# data[].attributes.headline
กลุ่มโรคฝีดาษวานร (กลุ่มที่ 4)

# data[].attributes.subject
กลุ่มโรคฝีดาษวานร (กลุ่มที่ 4)

# data[].attributes.headline
กลุ่มโรคฝีดาษวานร (กลุ่มที่ 1)

# data[].attributes.subject
กลุ่มโรคฝีดาษวานร (กลุ่มที่ 1)

# data[].attributes.body
รายชื่อสมาชิก
1.พัชรพันธ์ วาณิชวศิน 21
2.ภาดา ภูมิสีธนา 28
3.พนธกร แสวงวัฒนาทรัพย์ 19
4.รัชพล แตงสกุล 30
วิธีการป้องกันทั้งหมด 3 ข้อ
ข้อที่1 ไม่นำสัตว์ป่าที่เสี่ยงต่อการติดเชื้อมาเลี้ยง
ออกห่างจากผู้ติดเชื้อ ผู้ที่เสี่ยงต่อการติดเชื้อ หรือสื่งของที่ผู้ป่วยสัมผัส
ถ้าจำเป็นสามารถฉีดวัคซีนได้
ข้อที่2 ถ้าเป็นกลุ่มเสี่ยงก็ต้องกักตัว ล้างมือบ่อยๆ อย่าให้ผู้ใดสัมผัสตัว
ข้อที่3 ไปหาหมอเพื่อเอายาและกักตัวอยู่บ้านจนกว่าจะหาย กินยาตามที่หมอสั่งและล้างมือบ่อยๆ อย่าสัมผัสคนอื่น

# data[].attributes.headline
กลุ่มโรคอัลไซเมอร์ (กลุ่มที่ 2)

# data[].attributes.subject
กลุ่มโรคอัลไซเมอร์ (กลุ่มที่ 2)

# data[].attributes.body
รายชื่อสมาชิก
1.ภคพร เลขที่26
2.เอวา เลขที่36
3.ศรุต เลขที่34
4. พิมพ์พิมุกต์ เลขที่23

การป้องกันระดับที่1

1. รับประทานอาหารให้ครบ 5 หมู่ หลีกเลี่ยงอาหารที่มีไขมันอิ่มตัว และโคเลสเตอรอลสูง

2. รักษาน้ำหนักตัวไม่ให้เกินมาตรฐาน

3. ไม่สูบบุหรี่ และหลีกเลี่ยงการอยู่ในที่ที่มีควันบุหรี่

4. ระมัดระวังการเกิดอุบัติเหตุต่อสมอง การพลัดตก

5. ออกกำลังกายสม่ำเสมอ

การป้องกันระดับ2
1 เฝ้าระวังตนเองอยู่เสมอ หากมีอาการให้ไปพบแพทย์ทันที

การป้องกันระดับที่3
การรักษาโดยไม่ใช้ยา
1.1การดูแลเรื่องกิจวัตรประจำวันและการฝึกทักษะการเข้าสังคม
1.2การดูแลปรับสิ่งแวดล้อมให้เหมาะสม
1.3การฟื้นฟูผู้ป่วยสมองเสื่อมด้านกายภาพ
1.4การดูแลด้านพฤติกรรมและจิตบำบัด
การรักษาด้วยยา
2.1ยาที่ใช้รักษาตามอาการด้านการรู้คิด
2.2ยาที่ใช้รักษาปัญหาพฤติกรรม อารมณ์ และความผิดปกติทางจิต

# data[].attributes.headline
กลุ่มโรคอัลไซเมอร์ (กลุ่มที่ 1)

# data[].attributes.subject
กลุ่มโรคอัลไซเมอร์ (กลุ่มที่ 1)

# data[].attributes.body
รายชื่อสมาชิก
วีมังสา กมลเสถียรรัตน์ ม.1/2เลขที่33
วรนิษฐา เอี่ยมสอาด ม.1/2 เลขที่32
อมลวรรณ อ่ำพิจิตร  35
การป้องกันโรคอัลไซเมอร์ระดับที่1

