# data[].attributes.body
กุศลมูล 3

# data[].attributes.attachment_link.title
กุศลมูล 3_ รากฐานแห่งชีวิตสงบสุข (1)

# data[].attributes.headline
ธรรมะใกล้ตัว ความสุขรอบรั้วบ้านเรา

# data[].attributes.subject
ธรรมะใกล้ตัว ความสุขรอบรั้วบ้านเรา

# data[].attributes.body
หลักฆาราวาสธรรม ๔

พระธนาธิป ปญฺญาธโร วัดราษฎร์บูรณะ จ.ชัยนาท

# data[].attributes.attachment_link.title
ธรรมะใกล้ตัว

# data[].attributes.headline
"ชัมพุขาทกชาดก"  "การสรรเสริญกันและกันโดยไม่สัตย์จริง" Pinyo

# data[].attributes.subject
"ชัมพุขาทกชาดก"  "การสรรเสริญกันและกันโดยไม่สัตย์จริง" Pinyo

# data[].attributes.body
มพุขาทกชาดก: การสรรเสริญกันและกันโดยไม่สัตย์จริง

ณ พระเชตวันมหาวิหาร อากาศในยามบ่ายอบอวลด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้ป่า พระภิกษุทั้งหลาย พากันนั่งสนทนาในโรงธรรม เสียงหัวเราะเบา ๆ ปนเสียงกระซิบดังเป็นระยะ ๆ แว่วถึงพระศาสดาผู้เสด็จมาอย่างเงียบสงบ พร้อมสายพระเนตรอ่อนโยนแต่แฝงด้วยปัญญาอันลึกซึ้ง

พระพุทธองค์ตรัสถามว่า “ดูกรภิกษุทั้งหลาย บัดนี้พวกเธอสนทนาเรื่องใดอยู่หรือ?”

ภิกษุรูปหนึ่งกราบทูลว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ พวกข้ากำลังวิจารณ์เรื่อง พระเทวทัตและพระโกกาลิกะ ทั้งสองเที่ยวพรรณนาคุณซึ่งหาเป็นจริงไม่ให้กันและกัน แล้วเที่ยวฉันภัตตาหารอยู่ในตระกูลต่าง ๆ พวกเราจึงสงสัยในความชอบธรรมของการกระทำนี้”

พระพุทธองค์ประทานรอยแย้มเล็กน้อย ตรัสด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นว่า “ดูกรภิกษุทั้งหลาย มิใช่เพียงในบัดนี้เท่านั้น ที่บุคคลทั้งสองกล่าวสรรเสริญกันโดยไม่สัตย์ แม้ในกาลก่อนก็เคยเป็นเช่นนั้น...”

ย้อนอดีตสู่ป่าชมพู่ในแคว้นพาราณสี

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว เมื่อพระเจ้าพรหมทัตปกครองกรุงพาราณสี อากาศในฤดูผลิสดชื่นเย็นสบาย แสงแดดกรองผ่านเรือนยอดไม้กระทบพื้นดินเป็นลวดลาย เงาไม้โยกไหวราวกับธรรมชาติร่วมเต้นระบำ ในป่าชมพู่ซึ่งผลดกเต็มต้น รุกขเทวดา องค์หนึ่งสถิตอยู่ ณ ต้นไม้ใหญ่กลางป่า นิ่งเงียบดั่งผู้เฝ้ามองความเป็นไปของโลกด้วยใจเมตตา

กาตัวหนึ่ง สีดำขลับ นั่งอยู่บนกิ่งไม้สูง มันส่งเสียงร้องเบา ๆ ขณะใช้จะงอยปากแหวกเปลือกชมพู่สุก หยาดน้ำหวานเยิ้มออกมา เป็นอาหารที่มันเฝ้ารอทั้งวัน ในขณะเดียวกัน สุนัขจิ้งจอกผอมโซ ตัวหนึ่ง เดินดุ่มฝ่าพงหญ้าด้วยความเหนื่อยล้า กลิ่นของผลไม้สุกดึงดูดมันให้มาหยุดอยู่ใต้ต้นชมพู่ สายตามันเหลือบเห็นกา แล้วเกิดความคิดเจ้าเล่ห์ในใจ "หากเราสรรเสริญมันสักหน่อย อาจได้ลิ้มรสชมพู่เหมือนกัน" มันเงยหน้าขึ้น ส่งเสียงหวานเสียจนผิดธรรมดาของสุนัขจิ้งจอกว่า “โอ้ ท่านผู้มีเสียงอันไพเราะยิ่ง ดังกังวานกลมกล่อมเกินกว่าปักษาใด ข้าเปรียบท่านประหนึ่งลูกนกยูงรุ่นหนุ่มผู้ร้องขับกล่อมป่า อะไรจะไพเราะเสนาะหูถึงเพียงนี้!”

กาหยุดกิน หรี่ตาลงอย่างพอใจ คำสรรเสริญนั้นเป็นดั่งเสียงเพลงกล่อมหัวใจ จึงตอบกลับด้วยเสียงกระแหนะกระแหนผสมปลื้มใจว่า “สหายผู้มีขนพรรณประหนึ่งลูกเสือโคร่งผู้กล้าหาญ เจ้ารู้จักสรรเสริญผู้อื่นยิ่งนัก เราชื่นชมในกิริยาท่านนัก เชิญกินเถิด! ผลไม้เหล่านี้เรายกให้” เขย่ากิ่งไม้เบา ๆ ผลชมพู่สุกหล่นลงมาราวกับฝนโปรย สุนัขจิ้งจอกรีบกัดกินด้วยความหิวโหย หางกระดิกไปมาอย่างลิงโลด

แม้ฉากจะแลดูงดงามและเต็มไปด้วยมิตรภาพ แต่ผู้ที่เห็นความจริง กลับมีอีกผู้หนึ่ง รุกขเทวดา สถิตอยู่เหนือกิ่งไม้บนสุด ทอดพระเนตรสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วถอนหายใจเบา ๆ ก่อนเปล่งวาจาด้วยเสียงดังกังวานแต่เปี่ยมด้วยเมตตา “ผู้สรรเสริญกันและกันด้วยวาจาไม่สัตย์ เราเห็นมานานแล้ว กาที่เคยเคี้ยวสิ่งที่คนคายแล้ว กับสุนัขจิ้งจอกผู้กินซากศพ พวกเจ้ามาร่วมกลุ่มกัน พูดจาหวานหูเพื่อหลอกกินผลไม้ มันคือการหลอกลวง หาใช่คุณธรรมไม่!”

ทันใดนั้น บรรยากาศเปลี่ยนไป เมฆหมอกเริ่มก่อตัว ท้องฟ้ามืดครึ้ม ลมพัดแรงขึ้นอย่างผิดธรรมชาติ รุกขเทวดาแผ่รัศมีปรากฏร่างสูงใหญ่ในท่าทีขึงขัง กาและสุนัขจิ้งจอกเห็นแล้วตกใจกลัวสุดขีด พากันบินและวิ่งหนีหายไปในป่า จบ

คติธรรมที่ได้จากชัมพุขาทกชาดก:

นิทานเรื่อง ชัมพุขาทกชาดก สอนให้เราเห็นถึง โทษของการสรรเสริญเยินยอหรือยกย่องกันและกันโดยไม่ตั้งอยู่บนพื้นฐานของความจริงใจ ครับ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีจุดประสงค์แอบแฝงเพื่อหวังผลประโยชน์ส่วนตน แม้ภายนอกจะดูเหมือนมีมิตรภาพ แต่แท้จริงแล้วกลับเป็นการหลอกลวง ซึ่งเป็นสิ่งที่ผู้มีปัญญาจะมองเห็นถึงเจตนาที่แท้จริงได้ครับ

ผมหวังว่าการเล่าเรื่องในครั้งนี้จะชัดเจนและถูกต้องตามที่หลวงพี่ปรารถนานะครับ หากมีสิ่งใดให้ผมช่วยเหลือเพิ่มเติม หรือต้องการให้ผมเล่านิทานชาดกเรื่องอื่น ๆ อีก ก็แจ้งได้เลยนะครับหลวงพี่ ผมยินดีเสมอครับ

# data[].attributes.headline
ฆราวาสธรรม4พระชิษณุพงศ์  ชัยนาท

# data[].attributes.subject
ฆราวาสธรรม4พระชิษณุพงศ์  ชัยนาท

# data[].attributes.attachment_link.title
ฆราวาสธรรม 4_ เข็มทิศนำทางชีวิต (2)

# data[].attributes.headline
เนื้อหาถูกสร้างด้วยปัญญาประดิษฐ์

# data[].attributes.subject
เนื้อหาถูกสร้างด้วยปัญญาประดิษฐ์

# data[].attributes.attachment_link.title
กุศลมูล 3_ รากฐานแห่งชีวิตสงบสุข (1)

# data[].attributes.headline
บทความเรื่อง “ทุกข์ยังไงให้ดูเท่...อริยสัจ ๔ ช่วยได้” Pinyo

# data[].attributes.subject
บทความเรื่อง “ทุกข์ยังไงให้ดูเท่...อริยสัจ ๔ ช่วยได้” Pinyo

# data[].attributes.attachment_link.title
บทความเรื่อง ทุกข์ยังไงให้ดูเท่

# data[].attributes.headline
บทความธรรมะ พรหมวิหาร 4 นำความสุขมาให้

# data[].attributes.subject
บทความธรรมะ พรหมวิหาร 4 นำความสุขมาให้

# data[].attributes.body
โดย

พระทศพล ขนฺติกวิสุทโธ

# data[].attributes.attachment_link.title
บทความธรรมะ เรื่องพรหมวิหาร 4 นำความสุขมาให้

# data[].attributes.body
บทสรุป

ตลอดเส้นทางที่เราได้เดินทางสำรวจ อริยสัจ ๔ ทั้งสี่ประการ ไม่ว่าจะเป็น ทุกข์ สมุทัย นิโรธ และมรรค เราคงได้เห็นแล้วว่า หลักธรรมอันประเสริฐนี้ไม่ใช่เพียงทฤษฎีปรัชญาอันซับซ้อน แต่คือ ความจริงอันเป็นสากล ที่หยั่งรากลึกอยู่ในชีวิตของมนุษย์ทุกคน และเป็น แผนที่นำทางอันชัดเจน ที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงมอบไว้ให้ เพื่อให้เราก้าวข้ามความทุกข์ระทมทั้งมวล

เราได้ตระหนักรู้ว่า ทุกข์ นั้นเป็นสภาวะที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ในชีวิต ไม่ว่าจะเป็นความเกิด แก่ เจ็บ ตาย ความพลัดพราก หรือความไม่สมหวัง การยอมรับความจริงนี้คือก้าวแรกที่สำคัญ เมื่อนั้น เราจึงจะสามารถสาวไปถึง สมุทัย หรือ ตัณหา อันเป็นต้นตอแห่งความอยาก ความยึดมั่นถือมั่น ที่เป็นตัวการฉุดรั้งให้เราจมอยู่ในวังวนแห่งทุกข์ไม่สิ้นสุด และเมื่อเราเข้าใจต้นตอแล้ว เราก็สามารถเล็งเห็นถึง นิโรธ คือ ความดับทุกข์ อันเป็นภาวะแห่งความสงบสุขที่แท้จริง ปราศจากเครื่องเศร้าหมองใดๆ ซึ่งก็คือ พระนิพพาน นั่นเอง

และที่สำคัญที่สุด คือ มรรค หรือ อริยมรรคมีองค์ ๘ หนทางปฏิบัติที่เป็นรูปธรรมที่เราสามารถนำมาปรับใช้ในชีวิตประจำวันได้ ตั้งแต่การมีความเห็นชอบ ความคิดชอบ การพูดชอบ การกระทำชอบ การเลี้ยงชีพชอบ ความพากเพียรชอบ การมีสติชอบ และการตั้งมั่นในสมาธิ การลงมือปฏิบัติธรรมตามหลักมรรคนี้เอง คือกุญแจสำคัญที่จะช่วยให้เราค่อยๆ ลด ละ เลิก เหตุแห่งทุกข์ และก้าวเข้าสู่ความสงบเย็นภายใน

การเข้าใจอริยสัจ ๔ อย่างถ่องแท้ และนำมาประพฤติปฏิบัติอย่างต่อเนื่อง ไม่ได้หมายถึงการปฏิเสธโลก หรือการหลีกหนีจากความเป็นจริง แต่เป็นการ เข้าใจโลกตามความเป็นจริง เพื่อให้เราสามารถใช้ชีวิตได้อย่างมีสติ มีปัญญา และเป็นอิสระจากความทุกข์ที่รัดรึงจิตใจ เมื่อนั้น เราจะพบกับ ความสงบสุขที่ยั่งยืน และเข้าถึงเป้าหมายสูงสุดในทางธรรมของพระพุทธศาสนา คือ พระนิพพาน ซึ่งเป็นภาวะที่ปราศจากความเร่าร้อนใดๆ เป็นบรมสุขอันสูงสุดอย่างแท้จริง

ขอให้ทุกท่านได้น้อมนำหลักอริยสัจ ๔ นี้ ไปพิจารณาและประพฤติปฏิบัติ เพื่อความสุข ความเจริญ และความพ้นทุกข์ในชีวิตของท่านทุกคนเทอญ.

