# data[].attributes.body
อยุธยายศล่มแล้ว     ลอยสวรรค์  ลงฤๅ
สิงหาสน์ปรางรัตน์บรร   เจิดหล้า
บุญเพรงพระหากสรรค์   ศาสน์รุ่ง เรืองแฮ
บังอบายเบิกฟ้า            ฝึกฟื้นใจเมือง

ถอดความได้ว่า...กรุงศรีอยุธยาล่มสลายไปแล้ว กลับลอยลงมาจากสวรรค์อีกครั้งหนึ่ง  พระราชอาสน์ พระปรางค์ ประดับประดาด้วยแก้วมณีงามเด่นในโลก เป็นเพราะผลบุญของพระมหากษัตริย์ได้ทรงกระทำไว้แต่เก่าก่อน พระพุทธศาสนาจึงได้เจริญรุ่งเรือง ช่วยปิดทางแห่งความชั่ว เปิดทางสู่ความดี ฟื้นฟูจิตใจราษฎรให้พ้นจากความงมงายในบาปต่างๆ

วิเคราะห์คุณค่า

มีการใช้ปฏิพากษ์  การใช้ถ้อยคำที่มีความหมายตรงกันข้ามหรือ ขัดแย้งกันมากล่าว อย่างกลมกลืนกัน เพื่อเพิ่มความหมายให้มีน้ำหนักมากยิ่งขึ้น เช่น ในบทนี้ใช้คำว่า "ล่ม" กับ "ลอย" และ "บังอบาย" กับ "เบิกฟ้า" เป็นต้น

ครูหนิง

# data[].attributes.body
จากมามาลิ่วล้ำ ลำบาง

บางยี่เรือราพาง พี่พร้อง

เรือแผงช่วยพานาง เมียงม่าน มานา

บาง บ่ รับคำคล้อง คล่าวน้ำตาคลอ

• ถอดคำประพันธ์

ล่องเรือมาตามลำคลองไปเรื่อยๆ จนผ่านตำบลบางยี่เรือ เมื่อจะล่องเรือออก ก็บอกกับบางยี่เรือ ช่วยให้เอาเรือแผงไปรับนางมา ให้นางนั่งอย่างอย่างสบายอยู่หลังม่านของเรือ แต่บางยี่เรือก็ไม่รับคำ จึงต้องนั่งน้ำตาคลอ

• วิเคราะห์คุณค่า

มีการใช้โวหารภาพพจน์ คือ สัลปังคพิสัยโดยบทนี้แสดงถึงความโศกเศร้าเสียใจ ที่พี่คร่ำครวญว่าอยากให้น้องมาด้วยแต่ไม่มีเรือใดรับเลย และบุคลวัต คือ มีการพูดคุยกับเรือแผง ซึ่งเป็นสิ่งไม่มีชีวิต พูดคุยกับเรือโดยบอกว่า ให้พานางมา แต่เรือแผงก็ไม่ได้รับคำขอ

น.ส.ภาวิดา มิตรประทาน เลขที่ 21 ม.4/1

น.ส.วริศรา กิติทัศน์เศรณี เลขที่ 23 ม.4/1

# data[].attributes.body
ถึงตระนาวตระหน่ำซ้ำ สงสาร อรเอย
จรศึกโศกมานาน เนิ่นช้า
เดินดงท่งทางละหาน หิมเวศ
สารสั่งทุกหย่อมหญ้า ย่านน้ำลานาง

ถอดความได้ว่า

เมื่อเดินมาถึงตระนาวศรียิ่งสงสารนาง
เพราะพี่ต้องจากนางไปทำศึกเป็นเวลานาน ขณะเดินทางผ่านท้องทุ่งผืนป่า กวีฝากหญ้าทุก
หย่อมผ่านห้วงน้ำ กวีฝากย่านน้ำทุกย่านช่วยสั่งลานางแทนพี่ด้วย

คุณค่าด้านกลวิธีการแต่ง

เป็นการสัมผัส กวีเล่นเรียงสัมผัสสระและสัมผัสอักษรภายในวรรคและระหว่างวรรค เพิ่มความไพเราะ เช่นสัมผัสสระ หน่ำ-ซ้ำ ดง-ท่ง

