# data[].attributes.body
Uitgeverij + Jaar van uitgave

Boekerij, 2017

Genre

thriller

Thema

mysterie

Aantal bladzijdes

400 pagina's

# data[].attributes.body
Al jarenlang ontvoert een seriemoordenaar telkens één kind uit een gezin. Daarna ontvangen de ouders gruwelijke pakketjes met lichaamsdelen van hun kind: eerst een oor, dan de ogen, en uiteindelijk de tong. Wanneer iemand met zo'n pakketje voor een bus springt, denkt detective Porter zijn dader te hebben gevonden. Maar is hij echt de moordenaar? Of zwerft hij nog vrij rond...

# data[].attributes.body
In een donkere kamer, waar niets te zien was, werd Emory drie dagen lang vastgebonden. Een kant van de handboeien zat om haar pols, de andere aan de brancard.

# data[].attributes.body
De politie maakt gebruik van verschillende manieren om de dader te vinden. Zo hebben ze bijvoorbeeld DNA uitgehaald van de vingerafdrukken die ze hebben gevonden bij een ongeval om het slachtoffer te identificeren.

# data[].attributes.body
'Welterusten, Brian.'

Porter deed de deur achter Nash op slot en draaide de kroonkurk van zijn flesje. IJskoud bier had iets waardoor de hele wereld er anders uit begon te zien.

Heather keek hem aan vanuit de foto op het bijzettafeltje. Hij liep ernaartoe en streelde met zijn vinger over haar wang. 'Ik mis je, snoepje.' Hij pakte zijn nieuwe mobiele telefoon en begon het nummer van haar voicemail in te toetsen, maar hield in en legde de telefoon weg. 'Welterusten, snoepje.'

Hij dronk zijn bier op, zette het flesje op tafel en liep naar zijn slaapkamer.

In eerste instantie zag hij het kleine witte doosje niet dat op de rand van de bed stond, en toen hij het wel zag, dacht hij even dat hij het zich maar verbeeldde. Het stond er echter wel degelijk - een klein wit doosje waar een zwart lint omheen was gestrikt - vlak naast het briefje van Heather. Zijn hand tastte instinctief naar zijn pistool, maar hij realiseerde zich dat hij dat nog steeds niet terug had.

Hij liep om het bed heen en pakte het doosje. Zijn hand trilde. Hij wist dat hij handschoenen zou moeten aantrekken, maar het interesseerde hem gewoon niet. Hij trok de strik los en liet het lint op de vloer vallen. Hij deed het dekseltje open en keek in het doosje.

Op een bedje van watten lag een menselijk oor. In de rand van het oor stak een hele reeks piercings, zes diamantjes en vier ringen. Het oor was heel precies afgesneden, met chirurgische precisie. In de watten zaten hier en daar bruine vlekken van geronnen bloed.

Op de binnenkant van de oorlel stond met zwarte inkt het woord FILTER getatoeëerd.

Hij herkende het oor onmiddellijk. Tareq had op dat oor gewezen op Bureau Eenenvijftig.

Op de binnenkant van het dekseltje was een briefje geplakt in het pietepeuterige handschrift van Anson Bishop:

Sam,

Een aardigheidje van mij voor jou...

Het spijt me dat je hem niet hebt horen krijsen.

Hoe zou je het vinden om mij een plezier te doen?

Een kleine vriendendienst?

Help me mijn moeder te vinden.

Het wordt tijd dat zij en ik eens goed met elkaar praten.

B.

# data[].attributes.body
Het verwijst naar de drie aapjes uit Japan. Ze zijn Kikazaru (hoor geen kwaad), Mizaru (zie geen kwaad) en Iwazaru (spreek geen kwaad).

# data[].attributes.attachment_link.title
Horen, zien en zwijgen (uitdrukking) - Wikipedia

# data[].attributes.attachment_link.description
De uitdrukking horen, zien en zwijgen komt van oorsprong uit de leer van de wijsgeer Confucius, die leefde van 551 tot 479 voor Christus in China. Hij zegt tegen zijn leerlingen: “Kijk niet naar, luister niet naar, spreek niet uit en richt je niet op wat in strijd is met welvoeglijkheid”.

# data[].attributes.body
Hij zat achteraan in de bus. Kap naar beneden, handen diep in zijn zakken. Niemand keek. Niemand zag.

Verschillende auto's van de Chicago-politie suisden langs, zwaailichten weerspiegelden in de ramen. Bishop likte zijn lippen - het tweede seizoen van zijn eigen realityshow was eindelijk begonnen.

Op zijn schoot lag zijn zwarte rugzak met daarin een vuil, besmeurd scalpeermes, een leeg dagboek, en een rode stylo.

Na wat bleek te zijn vijf haltes stopte de bus. Een meisje stapte op, donkerblond haar, niet ouder dan twintig. Ze ging vlak voor hem zitten, haar blik op haar smartphone.

Een grijns kwam op Bishops gezicht. Rustig boog hij naar voren en fluisterde: ‘Weet je wat het verschil is tussen goed en kwaad? Slechts één iemand die toekijkt.’

Het meisje keek over haar schouder. Verward, maar beleefd. Ze reageerde snel met een geforceerde glimlach, denkend wat zijn probleem was.

Bishop leunde weer achterover. Langzaam opende hij zijn tas. Hij pakte zijn dagboek. Niet om te schrijven, maar om haar naam vast te leggen.

Hij had eindelijk het vijfde meisje gevonden.

# data[].attributes.body
Uiterlijke kenmerken

gespierd

grijs haar

Karaktereigenschappen

emotioneel

beschermend

empathisch

vastberaden

# data[].attributes.body
Het verhaal draait vooral om de politie, die probeert te achterhalen wie de seriemoordenaar is en waar Emory verstopt zit. Op bepaalde momenten houden ze ook vergaderingen om alles met elkaar te bespreken.