# data[].attributes.headline
Πνευματικά Δικαιώματα στο Διαδίκτυο

# data[].attributes.subject
Πνευματικά Δικαιώματα στο Διαδίκτυο

# data[].attributes.attachment_link.description
Learn about the features of the Storyboard Creator and tips and tricks to use it!

# data[].attributes.attachment_link.title
The Seven Elements of Digital Storytelling.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Students will research an animal and create a riddle to showcase their knowledge and engage other students in the natural world.

Task

Kids love jokes and riddles! Your class will create a series of riddles that other students can use to learn about animals.

Engage

In this lesson, students will complete research about an animal and demonstrate their knowledge about the animal by creating a riddle they present to challenge other student's knowledge.

Introduce your students to animal riddles by reading ABC Animal Riddles (rhyming verse) by Susan Joyce or If Not for the Cat (haiku) by Jack Prelutsky. These books will engage your students in the process and demonstrate various ways that riddles can be written.

Discuss the riddles you have read with your students. You might ask:

What was your favorite riddle? Why?

What clues helped you figure out the answer?

What types of words did the author use?

What makes a good riddle?

As a class, explore the steps at the Read, Write, Think website for Riddle Writing which includes great ideas for finding descriptive words, using a thesaurus, and writing in perspective.

Let your students know that they will be creating their own animal riddles. Each student will choose an animal and create two pages in Pixie for the riddle.

Page 1 will be the riddle. An example might look like this:

I have beautiful black spots. I am a carnivore. I live on the savanna. I am the fastest land animal on the planet.

Page 2 will be an illustration of the animal.

Brainstorm a list of different animals with the entire class. Depending on your current science focus, you may want to narrow your brainstorm to types of animals, such as mammals, or animals that live in a particular habitat like the desert.

Students should choose one animal from the list and write down what they already know about the animal using a cluster, character trait map, or other graphic organizer.

In order to formulate the riddle, students will write clues based on the following questions:

What does this animal look like?

Where does it live?

What does it eat?

What makes it unique?

Give students time in the library or online to research the answers to these questions. Students should add their research notes to their existing cluster organizer.

Create

When their research is complete, students should write a draft of the riddle. The riddle should contain four sentences:

Sentence 1: how the animal looks

Sentence 2: what the animal eats

Sentence 3: where the animal can be found

Sentence 4: a unique fact or distinguishing characteristic

Students should work in Pixie to create their riddle pages. Use the Text tool to add the text of the riddle to page 1 and use the Options panel to adjust the size and font. Use the paint tools to illustrate the animal.

If they have time, students can record their voice reading the riddle on page 1 and add illustrations or images that support the words in the riddle.

Students can print their two-page Pixie project as a table tent or greeting card. You can also collect all students' files into one folder, combine them into one file in Pixie with each riddle followed by its illustrated answer, and export the project as HTML or a movie.

Share

Celebrate and present the student riddles! If students print table tents or greeting cards, have them place the printed projects on their desks and encourage students move around the room to read and guess at other students' riddles. If you choose to create a whole-class HTML file, project the exported riddles in front of the class and have each student read their riddle and facilitate class discussion and guesses. You might even want your class to share this with another class.

Assessment

In the beginning stages, the cluster map organizer can be used to assess each student's prior knowledge. You can continue to monitor progress as students complete and add their research notes and write their riddles. As students begin illustrating, prompt them with questions about their animals to encourage them to add more details and create more complete and specific illustrations.

Resources

Joyce, Susan. ABC Animal Riddles, ISBN: 0939217511

Yolen, Jane. Least Things: Poems About Small Creatures, ISBN: 1590780981

Prelutsky, Jack. If Not for the Cat, ISBN: 0060596775

Animal Planet, http://animal.discovery.com

Fact Monster, http://bit.ly/ke9uN8

Riddle Writing, http://bit.ly/ak03NM

Standards

NSES-National Science Education Standards
CONTENT STANDARD C
As a result of activities in grades K-4, all students should develop understanding of:

The characteristics of organisms

Life cycles of organisms

Organisms and environments

Common Core Anchor Standards for English Language Arts - Grade K-5
Reading Theme Key Ideas and Details
1. Read closely to determine what the text says explicitly and to make logical inferences from it; cite specific textual evidence when writing or speaking to support conclusions drawn from the text.
Craft and Structure
4. Interpret words and phrases as they are used in a text, including determining technical, connotative, and figurative meanings, and analyze how specific word choices shape meaning or tone.

5. Analyze the structure of texts, including how specific sentences, paragraphs, and larger portions of the text (e.g., a section, chapter, scene, or stanza) relate to each other and the whole.

