# data[].attributes.body
หลายเหตุการณ์ผ่านเข้ามามากมาย จนถึงจุดเสี่ยงตายของชีวิต.. เขาสูญเสียเกือบจะทุกอย่างที่เขารักและหวงแหนที่สุดไปอีกครั้ง เพื่อนพ้องหรือบุคคลที่เปรียบเสมือนครอบครัว พ่อมดที่เขาเคารพสูงที่สุด …รักแรกของเขา…

ตั้งแต่ที่ท้องทะเลแห่งความตายได้ถูกปิดผนึกไปอีกครั้ง ทุกอย่างเหมือนจะกลับไปเหมือนเมื่อหลายพันปีก่อน แตกต่างกันแค่เขาไม่เหลือใครนอกจากพ่อมดที่เขาคอยรับใช้ซึ่งกำลังตกอยู่ในห้วงนิทราที่ไม่ทราบวันที่เขาจะลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ทุกวันหลังจากนั้น เขาก็คอยนั่งเฝ้าท่านพ่อมดของเขาทุกวันไม่เคยขาด

บางครั้งก็ออกไปข้างนอก ไปเยือนร้านอาหารที่คุ้นเคยที่ตอนนี้ไร้ซึ่งเจ้าของตลอดกาล บางครั้งก็ไปเยือนร้านบาร์ร้านแรกที่เขาพบกับบุคคลที่ทำให้เขารู้สึกอยากจะปกป้องใครสักคนนอกจากคนใกล้ตัว บ่อยครั้งที่เขาไปด้วยความหวังว่าจะเจอคนที่เขาคุ้นหน้าคุ้นตา ส่งยิ้มให้เขาเหมือนกับทุกครั้งที่มาถึงที่นี่

แต่นั่นก็เหมือนความเพ้อฝันของตัวเอง มันไม่ทางกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว

# data[].attributes.body
จำไม่ได้แล้วว่าตายมากี่ปี แต่ว่าใครจะไปจำกัน ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากจำได้ด้วยซ้ำว่าตายยังไง ตั้งแต่ลงมาอยู่ที่นี่มันก็ไม่ได้มีเรื่องที่ดีเกิดขึ้นเท่าไหร่ ถึงได้ชื่อว่านรกไงล่ะ

ตอนนี้เราก็อาจจะมีบริษัทที่ถึงจะรับเราเข้าทำงานด้วยคำถามแปลกๆก็ตาม ยอมรับเลยนะว่าที่นี่สนุกกว่าบนโลกมนุษย์อีก เป็นไปได้ก็อยากจะสนุกอีกเยอะๆเลย

แต่ถ้าติดเล่นมากเกินไป บอสต้องไม่ชอบใจแน่ๆ แต่เห็นแบบนี้ผมก็ตั้งใจทำงานนะ! ตั้งใจมากๆเลยด้วย! ตอนที่ได้ทำงานร่วมกับทุกคนน่ะ มันรู้สึกดีมากๆเลยจริงๆนะ

..เหมือนกับเป็นครอบครัวเลย..

พูดถึงครอบครัวก็ต้องมีพ่อแม่ใช่มั้ยล่ะ สำหรับผมแล้วทุกคนเหมือนทั้งพ่อและแม่เลย แค่อาจจะสลับกันไปบ้างบางที ถึงผมจะไม่รู้ว่าต้องทำตัวให้เป็นลูกที่ดียังไงก็เถอะ แต่พอมาดูอีกทีมันก็คงไร้สาระใช่มั้ยล่ะ ครอบครัวอะไรกัน  พวกเราก็แค่คนในบริษัทที่ทำงานร่วมกันนี่

. . . . .

