# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Part of the acclaimed Documents of Contemporary Art series of anthologies which collect writing on major themes and ideas in contemporary art.

This chronological anthology reflects on the aesthetic, cultural and philosophical meaning of colour to artists within the broader context of anthropology, film, philosophy and science. Those who loathe colour have had as much to say as those who love it. Establishing colour as a central theme in the story of modern art, this is an indispensable handbook to the definitions and debates around its history, meaning and use.

Artists surveyed include Joseph Albers, Mel Bochner, Daniel Buren, Carlos Cruz-Diez, Robert Delaunay, Sonia Delaunay, Jimmie Durham, Helen Frankenthaler, Paul Gauguin, Donald Judd, Wassily Kandinsky, Paul Klee, Yves Klein, Kazimir Malevich, Piero Manzoni, Henri Matisse, Henri Michaux, Beatriz Milhazes, Piet Mondrian, Barnett Newman, Kenneth Noland, Helio Oiticica, Paul Signac, Ad Reinhardt, Gerhard Richter, Aleksandr Rodchenko, Bridget Riley, Mark Rothko, Yinka Shonibare, Jessica Stockholder, Theo van Doesburg, Vincent van Gogh, Victor Vasarely and Rachel Whiteread.

Writers include Theodor Adorno, Roland Barthes, Charles Baudelaire, Jean Baudrillard, Walter Benjamin, Charles Blanc, Jacques Derrida, Thierry de Duve, Umberto Eco, Victoria Finlay, Joris-Karl Huysmans, Johannes Itten, Julia Kristeva, Claude Levi-Strauss, Jacqueline Lichtenstein, Maurice Merleau-Ponty, John Ruskin, Adrian Stokes and Ludwig Wittgenstein.

David Batchelor is a London-based artist and writer who has exhibited widely in Britain, continental Europe, the United States and Latin America. He is the author of Minimalism (1997) and Chromophobia (2000). He is Senior Tutor in Critical Art Theory, Department of Curating Contemporary Art, Royal College of Art, London.

Paperback, 208 pages, 210 x 145 mm

ISBN 978-0-85488-160-4

First published 2008
Click here for delivery info and restrictions

# data[].attributes.attachment_link.description
Edited by David Batchelor Part of the acclaimed Documents of Contemporary Art series of anthologies which collect writing on major themes and ideas in contemporary art. This chronological anthology reflects on the aesthetic, cultural and philosophical meaning of colour to artists within the broader context of anthropology, film, philosophy and science.

# data[].attributes.body
Dear Jennifer,

You are now in a research process in which you want to experiment with fragments that can be put in different compositions. You are also thinking about the choice of colour in the relation to the organic shapes. And in relation to that you want to try out in the best possible space. You want to find the best way to use colour. You want to try out some things. You get advice from your studio teachers.  I suggested to make notes from this research. On the basis of notes, advises (from teachers) and pictures, and your reflections on the questions if something worked or not (after you tried it out), you could make your essay. You could add to this research theories about colour (see post 1 for suggestions).

# data[].attributes.body
Sylvia Solovyeva

# data[].attributes.attachment_link.title
INTERVIEW_ SYLVIA SOLOVYEVA _ ITSLIQUID GROUP

# data[].attributes.body
By Kindah Khalidy

# data[].attributes.attachment_link.title
Kindah _ Abstract art inspiration, Art painting, Abstract art painting

# data[].attributes.attachment_link.title
Artist Jonathan Gemmell - Art by me JWG - Online Gallery

# data[].attributes.body
#AlasdairWillis#Gum#DigitalArt#2020#Giclée#OnPaper

# data[].attributes.headline
I personally don't see much relation between my work and the work of Les Nabis, but lately I've wanted to start to experimenting more with brushstrokes so I think that in regards to that that looking into more impressionistic work would be beneficial to me.

# data[].attributes.subject
I personally don't see much relation between my work and the work of Les Nabis, but lately I've wanted to start to experimenting more with brushstrokes so I think that in regards to that that looking into more impressionistic work would be beneficial to me.

# data[].attributes.body
x space x

# data[].attributes.attachment_link.title
#psychedelic #art #hippie #inspo #aesthetic #painting #drawing #eyes #abstract

# data[].attributes.headline
I really like the variety of the colors used in Klee's work and I aspire to be able to incorporate color to that extent in my work some day.

