# data[].attributes.body
Hallo lezers, ik wil vandaag graag wat vertellen over een boek wat ik heb gelezen.

De naam van het boek was Onheilsdochter en is geschreven door Jean-Claude van Rijckeghem. De eerste druk was in 2022. De plaatjes, er zaten niet zo veel in, zijn getekend door Irene Van Ryckeghem.

De thema’s van het boek waren Godsdienst en geschiedenis, ook al was het een fictie.

Ik vond het een heel spannend boek, omdat er de hele tijd aanvallen waren op 2 meisjes die op de vlucht sloegen. Dit gebeurt bijvoorbeeld op pagina 248. Er komt dan een boot uit Mimirs krukje de rivier op roeien.

Het was ook een grappig boek, op pagina 16 valt er een bijennest op Birger’s hoofd.

# data[].attributes.body
Hallo lezers, vandaag wil ik graag wat vertellen over de tijd van mijn boek.

In mijn boek is er een mannenreis die 6 maanden duurt, daarvoor zijn er 2 maanden. Ze zitten 3 maanden in een klooster. En een maand op de vlucht reizen, dat komt in totaal uit op 1 jaar. Er zitten in het boek veel flashbacks over de geschiedenis van personen, en geen flashforwards. Het is een chronologisch verhaal. Er zitten namelijk geen grote tijdssprongen in.

# data[].attributes.body
Beste lezers, dit was helaas het einde van mijn verhaal over het boek “onheilsdochter”. Ik hoop dat jullie veel plezier hebben gehad in het lezen van mijn blog. En het boek nu zelf willen lezen. Veel succes met lezen! Dit was het dan, het einde van mijn blog.

# data[].attributes.body
In mijn boek is er een stuk waar Yrsa haar moeder zien overlijden in een visioen, het was een winterdag met ondraaglijke kou. Haar moeder zit op knieën, dood in de sneeuw, ze is Blauw van de kou. Er staan runen in de sneeuw gekerfd die zeggen: “Uw eed”. Ze had een bol kleren tegen haar borst gedrukt. Haar kleren had ze zelf niet aan. Want er zat een meisje in. Het meisje leefde.

Dit staat op pagina 146 – 147:

“Een golf spoelt alles weg en Yrsa zinkt dieper. De wereld is bedekt door een mantel van sneeuw. Toke staat naast Kveldulf. Ze zien Cara in de sneeuw zitten. Haar lichaam heeft een blauwe kleur. Ze zit op haar knieën met de bol wol tussen haar buik en dijen. Voor haar staan runentekens in het ijs gekerfd. … : Uw eed.”

“De Kou was ondraaglijk die nacht, maar het meisje in de bol met kleren leefde”

# data[].attributes.body
Het hoofdpersonage van mijn boek is Yrsa, een koppig meisje. Ze wil niks wat haar ouders verwachten. Ze denkt vaak aan wat haar Deense goden van haar daden vinden. Ze is vasthoudend, ze wil haar godsdienst absoluut niet opgeven als ze in een klooster is, zelfs niet nadat ze gedoopt is. Als ze iemand gedood heeft vlucht ze van haar thuisland, ze is bang.

Je ziet dat ze koppig is op pagina 315, een gesprek tussen yrsa en haar vriendin:

“’je was weer niet bij de gebeden,’ zegt zuster job.

‘Nee,’ zegt Yrsa en zeept zich in.

‘De zusters morren. Je bent gedoopt, je kleedt je als een non maar je bidt niet.’

Yrsa haalt haar schouders op…

‘Je bent hier al 4 maanden’

‘Ik zie de kloostermoeder wel naar me kijken. Ze trekt haar neus op alsof ik stink naar mijn goden’ ”