# data[].attributes.headline
Σπίτια από την παλαιά 

# data[].attributes.body
Σπίτια από την παλαιά Αυλίδα!

# data[].attributes.attachment_caption
Λάμπα πετρελαίου 

# data[].attributes.headline
Αυτό είναι μια παραδοσ

# data[].attributes.body
Αυτό είναι μια παραδοσιακή λάμπα πετρελαίου / λάμπα κηροζίνης, γνωστή και ως «λαδοφάναρο»

Η γυάλινη καμινάδα ψηλά, που προστατεύει τη φλόγα.

Ο μεταλλικός μηχανισμός στο κέντρο, όπου βρίσκεται το φυτίλι.

Η κεραμική/πορσελάνινη βάση με διακοσμητικά λουλούδια, που λειτουργεί ως δοχείο καυσίμου.

Συνήθως λειτουργεί με κηροζίνη ή παραφινέλαιο: το φυτίλι απορροφά το καύσιμο και ανάβει στην κορυφή. Ήταν πολύ συνηθισμένες πριν διαδοθεί ο ηλεκτρισμός, αλλά σήμερα χρησιμοποιούνται κυρίως ως διακοσμητικά ή για ατμοσφαιρικό φωτισμό.

# data[].attributes.headline
Το ταγάρι είναι παραδο

# data[].attributes.body
Το ταγάρι είναι παραδοσιακή υφαντή τσάντα ώμου, συνήθως από μαλλί ή βαμβάκι, με πολύχρωμα σχέδια και μακρύ λουρί για να φοριέται χιαστί ή στον ώμο.

Τα ταγάρια δεν ήταν διακοσμητικά — ήταν εργαλεία καθημερινότητας. Συνήθως έβαζαν μέσα:

🍞 Φαγητό (ψωμί, τυρί, ελιές) για τη δουλειά στο χωράφι ή στο βουνό

🥤 Νερό ή κρασί (σε μικρά δοχεία)

🧀 Προϊόντα που παρήγαγαν (τυριά, καρπούς κ.λπ.)

🔪 Μικροεργαλεία (μαχαίρι, σύνεργα)

📿 Προσωπικά αντικείμενα

Οι βοσκοί τα είχαν σχεδόν πάντα μαζί τους, γιατί ήταν εύκολα στη μεταφορά και ανθεκτικά.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ο Φάρος της Αυλίδας

# data[].attributes.attachment_link.metadata.title
Ο Φάρος της Αυλίδας

# data[].attributes.attachment_caption
 εξωτερική γούρνα / νεροχύτης από τσιμέντο 

# data[].attributes.headline
Παλιότερα το χρησιμοπο

# data[].attributes.body
Παλιότερα το χρησιμοποιούσαν για:

πλύσιμο ρούχων στο χέρι

πλύσιμο σκευών

καθάρισμα λαχανικών

γενικές “βαριές” δουλειές αυλής

Λεγόταν και σκάφη αλλιώς ειδικά στην καθημερινή ομιλία .

# data[].attributes.attachment_caption
Ταβάς φούρνου 

# data[].attributes.headline
Αυτό είναι ένα παραδοσ

# data[].attributes.body
Αυτό είναι ένα παραδοσιακό μπακιρένιο σκεύος μαγειρικής — κάτι ανάμεσα σε ρηχή κατσαρόλα και τηγάνι με καπάκι.

Χρησιμοποιούνταν παλιά για φαγητά που θέλουν σιγανό ψήσιμο, όπως:

γιαχνί

κοκκινιστά

αυγά με σάλτσα

ή ακόμα και στον φούρνο

Ο χαλκός (μπακίρι) κρατάει και μοιράζει πολύ καλά τη θερμότητα, γι’ αυτό ήταν πολύ διαδεδομένο.

# data[].attributes.headline
Η εκκλησία του χωριού 

# data[].attributes.body
Η εκκλησία του χωριού μας.

# data[].attributes.headline
 Το ντουγενή

# data[].attributes.body
Το ντουγενή ήταν ένα βαρύ ξύλινο εργαλείο (σαν πλατιά σανίδα), στο κάτω μέρος του οποίου υπήρχαν ενσωματωμένες πέτρες ή μεταλλικά κομμάτια. Το έσερναν συνήθως ζώα (όπως βόδια ή άλογα) πάνω στα απλωμένα δεμάτια (π.χ. φακές, ρεβύθια, κουκιά) στο αλώνι.