# data[].attributes.subject
I really like the variety of the colors used in Klee's work and I aspire to be able to incorporate color to that extent in my work some day.

# data[].attributes.headline
I imagine this as more of a collective for ideas and inspo rather than a space to gather my own personal work. I like the concept of having all these ideas in one wide space that I can see altogether, reminds me a lot of Pinterest.

# data[].attributes.subject
I imagine this as more of a collective for ideas and inspo rather than a space to gather my own personal work. I like the concept of having all these ideas in one wide space that I can see altogether, reminds me a lot of Pinterest.

# data[].attributes.body
#HelenFrankenthaler#BasqueBeach#1958

# data[].attributes.body
#HelenFrankenthaler#TuttiFrutti

# data[].attributes.body
#HelenFrankenthaler#Acres#1959#ColourFieldPainting

# data[].attributes.body
x space x

# data[].attributes.body
#PaulKlee#HeroicRoses#1938

# data[].attributes.body
#PaulKlee#TempleGardens#1920

# data[].attributes.body
#Paul Klee#CastleAndSun#1928

# data[].attributes.body
#HilmaAfKlint#TheTenLargest#organicShapes #NonIntentional#materialSpeaksForitself #ShapesSpeakforThemselves#ImmersiveAbstractSpace

# data[].attributes.body
#HilmaAfKlint#TheTenLargest#No.6

# data[].attributes.body
#HilmaAfKlint#TheTenLargest#No.10#Adulthood#Shapes#OrganicShapes#Naturalness

# data[].attributes.body
#Space#Cosmos#Universe
x space x

# data[].attributes.headline
Out of all the artists mentioned to me, I see most relation between my work and Hilma's. Although in my opinion there isn't much that I specifically relate to, I feel like the shapes she uses in her work have natural flows to them as the ones in mine do. I'd say the figures in her work are more structured than mine but the way they work with each other adds a naturalness to her work.

# data[].attributes.subject
Out of all the artists mentioned to me, I see most relation between my work and Hilma's. Although in my opinion there isn't much that I specifically relate to, I feel like the shapes she uses in her work have natural flows to them as the ones in mine do. I'd say the figures in her work are more structured than mine but the way they work with each other adds a naturalness to her work.

# data[].attributes.body
#HilmaAfKlint#The10Largest#No.3#Youth

# data[].attributes.body
#HelenFrankenThaler

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Helen Frankenthaler

Helen Frankenthaler

Algemene informatie

Werk

Beroep

aquarellist, ontwerper, prentkunstenaar, lithograaf, kunstschilder, beeldhouwer, graficus, rapporteur, kunstenaar

Werkplaats

New York, Bennington, Parijs, Darien

Studie

Leerling van

Rufino Tamayo, Paul Terence Feeley, Hans Hofmann

Kunst

Familie

Persoonlijk

Diversen

Lid van

American Academy of Arts and Letters, Royal Academy of Arts, American Academy of Arts and Sciences

Prijzen en onderscheidingen

National Medal of Arts, Connecticut Women's Hall of Fame, honorary doctor of Brandeis University

De informatie in deze infobox is afkomstig van Wikidata.
U kunt die informatie hier bewerken.

Helen Frankenthaler ( New York, 12 december 1928 - Darien (Connecticut), 27 december 2011) was een Amerikaanse schilder. Ze was een belangrijke vertegenwoordigster van het abstract expressionisme en Colorfield Painting.

Frankenthaler werd geboren in New York en bezocht daar de Dalton School, waar zij schilderles kreeg van de Mexicaanse schilder Rufino Tamayo, die haar liet kennismaken met het kubisme. Van 1946 tot 1949 studeerde zij aan het Bennington College in Bennington (Vermont). Na haar studie vestigde zij zich in New York, waar zij ook haar atelier had. In 1950 organiseerde zij een tentoonstelling van het werk van afgestudeerden van het Bennington College in de Jacques Seligmann Gallery in New York. Zij trof de kunstcriticus Clement Greenberg, met wie zij tot 1955 een verhouding had en die zij op diens reizen begeleidde. Op Greenbergs verzoek studeerde zij bij de invloedrijke schilder Hans Hofmann in Provincetown ( Massachusetts). Via Greenberg ontmoette zij de kunstenaars Willem en Elaine de Kooning, Friedel Dzubas (met wie ze gedurende 1952 haar atelier deelde en een vriend van Greenberg), Adolph Gottlieb, Franz Kline, Lee Krasner, Barnett Newman, Jackson Pollock en David Smith.
Frankenthaler maakte deel uit van de avant-gardistische groepering van het abstract expressionisme en werd een belangrijke vertegenwoordiger van de lyrische abstractie en Colorfield Painting.

