# data[].attributes.body
Perkembangan Bahasa Melayu merangkumi evolusi bahasa dari zaman prasejarah hingga ke era moden. Bahasa Melayu, yang tergolong dalam keluarga bahasa Austronesia, telah berkembang sebagai satu daripada bahasa utama di Asia Tenggara. Bermula dari aksara Pallawa atau Pallava dan Kawi pada zaman purba hingga penggunaan aksara Jawi yang diajarkan dalam prinsip Islam, perkembangan tulisan bahasa Melayu membawa kita melalui proses yang penuh dengan pelbagai warna. Usaha untuk menyempurnakan kekayaan bahasa ini ditunjukkan oleh sistem ejaan seperti Ejaan Za'ba dan Ejaan Rumi Kongres.

Seiring dengan era sebelum kemerdekaan Malaysia pada tahun 1957 yang memandang bahasa ini sebagai aset kebangsaan, Pejabat Karang-Mengarang ditubuhkan dan penekanan diletakkan pada pengajaran bahasa Melayu dalam pendidikan. Bahasa Melayu juga ditetapkan sebagai medium pengajaran utama dalam ASAS 50, yang dianggap sebagai dasar bahasa kebangsaan.

Sejarah bahasa Melayu masih berjalan selepas merdeka, terutamanya melalui peranan Dewan Bahasa dan Pustaka dalam pembangunan sastera dan pengembangan bahasa.

Namun, bahasa Melayu berdepan dengan cabaran baru, terutamanya dalam konteks globalisasi dan teknologi. Sejauh mana bahasa Melayu boleh dijaga dan dipelihara dalam era ini akan menentukan identiti dan keberlanjutan warisan budaya kita.

Dalam perjalanan pendidikan, laporan Barnes, Fenn-Wu, Ordinan Pelajaran dan Penyata Razak mencerminkan perubahan yang banyak dalam pendekatan pengajaran bahasa Melayu. Selain itu, era moden juga menyaksikan kerjasama serantau dan pengantarabangsaan untuk memperkukuh bahasa Melayu sebagai bahasa antarabangsa.

Cabaran dan masa depan bahasa Melayu juga tidak boleh diabaikan. Di peringkat pendidikan, pentadbiran kerajaan, dan dalam dunia digital dan media sosial, bahasa Melayu berhadapan dengan halangan yang berlanjutan dan kesuciannya.

# data[].attributes.body
Pengenalan:

Maktab Perguruan Sultan Iris di Tanjung Malim adalah sebuah syarikat terjemahan yang ditubuhkan pada tahun 1923.

Ditubuhkan sebagai hasil daripada cadangan Zainal Abidin bin Ahmad dan O. Terima kasih.

Abdul Kudus Muhammad, Abdul Rahman Yusuf, Ahmad Murad Nasaruddin dan Yazid Ahmad adalah antara penulis dan penterjemah yang bertanggungjawab.

Pejabat karang-mengarang ini dipindahkan ke Kuala Lumpur dari 1945 hingga 1955 dan ditadbir oleh Jabatan Pelajaran. Akhirnya, pada tahun 1956, ia diserahkan kepada Dewan Bahasa dan Pustaka.

Rancangan:

Menerbitkan buku-buku bagi sekolah Melayu dan menerbitkan bahan-bahan bacaan untuk masyarakat Melayu amnya dalam jangka masa pendek.

Dalam jangka masa panjang pula, organisasi ini diharapkan dapat menerbitkan jurnal begambar dan mengadakan perkhidmatan perpustakaan bergerak ke kampung-kampung.

Tujuan:

Penerbitan ilmiah dalam bahasa Melayu dan Inggeris serta penyebaran sumber rujukan kepada semua lapisan masyarakat.

Memberikan pelajar peluang untuk berkongsi kepakaran mereka dalam bidang masing-masing untuk meningkatkan budaya penulisan dalam masyarakat universiti.

Sumbangan:

Memupuk pemahaman asas tentang karang-mengarang dan bahasa Melayu.

Menerbitkan 85 buku untuk bacaan sekolah dalam rangka kerja "Siri Buku Teks Sekolah."

Antara bidang yang diterbitkan ialah penulisan, ejaan, tatabahasa bahasa Melayu, sejarah, hisab, alam sekitar dan kesihatan.

Sebagai contoh, Pelita Bahasa Melayu, Ilmu Mengarang Melayu, Pelita Mengarang, dan Daftar Ejaan Melayu.

# data[].attributes.body
Cabaran:

Akta Pendidikan dan IPTS 1996 menetapkan bahasa Inggeris sebagai bahasa pengantar. Pada 2003, bahasa Inggeris menjadi bahasa rasmi dalam bidang matematik dan sains.

Penjenamaan bahasa Melayu iaitu masalah identiti antara istilah bahasa Melayu dengan bahasa Malaysia berlaku.

Pengajaran dan pembelajaran bahasa Melayu:

-Kebergantungan penggunaan buku teks oleh guru.

-Kemahiran lisan dan bukan lisan diajar secara berasingan.

-Perbezaan pengetahuan asas murid-murid.

-Jumlah masa pengajaran yang berbeza untuk SK & SJK.

Masa Depan:

Masyarakat Malaysia perlu mengamalkan penggunaan bahasa Melayu dalam kehidupan seharian.

Bahasa Melayu sebagai bahasa pengantar pendidikan memberi kesempatan untuk berkembang dalam bahasa ilmu.

Bahasa Melayu adalah bahasa rasmi iaitu bahasa pendidikan dan kebangsaan.

# data[].attributes.body
Anda dikehendaki menginterpretasikan sejarah perkembangan tulisan dan bahasa Melayu semasa era pramerdeka sehingga pascamerdeka serta cabaran masa depan dalam usaha memartabatkan bahasa Melayu.