• รับประทานอาหารให้ครบ 5 หมู่ หลีกเลี่ยงอาหารที่มีไขมันอิ่มตัว และโคเลสเตอรอลสูง

• รักษาน้ำหนักตัวไม่ให้เกินมาตรฐาน

• ไม่สูบบุหรี่ และหลีกเลี่ยงการอยู่ในที่ที่มีควันบุหรี่

• ออกกำลังกายสม่ำเสมอ

• ระมัดระวังการเกิดอุบัติเหตุต่อสมอง การพลัดตกหกล้ม

การรักษาด้วยวิธีนี้มีอยู่หลายรูปแบบ ขึ้นอยู่กับภาวะความรุนแรงของโรคและขีดความสามารถในการเรียนรู้ของผู้ป่วยแต่ละราย โดยมุ่งเน้นให้ผู้ป่วยสามารถใช้ชีวิตประจำวันได้อย่างเหมาะสมตามระยะของโรค ดังนี้

1.1การดูแลเรื่องกิจวัตรประจำวันและการฝึกทักษะการเข้าสังคม

ให้ผู้ป่วยได้ร่วมดูแลเรื่องกิจวัตรประจำวันของตนเองโดยมีผู้ดูแลคอยสนับสนุนและให้ความช่วยเหลือตามขีดความสามารถของผู้ป่วย

สนับสนุนให้ผู้ป่วยทำกิจกรรมที่มีส่วนร่วมในสังคมครอบครัวและสังคมภายนอกตามความเหมาะสม

1.2การดูแลปรับสิ่งแวดล้อมให้เหมาะสม

ลดสิ่งกระตุ้นที่ทำให้อาการแย่ลง เช่น เสียงรบกวน รวมถึงการปรับสภาพที่อยู่อาศัยให้ปลอดภัยง่ายต่อการใช้งาน เช่น ให้พื้นเรียบ ไม่มีของเกะกะทางเดินและแสงสว่างเพียงพอ เพื่อลดการเกิดอุบัติเหตุ

1.3การให้ความรู้กับผู้ดูแลผู้ป่วย

เนื่องจากผู้ป่วยจะเข้าสู่สภาวะที่ต้องพึ่งพา ผู้ดูแลเป็นบุคคลสำคัญที่สุดที่ต้องเข้าใจการดำเนินของโรค และความรู้เกี่ยวการดูแลผู้ป่วยในแต่ละระยะของโรค รวมไปถึงสนับสนุนการดูแลตนเองของผู้ดูแลผู้ป่วย

1.4การฟื้นฟูผู้ป่วยสมองเสื่อมด้านกายภาพ

เนื่องจากผู้ป่วยที่มีอาการสมองเสื่อมอาจมีขีดความสามารถในการใช้อุปกรณ์ต่าง ๆ ได้ลดลง การปรับอุปกรณ์ให้ง่ายต่อการใช้งานหรือปรับกิจกรรมให้เรียบง่ายและปลอดภัย รวมไปถึงการฝึกการกระตุ้นระบบประสาทสัมผัสโดยการบีบ จัด นวด การกระตุ้นกิจกรรมการเคลื่อนไหวจะทำให้ผู้ป่วยได้ฝึกสมรรถภาพทางกายภาพได้ดียิ่งขึ้น

1.5การดูแลด้านพฤติกรรมและจิตบำบัด

ปัญหาเรื่องพฤติกรรมและอารมณ์เป็นความผิดปกติที่พบได้บ่อย อาจต้องใช้การรักษาควบคู่ทั้งการรักษาด้วยยาและพฤติกรรมและจิตบำบัด อาจใช้การให้ความรู้แก่ผู้ดูแลเพื่อให้เข้าใจผู้ป่วยและมีวิธีการดูแลได้อย่างเหมาะสม เช่น การเบี่ยงเบนความสนในผู้ป่วยออกจากเรื่องที่กำลังหงุดหงิดหรือโมโห การเสริมสร้างด้านอารมณ์ด้วยดนตรีบำบัด เป็นต้น