สัมผัสอักษร ตระนาว-ตระหน่ำ สง-สาร อร-เอย ศึก-โศก เดิน-ดง ท่ง-ทาง สาร-สั่ง หย่อม-หญ้า สัมผัสระหว่างวรรค ซ้ำ-สง(สาร) นาน-เนิ่น หาน-หิม(เวศ) หญ้า-ย่าน

นางสาวนิภารัตน์ แซ่โง้ว เลขที่20ม.4/1

นางสาวภูริชญา มณีรัตน์เลขที่22 ม.4/1

# data[].attributes.attachment_caption
    พันเนตรภูวนาถตั้ง     ตาระวัง ใดฮา พักตร์สี่แปดโสตฟัง        อื่นอื้อ                      กฤษณนิทรเลอหลัง         นาคหลับ ฤๅพ่อ     สองพิโยคร่ำรื้อ              เทพท้าวทำเมิน

# data[].attributes.body
ถอดบทความได้ว่า... ไม่ว่าจะเป็นพระอินทร์ ผู้มีพันตา ผู้เฝ้าดูระวังโลก

พระพรหมผู้มีสี่หน้าแปดหูที่คอยฟังสรรพเสียงใดๆ หรือจะเป็น

พระนารายณ์ที่บรรทมอยู่หลังนาค เมื่อเราทั้งสองต้องพลัดพลากจากกัน เราสองคร่ำครวญอยู่ซ้ำซากแต่เทพพระองค์ก็ไม่สนใจ

เกร็ดความรู้

พระอินทร์ คือ ผู้ที่มีพันตา และเป็นเทวดาองค์สำคัญของศาสนาพราหมณ์ โดยเป็นประมุขแห่งทวยเทพ และเป็นประธานเทวสภา มีอำนาจหน้าที่ปกครอง ควบคุม ธำรง รักษา และบำรุงสวรรคโลกและมนุษยโลก

พระพรหม คือ เป็นเทพเจ้าแห่งการสร้างสรรค์ ความเมตตา เป็นพระผู้สร้างโลกและให้กำเนิดสิ่งต่าง ๆ ในจักรวาล และให้กำเนิดคัมภีร์พระเวท

พระนารายณ์ เทพเจ้าแห่งการพิทักษ์ปกป้องและรักษา เมื่อใดก็ตามที่โลกตกอยู่ในอันตราย หรือเมื่อความชั่วร้ายคุกคามเอาชนะความดี

ชื่อ นายจันทรวัทน์ วงศ์ไพรกรณ์ เลขที่ 9 ม.4/1

นายภคกรณ์ ศิริโชติภากรณ์ เลขที่ 15 ม.4/1

# data[].attributes.body
ตราบขุนคิริข้น ขาดสลาย แลแม่

รัก บ่ หายตราบหาย หกฟ้า

สุริยจันทรขจาย จากโลก ไปฤา

ไฟแล่นล้างสี่หล้า ห่อนล้างอาลัย

ถอดความ ภูเขาพังทลาย สวรรค์๖ชั้น ดวงจันทร์ ดวงอาทิตย์ จะหายไปในโลก ความรักของพี่นั้นก็ไม่หายไป ถึงไฟมาผลาญ ล้างทวีปทั้ง4 ก็สามารถล้างความอาลัยของพี่ได้

วิเคราะห์คุณค่า เป็นรสวรรณคดีสัลลาปังคพิสัย เนื่องจากแสดงถึงความรักที่จะไม่จางหายไป มีการใช้อติพจน์ในโคลงบทนี้ เนื่องจากการกล่าวเกินจริง เพื่อคุณค่าด้านอารมณ์ และมีการแสดงถึงความเชื่อในด้านวัฒนธรรม เนื่องจากกล่าวถึง4ทวีปในไตรภูมิพระร่วง

เกร็ดความรู้ภายในบท หกฟ้า หมายถึง สวรรค์6ชั้น ซึ่งเรียกว่า”ฉกามาพจร“

สี่หล้า หมายถึง 4ทวีป ได้แก่ชมพูทวีปอยู่ทางทิศใต้ บุรพวิเทหทวีปอยู่ทางทิศตะวันออก อุตตรกุรุทวีปอยู่ทางเหนือ และอมรโคยานทวีปอยู่ทางทิศตะวันตก

