# data[].attributes.body
A música de Sri Lanka está vinculada á música india, así como á música portuguesa do seu pasado colonial.

Os portugueses trouxeron escravos negros de África os cales introduciron as súas tradicionais músicas, chamadas baila. Outra influencia foi a dos británicos.

Podemos salientar unha tradición teatral musical antiga inspirada no Ramayana hindú e o cristianismo.

Podemos distinguir tres tipos de música típica de Sri Lanka.

# data[].attributes.body
Destaca a influencia do budismo Theravada, a cal dáse en Sri Lanka pola música de percusión Hevesi utilizada nas celebracións.  O kavikara é un conxunto musical dedicado aos rituais budistas, especialmente durante a exhibición de reliquias.

Unha curiosidade disto é a obriga dos cantantes a cantar baixo e cambiar a letra con parvadas ou distorsionar a voz. Esta produción musical é considerada secreta.

# data[].attributes.body
A música popular baséase nas percusións aparendo con motivo das festas, pois está vinculadas aos rituais budistas en particular al pirit, un tipo de exorcismo practicada habitualmente.

A música dramática está relacionada coas formas teatrais enmascaradas de kolam e noorthy.

A modo de curiosidade as Cantigas do Ceilao acompañánse con baladas de guitarra cantadas con motivo da vida.

Podemos atopar música de acompañamento a bailes de Sri Lanka como por exemplo Kandyan, low country, sabaragamuwa, bharata natyam e kafrinha.

# data[].attributes.body
A música criolla, de herdanza portuguesa, é común entre os cafres e burgueses. Existen varias variantes como a baila chorus e wâda baila.

Ademais, a modo de curiosidade, moitos grupos como Los Cabelleros, La Bambas, Los Muchachos, entre outros, tocan calipso inspirado no cantante caribeño Harry Belafonte.

Recentemente xurdiron moitos grupos de pop e R&B como Bathiya e Santhush.

# data[].attributes.body
Hay diferentes tipos: de vento, de corda e de percusión.

De vento:

Kombu

Armonio

Horanâva

Llegó

De corda:

Guitarra

Sitar

Mandolina

Ukelele

Violín

Percusión:

Banco rabana

Tabla

Bongo

Daula

Dholki

Gáta béra ou tambor kandyan

Mano rabana

Panteruva

Talampota

Thammattama

Udakki

Yak béra ou tambor de campo bajo

# data[].attributes.body
Tamén coñecido como críquet é un deporte nacional de bate e pelota onde se sitúan enfrontados dous equipos de 11 xogadores cada un. Resulta moi similar ao béisbol, pois os xogadores batean e realizan carreiras mentres que o equipo contrario o impide. Este deporte lévase a cabo nun campo de herba. Considérase un deporte moi popular no subcontinente indio, así como un dos deportes nacionais do Reino Unido.

Dinámica:
En primeiro lugar, os bateadores forman parellas, un deles sitúase no centro da cancha ou pitch, é dicir, no lugar onde se batea ou striker end, mentres que o outro sitúase no lugar onde se lanza a bola. O xogador situado en posición de stricker debe batear a pelota o máis lexos posible co obxectivo de ganar tempo, desta maneira ambos os dous poderán correr cara o outro extremo antes de que a bola sexa devolta. Se isto ocorre, anótase unha carreira, e dependendo da distancia en que a bola sexa bateada, poden facelo varias veces.

Por outra parte, o equipo que teña cargo do lanzamento da bola, deberá disminuír o número de carreiras do equipo contrario. A bola, é lanzada polo lanzador e debe ser recolectada polo defensa. Seis lanzamentos da pelota forman un over e cando este finaliza, os lanzadores deben permanecer no lado onde estéan nese momento.

O obxectivo principal deste deporte é lograr a maior cantidade de carreiras mentres que o equipo contraria intenta eliminalas.

As principais regras son:

Os bateadores deberán correr cos seus bates nas mans, no caso contrario anularase a carreira.

O boleador non pode dobrar o seu cóbado mentres realiza a acción de boleo.

Cando a pelota é golpeada e sae da cancha, dánse catro carreiras se picou nalgún lugar e seis carreiras se salíu cruzando polo aire.

Un bateador pode ser eliminado cando a pelota golpea as estacas, cando a pelota é atrapada sen tocar o chan.

O equipo que marque maior cantidade de carreiras gana por diferenza de puntos totais.

Debe haber dous árbitros, un en cada extremo.

O apuntador é o encargado de controlar as corridas.

# data[].attributes.body
Tamén coñecido como balonvolea ou simplemente voley. É un deporte onde dous equipos enfróntanse sobre un terreo de xogo liso, separados por unha rede central. O balón pode ser impulsado con golpes limpos, pero non pode ser parado, suxeitado, retido ou acompañado. Cada equipo dispón dun número limitado de toques para devolver o balón cara o campo contrario.

