με τον χρόνο αναβαθμίζεται και λειτουργούν όλα με αριστουργηματικό τρόπο.

Περισσότερες λεπτομέρειες

Λίγες περισσότερες λεπτομέρειες, για το πώς λειτουργεί: Κατ' αρχήν τα παιδιά της Έκτης γνωρίζουν ήδη την αξία του θεσμού, μια και τον έχουν ζήσει ως πρωτάκια αλλά η δασκάλα τους τους μιλάει περισσότερο για αυτόν και τους εξηγεί τις λεπτομέρειες της διαδικασίας. Αντίστοιχα οι δασκάλες της πρώτης μιλάνε στα πρωτάκια τους για το τι θα συμβεί.

Ο τρόπος που γίνεται η σύνδεση μεταξύ παιδιών: Το Στ1 υιοθετεί παιδιά από το Α1, το Στ2 από από το Α2 κλπ κλπ. Δηλαδή τα τμήματα γίνονται ζευγαράκια.

Η πρώτη επαφή των παιδιών της έκτης με τα παιδιά της πρώτης γίνεται στο προαύλιο, με την επίβλεψη των εκπαιδευτικών της Φυσικής Αγωγής. Πιο συγκεκριμένα να τι έγινε την προηγούμενη εβδομάδα όπως μου τα διηγήθηκε η Εβελίνα: Τα δυο τμήματα κανόνισαν να κάνουν μια μέρα κοινή ώρα γυμναστική. Οι δυο γυμνάστριες των τμημάτων συνεργάστηκαν ώστε τα παιδιά να παίξουν παιχνίδια γνωριμίας. Εκτάκια και πρωτάκια έπαιζαν μαζί σε ζευγαράκια. Π.χ. έτρεχαν χέρι-χέρι, τα πρωτάκια πέρναγαν κάτω από τα πόδια των παιδιών της Έκτης, κλπ κλπ. Μετά από τα παιχνίδια, τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να μιλήσουν και να γνωριστούν. Ο στόχος της πρώτης συνάντησης ήταν να σπάσει ο πάγος, να γίνει μια πρώτη γνωριμία και τα παιδιά να δουν ότι μπορούν να συνεργαστούν και να διασκεδάσουν μαζί, ανεξάρτητα από ηλικία.

Η πρώτη επαφή των παιδιών της έκτης με τα παιδιά της πρώτης γίνεται στο προαύλιο, με την επίβλεψη των εκπαιδευτικών της Φυσικής Αγωγής.

Παρ' όλο που σε αυτή την πρώτη συνάντηση δεν καθορίστηκαν τα τελικά ζευγαράκια, η Εβελίνα ήρθε πολύ κοντά με ένα κορίτσι, το οποίο ήλπιζε να υιοθετήσει. Αυτό ήταν μεγάλη νίκη καθώς από την αρχή της σχολικής χρονιάς μου έλεγε: "Ελπίζω να μου τύχει αγόρι. Ελπίζω να μου τύχει αγόρι". Φοβόταν μην της τύχει κάποιο κορίτσι που να του αρέσουν οι πριγκίπισσες και τα κοριτσίστικα, γιατί σε αυτή την περίπτωση δε θα είχαν κοινά. Το κορίτσι όμως αυτό είχε έναν μεγάλο αδελφό και αγαπούσε επίσης τα αγαπημένα της ίδιας Χελωνονιντζάκια. Ενθουσιάστηκε τόσο με το κορίτσι που μου είπε: "Ήταν εγώ σε πρωτάκι!" Και πρόσθεσε "Μιλούσε ακατάπαυστα!"

Η δεύτερη επαφή, ήταν η πιο επίσημη και έγινε υπό την επίβλεψη των δασκάλων. Τα εκτάκια πήγαν "επίσημη επίσκεψη" στην Πρώτη, με σκοπό να ολοκληρωθεί η διαδικασία της υιοθεσίας, που γίνεται με κλήρωση. Τα παιδιά της Έκτης πήγαν με γεμάτα χέρια. Είχαν φτιάξει χάρτινα καραβάκια που είχαν γεμίσει με λιχουδιές, και τα πρόσφεραν στα παιδιά της Πρώτης. Στη συνέχεια έγινε η κλήρωση. Το κάθε πρωτάκι με τη σειρά, τραβούσε ένα χαρτάκι με το όνομα ενός παιδιού της Έκτης. Ανάλογα με τον αριθμό των παιδιών γίνονται και οι απαραίτητες προσαρμογές. Π.χ. μπορεί ένα πρωτάκι να υιοθετηθεί από δύο εκτάκια (σε περίπτωση που τα εκτάκια είναι περισσότερα στον αριθμό). Στην Εβελίνα έτυχε τελικά στην κλήρωση αγόρι!

Μετά την κλήρωση, τα Εκτάκια παρουσίασαν στα Πρωτάκια ένα απλό χορευτικό που είχαν ετοιμάσει και στη συνέχεια όλοι μαζί βγήκαν στο προαύλιο για περισσότερο παιχνίδι και γνωριμία.

Και όπως στην αρχή της χρονιάς τα εκτάκια υποδέχτηκαν τα πρωτάκια στο σχολείο τους, έρχεται η στιγμή που οι ρόλοι αντιστρέφονται. Τα πρωτάκια αποχαιρετούν τα εκτάκια, καθώς αυτά ετοιμάζονται να πετάξουν προς το σχολείο των μεγάλων, το γυμνάσιο.

Κάποιες επιπλέον σκέψεις

Είμαστε ακόμα στην αρχή της σχολικής χρονιάς και καθώς θα ζω από κοντά τη διαδικασία της υιοθεσίας θα γράφω περισσότερες σκέψεις, αλλά κάτι που ήδη βλέπω και μου αρέσει πολύ είναι τη δυναμική που αναπτύσσεται όχι μόνο μεταξύ του παιδιού της Έκτης και του παιδιού της Πρώτης, αλλά και της παρέας του παιδιού της Έκτης με τα υιοθετημένα πρωτάκια. Για παράδειγμα: Η Εβελίνα κάνει στενή παρέα με 4-5 παιδιά από την τάξη της. Ε λοιπόν, έχει γνωρίσει τα πρωτάκια τους και τα θεωρεί και "δικά της παιδιά". Δηλαδή αν ποτέ δει κάποιο πρωτάκι από αυτά να χρειάζεται κάτι, θα το θεωρήσει υποχρέωσή της να βοηθήσει!

Επιπλέον συμφώνησε με το συμμαθητή της που υιοθέτησε εκείνο το κορίτσι που είχε αρχικά συμπαθήσει να τον βοηθάει στην υιοθεσία. Να φροντίζουν δηλαδή και οι δύο μαζί το κορίτσι αλλά και εκείνος να τη βοηθάει στην υιοθεσία του δικού της αγοριού. Έχουν δηλαδή αρχίσει ήδη να δημιουργούνται δεσμοί και πλέγματα αλληλοβοήθειας.

Τους φαντάζομαι να περπατούν πλάι-πλάι. Στα μάτια του η Εβελίνα θα μοιάζει γίγαντας. Στα μάτια της θα μοιάζει "μικροσκοπικός". Μικροσκοπικός μικρός μαθητής, αλλά όχι απροστάτευτος. Έχει πλέον στη διάθεσή του μία γιγάντια αγκαλιά που τον έχει υιοθετήσει.

Αποχαιρετισμός

Αν και δεν ξέρω ακόμα τι ακριβώς θα συμβεί φέτος στον αποχαιρετισμό, έχω βρεθεί σε γιορτές λήξης από άλλες χρονιές και πάντα μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές είναι όταν έρχεται η στιγμή για την κοινή εμφάνιση της Πρώτης και της Έκτης. Τα ζευγαράκια μπαίνουν χέρι χέρι και παρουσιάζουν πάντα κάτι μαζί. Μπορεί να τραγουδήσουν, μπορεί να χορέψουν, μπορεί να παίξουν κάποιο παιχνίδι. Κάθε χρονιά δεν είναι ίδια, πάντα κάτι αλλάζει, αλλά ο αποχαιρετισμός είναι πάντα συγκινητικός. Έχει αγκαλιές, λουλούδια και δάκρυα - πολλές φορές και από τους γονείς.

Και όπως στην αρχή της χρονιάς τα εκτάκια υποδέχτηκαν τα πρωτάκια στο σχολείο τους, έρχεται η στιγμή που οι ρόλοι αντιστρέφονται. Τα πρωτάκια αποχαιρετούν τα εκτάκια, καθώς αυτά ετοιμάζονται να πετάξουν προς το σχολείο των μεγάλων, το γυμνάσιο.

Την επόμενη μέρα της υιοθεσίας η Εβελίνα πήρε από το σπίτι ένα περιοδικό που είχε διπλό και το χάρισε στο πρωτάκι της. Εκείνο δεν ξέρει ακόμα να διαβάζει, αλλά καθόταν λέει στο διάλειμμα και το ξεφύλλιζε και προσπαθούσε να συλλαβίσει. Και αλίμονο αν κάποιος κατά τη διάρκεια της χρονιάς τολμήσει και το ενοχλήσει. Θα έχει να κάνει μαζί της!

Τους φαντάζομαι να περπατούν πλάι-πλάι. Στα μάτια του η Εβελίνα θα μοιάζει γίγαντας. Στα μάτια της θα μοιάζει "μικροσκοπικός". Μικροσκοπικός μικρός μαθητής, αλλά όχι απροστάτευτος. Έχει πλέον στη διάθεσή του μία γιγάντια αγκαλιά που τον έχει υιοθετήσει.

Και όλα αυτά από μια απλή ιδέα. Οι απλές ιδέες όμως, κάνουν τη ζωή ομορφότερη.

Πηγή : aspaonline.gr

# data[].attributes.attachment_link.title
Εκτάκια υιοθετούν πρωτάκια: Ένας θεσμός σε ελληνικό σχολείο που συγκινεί και εμπνέει - FollowGreece.com

# data[].attributes.attachment_link.description
Από τότε που οι κόρες μου πήγαν δημοτικό, παρακολουθώ έναν καταπληκτικό θεσμό που υπάρχει στο σχολείο τους, που είναι η υιοθεσία των παιδιών της Πρώτης δημοτικού από τα παιδιά της Έκτης. Το έζησα ως μαμά παιδιών Πρώτης, και να που έφτασε η στιγμή που θα γράψω αναλυτικότερα για το θέμα, μια και πλέον έχω ολοκληρωμένη την εικόνα της διαδικασίας.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Abstract

In Germany in the year 2017, 184 adolescents and young adults between 15 and 20 years of age took their own lives. A further 28 persons who committed suicide were 10 to 15 years old ( 1). In absolute terms, suicide in the age group 10-20 years (212 cases in 2017) is rarer than in older adults (e.g., 50-60 years: 1958 cases in 2017). The danger should not be underestimated, however; suicidal thoughts and suicide attempts are common among adolescents. In German school samples, 36.4-39.4% of the students questioned reported suicidal thoughts and 6.5-9.0% had made at least one suicide attempt ( 2, 3). The findings did not differ significantly from those in a population of school students in the USA ( 2). In a German study, 25.6% of a group of 13- to 25-year-olds receiving inpatient psychiatric treatment reported a suicide attempt in the past ( 4). Suicidality thus occurs in young people with and without underlying psychiatric illness.

Although not every case constitutes acute self-endangerment or a psychiatric emergency, it is vital to provide professional care to those seeking help. Basic familiarity with how best to manage risk groups is relevant not only for specialized psychiatric personnel, but also for all members of the medical, therapeutic, nursing, and teaching professions who work with children and adolescents.

Method

This review of suicidality in childhood and adolescence is based on a survey of the literature in PubMed/PsycINFO in April 2019 using the search terms "suicidality", "suicidal*", and "suicide." Furthermore, a number of textbooks published between 1991 and 2017 were scrutinized. We focus on the definition, epidemiology, etiology, risk factors, diagnosis, and guideline-oriented treatment of suicidality in childhood and adolescence.

Definition

The term suicidality embraces suicidal thoughts, plans, and actions, suicide attempts, and completed suicide ( 5). The spectrum of suicidal thoughts among the young is broad, ranging from occasionally thinking that life is no longer worth living to actively considering suicide ( 5, 6). A suicide plan exists when the young person has already decided on concrete methods ( 7). A suicide attempt is any self-initiated behavior which, at the time of action, is designed to lead to death ( 8). This means, for example, that the intake of substances that an adult would not consider harmful (e.g., large amounts of contraceptive pills) in the expectation of a fatal outcome also counts as a suicide attempt. Self-harming actions not intended to end in death must be distinguished from suicidality ( 9). Such actions include, for instance, tests of courage and-relatively widespread among minors-non-suicidal self-injury (NSSI), which frequently serves to regulate aversive emotional states ( 10). Tragic deaths such as those resulting from psychotic misconceptions or organ failure in anorexia nervosa without the intention of dying do not count as suicide ( 9). However, it may be difficult to classify individual deaths as suicide or otherwise.

The different degrees of severity of suicide attempts are described in Box 1 ( 9). This classification of severity is, however, controversial, as a strong wish to die may underlie an objectively non-life-threatening action ( 9). Seven percent of adolescents who undergo medical treatment after a suicide attempt, regardless of its severity, try to kill themselves again. Among those who have already made two or more suicide attempts, 24% try again ( 11).

Epidemiology

According to the World Health Organization (WHO), suicide is one of the greatest health problems worldwide ( 12). In western countries, suicide is the second or third most common cause of death in adolescence ( 13). The suicide statistics in Germany follow the "Hungarian" pattern, i.e., the rate of suicide is much higher in old age than in youth ( 14). In 2017, men accounted for 76% of suicides in Germany ( 1). In contrast to completed suicides, girls and young women (14-24 years) are overrepresented with regard to suicidal thoughts (odds ratio [OR] = 1.7; p <0.001) and suicide attempts (OR = 1.7; p <0.5) ( 15). A Swiss study of suicidal minors found that more boys than girls killed themselves. The boys used "hard" methods (e.g., hanging) significantly more often than the girls ( 16). A German study in adults came to similar conclusions ( 17).

Considering male and female suicide attempts together, the most frequently used method is poisoning with drugs (67.7%). However, this method was associated with the lowest rate of death in the aforementioned study in Switzerland (4.7% versus 77.9% for guns, 77.1% for hanging, etc.) ( 16). Suicide attempts and completed suicide are extremely rare in younger children (no cases of suicide in children <10 years in Germany in 2017), who do not usually possess the cognitive maturity required for the preparation of a "successful" suicide attempt ( 1).

Etiology and risk factors

Adolescents in suicidal crises perceive their room for maneuver as extremely limited. The notion that they can decide whether to live or die can have a temporary liberating effect. The "presuicidal syndrome" described by Ringel in 1953 ( 18) refers to a possible suicidal decision chain and defines various components, including inhibited aggression turned against the self. Many young people in suicidal crises are ambivalent to the last ( 19). Although their actions are intended to end their life, they are actually striving for another life ( 5). According to Joiner, the interaction of the following three factors represents a risk constellation for suicide ( 20):

Particular warning signs may point to the development of suicidality in minors ( Box 2) ( 21, 22). However, few suicides are planned carefully far in advance. Especially young people are prone to act impulsively ( 5).

BOX 2

Sudden change in behavior

Unusual preoccupation with dying or death

Giving away personal possessions

Symptoms of depression, basic unhappiness

Mood fluctuation, elevated emotional lability

Distinct feelings of guilt and self-reproach

Expression of altruistic ideas of suicide or self-sacrifice

Severe sleep disturbances

Recent experience of loss

Acute or chronic traumatization

Mental illness: in particular, depressive disorder and bipolar disorders, acute psychotic disorder (especially with imperative acoustic hallucinations), post-traumatic stress disorder ( 23), dependency diseases, bulimia nervosa, attention deficit/hyperactivity disorder, anxiety disorders, disordered social behavior with elevated impulsiveness, personality disorders with elevated impulsiveness, delinquency ( 22, 31, 32)

Suicidal behavior in the family ( 25) and among friends ( 33)

Conflict, separation, or divorce of parents, loss of a parent, or a history of sexual abuse/maltreatment ( 24, 34)

Chronic organic illness and physical disability ( 22)

* We have attempted to list the risk factors in order of importance. In clinical practice, the number of risk factors and one's situative assessment of acute suicidality are crucial in determining the degree of danger and deciding on the appropriate preventive measures.

One risk group is adolescents with mental illness; they have a 3- to 12-fold higher risk of suicide ( 22). In acute intoxication, the substance-related reduction in critical faculties and weakening of inhibition increase the suicide risk. In adolescents with borderline personality development disorders, chronic or repetitive suicidality may be a component part of the syndrome ( 22). A German/Swiss study of adolescents and young adults showed that 93.4% of suicide attempts in this population were preceded by post-traumatic stress disorder. The authors concluded that these attempts at suicide might have been prevented by adequate treatment of the post-traumatic stress disorder ( 23). Young people with NSSI are more likely to have suicidal thoughts (OR = 2.95) ( 24) and to attempt to kill themselves (hazard ratio [HR] = 2.00) ( 25). Mobbing also increases the risk of suicide (OR = 2.21; p <0.05) ( 26, 27). Previous suicide attempts constitute one of the most important predictors of completed suicide ( 28, 29). However, the low sensitivity and specificity of the risk factors makes it difficult to predict future suicidal behavior ( 30).

Additional risks, particularly to minors, may arise from social media and internet use ( box 3).

BOX 3

Suicidality comes to the attention of children and adolescents not so much through journalism as through frequently deficient internet-based communication. Particularly the young are susceptible to imitation effects. One of a number of exhaustive reading lists on this topic was provided by the German Society for Prevention of Suicide ( Deutsche Gesellschaft für Suizidprävention) in 2006 ( 37). An example of the responsibilities media have and the different ways they deal with them was provided by the "Blue Whale Challenge"-a web-based "test of courage" comprising a series of 50 tasks. Participants were encouraged to perform risky and/or self-harming acts of increasing intensity, the last of them being suicide. The existence of the Blue Whale Challenge remains controversial, but it was discussed in media worldwide ( 38).

Children and adolescents in suicidal crises may be endangered by offensive posts on social media or websites providing concrete information on how to obtain the means of committing suicide. Critics emphasize that hopelessness can be reinforced and at the same time the seeking of professional help can be hindered ( 39). On the other hand, those looking for assistance online can encounter not only condemnation, but also sympathy. The communication-sometimes anonymously-of feelings and fantasies can relieve the pressure to perform suicidal acts and open a path towards controlled and protected contact with other people ( 39). One positive example of web-based suicide prevention is the information platform www.klicksafe.de, a European Union initiative for higher safety on the internet. This website offers advice for parents and teachers on how to deal with suicidal pronouncements on the internet and in concrete risk situations ( 40). A second positive example is the "U25" e-mail counseling service of the charity Caritas, where young people in suicidal crises are advised anonymously and free of charge by "peers," i.e., professionally trained counselors of their own age ( e1). Comprehensive evidence for the efficacy of the different internet-based interventions for suicide prevention and the promotion of resilience has yet to be provided.

The risks that may arise from prescription of psychopharmaceuticals for treatment of acute and chronic suicidality in adolescents have been the subject of debate ever since the health authorities in the USA issued a warning in 2003 ( e2). Selective serotonin reuptake inhibitors (SSRI) have been claimed to lead to behavioral activation in adolescents with suicidal thoughts ( e3, e4). Although a meta-analysis of patient data from the year 2016 found no significant difference in the incidence of suicidal thoughts or suicidal acts between antidepressants and placebo, suicidal thoughts/acts occurred around twice as often in patients given the antidepressants duloxetine, fluoxetine, paroxetine, sertraline, and venlafaxine (3.0% versus 1.1%, OR = 2.39) ( e4). However, the data on children and adolescents came from only 11 selected studies (n = 2223). Moreover, suicidal thoughts/acts were not associated with higher mortality for antidepressants than for placebo. In contrast, a network analysis published in 2016 that embraced 3 times as many studies (N = 34) and 2.4 times as many patients (n = 5260) demonstrated no relevantly elevated suicide risk for children and adolescents taking antidepressants ( e5). Suicidal thoughts/acts occurred in 0-13% of the randomized children and adolescents with 14 different antidepressants and in 0-14% with placebo. Only the administration of venlafaxine was associated with a significantly higher likelihood of suicidal thoughts/acts than with placebo (4.3% versus 0%)-also than with other antidepressants (duloxetine, fluoxetine, escitalopram, imipramine, paroxetine), all of which were comparable with placebo. Since some other antidepressants were associated with numerically non-significant increases in suicidal thoughts/acts, however, caution is advised, and patients should be monitored particularly closely in the early stages of treatment.