# data[].attributes.headline
กลุ่มโรคฝีดาษวานร (กลุ่มที่ 3)

# data[].attributes.subject
กลุ่มโรคฝีดาษวานร (กลุ่มที่ 3)

# data[].attributes.body
รายชื่อสมาชิก
พิชชาภรณ์ สุมาลีศรีวงศ์  เลขที 22
ปิยะรัตน์ เมฆเมืองทอง  เลขที่ 18
ภัทรานิษฐ์  อธิพันธ์ุจินดา เลขที่ 27

การป้องกันลำดับที่1
(1.)ก่อนเกิดโรค
เกิดจากใวรัสOthopoxvirus อยู่ในกลุ่มเดียวกับ ใวรัสใข้ทรพิษ โดยพบเชื้อในตะกูลลิง และสัตว์ฟันแทะ เช่นหนู กระรอก

(2.)การเกิดโรคแต่ไม่มีอาการ
วิธีการป้องกันไม่ให้ไปติดคนอื่นก็คือ กักตัวอยู่ในห้อง ไม่ไปพบผู้คน เพื่อป้องกันไม่ให้ครอบครัวหรือคนอื่นๆติดได้

(3.)การเกิดโรค และมีอาการ วิเคราะห์การป้องกันแต่ละวิธีให้ถูก
อาการระยะแรกเริ่มด้วยมีไข้ ปวดศีรษะ ปวดตามร่างกาย อ่อนเพลีย ต่อมน้ำเหลืองโต 1-5 วัน ต่อมามีอาการแสดงทางผิวหนัง เป็นตุ่มเริ่มจากจุดแดง เป็นตุ่มน้ำ ตุ่มหนอง และแห้งแตกออก โดยมักพบบริเวณหน้าแขนขา มากกว่าลำตัวใช้เวลา 2-4 สัปดาห์ ตุ่มที่ผิวหนังถึงจะแห้งหมด และการรักษาคือการรับวักซีน สามารถป้องกันได้85% อาจช่วยป้องกันโรคนี้ได้ หรือทำให้ความรุนแรงลดลงแต่ไม่มีวิธีการรักษาโรคฝีดาษลิงได้ มีเพียงการป้องกันการรับวักซีน การทำให้ดีขึ้น

# data[].attributes.headline
กลุ่มโรคฝีดาษวานร (กลุ่มที่ 2)

# data[].attributes.subject
กลุ่มโรคฝีดาษวานร (กลุ่มที่ 2)

# data[].attributes.body
รายชื่อสมาชิก
1.พีรบูรณ์ สุขท้วม  24
2.แพรวมณีลดา เพชรมุณี  25
3.ด.ช.ลิตา รักติประกร 31

primary prevention
1.ให้ข้อมูลเกี่ยวกับโรคฝีดาษลิงแก่ประชาชน
2.เฝ้าระวังสัตว์ที่อยู่ตามธรรมชาติไม่ให้เข้ามาอยู่ในพื้นที่ของมนุษย์
3.เริ่มนำเข้าวัคซีนและฉีดวัคซีนให้ประชาชน

secondary prevention
1.กักตัวผู้ป่วยที่อยู่ใกล้ชิดกับสัตว์ป่าที่ยังไม่ได้รับการตรวจหาเชื้อโรค
2.รัฐบาลหรือหน่วยงานสาธารณสุขเริ่มวิจัยและพัฒนายารักษา
3.กักกันบริเวณสัตว์ที่เป็นพาหะนำโรคอย่างจริงจัง
4.บังคับให้ประชาชนทุกคนต้องฉีดวัคซีนป้องกัน

tertiary prevention
1.คิดค้นและปล่อยยารักษาโรคที่พัฒนาแล้วสู่มือประชาชน
2.ล็อกดาวน์พื้นที่เสี่ยงอย่างเข้มงวด
3.ไปรับยาจากแพทย์และรักษาตนเองจนกว่าจะหาย