👉 Ο σκοπός του ήταν:

να σπάει τα φυτά

να διαχωρίζει τους σπόρους από τα άχυρα (αλώνισμα)

# data[].attributes.headline
«Παλαιό χάλκινο καζάνι

# data[].attributes.body
«Παλαιό χάλκινο καζάνι βρασμού μούστου, παραδοσιακής κατασκευής.»

# data[].attributes.attachment_caption
1.ΠΙΝΑΚΩΤΗ.  Η πινακωτή είναι ένα μεγάλο ξύλινο σκεύος (σαν ρηχή ξύλινη “λεκάνη” ή γούρνα).Χρησιμοποιούνταν παλιά για να ζυμώνουν το ψωμί, να ξεκουράζεται η ζύμη και να την κρατούν ζεστή και σκεπασμένη μέχρι να φουσκώσει. Είναι δηλαδή το “παλιό ταψί ζυμώματος” των σπιτιών πριν υπάρξουν οι σύγχρονες λεκάνες.                                                 2.ΦΤΥΑΡΙ ΨΗΣΙΜΑΤΟΣ. Το φτυάρι ψησίματος (ή “φτυάρι φούρνου”) είναι ένα μεγάλο, συνήθως ξύλινο εργαλείο με μακριά λαβή. Χρησιμοποιείται για να βάζουν το ψωμί μέσα στον ξυλόφουρνο και να το βγάζουν όταν έχει ψηθεί.                                                                        3.ΔΡΕΠΑΝΙ.  Το δρεπάνι είναι ένα καμπυλωτό μεταλλικό εργαλείο με ξύλινη λαβή. Χρησιμοποιούνταν για το θέρισμα των σιτηρών (σιτάρι, κριθάρι κλπ) και το κόψιμο των χόρτων ή των στάχυων με το χέρι. Ήταν το βασικό “μαχαίρι του θερισμού” πριν τα μηχανήματα.       4.ΓΚΛΙΤΣΑ. Η γκλίτσα είναι το μακρύ ξύλινο ραβδί των βοσκών (τσοπάνηδων). Χρησιμοποιούνταν για να  τα ζώα (πρόβατα, κατσίκες), να στηρίζονται στο περπάτημα και συχνά ήταν και σύμβολο “κύρους” του βοσκού. Συνήθως είχε στην άκρη ένα κυρτό μέρος σαν γάντζο.        5.ΚΟΦΙΝΙ/ΚΑΛΑΘΟΥΝΑ.  Αυτά τα μεγάλα καλάθια χρησιμοποιούνταν κυρίως για συγκομιδή φρούτων (σταφύλια, σύκα, πορτοκάλια), μάζεμα ελιάς, μεταφορά προϊόντων από το χωράφι. Μερικές φορές και για μεταφορά τροφίμων ή ψωμιού

# data[].attributes.headline
Η παρέλαση που γινόταν

# data[].attributes.body
Η παρέλαση που γινόταν γύρω απο την πλατεία. Η φωτογραφία είναι απο παρέλαση 28ης Οκτωβρίου 1990.

# data[].attributes.headline
Το σημείο που βρίσκετα

# data[].attributes.body
Το σημείο που βρίσκεται το ηρώο και το κτίριο της κοινότητας όπως ήταν.

# data[].attributes.headline
Η πλατεία του χωριού ό

# data[].attributes.body
Η πλατεία του χωριού όπως ήταν και το παλιό κρεοπωλέιο του Μιχάλη Βάθη (Μπαλάλη).

# data[].attributes.body
Γεραλί  ή Φάρος Αυλίδας

Η λαϊκή παράδοση συνδέει το όνομα Γεραλί με έναν Γέρο Αλή (Γερο-Αλή), έναν Οθωμανό που σύμφωνα με τις αφηγήσεις των γηραιότερων  κατοικούσε στην περιοχή κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας.

Το 1880, η Γαλλική Εταιρεία Φάρων έχτισε στην άκρη του οικισμού έναν πέτρινο τετράγωνο πύργο ύψους 9 μέτρων. Ο φάρος αυτός ήταν στρατηγικής σημασίας, καθώς σηματοδοτούσε τη νότια είσοδο του στενού του Ευρίπου. Το χωριό αναφερόταν επίσημα ως Γεραλί (ή Γεραλίον) από το 1835. Η μετονομασία του σε Φάρος έγινε το 1955  λόγω της επιβολής του φάρου ως το πιο αναγνωρίσιμο τοπόσημο της περιοχής.