น.ส.ณิชนันทน์ ดำเนินกิจ ม.4/1 เลขที่26

น.ส.ณฐมน ศรีสุวรรณ ม.4/1 เลขที่28

# data[].attributes.body
ฝากอุมาสมรเเม่เเล้ ลักษมี เล่านา

ทราบสวยมภูวจักรี เกลือกใกล้

เรียมคิดจบจนตรี โลกล่วง เเล้วเเม่

โฉมฝากใจเเม่ได้ ยิ่งด้วยใครครอง

ถอดความได้ว่า เมื่อคิดจะเอาไปฝากกับพระอุมา ก็กลัวว่าพระอิศวรจะมาเชยชม ถ้าไปฝากกับพระลักษมี ก็กลัวว่าพราะนารายณ์จะมาเเอบมอง จนสุดท้ายคิดได้ว่าฝากไว้กับใจของนางเเหละดีที่สุด

วิเคราะห์คุณค่า

มีการประยุกต์ใช้ภาษาที่สละสลวย มีความไพเราะ เเละเเสดงอารมณ์ความรู้สึกของตัวละครใน บทประพันธ์อย่างชัดเจนผ่านการสื่อถึงความเจ็บปวด เเละความคิดถีง

นายปารเมศ เทพปิยะวงศ์ ม.4/1 เลขที่ 10

นายบดีภัค กีรติพิพัฒน์พงศ ม.4/1 เลขที่3

# data[].attributes.attachment_caption
     เห็นจากจากแจกก้าน      แกมระกำ  ถนัดระกำกรรมจำ               จากช้า      บาปใดที่โททำ                   แทนเท่า        ราแม่จากแต่คาบนี้หน้า       พี่น้องคงถนอม

# data[].attributes.body
ถอดความ:เห็นต้นแตกจากกิ่งก้านสลับกับต้นระกำ ทำให้ชอกช้ำระกำใจว่าเคยเป็นเวรกรรมที่คงเคยทำกันมาทำให้เราต้องจากกันไกล ขอให้ครั้งหน้าเราคงได้อยู่ร่วมกัน

วิเคราะห์คุณค่าได้ว่า:มีการเล่นคำการใช้คำว่า”จาก“กันหลายที่ในบทประพันธ์หนึ่งบทแต่คำว่า“จาก”นั้นมีความหมายต่างกันและมีการใช้คำพ้องเสียงกันคือ”กำ“มีความหมายต่างกันคือ ต้นระกำ ระกำช้ำใจ เวรกรรม

นายภัทรพล นนท์นภาพันธ์ เลขที่ 7 ม.4/1

นายธนัชภูมิ บุญณะ เลขที่14ม.4/1

# data[].attributes.body
ชมแขคิดใช่หน้า นวลนาง
เดือนดำหนิวงกลาง ต่ายแต้ม
พิมพ์พักตร์แม่เพ็ญปราง จักเปรียบ ใดเลย
ขำกว่าแขไขแย้ม ยิ่งยิ้มอัปสร

ถอดความได้ว่า

เป็นการเปรียบเทีนบของหน้านางกับดวงจันทร์ แต่ดวงจันทร์มีรอยตำหนิเป็นรอยกระต่าย แต่ใบหน้าของน้องนางสวยงามไม่มีตำหนิไม่มีสิ่งใดมาเปรียบเทียบ เพราะใบหน้าของน้องงามกว่าดวงจันทร์ ยิ่งมองยิ่งงามกว่านางฟ้า

วิเคราะห์คุณค่า

มีการเล่นคำซ้ำ คำที่มีความหมายเหมือนกันแต่ใช้ในบริบทต่างกัน

มีการใช้สรรพนามคนดี เสาวรดี การเล่าของตัวละคร

มีการใช้ภาพพจน์ อติพจน์ กล่าวถึงสิ่งหนึ่งเปรียบเทียบกับสิ่งที่ดูเกินกว่าความจริง

นาย ภัทรทร เตชะนาทักษิณ ม4/1 เลขที่6

นายกิตติภูมิ หสลคนึง ม.4/1 เลขที่ 13

# data[].attributes.body
บ้านบ่อน้ำบกแห้ง ไป่เห็น

บ่อเนตรคงขังเป็น เลือดไล้

อ้าโฉมแม่เเบเบญ- จลักษณ์ เรียมเอย

มาซับอัสสุชลให้ พี่เเล้วจักลา

ถอดบทความได้ว่า

ถึงตำบลบ้านบ่อ แต่น้ำบนบกนั้นแห้ง แต่ในตาพี่มีน้ำตาขังเป็นสายเลือด ให้แม่โฉมงาม ที่มีความงามทั้ง5 ประการ มาซับน้ำตาให้พี่ แล้วค่อยจากไป