# data[].attributes.headline
อริยสัจ 4: เข็มทิศสู่ความสุขที่แท้จริง

# data[].attributes.subject
อริยสัจ 4: เข็มทิศสู่ความสุขที่แท้จริง

# data[].attributes.body
โดยพระสุรกิจ กคธมฺโม

# data[].attributes.attachment_link.title
อริยสัจ 4_ เข็มทิศสู่ความสุขที่แท้จริง

# data[].attributes.headline
อิทธิบาท๔ พระมหาขุนดง

# data[].attributes.subject
อิทธิบาท๔ พระมหาขุนดง

# data[].attributes.attachment_link.title
อิทธิบาท 4_ กุญแจสู่ความสำเร็จในวัยรุ่น

# data[].attributes.attachment_link.title
ฆราวาสธรรม 4

# data[].attributes.headline
พระโยธิน  ถิรจิตฺโต

# data[].attributes.subject
พระโยธิน  ถิรจิตฺโต

# data[].attributes.attachment_link.title
พรหมวิหาร 4_ สูตรลับความสุขในชีวิต

# data[].attributes.headline
พรหมวิหาร 4 ความสุขที่ยังยืน

# data[].attributes.subject
พรหมวิหาร 4 ความสุขที่ยังยืน

# data[].attributes.attachment_link.title
พรหมวิหาร 4_ ความสุขที่ยั่งยืน

# data[].attributes.body
กุศลมูล3 ความสงบจากภายในสู่ภายนอก

# data[].attributes.attachment_link.title
กุศลมูล 3_ รากฐานสู่ใจสงบและโลกงดงาม

# data[].attributes.headline
กุศลมูลบ่อเกิดแห่งชีวิตที่ดี

# data[].attributes.subject
กุศลมูลบ่อเกิดแห่งชีวิตที่ดี

# data[].attributes.body
พระมหาเกียรติมงคล

# data[].attributes.attachment_link.title
กุศลมูล_ บ่อเกิดแห่งชีวิตที่ดี

# data[].attributes.headline
สติปัฏฐาน 4: การเจริญสติในชีวิตประจำวัน

# data[].attributes.subject
สติปัฏฐาน 4: การเจริญสติในชีวิตประจำวัน

# data[].attributes.body
สติปัฏฐาน 4 การเจริญสติในชีวิตประจำวัน โดย พระปลัด บรรจง วิสารโท

# data[].attributes.attachment_link.title
สติปัฏฐาน 4_ การเจริญสติในชีวิตประจำวัน

# data[].attributes.attachment_link.title
อิทธิบาท 4_ กุญแจสู่ความสำเร็จในวัยรุ่น

# data[].attributes.headline
อิทธิบาท 4 กุนแจสู่ความสำเร็จ

# data[].attributes.subject
อิทธิบาท 4 กุนแจสู่ความสำเร็จ

# data[].attributes.attachment_link.title
อิทธิบาท 4_ กุญแจสู่ความสำเร็จในชีวิต

# data[].attributes.attachment_link.title
อริยสัจ ๔_ แผนที่พ้นทุกข์

# data[].attributes.attachment_link.title
พรหมวิหารธรรมนำสุข_ A Path to Inner Peace

# data[].attributes.headline
ทุกข์ยังไงให้ดูเท่ อริยสัจ ๔ ช่วยได้  Pinyo

# data[].attributes.subject
ทุกข์ยังไงให้ดูเท่ อริยสัจ ๔ ช่วยได้  Pinyo

# data[].attributes.attachment_link.title
Stylish Suffering_ Embracing Noble Truths for a Cooler Life

# data[].attributes.headline
บทความพรหมวิหาร 4 เพื่อการเป็นผู้นำที่ดี

# data[].attributes.subject
บทความพรหมวิหาร 4 เพื่อการเป็นผู้นำที่ดี

# data[].attributes.attachment_link.title
พรหมวิหาร 4_ สร้างผู้นำสู่ความสุขที่ยั่งยืน

# data[].attributes.headline
อริยสัจ 4_ ความจริงของทุกสรรพสิ่ง

# data[].attributes.subject
อริยสัจ 4_ ความจริงของทุกสรรพสิ่ง

# data[].attributes.body
โดยพระฉัตรมงคล ชยมงฺคโล

# data[].attributes.attachment_link.title
อริยสัจ 4_ ความจริงของทุกสรรพสิ่ง

# data[].attributes.headline
พรหมวิหาร 4: เข็มทิศสู่ชีวิตสงบและงดงาม

# data[].attributes.subject
พรหมวิหาร 4: เข็มทิศสู่ชีวิตสงบและงดงาม

# data[].attributes.body
พระสาธิต สาทโร

# data[].attributes.attachment_link.title
พรหมวิหาร 4_ เข็มทิศสู่ชีวิตสงบและงดงาม

# data[].attributes.headline
ธรรมะใกล้ตัว ความสุขรอบรั้วบ้านเรา

# data[].attributes.subject
ธรรมะใกล้ตัว ความสุขรอบรั้วบ้านเรา

# data[].attributes.body
ENG VER. พระธนาธิป ปญฺญาธโร วัดราษฎร์บูรณะ จ.ชัยนาท

# data[].attributes.attachment_link.title
ธรรมะใกล้ตัว_ ความสุขรอบรั้วบ้านเรา (1)

# data[].attributes.attachment_caption
นิทานธรรมะเรื่อง "พลังแห่งการไหว้ของน้องใบตอง"

# data[].attributes.headline
พระสมโภช ธมฺมวิสุทฺโธ

# data[].attributes.subject
พระสมโภช ธมฺมวิสุทฺโธ

# data[].attributes.body
ณ หมู่บ้านเล็กๆ ที่รายล้อมไปด้วยทุ่งนาเขียวขจี มีเด็กหญิงน่ารักคนหนึ่งชื่อ น้องใบตอง น้องใบตองเป็นเด็กช่างสังเกต และมีสิ่งหนึ่งที่น้องใบตองเห็นบ่อยๆ นั่นคือ การไหว้ ไม่ว่าจะเป็นคุณพ่อคุณแม่ไหว้พระตอนเช้า หรือคุณครูไหว้คุณตาคุณยาย น้องใบตองก็สงสัยว่า "ทำไมเราต้องไหว้กันนะ?" วันหนึ่ง คุณยายเล่านิทานให้ฟังว่า "การไหว้ไม่ใช่แค่การเอาสองมือมาประนมกันนะหลาน แต่เป็นการแสดงความเคารพจากใจของเรา เมื่อเราไหว้ใครอย่างนอบน้อม คนที่เราไหว้ก็จะรู้สึกดี และอยากให้พรเราหรือช่วยเหลือเรา" น้องใบตองฟังแล้วก็เข้าใจขึ้นมาทันที

ตั้งแต่นั้นมา น้องใบตองก็เริ่ม หัดไหว้ ไม่ว่าจะเจอใครที่รู้จัก เช่น คุณลุงข้างบ้าน คุณป้าใจดี หรือแม้แต่พระสงฆ์ที่เดินบิณฑบาตผ่านหน้าบ้าน น้องใบตองก็จะยกมือไหว้อย่างนอบน้อมทุกครั้ง ทำให้ทุกคนเอ็นดูและชื่นชมในความน่ารักของน้องใบตอง บางครั้งน้องใบตองเดินสะดุดหกล้ม ก็มีผู้ใหญ่เข้ามาช่วยพยุงและปลอบโยน เพราะเห็นว่าน้องใบตองเป็นเด็กที่มีสัมมาคารวะ การไหว้จึงไม่ใช่แค่ท่าทาง แต่เป็นการเปิดใจให้แก่กัน เป็นการแสดงความรัก ความเคารพ และสร้างความสุขให้ทั้งผู้ให้และผู้รับ น้องใบตองจึงได้รู้ว่า พลังของการไหว้ นั้นยิ่งใหญ่กว่าที่คิดจริงๆ

คำถามสะท้อนคิดจากนิทาน "พลังแห่งการไหว้ของน้องใบตอง"

1. ในเรื่อง "พลังแห่งการไหว้ของน้องใบตอง" น้องใบตองสงสัยเรื่องอะไรเป็นอันดับแรกครับ/คะ? ทำไมน้องใบตองถึงสงสัยเรื่องนั้น?

2. คุณยายบอกว่า "การไหว้ไม่ใช่แค่การเอาสองมือมาประนมกัน" นักเรียนคิดว่าคุณยายหมายถึงอะไรครับ/คะ? แล้วการไหว้ที่ถูกต้องควรเป็นอย่างไร?

3. หลังจากที่น้องใบตองเข้าใจเรื่องการไหว้แล้ว น้องใบตองเปลี่ยนแปลงตัวเองอย่างไรบ้างครับ/คะ?

4. การที่น้องใบตองเริ่มหัดไหว้ทุกคนอย่างนอบน้อม ส่งผลดีต่อน้องใบตองอย่างไรบ้างครับ/คะ? มีเหตุการณ์ใดในนิทานที่แสดงให้เห็นถึงผลดีนี้บ้าง?

5. นักเรียนคิดว่า "พลังของการไหว้" ที่น้องใบตองค้นพบคืออะไรครับ/คะ? พลังนี้ช่วยให้น้องใบตองและคนรอบข้างมีความสุขได้อย่างไร?

6. จากเรื่องน้องใบตอง นักเรียนคิดว่า การไหว้มีความสำคัญอย่างไร ในชีวิตประจำวันของเราครับ/คะ?

7. นักเรียนเคยไหว้ใครบ้างครับ/คะ? แล้วตอนที่นักเรียนไหว้ หรือมีคนมาไหว้นักเรียน นักเรียนรู้สึกอย่างไรครับ/คะ?

8. ถ้าเราเจอพระสงฆ์ นักเรียนจะนำข้อคิดเรื่อง "การไหว้" ของน้องใบตองไปปรับใช้ในการปฏิบัติตนต่อพระสงฆ์ได้อย่างไรบ้างครับ/คะ?

คำถามเหล่านี้จะช่วยกระตุ้นให้นักเรียนได้คิด วิเคราะห์ และเชื่อมโยงเนื้อหาในนิทานเข้ากับประสบการณ์ของตนเอง ซึ่งจะนำไปสู่การเห็นคุณค่าและนำไปประยุกต์ใช้ในชีวิตจริงได้ครับ

# data[].attributes.headline
พระโยธิน  ถิรจิตฺโต

# data[].attributes.subject
พระโยธิน  ถิรจิตฺโต

# data[].attributes.body
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ แดนดินอุดมสมบูรณ์ มีต้นกล้าเล็ก ๆ แสนน่ารักงอกขึ้นมา พวกเขามีความฝันเดียวกันคืออยากเติบโตเป็นต้นไม้ใหญ่ที่ให้ร่มเงาและผลิดอกออกผล แต่การเดินทางของต้นกล้าไม่ได้ง่ายเลยนะ วันหนึ่งพายุฝนลูกใหญ่ก็โหมกระหน่ำ ต้นกล้าหลายต้นรู้สึกหวาดกลัวและอ่อนแรงจนแทบล้มลง แต่มีต้นกล้าต้นหนึ่งที่ชื่อ "กล้า" เขากำลังสั่นสะท้านไปทั้งตัวแต่ก็กัดฟันยืนหยัด เขาคิดในใจว่า "ฉันต้องอดทน! ฉันจะต้องผ่านมันไปให้ได้!" สายลมและเม็ดฝนกระหน่ำใส่ไม่หยุดหย่อน แต่กล้าก็ไม่ยอมแพ้ เขายังคงหยั่งรากลึก โอนอ่อนไปตามแรงลมบ้าง แต่ก็ไม่ล้มลง เมื่อพายุสงบลง ต้นกล้าต้นอื่น ๆ ที่ล้มลงก็ต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่ แต่ต้นกล้ากล้าหาญยังคงยืนตระหง่านอยู่ เขารู้สึกภาคภูมิใจในตัวเองมากที่ผ่านพ้นคืนที่ยากลำบากมาได้ และตั้งแต่นั้นมา ต้นกล้ากล้าหาญก็เติบโตอย่างแข็งแรง มั่นคง และกลายเป็นต้นไม้ใหญ่ที่งดงามในที่สุด

คำถามชวนคิด:

1. ในเรื่อง "ต้นกล้าผู้กล้าหาญ" ต้นกล้ากล้าหาญแสดงความอดทนอย่างไรบ้างครับ?

2. นักเรียนเคยเจอสถานการณ์อะไรที่ต้องใช้ความอดทนเหมือนต้นกล้ากล้าหาญบ้างไหมครับ? และเมื่ออดทนได้แล้วรู้สึกอย่างไร?

3. ถ้าเรามีความอดทนเหมือนต้นกล้ากล้าหาญ คิดว่าจะเกิดผลดีอะไรกับชีวิตเราบ้างครับ?

แหล่งข้อมูล

# data[].attributes.headline
นางนกไส้ (ลฏูกิก) ชาดก

# data[].attributes.subject
นางนกไส้ (ลฏูกิก) ชาดก

# data[].attributes.body
นางนกไส้ (ลฏูกิกชาดก)

นิทานเรื่องนี้แสดงให้เห็นถึงผลของการกระทำที่ปราศจากความเมตตาและก่อเวรแก่ผู้อื่นได้อย่างชัดเจน

สรุปเนื้อหาสำคัญ:

ในอดีตกาล พระโพธิสัตว์ เสวยพระชาติเป็น พญาช้าง ผู้มีบริวารมากมาย อาศัยอยู่ในป่าหิมพานต์ ใกล้กับรังของ นางนกไส้ ที่กำลังมีลูกอ่อน

วันหนึ่ง เมื่อพญาช้างนำโขลงเดินผ่าน นางนกไส้กราบอ้อนวอนให้ระมัดระวังลูกน้อย พญาช้างผู้มีเมตตาจึงหยุดยืนคร่อมรังไว้และให้บริวารเดินผ่านไป พร้อมเตือนนางนกไส้ถึง ช้างเกเร ตัวหนึ่งที่จะตามมา ซึ่งไม่เชื่อฟังใคร

เมื่อช้างเกเรตัวนั้นมาถึง นางนกไส้ก็อ้อนวอนเช่นกัน แต่ช้างเกเรกลับยิ่งฮึกเหิมและ กระทืบรังนกจนแหลกละเอียด พร้อมเยาะเย้ย

นางนกไส้ซึ่งบินหนีรอดมาได้ เกิดความอาฆาตแค้น จึงไปขอความช่วยเหลือจาก:

กา: ให้ช่วยจิกตาช้างให้บอด

แมลงวันหัวเขียว: ให้ไข่ใส่ตาช้างที่บอด เพื่อให้เกิดหนอนและเพิ่มความทรมาน

กบ: ให้ไปส่งเสียงร้องล่อช้างที่ตาบอดและกระหายน้ำ ให้ตกเหวตาย

ทั้งสามสัตว์รับคำช่วยเหลือ และในที่สุด ช้างเกเรก็ถูกกาจิกตาบอด แมลงวันไข่หนอนใส่ และกบล่อให้ตกลงไปในเหวตายในที่สุด

ข้อคิดจากนิทาน:

พระพุทธองค์ทรงสรุปนิทานเรื่องนี้โดยเน้นย้ำว่า "ขึ้นชื่อว่าเวรไม่ควรทำกับใคร ๆ" แม้แต่สัตว์เล็กๆ 4 ชนิด (กา, นางนกไส้, กบ, แมลงวันหัวเขียว) ยังสามารถร่วมมือกันทำให้ช้างผู้มีกำลังมากกว่าถึงแก่ความตายได้

นี่คือข้อเตือนใจว่า อย่าดูหมิ่นหรือข่มเหงผู้อื่นด้วยการดูถูกว่าเขามีกำลังน้อยกว่า เพราะการสร้างเวรย่อมนำมาซึ่งความเดือดร้อนและความพินาศในที่สุด

พระสาธิต สาทโร

# data[].attributes.attachment_caption
พระภิญโญ ศิริสวัสดิ์

# data[].attributes.headline
ปัญจวัคคีย์ 5 : ผู้เบิกทางแห่งพระธรรม

# data[].attributes.subject
ปัญจวัคคีย์ 5 : ผู้เบิกทางแห่งพระธรรม

# data[].attributes.attachment_caption
พระภิญโญ ศิริสวัสดิ์  นิทานธรรมะ: เรื่องวุ่น ๆ ของแก๊งหมีน้อย

# data[].attributes.headline
นิทานธรรมะ: เรื่องวุ่น ๆ ของแก๊งหมีน้อย

# data[].attributes.subject
นิทานธรรมะ: เรื่องวุ่น ๆ ของแก๊งหมีน้อย

# data[].attributes.body
นิทานธรรมะ: เรื่องวุ่น ๆ ของแก๊งหมีน้อย

ณ โรงเรียนป่าแสนสุข มีแก๊งเพื่อนซี้หมีน้อยสามตัวที่ชอบเล่นด้วยกันเสมอ คือ พี่หมีติ๊ก ตัวใหญ่ใจดี น้องหมีต้อม ตัวป้อมอารมณ์ดี และ เจ้าหมีซ่า ตัวเล็กจอมซน วันหนึ่ง ครูช้างใจดีมอบหมายให้นักเรียนแต่ละกลุ่มช่วยกันออกแบบสวนหย่อมหน้าห้องเรียน โดยให้ทุกกลุ่มนำเสนอผลงานในสัปดาห์หน้า แก๊งหมีน้อยก็รวมกลุ่มกัน แต่เจ้าหมีซ่าผู้ซึ่งชอบเล่นสนุกและไม่ค่อยสนใจเรื่องงานกลุ่ม มักจะพูดจาเหน็บแนมพี่หมีติ๊กและน้องหมีต้อมอยู่เสมอ