In 1950 zag zij Pollocks werken Autumn Rhythm, Number 30, 1950 (1950) en Number One,1950 (Lavender Mist) (1950) tijdens een presentatie in Betty Parson's Gallery. Het opende haar de ogen voor de door Pollock gebruikte technieken en zij wist, dat zij zo wilde schilderen. In 1952 kreeg haar carrière een vliegende start met het werk Mountains and Sea (olieverf op doek), dat eruitziet als een aquarel. Frankenthaler nam in 1959 deel aan de Biënnale van Parijs en documenta II in de Duitse stad Kassel. In 1960 organiseerde het Jewish Museum in een New York een tentoonstelling van haar werk.

In 1964 was Greenberg de curator van de expositie Post-Painterly Abstraction in het Los Angeles County Museum of Art en Helen Frankenthaler was een van de uitgenodigde kunstenaars, die behoorden tot de nieuwe generatie abstracte schilders die zich losmaakten van het abstract expressionisme. De kunststromingen werden bekend als Colorfield Painting, minimalisme, lyrische abstractie en hard edge met onder anderen Mark Rothko, Clyfford Still, Kenneth Noland, Barnett Newman, Sam Francis, Ellsworth Kelly, Robert Motherwell, Ad Reinhardt en Frank Stella.

In 1966 behoorde Frankenthaler tot de vier uitgenodigde schilders voor het Amerikaanse paviljoen tijdens de Biënnale van Venetië. Het Whitney Museum of American Art stelde haar werk tentoon in 1969, gevolgd door het Guggenheim Museum (New York) en in 1989 kreeg zij een overzichtstentoonstelling in het Museum of Modern Art.

Van 1958 tot 1971 was Frankenthaler de derde echtgenote van Robert Motherwell. Ze woonde en werkte in Darien (Connecticut), waar ze vanaf 1970 een studio had. Frankenthaler kreeg in 2001 de hoogste onderscheiding voor kunstenaars in de Verenigde Staten, de National Medal of Arts.

Mountains and Sea (1952), National Gallery of Art in Washington D.C.

Jacob's Ladder (1957), Museum of Modern Art in New York

The Approach (1962), part. collectie

The Last Swan Lake (1962)

Quarter To Six (1963)

Nature Abhors a Vacuum (1973), National Gallery of Art in Washington

Robinson's Wrap (1974)

Lush Spring (1975), Phoenix Art Museum

Karen Wilkin: Frankenthaler: Works on Paper 1949-1984, Uitg. George Braziller (1985) ISBN 978-0-8076-1103-6.

John Elderfield: Helen Frankenthaler, Uitg. Harry N. Abrams (1989) ISBN 0-8109-0916-2.

Helen Frankenthaler: Helen Frankenthaler. Mountains and Sea und die Jahre danach 1956-1959, Uitg. Hatje Cantz Verlag (2002) ISBN 3-77570-794-8.

# data[].attributes.attachment_link.description
Helen Frankenthaler Helen Frankenthaler Algemene informatie Werk Beroep aquarellist, ontwerper, prentkunstenaar, lithograaf, kunstschilder, beeldhouwer, graficus, rapporteur, kunstenaar Werkplaats New York, Bennington, Parijs, Darien Studie Leerling van Rufino Tamayo, Paul Terence Feeley, Hans Hofmann Kunst Familie Persoonlijk Diversen Lid van American Academy of Arts and Letters, Royal Academy of Arts, American Academy of Arts and Sciences Prijzen en onderscheidingen National Medal of Arts, Connecticut Women's Hall of Fame, honorary doctor of Brandeis University De informatie in deze infobox is afkomstig van Wikidata.U kunt die informatie hier bewerken.