Anda hendaklah menginterpretasikan dalam bentuk e-Portfolio secara individu

e-Portfolio hendaklah merangkumi perkara-perkara berikut :

i. Sejarah perkembangan sistem tulisan dalam bahasa Melayu

ii. Pejabat Karang-Mengarang, Pakatan Belajar-Mengajar Pengetahuan Bahasa dan ASAS 50

iii. Bahasa Melayu dalam sistem pendidikan

iv. Bahasa Melayu moden

v. Cabaran dan masa depan bahasa Melayu dalam pendidikan, pentadbiran kerajaan dan kerancuan bahasa di media sosial

# data[].attributes.body
BATU BERSURAT TALANG TUWO (684M), PALEMBANG

# data[].attributes.body
Pengenalan:

Tulisan ini berasal dari Dinasti Pallava yang pernah berkuasa di selatan India antara abad ke-4 sampai abad ke-9 Masihi.

Dinasti Pallava adalah sebuah dinasti yang memeluk aliran Jainisme.

Diasaskan daripada sistem tulisan abad pertama masyarakat India yang bernama Vatteluttu.

Tulisan ini dikenali sebagai Vatteluttu atau "tulisan bulat".

Aksara Pallawa atau Pallava adalah sebuah aksara yang berasal dari India bahagian selatan dengan bahasanya yang bernama bahasa Sanskerta.

Aksara Pallawa menyebar ke Asia Tenggara dan berkembang menjadi aksara tempatan seperti aksara Bali, aksara Kawi, aksara Khmer, aksara Taitham, aksara Lao, aksara Mon, aksara Tailu, aksara Sunda, dan aksara Thai.

Tulisan ini mula bertapak di Pulau Jawa dan digunakan untuk menulis dalam bahasa Sanskrit dan ianya terdiri daripada 46 abjad.

Tulisan ini merupakan sistem tulisan yang paling awal digunakan di kawasan Kepulauan Melayu, yang mana banyak menerima pengaruh daripada Sanskrit.

Ciri-ciri:

Tulisan Pallava terbahagi kepada dua penggunaan simbol huruf iaitu konsonan dan vokal.

Setiap konsonan mempunyai bunyi /a/, yang akan dibunyikan jika tiada tanda vokal diltambahkan.

Setiap konsonan tidak menandakan huruf semata-mata, ia hanya membawa bunyi yang berbeza.

Simbol bagi gabungan bunyi -au, -ai, pa, ya, kka dan nnca diperkenalkan.

# data[].attributes.body
BATU BERSURAT KEDUKAN BUKIT (683M), PALEMBANG

# data[].attributes.body
Tulisan Kawi

Pengenalan:

Aksara Kawi (Bahasa Sanskrit : कवि kavi, "pujangga") yang bermaksud penyair.

Tulisan Kawi atau Aksara Jawa Kuno adalah turunan aksara Brahmi Pallava yang pernah digunakan di wilayah Asia Tenggara.

Aksara ini digunakan untuk menulis bahasa Sanskrit serta bentuk-bentuk kuno bahasa-bahasa Kuno, Sunda dan Melayu.

Digunakan oleh orang Melayu sejak abad ke-8 hingga ke-16.

Tulisan Kawi berkembang daripada tulisan Pallava dari selatan India & digunakan untuk menulis bahasa Sanskrit dan Jawa Kuno.

Perbezaan antara tulisan Kawi dan tulisan Jawi ialah mementingkan suku kata berbanding huruf.

Ciri-ciri:

Setiap hurufnya mewakili atau melambangkan sebutan bunyi sebuah suku kata bervokal lalai /a/ yang dapat diubah dengan penggunaan tanda baca tertentu.

Memiliki sekitar 47 huruf, namun ada segelintir huruf yang bentuk dan penggunaannya kurang dikenal pasti.

Aksara ini ditulis tanpa jarak antara kata-kata lengkap.

Aksara Kawi memiliki bentuk subskrip huruf yang digunakan dalam menulis konsonan.

# data[].attributes.body
Penemuan Batu Bersurat Syeikh Ahmad Majnun (1463 M) di Pengkalan Kempas, Negeri Sembilan

# data[].attributes.body
Pengenalan:

Tulisan Jawi adalah antara tulisan terawal yang pernah ditemui.

Tulisan ini telah berkembang sejak zaman Kerajaan Islam Pasai kemudian disebarkan ke Kerajaan Melaka, Kerajaan Johor dan juga Aceh pada abad ke-17 manakala tulisan Rumi yang paling awal ditemui adalah pada akhir abad ke-19.

Tulisan Jawi merupakan tulisan rasmi bagi Negeri-negeri Melayu Tidak Bersekutu semasa penguasaan British.

Tulisan ini digunakan dalam urusan agama Islam dan adat istiadat Melayu yang kebanyakkannya di Johor, Kedah, Kelantan, Perlis, dan Terengganu.

digunakan sebagai perantara penting dalam semua urusan pentadbiran, adat istiadatdan perdagangan.

Contohnya digunakan dalam perjanjian-perjanjian penting antara pihak-pihak di Raja Melayu dengan pihak-pihak berkuasa Portugis, Belanda dan Inggeris.

Sejarah perkembangan tulisan Jawi:

Tulisan Jawi digunakan secara meluas di negeri-negeri kesultanan Melaka, Johor, Brunei, Sulu, Patani, Acheh dan Ternate seawal abad ke-15.

Pada akhir abad ke 8 H dan muncul satu kuasa iaitu Melaka yang ditegakkan oleh Parameswara yang kemudiannya memeluk agama islam dan menukar namanya kepada Sultan Iskandar Syah pada 812 H.

Di Pulau Jawa Islam mula didakwahkan sejak 803 H oleh seorang pendakwah yang juga seorang wali yang bernama Maulana Malik Ibrahim.

Kedatangan Islam bukan sahaja berupaya mengubah agama dan kepercayaan masyarakat di kepulauan Melayu tetapi juga aspek yang lain seperti budaya yang lain turut berubah.

Di samping pengayaan istilah dengan kemasukan istilah Arab/Parsi - Islam, bahasa Melayu telah menjadi bahasa perantaraan penyampaian Islam di seluruh kepulauan Melayu.