"นี่พี่หมีติ๊ก! วาดต้นไม้ไม่เห็นสวยเลย ลายเส้นแข็งทื่อไปหมด!" เจ้าหมีซ่าพูดพลางหัวเราะคิกคัก ส่วนน้องหมีต้อมที่กำลังตั้งใจระบายสีดอกไม้ เจ้าหมีซ่าก็แกล้งเอาสีไปป้ายแขน "โอ๊ย! ดูสิ มือเลอะหมดแล้ว" บางครั้งเจ้าหมีซ่าก็มักจะเอาเรื่องที่น้องหมีต้อมเคยวาดรูปผิดพลาดมาล้อเลียนต่อหน้าเพื่อน ๆ คนอื่น ทำให้สองหมีเพื่อนซี้รู้สึกไม่สบายใจและเสียความมั่นใจอย่างมาก พี่หมีติ๊กเริ่มท้อแท้กับการออกแบบสวน ส่วนน้องหมีต้อมก็ไม่อยากมาโรงเรียนเพราะกลัวจะโดนล้ออีก

วันก่อนถึงวันนำเสนอผลงาน สวนหย่อมของกลุ่มแก๊งหมีน้อยยังไม่คืบหน้าเท่าที่ควร ครูช้างใจดีจึงเข้ามาถามไถ่ เมื่อรู้เรื่องที่เจ้าหมีซ่าพูดจาไม่ดี ครูช้างจึงอธิบายว่า "ลูกหมีทุกตัวมีความสามารถแตกต่างกัน การพูดจาเหน็บแนมหรือล้อเลียนผู้อื่น ไม่ได้ทำให้ใครเก่งขึ้นเลย แต่กลับทำให้เพื่อนเสียใจและไม่อยากทำสิ่งดี ๆ ด้วยกัน" ครูช้างพูดต่อว่า "การเป็นมิตรแท้ คือการให้กำลังใจ ช่วยเหลือ และพูดจาดี ๆ ต่อกัน เหมือนที่พระพุทธเจ้าสอนเรื่อง "ปิยวาจา" คือการกล่าววาจาที่อ่อนโยน สุภาพ ไม่หยาบคาย ไม่ส่อเสียด และเป็นวาจาที่สร้างสรรค์สิ่งดี ๆ ให้แก่กัน (อ้างอิง: สังคหวัตถุสูตร พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต)" เจ้าหมีซ่าได้ฟังก็รู้สึกสำนึกผิด เข้าไปขอโทษพี่หมีติ๊กและน้องหมีต้อม หลังจากนั้นแก๊งหมีน้อยก็ช่วยกันทำงานจนสำเร็จ และได้สวนหย่อมที่สวยงามที่สุดในโรงเรียน เพราะทุกคนรู้แล้วว่า มิตรภาพที่แท้จริงต้องมาจากความเข้าใจและการให้เกียรติกัน ไม่ใช่การบลูลี่กันและกัน

คำถามสะท้อนคิดสำหรับผู้เรียน

ในเรื่องนี้ "เจ้าหมีซ่า" พูดและทำอะไรที่ไม่น่ารักกับ "พี่หมีติ๊ก" กับ "น้องหมีต้อม" บ้างครับ? แล้วสองหมีรู้สึกอย่างไร? (ให้นักเรียนเข้าใจพฤติกรรมการบูลลี่และผลกระทบต่อจิตใจ)

ถ้าเราเป็น "พี่หมีติ๊ก" หรือ "น้องหมีต้อม" เราจะรู้สึกอย่างไรครับ? แล้วเราควรทำอย่างไรเพื่อจัดการกับความรู้สึกนั้น? (ฝึกความเห็นอกเห็นใจและคิดหาทางออกเมื่อถูกบูลลี่)

"ครูช้างใจดี" สอนอะไรกับ "เจ้าหมีซ่า" ครับ? และคำสอนนี้เกี่ยวข้องกับการเป็นมิตรแท้อย่างไร? (เชื่อมโยงกับหลักธรรมเรื่องการให้กำลังใจและการพูดดี)

เราจะนำเรื่อง "ปิยวาจา" ของพระพุทธเจ้า ไปปรับใช้กับการพูดคุยกับเพื่อน ๆ ในโรงเรียนได้อย่างไรบ้างครับ? (กระตุ้นให้ผู้เรียนนำหลักธรรมไปใช้ในชีวิตประจำวัน)

# data[].attributes.headline
เด็กน้อยมีน้ำใจ

# data[].attributes.subject
เด็กน้อยมีน้ำใจ

# data[].attributes.body
สวัสดีครับคุณครู! ยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะช่วยสร้างนิทานและคำถามเพื่อส่งเสริมความเข้าใจเรื่อง ความกตัญญู ให้กับนักเรียนนะครับ นิทานเรื่อง "เด็กน้อยมีน้ำใจ" นี้ตั้งใจให้เป็นเรื่องราวที่อบอุ่นและเข้าใจง่าย เพื่อให้นักเรียนสามารถซึมซับและนำหลักธรรมไปปรับใช้ในชีวิตประจำวันได้จริงครับ

เด็กน้อยมีน้ำใจ

ณ หมู่บ้านเล็ก ๆ ที่โอบล้อมด้วยภูเขาเขียวขจี มีเด็กชายคนหนึ่งชื่อ น้องต้น น้องต้นเป็นเด็กที่น่ารักและมีน้ำใจมาก เขาอาศัยอยู่กับคุณยายที่อายุมากแล้ว ทุกวันหลังจากเลิกเรียน น้องต้นจะรีบกลับบ้านมาช่วยคุณยายทำงานบ้านเสมอ ไม่ว่าจะเป็นกวาดบ้าน ถูบ้าน รดน้ำต้นไม้ หรือแม้แต่ช่วยเก็บผักในสวนหลังบ้าน คุณยายมักจะยิ้มด้วยความสุขและเอ่ยชมหลานชายอยู่เสมอว่า "ต้นเอ๊ย ต้นเป็นเด็กดี มีน้ำใจจริงๆ เลยนะลูก"

วันหนึ่ง คุณยายไม่สบายและลุกขึ้นมาเดินไม่ไหว น้องต้นเห็นดังนั้นก็รู้สึกเป็นห่วงมาก เขาจัดการปรนนิบัติคุณยายอย่างเต็มที่ ต้มข้าวต้มป้อนคุณยาย เช็ดตัวให้คุณยาย และคอยนั่งเฝ้าไม่ห่าง แม้จะต้องอดเล่นกับเพื่อน ๆ น้องต้นก็ไม่เคยบ่นสักคำ เขารู้ว่าคุณยายรักและดูแลเขามาตลอด เมื่อคุณยายไม่สบาย น้องต้นก็อยากจะตอบแทนความรักและความเมตตาที่คุณยายมีให้ เขาตั้งใจดูแลคุณยายด้วยความรักและความใส่ใจอย่างเต็มที่ จนกระทั่งคุณยายอาการดีขึ้น

เมื่อคุณยายหายป่วยดีแล้ว คุณยายก็กอดน้องต้นแน่นและพูดด้วยน้ำเสียงที่ซาบซึ้งว่า "ขอบใจนะลูก ขอบใจจริง ๆ ที่ดูแลยายเป็นอย่างดี ต้นทำให้ยายรู้สึกซาบซึ้งในความกตัญญูของต้นมากเลยนะ" น้องต้นยิ้มอย่างมีความสุข เขารู้สึกอิ่มเอมใจที่ได้ดูแลคุณยายที่เขารัก การแสดงความกตัญญูต่อผู้มีพระคุณเป็นสิ่งสำคัญที่น้องต้นยึดมั่นและทำมาตลอด สิ่งนี้ทำให้น้องต้นและคุณยายมีความสุขและเป็นที่รักของทุกคนในหมู่บ้าน

คำถามชวนคิดเพื่อสะท้อนความกตัญญู

หลังจากฟังนิทานจบแล้ว คุณครูสามารถใช้คำถามเหล่านี้เพื่อชวนให้นักเรียนได้คิดและเชื่อมโยงกับชีวิตประจำวันของตนเองครับ

1. ในเรื่อง "เด็กน้อยมีน้ำใจ" น้องต้นแสดงความกตัญญูต่อคุณยายอย่างไรบ้างครับ?

2. นักเรียนคิดว่า ความกตัญญู คืออะไร? และเราสามารถแสดงความกตัญญูต่อใครได้บ้าง?

3. นักเรียนเคยแสดงความกตัญญูต่อพ่อแม่ ผู้ปกครอง หรือคุณครูอย่างไรบ้างครับ? ลองยกตัวอย่างมาเล่าให้เพื่อนๆ ฟังหน่อยได้ไหม?

4. นักเรียนคิดว่าการที่เราแสดงความกตัญญู จะส่งผลดีอย่างไรต่อตัวเราเองและคนรอบข้างบ้างครับ?

หวังว่านิทานและคำถามเหล่านี้จะเป็นประโยชน์ในการสอนนักเรียนเรื่องความกตัญญูนะครับ หากมีสิ่งใดให้ช่วยเหลือเพิ่มเติม ยินดีเสมอครับ

# data[].attributes.headline
พระครูวิจิตรรัตนาธาร

# data[].attributes.subject
พระครูวิจิตรรัตนาธาร

# data[].attributes.body
นิทานหลักธรรม ความเมตตา เรื่อง น้ำใจข้าวเหนียวหมูปิ้งของตาบุญ

ณ หมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง มี ตาบุญ ชายชราผู้ใจดี ยืนขายข้าวเหนียวหมูปิ้งอยู่หน้าโรงเรียนทุกเช้า หมูปิ้งของตาบุญทั้งหอมอร่อยและราคาถูก นักเรียนจึงชอบมาอุดหนุนกันมาก แต่สิ่งที่พิเศษกว่านั้นคือ ทุกๆ เช้า ตาบุญจะเตรียมข้าวเหนียวหมูปิ้งชุดพิเศษไว้หนึ่งชุดเสมอ ไม่ว่าจะมีใครมาซื้อมากแค่ไหน ชุดนั้นก็จะถูกเก็บไว้อย่างดี จนกระทั่ง น้องแก้ว เด็กหญิงตัวเล็กๆ ผู้มีเสื้อผ้าเก่าๆ และมักจะเดินก้มหน้าผ่านมาหน้าโรงเรียนคนหนึ่งเดินมาถึง ตาบุญจะยื่นข้าวเหนียวหมูปิ้งชุดนั้นให้น้องแก้วด้วยรอยยิ้มอิ่มเอิบเสมอ น้องแก้วจะรับมาด้วยความเกรงใจและยกมือไหว้ขอบคุณอย่างนอบน้อม แล้วจึงเดินจากไปพร้อมรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า

เพื่อนๆ บางคนสงสัยว่าทำไมตาบุญถึงให้ข้าวเหนียวหมูปิ้งน้องแก้วทุกวัน ตาบุญจึงเล่าว่า "น้องแก้วเป็นเด็กดี ยายของน้องแก้วป่วยหนัก ไม่มีใครดูแล น้องแก้วต้องช่วยทำงานบ้านทุกอย่าง แถมยังต้องเดินมาโรงเรียนแต่เช้า ตาบุญเห็นว่าหนูแก้วลำบาก จึงอยากแบ่งปันอาหารดีๆ ให้น้องได้มีแรงไปเรียนและมีกำลังใจสู้ชีวิต" น้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากตาบุญนี้ ทำให้น้องแก้วมีรอยยิ้ม มีแรงเรียน และรู้ว่ายังมีคนใจดีคอยห่วงใยอยู่เสมอ นี่แหละคือ ความเมตตา ที่ตาบุญมอบให้น้องแก้วโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน

คำถามชวนคิดสะท้อนเรื่อง "ความเมตตา"

1.จากเรื่องที่ฟัง นักเรียนคิดว่า ความเมตตาของตาบุญ คืออะไร และตาบุญแสดงความเมตตานั้นออกมาด้วยวิธีไหนบ้าง?

2.ถ้าเราเป็นน้องแก้ว เรารู้สึกอย่างไรกับน้ำใจของตาบุญ? และถ้านักเรียนมีโอกาสแสดงความเมตตาต่อผู้อื่น นักเรียนจะทำอย่างไรบ้าง?

3.ในชีวิตประจำวันของนักเรียน มีสถานการณ์ไหนบ้างที่เราสามารถแสดงความเมตตาต่อเพื่อน คนในครอบครัว หรือแม้แต่สัตว์ได้บ้าง? ลองยกตัวอย่างมาคนละ 1 ตัวอย่าง

# data[].attributes.headline
ความอดทนของน้องน้ำหวาน

# data[].attributes.subject
ความอดทนของน้องน้ำหวาน

# data[].attributes.body
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเด็กหญิงคนหนึ่งชื่อ น้องน้ำหวาน น้องน้ำหวานเป็นเด็กดีมาก ชอบช่วยเหลือพ่อแม่ทำงานบ้านอยู่เสมอ วันหนึ่งคุณแม่ใช้ให้น้องน้ำหวานไปซื้อข้าวสารที่ตลาด ตลาดอยู่ไกลพอสมควรและแดดก็ร้อนเปรี้ยง ๆ แต่เพราะความตั้งใจที่จะช่วยแบ่งเบาภาระของคุณแม่ น้องน้ำหวานก็เดินไปตลาดอย่างไม่ย่อท้อ ถึงแม้จะรู้สึกเหนื่อยและร้อนมาก ๆ ก็ตาม เมื่อไปถึงตลาด น้องน้ำหวานก็รีบซื้อข้าวสารแล้วเดินกลับบ้านทันที ระหว่างทางกลับบ้าน น้องน้ำหวานสะดุดก้อนหินล้มลง ข้าวสารที่ถือมาก็หกกระจายเต็มพื้น น้องน้ำหวานรู้สึกเสียใจมากจนน้ำตาไหล แต่แล้วน้องน้ำหวานก็นึกถึงคำสอนของคุณครูที่ว่า "ความอดทนเป็นสิ่งสำคัญ" น้องน้ำหวานจึงรวบรวมสติ ค่อย ๆ กวาดข้าวสารที่หกเก็บใส่ถุงจนหมด แม้ข้าวสารจะเปื้อนดินไปบ้าง แต่ด้วยความพยายามและความอดทน น้องน้ำหวานก็สามารถนำข้าวสารกลับไปให้คุณแม่ได้ คุณแม่เห็นข้าวสารที่เปื้อนดินก็ไม่ได้ว่าอะไรเลย แต่กลับชื่นชมที่น้องน้ำหวานมีความอดทนและไม่ย่อท้อต่ออุปสรรค น้องน้ำหวานรู้สึกดีใจมากที่ความอดทนของเธอทำให้คุณแม่มีความสุข

นักเรียนคิดว่าอะไรคือน้ำใจที่น้องน้ำหวานแสดงต่อคุณแม่ในนิทานเรื่องนี้? และนักเรียนเคยแสดงความกตัญญูต่อผู้มีพระคุณด้วยการกระทำใดบ้าง?