..ครอบครัว.. ถ้าเป็นไปได้ผมก็อยากจะมีจริงๆสักครั้งนะ.. พ่อและแม่ที่รักผมจริงๆน่ะ ... ขอโทษทีฮะ ผมจะกลับไปทำงานต่อแล้ว

# data[].attributes.body
เวลาเปลี่ยน บุคคลก็ย่อมเปลี่ยน ทุกสิ่งทุกอย่างย่อมเปลี่ยนไปตามกาลเวลา สำหรับเธอแล้ว การเปลี่ยนแปลงถือเป็นเรื่องใหญ่ที่สุดที่เธอจะต้องปรับตัวเข้าหามันให้ได้

แม้ว่ามันจะหมายความว่าเธอจะต้องอยู่ตัวคนเดียวก็ตาม

แคเรียร์เปรียบเสมือนพี่เลี้ยงและแม่ในเวลาเดียวกัน เธอเองก็ดูแลโพนี่ทุกตัวเสมือนลูกของเธอเช่นกัน แต่เด็กๆย่อมถึงวันที่โตขึ้น และมีชีวิตเป็นของตัวเอง นี่ก็เป็นชีวิตที่เธอเลือก แต่เธอก็คงจะเป็นพี่เลี้ยงไปตลอดชีวิตไม่ได้

เด็กๆของเธอโตแล้ว การที่พวกเขามีชีวิตเป็นของตัวเอง ก็เท่ากับหน้าที่ของการเป็นแม่ของเธอได้จบลง เด็กเหล่านั้นจะต้องยืนด้วยลำแข้งของตัวเองได้โดยที่เธอรู้สึกหมดห่วง

และสิ่งสุดท้ายที่เธออาจจะสอนให้กับเหล่าเด็กๆของเธอ ก็คือการจากลา

ถูกต้อง ไม่มีสิ่งใดอยู่ตลอดไป เธอไม่รู้หรอกว่าเด็กๆของเธอจะยังคิดยังไงกับเธอ อยากจะอยู่ด้วยหรือเปล่า? อยากจะทานอะไรหรือไม่? กำลังเรียกร้องหาเธออยู่มั้ย? เธอไม่อาจตัดขาดความผูกพันธ์ที่มีต่อเด็กๆเหล่านั้น แต่นั่นคือสิ่งที่เธอจะต้องสอนเด็กๆของเธอ

เธอจะต้องทำให้เด็กๆเหล่านั้นไม่ยึดติดกับเธอ ให้พวกเขามีชีวิตเป็นของตัวเอง เป็นผู้นำหรือผู้ตามที่ดีก็ได้ ขอแค่ใช้ชีวิตโดยไม่ยึดติดกับอะไรมากเกินไปก็เพียงพอแล้ว..

ไม่เช่นนั้น เด็กๆเหล่านั้นจะต้องรู้สึกทุกข์ทรมานใจไปตลอดเฉกเช่นเดียวกับเธอเป็นแน่..

# data[].attributes.body
' ฉันขอโทษ... ฉันขอโทษ.. ฉัน..ขอโทษ.... '

พื้นที่ห้องโล่งกว้างสีขาว มีเพียงข้าวของสำหรับดำรงชีวิตอันน้อยนิดวางอยู่ไม่ห่างกาย เมื่อครู่เหมือนจะเกิดปากเสียงทะเลาะวิวาทครั้งใหญ่สำหรับคนสองคน ไม่ว่าสาเหตุมันจะมาจากอะไร ตอนนี้ได้เหลือเพียงคนเดียวที่นั่งอยู่ในพื้นที่นี้

พึมพำพร่ำบ่นคำขอโทษไม่หยุดปาก น้ำตาไหลอาบแก้มไม่ขาดสาย จิตใจพึงสำนึกว่าเรื่องแย่ๆทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะตนนั้นแสนจะเอาแต่ใจ ถ้าเป็นคนอื่นอาจจะแก้ไขได้ไม่ยาก.. แต่สำหรับเขาแล้ว มันยากเหลือเกิน แทบจะทั้งชีวิตที่เขาใช้ชีวิตด้วยตัวคนเดียวไม่ต้องให้ใครช่วยตัดสินใจหรืออะไร

แต่หลังจากที่มีเขาคนนั้นเข้ามาเกี่ยวพันในชีวิต.. อะไรหลายๆอย่างมันก็เปลี่ยนไปมาก เขาอาจจะไม่ชินกับการที่มีคนเข้ามาหาบ่อยๆในช่วงแรก แต่หลังๆเขารู้สึกยินดีกับการมาเยือนของคนคนนั้นเป็นอย่างมาก

เสียอย่างเดียว.. นิสัยเสียที่เขาแก้ไม่ได้ บ่อยครั้งเขาจะพูดอะไรที่มันขัดกับจิตใจและออกจะดูเอาแต่ใจมากๆ แถมบางทีเขาก็พูดอะไรไม่ดีออกไปอยู่บ่อยๆจนเผลอทะเลาะกันอยู่เรื่อย

นี่ก็คงเป็นอีกครั้งที่เผลอทะเลาะกันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง.. เพียงแค่มันดูรุนแรงกว่าที่ผ่านมาครั้งไหนๆ มันรุนแรงจนเขาแทบจะรู้สึกว่า.. อีกฝ่ายไม่ต้องการที่จะมาเจอเขาแล้วด้วยซ้ำ..

