# data[].attributes.body
Beste lezers,

Ik ga een stukje vertellen over het boek De honden door Allan Stratton. Het boek werd voor het eerst gepubliceerd in 2015 door Andersen Press, Londen. Thema’s van het boek zijn: ouders, moord en geesten. Het vertelperspectief is door het hele boek een ik-persoon, waarbij de lezer in de gedachtes van de hoofdpersoon duikt.

Zelf vond ik dit een zeer spannend, en ook zeker interessant boek. Je wordt gelijk meegetrokken met het verhaal en het is moeilijk om het boek neer te leggen. Bijvoorbeeld toen de vader van Cameron de naam Cody noemde (Blz. 247), terwijl hij Cody niet hoort te kennen. Of toen Cameron voor het eerst de stem van de geest hoorde, (Blz. 62).

# data[].attributes.body
Om een verhaal in te beelden is het ook behulpzaam om te weten hoe de ruimte waarin een verhaal zich afspeelt eruitziet. Daarom ga ik een stukje vertellen over de slaapkamer van de hoofdpersoon, Cameron. Op pagina 43 en 44 wordt verteld dat er een eikenhouten bureau, een houten stoel, en een nachtkastje met een schemerlamp staat. Het behang is gevlekt en oud, het ruikt er muf en er is een raam boven het bureau dat uitkijkt over een weiland.

# data[].attributes.body
Ik ga nu een stukje schrijven over de tijd van dit verhaal. Het speelt zich af in het heden. De vertelde tijd is onduidelijk: er worden geen datums beschreven en ook geen feestdagen. Wel wordt het richting het einde van het boek een dik pal sneeuw beschreven, wat kan betekenen dat het boek zich in de winter afspeelt. Het verhaal is chronologisch en er zitten geen flashbacks of flashforwards in.

# data[].attributes.body
Beste lezers,

Nu komen we aan bij het einde van mijn verhaal. Ik heb erg genoten van het schrijven van deze blog, en hoop dat jij genoten hebt van het lezen van deze blog. Lijkt dit je een leuk boek om te lezen, zou ik hem zeker aanraden. Veel leesplezier!

# data[].attributes.body
Beste lezers,

Ik was eerder nog een stuk vergeten te noemen, namelijk spanning. Daarom schrijf ik hier nog een stukje over.

Om een lezer geïnteresseerd te houden, maken auteurs hun boek spannend. Zo ontstaan er in een verhaal spanningsbogen. Omdat De Honden een thriller is, zit er natuurlijk veel spanning in. Zoals wanneer Cameron uit de auto van zijn vader ontsnapt en in de sneeuw wordt achtervolgd door zijn vader. “Ik stort me op hem, grijp het stuur en geef er een harde ruk aan.” (Pagina 276). De spanning eindigt op pagina 280. “Hij laat mijn benen los. Hij is verlamd van schrik. De honden nemen een sprong. Pa schreeuwt het uit." (Pagina 280)