Os obxectivos son os seguintes:

En primeiro lugar, crear un entorno ideal para que a través desta práctica deportiva o alumnado logre evadirse do seu día a día.

En segundo lugar, coñecer e asimilar as normas para a súa correcta práctica.

En terceiro e último lugar, traballar teórica e practicamente os conceptos técnicos e tácticos básicos necesarios para poder practicar esta modalidade deportiva.

As regras son as seguintes:

Os xogadores e xogadoras teñen que evitar que o balón toque o chan dentro e fóra do seu campo. Xa que será punto para o equipo contrario.

Durante o xogo, o balón debe ser golpeado continuamente, non pode ser retido por ningún xogador.

É clave entender que antes de comezar cada set ambos equipos deben dar a orde de rotación. Os xogadores teñen que cambiar as súas posicións a medida que van conseguindo puntos.

Antes de empezar o partido, sortéanse os campos e o saque inicial. Os equipos cambian de campo no inicio de cada un dos sets.

Cada equipo pode solicitar dous tempos de descanso ou tempos mortos de trinta segundos en cada set.  Esta solicitude só a pode facer o adiestrador, en caso de non estar presente pode facela o capitán do equipo.

# data[].attributes.body
Existen informes os cales aseguran que estamos ante o país máis relixioso do mundo. Este, está constituído por unha serie de templos budistas, kovils hindúes, mezquitas e igrexas, as cales conviven pacificamente. Para un srilanqués, pasar por un lugar sagrado é motivo de respecto. Os habitantes deste país son profundamente espirituais, independentemente da relixión que profesen en Sri Lanka.

Existen catro relixións predominantes:

En primeiro lugar, o budismo. Máis do 70% da poboación en Sri Lanka practica o budismo. A gran parte dos edificios, esculturas e templos das cidades antigas de Anuradhapura e Polonnaruwa son principalmente edificacións de influencia budista. Un exemplo moi destacado podería ser o famoso Templo del Diente de Kandy.

A modo de curiosidade, o país conta cun número moi elevado de cursillos de meditación.

En segundo lugar, o hinduísmo. O 12.6% da poboación de Sri Lanka practica o hinduísmo. Fai 2.000 anos da súa práctica pois constan diferentes probas de templos que datan desa época. Destacan tres templos hindúes: Koneswaram en Trincomalee, Nallur Kovil en Yaffna e Neinativu en Yaffna.

En terceiro lugar, o islam. O 9.7% da poboación de Sri Lanka practica o islam. O islam chegou a Sri Lanka a través dos mercaderes árabes do século 7 d.C. é unha pequena comunidade de máis de 2 millóns de persoas os cales divídense en moros, malayos e musulmáns. Destacan unha serie de mezquitas as cales non poden visitarse por dentro, pero merecen verse por fóra e son as seguintes: en Colombo, a mezquita Jami Ul-Alfar; en Galle, a mezquita Meera; e en Kandy, a mezquita Roja.

En cuarto e último lugar, o cristianismo. O 10% da poboación de Sri Lanka son cristiáns. Crese que o cristianismo chegou a Sri Lanka no século I d.C., despois da chegada do apóstolo Tomás. O 83% dos cristiáns son católicos romanos, mentres que o 17% restante formado por protestantes e luteranos. Tres edificios destacados para practicar esta relixión: a Catedral Santa Lucía, a Igrexa Reformada Holandesa e o Santuario de Nuestra Señora de Madhu.

# data[].attributes.body
O rugby é un deporte colectivo no que se enfrontan dous equipos de 15 xogadores na súa modalidade máis extendida.

O seu obxectivo é depositar o balón na zona de puntuación contraria máis veces que o outro equipo.

As fases son: o xogo sen balón ou balón de apoio, o touche e a melé.

En primeiro lugar, o xogo sen balón ou balón de apoio, realízase un placaxe, un elemento básico de defensa. Trátase dunha acción onde a defensa inmoviliza pola cintura ou as pernas ao xogador que lle dá o balón. Este, deberá soltar ou pasar o balón cando esté no chan.

En segundo lugar, o touche, é unha fase básica do xogo, dáse cando un xogador sobrepasa ou toca a liña de banda. Para desputar un touche fai falta, como mínimo, dous xogadores de cada equipo.

En terceiro e último lugar, a melé, é sinalada polo árbitro cando un equipo efectúa un paso a diante. Cada xogador colócase en orde, formando unha dianteira de 8 xogadores en círculo arredor do balón. Cando o balón se introduce, o equipo tenta collelo, rematando a melé cando o balón sae de debaixo dos pés do último xogador.

As regras son as seguintes:

Está prohibido pasar a pelota cara adiante.

Está prohibido caer hacia adiante, pois se considera knock-on.

Se o xogador coa pelota é tackleado, debe soltala no chan, pois do contrario consideraríase penal.

Débense buscar os espazos nos cales pasar na defensa, non podes ir directo a un xogador contrario.