# data[].attributes.body
#PaulKLee#Colour

https://nl.wikipedia.org/wiki/Paul_Klee

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Paul Klee ( Münchenbuchsee, 18 december 1879 - Muralto, 29 juni 1940) was een in Zwitserland geboren kunstschilder met de Duitse nationaliteit, die in zijn werk abstracte en figuratieve elementen combineerde met een uitgebalanceerde kleurtechniek. Zijn werk behoort tot de moderne kunst.

De vader van Paul Klee was de muziekdocent Hans Wilhelm Klee (1849-1940), die zangkunst, piano, orgel en viool had gestudeerd. Zijn moeder Ida Marie Frick (1855-1921) was zangeres. Paul Klee had een zuster Mathilde (1876-1953). Hij groeide op in Bern, Zwitserland, maar had, net als zijn vader, de Duitse nationaliteit. Door de achtergrond van zijn ouders was zijn muzikale ontwikkeling al vroeg zeer hoog. Hij speelde uitstekend viool, maar koos - ondanks weerstand van zijn ouders - voor de schilderkunst.

Klee schreef zich in 1898 in bij de kunstacademie in München, maar werd daar afgewezen. Hij begon daarom met privélessen bij Heinrich Knirr (1875-1944). In die tijd ging hij diverse relaties aan met vrouwen en verwekte bij een van hen een kind, dat echter slechts enkele weken leefde. In 1900 ging Klee alsnog naar de kunstacademie, waar hij veel spijbelde en weinig leerde. Hij kreeg onder andere les van de symbolist Franz von Stuck. In de zomer van 1901 verliet hij München en ondernam hij een reis naar Rome, Napels en Florence. De vroegchristelijke en byzantijnse kunst maakten daar veel indruk op hem. Daarna keerde hij terug naar zijn ouders in Bern, en ontwikkelde zich verder als autodidact.

In 1906 trouwde Paul Klee met Lily Stumpf, pianiste. In 1907 kregen zij een zoon, Felix, die voornamelijk door zijn vader werd verzorgd en opgevoed. Klee hoefde in de Eerste Wereldoorlog niet naar het front, zoals Franz Marc die daar sneuvelde. In dienst beschilderde Paul Klee vliegtuigen. In die tijd kreeg hij ook steeds meer succes met zijn kunst. In 1920 werd Klee benoemd tot docent aan het Staatliches Bauhaus in Weimar. Daarmee kreeg hij een gegarandeerd inkomen. Hij bleef echter vaak weg van zijn werk en werd daarvoor op zijn vingers getikt, waar hij zich vrij weinig van aantrok. In april 1931 eindigde zijn contract als docent aan het Bauhaus en in oktober werd hij benoemd aan de Kunstacademie van Düsseldorf.

In 1933 kwam een ommekeer. Paul Klee werd vrij snel nadat de nationaalsocialisten aan de macht gekomen waren, op staande voet ontslagen. Eerst werd hij ervan 'beschuldigd' Jood te zijn, maar zijn ontslag hing ook samen met zijn vermeende linkse politieke activiteiten. Op grond daarvan konden mensen naar willekeur door de nazi's worden ontslagen. Klee emigreerde, met zijn Duitse nationaliteit, samen met zijn gezin naar zijn geboortestad Bern. Ondanks dit alles was Klee in 1933 zeer productief geweest, met 182 kunstwerken, onder meer een donker zelfportret getiteld Van de lijst geschrapt, dat Klee met een grote vetgeschilderde X afkruiste.

In Bern moest Klee vijf jaar wachten op naturalisatie tot Zwitser. Daarbij hoorde bovendien nog een vernederende ondervraging door de politie. Hij moest verwijten aanhoren dat zijn kunst links en ' ontaard' zou zijn, maar uiteindelijk verkreeg hij de Zwitserse nationaliteit. Na zijn naturalisatie moest hij ook nog de burgerrechten voor het kanton Bern aanvragen. Hij overleed echter voordat die verleend werden. Zijn werk was in die tijd vaak bedroefd, en Klee was ook minder productief dan in andere jaren.

In 1937 namen de nazi's in Duitsland 102 werken van Klee in beslag, waarvan zeventien op de tentoonstelling Entartete Kunst werden getoond.