Diagnosis

The initial care of patients in a suicidal crisis or following a suicide attempt often takes place at non-psychiatric hospitals/community facilities. Apart from initiating whatever somatic measures are necessary (e.g., detoxication) the treating physician must take care that the patient performs no (more) self-harming acts ( 9). The patient should always be questioned about suicidality after a suicide attempt or if suicidality is suspected. Depending on the local structures, a suitable expert should be asked to assess the danger of suicide and make recommendations for the patient's further treatment. This consultation is urgent if acute suicidality cannot be confidently excluded. The suicide risk is always assessed by means of a personal conversation in a clinical setting. Analysis of the patient's situation with regard to stress in the family, at school, or in their social life is essential. An atmosphere of openness and acceptance is decisive for a successful conversation. Structured interviews such as the Self-Injurious Thoughts and Behavior Interview ( e6)-the German version of which has been validated in a clinical sample (e7, including a link to the downloadable questionnaire)-may help to avoid overlooking any crucial aspects. However, they can never replace direct clinical evaluation. Suicidality is never triggered or reinforced by professional, anxiety-free questioning ( e8). Indeed, most suicidal patients are relieved to be able to discuss this taboo, shame-/guilt-laden topic. Whenever possible, the patient's statements should be verified or supplemented by a third person ( 9). Questions designed to elicit information important for clinical assessment are listed in Box 4.

BOX 4

Have there been previous suicide attempts? If so, how purposeful and dangerous were they? How high was the likelihood of discovery and rescue?

Is there a family history of completed suicide?

Are there any underlying mental illnesses? If so, what are they? Are they being adequately treated?

How concrete are the suicidal thoughts? Were preparations made? If so, what were they?

Does the patient exhibit any other self-harming behavior? If so, what? How often? When was the last time?

Has there been a suicide in the patient's social circle? If so, when? How close/important was the person concerned?

Is there a chronic/painful underlying disease?

Does the patient lack plans for the future or display hopelessness?

Is the suicidality linked with acute trauma? If so, how long ago did the traumatic event occur?

Is the causal conflict or trigger factor still present?

Is the patient socially isolated?

Can distancing from suicide be achieved during the conversation?

Does the patient have access to fatal means of suicide (e.g., medications, guns)?

Can a credible no-harm agreement be achieved?

In exploration of suicidality the conversation always covers the patient's history and includes the psychopathological findings ( 9). The differential diagnosis of NSSI has to be ruled out ( 9). In many patients repetitive NSSI (>5 times/year) is not an expression of suicidality, but these patients nevertheless have an elevated risk of suicide ( 10). In this context, Joiner speaks of the acquired ability to enact self-injury ( 20). Self-injury sheds its painful and anxiety-laden properties, potentially undermining a barrier to suicide. The possible presence of accompanying suicidality must therefore always be explored in cases of NSSI ( 9) ( box 4).

Treatment

The treatment is oriented on the clinical assessment of suicidality ( box 4) and may involve various interventions. New perspectives in favor of living often evolve during the course of treatment, particularly in persons who are not approaching the end of their life ( e8). The central goal is therefore to gain time to deal with the person concerned in such a way that they experience alleviation of their psychic suffering and have the opportunity to rethink their perspective. If a young person shows no credible distancing from their suicidal intent, they must be admitted to a protected ward in a child and adolescent psychiatry hospital, taking care to observe the legal stipulations ( ebox). If they do not cooperate voluntarily, the police and ambulance services may need to be involved ( ebox).

eBox

Each German federal state has laws enabling minors to be accommodated against their will in protected wards of child and adolescent psychiatry hospitals in cases of acute endangerment to self and others. Moreover, parents can (particularly in cases where there is a medium- to long-term danger that their child will harm itself or others) apply to to the family court, under the conditions of §1631 b of the German Civil Code, for the child to be treated against its will. The central criteria for expert assessors include the child's best welfare and wellbeing, the prognosis, and the question of whether less invasive options (e.g., outpatient treatment) might not be preferable. If the treating physician considers inpatient treatment necessary but the young person's legal guardians refuse their permission, the local youth welfare service can, in exceptional cases, take custody of the child and accommodate it in a hospital or a youth welfare facility (§42 German Social Code VIII, Child and Adolescent Welfare Act).

Decisions affecting suicidal persons always involve a feeling of personal responsibility. Although the staff of a medical institution are largely relieved of personal liability by virtue of their position in a hierarchy, they are not free of internal conflict. The findings, the measures taken, and the decision pathways must be clearly and precisely documented. If the treating physician carries out a painstaking exploration and asks the necessary questions, he/she has a margin of discretion in the evaluation of the degree of suicidality. As stated by Rüping and Lembke: "The legal authorities realize that suicide during a stay in a psychiatric hospital can never be prevented with absolute certainty" ( e9).

Before discharge, the treating physician and the patient work together to develop an individual emergency plan that must be implemented if suicidal thoughts recur. Environment-related measures (e.g., family counseling, change of school, perhaps accommodation outside the family home) have the long-term goal of modifying any environmental factors and conditions that might trigger suicide ( e10). It is important to treat the underlying psychiatric illness, first with psychotherapy and then, if necessary, with the appropriate medication ().

Psychotherapeutic attitude and interventions

Inpatient child and adolescent psychiatry interventions are generally integrative, i.e., ideas and approaches from various schools of psychotherapy are used in group and/or individual sessions. Manualized treatment concepts have proved their worth particularly in the management of adolescents with repeated suicidal crises. A systematic review of 23 original articles published between 2003 and 2013 investigated the effects of psychotherapeutic interventions on suicidality in a total of 2582 adolescents ( e11). Most studies found decreases in suicidal thoughts and/or suicide attempts. The effect size (ES) was particularly great when family members were included in the intervention. For example, using family-based crisis intervention in the emergency department lowered the hospitalization rate from 55% to 33% ( e12), and attachment-based family therapy reduced the rate of suicidal thoughts from 87% to 52% ( e13). A systematic review published in 2018 came to similar conclusions ( e14). Various studies on dialectic behavioral therapy for adolescents ( e15) have shown reductions in suicidal thoughts, NSSI, or suicide attempts ( e16, e17). Furthermore, the positive results of an online intervention (Reframe IT) in 2016 were interesting ( e18). The modules were completed on computers at school and in the home, with moderate ES for reduced suicidal thoughts (ES = 0.66) and depressive symptoms (ES = 0.60).

Apart from these specific measures, a sympathetic therapeutic stance may also be effective in dealing with suicidal patients. The appropriate approach depends on the one hand on acknowledgment of the wish to commit suicide (in view of the hopelessness perceived by the patient) and on the other hand on the conviction that the young person concerned has-under changed conditions-a life worth living in front of them ( 5).

Pharmacotherapy

In the acute suicidal stage, the affected person is usually highly stressed. To facilitate emotional distancing and reduction of internal tension, it may be helpful to prescribe sedatives, such as benzodiazepines (e.g., lorazepam) or low-potency first-generation antipsychotics (e.g., pipamperone, levomepromazine, chlorprothixene, melperone) ( 8). Secondary suicide-preventing effects have been demonstrated for lithium and clozapine, but only in adults ( e19- e21).

Recent research findings indicate that a combination of psychotherapy and antidepressant medication should be considered particularly in a severe episode of depression or in severe anxiety disorder or obsessive-compulsive disorder with markedly reduced psychosocial functioning and/or high subjective distress ( e22). The debate about the use of antidepressants in minors should by no means lead one not to prescribe them when they are indicated ( 9). If medicinal treatment is decided upon, the available data point to fluoxetine as the agent of first resort ( e5). Psychoeducation and close monitoring are essential for patients taking medication ( 9).

Prevention

Schools have paramount importance as the place for programs to prevent suicide in childhood and adolescence ( 6). A successful example was provided by the school-based European Union (EU) project "Saving and Empowering Young Lives in Europe" (SEYLE) ( e23), which was tested in 11 000 schools across 10 EU countries. In this project, the intervention group took part in gatekeeper training, an awareness program, and professional screening. At the 12-month follow-up, the rates of attempted suicide and suicidal thoughts were significantly lower than in the control group (minimal intervention) ( e24).

Twenty-eight countries worldwide, Germany among them, have a national suicide prevention strategy ( 12). A 10-year review of 164 intervention studies published between 2005 and 2014 ( e25) demonstrated the efficacy of a variety of measures to prevent suicides/suicide attempts. For example, installation of barriers at "hotspots" for suicide by jumping from a great height reduced the number of deaths by 86% ( e26- e28). Furthermore, reduction of pack size for hepatotoxic painkillers decreased the number of suicides by 43% ( e29). Randomized studies have also proved the efficacy of school discussion programs ( e24, e30), which were found to reduce suicide attempts by 55% and suicidal thoughts by 50% within 12 months ( e24). The interventions investigated were directed at adults and/or children and adolescents and are (except for the prescription of clozapine and lithium) transferable to minors. Pediatricians (in Germany) and primary-care physicians (in the UK) have regular contact with young people in the form of routine periodical examinations, which gives them an important role in the prevention of suicide in this age group. The following measures have proven positive effects in reducing the incidence of suicide, attempted suicide, and suicidal thoughts:

Restricted access to suicide hotspots, e.g., bridges ( e26- e28)

Restricted access to, for example, weapons, painkillers, sleeping pills, and pesticides ( e29)

Pharmaceutical and psychotherapeutic treatment of the underlying psychiatric disorder ( e31- e33)

Specially trained primary-care physicians and pediatricians ( e34- e36)

Treatment with clozapine ( e37) and lithium ( e38) (NB: data only for adults)

Summary

Suicidality is a significant problem in young people. Although suicidality occurs more frequently in the presence of underlying psychiatric disorders, it may also arise from acute stress reactions or adolescent crises. For this reason, persons entrusted with the care of children and adolescents should be confident in dealing with suicidality. Prevention, identification, risk assessment, and adequate treatment of suicidality in all its forms are crucial in protecting the lives of young people in suicidal crises and, ideally, making those lives worth living in the long term. In dealing with young persons who are experiencing psychosocial crises, clinicians must bear in mind the possibility of suicidal thinking and behavior.

​

Acknowledgments

Translated from the original German by David Roseveare

Footnotes

Conflict of interest statement Prof. Correll has acted as consultant for Acadia, Alkermes, Allergan, Angelini, Axsome, Boehringer-Ingelheim, Gedeon Richter, Gerson Lehrman Group, Indivior, IntraCellular Therapies, Janssen/J&J, LB Pharma, Lundbeck, MedAvante-ProPhase, Medscape, Neurocrine, Noven, Otsuka, Pfizer, Recordati, Rovi, Sumitomo Dainippon, Sunovion, Supernus, Takeda, and Teva. He is a share option holder of LB Pharma.

Dr. Becker declares that no conflict of interest exists.

# data[].attributes.attachment_link.title
Suicidality in Childhood and Adolescence

# data[].attributes.attachment_link.description
The suicide of minors in Germany is rare in absolute numbers: there were only 212 suicides among persons aged 10 to 20 in Germany in 2017. Nonetheless, in school surveys, 36.4-39.4% of those surveyed reported suicidal ideation, and 6.5-9% ...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Λέξεις-κλειδιά:

Ψυχική Ανθεκτικότητα Teachers

Περίληψη

Ο 21 ος αιώνας χαρακτηρίζεται από αρκετές δυσκολίες και απαιτήσεις για κάθε πολίτη. Ήδη από την παιδική μας ηλικία καλούμαστε να ανταποκριθούμε σε πολλά και απαιτητικά καθήκοντα. Τα τελευταία, μάλιστα, χρόνια βιώσαμε την πανδημία της Covid-19 και την απειλή που εκείνη έθεσε σε ψυχοκοινωνικό, οικονομικό και εκπαιδευτικό επίπεδο. Η παρούσα εργασία εστιάζει στην έννοια της Ψυχικής Ανθεκτικότητας, δηλαδή της ικανότητας των ατόμων να ξεπερνούν τις δυσκολίες που τους παρουσιάζονται. Επιχειρείται μια σύντομη ιστορική αναδρομή στον όρο, αναφέρονται βασικοί ορισμοί και αναλύονται οι βασικές παράμετροι που σχετίζονται με την εκδήλωσή της σε ενήλικες και παιδιά. Επιπροσθέτως, γίνεται εκτενής αναφορά στον ρόλο του σχολείου και των εκπαιδευτικών για την προαγωγή και την ενδυνάμωση της Ψυχικής Ανθεκτικότητας των μαθητών/τριών.

Λεπτομέρειες άρθρου

Πώς να δημιουργήσετε Αναφορές

Μπερτσιά Β., & Πούλου Μ. (2023). Ψυχική Ανθεκτικότητα: ανάλυση βασικών παραμέτρων της έννοιας, η διαμόρφωση της από την παιδική ηλικίας έως την ενήλικη ζωή και ο ρόλος του σχολείου . Preschool and Primary Education, 11(1), 19-41. https://doi.org/10.12681/ppej.29868

Βιογραφικό Συγγραφέα

Βασιλική Μπερτσιά, Πανεπιστήμιο Πατρών

Υποψήφια Διδάκτορας του Πανεπιστημίου Πατρών. Τμήμα Επιστημών Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία

# data[].attributes.attachment_link.title
Ψυχική Ανθεκτικότητα: ανάλυση βασικών παραμέτρων της έννοιας, η διαμόρφωση της από την παιδική ηλικίας έως την ενήλικη ζωή και ο ρόλος του σχολείου |Preschool and Primary Education

# data[].attributes.attachment_link.description
Λέξεις-κλειδιά: Ψυχική Ανθεκτικότητα Teachers Περίληψη Ο 21 ος αιώνας χαρακτηρίζεται από αρκετές δυσκολίες και απαιτήσεις για κάθε πολίτη. Ήδη από την παιδική μας ηλικία καλούμαστε να ανταποκριθούμε σε πολλά και απαιτητικά καθήκοντα. Τα τελευταία, μάλιστα, χρόνια βιώσαμε την πανδημία της Covid-19 και την απειλή που εκείνη έθεσε σε ψυχοκοινωνικό, οικονομικό και εκπαιδευτικό επίπεδο.

# data[].attributes.headline
Εγχειρίδιο σχολικού εκφοβισμού

# data[].attributes.subject
Εγχειρίδιο σχολικού εκφοβισμού

# data[].attributes.attachment_link.title
Why suicide Suicide Propinquity and Adolescent Risk for Suicidal Thoughts and behaviors

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
The .gov means it's official.
Federal government websites often end in .gov or .mil. Before sharing sensitive information, make sure you're on a federal government site.

The site is secure.
The https:// ensures that you are connecting to the official website and that any information you provide is encrypted and transmitted securely.

Abstract

Dialectical behavior therapy (DBT) is an empirically supported behavioral treatment for individuals with borderline personality disorder who frequently exhibit life-threatening behavior, such as suicide attempts, nonsuicidal self-injury urges and actions, and suicidal ideation. We provide an overview of the theoretical framework by which DBT conceptualizes these life-threatening behaviors and the principles by which safety planning measures are implemented and maintained throughout treatment. The importance of orienting clients to treatment and obtaining their commitment to decrease life-threatening behavior is reviewed. Relevant strategies associated with risk management and assessment, such as the diary card, chain analysis, solution analysis, phone coaching, and consultation team, are described. The overview concludes with a case example to illustrate the application of these techniques with a DBT client with a long-standing history of engaging in life-threatening behaviors. (PsycInfo Database Record (c) 2022 APA, all rights reserved).

Similar articles

Dialectical behavior therapy for high suicide risk in individuals with borderline personality disorder: a randomized clinical trial and component analysis.

Linehan MM, Korslund KE, Harned MS, Gallop RJ, Lungu A, Neacsiu AD, McDavid J, Comtois KA, Murray-Gregory AM. Linehan MM, et al. JAMA Psychiatry. 2015 May;72(5):475-82. doi: 10.1001/jamapsychiatry.2014.3039. JAMA Psychiatry. 2015. PMID: 25806661 Clinical Trial.

Two-year randomized controlled trial and follow-up of dialectical behavior therapy vs therapy by experts for suicidal behaviors and borderline personality disorder.

Linehan MM, Comtois KA, Murray AM, Brown MZ, Gallop RJ, Heard HL, Korslund KE, Tutek DA, Reynolds SK, Lindenboim N. Linehan MM, et al. Arch Gen Psychiatry. 2006 Jul;63(7):757-66. doi: 10.1001/archpsyc.63.7.757. Arch Gen Psychiatry. 2006. PMID: 16818865 Clinical Trial.

Efficacy of Dialectical Behavior Therapy for Adolescents at High Risk for Suicide: A Randomized Clinical Trial.

McCauley E, Berk MS, Asarnow JR, Adrian M, Cohen J, Korslund K, Avina C, Hughes J, Harned M, Gallop R, Linehan MM. McCauley E, et al. JAMA Psychiatry. 2018 Aug 1;75(8):777-785. doi: 10.1001/jamapsychiatry.2018.1109. JAMA Psychiatry. 2018. PMID: 29926087 Free PMC article. Clinical Trial.

Dialectical Behavior Therapy Is Effective for the Treatment of Suicidal Behavior: A Meta-Analysis.

DeCou CR, Comtois KA, Landes SJ. DeCou CR, et al. Behav Ther. 2019 Jan;50(1):60-72. doi: 10.1016/j.beth.2018.03.009. Epub 2018 Mar 22. Behav Ther. 2019. PMID: 30661567 Review.

[Dialectical behaviour therapy for adolescents; a literature review].

Backer HS, Miller AL, van den Bosch LM. Backer HS, et al. Tijdschr Psychiatr. 2009;51(1):31-41. Tijdschr Psychiatr. 2009. PMID: 19194844 Review. Dutch.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
borderline personality disorder* / therapy

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
national center for biotechnology information

# data[].attributes.attachment_link.title
Risk management in dialectical behavior therapy: Treating life-threatening behaviors as problems to be solved - PubMed

# data[].attributes.attachment_link.description
Dialectical behavior therapy (DBT) is an empirically supported behavioral treatment for individuals with borderline personality disorder who frequently exhibit life-threatening behavior, such as suicide attempts, nonsuicidal self-injury urges and actions, and suicidal ideation. We provide an overvie ...

# data[].attributes.attachment_link.title
How to decrease suiside rates in both genders

# data[].attributes.attachment_link.title
Κλίμακα_Οδηγός για την πρόληψη αυτοκτονίας παιδιών και εφήβων

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Τι λέμε σε έναν γνωστό μας ή σε ένα στενό μας πρόσωπο όταν υποψιαζόμαστε ότι έχει αυτοκτονικό ιδεασμό ή έχουν υπάρξει απόπειρες αυτοκτονίας;

Είναι γνωστό πως οι ευθύνες και οι απαιτήσεις της σύγχρονης κοινωνίας που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε καθημερινά είναι πολύ μεγάλες, ως αποτέλεσμα να είναι πολλές οι στιγμές που βιώνουμε έντονα συναισθήματα άγχους και πίεσης , τι συμβαίνει όμως όταν αυτές οι σκέψεις γίνονται ανεξέλεγκτες και το άτομο νιώθει ότι δεν μπορεί να ελέγξει τη ζωή του ή όταν δεν βρίσκει κάποιον λόγο να ζει ;

Η έκθεση μας σε αρνητικά και ανεξέλεγκτα γεγονότα και καταστάσεις μας οδηγούν πολλές φορές στην γενικευμένη πεποίθηση ότι δεν είμαστε σε θέση να ελέγξουμε τη ζωή μας, και πόσο μάλλον να διαχειριστούμε αυτό που μας συμβαίνει. Όταν λοιπόν ένας άνθρωπος είναι ιδιαίτερα ευάλωτος, συσσωρεύει έντονα συναισθήματα άγχους, φόβου, απελπισίας και μερικές φορές και οργής (κυρίως με τον εαυτό του). Τα συναισθήματα αυτά τον καθιστούν ανίκανο να λειτουργήσει με αποτέλεσμα να κατακλύζεται από μία βαθιά θλίψη η οποία φαντάζει δίχως τέλος, μια θλίψη η οποία "ρουφάει" κάθε ευχάριστο συναίσθημα και όρεξη για ζωή οδηγώντας το άτομο πολλές φορές στην κατάθλιψη. Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι βιώνοντας μία τόσο δύσκολη ψυχολογική κατάσταση νιώθουμε εντελώς "αδύναμοι" να βάλουμε σε μία σειρά τις σκέψεις μας και εν τέλει τις επιλογές που πιθανόν να έχουμε. Ας μην ξεχνάμε ότι ορισμένοι είναι πιο ευάλωτοι στο άγχος από ό,τι οι υπόλοιποι, και ο καθένας αντιμετωπίζει το άγχος διαφορετικά.