เขาอยากจะกำจัดความขัดแย้งในจิตใจออกไปให้พ้นๆ เมื่อไหร่เขาจะเลิกนิสัยปากเสียได้เสียที เมื่อไหร่เขาจะเลิกทำให้บุคคลคนเดียวที่เขามีในชีวิตต้องรู้สึกแย่ ก็แค่อยากจะอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขเหมือนที่คนอื่นเขามีกัน ทำไมกับเขามันถึงยากขนาดนี้..

' ..ฉัน..ขอโทษจริงๆ.. ขอโทษ.. ขอโทษนะ.. ลูคัส.. '

นี่คงจะเป็นเหตุการณ์ที่เขาจำฝังใจไปตลอดชีวิตและไม่อยากจะให้มันเกิดขึ้นอีก เมื่อใดที่อีกฝ่ายกลับมา เขาจะต้องเป็นฝ่ายที่บอกขอโทษให้ได้ เขาไม่ต้องการที่จะกลับไปอยู่ตัวคนเดียวอีกแล้ว..

ตอนนี้เขาได้แต่หวังให้อีกฝ่ายกลับมา.. เพื่อขอโทษและพูดปรปับความเข้าใจอย่างที่เขาตั้งใจในตอนนี้

แต่ถ้าเกิดว่าไม่ล่ะ..? ถ้าเกิดอีกฝ่ายไม่กลับมาอีกแล้ว..

' . . . . . . . '

เขาไม่น่าคิดอะไรแบบนี้ขึ้นมาได้เลย ถ้าเกิดว่าอีกฝ่ายไม่กลับมา.. เขาจะต้องกลับไปอยู่คนเดียวเหมือนอย่างที่เคยอยู่มากี่ปีก็ไม่อาจนับได้ แต่ว่าบางที..อาจจะสมควรแล้วก็ได้ เรื่องแย่ๆมันเกิดขึ้นเพราะเขา.. หากต้องมีใครสักคนที่จะต้องถูกลงโทษให้ถูกขังอยู่ที่นี่ไปตลอด เขาก็คงเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมกว่าใครเลย..

ความเหงา ความโดดเดี่ยว และความเศร้าโศกทั้งหมด เขาจะขอรับมันไว้เอง..

# data[].attributes.body
ใบไม้จะเริ่มเปลี่ยนสีในทุกๆฤดู สีชมพู สีเขียว สีส้ม และโรยราหายไป.. สีของใบไม้เหล่านั้นก็เปรียบได้กับชีวิตของใครคนหนึ่ง ใครสักคนที่สำคัญมากๆ.. หรือเปล่านะ?

ระยะเวลาหมื่นปีเขาได้ทำอะไรไปบ้างนอกจากอยู่ในที่ของตัวเองที่เดิมๆทุกวันๆ ส่งยิ้มให้เหล่าฟูโซลที่ผ่านไปผ่านมา ดูแลควบคุมอัตราการผลิตวัตถุดิบและการส่งออก วนลูปอยู่นับพันปีจนไม่ได้นับแล้ว..

' ท่านเจ้าบ้าน '

นั่นคือคำที่ทุกคนต่างเรียกเขา ซึ่งเขาก็ไม่แปลกใจนักหรอกที่จะมีแต่คนเรียกเช่นนั้น เพียงแค่บางครั้งเขาก็ไม่ได้อยากจะถูกเรียกด้วยความเคารพนับถือสูงส่งขนาดนั้น แต่ก็ไม่ใช่ว่าอยากจะให้ใครเดินเข้ามาหาเรื่องหรอกนะ