In 1935 bleek Klee te lijden aan een ernstige, ongeneeslijke ziekte: progressieve sclerodermie. Dit weerhield hem er niet van om steeds meer te schilderen. In 1939 ging Paul Klee naar Ticino om daar voor zijn ziekte een kuur te ondergaan. Hij werd op 8 juni opgenomen in een ziekenhuis in Locarno, waar hij op 29 juni op zestigjarige leeftijd stierf. Op zijn grafsteen in Bern staat zijn uitspraak:

In het aardse leven ben ik niet te begrijpen, want ik woon net zo graag bij de doden als bij de nog niet geborenen. Een beetje dichter bij het hart van de schepping dan de meeste mensen, maar nog lang niet dichtbij genoeg.

Klee liet meer dan 9000 kunstwerken na, evenals vele geschriften: essays, dagboeken, evenals vele brieven. Zijn werk maakt deel uit van de collecties van vele musea over de gehele wereld. De grootste collectie (ongeveer 40 % van het totaal) bevindt zich in het Zentrum Paul Klee in Bern.

Beïnvloedingen

Klee bestudeerde het Impressionisme van het eind van de 19e eeuw, maar paste het niet direct toe in zijn werk. In 1911 ontmoette hij August Macke, Wassily Kandinsky en Franz Marc. Hij liet zich beïnvloeden door etnografische (primitieve) kunst (zoals Afrikaanse maskers), door kindertekeningen (zie ook: Karel Appel) en tekeningen van personen met een verstandelijke beperking. In de tweede en laatste tentoonstelling van Der Blaue Reiter in 1912 was Klee met 17 werken vertegenwoordigd. Hij maakte daar kennis met werk van Braque, Picasso en Malevitsj. Hij bracht een bezoek aan Robert Delaunay in Parijs, die kleur het belangrijkste element in de schilderkunst vond. Tijdens een reis van 14 dagen naar Tunis in 1914 met Macke en Louis Moilliet kwam er een doorbraak in het kleurgebruik van Klee. Hij ging steeds kleurrijker schilderen, en maakte ook een stap in de richting van het abstracte. Klee werd ook beïnvloed door zijn collega bij Bauhaus, Johannes Itten, die een invloedrijk werk over kleurenleer heeft geschreven.

Na zijn reis naar Tunesië ontplooide Klee zich ten volle. Zijn werk werd abstracter, met een geraffineerd gebruik van kleur. Zijn thema's zijn zeer veelzijdig: landschappen, sterk vereenvoudigde portretten, dieren (de beroemde goudvis), geheimzinnige machines, verwijzingen naar dromen, muziek, poëzie, mythologie. Hij heeft een zeer individuele stijl ontwikkeld om de onderbewuste geest en de fantasie uit te drukken. Klee gebruikt vaak combinaties van abstracte en figuratieve vormen. Zijn werk is vaak humoristisch.

Klee experimenteerde veel. Met aquarel op ondergronden van textiel, met combinaties van olieverf en aquarel, met spuittechniek, en met allerlei papieren of textiele ondergronden. Maar hij werkte ook vaak met een conventionele schildertechniek zoals olieverf op doek. De meeste werken van Klee zijn op klein formaat gemaakt. Een zeer bekend voorbeeld hiervan is Park bei Luzern, geschilderd in 1914.

Op het werk van Klee is geen eenvoudig stempel te drukken. Het meest gebruikte etiket is dat van het expressionisme. Ook surrealisme, kubisme, abstractie zijn termen van de Europese kunststromingen die op zijn schilderkunst van toepassing kunnen zijn.

Klee heeft veel invloed gehad op de moderne kunst. Zijn boek Figuratieve vormleer verscheen echter pas in 1979. Vooral de Cobra-kunst is door het werk en door de ideeën van Klee beïnvloed.