Αυτοκτονικός ιδεασμός , τι είναι;

O αυτοκτονικός ιδεασμός αναφέρεται σε σκέψεις που έχει το άτομο να τερματίσει τη ζωή του, καθώς βιώνει διάφορες καταστάσεις που νιώθει ότι πλέον δεν μπορεί να τις διαχειριστεί, βιώνοντας ένα είδος απελπισίας, τα συμπτώματα λοιπόν αυτά συχνά περιλαμβάνουν μειωμένη κινητοποίηση και ενεργητικότητα ,θλίψη, διαταραχές στον ύπνο και στο φαγητό, δυσκολία στη συγκέντρωση και αρνητικές σκέψεις και αυτοκτονικός ιδεασμός. Το άτομο βιώνει ένα αβάσταχτο συναίσθημα δυσφορίας πιστεύοντας ότι τα πράγματα δεν θα μπορέσουν να εξελιχθούν διαφορετικά ή να πάρουν την μία πιο επιθυμητή πορεία ή ότι ο ίδιος δεν έχει την δυνατότητα να κάνει κάτι να αλλάξει την κατάσταση αυτή με αποτέλεσμα οι αυτοκτονικές σκέψεις να εμφανίζονται αρκετά συχνά.

Απόπειρα αυτοκτονίας, τι είναι;

Οι απόπειρες αυτοκτονίες αναφέρουμε συχνά τη μορφή που λαμβάνουν οι αυτοκτονικές σκέψεις σε πράξεις - συμπεριφορές και το άτομο έχει ως στόχο να προκαλέσει τον θάνατο του χωρίς όμως να το επιτυγχάνει.

Αυτοκτονία, τι είναι;

Το άτομο έχει ως στόχο να προκαλέσει τον θάνατο του και όντως το επιτυγχάνει.

Αυτοκαταστροφικότητα, τι είναι;

Η αυτοκαταστροφικότητα μπορεί να εκδηλωθεί από ένα πρόσωπο μέσα από ένα ευρύ φάσμα σκέψεων, πράξεων και συμπεριφορών που στρέφονται κατά της σωματικής ακεραιότητας και της ζωής του ατόμου. Ορισμένες αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές είναι : επικίνδυνη οδήγηση, αλκοολισμός, χρήση ουσιών, μη συμμόρφωση σε θεραπευτική αγωγή χρόνιων παθήσεων, και άλλες συμπεριφορές που θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή του προσώπου που τις προκαλεί.

Είναι αλήθεια πως έχουν διατυπωθεί διάφοροι μύθοι για την αυτοκτονία οι οποίοι έχουν στιγματίσει αυτούς τους ανθρώπους και ενδεχομένως συμβάλει και στην στάση που κρατάμε πολλές φορές οι ίδιοι απέναντι τους.

1ος Μύθος

Όποιος σκέφτεται την αυτοκτονία είναι τρελός και έχει ως σκοπό να προκαλέσει ενοχή στα αγαπημένα του πρόσωπα ως μορφή αντεκδίκησης

Έρευνες που έχουν διεξαχθεί και μελετούν την επιδημιολογία της αυτοκτονίας έχουν δείξει ότι οι άνθρωποι που έχουν αυτοκτονικό ιδεασμό ή έχουν επιχειρήσει να αυτοκτονήσουν χωρίς να έχουν αποτέλεσμα υποφέρουν από κάποια ψυχική ασθένεια (πχ κατάθλιψη), είναι κατανοητό λοιπόν ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι τρελοί, απεναντίας βιώνουν μια πολύ δύσκολη περίοδο η οποία τους είναι αρκετά δύσκολη ώστε να την διαχειριστούν και νιώθουν ότι δεν υπάρχει διαφυγή. Τα πρόσωπα αυτά δεν έχουν κανένα σκοπό να τραβήξουν την προσοχή και να χειραγωγήσουν, το άτομο προσπαθεί να ξεφύγει από μία συνειδητοποίηση που έχει για τον εαυτό του η οποία του είναι ιδιαίτερα οδυνηρή και το μόνο που αναζητάει είναι να απαλλαγεί από αυτές τις σκέψεις, το άτομο νιώθει ότι γίνεται βάρος και ότι δεν αξίζει στα αγαπημένα του πρόσωπα, μεταφέρει τα συναισθήματα του με αποτέλεσμα να δημιουργείται περισσότερη ενοχή για τον εαυτό του. Μια σκέψη θα ήταν να αναγνωρίσουμε πρώτα οι ίδιοι τα συναισθήματα μας (ενοχές, φόβο) και ενδεχόμενες προκαταλήψεις που έχουμε γεννήσει πριν τις προβάλλουμε σε αυτά τα άτομα αβίαστα.

2ος Μύθος

Τα άτομα που μιλούν για αυτοκτονία στην πραγματικότητα δεν πρόκειται να αυτοκτονήσουν

Έρευνες έχουν δείξει ότι περίπου το 10 με 20 % των ανθρώπων αναφέρει αυτοκτονικό ιδεασμό τουλάχιστον μία φορά στη ζωή τους και το 3 με 5% έχει κάνει τουλάχιστον μία απόπειρα αυτοκτονίας. Η αυτοκτονία μάλιστα κατατάσσεται ως η τρίτη σε συχνότητα αιτία θανάτου ατόμων ηλικίας 10 εως 24 ετών. Επιπλέον, έως και τα τρία τέταρτα των ατόμων που αυτοκτονούν προσπαθούν να επικοινωνήσουν από πριν την πρόθεση που έχουν.

3ος Μύθος

Τα παιδιά και οι νέοι δεν αυτοκτονούν

Το ποσοστό των αυτοκτονιών που παρατηρούνται σε εφήβους και παιδιά στις Ηνωμένες Πολιτείες αυξάνονται πολύ τα τελευταία χρόνια, υπάρχουν κάποιες εκτιμήσεις ότι τουλάχιστον το 40% των παιδιών και των εφήβων έχει αυτοκτονικό ιδεασμό τουλάχιστον μία φορά. Σύμφωνα με τελευταίες έρευνες 500.000 έφηβοι αυτοκτονούν κάθε χρόνο. Οι παράγοντες ποικίλουν, οι πιο συχνοί από τους οποίους ε ίναι ο σχολικός εκφοβισμός. Όταν ένα παιδί γίνεται θύμα σχολικού εκφοβισμού η αίσθηση εξευτελισμού και οδύνης που νιώθει είναι μεγάλη σε ένταση με αποτέλεσμα το παιδί να νιώθει παγιδευμένο, σημάδια που μας δείχνουν ότι κάτι έχει αλλάξει στην σχολική καθημερινότητα του παιδιού είναι:

μειωμένη διάθεση ή άρνηση να πάει στο σχολείο, χρησιμοποιώντας συχνά δικαιολογίες όπως αδιαθεσία,

αδικαιολόγητες απουσίες

απροσδόκητη μαθησιακή πτώση

σημάδια στο σώμα όπως μελανιές ή άλλες ενδείξεις τις οποίες αποφεύγει να εξηγήσει για το πως συνέβησαν

ζητάει συχνά λεφτά

επίμονες ξαφνικές αλλαγές στη διάθεση (κατάθλιψη, ευερεθιστότητα)

παράπονα για ψυχοσωματικά προβλήματα (πονοκέφαλοι, στομαχόπονοι)

Θύματα ηλεκτρονικής παρενόχλησης Οικογενειακό περιβάλλον και ενδοοικογενειακή βία Διαταραχές της διάθεσης
4ος Μύθος

Η αυτοκτονία διαπράττεται συχνά χωρίς προειδοποίηση

Το άτομο συνήθως που σκέφτεται να αυτοκτονήσει, προσπαθεί να επικοινωνήσει από πριν με τους κοντινούς του ανθρώπους όπως με την τακτοποίηση σημαντικών για το πρόσωπο υποθέσεων, με εκφράσεις όπως " θα ήσασταν καλύτερα χωρίς εμένα", με ζωγραφιές ή γράμματα.

5ος Μύθος

Τα άτομα που σκέφτονται την αυτοκτονία, θέλουν πραγματικά να πεθάνουν

Οι άνθρωποι που σκέφτονται να δώσουν τέλος στην ζωή τους στην πραγματικότητα είναι εγκλωβισμένοι τόσο πολύ ψυχολογικά, που έχουν υπάρξει περιπτώσεις που κάποιος έχει εμποδίσει κάποιον/α να αυτοκτονήσει και το άτομο στη συνέχεια ένιωθε ιδιαίτερη ευγνωμοσύνη ή άτομα που έχουν καταφέρει να επιβιώσουν από απόπειρα αυτοκτονίας, ομολογούν ότι από τα πρώτα δευτερόλεπτα το είχαν ήδη μετανιώσει.

6ος Μύθος

Δεν πρέπει να σου μιλήσω για την αυτοκτονία γιατί θα σου βάλω ιδέες

Πολλοί από εμάς φοβόμαστε να πλησιάσουμε κάποιον/α που γνωρίζουμε ότι έχει αυτοκτονικό ιδεασμό γιατί δεν ξέρουμε πως να τους διαχειριστούμε και φοβόμαστε ότι εάν μιλήσουμε για αυτό μπορεί να κάνουμε κάποιο λάθος που να αποβεί μοιραίο, επομένως επειδή δεν θέλουμε να γεμίσουμε το κεφάλι μας με ενοχές και σκέψεις του τύπου τι θα γινόταν εάν είχαμε πει κάτι διαφορετικό (;), έτσι ορισμένοι επιλέγουμε να μην κάνουμε απολύτως τίποτα. Είναι καλό πράγματι να αναγνωρίσουμε τις δικές μας σκέψεις και προκαταλήψεις γύρω από ένα πρόσωπο που θέλει να αυτοκτονήσει, όμως έχει αποδειχθεί ότι το να μιλάς ανοιχτά σε ένα πρόσωπο και ψύχραιμα για την αυτοκτονία και το να αφήσεις να σου μιλήσει το ίδιο το πρόσωπο για αυτό που βιώνει είναι ιδιαίτερα ανακουφιστικό.

Το σημαντικότερο λοιπόν βήμα είναι η ενσυναίσθηση, το να τον πλησιάσεις δηλαδή, να σταθείς δίπλα του και να τον ακούσεις για να καταλάβεις. Δεν χρειάζεται να σκεφτείς τι πρέπει να του πεις και τι όχι, απλώς αφήστε τον να σας μιλήσει, μερικές φορές το να αρχίζει να μιλάει κάποιος για όσα βιώνει και αισθάνεται είναι ιδιαίτερα ανακουφιστικό, πολλές φορές και οι ίδιοι πιάνουμε τους εαυτούς μας να νιώθει πιο ήρεμα μετά από μια συζήτηση στην οποία λέμε όσα κρατάμε μέσα μας. Το να ξέρεις ότι υπάρχει κάποιος με όρεξη να σε ακούσει σου προκαλεί μια αίσθηση χαλάρωσης και παρηγοριάς η οποία σε βγάζει από την μυστικοπάθεια και την απομόνωση, πάντα όταν μοιράζεσαι κάτι σε κάνει να νιώθεις έστω και λίγο καλύτερα.

Ίσως από τις πιο σημαντικές θεωρίες για τις αρνητικές σκέψεις και πεποιθήσεις είναι εκείνες του Aaron Beck, Αμερικανός ψυχίατρος και πατέρας της γνωστικής θεραπείας ο οποίος συνέδεσε την κατάθλιψη με μία αρνητική τριάδα σκέψεων: αρνητικές αντιλήψεις για τον εαυτό, τον κόσμο και το μέλλον. Συγκεκριμένα ο Beck υποστήριξε ότι τα άτομα αυτά εστιάζουν υπερβολικά σε αυτές τις αρνητικές σκέψεις.

1. << διάβασμα σκέψης>> Για παράδειγμα, ο/η φίλος/η που μας ακυρώνει το ραντεβού επειδή βαριέται, νιώθουμε ότι στην πραγματικότητα βαριέται εμάς.

2. << όλα ή τίποτα >> Παράδειγμα, αν αποτύχουμε σε ένα μάθημα από τα 7 θεωρούμε τον εαυτό μας αποτυχημένο και απογοητευόμαστε χωρίς να μας δίνει χαρά το γεγονός ότι έχουμε περάσει 6 μαθήματα.

3. << καταστροφική πρόβλεψη του μέλλοντος >> Παράδειγμα, όταν ένα ραντεβού μας δεν εξελίχθηκε όπως θα θέλαμε, τείνουμε να θεωρούμε ότι και το δεύτερο θα εξελιχθεί κάπως με παρόμοιο τρόπο και νιώθουμε ότι δεν υπάρχει κάποιο νόημα και ότι αυτή η αλυσίδα δεν θα σπάσει ποτέ.

4. << Υπεργενίκευση>> Παράδειγμα << μου φέρεσαι άσχημα, όλοι έτσι μου φέρονται>> ή << με απέλυσαν από τη δουλεία μου, δεν θα επιτύχω ποτέ, πάντα αυτό θα μου συμβαίνει>>

5. << Απαξίωση του Θετικού >> Θεωρούμε ότι κάποια θετικά γεγονότα της ζωής μας έγιναν τυχαία απαξιώνοντας τον εαυτό μας και τις ικανότητες μας, παράδειγμα, όταν επιτύχουμε σε ένα διαγώνισμα , το αποδίδουμε στο ότι τα θέματα ήταν εύκολα και όχι στην προσπάθεια και στον χρόνο που καταβάλαμε διαβάζοντας, ή όταν έχουμε μια καλή δουλειά και την διατηρούμε, θεωρούμε ότι είναι θέμα τύχης και δεν ευθύνεται στη σκληρή δουλεία και στον χαρακτήρα μας.

6. << Αφοσίωση στο αρνητικό>> Για παράδειγμα ενώ μπορεί να δεχόμαστε πολλά θετικά σχόλια στη δουλεία μας και κάποια στιγμή δεχόμαστε μία κριτική, ασχολούμαστε περισσότερο με το αρνητικό σχόλιο με αποτέλεσμα να αφιερώνουμε όλη τη σκέψη μας εκει και να χαλάει τη διάθεση μας.

7. << Τα πρέπει>> Για παράδειγμα πρέπει να με αγαπούν , πρέπει να τα πηγαίνω καλά, πρέπει να πετύχω.
8. << Προσωποποίηση>> "Εγώ τον έκανα να θυμώσει και να μου συμπεριφερθεί άσχημα, είναι δικό μου το φταίξιμο"

9. << Η παρερμηνεία >> νιώθω χάλια άρα όλα είναι χάλια

10. << χαρακτηρισμοί>> έκανα λάθος άρα είμαι αποτυχημένος

Οι περισσότεροι στη ζωή μας υιοθετούμε ένα ή περισσότερα από αυτά τα γνωστικά μοντέλα χωρίς την επίγνωση μας. Φανταστείτε λοιπόν τώρα ένα άτομο που βιώνει αυτά τα γνωστικά σφάλματα σε μεγάλη ένταση, συχνότητα και διάρκεια. Πως Θα νιώθατε εσείς;

ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΤΙΚΑ ΣΗΜΑΔΙΑ

1. Αποχαιρετισμός

2. Συζητήσεις για αυτοκτονία

3. Ξαφνική ενασχόληση με την τακτοποίηση σημαντικών για το πρόσωπο υποθέσεων

4. Απομόνωση και απόσυρση

5. Ζωγραφιές, γράμματα που αναφέρονται στο θάνατο

6. Απελπισία, απαισιοδοξία, ευερεθιστότητα, ανησυχία ή το άτομο να βρίσκεται σε κατάσταση πανικού

7. Αλλαγές στις διατροφικές συνήθειες και στον ύπνο

Παράγοντες

Ερευνητές που έχουν ασχοληθεί με την αυτοκτονικότητα έχουν βρει ότι το 50% των ανθρώπων που προσπαθούν να αυτοκτονήσουν βιώνει εκείνη τη περίοδο κατάθλιψη ή υποφέρει από κάποια άλλη ψυχική ασθένεια. Η αυτοκτονία είναι πράγματι πιθανότερη όταν το άτομο υποφέρει από κατάθλιψη και ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων που έχουν διαγνωστεί με κατάθλιψη καταφέρνει να αυτοκτονήσει. Τα αρνητικά γεγονότα της ζωής διαδραματίζουν πολύ μεγάλο ρόλο στην εμφάνιση καταθλιπτικών επεισοδίων. Τα άτομα αυτά βιώνουν δύο κύρια συμπτώματα όπως βαθιά θλίψη και ανικανότητα να βιώσει ευχαρίστηση και στη συνέχεια ακολουθούν και άλλα. Το άτομο βρίσκεται σε μια απελπιστική και αμετάβλητη κατάσταση που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει. Άλλες ψυχικές ασθένειες μπορεί να είναι η Διπολική διαταραχή στην οποία το άτομο βιώνει δύο ακραίες διαθέσεις (έντονη ευφορία και αφόρητη θλίψη), Σχιζοφρένεια, Μετατραυματικό στρες.

1. Το άτομο μπορεί να βιώνει ή να βίωσε μια πολύ δύσκολη οικογενειακή κατάσταση

2. Το εργασιακό περιβάλλον

3. Ιστορικό προηγούμενης απόπειρας αυτοκτονίας

4. Στρεσογόνα γεγονότα της ζωής που το άτομο νιώθει αβοήθητο και ανίκανο

5. Σωματικές νόσοι

6. Φύλο

7. Ηλικία

8. Στοιχεία του χαρακτήρα

'ΌΜΩΣ σημαντικός είναι και ο αριθμός των ανθρώπων οι οποίοι έχουν καταφύγει σε απόπειρες αυτοκτονίας ή έχουν καταφέρει να αυτοκτονήσουν χωρίς να έχουν συμπτώματα κατάθλιψης ή κάποιας άλλης ψυχικής ασθένειας.

Χαμηλή κοινωνική υποστήριξη.

Τα άτομα ωστόσο που υποφέρουν από κατάθλιψη ή κάποια άλλη ψυχική διαταραχή τείνουν να έχουν περιορισμένο κοινωνικό δίκτυο, θεωρώντας ότι οι άνθρωποι που βρίσκονται κοντά τους δεν θα μπορέσουν να τους καταλάβουν απόλυτα, και όντως δεν μπορούμε να καταλάβουμε απόλυτα την θλίψη και την απελπισία μέσα στην οποία έχουν βυθιστεί, αυτό όμως δεν μας στερεί να έχουμε όρεξη και αγάπη να καθίσουμε να τους ακούσουμε ώστε να καταλάβουμε! Ορισμένοι πάλι δεν θέλουν να μας "βαρύνουν" και με τα δικά τους προβλήματα με αποτέλεσμα να "χάνονται" ακόμα περισσότερο σε έναν λαβύρινθο στον οποίο περιπλανιούνται με μία συνεχή αγωνία και άγχος χωρίς να ξέρουν ποια πιο δρόμο να επιλέξουν και ποιον να αφήσουν.

ΤΙ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΌΤΑΝ ΓΝΩΡΙΖΩ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΚΟ ΙΔΕΑΣΜΟ;

Ένα πρώτο βήμα είναι να τον πλησιάσεις χωρίς προκαταλήψεις, να τον αφήσεις να σου μιλήσει δείχνοντας ενσυναίσθηση. Επιπλέον είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι υπάρχουν πολλά κέντρα πρόληψης της αυτοκτονίας που μπορούμε να απευθυνθούμε οποιαδήποτε στιγμή και διεξάγονται αρκετά σεμινάρια για ενημέρωση και ευαισθητοποίηση. Η κλίμακα είναι ο πιο γνωστός ΜΚΟ στην Ελλάδα ο οποίος ασχολείται με την πρόληψη των αυτοκτονιών.

ΓΡΑΜΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ:

Βιβλιογραφία

Βιβλίο ψυχοπαθολογίας εκδόσεις Gutenberg (A. M. KRING - G. C. DAVISON, J. M NEALE - S. L.JOHNSON)
Σε περίπτωση αυτοκτονικού ιδεασμού καλέστε στο: 1018 -24ωρη Γραμμή Παρέμβασης για την Αυτοκτονία.