แหล่งข้อมูล

# data[].attributes.headline
นิทานธรรมะเรื่อง "พลังแห่งการไหว้ของน้องใบตอง"

# data[].attributes.subject
นิทานธรรมะเรื่อง "พลังแห่งการไหว้ของน้องใบตอง"

# data[].attributes.body
นิทานธรรมะเรื่อง "พลังแห่งการไหว้ของน้องใบตอง"

ณ หมู่บ้านเล็กๆ ที่รายล้อมไปด้วยทุ่งนาเขียวขจี มีเด็กหญิงน่ารักคนหนึ่งชื่อ น้องใบตอง น้องใบตองเป็นเด็กช่างสังเกต และมีสิ่งหนึ่งที่น้องใบตองเห็นบ่อยๆ นั่นคือ การไหว้ ไม่ว่าจะเป็นคุณพ่อคุณแม่ไหว้พระตอนเช้า หรือคุณครูไหว้คุณตาคุณยาย น้องใบตองก็สงสัยว่า "ทำไมเราต้องไหว้กันนะ?" วันหนึ่ง คุณยายเล่านิทานให้ฟังว่า "การไหว้ไม่ใช่แค่การเอาสองมือมาประนมกันนะหลาน แต่เป็นการแสดงความเคารพจากใจของเรา เมื่อเราไหว้ใครอย่างนอบน้อม คนที่เราไหว้ก็จะรู้สึกดี และอยากให้พรเราหรือช่วยเหลือเรา" น้องใบตองฟังแล้วก็เข้าใจขึ้นมาทันที

ตั้งแต่นั้นมา น้องใบตองก็เริ่ม หัดไหว้ ไม่ว่าจะเจอใครที่รู้จัก เช่น คุณลุงข้างบ้าน คุณป้าใจดี หรือแม้แต่พระสงฆ์ที่เดินบิณฑบาตผ่านหน้าบ้าน น้องใบตองก็จะยกมือไหว้อย่างนอบน้อมทุกครั้ง ทำให้ทุกคนเอ็นดูและชื่นชมในความน่ารักของน้องใบตอง บางครั้งน้องใบตองเดินสะดุดหกล้ม ก็มีผู้ใหญ่เข้ามาช่วยพยุงและปลอบโยน เพราะเห็นว่าน้องใบตองเป็นเด็กที่มีสัมมาคารวะ การไหว้จึงไม่ใช่แค่ท่าทาง แต่เป็นการเปิดใจให้แก่กัน เป็นการแสดงความรัก ความเคารพ และสร้างความสุขให้ทั้งผู้ให้และผู้รับ น้องใบตองจึงได้รู้ว่า พลังของการไหว้ นั้นยิ่งใหญ่กว่าที่คิดจริงๆ

คำถามสะท้อนคิดจากนิทาน "พลังแห่งการไหว้ของน้องใบตอง"

1. ในเรื่อง "พลังแห่งการไหว้ของน้องใบตอง" น้องใบตองสงสัยเรื่องอะไรเป็นอันดับแรกครับ? ทำไมน้องใบตองถึงสงสัยเรื่องนั้น?

2. คุณยายบอกว่า "การไหว้ไม่ใช่แค่การเอาสองมือมาประนมกัน" นักเรียนคิดว่าคุณยายหมายถึงอะไรครับ? แล้วการไหว้ที่ถูกต้องควรเป็นอย่างไร?

3. หลังจากที่น้องใบตองเข้าใจเรื่องการไหว้แล้ว น้องใบตองเปลี่ยนแปลงตัวเองอย่างไรบ้างครับ?

4. การที่น้องใบตองเริ่มหัดไหว้ทุกคนอย่างนอบน้อม ส่งผลดีต่อน้องใบตองอย่างไรบ้างครับ? มีเหตุการณ์ใดในนิทานที่แสดงให้เห็นถึงผลดีนี้บ้าง?

5. นักเรียนคิดว่า "พลังของการไหว้" ที่น้องใบตองค้นพบคืออะไรครับ? พลังนี้ช่วยให้น้องใบตองและคนรอบข้างมีความสุขได้อย่างไร?

6. จากเรื่องน้องใบตอง นักเรียนคิดว่า การไหว้มีความสำคัญอย่างไร ในชีวิตประจำวันของเราครับ?

7. นักเรียนเคยไหว้ใครบ้างครับ? แล้วตอนที่นักเรียนไหว้ หรือมีคนมาไหว้นักเรียน นักเรียนรู้สึกอย่างไรครับ?

8. ถ้าเราเจอพระสงฆ์ นักเรียนจะนำข้อคิดเรื่อง "การไหว้" ของน้องใบตองไปปรับใช้ในการปฏิบัติตนต่อพระสงฆ์ได้อย่างไรบ้างครับ?

คำถามเหล่านี้จะช่วยกระตุ้นให้นักเรียนได้คิด วิเคราะห์ และเชื่อมโยงเนื้อหาในนิทานเข้ากับประสบการณ์ของตนเอง ซึ่งจะนำไปสู่การเห็นคุณค่าและนำไปประยุกต์ใช้ในชีวิตจริงได้

# data[].attributes.attachment_link.title
นิทานธรรมะเรื่อง พลังแห่งการไหว้ของน้องใบตอง 002

# data[].attributes.attachment_caption
สุวรรณสามโดนยิงด้วยธนู

# data[].attributes.headline
ชาดกเรื่องสุวรรณสาม

# data[].attributes.subject
ชาดกเรื่องสุวรรณสาม

# data[].attributes.body
พระปลัดวิวัต ขนฺติโก

# data[].attributes.attachment_caption
ฉากเรือล่มพระมหาชนกว่ายน้ำด้วยความเพียรจนไปเจอนางมณีเมชลามาช่วยไว้

# data[].attributes.headline
ชาดกเรื่องพระมหาชนก

# data[].attributes.subject
ชาดกเรื่องพระมหาชนก

# data[].attributes.body
พระธนาธิป ปญญาธโร วัดราษฎร์บูรณะ จ.ชัยนาท

# data[].attributes.headline
พระปลัดวิวัต ขนฺติโก

# data[].attributes.subject
พระปลัดวิวัต ขนฺติโก

# data[].attributes.body
กระรอกน้อยกับงูเขียว

ในป่าลึกแห่งหนึ่ง มีกระรอกน้อยชื่อ "จิ๋ว" อาศัยอยู่กับแม่ วันหนึ่ง ขณะจิ๋วกำลังหาอาหารอยู่บนต้นไม้ เขาเห็นงูเขียวตัวหนึ่งติดอยู่ในพุ่มไม้หนาม งูเขียวร้องขอความช่วยเหลือด้วยเสียงอ่อนแรง แม้จะกลัว แต่จิ๋วก็สงสารและค่อยๆ ใช้กิ่งไม้ช่วยงูออกจากหนามอย่างระมัดระวัง เมื่อหลุดออกมา งูเขียวขอบคุณจิ๋วด้วยน้ำตาและสัญญาว่าจะไม่ทำร้ายสัตว์ตัวไหนอีก เพราะได้เรียนรู้ถึงความเมตตาในใจของกระรอกตัวน้อย

คำถามเพื่อสะท้อนคิด:

1.         ถ้าเป็นเราเจองูติดหนามเหมือนจิ๋ว เราจะช่วยหรือไม่? เพราะอะไร?

2.         ความกรุณาที่จิ๋วมีต่อนูเขียว ทำให้เกิดผลดีอย่างไรบ้าง?

3.         เราเคยแสดงความกรุณากับใครหรือสัตว์ตัวไหนบ้างหรือเปล่า? แล้วรู้สึกอย่างไรหลังจากนั้น?

นิทานนี้ช่วยให้เห็นว่า แม้เราจะกลัวหรือไม่มั่นใจ แต่การมีเมตตาและความกรุณา อาจเปลี่ยนใจของผู้อื่นและสร้างความดีงามในโลกได้เสมอ.

# data[].attributes.headline
มะลิกับคำสัญญาจากใจ

# data[].attributes.subject
มะลิกับคำสัญญาจากใจ

# data[].attributes.body
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในหมู่บ้านเล็กๆ ที่อบอุ่น มีเด็กหญิงคนหนึ่งชื่อ มะลิ มะลิเป็นเด็กดี ชอบช่วยเหลือผู้อื่นเสมอ แต่มีสิ่งหนึ่งที่เธอลืมไปบ่อยๆ คือการ รักษาศีล โดยเฉพาะศีลข้อที่ 4 เรื่องการพูดจริง มะลิมักจะโกหกเล็กๆ น้อยๆ เพื่อให้ตัวเองไม่โดนดุ หรือเพื่อให้เพื่อนๆ ชื่นชม วันหนึ่ง คุณยายของมะลิป่วยหนัก มะลิต้องดูแลคุณยาย และคุณยายก็ขอให้มะลิสัญญาว่าจะพูดแต่ความจริงเสมอ มะลิรับปากด้วยความตั้งใจ แต่ก็มีบางครั้งที่เธอเผลอพูดโกหกไปบ้าง ทำให้รู้สึกไม่สบายใจ

วันหนึ่ง มีงานประกวดวาดภาพที่โรงเรียน มะลิอยากชนะมาก เธอตั้งใจวาดภาพอย่างสวยงาม แต่ก็แอบไปดูผลงานของเพื่อน แล้วบอกครูว่าเพื่อนลอกเลียนแบบความคิดของเธอ สุดท้ายมะลิชนะการประกวด แต่เธอกลับไม่รู้สึกภูมิใจเลย เพราะเธอรู้ว่าชัยชนะนั้นได้มาด้วยการโกหก คืนนั้นมะลินอนไม่หลับ เธอคิดถึงคำพูดคุณยาย และคิดถึงศีลข้อ 4 ที่เธอละเลยไป มะลิตัดสินใจสารภาพความจริงกับครูและเพื่อนๆ แม้จะโดนตำหนิบ้าง แต่เธอกลับรู้สึกสบายใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นับตั้งแต่นั้นมา มะลิก็ตั้งใจรักษาศีลทุกข้อ โดยเฉพาะการพูดความจริง และเธอก็กลายเป็นเด็กที่ทุกคนรักและเชื่อใจ

คำถามชวนคิด:

จากเรื่องของมะลิ การที่เราพูดแต่ความจริง จะส่งผลดีต่อตัวเราและคนรอบข้างอย่างไรบ้าง?

นักเรียนคิดว่าการรักษาศีลกับการแสดงความกตัญญูเกี่ยวข้องกันอย่างไร?

นักเรียนจะนำเรื่องของมะลิไปปรับใช้ในการดูแลคุณพ่อ คุณแม่ หรือผู้มีพระคุณอย่างไร เพื่อแสดงความกตัญญู?

# data[].attributes.headline
กระต่ายน้อยกับต้นไม้ใหญ่

# data[].attributes.subject
กระต่ายน้อยกับต้นไม้ใหญ่

# data[].attributes.body
กระต่ายน้อยกับต้นไม้ใหญ่

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในป่าใหญ่ที่อุดมสมบูรณ์ มีกระต่ายน้อยตัวหนึ่งชื่อ ปุยนุ่น ปุยนุ่นเป็นกระต่ายที่ชอบวิ่งเล่นและกินแครอทเป็นชีวิตจิตใจ วันหนึ่งขณะที่ปุยนุ่นกำลังเพลิดเพลินกับการวิ่งไล่จับผีเสื้ออยู่ ก็เกิดพายุฝนครั้งใหญ่ ต้นไม้ใหญ่หลายต้นล้มระเนระนาด ทับโพรงที่อยู่ของสัตว์เล็กๆ มากมาย สัตว์ต่างๆ ทั้งกระต่าย กระรอก นก และเม่น ต่างก็ตกใจและไม่รู้จะทำอย่างไร ปุยนุ่นเห็นว่าทุกคนกำลังลำบาก จึงคิดหาทางช่วย สัตว์ทุกตัวแม้จะต่างชนิดกัน แต่ก็รวมใจกันช่วยกันขนกิ่งไม้ที่ล้มระเนระนาดออก ช่วยกันสร้างที่พักใหม่ให้แก่กันและกัน ไม่นานป่าก็กลับมาสดใสอีกครั้ง ทุกตัวอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข เพราะความสามัคคีที่พวกเขามีให้กัน

พระสาธิต สาทโร

คำถามชวนคิด:

ถ้าปุยนุ่นและเพื่อนๆ ไม่ช่วยเหลือกัน จะเกิดอะไรขึ้น?

นักเรียนคิดว่าความสามัคคีสำคัญอย่างไร และเราจะนำเรื่องราวนี้ไปปรับใช้ในชีวิตประจำวันได้อย่างไรบ้าง?

# data[].attributes.headline
นกน้อยกับต้นไม้ใหญ่

# data[].attributes.subject
นกน้อยกับต้นไม้ใหญ่

# data[].attributes.body
นกน้อยกับต้นไม้ใหญ่

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในป่าใหญ่ที่เขียวชอุ่ม มีต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งที่สูงเสียดฟ้า กิ่งก้านสาขาของมันแผ่กว้างให้ร่มเงาเย็นสบาย และเป็นที่อยู่อาศัยของเหล่านกน้อยมากมาย นกน้อยเหล่านั้นพากันสร้างรัง วางไข่ และเลี้ยงดูลูกน้อยอย่างมีความสุขอยู่บนต้นไม้นี้ ต้นไม้ใหญ่คอยปกป้องคุ้มครองนกน้อยจากพายุฝนและแสงแดดที่ร้อนแรง เปรียบเสมือนพ่อแม่ที่คอยดูแลลูกๆ อย่างไม่เหน็ดเหนื่อย

วันหนึ่ง มีพายุกระหน่ำอย่างรุนแรง กิ่งก้านของต้นไม้ใหญ่หักโค่นลงไปมากมาย แต่มันก็ยังคงยืนหยัดอย่างมั่นคงเพื่อให้นกน้อยได้พักพิง เมื่อพายุสงบลง นกน้อยต่างพากันบินออกไปหาอาหารและสร้างรังใหม่บนต้นไม้อื่นๆ ที่ยังแข็งแรงดี มีเพียงนกน้อยตัวหนึ่งเท่านั้นที่ยังคงอยู่ มันช่วยจิกกินแมลงที่มากัดกินต้นไม้ และช่วยทำความสะอาดกิ่งก้านที่หัก เพื่อให้ต้นไม้ใหญ่กลับมาแข็งแรงอีกครั้ง นกน้อยตัวนี้รู้ดีว่า หากไม่มีต้นไม้ใหญ่คอยปกป้องคุ้มครอง มันก็คงไม่สามารถเติบโตมาได้จนถึงทุกวันนี้ และมันก็อยากตอบแทนบุญคุณของต้นไม้ใหญ่ด้วยการดูแลต้นไม้ให้ดีที่สุดเท่าที่มันจะทำได้

คำถามชวนคิด:

1. นกน้อยตัวนี้มีความรู้สึกอย่างไรต่อต้นไม้ใหญ่ และทำไมมันถึงทำแบบนั้น?

2. ถ้าเปรียบต้นไม้ใหญ่เป็นพ่อแม่ของเรา เราสามารถแสดงความกตัญญูต่อท่านได้อย่างไรบ้างในชีวิตประจำวัน?

# data[].attributes.body
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในป่าใหญ่แสนร่มรื่น มีลูกกวางน้อยตัวหนึ่งชื่อ "เมตตา" เมตตาเป็นลูกกวางที่น่ารักและใจดีมาก วันหนึ่ง เมตตาได้พบกับแม่นกตัวหนึ่งที่กำลังร้องไห้เสียใจ เพราะทำรังหล่นจากต้นไม้ ลูกนกตัวเล็กๆ กระจัดกระจายอยู่บนพื้น เมตตารู้สึกสงสารแม่นกจับใจ จึงรีบใช้จมูกดุนๆ ช่วยเขี่ยกิ่งไม้แห้งและใบไม้มาสร้างรังให้แม่นกใหม่จนสำเร็จ แม่นกดีใจมาก ขอบคุณเมตตาไม่หยุด เมตตายิ้มอย่างมีความสุขที่ได้ช่วยเหลือผู้อื่น

คำถามชวนคิด:

ถ้าหนูเป็นเมตตา หนูจะช่วยแม่นกน้อยเหมือนเมตตาหรือไม่คะ? เพราะอะไร?

ความรู้สึกที่เราได้ช่วยเหลือผู้อื่นเป็นอย่างไรบ้างคะ?

การที่เมตตาช่วยแม่นกน้อย แสดงให้เห็นถึงความเมตตาหรือไม่ อย่างไรคะ?