สิ่งเดียวในชีวิตที่เขายังไม่เคยมีโอกาสได้สัมผัสถึงมัน  ก็คือความรักที่เขาและฟูโซลตนใดสักตนจะสามารถมอบให้เขาได้โดยที่เป็นความรักที่ไม่ใช่ความเคารพนับถือ เขาอยากที่จะถูกรักเหมือนกับคนอื่นบ้าง อยากที่จะถูกใครสักคนมองว่าเขาพิเศษกว่าใครไม่ใช่เพราะว่าเขาคือขุนนางระดับสูง

แต่มันคงจะเป็นไปไม่ได้.. ฟูโซลทุกคนต่างให้ความเคารพขุนนางระดับสูงเท่ากันทุกคน รับใช้ด้วยความซื่อสัตย์และภักดี

' ฟูโซลทุกตนรักพวกท่านนะ! '

คำว่ารักของพวกเจ้ามันมาจากสิ่งที่เรียกว่าความเคารพน่ะสิ

' แต่ท่านเป็นถึงขุนนางระดับสูง.. '

แล้วมันทำไมล่ะ..?

' ท ท่านไม่กลัวถูกกล่าวหาว่าลดตัวต่ำไปอยู่กินกับฟูโซลที่ไม่มียศถาอะไรเลยเหรอ?? '

พวกเจ้าก็พูดแบบนี้กันทุกคน.. เพียงเพราะว่าเราเป็นขุนนางระดับสูง พวกเจ้าก็มิอาจรับรักจากเราได้แล้วอย่างนั้นเหรอ? แล้วต้องเป็นฟูโซลระดับไหนถึงจะเหมาะสมล่ะ..?

' ขออภัยเป็นอย่างสูงขอรับ! แต่ข้าไม่ทราบ..และข้าก็ไม่เหมาะสมหรอก! '

. . . . .

.....เกือบทุกๆห้าร้อยปี..เรามักจะพบกับฟูโซลที่เราคิดว่าเราสามารถมอบความรักให้ได้โดยที่เขาจะมอบกลับมาให้ข้าเหมือนกันบ้าง แต่ที่ข้าได้รับมา..กลับเป็นความเคารพและความนับถือ เหมือนกับทุกครั้ง..

ท้ายที่สุดทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกัน ว่าตัวพวกเขาไม่เหมาะสมกับเรา ..ทำไมถึงตัดสินอะไรง่ายขนาดนั้นกัน? ถ้าพวกเจ้ารักเราจริงๆ พวกเจ้าคงไม่ปล่อยให้เราต้องรู้สึกแบบนี้หรอก..

...ถ้าเพื่อนๆได้ยิน เราคงโดนเทศน์แน่ๆเลย.. หมกมุ่นอยู่กับเรื่องที่ไม่เป็นประโยชน์พวกนี้.. อืม... หวังว่าก่อนที่ชีวิตของเราจะจบลง อย่างน้อยเราก็ขอได้พิงไหล่ของคนที่เราต้องการมากที่สุด.. เป็นที่พักพิงในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตหน่อยก็แล้วกันนะ..

# data[].attributes.body
ทำไมถึงทำหน้าเหยเกแบบนั้นล่ะ?

' คงจะเขินใช่มั้ยล่ะ! เพราะฉันออกจะเป็นคู่ที่แสนจะเพอร์เฟคสำหรับนายล่ะสิท่า ฉันไม่แปลกใจหรอกนะ ฮ่าๆๆ! '

มันไม่ใช่แบบนั้นหรอก..

' จะรีบไปไหนล่ะที่รัก?? ไปหาอะไรกินหรือไปบินเล่นกันก่อนเถอะ! '

เขาไม่แค่อยากจะยุ่งกับนาย..

' หวาา จะไม่ไปจริงๆเหรอ? แบบนี้ฉันก็เหงาแย่น่ะสิ '

เขาอยากจะรีบไปให้ไกลจากนายให้เร็วที่สุดแล้ว..

' งั้นเหรอ? ก็ได้ที่รัก แล้วพรุ่งนี้ฉันจะไปหาใหม่นะ! '

เขาทำได้.. ยินดีด้วยนะที่รัก..

.
.
.

' ....เฮ้อ.. '

เป็นความสัมพันธ์ที่บอกได้ยากจริงๆ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาคิดกับฉันยังไง บางครั้งก็เหมือนจะรับความรู้สึกจากฉัน แต่บ่อยครั้งก็.. พูดได้ยากจังนะ หรือเขาจะเป็นแค่พวกปากไม่ตรงกับใจ? ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆก็น่ารักมากๆเลยนะ!