Σήμερα: Ο Φάρος Αυλίδας υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Χαλκιδέων. Παρά τη σύγχρονη ανάπτυξη ως παραθεριστικό θέρετρο, πολλοί παλιοί κάτοικοι χρησιμοποιούν ακόμα το όνομα Γεραλί στις μεταξύ τους συζητήσεις, διατηρώντας ζωντανή την ανάμνηση του παλιού οικισμού.

# data[].attributes.headline
Στην περιοχή του Φάρου

# data[].attributes.body
Στην περιοχή του Φάρου Αυλίδας και στις γύρω περιοχές της Αυλίδας, βρίσκονται μερικά από τα πιο γνωστά οινοποιεία της Εύβοιας και της Βοιωτίας, με μεγάλη παράδοση κυρίως στην ποικιλία Σαββατιανό.

Κορυφαία Οινοποιεία στον Φάρο Αυλίδας

Οινοποιείο Παλιάτσας (Paliatsas Winery): Μια οικογενειακή επιχείρηση που λειτουργεί από το 1988. Παράγει εκλεκτούς οίνους όπως το ροζέ "Παυσίλυπος" και το λευκό "Wild Rose".

Οινοποιία Μαλαματίνα: Το ιστορικό πρώτο οινοποιείο της οικογένειας Μαλαματίνα ιδρύθηκε στον Φάρο Αυλίδας, αξιοποιώντας την τοπική παραγωγή Σαββατιανού για τη δημιουργία της διάσημης ρετσίνας.

Οινοποιία Σαμπάνη: Εδρεύει επίσης στον Φάρο και προσφέρει αξιόλογες επιλογές τοπικών οίνων.

# data[].attributes.body
Ο Φάρος της Αυλίδας είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά ιστορικά μνημεία της περιοχής, καθώς στέκει στην είσοδο του Νότιου Ευβοϊκού, προσφέροντας μια όμορφη εικόνα δίπλα στη θάλασσα.

Ιστορία του Φάρου

Έτος ίδρυσης: Πρωτολειτούργησε το 1880, κατασκευασμένος από τη Γαλλική Εταιρεία Φάρων.

Αρχιτεκτονική: Αποτελείται από έναν λιθόκτιστο τετράγωνο πύργο ύψους 7 μέτρων, ενώ στο ισόγειο υπάρχει η κατοικία των φαροφυλάκων.

Πολεμική περίοδος: Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ο φάρος παρέμεινε σβηστός, όπως και το μεγαλύτερο μέρος του φαρικού δικτύου, και επαναλειτούργησε αργότερα στο πλαίσιο της ανασυγκρότησης.

Σημασία: Σηματοδοτεί τη νότια είσοδο του πορθμού του Ευρίπου και αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ναυτικής ιστορίας της Χαλκίδας.

# data[].attributes.headline
Αρβανίτικες Γκ

# data[].attributes.body
Αρβανίτικες Γκόγκλιες ή Τζόλια

Πρόκειται για ένα ζυμαρικό κυρίως της αρβανίτικης κουζίνας που ακολουθεί τη γενικότερη φιλοσοφία της αγροτικής μαγειρικής: υλικά λίγα και εκλεκτά, απλά, της τοπικής και οικογενειακής παραγωγής, για πιάτα χορταστικά, ικανά να θρέψουν πολυμελείς αγροτικές οικογένειες. Είναι αυστηρά χειροποίητες και σερβίρονται με τον πατροπαράδοτο τρόπο: με μπόλικο καυτό πρόβειο βούτυρο ή λάδι και μια βροχή ξερής μυζήθρας.