Bagi sistem ejaan pula:

Peringkat pertama

1. Menggunakan tulisan dan sistem ejaan Arab sepenuhnya

2. Hilangkan tanda baris tetapi kekalkan ejaan dan huruf

3. Mewujudkan huruf-huruf saksi

4. Menggunakan huruf saksi pada suku kata pertama dan kedua.

Peringkat kedua:

Berkembang kepada beberapa pedoman dan panduan yang dirangka oleh orang perseorangan atau pertubuhan:

Ejaan P.BM.P.B. Diraja

Ejaan Jawi Za'ba

SIstem Ejaan Dian

Pedoman Ejaan Jawi yang Disempurnakan.

# data[].attributes.body
Batu Bersurat Terengganu (1887)

Ditemui separuh tenggelam selepas banjir surut di tebing Sungai Tersat, Kampung Buluh di Kuala Berang, Hulu Terengganu

# data[].attributes.headline
Tan Sri (Dr.) Zainal Abidin bin Ahmad (16 September 1895 – 23 Oktober 1973), juga dikenali sebagai Za'aba merupakan seorang sasterawan bahasa Melayu.

# data[].attributes.subject
Tan Sri (Dr.) Zainal Abidin bin Ahmad (16 September 1895 – 23 Oktober 1973), juga dikenali sebagai Za'aba merupakan seorang sasterawan bahasa Melayu.

# data[].attributes.body
Pengenalan :

Salah satu sistem ejaan rumi Bahasa Melayu yang pertama ialah Za'ba, yang dibangunkan oleh orang Melayu pada tahun 1933. Ia kemudiannya tersiar dalam Sistem Ejaan Melayu Jawi-Rumi pada tahun 1949.

Terdapat beberapa kelemahan dalam sistem ejaan Wilkinson yang telah digunakan sebelum ini. Untuk meningkatkan sistem ejaan Rumi dalam bahasa Melayu, sistem Za'ba telah digunakan.

Maktab Perguruan Sultan Idris (SITC) bertanggungjawab untuk mencipta sistem ejaan ini.

Sistem ejaan ini juga telah disusun dan diperkemas dalam jangka masa beberapa tahun dan termuat dalam beberapa buah buku pedoman bahasa terbitan Pejabat Karang Mengarang SIT seperti Ilmu Bahasa Melayu Penggal I (1926), Pelita Bahasa Melayu Penggal I (1941) dan Daftar Ejaan Melayu (Jawi-Rumi)(1949).

Ciri-ciri:

Ia tidak menggunakan teori dan kaedah linguistik kerana ia hanya menggambarkan bunyi-bunyi bahasa Melayu melalui huruf-huruf rumi yang terdapat dalam Sistem Ejaan Jawi Bahasa Melayu.

Za'ba tidak menggunakan tanda sirkumfleks atau aksen untuk menandakan grafem vokal yang panjang atau pendek.

Dalam sistem ejaan, partikel "pun" harus digunakan dengan cara yang berbeza, seperti, ada pun dan atau pun.

Setiap perkataan dieja berdasarkan bunyi. Bunyi diftong , dan adalah tiga huruf "bunyi berkait" dalam sistem ejaan ini.

Grafem dan tanda-tanda baru telah digunakan untuk mencukupkannya. Misalnya, dalam rumi <ng>, <ny>, <ch>, <kh>, <sh>, <tha>, <gh>, <dha>, <dz>, dan tanda-tanda seperti <'>, <'> adalah untuk melambangkan bunyi-bunyi yang, dilambangkan oleh huruf-huruf Jawi seperti a'in dan hamzah.

# data[].attributes.body
Za'Ba menulis Daftar Ejaan Melayu (Jawi-Rumi) pada tahun 1938, dan ia dicetak pada tahun 1949.

Daftar ejaan Jawi ini mengandungi penjelasan dan analisis sistem ejaan Jawi yang diberikan oleh Za'Ba.

Tujuannya:

Terdapat ejaan Jawi yang tidak teratur. Beliau menyatakan bahawa walaupun kaedah yang cuba digunakannya ialah "menurut kecenderungan ahli-ahli sekolah semenjak 40 tahun yang lalu serta kecenderungan penulis-penulis Melayu yang lebih ramai," beliau juga menyatakan bahawa "kebiasaan penulis yang ramai" itu juga "ada banyak tentangnya yang berlainan pada lain-lain orang."

Menghidupkan semula "ejaan lama yang telah atau beransur mati" oleh Wilkinson dan Winstedt, serta beberapa penolong Melayunya, adalah satu usaha.

Sesetengah kamus karangan orang Melayu tidak bersetuju tentang penggunaan huruf qauf, kaf, hamzah, ta, dan ta bulat di hujung kalimah dan beberapa huruf lain. Za'ba menggunakan dua puluh "undang-undang", atau hukum, untuk ejaan Jawi perkataan dasar dan dua puluh "undang-undang" untuk perkataan berimbuhan.

Tahap perkembangan Ejaan Jawi:

1. Tahap Pertama:

-Ejaan Jawi yang menggunakan tanda-tanda baris dan syaddah.

2. Tahap Kedua:

-Ejaan Jawi itu mengekalkan ejaan pada tahap pertama tetapi menanggalkan penggunaan tanda.

3. Tahap Ketiga:

-Ejaan Jawi cara Melayu yang menggunakan huruf saksi pada suku kata pertama.

4. Tahap Keempat:

-Pengenalan huruf saksi pada suku kata kedua pula bila terdapat ejaan yang hanya menggunakan huruf saksi pada suku kata pertama itu mengelirukan kerana ejaan yang sama boleh mewakili dua perkataan.

# data[].attributes.body
Pada tahun 1933, Za'ba menyusun sistem ejaan Rumi untuk bahasa Melayu, yang tersiar dalam Daftar Ejaan Melayu Jawi-Rumi pada tahun 1949. Ini dibuat kerana sistem ejaan Wilkinson yang digunakan sebelum ini mempunyai beberapa kelemahan.

