# data[].attributes.body
Het boek gaat over een hoogbegaafde jongen van 16 jaar oud genaamd Jona. Hij is naar de bekendste campus van het land gegaan en trekt in bij een gezin dat hem opvangt. Hij wil eerst met de Rector van zijn nieuwe school spreken, maar de rector blijft dit gesprek uitstellen, totdat Jona zelf naar de rector toegaat. Hij komt dan bij de secretaresse die iets zegt wat Jona een beetje raar vind, dus gaat hij met zijn drone op onderzoek uit. Ondertussen wordt Jona ook nog verliefd op een meisje genaamd Linde. Eerst deed zij erg aardig tegen hem, maar sinds de dood van een docent werd ze erg onaardig. Jona wilde hier meer van weten dus achtervolgt hij haar met zijn drone, hij komt er dan achter dat hij niet de enige is met geheime dingen, en zeker als hij zijn ouders hoort zeggen: 'Nog drie weken en dan zijn we van hem af, dan nemen ze hem mee.

Het boek is een langzaam opbouwend boek met heel veel spanning en mysterie.

Geschreven door: Ursela Pozianski.

# data[].attributes.body
Ik loop door een grote poort en ik denk: 'Nou, dit is mijn nieuwe school vol met andere nerds en pestkoppen. Ik zie hier en daar wat bomen en bankjes op het plein, er is een fijne sfeer. Zelfverzekerder dan eerst liep ik naar de ingang, toen ik de deur binnen liep om naar mijn lokaal te gaan, zag ik precies het tegenovergestelde van mijn huis. Het was namelijk strak, wit, grijs dus in mijn ogen precies zoals een campus eruit moest zien. Ik liep rustig door en deed de deur open van mijn lokaal. Oh shit, ik was te laat.

# data[].attributes.body
Vanavond is het een heldere nacht, dus dat betekent dat ik ga vliegen met mijn drone Elanus. zo snel als ik kon ging ik naar mijn kamer waar ik elanus verborgen had, ik pakte de drone, en gooide hem uit het raam. Door de automatische diepte sensoren ging de drone gelijk aan en bleef heel stabiel in de lucht voor mijn raam hangen. Ik deed de deur op slot zodat niemand mij kon storen. Ik zette mijn speciaal ontworpen bril op zodat ik de camera kon gebruiken en vloog weg. Zo snel had ik nog nooit gevlogen met Elanus, allerlei gekleurde lichtjes zoefde onder mij door. Links schoot een leuk cafeetje lang, maar links zag ik ook nog iets angstaanjagende dus ging als de weideweer naar huis

# data[].attributes.body
Ik ben 5 maanden geleden naar een nieuw huis gegaan omdat mijn ouders te ver van de campus wonen.  Mijn opvangouders zijn erg aardig voor mij.
Het huis waar ik nu in woon is blauw aan de buitenkant, in de tuin staan erg veel tuinkabouters. Als je het huis binnenkomt ben je eerst in de hal, van daar kan je naar de gang. Van daar uit kan je naar de keuken, de woonkamer en naar boven. In de woonkamer liggen veel kleden en staat een eettafel.
Boven is mijn kamer, in mijn kamer heb ik een kast, een bed, en een bureau met een computer. onder mijn bed ligt mijn drone, genaamd Elanus.

# data[].attributes.body
Ik vond het een geweldige reis en ik raad het zeker aan, maar dan alleen voor echte durfallen, want ik vond het eigenlijk voor mijzelf iets te spannend. Tegenover die spanning staat natuurlijk alle vriendschappen die ik heb gemaakt. Ik zal iedereen heel erg missen, maar ik heb ook wel zin om weer naar huis te gaan. Een van de vele redenen waarom iedereen deze reis zou moeten maken is dat het echt je gedachten helemaal open maakt en dat je heel gefocust kan zijn op hele abnormale dingen en dat is vaak wel fijn. De tweede reden is dat je heel veel adrenaline binnen krijgt wat mij na deze reis echt een boost gaf en mij mentaal sterker maakte. Het enige dat ik niet zo tof vond was dat Ik echt doodsangsten heb uitgestaan, dus inderdaad zoals ik al eerder had gezegd je moet de reis niet te licht inschatten.

Dan kan ik nu nog maar een ding zeggen en dat is "tot aan mijn volgende reis".

(gemaakt door Daniël Lagas en Luce Wijma 2F)