Το ζυμάρι

Αλεύρι για όλες τις χρήσεις και νερό. Αυτά είναι τα μόνα υλικά για το ζυμάρι της γκόγκλιας, μαζί με λίγο αλάτι, για τη γεύση. Το πρώτο βήμα είναι το ζύμωμα του αλευριού με το νερό. Για τη συνταγή που μας ετοίμασε η γιαγιά Βαγγελιώ χρησιμοποίησε περίπου μισό κιλό αλεύρι για όλες τις χρήσεις και λίγο αλάτι, προσθέτοντας σιγά σιγά το ανάλογο νερό, «όσο πάρει», όπως λένε οι γυναίκες που ζυμώνουν -εδώ χρησιμοποιήθηκε περίπου 1 νεροπότηρο νερό σε θερμοκρασία δωματίου, που προστέθηκε σταδιακά. Τα ανακατεύουμε με το χέρι μέχρι να ενωθούν. Έπειτα ζυμώνουμε για περίπου ένα δεκάλεπτο, μέχρι να φτιάξουμε μια ζύμη εύπλαστη, λεία, που να ξεκολλάει από τα τοιχώματα του μπολ. Την αφήνουμε για λίγο  να «ξεκουραστεί» και τη φέρνουμε σε αλευρωμένη επιφάνεια.

Την κόβουμε σε ίσα κομμάτια και πλάθουμε το καθένα σε μακρύ κορδόνι με πάχος όσο το δάχτυλό μας. Με κοφτερό ίσιο μαχαίρι κόβουμε το κορδόνι σε μικρά κομματάκια, τα οποία πασπαλίζουμε με αλεύρι για να μην ξεραθούν.

Πώς φτιάχνουμε τις γκόγκλιες

Πασπαλίζουμε με αλεύρι ένα μεγάλο ταψί, εκεί ρίχνουμε τις γκόγκλιες που ετοιμάζουμε, μέχρι να τις μαγειρέψουμε. Παίρνουμε ένα κομματάκι ζυμάρι και με το δάχτυλό μας το πιέζουμε στο κέντρο του, προς το μέρος μας.

Το βράσιμο

Βάζουμε να βράζει μπόλικο αλατισμένο νερό σε μεγάλη κατσαρόλα και, όταν κοχλάσει, ρίχνουμε μία καλή δόση γκόγκλιες. Αφήνουμε να βράσουν για περίπου 10 λεπτά. Όταν οι γκόγκλιες ανέβουν στην επιφάνεια του νερού είναι έτοιμες. Τις στραγγίζουμε, ρίχνουμε κάθε δόση σε φαρδύ ταψί και σκεπάζουμε, μέχρι να ετοιμάσουμε την επόμενη δόση.

Αν κολλήσουν οι γκόκλιες δεν ανησυχούμε, μόλις πέσει, στη συνέχεια, το καυτό βούτυρο πάνω τους, θα γυαλίσουν και θα ξεχωρίσουν πάλι.

Σερβίρισμα

Μόλις τελειώσουμε με το βράσιμο των ζυμαρικών, ζεσταίνουμε σε μικρό κατσαρολάκι λίγο βούτυρο ή λάδι μέχρι να σιγοκάψει, Μόλις λοιπόν βράσουν οι γκόγκλιες, τις μοιράζουμε σε πιάτα, στα οποία έχουμε ρίξει μπόλικη ξερή μυζήθρα, τις περιχύνουμε με το καυτό λάδι και σερβίρουμε.

# data[].attributes.headline
Το παλιό σίδερο της νο

# data[].attributes.body
Το παλιό σίδερο της νοικοκυράς χρησιμοποιούνταν παλιά για το σιδέρωμα των ρούχων. Δεν λειτουργούσε με ρεύμα, αλλά ζεσταινόταν με κάρβουνα. Ήταν βαρύ και δύσχρηστο σε σχέση με τα σημερινά ηλεκτρικά σίδερα, αλλά ήταν πολύ χρήσιμο για την καθημερινή ζωή των ανθρώπων.

# data[].attributes.body
Το δρεπάνι: Με αυτό θέριζαν τα σιτηρά, όπως το σιτάρι και το κριθάρι.

# data[].attributes.headline
Η γεωργία ήταν βασικό 

# data[].attributes.body
Η γεωργία ήταν βασικό μέσο επιβίωσης και απαιτούσε πολύ κόπο και χρόνο.

Το αλέτρι: Χρησιμοποιούνταν για το όργωμα της γης. Το έσερναν ζώα, όπως βόδια, άλογα ή γαϊδούρια.

# data[].attributes.body
Φάρος Αυλίδας – το παλιό χωριό

Ο Φάρος Αυλίδας δεν είναι μόνο το χωριό όπως το βλέπουμε σήμερα. Είναι ένας τόπος με μνήμες, ιστορίες και εικόνες από παλιά, που έχουν περάσει από γενιά σε γενιά.