วิเคราะห์คุณค่า

มีการใช้ภาพพจน์อุปลักษณ์ และอติพจน์

มีการใช้รสวรรณคดี สัลลาปังคพิสัย แสดงถึงความโศกเศร้าที่ต้องจากลา

มีการใช้คำที่มีความหมายซ้ำ "อัสสุชล" เดิมทีคำว่าอัสสุ ก็มีความหมายว่า น้ำตา และ ชล ก็มีความหมายว่า น้ำ เหมือนกัน

น.ส.โชษิตา กิรติภัทรนันท์ ชั้น ม.4/1 เลขที่17

น.ส.ณัฐชยา อินทร์คำ ชั้น ม.4/1 เลขที่ 18

# data[].attributes.body
ร่ำรักร่ำเรื่องร้าง แรมนวล นาฎฤา

เสนาะสนั่นดินครวญ ครุ่นฟ้า

สารสั่งพี่กำสรวล แสนเสน่ห์ นุชเอย

ควรแม่ไว้ต่างหน้า พี่พู้นภายหลัง

ถอดคำประพันธ์

พี่พร่ำพูดถึงเรื่องความรัก อาลัยที่ต้องจากน้อง เสียงดังสนั่นจากพื้นแผ่นดินดังถึงฟากฟ้า เป็นข้อความที่พูดถึงความโศกเศร้าของพี่ เหมือนเป็นจดหมายฝากคำพูดจากพี่ถึงน้อง พี่ขอฝากให้น้องไว้ดูต่างหน้าเมื่อไกลห่างกัน

วิเคราะห์คุณค่า

มีการใช้รสวรรณคดีคือสัลลปังคพิสัย เนื่องจากบทนี้แสดงถึงความเศร้าที่พี่จะต้องจากน้องไป

มีการเล่นเสียงพยัญชนะ เช่น ร่ำรักรำเรื่องร้าง แรมนวล นาฏฤา

นางสาวนนทกร แก้วสอนดี ชั้น ม.4/1 เลขที่19

นางสาวญาณิศา สวัสดิภูมิ ชั้น ม.4/1 เลขที่27

# data[].attributes.attachment_caption
    เอียงอกเทออกอ้าง    อวดองค์ อรเอย    เมรุชุบสมุทรดินลง         เลขแต้ม           อากาศจักจารผจง          จารึก พอฤๅ     โฉมแม่หยาดฟ้าแย้ม     อยู่ร้อนฤๅเห็น

# data[].attributes.body
ถอดบทความได้ว่า

ตัวพี่เองอยากเอียงอกเพื่อเทความรู้สึกทั้งหมดที่มีต่อน้องมาอวดให้น้องเห็น แม้จะยกเขาพระสุเมรุมาใช้แทนปากกาชุบกับมหาสมุทรที่เป็นเสมือนน้ำหมึกมาใช้เขียนบนอากาศแทนกระดาษ แต่ก็คงจะอธิบายความรักที่มีต่อน้องไม่พอ น้องพี่คนงามเหมือนนางสวรรค์จะอยู่อย่างไรบ้าง

วิเคราะห์คุณค่า

ใช้โวหารภาพพจน์ : อติพจน์ การกล่าวเกินจริง

ใช้คำว่า เอียงอกเท เพื่อแสดงถึงความรักที่มีอยู่ล้นใจ หรือ การใช้เขาพระสุเมรุเป็นปากกา มหาสมุทรและผืนดินเป็นน้ำหมึก ใช้อากาศวาดเขียนแทนกระดาษ ล้วนแต่เป็นการกล่าวเกินจริงที่อธิบายถึงความรักอันยิ่งใหญ่ที่มีต่อคนรัก