Kunst gibt nicht das Sichtbare wieder, sondern macht sichtbar (Kunst geeft niet het zichtbare weer, maar maakt zichtbaar), Schöpferische Konfession, 1920. Paul Klee in Wikiquote

Werken (selectie)

1903: Invention 3: Jungfrau im Baum/Jungfrau (träumend), Radierung auf Zink, 23,6 × 29,8 cm, Kunstmuseum Bern, Bern

1907: Akt, exotisch tanzend mit 2 Pflanzen, stift op papier en karton, 13,5 × 5,7 cm, Paul-Klee-Stiftung, Kunstmuseum Bern, Bern

1912: Begattung in der Luft, veren, karton, 7,5 × 16,4 cm, Paul-Klee-Stiftung, Kunstmuseum Bern, Bern

1914 vor den Toren von Kairuan, aquarel op papier op karton, 20,7 × 31,5 cm, Kunstmuseum Bern<

1914 im Stil v. Kairouan, ins gemässigte übertragen, aquarel en stift op papier, met veren op karton, 12,3 × 19,5 cm, Kunstmuseum Bern

1914: Erinnerung an einen Garten, aquarel en stift op papier op karton, 25,2 × 21,5 cm, Kunstsammlung Nordrhein-Westfalen, Düsseldorf

1914: Kleinwelt, Radierung auf Zink, 14,3 × 9,6 cm, Staatliche Graphische Sammlung, München

1915: Pflanzenliebe, veren op papier, 14,7 × 17,2 cm, Sprengel-Museum, Hannover

1915: Föhn im Marc'schen Garten, aquarel op papier op karton, 20 × 15 cm, Städtische Galerie im Lenbachhaus, München

1917: Himmelsblüten über dem gelben Haus, aquarel, 23 × 15 cm, Staatliche Museen zu Berlin, Nationalgalerie, Museum Berggruen

1918: Blumenmythos, aquarel op gaas en krantenpapier op zilverpapier op karton, 29 × 15,8 cm, Sprengel-Museum, Hannover

1918: Einst dem Grau der Nacht enttaucht ..., aquarel, veren en stift op papier, op karton, 22,6 × 15,8 cm, Kunstmuseum Bern

1919: Villa R, Öl auf Karton, 26,5 × 22,0 cm, Kunstmuseum Basel

1920: Angelus Novus, Israel Museum, Jerusalem

1922: Tanze Du Ungeheuer zu meinem sanften Lied, aquarel en olieverf op gaas, 40 × 29,2 cm, Guggenheim Museum (New York), New York

1922: Muzische namiddag, aquarel en olieverf op gaas

1922: Die Zwitscher-Maschine, aquarell op papier, veren, op karton, 41,3 × 30,5 cm, Museum of Modern Art (MoMA), New York

1924: altes Liebeslied, gouache, aquarel, veren op papier op karton, 26,7 × 35,2 cm, privéverzameling

1925: Der Goldfisch. olieverf en aquarel op papier op karton, 49,6 × 69,2 cm, Kunsthalle Hamburg

1926: Höhlen Blüten, aquarel op papier op karton, 36,4 × 53,7 cm, Kunstmuseum Stuttgart, verzameling Etta und Otto Stangl

1928: Katze und Vogel, olieverf op doek, 38,8 × 53,4 cm, Museum of Modern Art (MoMA), New York

1929: Necropolis, olieverf op hout, 38 × 25 cm, Museum Berggruen, Berlijn

1932: Ad Parnassum, olieverf op doek, 100 × 126 cm, Kunstmuseum Bern

1932: Ein Fetzen Gemeinschaft, 26,5 × 40,0 cm, privébezit

1933: von der Liste gestrichen, olieverf op papier, 31,5 × 24 cm, Klee-Museum, Bern

1936: Das Tor zur Tiefe, veren en aquarel, wol op arton, 24 × 79 cm, Privébezit, Zwitserland

1937: Revolution des Viaductes, olieverf en wol, 60 × 50 cm, Kunsthalle Hamburg

1938 Insula dulcamara, olieverf op krantenpapier op jute, 88 × 176 cm, Kunstmuseum Bern

1939/40 Zonder titel (Stilleven), 100 × 80,5 cm, Kunstmuseum Bern

Werk in openbare collecties (selectie)

Tentoonstellingen (selectie)

1906: Internationale Kunstausstellung des Vereins bildender Künstler Münchens ‚Sezession', Königliches Kunstausstellungsgebäude, München

1908: Zeichnende Künste. 16. Ausstellung der Berliner Sezession, Ausstellungshaus am Kurfürstendamm, Berlijn

