# data[].attributes.body
ALLE VERHALENDE TEKSTEN ZIJN LITERATUUR

Bij deze stelling ligt het aan jouw invulling aan het woord literatuur. Literatuur wordt vaak gezin als vorm van verhalen die een bepaalde complexiteit met zich meebrengen. Hierbij kun je denken aan het taalgebruik, manier van schrijven, etc.

Deze stelling suggereert voor mij dat het verzonnen verhaal van een kleuter ook als literatuur beschouwd zou moeten worden. In mijn ogen zijn niet alle verhalende teksten te bestempelen als literatuur, omdat niet elk geschreven verhaal dezelfde complexiteit bevat.

ALS JE LITERATUUR WILT DEFINIËREN, MOET JE NIET KIJKEN NAAR WAT HET IS, MAAR NAAR WAT HET DOET

Als je gaat literatuur gaat definiëren aan de hand van wat het doet, in plaats van wat het is, gaat dit voor mij in tegen mijn eerder gegeven mening. Ik ben van mening dat niet ieder verhaal als literatuur kan worden beschouwd. Wanneer je literatuur wel definieert op de manier die voorgesteld wordt, geef je meer ruimte aan verhalende teksten om als literatuur beschouwd te worden. Het ligt dan vooral aan het effect wat een tekst heeft op ons als maatschappij. Een verhaal van een kleuter zou op deze manier dus als literatuur gezien kunnen worden. Ik geloof er zelf meer in dat literatuur niet per ongeluk ontstaat, maar dat het een tekst is die een gemeende en weldoordachte boodschap geeft.

DE BESTE LITERATUUR BRENGT COMMUNICATIE TOT STAND OP DRIE NIVEAUS: VAN DE LEZER MET HET BOEK, VAN DE LEZER MET ZICHZELF EN VAN DE LEZER MET DE WERELD OM HEM HEEN.

Ik moet gelijk zeggen dat ik me erg kan vinden in deze stelling. Literatuur brengt in mijn ogen een bepaalde boodschap met zich mee. Deze boodschap interpreteren wij op onze eigen manier en we nemen dit mee in de toekomst. Het is zelf aan een persoon in welke mate je iets meeneemt uit een boodschap. Het ene werk zal je meer aantrekken dan een ander. Jij bepaalt hoe je dit meeneemt en doorgeeft aan de wereld om je heen.

GAMING IS LITERATUUR IN EEN NIEUW JASJE

Gaming is een breed begrip. Een digitale manier waarop je een verhaal kunt meemaken zou je kunnen zeggen. Zelf verdeel ik gaming op in twee categorieën. Voor mij bestaan er verhaalgames en competitieve games. Bij de laatste draait het vooral om het behalen van een bepaald doel. Je verdient punten waardoor je beter wordt en het spel blijft vooral hetzelfde met geen duidelijk einddoel. Een verhaalgame is het tegenovergestelde. In zo'n game kruip je in de huid van een karakter, die volgens een verhaallijn zal handelen. Je ervaart op een andere manier dan lezen een bepaald verhaald. Ik zie verhaalgames eerder als een vorm van literatuur dan de competitieve variant. Een verhaal meemaken op een digitale manier kan eenzelfde effect hebben op ons als maatschappij.

# data[].attributes.body
Dit boek heeft aan het begin een plattegrond. Dit geeft je gelijk een kleine indruk over hoe de plek van het verhaal eruit iet. Naarmate je verder leest en de plattegrond er nog eens bijhaalt, kun je een beter beeld creëren over waar je je bevindt in het verhaal.

Voordat het verhaal echt begint verteld de schrijfster ook hoe het landschap eruitziet. Ze geeft een gedetailleerd beeld over het landschap en haar eigenschappen. Verder zien we een tijdssprong, die het verhaal op het einde samenbrengt. De hoofdrolspeelster als jong meisje en als vrouw. Naarmate het verhaal vordert valt alles steeds meer samen.