Untuk meningkatkan lagi sistem ejaan Rumi dalam bahasa Melayu, sistem ejaan Za'ba telah diperkenalkan.

Membahagikan huruf bahasa Melayu kepada huruf saksi dan benar adalah salah satu pembaharuan dalam ejaan Za'ba. Huruf saksi terdiri daripada enam abjad: a, e, e, i, o, dan u. Selain itu, huruf benar adalah konsonan yang terdiri daripada 21 huruf.

Sistem Ejaan Rumi Za'ba:

Disusun oleh orang melayu pada tahun 1933 dan dihasilkan di SITC (Maktab Perguruan Sultan Idris).

Menjadi sistem ejaan rasmi Malaysia.

Tidak menggunakan teori.

Melambangkan bunyi-bunyi bahasa Melayu melalui huruf-huruf rumi yang digunakan.

Setiap perkataan yang dieja adalah berdasarkan bunyi.

Terdapat kekurangan huruf jawi dan rumi untuk menlambangkan bunyi-bunyi yang terdapat dalam bahasa Melayu.

Contohnya, dalam rumi ng, ny, ch, kh, sh, th,gh, dha, dz, dan tanda-tanda seperti (') adalah untuk melambangkan bunyi-bunyi yang dilambangkan oleh huruf-huruf jawi seperti ع (a'in) dan ء (hamzah).

Dalam sistem ejaan ini juga mempunyai 3 bunyi diftong yang telah diistilahkan sebagai bunyi berkait iaitu bunyi-bunyi (ai), (ao), dan (oi).

Dalam penggunaan paertikel (pun) dalam sistem ejaan ini mestilah dipisahkan. Contohnya, (ada pun) dan (atau pun).

# data[].attributes.body
Pengenalan:

Kongres Bahasa dan Persuratan Melayu Ketiga (KBPM) bersetuju untuk ejaan rumi bahasa Melayu pada tahun 1956.

Apabila lambang fonetik digunakan, sistem ejaan in tidak lagi digunakan.

Sistem Ejaan Kongres ialah sistem ejaan yang digunakan dalam bahasa Melayu.

Lebih kurang 500 orang perwakilan dan pemerhati dari 59 buah badan bahasa dan persuratan Melayu dari seluruh Malaya menghadiri Kongres ketiga KBPM di Johor Bahru dan Singapura pada 16 hingga 21 September 1956.

Empat dasar untuk pengejaan huruf rumi dalam Bahasa Melayu telah digariskan dalam kertas kerja ini.

Sistem Ejaan Kongres:

SISTEM EJAAN ASAS 50:

Vokal kembar (diftong ai, au, oi menjadi ay, aw, oy)

contoh: gulay, gurau, amboy

Konsonan ng dan ny dalam tulisan fonetik

contoh: parang, nyonya, nona

Huruf f, q, v, x dan z boleh digantikan menggambarkan fonem-fonem asing

SISTEM EJAAN PBMUM:

Menolak huruf kembar dan diganti dengan fonem lain

contoh: ch-c, ny, ng, sh-

Ejaan Melayu disatukan dengan ejaan Indonesia

contoh: kerana-karena, kurnia-karunia

EJAAN KONGRES 1956:

Hasil kongres yang diguna pakai ialah :

*ch-c, ng, ny, sh

*aw, ay, oy menggantikan au, ai, oi

# data[].attributes.body
Pengenalan:

Sekarang merupakan penggunaan Sistem Ejaan Rumi Baharu Bahasa Malaysia, yang dilancarkan pada 16 Ogos 1972.

Sistem ini berasal daripada perjanjian dasar penyatuan ejaan Rumi bagi bahasa Melayu dan bahasa Indonesia pada tahun 1967.

Kesepakatan Majlis Bahasa Indonesia-Malaysia antara kerajaan Malaysia dan pemerintah Republik Indonesia membawa kepada pelaksanaan sistem ejaan Rumi pada tahun 1972.

Badan yang ditugaskan menyusun pedoman ejaan Rumi di Malaysia ialah Jawatankuasa ini diletakkan di bawah pengurusan Dewan Bahasa dan Pustaka.

Sistem Ejaan Rumi:

ABJAD

Abjad yang digunakan dalam ejaan bahasa Melayu terdiri daripada huruf-huruf yang disenaraikan di bawah dan sebutan tiap-tiap huruf disertakan di sebelahnya.

HURUF VOKAL

Huruf vokal dalam ejaan bahasa Melayu terdiri daripada a, e, i, o, dan u. Terdapat dua versi huruf e iaitu, e pepet dan e taling.

HURUF DIFTONG

Dalam bahasa Melayu, diftong dilambangkan dengan gabungan dua huruf vokal (ai, au, dan oi) yang dilafazkan sebagai bunyi geluncuran.

HURUF KONSONAN

Huruf konsonan dalam ejaan bahasa Melayu terdiri daripada huruf-huruf b, c, d, f, g, h, j, k, l, m, n, p, q, r, s, t, v, w, x, y, dan z.

GABUNGAN HURUF KONSONAN

Dalam bahasa Melayu, terdapat lima gabungan huruf konsonan, iaitu gh, kh, ng, ny, dan sy yang tiap-tiap satu gabungan itu melambangkan satu bunyi konsonan.

Penulisan unsur serapan:

menyerap unsur daripada pelbagai bahasa lain, sama ada daripada bahasa daerah mahupun bahasa asing. Contohnya bahasa Sanskrit, Tamil, Cina, Arab, Portugis, Belanda, dan Inggeris.

Pertama, bagi unsur asing yang belum sepenuhnya terserap ke dalam bahasa Melayu.

Kedua, bentuk visual kata asing yang pengucapan dan penulisannya sudah terserap ke dalam bahasa Melayu, hendaklah diutamakan.

# data[].attributes.body
Pengenalan:

Dewan Bahasa dan Pustaka (DBP),telah ditubuhkan secara rasminya di Johor Bharu, pada 22 Jun 1956.