1910: Erste Kollectivausstellung, Kunstmuseum Bern, Bern

1912: Zweite Ausstellung der Redaktion der Blaue Reiter. Schwarz-Weiß, Kunsthandlung Hans Goltz, München

1913: Erster Deutscher Herbstsalon, Galerie Der Sturm, Berlijn

1924: Societé Anonyme, New York

1925: La peinture surrealiste, Galerie Pierre, Paris (Gruppenausstellung)

1930: Museum of Modern Art, New York

1940: Gedächtnisausstellung Paul Klee, Kunsthalle Bern, Bern; Paul Klee, Buchholz Gallery, Willard Gallery, New York

1941: Gedächtnisausstellung Paul Klee, Kunsthalle Basel, Basel

1948: Stedelijk Museum, Amsterdam

1959: documenta II, Kassel

1964: documenta III, Kassel

1979: Paul Klee. Das Werk der Jahre 1919-1933. Gemälde, Handzeichnungen, Druckgrafik, Kunsthalle Keulen, Keulen

1989: Paul Klee. Die Sammlung Berggruen, Metropolitan Museum of Art, New York

1990: Paul Klee. Spätwerk, Württembergischer Kunstverein, Stuttgart

1995: Paul Klee - im Zeichen der Teilung, Kunstsammlung Nordrhein-Westfalen, Düsseldorf

1996: Paul Klee. Bilder träumen, Kunsthalle Mannheim

1999: Paul Klee, Schlossmuseum Murnau, Murnau am Staffelsee

2000: Paul Klee - die Sammlung Bürgi, Kunstmuseum Bern, Bern; Hamburger Kunsthalle, Hamburg; Scottish National Gallery of Modern Art, Edinburgh

2002: Paul Klee trifft Joseph Beuys - Ein Fetzen Gemeinschaft, Schloss Moyland (2000) und Kurpfälzisches Museum, Heidelberg

2003: Paul Klee im Rheinland, Kunst- und Ausstellungshalle der Bundesrepublik Deutschland, Bonn

2003/2004: Paul Klee 1933, Städtische Galerie im Lenbachhaus, München; Kunstmuseum Bern, Bern; Schirn Kunsthalle Frankfurt, Frankfurt/Main; Hamburger Kunsthalle, Hamburg

2003/04: Paul Klee - Lehrer am Bauhaus Kunsthalle Bremen

2006/07: Paul Klee - Kein Tag ohne Linie, Museum Ludwig, Keulen

2008/09: Paul Klee - Bewegung im Atelier, Paul-Klee Zentrum, Bern, 13 september 2008 t/m 18 januari 2009

2008/09: Das Universum Klee - der Kult des Künstlers, Neue Nationalgalerie, 31 oktober 2008 t/m 8 februari 2009

2009: Paul Klee und Feininger, Gustav-Lübcke-Museum Hamm, 22 februari t/m 24 mei 2009

2010: Klee trifft Picasso, Zentrum Paul Klee, Bern, 6 juni - 26 september 2010

2012: Klee en Cobra: Het begint als kind, CobraMuseum, Amstelveen 28 januari t/m 22 april 2012

2013: "Kosmos Farbe. Itten-Klee", Martin-Gropius-Bau, Berlijn, 25 april t/m 29 juli 2013

2013/2014: "Paul Klee-Making Visible" Tate Modern, Londen, 16 oktober 2013 t/m 9 maart 2014

2016: "Irony at work" Centre Pompidou, Parijs, 6 april t/m 1 augustus 2016

# data[].attributes.attachment_link.description
Paul Klee ( Münchenbuchsee, 18 december 1879 - Muralto, 29 juni 1940) was een in Zwitserland geboren kunstschilder met de Duitse nationaliteit, die in zijn werk abstracte en figuratieve elementen combineerde met een uitgebalanceerde kleurtechniek. Zijn werk behoort tot de moderne kunst.

# data[].attributes.body
#PaulSérusier#TheTalisman#1888#LesNabis#PostImpressionism

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Les Nabis ( de profeten) is een groep van postimpressionistische Franse kunstschilders in Parijs en Bretagne in het laatste decennium van de 19e eeuw. Naabi is een Hebreeuws / Arabisch woord dat staat voor profeet; een verwante term is het Hebreeuwse nebiim ( intellectueel).