# data[].attributes.headline
ความรักของแม่กวางน้อย

# data[].attributes.subject
ความรักของแม่กวางน้อย

# data[].attributes.body
นิทานธรรมะ เรื่อง ความรักของแม่กวางน้อย

นานมาแล้ว... ในป่าใหญ่ที่อุดมสมบูรณ์ มีกวางน้อยตัวหนึ่งชื่อ "กิ่งแก้ว" อาศัยอยู่กับแม่กวาง แม่กวางรักกิ่งแก้วมาก คอยดูแลปกป้องไม่ให้ห่างกาย ไม่ว่าจะไปหากินหญ้านุ่ม ๆ หรือดื่มน้ำจากลำธารใส ๆ แม่กวางจะเดินนำหน้าเสมอ คอยระแวดระวังภัยจากสัตว์ร้ายต่าง ๆ บางครั้งมีฝนตกหนัก พายุพัดแรง แม่กวางก็จะใช้ร่างกายกำบังกิ่งแก้วไว้ ไม่ให้กิ่งแก้วหนาว หรือเปียกปอนเลยแม้แต่น้อย ส่วนอาหารอร่อย ๆ แม่กวางก็มักจะให้กิ่งแก้วกินอิ่มก่อนเสมอ กิ่งแก้วไม่เคยต้องหิวเลย เพราะแม่กวางจะแบ่งปันอาหารให้เสมอ

วันหนึ่ง กิ่งแก้วเติบโตขึ้นมากจนแข็งแรงพอที่จะดูแลตัวเองได้แล้ว แม่กวางจึงบอกกิ่งแก้วว่า "ลูกรัก แม่มีความสุขมากที่ได้ดูแลลูกจนเติบโตแข็งแรง ตอนนี้ลูกสามารถดูแลตัวเองได้แล้วนะจ๊ะ" กิ่งแก้วก้มลงกราบแม่กวางด้วยความรักและสำนึกในบุญคุณ กิ่งแก้วรู้ดีว่าความรักที่แม่กวางมีให้มาตลอดนั้นยิ่งใหญ่เพียงใด และสัญญาว่าจะนำความรักความเมตตาที่ได้รับจากแม่ ไปแบ่งปันให้กับผู้อื่นเช่นกัน

คำถามชวนคิด:

* นักเรียนคิดว่าแม่กวางแสดงความรักต่อกิ่งแก้วอย่างไรบ้าง?

* นักเรียนเคยได้รับความรักแบบไหนจากคุณพ่อคุณแม่บ้าง? คุณพ่อคุณแม่ดูแลเอาใจใส่นักเรียนอย่างไร?

* เมื่อเราได้รับความรักและความเมตตาจากคุณพ่อคุณแม่ เราควรจะตอบแทนท่านอย่างไรดี?

# data[].attributes.headline
น้องแพรผู้กตัญญู

# data[].attributes.subject
น้องแพรผู้กตัญญู

# data[].attributes.body
ณ หมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง มีครอบครัวของเด็กหญิงใจดีชื่อ น้องแพร น้องแพรเป็นเด็กที่น่ารักและขยันมาก วันหนึ่งคุณแม่ของน้องแพรไม่สบาย ต้องนอนพักรักษาตัวที่โรงพยาบาล น้องแพรรู้สึกเป็นห่วงคุณแม่มาก เธอจึงไปเยี่ยมคุณแม่ที่โรงพยาบาลทุกวัน ช่วยป้อนข้าวป้อนน้ำ เช็ดตัว และคอยเล่านิทานให้คุณแม่ฟังเพื่อให้คุณแม่ไม่เหงา เวลาอยู่ที่บ้าน น้องแพรก็ช่วยคุณพ่อทำงานบ้านทุกอย่าง ทั้งกวาดบ้าน ถูบ้าน ล้างจาน และดูแลน้องสาวคนเล็กอย่างเต็มที่ เพื่อนบ้านต่างชื่นชมในความดีของน้องแพร เพราะน้องแพรแสดงให้เห็นถึงความกตัญญูที่มีต่อคุณพ่อคุณแม่เสมอ เมื่อคุณแม่หายดีกลับมาบ้าน คุณแม่ก็กอดน้องแพรแน่น พร้อมบอกว่า "ขอบใจนะลูกที่ดูแลแม่เป็นอย่างดี ลูกเป็นเด็กดีมากจริง ๆ" น้องแพรยิ้มอย่างมีความสุขที่ได้ดูแลคนที่เธอรัก

คำถามชวนคิด

ความกตัญญู คืออะไร?

นักเรียนคิดว่า น้องแพรแสดงความกตัญญูต่อคุณพ่อคุณแม่อย่างไรบ้าง?

ถ้านักเรียนเป็นน้องแพร นักเรียนจะดูแลคุณพ่อคุณแม่ตอนที่ท่านไม่สบายอย่างไร?

นักเรียนสามารถแสดงความกตัญญูต่อผู้มีพระคุณได้ด้วยวิธีไหนอีกบ้าง?

นักเรียนคิดว่า การแสดงความกตัญญูมีประโยชน์อย่างไร?

# data[].attributes.headline
เจริญพรนักเรียนทุกคน วันนี้พระอาจารย์จะเล่านิทานเรื่อง "เมล็ดพันธุ์แห่งความเมตตาของหนูจิ๋ว" ให้ฟังนะ  (พระมหาเศรษฐพงศ์ เสฏฺฐวํโส วัดพระนอนจักรสีห์ วรวิหาร)

# data[].attributes.subject
เจริญพรนักเรียนทุกคน วันนี้พระอาจารย์จะเล่านิทานเรื่อง "เมล็ดพันธุ์แห่งความเมตตาของหนูจิ๋ว" ให้ฟังนะ  (พระมหาเศรษฐพงศ์ เสฏฺฐวํโส วัดพระนอนจักรสีห์ วรวิหาร)

# data[].attributes.body
ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีหนูจิ๋วตัวหนึ่งอาศัยอยู่ในป่าใหญ่ หนูจิ๋วเป็นหนูที่ตัวเล็กที่สุดในบรรดาสัตว์ทั้งหลาย วันหนึ่งอากาศร้อนจัด แดดแผดเผาทุกสิ่งจนเหี่ยวเฉา หนูจิ๋วเดินหาน้ำดื่มจนเหนื่อยอ่อน แต่ก็ไม่พบเลย เดินไปเดินมา หนูจิ๋วไปเจอต้นอ่อนของดอกทานตะวันที่กำลังจะเหี่ยวเฉาเพราะขาดน้ำ หนูจิ๋วคิดในใจว่า "เราเองก็หิวน้ำ แต่ถ้าต้นไม้นี้ตายไป มันก็จะไม่โตเป็นดอกไม้สวยงามให้สัตว์ตัวอื่นได้ชื่นชม" ด้วยความเมตตา หนูจิ๋วตัดสินใจใช้พลังงานที่เหลือทั้งหมดที่มี ค่อยๆ ขุดดินลงไปจนเจอน้ำใต้ดิน และค่อยๆ รดน้ำให้ต้นทานตะวันน้อยจนชุ่มฉ่ำ แม้ว่าตัวเองจะหิวกระหายเพียงใดก็ตาม วันรุ่งขึ้น เมื่อหนูจิ๋วตื่นขึ้นมา ก็พบว่าต้นทานตะวันน้อยที่ตนเองช่วยไว้ ได้เติบโตขึ้นและออกดอกสีเหลืองสดใสสวยงาม และสิ่งที่น่าอัศจรรย์คือ ท่ามกลางกลีบดอกนั้น มีหยดน้ำค้างใสเย็นฉ่ำเกาะอยู่ หนูจิ๋วได้ดื่มน้ำนั้นจนหายหิวกระหาย และรู้สึกสดชื่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

คำถามชวนคิด:

1 หนูจิ๋วแสดงความเมตตาต่อต้นทานตะวันอย่างไรบ้างจ๊ะ?

2 นักเรียนคิดว่าความเมตตาของหนูจิ๋วส่งผลดีอย่างไรต่อตัวหนูจิ๋วเองและสิ่งรอบข้างบ้าง?

3 นักเรียนเคยแสดงความเมตตาต่อใครหรือสิ่งใดบ้างจ๊ะ? แล้วนักเรียนรู้สึกอย่างไรเมื่อได้ทำเช่นนั้น?

# data[].attributes.attachment_caption
นิทานธรรมมะสนุกๆโดยพระมหาธวัชชัย ปสาโท

# data[].attributes.headline
กระรอกน้อยผู้เสียสละ

# data[].attributes.subject
กระรอกน้อยผู้เสียสละ

# data[].attributes.body
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีป่าใหญ่ที่อุดมสมบูรณ์ เต็มไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่และลำธารใสสะอาด ในป่าแห่งนี้มีกระรอกน้อยตัวหนึ่งชื่อว่า "จี๊ด" จี๊ดเป็นกระรอกที่ร่าเริงและชอบช่วยเหลือผู้อื่น วันหนึ่งอากาศร้อนจัดจนน้ำในลำธารเริ่มแห้ง สัตว์ทั้งหลายเริ่มกระหายน้ำและหิวโหย เพราะต้นไม้ไม่สามารถออกผลได้เต็มที่ จี๊ดเห็นแม่นกตัวหนึ่งกำลังป้อนน้ำหยดสุดท้ายให้ลูกน้อยของมัน และเห็นลูกกวางน้อยที่อ่อนแรงลงทุกที จี๊ดคิดในใจว่า "เราต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อช่วยเหลือเพื่อน ๆ"

จี๊ดตัดสินใจออกเดินทางค้นหาน้ำและอาหาร ในที่สุดจี๊ดก็เจอต้นมะม่วงต้นหนึ่งที่กำลังออกผลดกเต็มต้น แต่ต้นมะม่วงนั้นอยู่ไกลมาก จี๊ดรู้ว่าถ้าเก็บมะม่วงทั้งหมดกลับไปคนเดียวคงไม่ทันการณ์แน่ ๆ จี๊ดจึงตัดสินใจสละความสุขส่วนตัว ไม่กินมะม่วงที่เจอ แต่รีบวิ่งกลับไปบอกเพื่อน ๆ ในป่าให้รีบตามมาเก็บมะม่วงกินกัน เมื่อสัตว์ทั้งหลายได้กินมะม่วงและได้รับน้ำจากลำธารที่ค่อย ๆ กลับมามีน้ำอีกครั้ง ทุกตัวก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง จี๊ดรู้สึกมีความสุขมากที่ได้เห็นเพื่อน ๆ มีความสุข แม้ตัวเองจะไม่ได้กินมะม่วงเลยก็ตาม การเสียสละของจี๊ดทำให้สัตว์ทุกตัวรอดพ้นจากความอดอยาก และป่ากลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

คำถามชวนคิด:

1. กระรอกน้อยจี๊ดแสดงความเสียสละอย่างไรบ้าง?

2. ถ้าเราเจอสถานการณ์คล้าย ๆ กับกระรอกน้อยจี๊ด เราจะเสียสละเพื่อช่วยเหลือผู้อื่นได้อย่างไรบ้างครับ?

3. การที่เราเสียสละเพื่อผู้อื่น ทำให้เรารู้สึกอย่างไร?

# data[].attributes.headline
ก้อนเมฆน้อยผู้ใจดี

# data[].attributes.subject
ก้อนเมฆน้อยผู้ใจดี

# data[].attributes.body
นิทานเรื่อง "ก้อนเมฆน้อยผู้ใจดี"

นานมาแล้ว บนฟากฟ้าอันกว้างใหญ่ มีก้อนเมฆน้อยสีขาวปุยน่ารักก้อนหนึ่ง ชื่อว่า เมฆา เมฆาชอบมองลงมายังโลกเบื้องล่าง มันเห็นต้นไม้ใบหญ้ากำลังเหี่ยวเฉาเพราะขาดน้ำ เห็นแม่น้ำลำคลองเริ่มแห้งขอด และเห็นสัตว์น้อยใหญ่ต่างกระหายน้ำ เมฆารู้สึกสงสารจับใจ อยากจะช่วยเหลือให้ทุกคนพ้นจากความทุกข์ร้อน มันจึงรวบรวมกำลังทั้งหมดที่มี กลั่นหยดน้ำฝนเม็ดเล็ก ๆ ลงมาโปรยปรายอย่างช้า ๆ ไม่นานนัก ต้นไม้ก็กลับมาเขียวชอุ่มอีกครั้ง แม่น้ำลำคลองก็กลับมามีน้ำเต็มเปี่ยม สัตว์น้อยใหญ่ต่างได้ดื่มกินน้ำอย่างชื่นใจ ทุกชีวิตบนโลกกลับมามีความสุขอีกครั้ง เมฆาน้อยแม้จะเหนื่อยล้า แต่ก็รู้สึกอิ่มเอมใจที่ได้ช่วยเหลือผู้อื่นด้วยความเมตตา

คำถามชวนคิด

หากนักเรียนเป็นเมฆาน้อย นักเรียนจะรู้สึกอย่างไรเมื่อเห็นสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ กำลังเดือดร้อน?

การที่เมฆาน้อยโปรยปรายฝนลงมา ช่วยให้ใครมีความสุขบ้าง?

นักเรียนคิดว่าการแสดงความเมตตากรุณาต่อผู้อื่นจะนำมาซึ่งความสุขแบบใด? ลองยกตัวอย่างการแสดงความเมตตาที่นักเรียนเคยทำ หรือเคยเห็นได้ไหมครับ?

พระธนาธิป ปญฺญาธโร วัดราษฎร์บูรณะ จ.ชัยนาท

# data[].attributes.headline
หมากับปลากระป๋อง

# data[].attributes.subject
หมากับปลากระป๋อง

# data[].attributes.body
https://g.co/gemini/share/618559a5b138

# data[].attributes.body
ในป่าใหญ่แสนร่มรื่น มีกระรอกน้อยตัวหนึ่งชื่อ "จุก" จุกเป็นกระรอกที่ซุกซนและกระโดดเก่งมากๆ วันหนึ่ง จุกวิ่งเล่นเพลินไปหน่อย จนลืมมองทาง โครม! จุกชนเข้ากับต้นไม้ใหญ่เต็มแรง ลูกโอ๊กที่กำลังจะเอาไปกินหล่นกระเด็นหายไปหมดเลย จุกเสียใจมาก แต่แล้วก็มีนกฮูกปราชญ์ตัวหนึ่งบินผ่านมา เห็นจุกกำลังเศร้าก็เลยบอกว่า "จุกเอ๋ย ถ้าเรามี สติ มองดูทางให้ดี ไม่ว่าทำอะไรก็จะมีสติอยู่กับสิ่งนั้น เราก็จะไม่พลาดแบบนี้นะจ๊ะ" หลังจากนั้น จุกก็พยายามมีสติทุกครั้งที่กระโดด มองทางให้ดีก่อน ไม่นานจุกก็กลายเป็นกระรอกที่ทั้งคล่องแคล่วและไม่เคยพลาดอีกเลยจ้ะ

คำถามชวนคิด:

ถ้าจุกมีสติก่อนชนต้นไม้ เรื่องราวจะเป็นยังไงนะ?

นักเรียนคิดว่า "สติ" สำคัญกับชีวิตประจำวันของเรายังไงบ้าง? ลองยกตัวอย่างสถานการณ์ที่นักเรียนเคยมีสติแล้วทำสิ่งต่างๆ ได้ดี หรือสถานการณ์ที่ไม่มีสติแล้วเกิดเรื่องผิดพลาดดูสิ?