6. Assess how point of view or purpose shapes the content and style of a text.
Integration of Knowledge and Ideas
8. Delineate and evaluate the argument and specific claims in a text, including the validity of the reasoning as well as the relevance and sufficiency of the evidence

9. Analyze how two or more texts address similar themes or topics in order to build knowledge or to compare the approaches the authors take.
Writing Theme Text Type and Purpose
2. Write informative/explanatory texts to examine and convey complex ideas and information clearly and accurately through the effective selection, organization, and analysis of content.
Production and Distribution of Writing
4. Produce clear and coherent writing in which the development, organization, and style are appropriate to task, purpose, and audience.
Research to Build Present Knowledge
7. Conduct short as well as more sustained research projects based on focused questions, demonstrating understanding of the subject under investigation.

9. Draw evidence from literary or informational texts to support analysis, reflection, and research.
Range of Writing
10. Write routinely over extended time frames (time for research, reflection, and revision) and shorter time frames (a single sitting or a day or two) for a range of tasks, purposes, and audiences
Speaking and Listening Theme Comprehension and Collaboration
2. Integrate and evaluate information presented in diverse media and formats, including visually, quantitatively, and orally.

3. Evaluate a speaker's point of view, reasoning, and use of evidence and rhetoric.
Presentation of Knowledge and Ideas
4. Present information, findings, and supporting evidence such that listeners can follow the line of reasoning and the organization, development, and style are appropriate to task, purpose, and audience.
Language Theme Conventions of Standard English
1. Demonstrate command of the conventions of standard English grammar and usage when writing or speaking
Knowledge of Language
3. Apply knowledge of language to understand how language functions in different contexts, to make effective choices for meaning or style, and to comprehend more fully when reading or listening.

ISTE NETS for Students 2016:

3. Knowledge Constructor
Students critically curate a variety of resources using digital tools to construct knowledge, produce creative artifacts and make meaningful learning experiences for themselves and others. Students:

a. plan and employ effective research strategies to locate information and other resources for their intellectual or creative pursuits.

b. evaluate the accuracy, perspective, credibility and relevance of information, media, data or other resources.

c. curate information from digital resources using a variety of tools and methods to create collections of artifacts that demonstrate meaningful connections or conclusions.

6. Creative Communicator
Students communicate clearly and express themselves creatively for a variety of purposes using the platforms, tools, styles, formats and digital media appropriate to their goals. Students:

a. choose the appropriate platforms and tools for meeting the desired objectives of their creation or communication.

b. create original works or responsibly repurpose or remix digital resources into new creations.

c. communicate complex ideas clearly and effectively by creating or using a variety of digital objects such as visualizations, models or simulations.

d. publish or present content that customizes the message and medium for their intended audiences.

Lessons by Subject

Lessons by Grade

What can your students create?

# data[].attributes.attachment_link.description
Kids love jokes and riddles! Your class will create a series of riddles that other students can use to learn about animals. In this lesson, students will complete research about an animal and demonstrate their knowledge about the animal by creating a riddle they present to challenge other student's knowledge.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Use this powerful form of communication to build literacy for emerging readers and writers

Digital storytelling is a powerful way to connect young learners to reading, writing, and digital literacy. While students in the primary grades may be more likely to watch stories than read and write their own, today's digital tools make it easy for these emerging writers to create and publish their own stories.

Digital storytelling tools provide opportunities for primary learners to begin communicating their ideas by simply adding pictures and recording their narration to describe what they've drawn, providing an opportunity to practice retelling before they begin writing. Digital storytelling relies on showing as much as telling, exemplifying that 21st-century literacy is more than just words on paper.

For students who aren't yet strong readers or confident speakers, or are new to the English language, creating digital stories provides an authentic opportunity to practice fluency. Digital stories are meant to be shown and shared; if you give your young learners headset microphones, they can record, listen, and rerecord until they are comfortable with their fluency and ready to incorporate their narration into the digital story.

Digital storytelling develops strong foundations in the craft of writing

The process of developing a digital story provides opportunities for students at all competency levels to develop and improve their writing craft. Many digital storytelling tools include a storyboard view of the pages in a project, helping students see how their writing is organized and providing an easy way to change the order events and ideas. Students can also look at the visual details in the pictures they have added to their stories and then enhance the story with additional descriptive writing.

Digital storytelling provides a compelling need to read and listen carefully and to write and edit effectively. Writing, adding images, writing more, rearranging the order of a project, and changing specific details helps students see that effective storytelling requires time, reflection, and editing.