# data[].attributes.attachment_link.title
Αυτοκτονικότητα και αυτοκτονικός ιδεασμός - psychoedu.gr

# data[].attributes.attachment_link.description
Τι λέμε σε έναν γνωστό μας ή σε ένα στενό μας πρόσωπο όταν υποψιαζόμαστε ότι έχει αυτοκτονικό ιδεασμό ή έχουν υπάρξει απόπειρες αυτοκτονίας;

# data[].attributes.headline
Γιατί ένα παιδί αυτοκτονεί;

# data[].attributes.subject
Γιατί ένα παιδί αυτοκτονεί;

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
- Γιατί αυξάνεται η βία;

Tα τελευταία δύο χρόνια η βία αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Με τον όρο "βία" αναφερόμαστε και στη βία απέναντι στον άλλον (bullying, παραβατικές, εγκληματικές πράξεις) και στη βία απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό (αυτοκαταστροφικότητα, κατάθλιψη, αυτοκτονικότητα). Η συχνότητα και η αγριότητα της έκφραση της βίας τρομάζουν. Κυριαρχεί μια ανελέητη έκφραση οργής, θυμού, η απουσία ενσυναίσθησης και συμπόνιας που κάποτε αποτελούσαν τα βασικά συστατικά της ανθρώπινης κοινωνίας. Σε αυτό εμπλέκονται παράγοντες όπως η αποδόμηση του κοινωνικού ιστού, η οικονομική κρίση και το αναπόφευκτο αίσθημα αναξιότητας του εαυτού ως προς την επιβίωση, οι παρενέργειες της πανδημίας στον ψυχισμό του παγκόσμιου πληθυσμού (απομόνωση, αίσθημα απειλής, φόβος θανάτου, καθημερινή εξοικείωση με την έννοια της απώλειας), ενώ η μιντιακή εποχή και η συναφής μοναξιά μοιάζει να επιτρέπουν τη μείωση των αναγκαίων αναστολών απέναντι στη βία. Το γενικευμένο αίσθημα πίεσης και το αίσθημα αδιεξόδου ως ψυχικές διεργασίες επιτρέπουν επίσης την έκφραση μιας βίας.
- Γιατί ένα παιδί γίνεται θύμα bullying;
Το θύμα της βίας μπορεί να μη διαφέρει σε τίποτα από τα υπόλοιπα παιδιά της ομάδας, όμως συχνά χαρακτηρίζεται από εσωστρέφεια, βαθιά ριζωμένα αισθήματα ντροπής, τάσεις απομόνωσης, συναισθηματική αναστολή και χαμηλή αυτοεκτίμηση (η οποία υποβαθμίζεται ολοένα και περισσότερο μέσα από την βία που υφίσταται). Ενδεχομένως να έχει ένα ανεπιθύμητο φυσικό χαρακτηριστικό, ή να μοιάζει αδύναμο, ή να ντύνεται και να μιλάει με έναν μη αποδεκτό από τα άλλα παιδιά τρόπο. Χαρακτηριστικά, οι ομοφυλόφιλοι ή αμφιφυλόφιλοι έφηβοι γίνονται θύματα bullying δύο με τρεις φορές συχνότερα απ' ό,τι οι ετεροφυλόφιλοι συμμαθητές τους. Οι ντροπαλοί, με χαμηλή αυτοεκτίμηση και κοινωνικά αποσυρμένοι έφηβοι επίσης αποτελούν εύκολους στόχους σχολικού εκφοβισμού, ενώ οι έφηβοι με μαθησιακές και συναισθηματικές δυσκολίες στοχοποιούνται συχνά. Το παιδί-θύμα συχνά δείχνει μια φαινομενική ανοχή στη βία που υφίσταται λόγω μιας εγγενούς παθητικότητας που δυστυχώς το καθιστά εύκολο στόχο. Η ανοχή αυτή όμως δεν είναι αληθινή, καθότι αποτελεί παρενέργεια της ολοένα και πιο αποδυναμωμένης εικόνας του εαυτού του, καθώς και του φόβου που νιώθει, που το καθιστούν ανήμπορο να αντιδράσει. Το παιδί σταδιακά στιγματίζεται, φοβάται ολοένα και περισσότερο, με αποτέλεσμα να κλείνεται στον εαυτό του και να βυθίζεται σε μια επίπονη απομόνωση. Η σιωπή του παιδιού-θύματος είναι ο σημαντικότερος λόγος που συντηρεί τον σχολικό εκφοβισμό.
- Γιατί ένα παιδί αυτοκτονεί;
"Δεν υπάρχει παρά μονάχα ένα φιλοσοφικό πρόβλημα πραγματικά σοβαρό, το πρόβλημα της αυτοκτονίας. Τη στιγμή που αποφασίζεις πως η ζωή αξίζει ή δεν αξίζει τον κόπο να τη ζήσεις απαντάς στο βασικό ερώτημα της φιλοσοφίας", έγραφε ο Αλμπέρ Καμί. Η αυτοκτονία αποτελεί τη δεύτερη αιτία θανάτου στους νέους κάτω των είκοσι ετών, ενώ εκείνοι που κάνουν ανεπιτυχείς απόπειρες να τερματίσουν τη ζωή τους είναι αμέτρητοι. Φυσικά, κανένα γεγονός δεν είναι αρκετό από μόνο του για να απαντηθεί το διαταρακτικό "γιατί". Αθροιστικά, όμως, φαίνεται ότι τα χρόνια και δυσεπίλυτα προβλήματα της πρώιμης οικογένειας αυξάνουν την πιθανότητα αυτοκτονίας για ένα ευάλωτο ψυχικά έφηβο. Όταν ο έφηβος περιστοιχίζεται από βία μαθαίνει ότι η (αυτο)επιθετικότητα αποτελεί λύση στα προβλήματα της ζωής. Επιπλέον, το χρόνιο παθολογικό άγχος, οι βαθιά εδραιωμένες υπαρξιακές καταθλιπτικές πεποιθήσεις (π.χ. "Γιατί να ζει κανείς;", "Η ζωή δεν αξίζει), το βίωμα χρόνιου bullying, η έντονη αίσθηση ανημποριάς, απόγνωσης και αδυναμίας προβολής στο μέλλον και η ύπαρξη κατάθλιψης αποτελούν μερικές αιτίες. Επιπρόσθετοι αθροιστικά παράγοντες ρίσκου μπορεί να είναι οι προηγούμενες απόπειρες αυτοκτονίας, το οικογενειακό ιστορικό αυτοκτονίας, η ισχυρή πρόθεση και το σχέδιο του εφήβου να δώσει τέλος στη ζωή του, οι καταχρήσεις, η παρορμητικότητα, η ψυχιατρικές διαταραχές (π.χ. κατάθλιψη) αλλά και οι πρόσφατες απώλειες (αγαπημένων προσώπων, σχέσεις).
- Πώς μπορεί ένας έφηβος να αντιμετωπίσει το bullying που δέχεται; Να σπάσει το απόστημα του σχολικού εκφοβισμού;
Το σπάσιμο της σιωπής είναι το πρώτο βήμα για την εξάλειψη του σχολικού εκφοβισμού και τον πρώτο λόγο εδώ πρέπει να έχουν οι γονείς, οι οποίοι πρέπει, και οφείλουν, να είναι ιδιαίτερα ανοιχτοί, παρατηρητικοί και έτοιμοι να διαβάσουν τα παρακάτω συμπτώματα στο παιδί τους: ανεξήγητα σημάδια και μώλωπες, ξαφνική διέγερση και ανησυχία, αδυναμία συγκέντρωσης, παρατεταμένη θλίψη, αλλαγές στη συμπεριφορά, π.χ. ξεσπάσματα θυμού ή επιθετικότητα, αίσθημα ξαφνιάσματος, κοινωνική απομόνωση, διαταραχές στον ύπνο, την όρεξη και τη λήψη τροφής. Επίσης, σημαντική ένδειξη σχολικού εκφοβισμού είναι όταν το παιδί γυρνάει από το σχολείο φοβισμένο και απελπισμένο, έχοντας χάσει σημαντικά προσωπικά του αντικείμενα, αν τα ρούχα του είναι σκισμένα, αν παρουσιάζει μείωση της σχολικής του απόδοσης, αν αποφεύγει να συμμετέχει στα σχολικά δρώμενα και στις δραστηριότητες, αν φοβάται κάθε πρωί να πάει στο σχολείο, αν εκδηλώνει ψυχοσωματικά συμπτώματα (πόνο στο στομάχι, ημικρανίες, ζαλάδες). Αν δεν υπάρχει σοβαρός λόγος στον οποίο μπορούν να αποδοθούν τα παραπάνω συμπτώματα (π.χ. ένταση στο σπίτι, απώλειες, ασθένεια στην οικογένεια, κάποια πρόσφατη αλλαγή ή μια φυσιολογική αναπτυξιακή φάση του παιδιού) και το παιδί εμφανίζει μια γενικότερη ψυχολογία φόβου και αποφυγής, τότε ενδέχεται να είναι θύμα σχολικού εκφοβισμού. Οφείλουν εδώ οι γονείς να το προτρέψουν να μιλήσει, να το κινητοποιήσουν να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, να κοινοποιήσει το πρόβλημα στο σχολείο, έχοντας συμμάχους τους δασκάλους, τους φίλους και την οικογένεια.
- Τα social media έχουν ενισχύσει το bullying, αφού τα βίντεο γίνονται viral και ενισχύεται η ψυχολογία της ομάδας;

Η κλινική ψυχολόγος και ψυχοθεραπεύτρια Μυρσίνη Κωστοπούλου

Η φυσικοποίηση της βίας είναι μια παρενέργεια της κοινωνίας των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Η διάχυση της πληροφορίας και η ευκολία πρόσβασης σε εικόνες αγριότητας υπό μια έννοια την νομιμοποιούν. Γίνονται αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής των ανηλίκων και μέσα από μηχανισμούς μίμησης, αναπαραγωγής και ταύτισης εύκολα ενισχύουν την όποια ροπή προς τη βία (είτε από την πλευρά του θύτη είτε του θύματος). Στο διαδίκτυο, επίσης, ο δυνάμει θύτης νιώθει την ασφάλεια να κυριαρχήσει στο θύμα του μέσα από την προστασία του σπιτιού του, χωρίς να εκτίθεται. Το cyber bullying εδώ έχει την τιμητική του. Βέβαια, πρόσβαση στην πληροφορία σημαίνει ότι ένας νέος που είναι θύμα bullying μπορεί να ανατρέξει σε ιστότοπους που θα του δώσουν λύσεις και μέτρα διαχείρισης της βίας που υφίσταται.
- Τι οδηγεί έναν μαθητή στη βία; Η επιβεβαίωση;
Αρχικά, το πρώιμο οικογενειακό περιβάλλον. Πολλοί θύτες αποτελούν οι ίδιοι θύματα ενδοοικογενειακής βίας, ψυχολογικής η σωματικής. Συχνά πρόκειται για παραμελημένα παιδιά με ανεπαρκή γονεϊκή κηδεμονία, απουσία αληθινής αγάπης και υποστήριξης στο σπίτι και έλλειψη βασικής οριοθέτησης και κατεύθυνσης ως προς τη θεμιτή κοινωνική συμπεριφορά. Τα παιδιά αυτά συχνά δεν ξέρουν πώς να νιώσουν, πώς να διαχειριστούν τα συναισθήματά τους, πώς να φερθούν, πώς να συναισθανθούν, μπορεί κανείς ποτέ να μην τους έχει δείξει τον τρόπο. Τα παιδιά αυτά μιμούνται και αντιγράφουν από τους γονείς τους απαξιωτικές και βίαιες συμπεριφορές που στη συνέχεια υιοθετούν απέναντι σε άτομα με χαρακτηριστικά που διαφέρουν. Η αναισθησία, η έλλειψη κοινωνικής συνείδησης και "ηθικού χάρτη", η απουσία δυνατότητας ενσυναίσθησης, κυριαρχούν στα σπίτια των "νταήδων". Πρόκειται για παιδιά που τα ίδια και συχνά οι γονείς τους αδυνατούν να διαβάσουν τη συναισθηματική καταπόνηση που μπορεί να βιώνει ένα άλλο άτομο. Πρόκειται για ένα είδος συναισθηματικής αναπηρίας. Η αδιαφορία οδηγεί σε συσσώρευση θυμού και παρορμητικές εκφορτίσεις επιθετικότητας. Να αναφέρουμε εδώ ότι πολλοί γονείς αγοριών προσπαθούν να μάθουν στους γιους τους να είναι σκληροί και ανάλγητοι με αποτέλεσμα να προτείνουν τη βία ως θεμιτό μέσο επιβεβαίωσης του ανδρισμού. Η προσωπικότητα είναι άλλη μια αιτία που ένας μαθητής οδηγείται στη βία. Η επιθετικότητα, η παρορμητικότητα, το χρόνιο γενικευμένο άγχος, η απουσία ενσυναίσθησης, η έλλειψη κοινωνικών δεξιοτήτων, τα ναρκισσιστικά στοιχεία, η αδυναμία διαχείρισης των συναισθημάτων, αποτελούν χαρακτηριστικά της προσωπικότητας που ευνοούν την έκφραση της βίας που μπορεί να προσφέρει μια ψευδαίσθηση ελέγχου και εξουσίας σε έναν έφηβο, ο οποίος αναζητά να νιώσει ότι αξίζει και ότι είναι δυνατός.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΜΠΟΥΛΙΝΓΚ
"Με αποκαλούσαν μοσχάρι": Μια πρωταθλήτρια του πόλο μιλά για το bullying που έχει δεχθεί

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
μυρσίνη κωστοπούλου

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
θύμα μπούλινγκ

# data[].attributes.attachment_link.title
Explainer: Πώς η αυτοκτονία έφτασε να αποτελεί τη δεύτερη αιτία θανάτου στους νέους κάτω των 20 ετών; | LiFO

# data[].attributes.attachment_link.description
Η βία στα σχολεία, το bullying και τα παιδιά-θύματα. Ερωτήσεις στη κλινική ψυχολόγο και ψυχοθεραπεύτρια Μυρσίνη Κωστοπούλου.

# data[].attributes.headline
Μύθοι και αλήθειες

# data[].attributes.subject
Μύθοι και αλήθειες

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Αλέξανδρος Παπαδόπουλος

# data[].attributes.attachment_link.title
Μύθοι και αλήθειες γύρω από τον αυτοκτονικό ιδεασμό | LiFO

# data[].attributes.attachment_link.description
Γιατί συχνά αυτοκτονούν άνθρωποι που (μοιάζουν να) τα έχουν όλα, ενώ άλλοι, που τα χάνουν όλα, αγκαλιάζουν σφιχτά τη ζωή; Ο ψυχίατρος και διευθυντής της «Κλίμακας» Κυριάκος Κατσαδώρος εξηγεί.

# data[].attributes.headline
Κανείς δεν πρέπει να ζει μ' αυτό

# data[].attributes.subject
Κανείς δεν πρέπει να ζει μ' αυτό

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Όταν οι άνθρωποι μιλούν ή σκέφτονται την αυτοκτονία, η φυσική (και δίκαιη) αντίδραση είναι να πιστεύουν ότι κάποιος βρίσκεται σε άμεση κρίση.

Ωστόσο, οι σκέψεις αυτοκτονίας δεν ταιριάζουν πάντα σε ένα συγκεκριμένο καλούπι. Αντίθετα, έχουν ένα μεγάλο εύρος. Μερικοί σίγουρα χρειάζονται παρέμβαση το συντομότερο δυνατό, ενώ άλλοι μπορεί να μην αισθάνονται προσκολλημένοι στη ζωή αλλά δεν διατρέχουν κρίσιμο κίνδυνο να βλάψουν τον εαυτό τους. Όλοι "στη γραμμή" αυτή χρειάζονται φροντίδα και βοήθεια, αλλά το είδος της βοήθειας διαφέρει ανάλογα με την κατάσταση.

Ο αυτοκτονικός ιδεασμός είναι "ένας ευρύς όρος που έχει πολλές διαφορετικές σημασίες", εξηγεί ο Κέιαν Μίλερ, υπεύθυνος δημόσιας εκπαίδευσης στον οργανισμό ψυχικής υγείας The Trevor Project. Μπορεί να περιέχει μια σειρά από σκέψεις, ενασχόληση ή επιθυμίες για θάνατο ή αυτοκτονία. "Ο ορισμός είναι κάπως ασαφής και ευρύς για να περιλαμβάνει όσο το δυνατόν περισσότερους τύπους σκέψεων σε αυτόν τον "χώρο"", λέει ο ίδιος, ο οποίος χρησιμοποιεί τις αντωνυμίες τους/τους.

Οι πιο γνωστές κατηγορίες αυτοκτονικού ιδεασμού είναι οι παθητικές και οι ενεργητικές. Ο ενεργός ιδεασμός είναι αυτό που συνήθως σκεφτόμαστε όταν πρόκειται (να διαπραχθεί) αυτοκτονία, η οποία είναι πιο κοντά στο σημείο κρίσης, λέει ο Ρόμπερτ Τζόνσον, επαγγελματίας με άδεια, σύμβουλος και βοηθός διευθυντής στο The Dorm, μια κοινότητα θεραπείας ψυχικής υγείας για νέους ενήλικες στο Νέα Υόρκη και Ουάσιγκτον. Εάν βρισκόμαστε σε αυτή τη θέση αυτή τη στιγμή, είναι επιτακτική ανάγκη να απευθυνθούμε σε έναν ειδικό ψυχικής υγείας.

Ο παθητικός ιδεασμός, από την άλλη πλευρά, αποτυπώνει πληρέστερα αυτό το τεράστιο εύρος σκέψεων με τις οποίες πολλοί άνθρωποι συχνά ταλαντεύονται. Και είναι πιθανώς πιο συνηθισμένος από όσο θεωρούμε.

Ας δούμε - και με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για την Πρόληψη της Αυτοκτονίας - τι πρέπει να γνωρίζουμε για αυτές τις παθητικές αυτοκτονικές σκέψεις και πώς να τις αντιμετωπίσουμε:

Τα σημάδια του παθητικού αυτοκτονικού ιδεασμού είναι πιο ασαφή σε σύγκριση με τον ενεργητικό τύπο

Ο ενεργός αυτοκτονικός ιδεασμός μπορεί να είναι αρκετά συγκεκριμένος: Συνήθως ένα άτομο που σκέφτεται ενεργά να αυτοκτονήσει έχει ένα σχέδιο ή μια μέθοδο στο μυαλό του, λέει ο Τζόνσον. Αυτό μπορεί να συμβεί είτε αργά είτε γρήγορα.

Ο παθητικός ιδεασμός είναι λίγο πιο ευρύς. Για κάποιους, αυτό μπορεί να σημαίνει σκέψεις αυτοτραυματισμού. Για άλλους, θα μπορούσε να είναι ένα υποκείμενο συναίσθημα ότι δεν θέλουμε να ζούμε πια, αλλά δεν υπάρχει επίσης καμία επιθυμία να κάνουμε κάποια ενέργεια σε σχέση μ′ αυτό. Ο παθητικός ιδεασμός έχει να κάνει περισσότερο με το συναίσθημα του να μην θέλουμε να είμαστε ζωντανοί και λιγότερο με το να έχουμε ένα σχέδιο (ως προς αυτό).

"Συχνά, οι άνθρωποι δεν σκέφτονται να αντιμετωπίσουν τις περισσότερο παθητικές σκέψεις, [αλλά] όλα αυτά είναι σημαντικό να τα αντιμετωπίσουμε", λέει ο Μίλερ.

Μερικοί άνθρωποι διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο αυτοκτονικού ιδεασμού.

Σύμφωνα με τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων, εκτιμάται ότι το 2020 12,2 εκατομμύρια Αμερικανοί ενήλικες σκέφτηκαν σοβαρά την αυτοκτονία το 2020, είπε ο Μίλερ. Περίπου 3,2 εκατομμύρια σχεδίασαν απόπειρα αυτοκτονίας και 1,2 εκατομμύρια απόπειρα αυτοκτονίας το συγκεκριμένο έτος. Ο Μίλερ σημείωσε ότι αυτοί οι αριθμοί είναι δυνητικά χαμηλοί, καθώς πολλά από αυτά τα δεδομένα πρέπει να αναφέρονται από προσωπική πρωτοβουλία.

Ορισμένες ομάδες ανθρώπων διατρέχουν υψηλότερο κίνδυνο από άλλες. Η αυτοκτονία είναι η δεύτερη κύρια αιτία θανάτου μεταξύ των νέων ηλικίας 10 έως 24 ετών -και οι νέοι LGBTQ έχουν "τέσσερις φορές περισσότερες πιθανότητες να επιχειρήσουν αυτοκτονία από τους συνομηλίκους τους", προσθέτει ο Μίλερ.