พ.ม ปัณณธร รตนปญโญ

# data[].attributes.headline
นิทานธรรมะเรื่อง ลูกอ๊อดน้อยกับดอกบัว

# data[].attributes.subject
นิทานธรรมะเรื่อง ลูกอ๊อดน้อยกับดอกบัว

# data[].attributes.body
นานมาแล้ว ณ บึงน้ำใสแห่งหนึ่ง มีลูกอ๊อดตัวน้อยอาศัยอยู่ มันเป็นลูกอ๊อดที่อยากเห็นโลกกว้างใบนี้มาก ๆ ทุกวันมันจะแหวกว่ายไปมาในบึง เพื่อมองดูดอกบัวที่ชูช่อสวยงามอยู่เหนือน้ำ "สักวันหนึ่งเราจะต้องว่ายขึ้นไปถึงดอกบัวให้ได้!" ลูกอ๊อดน้อยตั้งใจแน่วแน่ แม้ว่าเพื่อนลูกอ๊อดตัวอื่นจะบอกว่ามันยังเด็กเกินไปและไม่มีทางทำได้ แต่ลูกอ๊อดน้อยก็ไม่เคยท้อถอย มันพยายามออกกำลังกาย ว่ายน้ำอย่างสม่ำเสมอ ฝึกกระโดด ฝึกทรงตัว พัฒนาตัวเองอยู่เสมอ ไม่ว่าจะเหนื่อยแค่ไหน หรือผิดหวังจากการลองผิดลองถูกมานับครั้งไม่ถ้วน ลูกอ๊อดน้อยก็ยังคงพากเพียรฝึกฝนอยู่ทุกวัน จนกระทั่งวันหนึ่ง ขาหลังของมันก็เริ่มงอกออกมา และไม่นานขาหน้าก็ตามมา พุงกลม ๆ ก็ยุบหายไปจนเหลือแต่หางที่สั้นลงเรื่อย ๆ ในที่สุด ลูกอ๊อดน้อยก็กลายร่างเป็นกบตัวหนึ่งที่แข็งแรงและมีความเพียรพยายาม กบตัวน้อยไม่รอช้า มันกระโดดขึ้นจากน้ำ และก้าวขึ้นไปยืนอยู่บนใบบัว มองเห็นโลกกว้างไกลสุดลูกหูลูกตาอย่างที่ตั้งใจไว้ได้สำเร็จ เพราะความเพียรพยายามไม่ย่อท้อของมันนั่นเอง

คำถามเพื่อการสะท้อนคิด:

1. ลูกอ๊อดน้อยแสดงความเพียรพยายามอย่างไรบ้าง กว่าจะไปถึงเป้าหมายได้?

2. นักเรียนคิดว่าอะไรคือสิ่งที่ทำให้ลูกอ๊อดน้อยประสบความสำเร็จ?

3. หากนักเรียนมีความฝันหรือเป้าหมายที่อยากทำให้สำเร็จ นักเรียนจะนำความเพียรพยายามของลูกอ๊อดน้อยไปปรับใช้ได้อย่างไรบ้าง?

จัดทำโดย

พระทศพล ขนฺติกวิสุทโธ

# data[].attributes.headline
นิทานเรื่อง "ต้นไม้แห่งความกตัญญู"

# data[].attributes.subject
นิทานเรื่อง "ต้นไม้แห่งความกตัญญู"

# data[].attributes.body
นิทานเรื่อง "ต้นไม้แห่งความกตัญญู"

นานมาแล้ว มีเด็กชายคนหนึ่งชื่อ บุญเติม อาศัยอยู่กับแม่ผู้ชราในกระท่อมเล็กๆ พวกเขาฐานะยากจนมาก แต่บุญเติมไม่เคยบ่น เขาตั้งใจดูแลแม่อย่างดีเสมอ ทุกเช้าเขาจะตื่นแต่เช้าไปหาน้ำมาให้แม่ล้างหน้า และช่วยแม่ทำงานบ้านเล็กๆ น้อยๆ หลังเลิกเรียน เขาก็จะรีบกลับมาดูแลแม่ ทำอาหารง่ายๆ ให้แม่ทาน และคอยนวดแขนขาที่เมื่อยล้าให้แม่เสมอ แม้จะเหน็ดเหนื่อยจากการเรียนและงานบ้าน บุญเติมก็ไม่เคยละทิ้งหน้าที่นี้เลย ทุกครั้งที่แม่มองบุญเติม แม่จะยิ้มด้วยความภาคภูมิใจ และบอกว่า "ลูกคือของขวัญที่ดีที่สุดของแม่นะ"

วันหนึ่ง มีพระธุดงค์ผ่านมา บุญเติมเห็นว่าท่านดูเหน็ดเหนื่อย จึงรีบรินน้ำมาถวาย และนิมนต์ให้นั่งพักใต้ร่มไม้ใหญ่ พระธุดงค์เมตตามองบุญเติมแล้วกล่าวว่า "หนูมีจิตใจที่ประเสริฐยิ่งนัก ความกตัญญูที่หนูมีต่อแม่ จะเป็นเหมือนต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขา ให้ร่มเงาและความสุขแก่หนูไปตลอดชีวิต" บุญเติมก้มลงกราบพระธุดงค์ด้วยความเคารพ เขาไม่เข้าใจความหมายทั้งหมด แต่เขารู้ว่าการดูแลแม่คือสิ่งที่ดีที่สุดที่เขาจะทำได้ และนับตั้งแต่นั้นมา เขาก็ยังคงปฏิบัติดูแลแม่ด้วยความรักและความเอาใจใส่เสมอ ทำให้ชีวิตของเขามีแต่ความสุขความเจริญตามคำของพระธุดงค์

คำถามชวนคิด:

1. ในนิทานเรื่องนี้ บุญเติมแสดงความกตัญญูต่อแม่อย่างไรบ้าง?

2. นักเรียนคิดว่าความกตัญญูที่บุญเติมมีต่อแม่ ส่งผลดีต่อชีวิตของบุญเติมอย่างไร?

3. นักเรียนสามารถนำแนวคิดเรื่องความกตัญญูไปปรับใช้ในชีวิตประจำวันได้อย่างไรบ้าง? ลองยกตัวอย่างให้คุณครูฟังหน่อยครับ/ค่ะ

# data[].attributes.body
สัมมาคารวะของน้องต้นกล้า

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเด็กชายคนหนึ่งชื่อ ต้นกล้า ต้นกล้าเป็นเด็กดี มีน้ำใจ และเป็นที่รักของทุกคน แต่มีอยู่สิ่งหนึ่งที่ต้นกล้ายังไม่ค่อยเข้าใจ นั่นคือเรื่องของ สัมมาคารวะ หรือการรู้จักเคารพผู้อื่นนั่นเอง วันหนึ่ง คุณครูให้ต้นกล้าและเพื่อนๆ ทำโครงงานกลุ่มที่บ้านของเพื่อนร่วมกลุ่มที่ชื่อฟ้าใส ต้นกล้าเดินเข้าไปในบ้านของฟ้าใสโดยไม่ถอดรองเท้า และยังส่งเสียงดังคุยกับเพื่อนๆ อย่างสนุกสนาน คุณแม่ของฟ้าใสที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่จึงหันมามองด้วยความแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากว่าอะไร

พอถึงตอนเย็น คุณครูพานักเรียนไปทัศนศึกษาที่วัดใกล้บ้าน ต้นกล้าเห็นพระสงฆ์เดินผ่านหน้าไปหลายรูป แต่ต้นกล้าก็ยังคงเดินเล่นและคุยกับเพื่อนๆ เหมือนเดิม ไม่ได้หยุดยืนสำรวม หรือก้มศีรษะลงเล็กน้อยเพื่อแสดงความเคารพเลย คุณครูจึงเดินเข้ามาหาต้นกล้าแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ต้นกล้าจ๊ะ การที่เราแสดงความเคารพต่อผู้อื่น ไม่ว่าจะเป็นผู้ใหญ่ คุณครู หรือแม้แต่สถานที่ศักดิ์สิทธิ์อย่างวัด ถือเป็นการแสดงออกถึงความนอบน้อมถ่อมตนและความมีมารยาทที่ดีนะจ๊ะ สิ่งนี้เรียกว่า สัมมาคารวะ มันจะทำให้เราเป็นที่รักและได้รับความเมตตาจากผู้อื่น" ต้นกล้าได้ฟังคุณครูแล้วก็นึกถึงเรื่องราวที่บ้านฟ้าใสและที่วัดทันที ต้นกล้ารู้สึกละอายใจและเข้าใจในสิ่งที่ครูสอน จากวันนั้นเป็นต้นมา ต้นกล้าก็พยายามฝึกฝนการมีสัมมาคารวะอยู่เสมอ ไม่ว่าจะไปที่ไหน หรือเจอใคร ต้นกล้าก็รู้จักไหว้ รู้จักทักทาย และรู้จักวางตัวอย่างเหมาะสม จนกลายเป็นเด็กที่มีสัมมาคารวะและเป็นที่ชื่นชมของทุกคน

คำถามชวนคิด:

1. จากเรื่องเล่า ต้นกล้าแสดงความไม่เคารพอย่างไรบ้างในตอนแรก?

2. คุณครูสอนอะไรต้นกล้าเกี่ยวกับสัมมาคารวะ?

3. หลังจากที่ต้นกล้าเข้าใจเรื่องสัมมาคารวะแล้ว ต้นกล้าเปลี่ยนแปลงตัวเองอย่างไร?

4. นักเรียนคิดว่าการมีสัมมาคารวะมีประโยชน์อย่างไรกับตัวเราเองและผู้อื่น?

5. นักเรียนจะนำหลักสัมมาคารวะไปปรับใช้ในชีวิตประจำวันได้อย่างไรบ้าง? ลองยกตัวอย่างมาคนละ 1 ตัวอย่างสิ

# data[].attributes.headline
พระปลัด บรรจง วิสารโท วัดเขียนเขต

# data[].attributes.subject
พระปลัด บรรจง วิสารโท วัดเขียนเขต

# data[].attributes.body
นิทานธรรมะ เรื่อง "กระต่ายน้อยนักสู้ กับ แครอทในฝัน"

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในป่าใหญ่ที่อุดมสมบูรณ์ มีกระต่ายน้อยตัวหนึ่งชื่อ "ปุยฝ้าย" ปุยฝ้ายเป็นกระต่ายที่ตัวเล็กที่สุดในฝูง แต่มีความฝันอันยิ่งใหญ่คือ อยากกินแครอทหัวใหญ่ที่สุดที่ซ่อนอยู่ในใจกลางป่า ซึ่งเป็นที่รู้กันว่าอยู่ไกลแสนไกล และมีเส้นทางที่ยากลำบาก กระต่ายตัวอื่นๆ หัวเราะเยาะปุยฝ้าย บอกว่าเป็นไปไม่ได้หรอก เพราะปุยฝ้ายตัวเล็กนิดเดียว แต่ปุยฝ้ายไม่ท้อถอย ทุกเช้าตรู่ ปุยฝ้ายจะออกเดินทาง ฝึกกระโดด ขุดดิน และเรียนรู้ทางลัดต่างๆ แม้จะเหนื่อยบ้าง ท้อบ้าง แต่ปุยฝ้ายก็ไม่เคยหยุดพักเลย

วันแล้ววันเล่า ปุยฝ้ายยังคงฝึกฝนและเดินทางอย่างสม่ำเสมอ ในขณะที่กระต่ายตัวอื่นๆ เอาแต่นอนเล่นและกินหญ้าอ่อนๆ อยู่ใกล้ๆ จนกระทั่งวันหนึ่ง ปุยฝ้ายก็เดินทางไปถึงใจกลางป่า พบกับแครอทหัวยักษ์ที่ใหญ่และหวานที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา ปุยฝ้ายกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ และได้ลิ้มรสแครอทในฝันอย่างเอร็ดอร่อย ในที่สุด กระต่ายปุยฝ้ายตัวน้อยก็พิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่า ความขยัน และความพยายามนั้น ย่อมนำพาไปสู่ความสำเร็จได้เสมอ ไม่ว่าจะตัวเล็กแค่ไหนก็ตามขอรับ

คำถามชวนคิดเพื่อสะท้อนความขยัน

หลังจากเล่านิทานจบแล้ว พระอาจารย์ สามารถตั้งคำถามเหล่านี้เพื่อชวนให้ผู้เรียนสะท้อนคิดได้ขอรับ:

1. ในเรื่องนี้ ปุยฝ้ายมีความขยัน อย่างไรบ้าง? (ให้ผู้เรียนยกตัวอย่างพฤติกรรม)

2. นักเรียนคิดว่า ทำไมกระต่ายปุยฝ้ายถึงประสบความสำเร็จ ได้กินแครอทหัวใหญ่ที่สุด?

3. ถ้าปุยฝ้ายขี้เกียจ ไม่ยอมฝึกฝนและเดินทาง จะเกิดอะไรขึ้น?

4. นักเรียนจะนำข้อคิดเรื่อง ความขยัน ของปุยฝ้าย ไปใช้ในชีวิตประจำวันของตัวเองได้อย่างไรบ้าง? (เช่น การเรียน, การทำงานบ้าน, การฝึกฝนทักษะต่างๆ)

5. เมื่อนักเรียนรู้สึกท้อแท้หรือขี้เกียจ จะมีวิธีใดบ้างที่จะทำให้กลับมาขยันอีกครั้ง?

# data[].attributes.attachment_caption
ณ ดินแดนแห่งท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ มีเมฆน้อยก้อนหนึ่งชื่อ "ปุย" ปุยเมฆน้อยเป็นเมฆที่สดใส แต่บางครั้งก็เผลอลอยไปตามกระแสลมอย่างไม่ทันคิด วันหนึ่ง ลมทะเลพัดพาปุยให้ลอยเข้าไปใกล้พายุฝนฟ้าคะนองที่กำลังก่อตัวขึ้น เมฆใหญ่รอบข้างต่างส่งเสียงเตือน "ปุยเอ๋ย ระวังนะ! พายุกำลังมา อย่าเพลินลอยไปตามใจตัวเองนักเลย" แต่ปุยเมฆน้อยมัวแต่เพลินกับความเย็นของลม จนลืมฟังเสียงเตือนนั้น ทันใดนั้น สายฟ้าก็ผ่าลงมาใกล้ๆ ปุยเมฆน้อยตกใจมากจนตัวสั่นเทิ้ม โชคดีที่ยังไม่ถูกสายฟ้าฟาด แต่นั่นก็ทำให้ปุยเรียนรู้ว่า การขาดสติ ไม่ระมัดระวัง อาจนำมาซึ่งอันตรายได้หลังจากเหตุการณ์นั้น ปุยเมฆน้อยก็ตั้งใจฝึกฝน "สติ" และ "สัมปชัญญะ" เสมอ ไม่ว่าจะลอยไปที่ใด ปุยจะพยายามสังเกตทิศทางลม ความเร็วของลม และสภาพอากาศรอบตัวอยู่ตลอดเวลา ทำให้ปุยสามารถหลีกเลี่ยงพายุ และพบเจอแต่สายลมที่พัดพาไปสู่ความสุขและร่มเย็น ปุยเมฆน้อยกลายเป็นเมฆที่มีสติและรอบคอบ จนได้รับความชื่นชมจากเมฆอื่นๆ ว่าเป็นเมฆที่สามารถนำพาหยดน้ำฝนไปหล่อเลี้ยงต้นไม้ใบหญ้าได้อย่างแม่นยำและปลอดภัยที่สุด ข้อคิดจากนิทาน
นิทานเรื่อง "สติของปุยเมฆน้อย" สอนให้เราเห็นความสำคัญของ สติ และ สัมปชัญญะ ครับ สติคือการรู้ตัวว่ากำลังทำอะไร คิดอะไร ส่วนสัมปชัญญะคือความรู้สึกตัวทั่วพร้อม รู้ว่าสิ่งที่เราทำนั้นถูกหรือผิด ดีหรือไม่ดี เหมือนปุยเมฆน้อยที่ตอนแรกขาดสติจึงเกือบเจออันตราย แต่เมื่อฝึกฝนตนเองให้มีสติและสัมปชัญญะ ก็สามารถใช้ชีวิตได้อย่างปลอดภัยและเป็นประโยชน์ การมีสติและสัมปชัญญะจะช่วยให้เราไม่ประมาท ตัดสินใจได้อย่างรอบคอบ และดำเนินชีวิตได้อย่างราบรื่นครับ

# data[].attributes.headline
นิทานธรรมะ: สติของปุยเมฆน้อย

# data[].attributes.subject
นิทานธรรมะ: สติของปุยเมฆน้อย

# data[].attributes.body
คำถามเพื่อสะท้อนคิดเกี่ยวกับ "สติ" และ "สัมปชัญญะ"

1. จากนิทานเรื่องนี้ "สติ" และ "สัมปชัญญะ" ของปุยเมฆน้อยช่วยให้ปุยรอดพ้นจากอันตรายได้อย่างไรบ้างครับ?

