# data[].attributes.headline
กาพย์ยานี 11

# data[].attributes.subject
กาพย์ยานี 11

# data[].attributes.body
เป็นคำประพันธ์ไทย ประเภทกาพย์ที่กวีนิยมแต่งมากที่สุด มีรูปแบบเป็น บทหนึ่งมีสองบาท เรียกว่า บาทเอกและบาทโท บาทละ ๑๑ คำ วรรคหน้ามี ๕ คำ แบ่งการอ่านได้๒/๓ วรรคหลัง ๖ คำ แบ่งจังหวะ การอ่านได้ ๓/๓

# data[].attributes.headline
กาพย์ยานี 11

# data[].attributes.body
กาพย์ยานี 11

เป็นหนึ่งในรูปแบบที่ใช้ในการแต่งคำประพันธ์

โดยจะมีรูปแบบคือ

• วรรคหน้าจะใช้คำเพียง 5 คำแบ่งการออกเสียงเป็น 2 และ 3

• วรรคหลังจะใช้คำ 6 คำแบ่งการออกเสียงทีละ 3 คำ

หรือที่เรียกง่าย ๆ ว่า หน้า 5 หลัง 6

# data[].attributes.headline
กาพย์ยานี ๑๑ เ

# data[].attributes.body
กาพย์ยานี ๑๑ เป็นอย่างไร ?

กาพย์ยานี ๑๑ เป็นลักษณะคำประพันธ์ที่ใช้การเรียบเรียงที่มีฉันทลักษณ์กำกับ ทำให้ประพันธ์มีความไพเราะ

โดยเอกลักษณ์ของกาพย์ยานี ๑๑ ก็คือจำนวนคำที่ใช้ในการประพันธ์

อธิบายได้ว่า

“วรรคหน้าพาใช้ห้า วรรคหลังหนาใช้หกคำ

คะนึงพึงได้จำ ห้าหกคำจำขึ้นใจ”

# data[].attributes.body
หรือสัมผัสระหว่างวรรค อันเป็นสัมผัสบังคับ มีดังนี้

คำสุดท้ายของวรรคแรกวรรคที่หนึ่ง (วรรคสดับ) สัมผัสกับคำที่สามของวรรคหลัง วรรคที่สอง (วรรครับ)

คำสุดท้ายของวรรคที่สอง (วรรครับ) สัมผัสกับคำสุดท้ายของวรรคที่สาม (วรรครอง)

(ดูแผนผังและยกตัวอย่าง)

ถ้าจะแต่งบทต่อไปต้องมีสัมผัสระหว่างบท

สัมผัสระหว่างบท ของกาพย์ยานี คือ

คำสุดท้ายของวรรคสี่ (วรรคส่ง)

# data[].attributes.headline
สัมผัสระหว่างบท 

# data[].attributes.subject
สัมผัสระหว่างบท 

# data[].attributes.body
ของกาพย์ยานี คือ

คำสุดท้ายของวรรคสี่ (วรรคส่ง) เป็นคำส่งสัมผัสบังคับให้บทต่อไปต้องรับสัมผัสที่คำ

สุดท้ายของวรรคสอง (วรรครับ) ดัง

# data[].attributes.body
กาพย์ยานี

ได้ชื่อว่ายานี ๑๑ เพราะ จำนวนพยางค์ใน ๒ วรรค หรือ ๑ บรรทัด (๑ บาท) รวมได้ ๑๑ พยางค์

๑ บท มี ๔ วรรค วรรคหน้า ๕ พยางค์ และวรรคหลัง ๖พยางค์

ซึ่งภายใน ๑ บท จะมีสัมพันธ์ระหว่างวรรคอยู่ ๒ คู่ ได้แก่

๑ ) พยางค์สุดท้ายของวรรคแรก สัมผัสกับพยางค์ที่สามของวรรคต่อมา

๒ ) พยางค์สุดท้ายของวรรคที่สอง สัมผัสกับพยางค์สุดท้ายของวรรคที่๓

และสัมผัสระหว่างบทคือ พยางค์สุดท้ายของบท สัมผัสกับพยางค์สุดท้ายของวรรคที่

สองในบทถัดมา

# data[].attributes.headline
กาพย์ยานี ๑๑

# data[].attributes.subject
กาพย์ยานี ๑๑

# data[].attributes.body
กาพย์ยานี ๑๑

เป็นคำประพันธ์ไทยประเภทกาพย์ ที่ได้รับความนิยมแต่งมากที่สุด กาพย์ยานี ๑๑ สามารถแต่งได้หลากหลายรูปแบบ ทั้งแต่งสลับกับคำประพันธ์ประเภทอื่นและแต่งเพียงลำพัง นิยมใช้บรรยายความงามของธรรมชาติ ความรัก ความเศร้า ความเหงา และเรื่องราวต่างๆ ในชีวิต มีรูปแบบการเขียนที่แน่นอนด้วย บท บาท และวรรค ตามแผนผังการเขียน

ฉันทลักษณ์กาพย์ยานี ๑๑

กาพย์ยานี ๑๑ วรรคหน้ามี ๕ คำ วรรคหลังมี ๖ คำ

วิธีการอ่าน วรรคหน้า(๕คำ)เว้นจังหวะ ๒/๓ คำ

วรรคหลัง(๖คำ)เว้นจังหวะ ๓/๓ คำ

สัมผัส

๑.)คำสุดท้ายของวรรคที่ ๑ สัมผัสกับคำที่ ๑,๒ และคำที่ ๓ ของวรรคที่ ๒

๒.)คำสุดท้ายของวรรคที่ ๒ สัมผัสกับคำสุดท้ายของวรรคที่ ๒

๓.)คำสุดท้ายของวรรคที่ ๔ สัมผัสกับคำสุดท้ายของวรรคที่ ๒ ของบทต่อไป (สัมผัสระหว่างบท)

ประโยชน์ของกาพย์ยานี ๑๑

กาพย์ยานี ๑๑ เป็นคำประพันธ์ที่ไพเราะและงดงาม เหมาะสำหรับผู้ที่ต้องการฝึกฝนการแต่งคำประพันธ์ไทย สามารถนำไปใช้สร้างสรรค์ผลงานได้หลากหลายรูปแบบ ดังตัวอย่างผลงานกาพย์ยานี ๑๑ ของกวีไทย เช่น กาพย์เห่เรือ กาพย์นิราศ และกาพย์ห่อโคลง เป็นต้น

# data[].attributes.body
การแต่งกาพย์ยานี ๑๑ นิยมใช้ในการพรรณนาเรื่องราวต่าง ๆ ผู้เรียนควรเข้าใจฉันทลักษณ์ของคำประพันธ์ เพื่อให้การแต่งมีความถูกต้อง สำนวนภาษาไพเราะงดงามสละสลวย จดจำได้ง่ายและเกิดจินตนาการ