Επιπλέον, σ′ αυτές προστίθενται και άτομα που ταυτοποιούνται ως Ινδιάνοι της Αμερικής, ιθαγενείς της Αλάσκας ή μαύροι και άλλα έγχρωμα άτομα που διατρέχουν επίσης αυξημένο κίνδυνο, μαζί με βετεράνους. Αυτό συμβαίνει επειδή αυτές οι ομάδες αντιμετωπίζουν παράγοντες κινδύνου αυτοκτονίας, όπως παρατεταμένο (διάστημα) διαφοροποίησης ή παρενόχλησης, λένε.

Είναι επίσης μια απάντηση στο άγχος που αντιμετωπίζουν άτομα που έχουν περιορισμένους μηχανισμούς αντιμετώπισης και υψηλότερο κίνδυνο βλάβης.

Ο Μίλερ σημειώνει ότι όλοι βιώνουν άγχος που σχετίζεται με δύσκολες συνθήκες στη ζωή τους, είτε πρόκειται για απώλεια εργασίας είτε για διάγνωση υγείας.

Αλλά όταν πρόκειται για την μορφή του άγχους που εξελίσσεται σε αυτοκτονικό ιδεασμό, έχει παρατηρηθεί ότι είναι σημαντικό να εξετάζουμε την βασική ευαλωτότητα κάποιου όταν βιώνει έναν στρεσογόνο παράγοντα. Η βασική ευαλωτότητα κάποιου είναι ο κίνδυνος να υποστεί βλάβη, είτε είναι συναισθηματική είτε σωματική.

Εάν η βασική μας ευαλωτότητα είναι χαμηλή και έχουμε μηχανισμούς αντιμετώπισης, όπως φίλοι με τους οποίους μπορούμε να μιλήσουμε και έναν θεραπευτή στον οποίο μπορείτε να στηριχτούμε, πιθανότατα δεν θα περάσουμε σε κατάσταση κρίσης όταν αντιμετωπίζουμε ένα στρεσογόνο παράγοντα, αναφέρεται. Ωστόσο, εάν η βασική μας "ευπάθεια" είναι πιο μεγάλη και αντιμετωπίζουμε δυσκολίες όπως διακρίσεις ή οικογενειακή απόρριψη... είναι πιο πιθανό να φθάσουμε σε ένα οριακό σημείο κρίσης και πιθανώς να βιώσουμε αυτοκτονικό ιδεασμό.

Έτσι, "για τους ανθρώπους που έχουν περιορισμένες δεξιότητες αντιμετώπισης", ο αυτοκτονικός ιδεασμός μπορεί να είναι μια απάντηση σε στρεσογόνες καταστάσεις ή πάτημα οποιασδήποτε "σκανδάλης", προσθέτει ο Τζόνσον.

"Δεν υπάρχει "λιγότερο σοβαρή" συμπεριφορά όταν πρόκειται για αυτοκτονία ή αυτοκτονικό ιδεασμό. Κανείς δεν πρέπει να ζει με οποιοδήποτε είδος αυτοκτονικών σκέψεων - και μπορεί να βελτιωθεί με τη θεραπεία"

Κανένας δεν πρέπει να διαχειριστεί οποιουδήποτε είδους αυτοκτονικό ιδεασμό μόνος του

Ανεξάρτητα από το είδος των αυτοκτονικών σκέψεων που βιώνουμε ή πόσο συχνά, είναι σημαντικό να ζητήσουμε υποστήριξη.

"Πρώτα πρώτα, ας λάβουμε βοήθεια αμέσως", λέει ο Μίλερ, προσθέτοντας ότι η βοήθεια μπορεί να σημαίνει διαφορετικά πράγματα για διαφορετικούς ανθρώπους. Μπορεί να απευθυνθούμε σε φίλους ή συγγενείς, σε έναν επαγγελματία ψυχικής υγείας, να έρθουμε σε επαφή με διαδικτυακούς φίλους ή να καλέσουμε μια γραμμή βοήθειας.

Καλέστε εδώ για βοήθεια στην 24ωρη γραμμή παρέμβασης για την αυτοκτονία (1018)

Όταν μιλάμε με έναν επαγγελματία ψυχικής υγείας, μπορούμε να τον ενημερώσουμε ότι αντιμετωπίζουμε αυτοκτονικό ιδεασμό, είτε πρόκειται για ενεργές σκέψεις αυτοκτονίας είτε αν απλά αν δεν θέλουμε να είμαστε πια ζωντανοί...

"Όποια και αν είναι η περίπτωση, απλώς ας βρούμε κάποια άμεση υποστήριξη", λέει ο Μίλερ.

Ο ίδιος σημειώνει ακόμα ότι είναι σημαντικό τα αγαπημένα πρόσωπα του ατόμου που χρειάζεται βοήθεια να γνωρίζουν τα προειδοποιητικά σημάδια. "Οι άνθρωποι με αυτοκτονικό ιδεασμό θα πουν μερικές φορές ότι αισθάνονται άδειοι ή απελπισμένοι, ένοχοι ή ντροπιασμένοι, παγιδευμένοι, εκτός επιλογών, (ότι βρίσκονται) σε έντονο ψυχικό ή σωματικό πόνο, νιώθουν βάρος για αυτούς που αγαπούν", εξηγεί.

Ως προς την εξωτερική συμπεριφορά, αυτό μπορεί να μοιάζει με απόσυρση από αγαπημένα πρόσωπα, αυξημένη χρήση αλκοόλ ή ναρκωτικών, το να λέμε αντίο , η ανάληψη επικίνδυνων "αποστολών", όπως ή πολύ γρήγορη οδήγηση ή μια ξαφνική αξιοσημείωτη βελτίωση στη συμπεριφορά (που θα μπορούσε να σημαίνει ότι το άτομο αισθάνεται μια αίσθηση ανακούφισης αφού έχει κάνει ένα σχέδιο), σύμφωνα με τον Μίλερ.

Ανεξάρτητα από το είδος της εμπειρίας που έχει κάποιος, οι σκέψεις αυτοκτονίας είναι επικίνδυνες και πρέπει να αντιμετωπίζονται από έναν επαγγελματία. Δεν υπάρχει "λιγότερο σοβαρή" συμπεριφορά όταν πρόκειται για αυτοκτονία ή αυτοκτονικό ιδεασμό. Κανείς δεν πρέπει να ζει με οποιοδήποτε είδος αυτοκτονικών σκέψεων - και αυτό μπορεί να βελτιωθεί με τη θεραπεία

# data[].attributes.attachment_link.title
Δεν υπάρχει "λιγότερο σοβαρή" συμπεριφορά όταν πρόκειται για αυτοκτονία

# data[].attributes.attachment_link.description
Και κανείς δεν πρέπει να ζει μ' αυτό.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
The .gov means it's official.
Federal government websites often end in .gov or .mil. Before sharing sensitive information, make sure you're on a federal government site.

The site is secure.
The https:// ensures that you are connecting to the official website and that any information you provide is encrypted and transmitted securely.

Abstract

Dialectical behavior therapy (DBT) is an empirically supported behavioral treatment for individuals with borderline personality disorder who frequently exhibit life-threatening behavior, such as suicide attempts, nonsuicidal self-injury urges and actions, and suicidal ideation. We provide an overview of the theoretical framework by which DBT conceptualizes these life-threatening behaviors and the principles by which safety planning measures are implemented and maintained throughout treatment. The importance of orienting clients to treatment and obtaining their commitment to decrease life-threatening behavior is reviewed. Relevant strategies associated with risk management and assessment, such as the diary card, chain analysis, solution analysis, phone coaching, and consultation team, are described. The overview concludes with a case example to illustrate the application of these techniques with a DBT client with a long-standing history of engaging in life-threatening behaviors. (PsycInfo Database Record (c) 2022 APA, all rights reserved).

Similar articles

Dialectical behavior therapy for high suicide risk in individuals with borderline personality disorder: a randomized clinical trial and component analysis.

Linehan MM, Korslund KE, Harned MS, Gallop RJ, Lungu A, Neacsiu AD, McDavid J, Comtois KA, Murray-Gregory AM. Linehan MM, et al. JAMA Psychiatry. 2015 May;72(5):475-82. doi: 10.1001/jamapsychiatry.2014.3039. JAMA Psychiatry. 2015. PMID: 25806661 Clinical Trial.

Two-year randomized controlled trial and follow-up of dialectical behavior therapy vs therapy by experts for suicidal behaviors and borderline personality disorder.

Linehan MM, Comtois KA, Murray AM, Brown MZ, Gallop RJ, Heard HL, Korslund KE, Tutek DA, Reynolds SK, Lindenboim N. Linehan MM, et al. Arch Gen Psychiatry. 2006 Jul;63(7):757-66. doi: 10.1001/archpsyc.63.7.757. Arch Gen Psychiatry. 2006. PMID: 16818865 Clinical Trial.

Efficacy of Dialectical Behavior Therapy for Adolescents at High Risk for Suicide: A Randomized Clinical Trial.

McCauley E, Berk MS, Asarnow JR, Adrian M, Cohen J, Korslund K, Avina C, Hughes J, Harned M, Gallop R, Linehan MM. McCauley E, et al. JAMA Psychiatry. 2018 Aug 1;75(8):777-785. doi: 10.1001/jamapsychiatry.2018.1109. JAMA Psychiatry. 2018. PMID: 29926087 Free PMC article. Clinical Trial.

Dialectical Behavior Therapy Is Effective for the Treatment of Suicidal Behavior: A Meta-Analysis.

DeCou CR, Comtois KA, Landes SJ. DeCou CR, et al. Behav Ther. 2019 Jan;50(1):60-72. doi: 10.1016/j.beth.2018.03.009. Epub 2018 Mar 22. Behav Ther. 2019. PMID: 30661567 Review.

[Dialectical behaviour therapy for adolescents; a literature review].

Backer HS, Miller AL, van den Bosch LM. Backer HS, et al. Tijdschr Psychiatr. 2009;51(1):31-41. Tijdschr Psychiatr. 2009. PMID: 19194844 Review. Dutch.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
borderline personality disorder* / therapy

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
national center for biotechnology information

# data[].attributes.attachment_link.title
Risk management in dialectical behavior therapy: Treating life-threatening behaviors as problems to be solved - PubMed

# data[].attributes.attachment_link.description
Dialectical behavior therapy (DBT) is an empirically supported behavioral treatment for individuals with borderline personality disorder who frequently exhibit life-threatening behavior, such as suicide attempts, nonsuicidal self-injury urges and actions, and suicidal ideation. We provide an overvie ...

# data[].attributes.headline
ΜΑΡΙΑ ΚΟΥΣΙΑΡΗ

# data[].attributes.subject
ΜΑΡΙΑ ΚΟΥΣΙΑΡΗ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Πώς θα ρωτήσουμε έναν φίλο που βλέπουμε ότι ταλαιπωρείται αν σκέφτεται την αυτοκτονία; Πώς πρέπει να προσεγγίσουμε έναν έφηβο που έχει εκφράσει αυτοκτονικό ιδεασμό; Και τελικά, πώς μπορούμε να βοηθήσουμε, ώστε να αποτρέψουμε μια αυτοκτονία;

Πόρτες ερμητικά κλειστές. Βλέμματα χαμηλωμένα. Πόνος ή οργή. Εκφράσεις μόνο συνοδεύουν τη βουβή συνήθως επίγνωση της αυτοκτονίας. Στο σπίτι του αυτόχειρα δεν μιλάει κανείς για αυτοκτονία. Ούτε και στα υπόλοιπα σπίτια. Η αυτοκτονία είναι θέμα ταμπού. Κι όμως, η αυτοκτονία μάς αφορά όλους.

Την πρώτη φορά που άκουσα ότι ο θάνατος ενός μακρινού συγγενή μου οφειλόταν σε αυτοκτονία, πρέπει να ήμουν γύρω στα 18. Το έμαθα εκ των υστέρων. Η φωνή της μητέρας μου ήταν χαμηλή. Το βλέμμα της συνωμοτικό και τρομαγμένο. Αναρωτήθηκα γιατί. Μου απάντησε: "Δεν ήταν καλά. Είχε πολλά ψυχολογικά προβλήματα". Έκτοτε, έτυχε να ακούσω πολλές ερμηνείες για τη σημασία της αυτοκτονίας από τον περίγυρο. Ότι τάχα είναι έλλειψη σθένους, δειλία, αμαρτία, ακόμη και υπέρτατη τόλμη.

Σύμφωνα με στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ , οι αυτοκτονίες και στη χώρα μας έχουν αυξηθεί τα τελευταία χρόνια. Σκέφτομαι συχνά ότι σχεδόν όλες οι οικογένειες ίσως έχουν στον ευρύτερο κύκλο τους έναν αυτόχειρα - κι ας μην το ξέρουν πάντα. Έναν άνθρωπο για τον θάνατο του οποίου δεν μιλάνε. Έναν άνθρωπο για τον οποίο ίσως αισθάνονται ενοχές που δεν μπόρεσαν να βοηθήσουν όσο ήταν εν ζωή. Δύσκολο πράγμα η διαχείριση της αυτοκτονίας από όποια πλευρά κι αν στέκεσαι. Πλην όμως υπάρχουν καλά νέα.

Τι να πεις σε έναν φίλο που (ίσως) σκέφτεται να αυτοκτονήσει

Η Αμερικανίδα ψυχολόγος υπογραμμίζει ότι δεν χρειάζεται να είσαι ψυχολόγος για να βοηθήσεις έναν φίλο. Όλοι εμείς, οι φίλοι, οι συγγενείς ή οι αγαπημένοι των ανθρώπων που υποφέρουν από Lindsay Weisner, του δημοφιλούς podcast Neurotic Nourishment , λέει ότι την αυτοκτονία μπορείς να την προλάβεις. Μιλώντας από τη θέση της κόρης μιας αυτοκτονικής μητέρας, που αποπειράθηκε αρκετές φορές να δώσει τέλος στη ζωή της, τολμά να πει δυνατά τις λέξεις που οι περισσότεροι φοβούνται. Σε άρθρο της στο ηλεκτρονικό περιοδικό κατάθλιψη και αυτοκτονικό ιδεασμό μπορούμε να κάνουμε κάτι.

1. Βάλτε τέλος στις ενοχές

Το πιο σημαντικό για την αποτροπή μιας αυτοκτονίας είναι να την αφήσουμε να εκφραστεί με λόγια. Είναι λανθασμένη η άποψη ότι αν μιλήσουμε για αυτοκτονία, αν την υπονοήσουμε, μπορεί και να την προκαλέσουμε.

Αυτό που θέλουν οι περισσότεροι ασθενείς με αυτοκτονικές τάσεις είναι να ακούσει κάποιος τα συναισθήματά τους χωρίς να τους κρίνει. Ορισμένοι μπορεί να θέλουν να εκφράσουν τις σκέψεις τους, ώστε να διαπιστώσουν αν οι φίλοι θα τους γυρίσουν την πλάτη. Ακούστε τους προσεκτικά. Δώστε τους να καταλάβουν ότι δεν υπάρχει κάτι για να ντρέπονται, ότι ούτε εσείς ντρέπεστε γι' αυτούς.

Αν έχετε ένα παιδί στην εφηβεία που προσπάθησε να βλάψει τον εαυτό του, μην κρύβεστε. Φράσεις όπως "καλύτερα να μην το πούμε στη γιαγιά", "καλύτερα να μην το πεις στους συμμαθητές σου, μπορεί να σχηματίσουν λάθος άποψη για σένα", "προτιμώ να μην μαθευτεί στο σχολείο, ίσως επηρεαστεί η κρίση των δασκάλων", είναι λάθος. Το μόνο που υπονοούν είναι πως το παιδί σας έκανε κάτι για το οποίο ντρέπεστε και πρέπει να ντρέπεται κι εκείνο.

2. Καλλιεργήστε τη συναισθηματική νοημοσύνη σας

Ο άνθρωπος που δεν κατακρίνει τον εαυτό του, που τον αποδέχεται με τα λάθη του και επιδιώκει να τα διορθώσει, που μιλάει ανοιχτά για τα συναισθήματά του, μπορεί να γίνει ένας καλός φίλος. Για να σας εμπιστευτεί κάποιος, αλλά και για να μπορέσετε εσείς να τον προσεγγίσετε με κατανόηση, επανεξετάστε τις προσδοκίες που έχετε από τον εαυτό σας.

Μην εστιάζετε στα όσα σας λείπουν ("ο άντρας μου με παράτησε", "δεν βγάζω αρκετά λεφτά", "ποτέ δεν θα αγαπήσω το σώμα μου"), αλλά στο πώς διαχειρίζεστε τα συναισθήματά σας. Έτσι, θα είστε σε θέση να ακούσετε τα συναισθήματα των άλλων. Να θυμάστε ότι οι άνθρωποι με αυτοκτονικό ιδεασμό, έχουν χάσει τις ελπίδες τους. Ίσως να μην σας μιλήσουν ποτέ γι' αυτό. Αν όμως καταλάβουν ότι μπορούν να σας εμπιστευτούν, ίσως απαντήσουν στις ερωτήσεις σας.

3. Μιλήστε ανοιχτά για την αυτοκτονία με συγκεκριμένες ερωτήσεις

Εφόσον μπορέσετε να προσεγγίσετε έναν φίλο ή συγγενή με σοβαρή κατάθλιψη ώστε να σας μιλήσει, υπάρχουν ορισμένες ενδεδειγμένες ερωτήσεις που μπορείτε να κάνετε.

Πείτε: "Καταλαβαίνω ότι είσαι πολύ πιεσμένος. Αισθάνεσαι πραγματικά άσχημα. Είσαι τόσο άσχημα που σκέφτεσαι την αυτοκτονία;"

Αν η απάντηση είναι ναι, ρωτήστε: "Έχεις σκεφτεί πώς θα το έκανες;".

Αν η απάντηση είναι ναι, ζητήστε λεπτομέρειες. Ρωτήστε τον για τον τρόπο και για το πότε. Είναι διαφορετικό να ακούσετε ότι κάποιος ψάχνει τα κλειδιά της κοινόχρηστης ταράτσας, αλλά δεν βρίσκει το διαχειριστή εδώ και μέρες, και διαφορετική μια απάντηση όπως αυτή: "Έχω σκεφτεί πως όλοι θα ήταν καλύτερα αν έφευγα από τη ζωή. Δεν ξέρω πώς. Ίσως να έπεφτα πάνω σε ένα αυτοκίνητο στην παραλιακή".

Όσο περισσότερο έχει προγραμματίσει τις πράξεις του ένας άνθρωπος, τόσο μεγαλύτερο κίνδυνο διατρέχει. Είναι η ώρα να ζητήσετε άμεση βοήθεια.

4. Ζητήστε βοήθεια

Καλέστε το 1018, την 24ωρη γραμμή παρέμβασης για την αυτοκτονία, και βεβαιωθείτε πως θα πάρει βοήθεια από ειδικούς ψυχικής υγείας. Στο μεταξύ, μην τον/την αφήσετε καθόλου μόνο του /της.

Αν ο άνθρωπος αυτός είναι κάτοχος όπλου και σας εκμυστηρευτεί ότι σκέφτεται να αυτοκτονήσει με αυτό, καλέστε αμέσως την αστυνομία ώστε να του αφαιρεθεί το όπλο. Όσοι χρησιμοποιούν πυροβόλο για να αυτοκτονήσουν, δεν επιζούν. Πρόκειται λοιπόν για μια έκτακτη περίπτωση, για την οποία επιβάλλεται η παρέμβαση της αστυνομίας.

Τι πρέπει να θυμάστε

Παίρνετε πάντα στα σοβαρά τα αυτοκαταστροφικά σχόλια. Μην εφησυχάζετε θεωρώντας ότι κάποιος θέλει απλώς να τραβήξει την προσοχή σας. Ζητήστε τη βοήθεια ειδικών.

Δεν μπορείτε να κρατήσετε ως μυστικό την επιθυμία ενός φίλου σας να αυτοκτονήσει, ακόμη κι αν σας το ζητήσει. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα το κοινοποιήσετε στον περίγυρό του, αλλά ότι θα πρέπει να απευθυνθείτε σε έναν ειδικό.

Μην δείξετε ταραγμένοι και μην κρίνετε τον άνθρωπο που σας εκμυστηρεύεται τις αυτοκτονικές του σκέψεις. Παραμείνετε ψύχραιμοι, ακούστε με προσοχή, εκφράστε τη συμπαράσταση, αλλά και την ανησυχία σας.

Αν υποψιάζεστε ότι κάποιος χρειάζεται βοήθεια, προσεγγίστε τον. Στη χειρότερη περίπτωση, θα αρνηθεί την ευγενική σας χειρονομία. Στην καλύτερη, τα λόγια σας θα βοηθήσουν κάποιον να αισθανθεί καλύτερα. Και πού ξέρετε; Ίσως κάνουν τη διαφορά και τον κρατήσουν στη ζωή.

Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε στην ιστοσελίδα της ΜΚΟ Κλίμακα με στόχο την αποτροπή των αυτοκτονιών.

# data[].attributes.attachment_link.title
Πώς να βοηθήσεις έναν φίλο που φοβάσαι ότι σκέφτεται την αυτοκτονία - OW.GR

# data[].attributes.attachment_link.description
Πώς θα ρωτήσουμε έναν φίλο αν σκέφτεται την αυτοκτονία; Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε, ώστε να αποτρέψουμε μια αυτοκτονία;

# data[].attributes.headline
ΜΑΡΙΑ ΚΟΥΣΙΑΡΗ

# data[].attributes.subject
ΜΑΡΙΑ ΚΟΥΣΙΑΡΗ

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Suicide Help - Γραμμή παρέμβασης για την αυτοκτονία 1018 - Κλίμακα

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Όταν ένας άνθρωπος αναφέρει ότι σκέπτεται την αυτοκτονία πρέπει πάντα να αντιμετωπίζουμε αυτά τα σχόλια με σοβαρότητα. Η υπόθεση ότι ο άνθρωπος αυτός επιδιώκει μόνο την προσοχή μας είναι ένα πολύ σοβαρό και ενδεχομένως καταστρεπτικό, λάθος. Ζητήστε την βοήθεια ειδικών άμεσα.
"Προσπαθήστε να μην φανείτε σοκαρισμένος."
Ο άνθρωπος αυτός είναι ήδη πολύ συντετριμμένος και αν διακρίνει την ταραχή σας για ότι σας λέει θα τον επηρεάσει αρνητικά. Παραμείνετε ήρεμοι και μιλήστε μαζί του.
"Μην χειριστείτε την κατάσταση μόνοι σας."
Ένας αυτοκαταστροφικός άνθρωπος χρειάζεται βοήθεια από επαγγελματίες ψυχικής υγείας. Μην επιτρέψετε σε μη σωστά καταρτισμένους ανθρώπους να δράσουν ως οι μοναδικοί σύμβουλοι αυτού του ατόμου.
"Ζητήστε βοήθεια αμέσως."
Καλέστε το 1018 την 24ωρη Γραμμή Παρέμβασης για την αυτοκτονία. Ένας αυτοκαταστροφικός άνθρωπος χρήζει άμεσης βοήθειας από ειδικούς ψυχικής υγείας.
Επιπλέον, "Ακούστε προσεχτικά όλα όσα έχει να σας πει αυτός ο άνθρωπος."
Αφήστε τον να μιλήσει όσο θέλει. Ακούστε τον προσεκτικά ώστε να είστε σε θέση να τον υποστηρίξετε όσο γίνεται και να μάθετε όσο το δυνατόν περισσότερα για αυτό που του προκαλεί τα αυτοκαταστροφικά συναισθήματα/σκέψεις.
"Ενδυναμώστε και ενθαρρύνετε αυτόν τον άνθρωπο."
Χρησιμοποιήστε ενθαρρυντικές φράσεις. Να θυμάστε ότι ο έντονος συναισθηματικός πόνος μπορεί να είναι συντριπτικός, γι'αυτό το λόγο να είστε όσο το δυνατό πιο ευγενικοί και υποστηρικτικοί. Δεν υπάρχει συνταγή για τέτοιες περιπτώσεις, διότι κάθε άνθρωπος και κάθε περίπτωση είναι διαφορετικοί.
"Πείτε του ότι ανησυχείτε πολύ γι' αυτόν."
]Πείτε του αλλά και δείξτε του ότι ενδιαφέρεστε γι' αυτόν. Ένας αυτοκαταστροφικός άνθρωπος είναι ευάλωτος και χρειάζεται να αισθανθεί το ενδιαφέρον σας.
"ΜΗΝ τον αφήσετε μόνο του."
Εάν ο άνθρωπος αυτός είναι σε υψηλό κίνδυνο αυτοκτονίας, μην τον αφήσετε μόνο του. Μην αφήσετε έναν αυτοκαταστροφικό άνθρωπο μόνο του ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Μόνον αφού δεχτεί βοήθεια από κάποιον ειδικό μπορείτε να εκτιμήσετε την περίπτωση να τον αφήσετε μόνο του.
"Μιλήστε ανοιχτά για την αυτοκτονία."
Ρωτήστε τον: αισθάνεσαι τόσο άσχημα που σκέφτεσαι την αυτοκτονία;

Εάν η απάντηση είναι ναι, ρωτήστε: έχεις σκεφτεί πώς θα το κάνεις;

Εάν η απάντηση είναι ναι, ρωτήστε: έχεις ότι χρειάζεσαι για να το κάνεις;

Εάν η απάντηση είναι ναι, ρωτήστε: έχεις σκεφτεί πότε θα το κάνεις;
Παρακάτω θα βρείτε τις τέσσερις αυτές ερωτήσεις σε σύντομη μορφή:
Πρέπει να μάθετε όσο το δυνατόν περισσότερα για το τι σκέπτεται. Όσο περισσότερο έχει προγραμματίσει τις πράξεις του τόσο μεγαλύτερο κίνδυνο διατρέχει. Εάν ο άνθρωπος αυτός έχει προσχεδιάσει την μέθοδο και την χρονική στιγμή τότε βρίσκετε σε εξαιρετικά υψηλό κίνδυνο, γι' αυτό το λόγο δεν πρέπει να διστάσετε να καλέσετε το 1018 και να εξασφαλίσετε ότι το άτομο αυτό θα πάρει βοήθεια από ειδικούς ψυχικής υγείας.

Εάν αυτός ο άνθρωπος είναι κάτοχος όπλου και σας μιλήσει για την πρόθεση του να το χρησιμοποιήσει καλέστε άμεσα την αστυνομία ώστε να του αναιρεθεί η κατοχή του όπλου. Τα πυροβόλα χρησιμοποιούνται στην πλειοψηφία των περιπτώσεων και συνήθως εκείνοι που τα χρησιμοποιούν ως μέσω αυτοκτονίας δεν επιζούν. Αυτή είναι μια έκτακτη ανάγκη που πρέπει να αντιμετωπιστεί άμεσα από την αστυνομία.

Αφήστε τον να εκφράσει τα συναισθήματα του με τον τρόπο που θέλει εκείνος. Αφήστε τον να κλάψει, να φωνάξει, να ορκιστεί και να κάνει ότι είναι γι' αυτόν απαραίτητο για να απελευθερώσει τα συναισθήματα του. Όμως μην του επιτρέψετε να γίνει βίαιος ή να βλάψει τον εαυτό του.

Μην προσπαθήσετε να βοηθήσετε αυτόν τον άνθρωπο μόνοι σας. Βεβαιωθείτε ότι παρακολουθείτε από γιατρό και ειδικό ψυχικής υγείας.

Προτού αφήσετε μόνο του τον άνθρωπο αυτό βεβαιωθείτε ότι δέχτηκε βοήθεια από ειδικό ψυχικής υγείας ή ότι ο κίνδυνος αυτοκτονίας έχει περάσει. Δεν μπορείτε να τον αφήσετε έως ότου περάσει ο κίνδυνος ή έως ότου μπει σε θεραπεία. Ένας άνθρωπος με αυτοκτονικό ιδεασμό είναι σε κίνδυνο κάθε στιγμή. Βεβαιωθείτε ότι κάνατε τις κατάλληλες ενέργειες για να τον βοηθήσετε πριν τον αφήσετε μόνο του.

Εάν κάποιος σας πει να κρατήσετε μυστικό τις αυτοκτονικές του προθέσεις να θυμάστε ότι δεν μπορείτε να κρατήσετε αυτό το μυστικό. Σε καμία περίπτωση δεν μπορείτε να κρατήσετε ένα μυστικό που μπορεί να προκαλέσει το θάνατο κάποιου. Δεν παραβιάζετε μια προνομιούχο επικοινωνία λαμβάνετε τα απαραίτητα μέτρα για να αποτρέψετε μια αυτοκτονία. Αυτή είναι μια έκφραση αγάπης, φροντίδας, και σοβαρής ανησυχίας, και είναι η μόνη ηθική επιλογή σε μια κατάσταση τόσο σοβαρή όσο αυτή.

# data[].attributes.attachment_link.title
Πώς να βοηθήσετε - Suicide Help - Γραμμή παρέμβασης για την αυτοκτονία 1018 - Κλίμακα

# data[].attributes.attachment_link.description
Πώς να βοηθήσετε έναν άνθρωπο με αυτοκτονικό ιδεασμό "Να παίρνετε πάντα στα σοβαρά τα αυτοκαταστροφικά σχόλια." Όταν ένας άνθρωπος αναφέρει ότι σκέπτεται την αυτοκτονία πρέπει πάντα να αντιμετωπίζουμε αυτά τα σχόλια με σοβαρότητα. Η υπόθεση ότι ο άνθρωπος αυτός επιδιώκει μόνο την προσοχή μας είναι ένα πολύ σοβαρό και ενδεχομένως καταστρεπτικό, λάθος.

# data[].attributes.headline
ΜΑΡΙΑ ΚΟΥΣΙΑΡΗ

# data[].attributes.subject
ΜΑΡΙΑ ΚΟΥΣΙΑΡΗ

# data[].attributes.body
Καλησπέρα σε όλους!
Θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι πριν λίγο καιρό συστάθηκε μια ομάδα από κάποιους από εμάς που διερευνά το ζήτημα του αυτοκτονικού ιδεασμού-αυτοκτονικότητας σε μια προσπάθεια δημιουργίας εγχειριδίου σχετικού με το εν λόγω ζήτημα. Αν ενδιαφέρεται κάποιος από εσάς να μας συντροφεύσει υπεύθυνα ας επικοινωνήσει   μαζί μου με προσωπικό μήνυμα.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
The efficacy of the "Talk-to-Me" suicide prevention and mental health education program for tertiary students: a crossover randomised control trial

Bahareh Afsharnejad orcid.org/0000-0003-2825-7265 1,2,3 na1,

Ben Milbourn orcid.org/0000-0003-3213-7987 1,2,3 na1,

Ellie Baker-Young 1,

Melissa H. Black orcid.org/0000-0003-0293-4053 1,2,3,

Rhonda Clifford orcid.org/0000-0002-7789-5717 4,

Frank Zimmermann 1,5,

Viktor Kacic 1,5,

Sven Bölte orcid.org/0000-0002-4579-4970 1,2,6,7,

Marcel Romanos orcid.org/0000-0001-7628-8299 8,

Tawanda Machingura orcid.org/0000-0001-9153-7572 9 &

...

Sonya Girdler orcid.org/0000-0001-7992-0800 1,2,3,4,10

Show authors Cite this article

Abstract

Despite suicide ideation being one of the most frequently reported health issues impacting tertiary students, there is a paucity of research evaluating the efficacy of preventive interventions aimed at improving mental health outcomes for students studying at two tertiary institutes. The current study evaluated the efficacy of the "Talk-to-Me" Mass Open Online Course (MOOC) in improving tertiary students' abilities to support the mental health of themselves and their peers via a randomised controlled trial design, comparing them to a waitlist control group. Overall, 129 tertiary students ( M = 25.22 years, SD = 7.43; 80% female) undertaking a health science or education course at two Western Australian universities were randomly allocated to either "Talk-to-Me" ( n = 66) or waitlist control ( n = 63) groups. The participants' responses to suicidal statements (primary outcome), knowledge of mental health, generalised self-efficacy, coping skills, and overall utility of the program (secondary outcomes) were collected at three timepoints (baseline 10-weeks and 24-weeks from baseline). Assessment time and group interaction were explored using a random-effects regression model, examining changes in the primary and secondary outcomes. Intention-to-treat analysis ( N = 129) at 10-weeks demonstrated a significant improvement in generalised self-efficacy for "Talk-to-Me" compared to the control group (ES = 0.36, p  = .04), with only the "Talk-to-Me" participants reporting increased knowledge in responding to suicidal ideation (primary outcome). This change was sustained for 24 weeks. Findings provide preliminary evidence suggesting that the "Talk-to-Me" MOOC can effectively improve tertiary students' mental health and knowledge of how to support themselves and others in distress. ACTRN12619000630112, registered 18-03-2019, anzctr.org.au.

Introduction

Young adulthood represents a period of necessary personal growth and development, moving towards mastering the increased demands of adulthood and developing a personal identity [ 1]. The assimilation of adult roles and the challenges of balancing work, study and social commitments increase the risk of young adults experiencing mental health challenges [ 2]. Prior to the onset of the COVID-19 pandemic, reports indicated that between 13 and 20% of Australian young adults, including those studying at a tertiary level, were experiencing psychological distress related to academic and financial pressures, isolation, loneliness and poor self-care [ 3, 4].

In 2019, a total of 1,609,798 students were studying at the tertiary level in Australia [ 5], with 65% reported experiencing mental health issues (e.g., anxiety and mood disorders) [ 6]. The onset of the COVID-19 pandemic in March 2020 necessitated changes to the mode of delivery for tertiary education in Australia, with the majority of classes moving to an online format [ 7]. Further, COVID-19 negatively impacted the mental health of Australian tertiary students [ 8], who experienced high levels of social isolation and loss of casual employment, increasing their vulnerability to self-harm and suicide ideation [ 9].

Suicide is a leading cause of death among young adults, accounting for an estimated 700,000 deaths globally each year [ 10]. The rate of suicidal ideation among tertiary students is disproportionately high compared to the general public and remains a major concern for universities [ 11]. Despite the high prevalence of mental health concerns among this population, help-seeking behaviour is low, likely as a result of the continued stigma surrounding mental health or/and a lack of easily accessible, low threshold supports [ 12]. Instead, young adults commonly confide in their peers when experiencing mental health difficulties, who are often their sole source of support [ 13]. While youth believe in the importance of suicide prevention strategies, in the presence of suicidal ideation warning signs and risk factors, they rarely intervene [ 14]. Evidence suggests that this lack of action stems largely from young adults' poor self-efficacy in identifying warning signs, missing opportunities for intervention, and preventing suicide attempts and the loss of life [ 14]. Given that tertiary students are time-poor with limited resources, engaging them in Suicide prevention programs is challenging [ 15]. Targeted online Suicide prevention programs, being self-paced, easily accessible, and relatively low cost, may mitigate many of these barriers [ 16].

Recently, a literature review exploring Suicide prevention programs targeting tertiary students [ 17] highlighted that the majority of programs were directed at gatekeepers rather than tertiary students themselves and delivered almost exclusively face-to-face. While overall findings across studies indicated that these training programs might effectively improve mental health knowledge and attitudes, student outcomes were rarely measured. Therefore, little is known of the role of prevention programs in impacting student engagement with services, their suicidal ideation or broader mental health outcomes [ 17]. While increasingly tertiary education is delivered via virtual means, pointing to an opportunity for delivering suicide programs online [ 18], to date, only one such program has evaluated tertiary students increased knowledge of prevention strategies two months post completion of the program [ 19, 20], with the application of this knowledge in real-life situations remaining unknown. Additionally, evaluations of gatekeeper programs fail to assess or demonstrate sustained improvement on self-report outcome measures [ 20].

The "Talk-to-Me" program is a Suicide prevention program originating in Germany that aims to teach students to identify and respond to suicidal crises and suicidal thoughts and behaviours. The program has recently been adapted for an Australian context, delivered online as a Massive Open Online Course (MOOC), a course of study made freely available over the internet to a very large number of people. The MOOC consists of six modules: (1) Mental fitness; (2) Strategies to increase mental fitness; (3) Self-injury; (4) Suicidal behaviour in young adults; (5) Interventions for suicidal behaviour; and (6) Gatekeeper interventions. The "Talk-to-Me" MOOC aims to raise awareness of mental health-promoting activities, build resilience, and equip students with practical skills to deal with their own and others' mental distress. The online delivery format alleviates some of the barriers (e.g., lack of time and financial security) [ 11] to engaging tertiary students, allowing continuity in delivery in the context of government lockdowns in response to COVID-19. Given the paucity of research evaluating the efficacy of online Suicide prevention programs aiming to improve responding to suicidal thoughts/behaviour of tertiary students [ 21], a crossover RCT design was employed to evaluate the efficacy of an online version of the "Talk-to-Me" program in improving tertiary students' abilities to support someone experiencing suicidal thoughts.

Methods

Design

Participants

Participants were recruited via flyers sent through the university learning management systems of two universities in Perth, Western Australia (Curtin University and the University of Western Australia) from February to March 2020. Full or part-time students enrolled in health or education degrees from these universities enrolled in a second or third-year undergraduate or Graduate Entry Master's level were eligible to participate in the study. First and fourth-year undergraduate students were not invited due to the potential peak of study-related anxiety or stress levels [ 25]. Following the obtaining of informed consent, the suicidal ideation of participants was screened via the Suicidal Ideation Attributes Scale (SIDAS) [ 26]. Students not registering on the edX platform and those scoring above 21 or between 7 and 10 on items assessing suicide attempts as assessed by SIDAS were excluded from the present study, with the latter referred to their treating clinician or appropriate services and support for follow-up. As a token of appreciation for volunteering their time, students received a certificate for completing the MOOC and went into a draw for coffee vouchers.

Intervention

"Talk-to-Me" is an online psychoeducational Suicide prevention program targeting young adults [ 27]. The program was adapted from an earlier version developed in Germany, collaborating with clinical experts and the German Suicide Prevention Program (World Health Organization). This skills training program aims to increase young adults' awareness of mental health-promoting activities, improve their resilience, develop their distress management skills and ability to identify the early signs of suicide ideation or behaviour in themselves and others and apply suicide crisis intervention strategies. The six modules of the "Talk-to-Me" MOOC were translated and adapted to Australian English through a co-production process with stakeholders (health service consumers, university students, not-for-profit and government-funded mental health services), enhancing its quality and relevance for Australian tertiary institution students. Mental health education principles, such as the PERMA framework [ 28], were incorporated into the modules, with two scenarios presented at the end of each module, with the goals of increasing students' awareness of their own and others' mental health needs and support them in developing practical skills to respond to self-injury and suicidal ideation (Online Resource 1).

Procedures

Prior to group allocation, a survey link to Qualtrics [ 29] was sent to all participants in ESG and DSG, requesting their screening and baseline data. Data from the screening survey provided evidence for the eligibility of the participants as assessed via SIDAS [ 26]. The survey also gathered participants' sociodemographic information, including their age, gender, ethnicity, university, year level, highest education level, mode of study (full-time/part-time), course of study, previous mental health training experience and postcode (as a proxy of the socioeconomic status). After the initial screening, those meeting the eligibility criteria were then allocated to ESG or DSG using 1:1 online simple randomisation. The primary and secondary outcome measures were collected at baseline (T0) and after weeks 10 (T1) and 24 (T2). The SIDAS scores were collected once more before the commencement of Period 2 only for those allocated to DSG to reassess their eligibility. As the modules were delivered online, the only information available about the participants' dosage was whether they commenced the "Talk-to-Me" modules.

Primary outcome measure

Suicide intervention response inventory-version 2 (SIRI-2) is a 24-item self-report measure evaluating the participants' ability to identify and appropriately respond to suicidal statements [ 30]. This measure represents realistic quotes from hypothetical suicidal clients, with each statement paired with two corresponding hypothetical responses, yielding 48 responses. The SIRI-2 is rated on a 7-point Likert scale, ranging from +3 ( highly appropriate) to − 3 ( highly inappropriate). The scores were calculated by summing the absolute difference between each item's score and a corresponding score derived from a sample of clinicians, with lower scores indicating less divergence from clinicians' ratings and thus demonstrating more appropriate crisis communication skills [ 30]. SIRI-2 has demonstrated good reliability of over .9 and great sensitivity to suicide counselling programs [ 30].

Secondary outcome measures

The objective structured video examination (OSVE) was developed based on the work of Selim and Dawood [ 31] specifically for this study, assessing the extent to which the participants had assimilated the MOOC's content (Online Resource 2). The measure contains five 2-5-minute videos followed by five 5-response multichoice questions. The video scenarios were aligned with the content of the MOOC modules, focusing on a student struggling with his mental health, with questions ascertaining participants' abilities in identifying risk factors and negative thinking patterns in responding to self-harm, recommending coping strategies, and developing a safety plan in the presence of suicide risk (e.g. " Which of the following are all suicide risk factors for Mike?" or " Which are all three key components to creating a safety plan for Mike?"). A score of one was awarded to each right answer. The total score for the OSVE measure range from 0 to 25, with higher scores indicating greater learning from the MOOC content. Despite the novelty of the measure for this study, the OSVE format has been previously used as a tool in evaluating learning in response to a science course [ 31], demonstrating acceptable reliability (Cronbach's α = 0.71) and concurrent validity ( r = 0.60) [ 32].