Στα παλιά χρόνια, το χωριό ήταν συγκεντρωμένο γύρω από έναν μεγάλο λάκκο, που βρισκόταν περίπου στο κέντρο του σημερινού Φάρου. Εκεί ήταν η καρδιά του παλιού χωριού. Εκεί ζούσαν οι πρώτες οικογένειες, εκεί μεγάλωσαν άνθρωποι, εκεί άρχισε να χτίζεται σιγά σιγά η ζωή του τόπου μας.

Ο παλιός Φάρος είχε άλλη μορφή. Τα σπίτια ήταν πιο λίγα, οι άνθρωποι ζούσαν πιο απλά και πιο κοντά ο ένας στον άλλον. Η καθημερινότητα είχε χωράφια, ζώα, αμπέλια, ελιές, δουλειά, κόπο, αλλά και γειτονιά, συγγένεια και δεσμούς.

Αυτός ο λάκκος δεν ήταν απλώς ένα σημείο του χωριού. Ήταν ένα κομμάτι της παλιάς του ταυτότητας. Ένα σημάδι μιας εποχής που μπορεί να άλλαξε, αλλά δεν πρέπει να ξεχαστεί.

Ο σημερινός Φάρος μεγάλωσε, άλλαξε και προχώρησε. Όμως κάτω από το σήμερα υπάρχει πάντα το χθες. Υπάρχει το παλιό χωριό, οι άνθρωποί του, οι ιστορίες του και οι ρίζες μας.

Γιατί ένας τόπος δεν είναι μόνο οι δρόμοι και τα σπίτια του. Είναι όσα έζησαν οι άνθρωποι πριν από εμάς και όσα αξίζει να θυμόμαστε.

# data[].attributes.attachment_caption
Χριστουγεννιάτικο γλυκό 

# data[].attributes.headline
Ντρινταστέδες (Στριφτά

# data[].attributes.body
Ντρινταστέδες (Στριφτά/ Δίπλες)

Υλικά

1 κιλό αλεύρι σκληρό

1 ποτηράκι ελαιόλαδο

1 ποτήρι νερό

χυμό από 1/2 λεμόνι

λίγο αλάτι

Για το σιρόπι:1 κιλό μέλι,2 ποτήρια ζάχαρη,3 ποτήρια νερό

Εκτέλεση

Σε λεκάνη ζυμώνουμε όλα τα υλικά μαζί μέχρι να σχηματιστεί μία ομοιόμορφη ζύμη.Ανοίγουμε φύλλα μέτρια σε μέγεθος και πάχος και τα κόβουμε σε λωρίδες πλάτους περίπου 3 πόντων και μήκους 8-10 πόντων και τις τυλίγουμε σαν φιόγκους.Σε κατσαρολάκι ετοιμάζουμε το σιρόπι βράζοντας τα υλικά για μερικά λεπτά.Τηγανίζουμε τις δίπλες σε καυτό καλαμποκέλαιο να πάρουν χρυσό χρώμα και τις βουτάμε στη συνέχεια στο καυτό σιρόπι.Τέλος,αν θέλουμε,τις ραντίζουμε με καρυδόψιχα.

ετυμολογία της λέξης.

Παράγεται από το ρήμα ντρέδ που σημαίνει στρίβω,πλέκω,περιπλέκω.Από δω και το γνωστό ρηματικό επίθετο ιντρέδουρ=πλεκτός,στριφτός.Το θηλυκό είναι εντρέδουρα.Πολύ συχνά συναντάμε σε αρβανίτικα τραγούδια τον χαρακτηρισμό κοτσίδε εντρέδουρα,δηλ. πλεγμένη κοτσίδα.Η κοτσίδα ήταν περίπου σήμα κατατεθέν για την αρβανίτισσα,ειδικά για την νεαρή ανύπαντρη.

Το ντρέδ δεν είναι παρά το ρήμα της αρχαίας εντρέπω.Σήμαινε στρέφω,στρέφω τα νώτα,αλλοιώνω,τροποποιώ.

# data[].attributes.headline
Παραδοσιακή πίτα 

# data[].attributes.body
Παραδοσιακή πίτα

# data[].attributes.headline
ΦΑΡΟΣ ΑΥΛΙΔΑΣ

# data[].attributes.body
ΦΑΡΟΣ ΑΥΛΙΔΑΣ