DBP pada mulanya berada di bawah pentadbiran Bukit Timbalan, Johor Bahru. Bahasa Melayu menjadi bahasa rasmi negara apabila dbp memulakan semua perancangan dan pengurusannya di pejabat pertama.

Untuk memudahkan urusan pentadbiran, DBP berpindah dari Johor ke Kuala Lumpur pada tahun 1957.

Dengan penubuhan tersebut, DBP telah diberikan kuasa autonomi untuk menggubal dasarnya yang khusus, menyusun program pembinaan dan pengembangan bahasa dan sastera, dan menjalankan kegiatan penerbitan dan perniagaan buku secara kompetitif.

Matlamat:

Membantu usaha percetakan atau penerbitan buku-buku, risalah-risalah dan lain-lain bentuk persuratan dalam bahasa kebangsaan.

Membakukan ejaan dan sebutan serta membentuk istilah-istilah yang sesuai dalam bahasa kebangsaan.

Membina dan memperkaya bahasa dalam semua bidang termasuk sains dan teknologi.

Memajukan bakat kesusteraan terutama dalam bahasa kebangsaan.

Menggalakan penggunaan bahasa kebangsaan supaya ia akan digunakan secara meluas bagi segala ia akan digunakan secara meluas bagi segala maksud mengikut undang-undang yang sedang berkuatkuasa.

Menggalakkan penggunaan bahasa kebangsaan yang betul.

Menjadikan Bahasa Melayu sebagai bahasa komunikasi yang cekap dan berkesan dalam semua bidang.

Sumbangan:

Dewan Bahasa dan Pustaka (DBP) banyak menjalinkan hubungan dengan negara lain seperti:

Forum Kerjasama Penerbitan Serantau(FOKEPS)

-Tujuan memorandum persefahaman antara DBP dan Balai Pustaka ialah untuk memasarkan buku yang diterbitkan di negara anggota untuk pasaran serantau.

Majlis Antarabangsa Bahasa Melayu (MABM)

-menyelaraskan segala aktiviti yang menjurus pembinaan dan pengembangan Bahasa Melayu di peringkat antarabangsa dan menaungi jawatankuasa Bahasa yang ada di pelbagai peringkat Menurut Awang Sariyan (2013), MABM menganjurkan progan pertukaran pelajar dan pelbagai pertandingan yang sekaligus memperkembangkan Bahasa Melayu.

Majlis Sastera Asia Tenggara (MASTERA)

-kumpulan yang terdiri daripada Indonesia, Brunel dan Malaysia untuk merancang dan memantau perkembangan sastera di negara ini. Ia ditubuhkan untuk membina dan mengembangkan sastera dan mengenal pasti karya sastera yang berkualiti tinggi dalam pelbagai genre untuk diterjemahkan ke dalam bahasa negara anggota.

# data[].attributes.body
Pengenalan:

Pakatan Belajar Mengajar Pengetahuan Bahasa (PBMPB) ditubuhkan pada tahun 1888.

Dato' Seri Amar Diraja Abdul Rahman Andak dan Dato' Muhammad Ibrahim Munsyi adalah pengasasnya.

PBMPB ialah kumpulan belajar-mengajar dan penyelidikan tentang pengetahuan dan peraturan bahasa Melayu.

Pada 14 April 1935, Sultan Johor, D.H., menubuhkan PBMPB sebagai Pakatan Bahasa Melayu persuratan Buku Diraja Johor (PBMPBD). Y Ms. Sheikh Abu Bakar.

Tujuan:

Menggalakkan perbincangan bahasa Melayu.

Membina perpustakaan.

Memelihara, menyempurnakan dan mengembangkan bahasa Melayu serta tulisan jawi.

Mengawal perkataan dan ejaan.

Mencipta istilah baharu.

Ceramah dan penyelidikan adalah cara untuk memperoleh pengetahuan.

Peranan:

Antara rancangan Pakatan termasuk menetapkan tulisan Jawi sebagai tulisan rasmi bahasa Melayu, menstandardkan dan menyeragamkan ejaan Jawi, menyusun buku Jalan Bahasa Melayu atau tatabahasa bahasa Melayu, menyusun dan mengatur penokok dan penambah atau imbuhan dalam bahasa Melayu, dan menyusun buku Katan atau kamus Melayu.

Sumbangan:

Menerbitkan karya akademik mengenai bahasa Melayu, nahu Melayu, sejarah dan bidang lain

Menerbitkan majalah seperti Peredar, Buku Peribahasa, dan Jalan Bahasa Melayu.

# data[].attributes.body
Bahasa Melayu digunakan di Sekolah Melayu semasa kerajaan Inggeris.

Di sekolah menengah, bahasa Melayu dan Inggeris diajar.

Bahasa Melayu telah digunakan sebagai bahasa pengantar dan mata pelajaran kursus di maktab perguruan sejak awal 1900-an. Tiga jilid membentuk buku tulisan Za'ba: Ilmu Mengarang Melayu, Daftar Ejaan Melayu.

# data[].attributes.body
Laporan ini ditulis oleh L. Je. Barnes bertanggungjawab untuk latihan sosial di Universiti Oxford.

Tujuannya adalah untuk mengkaji kedudukan orang Melayu dan untuk meningkatkan pendidikan mereka.

Selain itu, laporan ini mencadangkan penubuhan sekolah kebangsaan yang bertutur dalam bahasa Melayu atau bahasa Inggeris.

Tujuan sekolah Melayu ialah untuk membantu orang ramai berkembang ke arah kecemerlangan dari segi pengetahuan dan kemahiran, dan untuk membantu komuniti melayu mencapai kedudukannya dalam perhubungan kaum.

Masyarakat Cina yang menentang pembubaran pendidikan vernakular Cina tidak menyambut baik laporan Barnes.

Akibatnya, jawatankuasa telah ditubuhkan untuk menyusun laporan Fenn-Wu.

# data[].attributes.body
Laporan Fenn-Wu 1951 terbentuk apabila laporan Barnes ditentang hebat oleh orang Cina dan India.

