# data[].attributes.headline
-วัฒนธรรม-วัฒนธ

# data[].attributes.body
-วัฒนธรรม

-วัฒนธรรมของอาณาจักรละโว้ เป็นการผสมผสานระหว่างวัฒนธรรมไทยพื้นเมืองกับศิลปะและศาสนาจากอินเดียและขอม จนกลายเป็นวัฒนธรรมที่มีความโดดเด่น ทั้งในด้านศาสนา ศิลปกรรม และวิถีชีวิต

สมาชิกในกลุ่ม

- ด.ญ.สุกัญญา เเสงทอง

-ด.ญ.สายธาร ด้วงทอง

-ด.ญ.อาทิตยา ไพชยนต์สกุล

-ด.ญ. ณัฐวดี อ่อนปูย

-ด.ญ วรรณกานต์ บุตรธะนา

# data[].attributes.headline
การแต่งกายของอาณาจักรล

# data[].attributes.body
การแต่งกายของอาณาจักรลังกาสุกะสะท้อนถึงอิทธิพลของวัฒนธรรมอินเดียและการผสมผสานกับวัฒนธรรมท้องถิ่น โดยผู้ชายมักจะโกนผมและสวมเสื้อผ้าที่ทำจากผ้าฝ้าย ส่วนผู้หญิงมีการทอผ้าและแต่งกายด้วยผ้าที่ทอขึ้นเอง. การแต่งกายของอาณาจักรลังกาสุกะสะท้อนถึงอิทธิพลของวัฒนธรรมอินเดียและการผสมผสานกับวัฒนธรรมท้องถิ่น โดยผู้ชายมักจะโกนผมและสวมเสื้อผ้าที่ทำจากผ้าฝ้าย ส่วนผู้หญิงมีการทอผ้าและแต่งกายด้วยผ้าที่ทอขึ้นเอง. อาณาจักรลังกาสุกะเป็นอาณาจักรโบราณที่ตั้งอยู่ในบริเวณคาบสมุทรมลายู โดยมีวัฒนธรรมที่ได้รับอิทธิพลจากอินเดียและศาสนาพราหมณ์-ฮินดูในช่วงแรก ก่อนจะเปลี่ยนไปรับวัฒนธรรมพุทธเมื่ออาณาจักรศรีวิชัยเข้ามามีอำนาจ. อาณาจักรลังกาสุกะ ใช้ ภาษามลายูโบราณ เป็นภาษาหลักในการสื่อสาร. นอกจากนี้ ยังมีการใช้ภาษาสันสกฤตและภาษาบาลีบ้าง เนื่องจากได้รับอิทธิพลทางศาสนาและวัฒนธรรมจากอินเดีย.

ด.ญ.สุมิตรา สวัสดี ชั้น ม.1/4 เลขที่38 ด.ญ. ดวงใจ ชาม ชั้น ม.1/4 เลขที่ 25 ด.ญ. ชุติมา ภู่ทอง ชั้น ม.1/4 เลขที่ 21

# data[].attributes.headline
1.การแต่งกายของอาณาจัก

# data[].attributes.body
1.การแต่งกายของอาณาจักรล้านนามีความโดดเด่นและเป็นเอกลักษณ์ โดยผู้ชายมักสวมเสื้อ ม่อฮ่อม (เสื้อแขนสั้นสีเข้ม) และกางเกงขายาวครึ่งน่อง (เตี่ยว) นิยมใช้ผ้าขาวม้าคาดเอว ส่วนผู้หญิงนิยมสวม ผ้าซิ่น (ผ้าถุง) และเสื้อคอกลมสีสันสดใส ห่ม ผ้าสไบเฉียง และประดับเครื่องประดับตามส่วนต่างๆ ของร่างกาย

2.วัฒนธรรมล้านนาเป็นวัฒนธรรมที่มีความหลากหลายและสืบทอดกันมายาวนานในภาคเหนือของประเทศไทย โดยมีลักษณะเฉพาะที่โดดเด่นทั้งในด้านศิลปะ ประเพณี ความเชื่อ และวิถีชีวิต

3.ภาษาของอาณาจักรล้านนา คือ ภาษาไทยถิ่นเหนือ หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า คำเมือง. นอกจากนี้ยังมีการใช้ อักษรธรรมล้านนา หรือ ตั๋วเมือง ในการเขียนภาษาล้านนา.

ม.1\4 มี คุณพัฒน์ โสระดา ศุภกร เฮ้งหลี ก้องเกียรติ์หร่ายมณี นพรัตน์ ดำสูงเนิน ทรัพย์สิน สุตะคาน

# data[].attributes.headline
1.มักจะนุ่งผ้าถุง สวมเ

# data[].attributes.body
1.มักจะนุ่งผ้าถุง สวมเครื่องประดับเช่น เข็มขัด กำไล และตุ้มหู ผู้หญิงอาจนุ่งผ้าคล้ายผ้าถุง ปล่อยชายยาว หรืออาจสวมเครื่องประดับต่างๆ เช่น ปิ่น ปลายปิ่นอาจทำเป็นรูปคล้ายกรวยเชิงห้อยเรียงเป็นแถว.

2.ตามพรลิงค์รับอารยธรรมจากอินเดีย โดยนับถือ 2 ศาสนา คือ ศาสนา

3.ภาษาบาลีและภาษาสันสกฤต

สมาชิกกลุ่ม

ด.ช. กิตติศักดิ์ สุขโต.

ด.ช. เอกธวัฒน์ จุ้ยสามพราน.

ด.ช. พรพิพัฒน์ ดีฉ่ำ.