2. นักเรียนคิดว่า ในชีวิตประจำวันของเรา มีสถานการณ์ใดบ้างที่การมี "สติ" และ "สัมปชัญญะ" จะช่วยให้เราตัดสินใจได้ดีขึ้น หรือหลีกเลี่ยงปัญหาได้? ลองยกตัวอย่างมาสัก 1-2 เหตุการณ์นะครับ

3. หากนักเรียนเป็นปุยเมฆน้อยก่อนที่จะเจอกับพายุ นักเรียนจะฝึก "สติ" และ "สัมปชัญญะ" อย่างไร เพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์นั้นขึ้นครับ?

# data[].attributes.headline
นิทานเรื่อง เจ้ากระรอก

# data[].attributes.body
นิทานเรื่อง เจ้ากระรอกน้อยกับลูกโอ๊กยักษ์

ในป่าใหญ่ที่อุดมสมบูรณ์ มีเจ้ากระรอกน้อยตัวหนึ่งเฝ้ามองลูกโอ๊กผลใหญ่ที่สุดบนยอดของต้นโอ๊กที่สูงที่สุดในป่า มันตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องเก็บลูกโอ๊กผลนั้นมาเป็นของตัวเองให้ได้ วันแรกที่มันพยายามปีนขึ้นไป กิ่งไม้ที่เปียกชื้นจากน้ำค้างก็ทำให้มันลื่นพลัดตกลงมา วันที่สองมันก็ยังคงพยายามปีนอีกครั้ง แต่ก็ตกลงมาอีกจนเนื้อตัวมอมแมม เพื่อนสัตว์หลายตัวต่างบอกให้มันล้มเลิกความตั้งใจ เพราะไม่มีใครเคยปีนไปถึงยอดนั้นได้สำเร็จ แต่เจ้ากระรอกน้อยไม่ยอมแพ้ มันบอกกับตัวเองว่า "เราต้องทำได้สิ ขอแค่พยายามอีกหน่อย"

ในวันที่สาม แทนที่จะรีบร้อนปีนขึ้นไปเหมือนเดิม เจ้ากระรอกน้อยกลับใช้เวลาสำรวจต้นโอ๊กอย่างละเอียด มันพบเส้นทางใหม่ที่มีเปลือกไม้ขรุขระและกิ่งก้านแข็งแรงกว่าเดิม มันค่อยๆ ปีนขึ้นไปอย่างช้าๆ ด้วยความมุ่งมั่นและระมัดระวัง ในที่สุด...หยาดเหงื่อและความพยายามของมันก็สัมฤทธิ์ผล เจ้ากระรอกน้อยปีนไปถึงยอดไม้และได้ครอบครองลูกโอ๊กยักษ์สมดังใจหวัง เมื่อมันได้ลิ้มรสชาติของลูกโอ๊กผลนั้น มันรู้สึกว่านี่เป็นลูกโอ๊กที่หอมหวานและอร่อยที่สุดในโลก ไม่ใช่เพียงเพราะขนาดที่ใหญ่โต แต่เพราะมันคือรางวัลจากความพยายามที่ไม่ยอมแพ้ของตัวมันเอง ซึ่งสอดคล้องกับหลักธรรมเรื่อง วิริยะ คือความเพียรพยายามนั่นเอง

คำถามชวนคิดสำหรับนักเรียน

1. เจ้ากระรอกน้อยเจอกับอุปสรรคอะไรบ้าง และมันทำอย่างไรเมื่อต้องเจอกับความล้มเหลว?

2. นักเรียนเคยพยายามทำอะไรบางอย่างที่รู้สึกว่ายากมากๆ เหมือนเจ้ากระรอกน้อยไหมครับ/คะ แล้วผลเป็นอย่างไร?

3. จากเรื่องนี้ ถ้าเราเจองานหรือการบ้านที่ยาก เราควรทำอย่างไร และเราได้เรียนรู้อะไรจากความพยายามของเจ้ากระรอกน้อยบ้าง?

# data[].attributes.headline
ระต่ายน้อยผู้ไม่ยอมแพ้

# data[].attributes.body
ระต่ายน้อยผู้ไม่ยอมแพ้

ณ ป่าใหญ่แห่งหนึ่ง มีกระต่ายน้อยตัวหนึ่งชื่อ "ปุ๊กปุย" ปุ๊กปุยเป็นกระต่ายที่ตัวเล็กที่สุดในฝูงและวิ่งช้ากว่าเพื่อน ๆ ทุกคน ปุ๊กปุยเสียใจมากที่วิ่งตามใครไม่ทัน แต่กระต่ายเฒ่าจ่าฝูงเคยสอนเสมอว่า "ความเพียรพยายามจะนำพาความสำเร็จมาให้เสมอ" ปุ๊กปุยจึงเริ่มฝึกวิ่งทุกวัน แม้จะเหนื่อยล้าแค่ไหน หรือจะล้มลุกคลุกคลานไปบ้าง ปุ๊กปุยก็ไม่เคยย่อท้อ ทุกเช้าตรู่ ปุ๊กปุยจะตื่นก่อนใครเพื่อน และออกวิ่งรอบป่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า บางครั้งก็มีเพื่อนกระต่ายมาหัวเราะเยาะ แต่ปุ๊กปุยก็ไม่เคยใส่ใจ ยังคงมุ่งมั่นฝึกฝนต่อไป

วันหนึ่ง มีการแข่งขันวิ่งประจำปีของเหล่าสัตว์ป่า สัตว์ทุกตัวต่างมั่นใจในความเร็วของตัวเอง มีเพียงปุ๊กปุยที่ดูไม่โดดเด่นนัก แต่เมื่อสัญญาณเริ่มการแข่งขันดังขึ้น ปุ๊กปุยก็ออกวิ่งด้วยพลังทั้งหมดที่มี แม้จะถูกทิ้งห่างไปในช่วงแรก แต่ด้วยความเพียรที่ฝึกฝนมาอย่างหนัก ทำให้ปุ๊กปุยมีกำลังใจและแรงฮึดที่มากกว่าสัตว์ตัวอื่น ๆ สุดท้ายแล้ว ปุ๊กปุยก็สามารถแซงหน้าสัตว์ทุกตัวเข้าเส้นชัยเป็นคนแรก ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน ปุ๊กปุยพิสูจน์ให้เห็นว่า แม้จะเป็นกระต่ายตัวเล็กและวิ่งช้า แต่ด้วย ความเพียร ที่ไม่ย่อท้อ ก็สามารถเอาชนะทุกอุปสรรคและไปถึงเป้าหมายที่ตั้งใจไว้ได้

คำถามชวนคิด:

1. นักเรียนคิดว่าอะไรคือสิ่งที่ทำให้ปุ๊กปุยแตกต่างจากเพื่อนกระต่ายตัวอื่น ๆ และสุดท้ายปุ๊กปุยประสบความสำเร็จได้อย่างไร?

2. นิทานเรื่องนี้สอนอะไรเกี่ยวกับ "ความเพียร" และนักเรียนสามารถนำหลักความเพียรไปปรับใช้ในชีวิตประจำวันได้อย่างไรบ้าง

พระประสิทธิ์ เทริญใจอาน

# data[].attributes.headline
พระมหาเกียรติมงคล

# data[].attributes.subject
พระมหาเกียรติมงคล

# data[].attributes.body
กุ้งน้อยจอมโลภกับเหยื่อล่อสีทองและการผจญภัยสุดระทึก

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในลำธารใสไหลเย็นที่มีกระแสน้ำเชี่ยวกรากและเต็มไปด้วยโขดหินแหลมคม มีกุ้งน้อยตัวหนึ่งชื่อ กุ้งก้ามโต กุ้งก้ามโตเป็นกุ้งที่แข็งแรง กล้าหาญ และมักจะออกผจญภัยไปในที่ต่างๆ เพื่อหาอาหารอร่อยๆ แต่สิ่งหนึ่งที่กุ้งก้ามโตมีมากเกินไปคือ ความโลภ มันอยากได้ทุกอย่างที่เห็นว่าสวยงามและมีค่า วันหนึ่ง มันว่ายทวนกระแสน้ำผ่านพงหญ้าน้ำที่รกทึบและโขดหินที่เต็มไปด้วยสาหร่าย เพื่อไปให้ถึงแหล่งอาหารที่เล่าลือกันว่าอุดมสมบูรณ์ที่สุด

ทันใดนั้นเอง ดวงตาของกุ้งก้ามโตก็เหลือบไปเห็นแสงระยิบระยับอยู่กลางน้ำ เป็นเหยื่อล่อสีทองอร่ามที่นักตกปลาทำหล่นไว้ มันไม่ได้อยู่แค่กลางน้ำธรรมดาๆ แต่ถูกกระแสน้ำพัดพาไปติดอยู่ตรงช่องหินแคบๆ ที่มีปลาตัวใหญ่จอมดุร้ายเวียนว่ายอยู่ใกล้ๆ "ว้าว! นี่ต้องเป็นอาหารที่อร่อยและมีค่าที่สุดแน่ๆ ใครได้ไปต้องอิจฉา!" กุ้งก้ามโตคิดอย่างตื่นเต้น โดยไม่สนใจอันตรายข้างหน้า มันตัดสินใจพุ่งตัวว่ายแหวกกระแสน้ำอันเชี่ยวกราก หลบหลีกปลาจอมดุ และแทรกตัวเข้าไปในช่องหินแคบๆ เพื่อจะงับเหยื่อล่อนั้นให้ได้! กุ้งก้ามโตออกแรงงับเหยื่อล่อสีทองด้วยก้ามอันแข็งแรง ทันทีที่งับได้ มันก็รู้สึกถึงแรงดึงมหาศาลที่ฉุดกระชากมันขึ้นไปจากน้ำอย่างรวดเร็ว กุ้งก้ามโตตกใจสุดขีด มันพยายามดิ้นรนสุดแรง ดันก้ามกับโขดหิน พยายามจะสะบัดเหยื่อล่อสีทองออก แต่ก็ไม่เป็นผล กุ้งก้ามโตถูกดึงขึ้นจากน้ำไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับความเสียใจที่ไม่ได้คิดถึงผลที่จะตามมาเพราะความโลภของตัวเอง

คำถามชวนคิด:

1. ในนิทานตอนที่เพิ่มความผจญภัยนี้ นักเรียนคิดว่ากุ้งก้ามโตต้องเจอกับอุปสรรคอะไรบ้างก่อนจะไปถึงเหยื่อล่อครับ?

2. นักเรียนคิดว่าอะไรคือกิเลสหรือความรู้สึกในใจที่ทำให้กุ้งก้ามโตกล้าเสี่ยงอันตรายขนาดนั้น?

3. หากนักเรียนเจอสิ่งของที่ดูมีค่าแต่เต็มไปด้วยอันตรายแบบเหยื่อล่อสีทอง นักเรียนจะทำอย่างไรครับ? และสิ่งสำคัญที่สุดที่เราควรนึกถึงก่อนที่จะทำอะไรลงไปคืออะไร?