Tokoh yang memimpin pertubuhan jawatankuasa Laporan Fenn-Wu ialah Dr. W. P. Fenn dan Dr. Wu The Yao yang bermula pada tahun 1951.

Tujuannya mengkaji & menilai semula kewajaran Laporan Barnes 1950.

Kedua-dua individu ini mempunyai idea untuk mencipta laporan ini untuk melihat kemungkinan sekolah Cina di Tanah Melayu iaitu modus operandi jawatankuasa ini.

Laporan ini mencadangkan agar usaha merapatkan jurang perbezaan dilakukan dengan menggantikan sistem persekolahan yang berasaskan kaum kepada pendidikan yang tidak bercorak perkauman.

Bahasa Inggeris & bahasa Melayu digunakan sebagai bahasa pengantar manakala bahasa lain sebagai pilihan.

Laporan Fenn-Wu dipertimbangkan bersama-sama dengan Laporan Barnes oleh satu jawatankuasa khas yang ditubuhkan untuk mencari penyelesaian kepada cadangan yang dikemukakan.

# data[].attributes.body
Ordinan Pelajaran 1952 juga dikenali sebagai penyata pelajaran 1952.

Sebuah jawatankuasa yang ditubuhkan oleh kerajaan British di Tanah Melayu/Malaya untuk mengkaji Laporan Barnes (1950) & Fenn-Wu (1951) dikenali sebagai Ordinan Pelajaran 1952.

Laporan Barnes dan Laporan Fenn-Wu dapat ditinjau dengan jelas bahawa kedua-duanya memiliki perbezaan yang sangat ketara tentang dasar Pendidikan Tanah Melayu.

Matlamat untuk berusaha membentuk warganegara yang bersatu di seluruh negara yang terdiri dari berbagai kaum.

membuka dan menubuhkan sekolah kebangsaan dengan dua kategori: sekolah aliran Inggeris dan Bahasa Malaysia menjadi mata pelajaran wajib, dan sekolah aliran Melayu dengan Bahasa Inggeris sebagai mata pelajaran kedua.

Walau bagaimanapun, jika terdapat 15 pelajar atau lebih dalam salah satu darjah, sekolah yang menggunakan bahasa perantaraan Kua-Yu (Cina) atau Tamil boleh ditubuhkan mengikut keperluan bahasa perantaraan masing-masing.

Pelajaran percuma akan disediakan oleh kerajaan selama enam tahun dan diwajibkan kepada semua rakyat berumur enam hingga dua belas tahun. Murid-murid yang tamat sekolah rendah ini akan mempunyai peluang untuk melanjutkan ke sekolah menengah atau vokasional mengikut kemampuan dan kelayakan mereka.

# data[].attributes.body
Diumumkan oleh Tunku Abdul Razak pada April 1956 sebagai dasar untuk pembangunan sistem pendidikan kebangsaan dengan matlamat untuk mewujudkan sistem pelajaran yang sama untuk semua kaum.

Mengesyorkan beberapa perubahan dalam sistem pendidikan & laporan in dikenali sebagai salah satu usaha bagi membentuk persekutuan Tanah Melayu.

Tujuan menjadikan bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan, bahasa pengantar dan bahasa perpaduan.

Perenggan 12 tahun 1956, yang berbunyi, "Menyatukan budak-budak daripada semua bangsa di dalam negeri dengan memakai satu peraturan pelajaran yang melitupi semua bangsa dengan memakai bahasa kebangsaan sebagai bahasa penghantar yang besar, walaupun perkara ini tiada dapat dilaksanakan dengan serta mereta melainkan hendaklah dibuat secara beransur," adalah bukti yang boleh dipetik.

# data[].attributes.body
Pengenalan:

Perkembangan bahasa Melayu di seluruh benua mempunyai kaitan dengan pendidikan bahasa, terutamanya kaedah untuk mengajar bahasa Melayu kepada penutur asing.

Menubuhkan forum kerjasama seperti Majlis Bahasa Brunei Darussalam-inonesia-malaysia (MABBIM), Majlis Sastera Asia Tenggara (MASTERA), Majlis Antarabangsa Bahasa Melayu (MABM) dan Forum Kerjasama Penerbitan Serantau (FOKEPS).

Memperkenalkan kesusasteraan melayu ke peringkat antarabangsa disokong oleh pelbagai institusi seperti Dewan Bahasa Dan Pustaka (DBP) Malaysia dan Brunei, Pusat Bahasa Indonesia melalui seminar, pertemuan, dialog, persidangan penulis, pengucapan puisi dan program satera di luar negara.

Menubuhkan Pusat Pengajian Melayu yang pertama di Leiden, Belanda pada tahun 1876.

Penubuhan Kursi Pengajian Melayu di Eropah.

Menubuhkan Kursi Pengajian Melayu di Universiti. Pengajian Asing Beijing (BFSU), China.

Menubuhkan Kursi Pengajian di Universirti Victoria, Wellington.

Menjalin dan melestarikan merangsangkan minat para pengkaji, persefahaman budaya serta sarjana, pakar dan cendekiawan.

Mengakrabankan kerjasama antara berminat dalam bidang sosiologi, Dunia Melayu dengan rantau Eropah.

# data[].attributes.body
Cabaran:

Perpaduan di Malaysia adalah mencabar kerana pelbagai kaum, budaya, bahasa dan agama masyarakatnya.

Perlembagaan telah membuat peruntukan untuk menyamatarafkan kedudukan bahasa Melayu dan bahasa Inggeris dalam tempoh masa hampir 10 tahun.

Situasi ini akan mengakibatkan kesukaran terhadap usaha memperluas penggunaan bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan dan bahasa rasmi negara.

Bukan kerana bahasa itu sendiri atau cara ia digunakan, tetapi kerana sesetengah orang tidak mahir menggunakannya.

Selain itu, terdapat beberapa pemimpin yang menggunakan bahasa yang kasar dan keras tanpa berlapik atau berbasa-basi, menyebabkan keadaan bahasa Melayu dalam isu politik negara semakin teruk.