# data[].attributes.headline
Opdracht 4.2 Taalgebruik en schrijfstijl

# data[].attributes.subject
Opdracht 4.2 Taalgebruik en schrijfstijl

# data[].attributes.body
Het verhaal leest erg makkelijk weg. Ook de langere zinnen zijn gemakkelijk te begrijpen. De beeldende manier van vertellen zorgt ervoor dat je het zo voor je kan zien. De schrijfster is van oorsprong biologe dat is zeker te merken aan de manier waarop ze het landschap beschrijft. Je merkt verder op dat de manier van spreken van de personages verschilt. Personages uit de stad praten netter dan die van het platteland. Het is een vertaald boek, dus of de manier van spreken ook echt klopt, kan ik minder over zeggen.

# data[].attributes.body
Het verhaal maakt gebruik van tijdssprongen. Van de hoofdrolspeelster als klein meisje (1952) en later als vrouw (1969). Persoonlijk vind ik verhalen met tijdssprongen vaak lastig. De makkelijke schrijfstijl zorgt ervoor dat je de draad niet verliest. Het verhaal speelt zich af in de vorige eeuw op het platteland van Amerika. Ik vind het mooi dat je het verhaal van de hoofdrolspeelster op veel manieren ervaart. Je ziet de gelijkenissen in vroeger en het nu. Je leeft mee met het kleine meisje, ook al is ze nu een vrouw.

# data[].attributes.body
Beste mevrouw Owens,

Met veel bewondering schrijf ik u deze brief. De reden van die bewondering is uw debuutroman "Daar waar de rivierkreeften zingen". Ik moet toegeven dat dit verhaal mij op meerdere vlakken heeft geraakt en die wil ik graag toelichten.

Ten eerste moet ik u complimenteren op uw schrijfstijl. Het gemak en de beeldende manier van woorden plaatsen, zorgt voor fijne leeservaring. Het begint al in de proloog. De manier waarop u het landschap weet te beschrijven, met haar goede en slechte kwaliteiten, zorgt ervoor dat ik me begeef in die door u beschreven natuur. Door het gehele verhaal heen weet u deze beeldende manier vast te houden.

Ten tweede ben ik weg van uw gemaakte personage Kya. Als hoofdpersonage bekijken we hoe haar leven verloopt. Helaas kent Kya's leven niet al te veel geluk. Op jonge leeftijd overkomen haar al zware dingen. Ze wordt in de steek gelaten door haar familie, de mensen van wie ze zielsveel houdt. Later ervaart ze dit opnieuw wanneer de man waarop ze verliefd wordt haar ook in de steek laat. U weet ervoor te zorgen dat je meeleeft met Kya. Niet alles verloopt rechtvaardig. Niet voor Kya, maar ook als lezer kan ik het niet laten om deze les zelf mee te nemen.

Ten derde wil ik uw manier van hoofdstuktitels beschrijven toelichten. In het begin vond ik het heel erg fijn dat de titel van het hoofdstuk al een klein beetje verklapte waar het over gaat. De titel van het hoofdstuk komt ook altijd letterlijk verwoord terug. Naarmate het verhaal vorderde moet ik toegeven dat dit soms het plot van een hoofdstuk kon verklappen. Een voorbeeld hiervan is het hoofdstuk "Het kompas". In dit hoofdstuk was het voor mij gelijk duidelijk dat kya op een zoektocht zou gaan. Al snel vindt ze een kompas met een briefje van Tate. Vanaf hier was het voor mij duidelijk dat ze opzoek zou gaan naar de jongen die haar dit heeft gegeven. Daarom vroeg ik mij af wat uw reden hiervoor is geweest? Misschien leg ik zelf te snel connecties, maar ik was toch benieuwd of dit een diepere betekenis had.

Tot slot wil ik u bedanken voor uw tijd. Mocht u de tijd vinden om mijn vraag te beantwoorden hoor ik dat maar al te graag. Ik hoop in de toekomst meer werk van u te mogen lezen.

Met vriendelijke groet,

Collin Kieboom