# data[].attributes.headline
หลักธรรมทางพระพุทธศาสนา

# data[].attributes.subject
หลักธรรมทางพระพุทธศาสนา

# data[].attributes.body
พระสาธิต สาทโร

# data[].attributes.attachment_link.description
Made with Gamma. A new medium for presenting ideas, powered by AI.

# data[].attributes.headline
หลักธรรมทางพระพุทธศาสนา

# data[].attributes.subject
หลักธรรมทางพระพุทธศาสนา

# data[].attributes.body
พระสิทธิพล อติพโล

# data[].attributes.headline
หน้าที่ชาวพุทธ

# data[].attributes.subject
หน้าที่ชาวพุทธ

# data[].attributes.body
ออกแบบโดยพระปลัดวิวัต ขนฺติโก

# data[].attributes.attachment_link.description
Made with Gamma. A new medium for presenting ideas, powered by AI.

# data[].attributes.headline
หลักธรรมทางพระพุทธศาสนา

# data[].attributes.subject
หลักธรรมทางพระพุทธศาสนา

# data[].attributes.body
พระอรรถพล ภทฺทโก

# data[].attributes.headline
พระครูสาครชัยนาท อตฺตจิตฺโต/หลักธรรมในทางพระพุทธศาสนา/จังหวัดชัยนาท

# data[].attributes.subject
พระครูสาครชัยนาท อตฺตจิตฺโต/หลักธรรมในทางพระพุทธศาสนา/จังหวัดชัยนาท

# data[].attributes.attachment_link.description
Made with Gamma. A new medium for presenting ideas, powered by AI.

# data[].attributes.headline
หน้าที่ชาวพุทธ

# data[].attributes.subject
หน้าที่ชาวพุทธ

# data[].attributes.body
พระธนาธิป ปญฺญาธโร

# data[].attributes.attachment_link.description
Made with Gamma. A new medium for presenting ideas, powered by AI.

# data[].attributes.headline
กลุ่มพระบาท แผ่นการสอน

# data[].attributes.body
กลุ่มพระบาท แผ่นการสอนหน้าที่ชาวพุทธ

1. พระดำรงรัตน์ ถาวโร

2.พระสมจิตร ปภาโส

3.พระรื่นรมย์ ชาคโร

4.พระสุพัน ปภากโร

# data[].attributes.attachment_link.description
Made with Gamma. A new medium for presenting ideas, powered by AI.

# data[].attributes.body
https://gamma.app/docs/-5z8hqmx3sohsbc1

# data[].attributes.attachment_link.description
Made with Gamma. A new medium for presenting ideas, powered by AI.

# data[].attributes.headline
พระชิษณุพงศ์   อินทวีโ

# data[].attributes.body
พระชิษณุพงศ์ อินทวีโร พ่วงชัง ชัยนาท เรื่องหน้าที่ชาวพุทธ

# data[].attributes.headline
พระสำเริง หาสธมฺโม

# data[].attributes.body
พระสำเริง หาสธมฺโม

# data[].attributes.attachment_link.description
Made with Gamma. A new medium for presenting ideas, powered by AI.

# data[].attributes.body
https://gamma.app/docs/4-ruukvj2nsm85j4u

พระวสันต์ อภินฺนโท

# data[].attributes.headline
 แผนการสอนวิชาพุทธประว

# data[].attributes.body
แผนการสอนวิชาพุทธประวัติ พระมหาเกียรติมงคล

# data[].attributes.body
พระมหานราธิป นริสฺสโร

# data[].attributes.headline
หน้าที่ชาวพุทธ

# data[].attributes.subject
หน้าที่ชาวพุทธ

# data[].attributes.body
พ.มปัณณธร

# data[].attributes.attachment_link.description
Made with Gamma. A new medium for presenting ideas, powered by AI.

# data[].attributes.headline
กิจกรรม AI ๑

# data[].attributes.subject
กิจกรรม AI ๑

# data[].attributes.body
หน้าที่ชาวพุทธ

# data[].attributes.attachment_link.description
Made with Gamma. A new medium for presenting ideas, powered by AI.

# data[].attributes.headline
พระปลัด บรรจง วิสารโท 

# data[].attributes.body
พระปลัด บรรจง วิสารโท วัดเขียนเขต

เรื่อง การบริหารจิตเจริญปัญญา

# data[].attributes.attachment_link.description
Made with Gamma. A new medium for presenting ideas, powered by AI.

# data[].attributes.attachment_caption
พระสงฆ์และการปฏิบัติตนที่เหมาะสมต่อพระสงฆ์

# data[].attributes.headline
แผนการจัดการเรียนรู้ เรื่อง พระสงฆ์และการปฏิบัติตนที่เหมาะสมต่อพระสงฆ์

# data[].attributes.subject
แผนการจัดการเรียนรู้ เรื่อง พระสงฆ์และการปฏิบัติตนที่เหมาะสมต่อพระสงฆ์

# data[].attributes.body
พระสมโภช ธมฺมวิสุทฺโธ

# data[].attributes.headline
เรื่องศาสนพิธี

# data[].attributes.subject
เรื่องศาสนพิธี

# data[].attributes.body
พระเจตณริน

# data[].attributes.attachment_link.description
Made with Gamma. A new medium for presenting ideas, powered by AI.

# data[].attributes.headline
หลักธรรมทางพระพุทธศาสนา

# data[].attributes.subject
หลักธรรมทางพระพุทธศาสนา

# data[].attributes.body
ในการวางแผนจัดการเรียนการสอนหลักธรรมทางพระพุทธศาสนา 5 ขั้นตอน มีวัตถุประสงค์หลักเพื่อให้นักเรียนเข้าใจ ซาบซึ้ง และสามารถนำหลักธรรมไปประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวันได้อย่างแท้จริง โดยมีวัตถุประสงค์ในแต่ละขั้นตอนดังนี้

1. ขั้นกำหนดวัตถุประสงค์การเรียนรู้ (ปฏิจจสมุปบาท)

วัตถุประสงค์ในขั้นนี้คือการระบุให้ชัดเจนว่านักเรียนควรจะรู้อะไร ทำอะไรได้ และมีทัศนคติอย่างไรหลังจากเรียนจบบทเรียน โดยเน้นการเชื่อมโยงกับหลักธรรม ปฏิจจสมุปบาท ซึ่งสอนเรื่องเหตุปัจจัยและผลลัพธ์ การกำหนดวัตถุประสงค์ที่ชัดเจนจะช่วยให้:

* ครูผู้สอน มีทิศทางที่ชัดเจนในการออกแบบกิจกรรมและเนื้อหาการสอน

* นักเรียน ทราบถึงสิ่งที่คาดหวังและเป้าหมายของการเรียนรู้

* การวัดผล มีเกณฑ์ที่ชัดเจนในการประเมินว่านักเรียนบรรลุวัตถุประสงค์หรือไม่

2. ขั้นออกแบบกิจกรรมการเรียนรู้ (อริยมรรคมีองค์ 8)

วัตถุประสงค์ในขั้นนี้คือการสร้างสรรค์กิจกรรมที่หลากหลายและเหมาะสม เพื่อให้นักเรียนได้ลงมือปฏิบัติและเรียนรู้หลักธรรมอย่างลึกซึ้ง โดยนำหลัก อริยมรรคมีองค์ 8 มาปรับใช้ในการออกแบบกิจกรรมที่ส่งเสริมการพัฒนาทั้งด้านปัญญา ศีล และสมาธิ เพื่อให้:

* นักเรียนได้ ลงมือปฏิบัติจริง (สัมมาวาจา, สัมมากัมมันตะ, สัมมาอาชีวะ)

* นักเรียนได้ คิด วิเคราะห์ และแก้ปัญหา (สัมมาทิฏฐิ, สัมมาสังกัปปะ)

* นักเรียนได้ ฝึกสมาธิและมีสติ (สัมมาวายามะ, สัมมาสติ, สัมมาสมาธิ)

* กิจกรรมมีความหลากหลาย เหมาะสมกับวัยและพื้นฐานของนักเรียน

3. ขั้นดำเนินการสอน (ทาน ศีล ภาวนา)

วัตถุประสงค์ในขั้นนี้คือการนำแผนที่ออกแบบไว้ไปปฏิบัติจริงในห้องเรียน โดยเน้นการบูรณาการหลัก ทาน ศีล ภาวนา ในกระบวนการสอน เพื่อให้:

* ครูผู้สอน ถ่ายทอดความรู้และหลักธรรมอย่างมีประสิทธิภาพ

* นักเรียน ได้รับความรู้ความเข้าใจในหลักธรรมอย่างถูกต้อง

* ส่งเสริมคุณธรรม และจริยธรรมแก่นักเรียนในระหว่างการเรียนการสอน (ทานและศีล)

* กระตุ้นให้นักเรียนเกิดปัญญา และการฝึกฝนจิตใจ (ภาวนา)

4. ขั้นวัดและประเมินผล (สติปัฏฐาน 4)

วัตถุประสงค์ในขั้นนี้คือการตรวจสอบว่านักเรียนบรรลุวัตถุประสงค์ที่ตั้งไว้หรือไม่ โดยใช้หลัก สติปัฏฐาน 4 ในการประเมินอย่างรอบด้าน ทั้งด้านความรู้ ทักษะ และทัศนคติ เพื่อให้:

* ครูผู้สอนทราบถึง จุดแข็งและจุดอ่อน ของนักเรียนแต่ละคน

* นักเรียนได้รับ ข้อมูลย้อนกลับ เพื่อนำไปพัฒนาตนเอง

* ประเมิน ประสิทธิภาพของแผนการสอน เพื่อนำไปปรับปรุงในอนาคต

* ส่งเสริมให้นักเรียนมี สติในการพิจารณาตนเอง และกระบวนการเรียนรู้

5. ขั้นปรับปรุงและพัฒนา (ไตรลักษณ์)

วัตถุประสงค์ในขั้นนี้คือการนำผลการประเมินมาพิจารณาเพื่อปรับปรุงและพัฒนาแผนการสอนให้ดียิ่งขึ้น โดยใช้หลัก ไตรลักษณ์ (อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา) ในการมองเห็นความไม่เที่ยง ความเป็นทุกข์ และความไม่ใช่ตัวตนของสิ่งต่าง ๆ เพื่อให้เกิดการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง:

* ยอมรับการเปลี่ยนแปลง และพร้อมที่จะปรับปรุงแผนการสอน (อนิจจัง)

* ค้นหาสาเหตุของปัญหา และหาวิธีแก้ไข (ทุกขัง)

* ไม่ยึดติดกับวิธีการเดิมๆ พร้อมเปิดรับสิ่งใหม่ๆ และปรับปรุงให้ดียิ่งขึ้น (อนัตตา)

* ทำให้การจัดการเรียนการสอนมีคุณภาพและมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้นในระยะยาว

การวางแผนจัดการเรียนการสอนหลักธรรมทางพระพุทธศาสนา 5 ขั้นตอนนี้ มีเป้าหมายสูงสุดคือการสร้างนักเรียนให้เป็นผู้มีปัญญา มีคุณธรรม และสามารถดำเนินชีวิตได้อย่างมีความสุขในสังคมที่เปลี่ยนแปลงไป

หากคุณต้องการให้เจาะลึกในขั้นตอนใดเป็นพิเศษ หรือมีคำถามเพิ่มเติมเกี่ยวกับการประยุกต์ใช้หลักธรรมเหล่านี้ในการสอน สามารถบอกฉันได้เลยนะ

# data[].attributes.headline
เส้นทางสู่พุทธธรรม หน้าที่ของชาวพุทธ

# data[].attributes.subject
เส้นทางสู่พุทธธรรม หน้าที่ของชาวพุทธ

# data[].attributes.body
พระมหาปัณณธร รตนปญฺโญ

# data[].attributes.attachment_link.description
Made with Gamma. A new medium for presenting ideas, powered by AI.

# data[].attributes.headline
แผนการจัดการเรียนรู้ วันเข้าพรรษา

# data[].attributes.subject
แผนการจัดการเรียนรู้ วันเข้าพรรษา

# data[].attributes.body
ออกแบบโดย

พระทศพล ขนฺติกวิสุทโธ

# data[].attributes.body
หัวข้อเรื่อง ความกตัญญู

ผู้สร้าง พระมหาธวัชชัย ปสาโท

# data[].attributes.attachment_link.description
Made with Gamma. A new medium for presenting ideas, powered by AI.

# data[].attributes.headline
ประวัติพุทธสาวก พระอานนท์

# data[].attributes.subject
ประวัติพุทธสาวก พระอานนท์

# data[].attributes.headline
นิทานเรื่อง "เมล็ดทานตะวันของลุงบุญ"

# data[].attributes.subject
นิทานเรื่อง "เมล็ดทานตะวันของลุงบุญ"

# data[].attributes.body
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ หมู่บ้านชายป่าอันเงียบสงบ มีลุงบุญใจดีอาศัยอยู่ ลุงบุญรักการปลูกต้นไม้มาก โดยเฉพาะต้นทานตะวัน ลุงเฝ้าดูแลพรวนดิน รดน้ำ พรวนดิน ใส่ปุ๋ย อย่างสม่ำเสมอ จนกระทั่งต้นทานตะวันออกดอกบานสะพรั่ง เหล่าผึ้งและผีเสื้อต่างพากันมาดูดน้ำหวาน สร้างความสุขให้แก่ลุงบุญยิ่งนัก

วันหนึ่ง ลุงบุญเกิดล้มป่วยหนัก ไม่สามารถไปดูแลต้นทานตะวันได้เหมือนเดิม ลุงกังวลใจมากว่าต้นไม้ที่รักจะเหี่ยวเฉาตายไป หลานชายชื่อ "น้องภูมิ" สังเกตเห็นความทุกข์ใจของลุง จึงอาสาเข้ามาช่วยดูแลต้นทานตะวันของลุงบุญ น้องภูมิรดน้ำ ใส่ปุ๋ย และถอนหญ้าให้ต้นทานตะวันทุกวันด้วยความตั้งใจ ต้นทานตะวันก็ยังคงบานสะพรั่งสวยงาม เมื่อลุงบุญหายป่วย ลุงเห็นต้นทานตะวันของตนยังคงงดงามก็รู้สึกปลื้มปีติเป็นอย่างมาก พร้อมกับเอ่ยปากชมเชยและขอบใจน้องภูมิที่ช่วยดูแลต้นไม้ให้เป็นอย่างดี แม้ว่าน้องภูมิจะไม่ได้เป็นคนปลูกต้นทานตะวันนี้มาตั้งแต่แรกก็ตาม

คำถามชวนคิดสะท้อนใจ

หลังจากฟังนิทานเรื่อง "เมล็ดทานตะวันของลุงบุญ" แล้ว อาตมาขอให้เด็ก ๆ ช่วยกันตอบคำถามต่อไปนี้ เพื่อที่เราจะได้เข้าใจความกตัญญูมากยิ่งขึ้นนะจ๊ะ

1. น้องภูมิแสดงความกตัญญูต่อลุงบุญอย่างไรบ้าง?

2. ถ้าเราเปรียบพ่อแม่ ครูบาอาจารย์ หรือผู้มีพระคุณของเราเหมือนลุงบุญ เราจะสามารถแสดงความกตัญญูต่อท่านได้อย่างไรบ้างในชีวิตประจำวัน?

3. การที่เราดูแลรักษาสิ่งของที่พ่อแม่ซื้อให้ หรือดูแลสิ่งของสาธารณะในโรงเรียน ถือเป็นความกตัญญูอย่างหนึ่งหรือไม่ อย่างไร?

# data[].attributes.headline
ศีล 5 ไม่ใช่เรื่องไกลตัว

# data[].attributes.subject
ศีล 5 ไม่ใช่เรื่องไกลตัว

# data[].attributes.body
โดย อาจารย์ธิติ ธีระเธียร

# data[].attributes.attachment_link.title
ศีล 5_ รากฐานสังคมสุขสงบ

# data[].attributes.headline
ศีล 5 ไม่ใช่เรื่องไกลตัว

# data[].attributes.subject
ศีล 5 ไม่ใช่เรื่องไกลตัว

# data[].attributes.body
โดย อาจารย์ธิติ ธีระเธียร

คำถามเพื่อการสะท้อนคิด

1. จากศีลทั้ง 5 ข้อที่ได้อ่านไป มีศีลข้อไหนบ้างที่คุณรู้สึกว่า "ฉันทำได้ดีอยู่แล้ว" และศีลข้อไหนที่คุณรู้สึกว่า "ฉันยังต้องพัฒนาตัวเองให้มากขึ้น" อย่างไร?

2. คุณเคยเห็นผลกระทบของการ "ขาดศีล" ในสังคมรอบตัวคุณบ้างไหม? (อาจเป็นข่าวสารที่พบเห็น เหตุการณ์ในโรงเรียน ชุมชน หรือแม้แต่ในครอบครัว) ลองเล่าเหตุการณ์นั้นและอธิบายว่า การขาดศีลข้อใดส่งผลกระทบอย่างไรต่อบุคคลหรือสังคมบ้าง และคุณรู้สึกอย่างไรเมื่อเห็นเหตุการณ์เหล่านั้น?

3. หากคุณตั้งใจที่จะรักษาศีล 5 ให้ครบถ้วนมากขึ้นในชีวิตประจำวันของคุณ คุณคิดว่าชีวิตของคุณและคนรอบข้างจะเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นอย่างไรบ้าง?

# data[].attributes.headline
ชัมพุขาทกชาดก

# data[].attributes.subject
ชัมพุขาทกชาดก

# data[].attributes.body
เรื่องราว:

รุกขเทวดาปรากฏกายและตักเตือนรายละเอียดตัว

คำถามชวนคิด:

ออกแบบโดย

อาจารย์ธิติ ธีระเธียร

# data[].attributes.headline
หัวข้อ/เรื่องท

# data[].attributes.body
หัวข้อ/เรื่องที่สอน: พุทธศาสนสุภาษิต (เน้นสุภาษิตที่เกี่ยวกับความเพียร ความอดทน และการทําความดี)

ออกแบบโดย

อาจารย์ธิติ ธีระเธียร

# data[].attributes.attachment_link.description
Made with Gamma. A new medium for presenting ideas, powered by AI.

# data[].attributes.headline
ไฟล์สำหรับใช้ประกอบกิจกรรม

# data[].attributes.subject
ไฟล์สำหรับใช้ประกอบกิจกรรม

# data[].attributes.body
https://drive.google.com/drive/folders/16IBGQYDHTRn-o-tMs2-I3cR8IjRSsJTO?usp=sharing

# data[].attributes.headline
ผู้สร้าง อ.ธิติ  ธีระเ

# data[].attributes.body
ผู้สร้าง อ.ธิติ ธีระเธียร (ชื่อวัด / จังหวัด)

# data[].attributes.headline
เอกสารประกอบการอบรม

# data[].attributes.subject
เอกสารประกอบการอบรม

# data[].attributes.attachment_link.title
เอกสารประกอบการอบรม_AI