Vooral de Franse schilder Paul Sérusier ontwikkelde ideeën in zijn contacten met Paul Gauguin in het dorp Pont-Aven in het departement Finistère in Bretagne. De werkwijze van Les Nabis werd in 1890 vastgelegd door Maurice Denis in een het blad Art et Critique van 23 en 30 augustus 1890 onder de definitie van het Neo-Traditionalisme met de quote: " Onthoud dat een schilderij is, voor het een krijgspaard, een vrouwelijk naakt of een zekere scène is, in essentie een plat vlak bedekt met kleuren in een bepaalde verzamelde orde." De eerste gezamenlijke tentoonstelling van Les Nabis was in de galerie Le Barc de Boutteville.

De kern werd gevormd door Pierre Bonnard, Maurice Denis, Paul Ranson, Édouard Vuillard, Ker-Xavier Roussel en Félix Vallotton, de groep die samen met Paul Sérusier op dat moment aan de Académie Julian studeerde. Tot Les Nabis kunnen ook Henri-Gabriel Ibels, Georges Lacombe, René Piot, József Rippl-Rónai, Aristide Maillol, Charles Filiger, Mogens Ballin en Jan Verkade gerekend worden.

De Nabis-beweging was geen lang leven beschoren. Toen Gauguin in november 1890 Le Pouldu nabij Pont-Aven verliet en naar Tahiti trok, viel de groep uiteen. Alleen Paul Sérusier en Charles Filiger bleven Bretagne trouw.

De nadruk van Les Nabis op gevoel en emotie onderscheidt hen van de impressionisten, die met name het vluchtige van het licht buitenshuis probeerden te vatten. Het decoratieve had meer belang dan het expressieve. Zij stonden voor het primaat van de kleur en de platheid van het beeld.

Ingevolge een vaak verregaande vereenvoudiging, waarbij telkens realistische beeldfragmenten weggelaten of vervangen werden, door louter individuele kleureninterpretaties, waarbij alleen nog de Idee gemanifesteerd werd, noemden critici deze stijl ook synthetisme. Nabis-kunstenaars als Maurice Denis waren ook aangetrokken door de golvende lijnen van de Franse art nouveau.

De Nabis-schilders wilden reageren tegen het vormvervagende impressionisme en tegen het systematische pointillisme uit het postimpressionisme, door het met lijnen afgebakende naast elkaar plaatsen van strikt afgewogen onvermengde kleurvlakken. Het werd hun cloisonnisme, waarvan Paul Gauguin, Emile Bernard en Paul Sérusier de onbetwiste meesters waren.

De kleurtheorie bracht Paul Sérusier tot uitdrukking in het geschilderde werk Paysage du Bois d'Amour, beter bekend als Talisman. Met een aantal van zijn vrienden ging hij de discussie aan over de kleurtheorieën.

In volgorde van leeftijd gerangschikt, met hun bijnamen:

# data[].attributes.attachment_link.description
Les Nabis ( de profeten) is een groep van postimpressionistische Franse kunstschilders in Parijs en Bretagne in het laatste decennium van de 19e eeuw. Naabi is een Hebreeuws / Arabisch woord dat staat voor profeet; een verwante term is het Hebreeuwse nebiim ( intellectueel).

# data[].attributes.body
#HilmaAfKlint#Mystic#Theosophy#AbstractArt

# data[].attributes.body
#SusHuellas#Bachata

# data[].attributes.body
#Pluton

# data[].attributes.body
x space x

# data[].attributes.body
found on pinterest

# data[].attributes.body
x space x

# data[].attributes.body
Painting from last semester

# data[].attributes.body
#Cosmos#Universe#Spirituality

# data[].attributes.body
#SamGilliam#ColourFieldPainting

# data[].attributes.body
#JacksonPollock#AbstractArt#AbstractExpressionism

# data[].attributes.body
#WassilyKandinsky#BluePainting#1924

# data[].attributes.body
Wassily Kandinsky, Several Circles.

# data[].attributes.body
#DjKingKembe#SintMaarten

# data[].attributes.attachment_link.title
Dj King Kembe Sint Maarten Carnival Tabanca SOCA 2022 MIX ( SMALL ISLAND MIX )