ด.ช. จิรายุทธิ์ สังข์ศิริ

ด.ช. ณัฐภัทร เทียนถนอม

ด.ชอันนดา จันทร์ศรีทอง

ด.ช. ภานุพงษ์ พยุง

ด.ช. วาคิน โพธิ์เงิน

# data[].attributes.headline
อาณาจักรทวารวด

# data[].attributes.body
อาณาจักรทวารวดี คือ

อาณาจักรทวารวดี เป็นอาณาจักรโบราณที่รุ่งเรืองใน ดินแดนประเทศไทย ในช่วงพุทธศตวรรษที่ 11-16 (ประมาณพุทธศตวรรษที่ 12-16 หรือ ค.ศ. 600-

1100) มีศูนย์กลางอยู่ที่บริเวณภาคกลางของประเทศไทย โดยเฉพาะจังหวัดนครปฐมและ สุพรรณบุรี

ได้รับอิทธิพลมาจาก

เป็นอาณาจักรที่ได้รับอิทธิพลมาจาก อินเดีย และเป็นจุดเริ่มต้นของพุทธศิลป์ในประเทศไทย

แหล่งที่มา

ชื่อ ทวารวดี ปรากฏในจารึกที่พบที่เมืองนครปฐม โบราณและในบันทึกของพ่อค้าชาวจีนที่เดินทางมาค้าขายในภูมิภาคนี้

ความสําคัญ

ทวารวดี เป็นอาณาจักรที่สำคัญประวัตติศาสตร์ไทย เป็นรากฐานของวัฒนธรรมไทยหลายอย่างโดยเฉพาะอย่างยิ่งพุทธศาสนาแล้วศิลปะ

สมาชิกในกลุ่ม

ด.ญ พลอยไพลิน เพชรวิเศษ เลขที่30

ด.ญ ณัฐฑิตา ทัดแพ เลขที่23

ด.ญ ภคินี ปักษาวรรณ เลขที่31

ด.ญ อภิชญา บงกชกาญจน์ เลขที่39

ด.ช กิจตการต์ เฉวียงวาส เลขที่ 2

# data[].attributes.headline
"อาณาจักรโยนกเชียงแสน"

# data[].attributes.body
"อาณาจักรโยนกเชียงแสน"

"การแต่งกาย" มีลักษณะเฉพาะตัวที่ผสมผสานวัฒนธรรมธรรมหลากหลายชนชาติเนื่องจากเป็นดินแดนที่มีผู้คนหลากหลายเผ่าพันธุ์อาศัยอยู่ ผู้ชายจะรุผ้าผืนเดียวเรียกว่า"ผ้าต้อย"หรือ"ผ้าตาโก้ง"โดยอาจมีสักลวดลายบริเวาณท่อนล่าง ผู้หญิงจะนุ่งผ้าซิ่นพื้นเมืองแบบผ้าถุง มีการใช้ผ้าสไบหรือผ้า รัดอก และมีการประดับตกแต่งด้วยเครื่องประดับต่างๆ

"วัฒนธรรม" มีความหลากหลายและผูกพันกับพระพุทธศาสนา โดยเฉพาะนิกายเถรวาท มีการสืบทอดศิลปะและสถาปัตยกรรมจากศิลปะทวารวดีและลพบุรี รวมถึงได้รับอิทธิพลจากศิลปะพุกามและสุโขทัย

"ภาษา" ภาษาถิ่นพายัพ หรือภาษาถิ่นล้านนา ภาษาล้านนาเป็นภาษาตระกูลไท-กะได ที่มีความแตกต่างจากภาษาไทยกลาง. นอกจากนี้ยังมีการใช้อักษรธรรมล้านนา

ด.ญ.มนทิชา ทองดี

ด.ญ.กติกา อินทรอร่าม

ด.ญ.มีนา อนุเวช

ด.ญ.ปราณปริญญา เพชรพลอย

ด.ญ.ปริฉัตร ปัตถา

# data[].attributes.headline
อาณาจักรหริภุญชัย 

# data[].attributes.body
อาณาจักรหริภุญชัย

การแต่งกาย: หญิงมักนุ่งซิ่นและใช้ผ้าคลุมไหล่ ส่วนผู้ชายจะนุ่งโจงกระเบนและเปล

วัฒนธรรม: ได้มีการพบจารึกอักษรมอญโบราณสมัยหริภุญไชย ราวพุทธศตวรรษที่ 17 จำนวน 7 หลัก ที่ลำพูน ปัจจุบันอยู่ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติหริภุญไชย จังหวัดลำพูน บางหมู่บ้านของจังหวัดลำพูนพบว่ายังมีคนพูดภาษามอญและอนุรักษ์วัต

ภาษา: ภาษามอญโบราณ, บาลี, และภาษาไทยถิ่นเหนือ

(คำเมือง)

ด.ญ ฐิติญาดา จรพิภพ ม.1/4 เลขที่ 22

ด.ญ ภาวิณี พูลสุข ม.1/4 เลขที่ 32

ด.ญ ดวงใจ หทัยธาระ ม.1/4 เลขที่ 26

# data[].attributes.body
ศรีวิชัย (อาณาจักรโบราณ):

การแต่งกาย: ใช้ผ้าคล้องไหล่ นุ่งผ้าโจงกระเบน ตกแต่งด้วยเครื่องประดับทองและอัญมณี

วัฒนธรรม: รับอิทธิพลจากศาสนาพุทธและฮินดู มีศิลปะการแกะสลักและประติมากรรมที่โดดเด่น

ภาษา: ใช้ภาษามลายูโบราณ และภาษาบาลีในงานศาสนา

1/4 ด.ช.ณิชกุล สากระสันต์

ด.ช.ฑีฆายุ จันทร์แดง

ด.ช.สามพราน บุตรเอ