นางสาวสุพิชฌาน์ แจ่มกระจ่าง เลขที่ 25 ม.4/1

นางสาวร่มโพธิ์ทอง ไหว้พรหม เลขที่ 29 ม.4/1

# data[].attributes.attachment_caption
อยุธยายศล่มแล้ว                      ลอยสวรรค์ ลงฤๅ                       สิงหาสน์ปรางค์รัตน์บรร-                เจิดหล้า                                        บุญเพรงพระหากสรรค์               ศาสน์รุ่ง เรืองแฮ                          บังอบายเบิกฟ้า                         ฝึกฟื้นใจเมือง

# data[].attributes.body
ถอดความได้ว่า

กรุงศรีอยุธยาได้ล่มสลายไปแล้ว แต่มีเมืองที่มาแทนที่นั่นคือ กรุงเทพมหานคร เหมือนอยุธยาที่ลอยลงมาจากสวรรค์ พระสิงหาสน์หรือพระที่นั่งประดับไปด้วย แก้วเพชรอัญมณีที่งดงามที่สุดในโลก นั่นเป็นเพราะผลบุญจากพระมหากษัตริย์องค์เก่าที่ได้สะสมมา ทำนุบำรุงพระพุทธศาสนาให้มีความรุ่งเรือง ปิดทางความชั่ว เปิดทางความดี ฟื้นฟูจิตใจชาวเมืองให้พ้นจากความลุ่มหลงในสิ่งไม่ดี

วิเคราะห์คุณค่า

มีการใช้โวหารภาพพจน์คือ อติพจน์ หรือการกล่าวเกินจริง

แสดงถึงความนับถือ เคารพ พระมหากษัตริย์และพระพุทธศาสนาของชาวไทย

นางสาวฐิติวรดา ปลิ่มกมล เลขที่ 24

นางสาวสโรชา นิลฉวี เลขที่30

# data[].attributes.attachment_caption
โบสถ์ระเบียงมรฑปพื้น    ไพหาร     ธรรมาสน์ศาลาลาน         พระแผ้ว    หอไตรระฆังขาน              ภายค่ำ            ไขประทีปโคมแก้ว           ก่ำฟ้าเฟือนจันทร์

# data[].attributes.body
ถอดความได้ว่า…พระอุโบสถ พระระเบียง พระมณฑป พระวิหาร ธรรมาสน์ ศาลา หอไตร ลานวัด ทั้งหมดสะอาด มีเสียงระฆังตีตอนคำ่ เเละมีเเสงจากโคมไฟสวยเเละสว่าง จนทำให้เเสงจากพระจันทร์บนท้องฟ้ามัวหมอง

วิเคราะห์คุณค่า

คุณค่าทางด้านวัฒนธรรมและศาสนา

• กลอนนี้พรรณนาถึงวัดหรือสถานที่ทางศาสนาอย่างชัดเจน เช่น โบสถ์ หอไตร และระฆัง ซึ่งเป็นส่วนสำคัญของวัฒนธรรมไทยที่เกี่ยวข้องกับพุทธศาสนา

คุณค่าทางด้านวรรณศิลป์

• การใช้ภาพพจน์ ในการพรรณนาทำให้ผู้อ่านเห็นภาพชัดเจน เช่น “ก่ำฟ้าเฟือนจันทร์” ซึ่งสื่อถึงบรรยากาศยามค่ำที่ท้องฟ้ามืดมนและดวงจันทร์ไม่สว่างชัดเจน

นายชวนนท์ รุ่งศิริยืนยง เลขที่1 ม.4/1

นายโชติวิทย์ วรรณโก เลขที่2 ม.4/1

# data[].attributes.attachment_caption
    เรืองเรืองไตรรัตน์พ้น               พันแสงรินรสพระธรรมแสดง                  ค่ำเช้า       เจดีย์ระดะแซง                           เสียดยอดยลยิ่งแสงแก้วเก้า      แก่นหล้าหลากสวรรค์