The brief resilience scale (BRS) is a 6-item self-report measure assessing participants' perceived ability to recover from stress and any adverse events they have experienced [ 32, 33]. For example, "I tend to bounce back quickly after hard times". The BRS is rated on a 5-point Likert scale, with scores ranging from 1 ( strongly disagree) to 5 ( strongly agree). The BRS total score ranges from 6 to 30, with higher scores indicating greater resilience [ 33]. The measure has shown excellent reliability (Cronbach's α = [0.8, 0.91]) and an acceptable concurrent validity [ 33, 34].

Perception of academic stress scale (PASS) is an 18-item self-report measure evaluating perceived academic stress and its causes [ 35]. For example, "I am unable to catch up if I am getting behind the work". The measure is rated on a 5-point Likert scale, ranging from 1 ( strongly disagree) to 5 ( strongly agree) [ 35]. The PASS total scores range from 18 to 90, with higher scores indicating greater perceived academic stress. PASS not only has shown good reliability (Cronbach's α = 0.90), but it also has evidence for face, content and convergent validity among university students [ 35].

General self-efficacy scale (GSE) is a 10-item self-report assessing perceived generalised self-efficacy [ 36]. For example, " If I am in trouble, I can usually think of a solution". The measure is rated on a 4-point Likert scale, ranging from 1 ( not true at all) to 4 ( exactly true). The GSE total scores range from 10 to 40, with higher total scores indicating greater self-efficacy. GSE has been evaluated across many contexts, demonstrating good validity ( r=.67) and reliability with Cronbach's α ranging from 0.75 to 0.91 [ 36].

Attitudes towards seeking professional psychological help scale (ATSPPHS-SF) is a 10-item self-report measure exploring the participants' attitudes towards help-seeking behaviours when experiencing mental health issues 77 [ 37]. For example, " If I believed I was having a mental breakdown, my first inclination would be to get professional attention". The measure is rated on a 4-point Likert scale, ranging from 0 ( disagree) to 3 ( agree). The total scores range from 0 to 30, with higher scores indicating more positive attitudes towards seeking help from professionals [ 37]. This widely used measure of help-seeking attitudes has shown good reliability with Cronbach's α of 0.77 [ 38].

MOOC questionnaire was developed for this study to explore the participants' experiences and satisfaction with the MOOC (Online Resource 3). The questionnaire was delivered in both multiple-choice and text entry formats. The multiple-choice component consisted of two sections enquiring about the participants' satisfaction with the content and their perception of how helpful and engaging the program was. Satisfaction with the content was assessed via 13 questions rated on a 5-point Likert scale ranging from 0 ( Not at all) to 4 ( Very), with higher scores indicating higher satisfaction levels. Helpfulness was assessed via 14 questions rated on a 4-point Likert scale ranging from 0 ( Not helpful at all) to 4 ( Very helpful), with higher scores indicating the participants found the program more helpful. Data were collected at T1 for ESG immediately following participants' completion of the 'Talk to Me' MOOC.

COVID-19 survey was developed for this study and collected at T1 due to its co-occurrence with the onset of the COVID-19 global pandemic (Online Resource 4). This 31-item survey explored the impact of COVID-19 on the participant's everyday life and mental health. For example, "Since COVID-19, I feel more burdened". The measure consists of three dichotomous items ( Yes=1; No=0) and 28 items scored on a 4-point Likert scale, ranging from 0 ( Never) to 3 ( Always). Some items in the measure are reverse scored (Online Resource 4). Total scores ranged from 0 to 87, with higher scores indicating a more negative impact.

Statistical analysis

A data frame with 300 participants allocated to intervention and control groups and assessed at three assessment time points was created using RStudio Version 4.2.1 [ 39]. First the appropriate model (y ~ group + time +group*time + (1|id) + ɛ) was fitted (lme4 package [ 40]). Then power estimates were obtained at different sample sizes using the simr packages [ 41]. Based on multiple power analyses, a sample size of at least 120 students might suffice to obtain a power of > 80%. To Account for the negative influence of factors decreasing the power of the study, it was anticipated to recruit a larger sample of 170 students for this study. Using chi-square (categorical variables) or independent samples t-tests/Mann-Whitney U tests (continuous/ordinal variables), comparability of the ESG and DSG groups was explored at T0. Upon testing for the normality of the data, utilising the SPSS version 24 statistical software [ 42], the random-effects regression model was employed to explore the impact of the independent variables (fixed effects) such as assessment time (T0/T1), group (ESG/DSG) and sociodemographic data (gender, age, education, course, etc.) on the dependent variables (primary/secondary outcome measures). Using the participants' identification codes (random effect) enabled an estimation of the correlation between measurements for each participant across the study period (time by group interaction). To explore possible moderation effects, a three-way interaction of time by group by other independent variables was conducted. The Bonferroni correction was employed to control for familywise error rates arising from multiple comparisons. Changes in the scores were considered significant if the results indicated a p < 0.05. Missing data were imputed based on the intent-to-treat (ITT) approach, enabling data comparison with and without ad-hoc imputation [ 43]. Cohen's d Effect size was calculated using free online software by Psychometrica [ 44], with effect sizes 0.3, 0.5, and 0.8 indicating small, medium and large effects, respectively.

Results

Study flow

As demonstrated in Figure 1 from a pool of over 8,000 students from Curtin University and the University of Western Australia, 184 students participated in the screening. Nine students were excluded having SIDAS scores greater than the threshold of 21. A further 46 participants, although taking part in the screening session, did not progress to enrolling on the EdX platform and hence were excluded from the study. The remaining students ( N = 129) were randomised to either ESG ( n = 66) starting in Semester 1 or DSG ( n = 63) starting in Semester 2 after a 4-week break. At 10 weeks, from each group, 12 students (ESG = 18%; DSG = 19%) were lost due to attrition, with 41 students (62%) from ESG and 51 (81%) from DSG completing the T1 assessment.

Participant recruitment, allocation and assessment Process based on the CONSORT diagram [ 23]

Overall, of the 66 students in ESG, 12 (18%) did not proceed to enroll in the MOOC. A comparison between those who did or did not self-enroll in the MOOC demonstrated that the latter group was predominantly younger ( p = 0.01), male or non-binary ( p = 0.006), and of a higher socioeconomic status ( p = 0.03).

The comparison of the sociodemographics, education background and outcome measures of the participants demonstrated no significant difference between ESG and DSG at baseline. The participants from the ESG group were predominantly female (82%) with an average age of 24.75 years (SD = 7.11), studying at either Curtin University (89%) or the University of Western Australia (11%), mostly at an undergraduate level (Undergraduate 3rd year students = 50%; Undergraduate 2nd year students = 30%). Similar to the ESG, more than three-quarters of the DSG students were female (78%) with an average age of 25.70 years (SD = 7.80), with the majority studying at Curtin University (92%). The students studied mostly at an undergraduate level (Undergraduate 2nd year students = 36%; Undergraduate 3rd year students=37%). Table 1 demonstrates the demographic information for ESG and DSG, and Table 2 shows the means and standard deviation at each assessment time.

Table 1 Participants' demographics and clinical characteristics

Table 2 Means and standard deviations for primary and secondary outcome measures at each assessment time point

Primary and secondary outcomes

Findings did not demonstrate any significant difference in SIRI-2 scores between ESG and DSG before crossover was applied ( t(128) = 0.3; p = 0.55; < 0.001, Effect size [ES] = 0.05). Although both ESG and DSG had a decrease in SIRI-2 scores, after completing the MOOC, there was no difference between MOOC and treatment as usual after the crossover with the whole data ( F(2, 254) = 0.39 ; p = .68; ES = 0.11).

Similar to SIRI, no significant difference was observed in any of the secondary outcomes between ESG and DSG before or after the crossover of p > 0.05, showing small effect sizes (<0.2). The participants' characteristics and previous experiences showed no moderation effect on these findings (Fig. 2).

The effects of time by group (ESG/DSG) on the study's outcome measures. The graphs display the time (T0/T1/T2) by group (ESG/DSG) interaction on the study's outcome measures, using the random-effects regression model. Errors bars are reported at a 95% confidence interval. ATSPPH Attitudes towards seeking professional psychological help scale, BRS Brief resilience scale, DSG delayed start group, ESG early start group, GSE General self-efficacy scale, OSVE Objective structured video examinations, PAS Perception of academic stress scale, SIRI-2 Suicide intervention response inventory 2nd edition, T0 week 0, T1 week 10, T2 week 24

Despite the medium and large attrition rates at the end of periods 1 (28%) and 2 (40%), there was no difference between the effect sizes resulting from the ITT approach on any of the outcome measures (primary or secondary) compared to those of the mixed model analysis without any ad-hoc imputation (per-protocol analysis).

Acceptability of "Talk-to-Me" MOOC

Overall, 74 participants from both the ESG and DSG provided insight into how they perceived the program. Findings suggested a high satisfaction with the content and delivery of the "Talk to Me" MOOC [Median = 43.5, M = 41.5 out of 52, SD = 6.2, range = (24, 52)]. Students reported that, on average, they spent 1.44 hours ( SD=2.27) per module of the "Talk to Me" MOOC. In total, 86% found the content easy to learn, with 73% reporting the program to be very engaging. When asked to nominate the topic that participants found most interesting, 41% chose the topic of mental fitness, followed by strategies to increase mental fitness (39%), self-injury (12%), suicidal behaviour in young adults (5%), and interventions for suicidal behaviour (3%). The results, however, were different when enquiring about the usefulness of the modules, with gatekeeper interventions (24%) and strategies to increase mental fitness (23%) being perceived as more useful, followed by self-injury (20%) and interventions for suicidal behaviour (18%). Mental fitness (4%) and suicidal behaviour in young adults (8%) were considered the least useful. Almost all participants (99%) believed the program had improved their mental health. More than half responded that they could implement the skills and knowledge they learned during the program to improve their own or others' mental health post completing the program.

Discussion

This pragmatic crossover RCT evaluated the efficacy of an online psychoeducational Suicide prevention program, "Talk to Me", firstly in improving university students' ability to identify and respond to suicidal statements; and, secondly, in improving participants' knowledge of the program's content, their ability to recover from stress and adverse events, academic stress, global distress, generalised self-efficacy, and attitudes towards help-seeking behaviour when experiencing mental health issues. Despite the lack of significance for the "Talk to Me" MOOC compared to treatment as usual, in improving the primary and secondary outcomes of this study, students expressed high satisfaction with the program. Although the reason for these contradictory findings is unknown, it highlights the benefits of capturing the student's views about the program along with the outcome measures [ 45]. Further, the findings of this study contradict previous research indicating the superiority of a formalised lecture compared to audio-recorded lecture sessions on suicide [ 46]. As such, demonstrating that utilising extra resources, such as case studies, videos, and quizzes, alone does not support students to apply mental-health-promoting behaviours in their everyday life, contributing to the larger body of knowledge.

As discussed in the protocol of the present study [ 22], based on previous studies employing SIRI-2 as a primary outcome measure [ 20] and allowing for large attrition of over 100%, researchers aimed to recruit at least 170 participants. It is postulated that the onset of the COVID-19 pandemic negatively impacted study recruitment. A significant number of students were also lost to attrition, and while this reflects the reality of participation in online interventions, it likely had the effect of reducing the power of the study. Notably, the power calculation of the current study was underpinned by a sample simulation. Given the large attrition rate and uncertainty about the student's level of engagement, the current sample may have been insufficient in capturing the effects of the "Talk-to-Me" MOOC.

Limitations and areas for further research

The findings of the current study should be viewed as preliminary in the context of its limitations. This study employed a rigorous crossover design approach to explore the superiority of "Talk to Me" to treatment as usual. However, data collected at the end of Period 1 was used to assess change over the second period, with the carry effects from the first period remaining unknown. Also, as the current study did not collect information about other support or medications the students may have received during their enrollment or employ a methodology enabling daily sampling of students' mental health during the study period, the effect of other factors influencing the study outcomes remains unknown.

Given the nature and sensitivity of the topic covered in the "Talk-to-Me" MOOC, and according to the ethics recommendations, the researchers were allowed to recruit participants only within their schools, restricting findings to two faculties from two universities situated in Western Australia. Although this limitation provided an opportunity to pilot the program with students whose interests and professional goals aligned with the MOOC, future research may benefit from further exploration of how all university students across Australia may benefit from the "Talk-to-Me" MOOC.

Conclusions

This study indicated that receiving the online "Talk to Me" MOOC it is not enough to enable students to develop skills to respond to others in distress. Future suicide prevention interventions among tertiary students may consider using online peer mentoring programs to create user groups where participants can practice their skills face-to-face. Further research with a large national sample of university students is also warranted to determine the robustness of the current findings.

Availability of data and material

There is no public access to the datasets generated and/or analysed during the current study, and they are only available from the corresponding author upon reasonable request.

References

1. Australian Bureau of Statistics (2015) 4364.0.55.001 - National health survey: First results, 2014-15. https://www.abs.gov.au/AUSSTATS/abs@.nsf/Lookup/4364.0.55.001Main+Features100112014-15?OpenDocument. Accessed the 1st of June 2021

2. Department of Education (2019) Selected Higher Education Statistics - 2019 Student data. https://www.dese.gov.au/higher-education-statistics/student-data/selected-higher-education-statistics-2019-student-data. Accessed the 1st of June 2021

3. Rickwood D, Telford N, O'Sullivan S, Crisp D, Magyar R (2017) National tertiary student well-being survey 2016. Headspace & National Union of Students. https://headspace.org.au/assets/Uploads/headspace-NUS-Publication-Digital.pdf. Accessed the 1st of June 2021

4. Growe R, Bachus S (2020) Mayo SM (2020) Mental health challenges facing students in higher education during COVID The pandemic might be a "black swan" moment for mental health care-"an unforeseen event that changes everything." Heleen Riper. Int J Soc Policy and Educ 2(10):37-43

Google Scholar

5. World Health Organisation (2021), Suicide worldwide in 2019: Global health estimates. https://www.who.int/publications/i/item/9789240026643. Accessed the 1st of June 2021

6. Open edX (2021) Deliver inspiring learning experiences on any scale. https://open.edx.org/. Accessed the 30th of June 2021

7. Qualtrics (2020) Qualtrics [Computer software]. https://www.qualtrics.com. Accessed 30 July 2021

8. Fischer EH, Farina A (1995) Attitudes toward seeking professional psychologial help: a shortened form and considerations for research. J Coll Stud Dev 36(4):368-373

Google Scholar

9. RStudio Team (2020) RStudio: integrated development for r [Computer Software]. https://www.rstudio.com/. Accessed 29 July 2022

10. Corp IBM (2020) IBM SPSS statistics for Windows, version 27.0 [Computer software]. IBM Corp, Armonk

Google Scholar

11. Chakraborty H, Gu H (2009) A mixed model approach for intent-to-treat analysis in longitudinal clinical trials with missing values. RTI Press, Durham

Book Google Scholar

12. Hammermeister J, Mount SE, Jordan C, Briggs L, Galm R (2020) The relationship between mental fitness skills, psychological resilience, and academic achievement among first generation college students. Coll Stud J 54(1):13-24

Google Scholar

13. Arie S (2013) Revision of Helsinki declaration aims to prevent exploitation of study participants. BMJ Br Med J. 347(oct22 6):f6401

Article Google Scholar

Download references

Acknowledgements

We acknowledge the generous support from Nicole David, Patricia Tran and Paulene Tavani who assisted with the delivery of the "TALK-to-Me" MOOC. We would also like to thank all the students who took part in this study.

Funding

Open Access funding enabled and organized by CAUL and its Member Institutions. The authors would like to acknowledge the following fundings, making this study possible. Dr Black, Dr Thompson, Dr Kacic, Mr Zimmermann, Professor Girdler, and Dr Milbourn received funding from Healthway (Grant 33212). Dr Milbourn and Professor Girdler received funding from the Australian New Zealand Allied Health Professional Educator organisation (ANZAHPE;) and The German Academic Exchange Service (Deutscher Akademischer Austauschdienst, DAAD; Grant 57511161). The views of the funders have not influenced the content of this paper.

Author information

Author notes

Dr Afsharnejad and Dr Milbourn contributed equally as first authors to this paper.

Authors and Affiliations

1. School of Allied Health, Curtin University, Perth, WA, Australia

Bahareh Afsharnejad, Ben Milbourn, Maya Hayden-Evans, Ellie Baker-Young, Melissa H. Black, Craig Thompson, Sarah McGarry, Melissa Grobler, Frank Zimmermann, Viktor Kacic, Sven Bölte & Sonya Girdler

2. Curtin Autism Research Group (CARG), Curtin University, Perth, WA, Australia

Bahareh Afsharnejad, Ben Milbourn, Maya Hayden-Evans, Melissa H. Black, Craig Thompson, Sarah McGarry, Melissa Grobler, Sven Bölte & Sonya Girdler

3. enAble Institute, Curtin University, Perth, WA, Australia

Bahareh Afsharnejad, Ben Milbourn, Melissa H. Black, Penelope Hasking & Sonya Girdler

4. Faculty of Health and Medical Sciences, The University of Western Australia, Perth, WA, Australia

Rhonda Clifford & Sonya Girdler

5. Klinikum Aschaffenburg Hospital for Child and Adolescent Psychiatry and Psychotherapy, Aschaffenburg, Germany

Frank Zimmermann & Viktor Kacic

6. Center of Neurodevelopmental Disorders (KIND), Centre for Psychiatry Research, Department of Women's and Children's Health, Karolinska Institutet & Stockholm Health Care Services, Region Stockholm, Stockholm, Sweden

Sven Bölte

7. Child and Adolescent Psychiatry, Stockholm Health Care Services, Region Stockholm, Stockholm, Sweden

Sven Bölte

8. Department of Child and Adolescent Psychiatry, Psychosomatics and Psychotherapy, University Hospital Würzburg, Würzburg, Germany

Marcel Romanos

9. Faculty of Health Sciences & Medicine, Bond University, Queensland, Australia

Tawanda Machingura

10. Center of Neurodevelopmental Disorders (KIND), Centre for Psychiatry Research, Division of Neuropsychiatry, Department of Women's and Children's Health, Karolinska Institutet & Child and Adolescent Psychiatry, Stockholm Health Care Services, Stockholm County Council, Stockholm, Sweden

Sonya Girdler

11. School of Population Health, Curtin University, Perth, WA, Australia

Penelope Hasking

Contributions

All authors contributed to the study conception and design. Material preparation, data collection and analysis were performed by BM, EB-Y, BA, MH-E. The first draft of the manuscript was written by BA, MHE, BM and SG. All authors commented on previous versions of the manuscript. All authors read and approved the final manuscript.

Corresponding author

Correspondence to Ben Milbourn.

Ethics declarations

Conflict of interest

The authors declare that the research was conducted without any commercial or financial relationships that could be construed as a potential conflict of interest.

Ethical approval

Eligible participants (tertiary students) received detailed written information about the study and then provided their informed consent during each assessment session. To maintain the participants' confidentiality, the research team de-identified and securely stored the collected data. This study has ethical approval from Curtin University's Human Research Ethics Committee (Perth, Western Australia), a committee independent from the investigators (registration number: HRE2019-791), provided it is conducted following the standards of the institutional committee and the 1964 Helsinki declaration [ 61].

Consent to participate

Prior to study, all participants had provided their consent to take part in the study and have their de-identified data published, presented in public events and conferences.

Consent for publication

Prior to study, all participants had provided their consent to have their de-identified data published, presented in public events and conferences.

Supplementary Information

Below is the link to the electronic supplementary material.