Masa Depan:

Kerajaan

mengeluarkan Surat Pekeliling Am Bilangan 1 (2006) dan Surat Pekeliling Perkhidmatan Bilangan 9 (2011) berkaitan Panduan Pengguna Bahasa Kebangsaan dalam Perkhidmatan Awam.

Urusan Rasmi dalam Negara

Bahasa kebangsaan (bahasa Melayu) mesti digunakan dalam surat rasmi oleh agensi kerajaan.

Bahasa kebangsaan mesti digunakan untuk semua perjanjian dalam negara oleh agensi kerajaan.

Bahasa kebangsaan digunakan untuk urusan surat-menyurat, minit mesyuarat dan nota pembentangan.

Urusan Rasmi Antarabangsa

Surat rasmi antarabangsa yang dihantar oleh agensi kerajaan kepada pihak luar boleh ditulis dalam bahasa kebangsaan dan dilampirkan dalam bahasa Inggeris.

Dokumen dalam bahasa Inggeris dan terjemahan dalam bahasa kebangsaan bertujuan untuk merekod dan semakan.

Surat menyurat, minit mesyuarat dan nota pembentangan boleh dilakukan dalam bahasa kebangsaan atau bahasa Inggeris.

Penggunaan Bahasa Melayu dalam dasar-dasar kerajaan :

Gagasan 1 Malaysia

- Program Transformasi Kerajaan

Dasar Model Ekonomi Baru

- Plan Pembangunan Pendidikan Malaysia

MBMMBI

-Menggunakan bahasa Melayu dalam mata pelajaran Sains dan Matematik.

# data[].attributes.body
Pengenalan:

Kerancuan bahasa adalah penggunaan bahasa yang tidak mengikuti peraturan sama ada dari segi sintaksis, morfologi, kosa kata, maksud dan lain-lain.

Menurut Kamus Dewan Edisi Keempat, perkataan rancu adalah tidak teratur, campur-aduk, kacau (bahasa) dan kekacauan penggunaan bahasa yang salah.

Oleh itu, bahasa rancu boleh ditakrifkan sebagai bahasa Melayu yang digabungkan dengan bahasa lain, seperti bahasa Inggeris.

Cabaran:

Penggunaan kata singkatan berleluasa menjadikan bahasa Melayu sebagai bahasa yang rancu.

Perkembangan dan ledakan era digital mengakibatkan kebanyakan medium bahasa bercampur aduk dan didominasi oleh bahasa Inggeris.

Bahasa rancu menghalang memperkasa dan memartabatkan bahasa Melayu sebagai bahasa ilmu dan budaya tinggi di Malaysia.

Contoh istilah baharu yang dicipta oleh orang ramai pada masa kini yang boleh menjejaskan imej bahasa Melayu sekaligus menggunakan istilah yang bersifat negatif seperti "makcik bawang" dan "bukan kaleng-kaleng."

Guru yang menggunakan dialek daerah sebagai bahasa pengantar dalam pengajaran dan pembelajaran di sekolah.

# data[].attributes.body
Nik Safiah Karim, Farid M. Onn, Hashim Hj.Musa & Abdul Hamid Mahmood. (2015). Tatabahasa Dewan Edisi Ketiga. Dewan Bahasa dan Pustaka.

Kamus Dewan (Edisi Keempat). (2010). Dewan Bahasa Dan

Pustaka.

Asmah Haji Omar. (1992). Kajian Dan Perkembangan Bahasa Melayu. Dewan Bahasa Dan Pustaka.

Majlis Ugama Islam Dan Adat Resam Melayu Pahang. (2021). e-Jawi. Ejawimakmur.my. https://ejawimakmur.my/01-sejarah.html

Pengetua TheHistorian SS. (2016, August 17). Batu Bersurat Pengkalan Kempas, Negeri Sembilan | TheHistorianLodge. Historiansecret.com. https://historianlodge.historiansecret.com/?p=1400

Raminah Hj Sabran, Nawi Ismail, Zulkarnain Farihin Abdullah. (2021) Bahasa Melayu Topikal STPM Semester 1. Mutiara Suria Ilmu Resources.

# data[].attributes.body
Pengenalan:

Penduduk Malaysia telah berhijrah ke Singapura sejak Undang-undang Darurat tahun 1948 kerana ia mempunyai kemudahan pekerjaan dan keselamatan yang baik.

Angkatan Sasterawan 50 (ASAS 50) ditubuhkan pada 6 Ogos 1950 di Singapura.

Dalam memperjuangkan Tanah Melayu pada tahun 1957, Angkatan Sasterawan 50 atau singkatannya ASAS 50 ditubuhkan yang merupakan suara dan inspirasi rakyat Tanah Melayu.

Tujuan Penubuhan:

Memperluas dan mempertingkatkan martabat kesusasteraan dalam bahasa Melayu.

Memperkenalkan bidang karangan sastera seperti cerita, lakonan, rencana, pengetahuan, buku, peradaban melayu dan kebudayaan.

Melahirkan pembaharuan dalam bidang sastera.

Melindungi hak ahli anggota dan pengarang.

Mengadakan syarahan dan perdebatan tentang segala lapangan sastera menyatakan sebarang usaha karang-mengarang tentang bahasa dan sastera.

Sumbangan:

Penulis ASAS 50 telah menulis banyak cerpen untuk akhbar dan majalah seperti Hiburan, Juita, Mutiara, Mastika dan Utusan Zaman.

Slogan "Seni untuk Masyarakat" dan fungsi kesusasteraan kepada masyarakat digalakkan dalam penulisan kritikan sastera ASAS 50.

# data[].attributes.body
Sebagai kesimpulannya, perjalanan evolusi sistem tulisan dalam bahasa Melayu adalah cerita atau naratif yang kaya dan menarik. Contohnya, penggunaan aksara Jawi di Empayar Melaka yang merupakan permulaan sistem tulisan bahasa Melayu sebelum beralih kepada aksara Rumi semasa pemerintahan kolonial.