# data[].attributes.body
ถอดความได้ว่า : กล่าวถึงการสรรเสริญพระพุทธศาสนาและความรุ่งเรืองของศาสนา ผู้คนฟังธรรมด้วยความซาบซึ้งใจทุกวัน เจดีย์มากมายสูงเสียดฟ้า ส่องแสงงดงามยิ่งกว่าแก้ว 9 ประการ พระพุทธศาสนาเป็นหลักของโลก

กวีจินตนาการถึงจำนวนเจดีย์มากมายจนยอดเสียดกัน เพื่อสื่อถึงความอุดมสมบูรณ์ของศาสนาในสังคม

วิเคราะห์คุณค่า : รสวรรณคดี เสาวรจนี ชมความรุ่งเรืองของพระพุทธศาสนา มีการใช้อติพจน์ กล่าวเกินจริงตรงส่องแสงงดงามยิ่งกว่าแก้ว 9 ประการ นอกจากนี้ยังมีการใช้พรรณนาโวหารให้เห็นภาพของสมัยนั้น และมีการใช้สัมผัสอักษรในหลายจุด เช่น พ้น-พัน ริน-รส เป็นต้น

นายภคดล ภักคีรี เลขที่ 5 ม.4/1

นายปิยะพัทธ์ จันทร์เพ็ญ เลขที่12 ม.4/1

# data[].attributes.body
โฉมควรจักฝากฟ้า  ฤาดิน ดีฤา

เกรงเทพไท้ธรณินทร์  ลอบกล้ำ

ฝากลมเลื่อนโฉมบิน  บนเล่า นะแม่

ลมจะชายชักช้ำ ชอกเนื้อเรียสงวน

ถอดความได้ว่า...ควรจะฝากนางไว้กับฟากฟ้า

หรือแผ่นดินดี เพราะกลัวเทวดาผู้เป็นใหญ่บนแผ่นดินแอบชม จึงจะฝากให้ลมพัดพานางขึ้นไปบนฟ้าลมกลับพัดทำให้ผิวที่เรียบเนียนมีรอยช้ำ

วิเคราะห์คุณค่า

มีการใช้โวหารภาพพจน์อย่างการใช้อติพจน์โดยเป็นการกล่าวเกินจริงเพื่อให้คุณค่าด้านอารมณ์เป็นสำคัญเช่น "โฉมควรจักฝากฟ้า ฤาดินดรฤา เกรงเทพไท้ธรณินทร์ ลอบกล้ำ" ซึ่งสื่อความหมายออกเเนวว่า นางสวยมากถ้าฝากไว้กับเเผ่นดินกลัวว่าพระเจ้าเเผ่นจะมาเชยชม นอกจากนี้ยังมีการใช้รสวรรณคดีคือเสาวรจนี

นายพัสกวิน เสาวนา เลขที่ 4

นายภูรินทร์ กัลยา เลขที่ 8

# data[].attributes.body
นทีสี่สมุทรม้วย หมดสาย
ติมิงคล์มังกรนาคผาย ผาดส้อน
หยาดเหมพิรุณหาย เหือดโลก แล้งแม่
แรมราคแสนร้อยร้อน ฤเถ้าเรียมทน

ถอดความได้ว่า

น้ำในมหาสมุทรทั้งสี่สาย ได้แก่ ปิตสาคร,ผลิกสาคร,บีรสาคร และนิลสาคร ได้แห้งจนหมด จนปลาติมงคล์ มังกร และนาค ต้องรีบหาที่ซ่อนตัวกัน ฝนที่เปรียบเหมือนทองได้หายไปจากโลกเป็นเวลานานจนแห้งแล้ง แม้ความร้อนนั้นจะร้อนมากก็ตาม แต่ก็ยังไม่ร้อนเท่าความร้อนที่ต้องทรมานกับความทุกข์ของพี่ที่ต้องจากนางอันเป็นที่รัก

วิเคราะห์คุณค่า

มีการใช้ภาษาที่ไพเราะ และการเล่นสัมผัสพยัญชนะและสระ

มีการใช้อธิพจน์ คือการใช้ถ่อัคำเรียบเรียงเนื้อหาที่มีการกล่าวเกินความเป็นจริง หรือแปลกประหลาดไปจากเดิม

นายพีระวัฒน์ ศรีทองคำ ม.4/1 เลขที่11

นายธนธรณ์ ทับบำรุง ม.4/1 เลขที่16