Rights and permissions

Open Access This article is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License, which permits use, sharing, adaptation, distribution and reproduction in any medium or format, as long as you give appropriate credit to the original author(s) and the source, provide a link to the Creative Commons licence, and indicate if changes were made. The images or other third party material in this article are included in the article's Creative Commons licence, unless indicated otherwise in a credit line to the material. If material is not included in the article's Creative Commons licence and your intended use is not permitted by statutory regulation or exceeds the permitted use, you will need to obtain permission directly from the copyright holder. To view a copy of this licence, visit http://creativecommons.org/licenses/by/4.0/.
Reprints and Permissions

About this article

Cite this article

Afsharnejad, B., Milbourn, B., Hayden-Evans, M. et al. The efficacy of the "Talk-to-Me" suicide prevention and mental health education program for tertiary students: a crossover randomised control trial. Eur Child Adolesc Psychiatry 32, 2477-2489 (2023). https://doi.org/10.1007/s00787-022-02094-4
Download citation

Received:

Accepted:

Published:

Issue Date:

DOI: https://doi.org/10.1007/s00787-022-02094-4

Share this article

Anyone you share the following link with will be able to read this content:

Get shareable link

Provided by the Springer Nature SharedIt content-sharing initiative

Keywords

# data[].attributes.attachment_link.title
The efficacy of the "Talk-to-Me" suicide prevention and mental health education program for tertiary students: a crossover randomised control trial - European Child & Adolescent Psychiatry

# data[].attributes.attachment_link.description
Despite suicide ideation being one of the most frequently reported health issues impacting tertiary students, there is a paucity of research evaluating the efficacy of preventive interventions aimed at improving mental health outcomes for students studying at two tertiary institutes.

# data[].attributes.headline
ΜΑΡΙΑ ΚΟΥΣΙΑΡΗ

# data[].attributes.subject
ΜΑΡΙΑ ΚΟΥΣΙΑΡΗ

# data[].attributes.body
Αρχικά, δημιουργούμε ένα αναλυτικότατο αρχείο με παραπομπές, μελέτες περίπτωσης, πώς οι εκπαιδευτικοί θα βοηθουσε να προσεγγιζαν το πολυ ευαισθητο θεμα της αυτοκτονίας...όλα τα σχετικά με εκπαίδευση και αυτοκτονία...πλούσιο σε υλικό και πληροφορίες.

Στο κομμάτι των ομάδων που σχετίζονται με πρόληψη και διαχείριση αυτοκτονίας εμείς παραθέτουμε όσα μπορεί να βρει κανείς στην Ελλάδα.

Έπειτα, δημιουργούμε ένα αρχείο με τα πιο σημαντικά από αυτά πλαισιωμένο με εικόνες για όσους δεν συνηθίζουν να διαβάζουν αναλυτικά εγχειρίδια.

# data[].attributes.body
https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S0165032723006626

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Abstract

Background

The use of latent class analysis (LCA) to understand suicide risk is often not guided by theoretical frameworks. This study used the Integrated Motivational-Volitional (IMV) Model of Suicidal Behaviour to inform the classification of subtypes of young adults with a suicidal history.

Methods

Data from young adults in Scotland ( n = 3508) were used in this study including a subgroup of participants ( n = 845) with a history of suicidality. LCA using risk factors from the IMV model was conducted on this subgroup, and the subgroups and non-suicidal control group were compared. Trajectories of suicidal behaviour over 36 months was compared between the classes.

Results

Three classes were identified. Class 1 (62 %) had low scores on all risk factors, Class 2 (23 %) had moderate scores, and Class 3 (14 %) had high scores on all risk factors. Those in Class 1 had a stable low risk of suicidal behaviour, while those in Class 2 and 3 showed marked variation over time, although Class 3 had the highest risk across all timepoints.

Limitations

The rate of suicidal behaviour in the sample was low, and differential dropout may have impacted the findings.

Conclusions

These findings suggest that young adults can be classified into different profiles based on suicide risk variables derived from the IMV model, which still distinguishes them 36 months later. Such profiling may help determining who is most at risk for suicidal behaviour over time.

Introduction

Suicide is a complex phenomenon, accounting for 703,000 deaths each year, including among young people (World Health Organization (WHO), 2021). Studies trying to predict suicide attempts have failed to do so accurately (Franklin et al., 2017). As many of the risk factors that are associated with suicide are highly correlated, and there may be complex interactions between the variables that determine suicide risk, traditional statistical approaches may not be suitable for accurately predicting suicides. Some alternatives have been proposed, such as Latent Class Analysis (LCA). LCA models use a person-centred method to divide a large group of individuals into smaller homogenous subgroups. Because of the complex interplay of factors that contribute to suicide risk, identifying classes of individuals with certain shared characteristics could lead to a way of classifying risk and improving detection and prevention. Several studies have sought to examine suicide using LCA models and examining a variety of risk and protective factors (Au et al., 2021; Bernanke et al., 2017; Hoogstoel et al., 2021; Logan et al., 2011; Love and Durtschi, 2021; Selby and Gardner, 2015; Thullen et al., 2016; Xiao et al., 2019). These studies have often taken different approaches. Some studies utilise representative population samples, which tend to identify one large control group of healthy individuals, and two or more groups at varying risk of suicidal ideation or attempts (Jiang et al., 2010; Jung et al., 2019; O'Neill et al., 2018; Rice et al., 2018; Zhu et al., 2019). Whereas other studies have focused specifically on those who have made a suicide attempt (Ginley and Bagge, 2017), or on specific risk groups, such as military veterans (Allan et al., 2020) or those in sexual minority groups (Giano et al., 2020).

A limitation of most of the previous LCA and suicide risk studies is that the choice in the risk factors used to identify the classes have often not been explicitly substantiated. Although some studies highlight theoretical frameworks of suicide risk, such as the Interpersonal Psychological Theory of Suicide (IPTS; Joiner, 2005) or the Integrated Motivational-Volitional model of suicidal behaviour (IMV; O'Connor and Kirtley, 2018), only one study has thus far explicitly used the variables of a model, the IPTS, to identify latent classes in a sample of individuals who had made a suicide attempt (Wong et al., 2020). Wong et al. (2020), using data from a relatively small sample ( N = 227), found three latent classes that differed from each other on some of the key factors in the IPTS, mainly thwarted belongingness and perceived burdensomeness.

Additionally, most previous studies have employed cross-sectional designs when investigating the relationship between latent classes and past or current suicidal thoughts and feelings. Although, some studies have used a longitudinal design, the follow-up time periods were short (Allan et al., 2020) or the outcome was limited to suicidal thoughts rather than suicide attempts (Wong et al., 2020; Zhu et al., 2019). To date, no studies have investigated the stability of the class assignments over time, which is crucial for the clinical utility of categorising people into different subgroups.

For the current study, we used LCA models derived from a theoretical framework, the IMV model, to identify classes of individuals with a history of suicidal ideation and behaviour and used these classes to predict suicidal behaviour over 36 months. The IMV model builds upon several theories of suicide, such as the IPTS, and provides a framework for understanding how suicide risk develops from the pre-motivational phase (i.e., factors that create vulnerability to suicide), to the motivational phase (i.e., factors that lead to the emergence of suicidal thinking), to the volitional phase (i.e., factors that increase the likelihood of acting upon suicidal thoughts). Evidence has been found for the different phases of the IMV model (Branley-Bell et al., 2019; Lucht et al., 2020; O'Connor et al., 2021; Ordóñez-Carrasco et al., 2020; for an overview see Wetherall et al., 2020), and it has successfully distinguished between those who think about suicide and those who attempt suicide (Dhingra et al., 2015; Wetherall et al., 2018). However, we think that within those groups of people with suicidality, more fine-grained differences exist that we would not be able to find by only categorising them into those who think about suicide and those who attempt suicide. Therefore, using the IMV variables to identify latent subgroups or patterns within the data using LCA could increase our understanding of the characteristics of suicidal people. This method allows us to explore which combinations of risk factors co-occur and how these factors relate to the risk of future suicide attempts.

In this study, we identified latent classes using key variables derived from the IMV model among individuals who have had a history of suicidal thoughts or behaviour. These classes were compared with each other, as well as with a comparison group of individuals with no history of suicidal thoughts or behaviour. Specifically, this study had three aims. The first aim was to identify the best fitting number of latent classes and to identify how they differed on key suicide risk variables. The second aim was to use the latent classes to predict suicide attempts longitudinally. Lastly, the third aim was to identify whether the classes still differed at follow up and which of the IMV and suicide risk variables distinguished between the classes 36 months after baseline. If so, the latter would act as a validation of the predictive value of class structures over time as well as identifying key risk variables.

Section snippets

Participants and procedure

The data were from the Scottish Wellbeing Study (O'Connor et al., 2018), a nationally representative sample of young adults aged 18-34 years ( n = 3508) in Scotland. Quota sampling was used based on age, sex and working status (for more details, see O'Connor et al., 2018). After providing written consent, participants completed an hour-long interview in their own homes. Participants completed a range of psychological and social measures that incorporated key aspects of the IMV model.

Description of the latent classes

An overview of the different LCA solutions is reported in Table 1. In the LCA, a three-class solution was selected for the best fit for the current sample (n = 845). While the six-class solution had the lowest AIC and BIC values, it had low entropy and various classes smaller than 5 % of the sample. A scree plot which helped to identify which solution to select can be found in Appendix A.

Descriptive statistics by class membership are shown in Table 2. The three classes reflected a group of

Discussion

The aim of this study was to use Latent Class Analysis (LCA) to identify subgroups within a nationally representative dataset based on established suicide risk factors from the IMV model (O'Connor and Kirtley, 2018). Additionally, we examined how these groups differed at baseline and longitudinally, as well as predicting who was most at risk for future suicidal behaviour. Within a subsample of individuals with a history of suicidal thoughts and/or attempts, we identified three subgroups (based

Limitations

It is important to acknowledge our study limitations. First, in the prospective analyses, it is likely that our findings have been affected by differential drop-out as those in the high symptom class were most likely to have dropped out of the study, leading to this group being underrepresented in the follow-up analysis. This dropout prevented us from drawing many meaningful conclusions about the stability of class membership over time, which was one of our original aims. However, we do believe

Conclusions

Overall, our findings emphasise the importance of previous suicidal behaviour and entrapment when investigating suicide risk. To our knowledge, this is the first study using constructs from the IMV model to create latent classes to predict future suicidal behaviour. It provides a solid basis for future research in this area. These findings highlight the potential utility of latent classes in the understanding and prediction of suicide risk.

Uncited references

Burnham and Anderson, 2004

Celeux and Soromenho, 1996

Holm, 1979

Nasserinejad et al., 2017

StataCorp, 2013

Tein et al., 2013

Declaration of competing interest

None.

Financial support

This study was originally funded by a grant from US Department of Defense (W81XWH-12-1-0007). Further funding was provided by a grant from the Mindstep Foundation. The funders had no role in study design, data collection, data analysis, data interpretation or writing of this article.

View full text

# data[].attributes.attachment_link.title
A latent class analysis using the integrated motivational-volitional model of suicidal behaviour: Understanding suicide risk over 36 months

# data[].attributes.attachment_link.description
The use of latent class analysis (LCA) to understand suicide risk is often not guided by theoretical frameworks. This study used the Integrated Motivational-Volitional (IMV) Model of Suicidal Behaviour to inform the classification of subtypes of young adults with a suicidal history.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Suicide is a challenging topic, but it is one that will statistically touch many people's live in some way. Whether it is a friend, family member, beloved community member, a coworker, or celebrity, the number of people we lose each year to suicide across the globe is staggering. In fact, nearly 800,000 people die by suicide in the world each year, which is roughly one death every 40 seconds.

"Although it seems like a rare occurrence, depending on which studies you read, suicide is the second or third major cause of death in people ages 10 to 24," says Naomi Angoff Chedd, LMHC, BCBA, LBA, the director of counselor support services at Counslr. "So it is an issue that needs to be addressed urgently and in multiple ways, by both professionals and parents."

One of the best ways to prevent suicide is to talk about it. Because when we talk about suicide openly and honestly-even with our kids-this removes the stigma surrounding it. No longer is it something that is shrouded in secrecy or covered in a veil of shame. And if your children learn to talk about suicide openly and honestly, they will know what to do not only if they suspect a friend needs help but also if they experience suicidal ideation themselves.

John Ackerman, PhD

"Creating a safe space to talk about suicide can save a child's life," says John Ackerman, PhD, pediatric psychologist and suicide prevention clinical manager with the Center for Suicide Prevention and Research at Nationwide Children's Hospital. "Multiple studies show that asking about suicide is not harmful, but can be empowering. You won't put the idea into their heads and if a child has been struggling with thoughts of suicide, knowing that a concerned adult is willing to have an open conversation is often a relief."

If you are wondering how to broach the topic with your kids, we have you covered. Below you will find out how mental health professionals suggest you approach the subject with your child, regardless of their age.

Should You Talk to Your Kids About Suicide?

When it comes to talking about suicide, most parents naturally shy away from the topic. After all, it is a painful subject that can be a challenge to address. But mental health experts indicate that it is vital for parents to talk about suicide openly and honestly with their kids. These conversations create a safe environment where children can ask questions while providing an avenue for factual information.

"One of the most important reasons to speak to your child about suicide is to ensure you have a chance to clarify the truth and dispel any misinformation they have heard," says Zishan Khan, MD, a child, adolescent and adult psychiatrist with Mindpath Health. "Parents should realize that one of the best measures of prevention is communicating with your child, which allows for the discovery of something being wrong earlier on and getting your child the help they truly need to minimize the threat of suicide."

Discussing this topic in a compassionate way opens the door for future conversations, says Dr. Ackerman. When a child has been considering suicide, it can be a relief that a caring adult is willing to talk, he adds.

Naomi Angoff Chedd, LMHC, BCBA, LBA

"Talking about suicide [also] removes the veil of secrecy and the toxicity from the topic and makes it acceptable for your child to express their true thoughts, feelings, or concerns about themselves or their friends," says Angoff Chedd. "They also get the unequivocal message that you care deeply about them, and their happiness and well-being matters to you."

That said, Angoff Chedd says that these talks should only happen at a well-considered time. They should always be in age-appropriate and developmentally-appropriate language, with an emphasis on developmentally appropriate, she says.

"If a family friend, relative or acquaintance or even a popular media icon, like a rock star or actor, dies by suicide, your child will hear about it at school, among friends, in the popular media and most likely, on social media," she says. "You, as a parent, want to provide not only the facts, but also emotional support around the issue. You want to control the narrative and not leave it to chance."

Talking About Suicide With Preschoolers

Most experts agree that preschoolers may be too young to fully comprehend a complex topic like suicide. In fact, they are just beginning to learn that death is permanent and most don't fully understand the definition or implications of the term "suicide," Dr. Ackerman explains.

That said, if a family member dies by suicide, then it might be important to use concrete, unambiguous language. Be direct and help them understand that the brain can get sick, and this sometimes makes some people want to stop living, he adds. While you should be honest, you do not need to share details with them.

"It can be tricky when it comes to speaking about suicide to such a young child, and I would not suggest you bring up the subject on your own to them," Dr. Kahn says. "However, it is just as important not to shy away from the topic if you find your preschooler showing curiosity about suicide and asking questions. In such cases, it is best to keep your answers short and more generalized."

Follow your child's lead and answer their questions as honestly as you can and with comforting reassurance. It is important to give simple explanations, such as telling your 4-year-old: "Uncle Dan was very sick. His body stopped working and he died. Let's always remember him and talk about all the fun we had with him," Angoff Chedd says.

"[You do not] need to go into more detail, unless you believe your child is hearing inappropriate or untrue stories or asks more questions," she says. "In my opinion, do not use euphemisms, such as saying 'Uncle Dan went to sleep for a very long time.' Your child may believe that Uncle Dan is just having a long nap and he will wake up."

How to Talk About Suicide With Grade Schoolers

When you bring up the topic of suicide with your child, you need to consider their maturity and understanding, while also keeping in mind that every child is different.

"Follow your gut, since no one knows your child better than you do," he says. "If you feel they can handle certain subject matters, you should feel comfortable sharing more with them. "

If you do end up discussing suicide with your grade schooler, stress that people who die by suicide have been affected by an illness, he adds. Focus on the fact that the loss of life is extremely sad for an individual's parents and loved ones.

Zishan Khan, MD

"Remain attuned to your child during such the discussion, and answer any questions truthfully, while at the same time being careful not to divulge too much information or details that may increase a child's fear and worry," Dr. Khan says.

Always leave the door open for more conversations about it in the future, suggests Angoff Chedd. Additionally, let them know that it is okay to feel sad, ask questions, and to miss and talk about the person who died by suicide.

Keep in mind that children are more likely to disclose thoughts of suicide to peers rather than parents or caregivers due to fears about how they might react, says Dr. Ackerman. Consequently, when you think your child is ready, it is important to initiate a conversation and give them clear permission that it is okay to talk about suicide.

"Let them know that they will be taken seriously and that you will work together to get the necessary help," he adds. "Remind them that they have done nothing wrong and that as a parent you want to help them through hard times-especially when things have gotten so tough that life seems like it is not worth living."

Talking With Your Preteen About Suicide

At this age, a discussion about suicide can be much more open due to the fact that preteens have a better understanding of death in general. It can be helpful to ask your child questions to gauge what they already know, suggests Dr. Khan. This can also help you ascertain what misinformation they may have encountered.

Before having a lengthy conversation about suicide, find out what your child already knows-or think they know-about the subject. Start by asking whether any of their friends are struggling, what they would do to support them, and what options are available for help and treatment.

You also want to assure them that in most cases, mental health challenges are treatable and they are not weak for being depressed, anxious, or having thoughts of suicide, Dr. Ackerman says. Stress that you are there to carry the weight with them, help them find help, and to make sure they don't act on those thoughts.

"Familiarity could be a good or bad thing," says Dr. Ackerman. "Exposure to suicide without the emotional space to understand that there is hope can be overwhelming for kids. We don't want YouTube or hallway conversation to be the sole source of education around this topic. Opening the door to talk about suicide without blame or shame is critical."

When appropriate, you can ask your child, "Do you ever feel so sad that you feel like you just can't cope?" Or "Have you ever felt so bad you wanted to die?" says Angoff Chedd. Even if they say no, let them know that they can always talk to you about things like this.

"Normalizing" mental health issues is also a good approach, but it's a delicate balance," she adds. "Let them know that everyone feels sad and disappointed sometimes-that's normal-but that there is help available."

Being Honest With Your Teen About Suicide

By the time your teen is 14 or older, the risk of suicide has increased considerably, Dr. Ackerman says. They also have likely either encountered someone who has a mental health condition or experienced symptoms of depression or anxiety themselves.

"It becomes even more crucial to ensure your child knows what to do when they or someone they know experiences suicidal ideation," says Dr. Khan. "Also, ensure you emphasize the fact that you are always available for them and that there is help available by other means as well, including the recently implemented 988 suicide and crisis lifeline."

If your child admits to considering suicide or shares some insight into their feelings or anxieties, remember that they likely want to be heard and for someone to understand their emotional pain, Dr. Ackerman says.

"Be honest and direct about suicide-even if [your child] pushes back," says Angoff Chedd. "[Stress] the importance of openly discussing any difficult feelings they are having, particularly depression, anxiety, and feelings of unworthiness, isolation or failure. Bringing the subject up in a slightly removed or more neutral context can lead to a good conversation."

For example, she suggests saying something like: "I read about that singer who died by suicide. That is really tragic. She was so talented. Are your friends talking about this?" Or you could share an observation like: "Sophie seems so sad these days. Do you ever worry about her?" You can even ask: "How about you? How are you doing, with all the stressors you have to deal with?"

"One-on-one conversations can provide time for them to process and respond without interruption," says Brooke Schwartz, LCSW, a licensed clinical social worker. "These discussions don't have to be formal, either. They could happen while in the car or doing an activity together. The most important thing is that the conversations take place when [your teen] is willing to have them and has enough time to ask questions."

Try not to shy away from giving truthful and realistic answers that allow your teen to feel like they have a safe space to explore the reality of suicide, Schwartz suggests. Refrain from skirting around the topic or speaking in vague terms. Instead, be direct and clear.

"The more you insert your judgments or fears about suicide, the less likely your child will want to have open and honest conversations," Schwartz says. "It's [also] important to regulate your emotions during these conversations. Respond rather than react to what their child shares. [Also] avoid asking your child leading questions such as, 'You don't think about suicide, do you?' Instead, try saying, 'I wonder if you ever think about suicide.'"

A Word From Verywell

Talking about suicide can feel scary and even overwhelming. But it is not a topic you should shy away from. In fact, talking about suicide openly and honestly with your kids in age appropriate and non-judgmental ways can be paramount in preventing suicide in their lives or the lives of their friends.

If you find that your child is struggling with thoughts of suicide or displaying signs of depression or anxiety, do not hesitate getting them the help that they need. You can dial 988 to reach the Suicide and Crisis Hotline, and if someone is in immediate danger, do not hesitate to call call 911.

# data[].attributes.attachment_link.title
How to Talk to Your Kids About Suicide, According to Experts

# data[].attributes.attachment_link.description
Suicide is a challenging topic, but it is one that will statistically touch many people's live in some way. Whether it is a friend, family member, beloved community member, a coworker, or celebrity, the number of people we lose each year to suicide across the globe is staggering.