Sejarah bahasa Melayu menunjukkan kekuatan dan keupayaan bahasa itu untuk bersinar dalam pelbagai konteks budaya, agama, dan politik. Dalam tempoh pramerdeka, bahasa Melayu telah menerima pengiktirafan yang besar sebagai bahasa kebangsaan. Sebaliknya, dalam tempoh pascamerdeka, ketangkasan dan kreativiti diperlukan untuk menangani cabaran globalisasi. Usaha-usaha seperti Pejabat Karang-Mengarang dan Pakatan Belajar-Mengajar Pengetahuan Bahasa dengan ASAS 50 bertujuan untuk meningkatkan martabat bahasa Melayu melalui pendidikan dan penulisan.

Dewan Bahasa dan Pustaka, bersama-sama dengan kerjasama serantau, menunjukkan usaha besar untuk mengekalkan dan meningkatkan penggunaan bahasa Melayu di peringkat antarabangsa. Namun begitu, cabaran dan halangan akan muncul seperti masalah pendidikan, pentadbiran dan kerancuan bahasa di media sosial.

Di era digital, bahasa Melayu diuji oleh dinamik media sosial dan kerancuan bahasa. Kesedaran dan usaha kolektif adalah kunci kejayaan untuk memastikan kelestarian dan keberlanjutan bahasa Melayu di alaf baru ini. Oleh itu, sebagai penutur bahasa Melayu, tanggungjawab kita adalah menyumbang kepada pemerkasaan bahasa ibunda kita dengan mendalami dan memahaminya.

Kita boleh memastikan bahawa bahasa Melayu terus berkembang sebagai alat komunikasi yang dinamik, merentasi masa dan tempat, dengan pelbagai sistem tulisan, pengajaran bahasa, dan inisiatif pemajuan.

Kesempurnaan bahasa Melayu adalah refleksi keunggulan budaya dan peradaban kita, dan tugas kita adalah menjaga agar cahayanya sentiasa bersinar.

# data[].attributes.body
Perkembangan Bahasa Melayu merangkumi evolusi bahasa dari zaman prasejarah hingga ke era moden. Bahasa Melayu, yang tergolong dalam keluarga bahasa Austronesia, telah berkembang sebagai satu daripada bahasa utama di Asia Tenggara. Bermula dari aksara Pallawa atau Pallava dan Kawi pada zaman purba hingga penggunaan aksara Jawi yang diajarkan dalam prinsip Islam, perkembangan tulisan bahasa Melayu membawa kita melalui proses yang penuh dengan pelbagai warna. Usaha untuk menyempurnakan kekayaan bahasa ini ditunjukkan oleh sistem ejaan seperti Ejaan Za'ba dan Ejaan Rumi Kongres.

Seiring dengan era sebelum kemerdekaan Malaysia pada tahun 1957 yang memandang bahasa ini sebagai aset kebangsaan, Pejabat Karang-Mengarang ditubuhkan dan penekanan diletakkan pada pengajaran bahasa Melayu dalam pendidikan. Bahasa Melayu juga ditetapkan sebagai medium pengajaran utama dalam ASAS 50, yang dianggap sebagai dasar bahasa kebangsaan.

Sejarah bahasa Melayu masih berjalan selepas merdeka, terutamanya melalui peranan Dewan Bahasa dan Pustaka dalam pembangunan sastera dan pengembangan bahasa.

Namun, bahasa Melayu berdepan dengan cabaran baru, terutamanya dalam konteks globalisasi dan teknologi. Sejauh mana bahasa Melayu boleh dijaga dan dipelihara dalam era ini akan menentukan identiti dan keberlanjutan warisan budaya kita.

Dalam perjalanan pendidikan, laporan Barnes, Fenn-Wu, Ordinan Pelajaran dan Penyata Razak mencerminkan perubahan yang banyak dalam pendekatan pengajaran bahasa Melayu. Selain itu, era moden juga menyaksikan kerjasama serantau dan pengantarabangsaan untuk memperkukuh bahasa Melayu sebagai bahasa antarabangsa.

Cabaran dan masa depan bahasa Melayu juga tidak boleh diabaikan. Di peringkat pendidikan, pentadbiran kerajaan, dan dalam dunia digital dan media sosial, bahasa Melayu berhadapan dengan halangan yang berlanjutan dan kesuciannya.

# data[].attributes.body
NAMA : MOHAMMAD NAZIM HAKIM BIN MOHD JEFRI

ANGKA GILIRAN : 2024042310062

NO. KAD PENGENALAN : 060718130889

KUMPULAN : BAHASA MELAYU (SK3) PPISMP

KOD DAN NAMA KURSUS : BMMB 1074 SEJARAH PERKEMBANGAN BAHASA MELAYU

NAMA PENSYARAH : PUAN CHRISTINA ANAK AKING

TARIKH HANTAR : 18 OKTOBER 2024

# data[].attributes.body
Pengenalan

1.0 Sejarah Perkembangan Sistem Tulisan Bahasa Melayu

Tulisan Pallawa/Pallava

Tulisan Kawi

Tulisan Jawi

Sistem Ejaan Za'ba

Ejaan Rumi Kongres

Pedoman Ejaan Rumi Bahasa Melayu

2.0 Sejarah Perkembangan Bahasa Melayu Pramerdeka dan Pascamerdeka

Pejabat Karang-Mengarang

Peranan Belajar-Mengajar Pengetahuan Bahasa

Asas 50

3.0 Bahasa Melayu dalam Sistem Pendidikan

Laporan Barnes

Laporan Fenn-Wu

Ordinan Pelajaran

Laporan Razak

4.0 Bahasa Melayu Moden

Peranan Dewan Bahasa dan Pustaka

Kerjasama serantau dan pengantarabangsaan

5.0 Cabaran dan Masa Depan Bahasa Melayu

Pendidikan

Pentadbiran kerajaan

Kerancuan bahasa di media sosial

Kesimpulan