...แต่ฉันก็ไม่รู้อยู่ดี สุดท้ายฉันก็แค่คิดไปเองเหมือนกับที่ผ่านมา เป็นพวกเพ้อเจ้อที่ทำอะไรแล้วก็ไม่สนใจความรู้สึกคนอื่นอยู่เรื่อย บางทีพอถึงจุดหนึ่งที่เขาทนไม่ไหวขึ้นมาจริงๆ.. มันอาจจะเป็นระเบิดลูกใหญ่ที่คาดไม่ถึงเลย

เขาน่ะเป็นคนเดียวที่ฉันรักมากที่สุดเลยนะ ใครก็มาแทนที่เขาไม่ได้หรอก ส่วนที่ว่าชอบอะไรในตัว.. ฉันก็บอกไม่ได้ หมายถึง ฉันไม่รู้น่ะ แต่แค่เห้นหน้ากันครั้งแรกฉันก็รู้ได้เลยว่าเขาเป็นอีกครึ่งของชีวิตฉันเลย

..แต่เขาจะมองฉันแบบเดียวกันหรือเปล่า ครั้งแรกที่เจอกันน่ะ ฉันก็วู่ว่ามมากเกินไป เพิ่งจะเจอหน้ากันไม่ถึงชั่วโมงฉันก็จะขอคบและจะจูบเขาแล้วด้วยซ้ำ อันที่จริง ฉันก็ชิงหอมแก้มเขาไปก่อนแล้วน่ะ

ฉันเองก็อยากจะถูกเขาหอมแก้มกลับบ้างนะ เอ่อ..ไม่ต้องขนาดนั้นหรอก แค่เขาเป็นฝ่ายจับมือฉันก่อนก็เหมือนถูกบอกรักเป็นพันๆรอบแล้ว.. แต่มันยังไม่เคยเกิดขึ้นเลยเนี่ยสิ หรือว่าเขาจะแค่เล่นตามน้ำไปแล้วค่อยหาโอกาสที่จะไม่มีทางได้เจอฉันอีกแล้วก็ไม่กลับมาเลยนะ..?

ความคิดไร้สาระทั้งเพ ไม่มีทางที่สุดที่รักของฉันจะทำแบบนั้นได้ลงหรอก ฉันรู้ว่าอย่างน้อยเขาก็ต้องมีความรู้สึกดีๆให้ฉันบ้างอยู่แล้ว! ฉันมั่นใจสุดๆเลยด้วย!

คอยดูสิ วันพรุ่งนี้เวลาเดิมเขาก็จะกลับมาหาฉัน แล้วก็ทำกิจวัตรประจำวันด้วยกันเหมือนกับทุกๆวัน บินเล่นและหาอะไรกิน หาเพื่อนใหม่ หาที่ใหม่ๆสำรวจ! รอไม่ไหวที่จะถึงพรุ่งนี้แล้ว

' ..อุ่บ... '

. . . . . . . . .

หวา เลอะพื้นไปหมดเลย มันไม่ควรจะออกมาเยอะขนาดนี้นะ ฉันอาจจะตื่นเต้นมากไปแน่ๆเลย เตรียมตัวสำหรับพรุ่งนี้ดีกว่า! ต้องหาดอกไม้สวยๆไปให้เป็นของขวัญด้วย💖

.
.
.

คุณกำลังมองมอนสเตอร์ตัวหนึ่งที่นั่งอยู่บนกิ่งไม้ และพูดคุยด้วยท่าทางหลายบุคลิกกับตุ๊กตามือที่เขาขยับแขนและปากราวกับกำลังเล่นโรงละครหุ่นเชิดกับตัวเอง

ที่คุณต้องมองขึ้นไป เพราะจู่ๆมันก็มีกองน้ำหมึกร่วงลงมาตรงหน้า ภาพแรกที่คุณเห็นคือสีหน้ายิ้มแย้มแต่กลับน่าสยดสยอง เพราะมอนสเตอร์ตัวนั้นทั้งหัวเราะสลับกับร้องไห้อยู่ตลอดเวลาราวกับสิ่งมีชีวิตที่เสียสติไปโดยถาวร

...นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่คุณเห็น...