Digital storytelling establishes the relevance of school work

Creating digital stories, like the ones they are watching on YouTube and Netflix, help young learners see how the skills they are learning in school connect to the world around them. "Why do we have to do this?" isn't heard that often in a room of eager primary learners, but crafting digital stories firmly answers this question and establishes that what is learned in school is relevant to their world outside of it.

What can primary students create?

While digital storytelling requires skill in narrative writing, it isn't limited to this form of writing. In fact, the most powerful writing often combines informational, narrative, and opinion writing to inform and entertain, to raise awareness, or to change behavior.

Original Stories

Many young students love to tell stories, and some of them are even interested in writing them down. But for others, getting the ideas in their head down onto paper is a struggle. Because effective digital stories, show, not tell; images and sounds are as integral to effective storytelling as the text itself, easing the stress many young students feel when asked to write.

You might choose to have reluctant writers brainstorm ideas and begin "writing" by finding and adding them to their story. Tools for digital storytelling, like Wixie, make it easy for students to change the order of pages and then use the recording feature to narrate their story without having to write at all. You could also have them record their ideas as a first draft, find a parent or assistant to type the words into a word processing document and then have them work to edit the printed version before recording again.

Pattern Story Adaptations

Emerging readers love pattern stories because they "know" what is coming next and can "read" the story without having to know how to read the words. You can also use patterns to build the confidence of your emerging writers by asking them to add just a few words to complete a pattern for a class adaption of your favorite story.

After reading your favorite pattern story, use its pattern, or develop your own version, and ask your students to complete it. If the pattern requires just one or two words to complete, students may be able to type on their own or with you at a station or interactive white board. Have students use paint and imaging tools to add supporting illustrations.

There are many great children's literature titles that are easy and fun to adapt. Many digital publishing tools, like Wixie, even let you create your own template that makes it easy for students to begin creating their page as well as tools that make it easy to collect, combine, and share their work as a class book.

How-to Instructions

While not a traditional narrative, how-to instructions make for a great digital storytelling project. How-to writing helps teach students the importance of organization and sequencing. Using digital tools to create a short series of pages that each contain a simple sentence or two along with supporting visuals and illustrations, allows emerging writers to create products that effectively communicate an idea or process.

Many young students have already used a YouTube video to learn how to make glitter slime, do simple card tricks, or complete holiday crafts. Some of them even know how to search and find a video on their own when they want to learn something. Developing and publishing their own how-to digital stories connects the work students are doing in school to the world they encounter outside of it.

Passion Projects

Everyone likes to be an expert and many young students have high-interest and high-expertise in a specific area. Create a learning culture that shows students you expect them to share their expertise with other learners, by challenging them to create informational texts that teach others about the topics they are passionate about.

When you ask young students to develop informational texts, the added benefit is that you end up with informational texts written at the level of your learners. While the Web contains a wealth of information on just about any topic, the content and reading level of the information is often way above the ability of primary students.

If you share student work online, or export as PDFs or eBooks, you let students know that their work is important. Your digital library can be full of literature and informational texts that were written and published by your students!

Raising Awareness and Inspiring Action

Stories inspire action. Use digital storytelling projects like opinion pieces or public service announcements to let learners know that their writing and publishing can change the world. Students use their growing writing and digital communication skills to raise awareness and educate others about issues for which they are passionate.

When first-grade teacher Barbara Fairchild's students were studying families, she asked them to create stories that shared their opinions as to why a special someone was their favorite relative. She supported her writers by structuring the project so students created pages that:

1. stated their opinion,

2. shared two or three reasons or examples to explain why, and

3. finished with a concluding statement

When several of the people mentioned in the stories cried after viewing them, students saw the power that their words and stories could have.

Let your emerging writers know you believe in them!

Not only are emerging writers and primary learners able to create digital stories, the process of creating them develops strong foundations for digital-age communication. Digital storytelling also provides a powerful opportunity for students to practice authentic digital literacy skills through work that is shared with the world beyond the classroom.

Popular Topics

# data[].attributes.attachment_link.title
Digital Storytelling in the Primary Classroom

# data[].attributes.attachment_link.description
Digital storytelling is a powerful way to connect young learners to reading, writing, and digital literacy. While students in the primary grades may be more likely to watch stories than read and write their own, today's digital tools make it easy for these emerging writers to create and publish their own stories.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Implement this exciting process in your classroom

While the art of storytelling has been around for thousands of years, the advent of personal computers and approachable communication technologies has allowed storytellers to "go digital." In 1994, Dana Atchley and Joe Lambert at the Center for Digital Storytelling began teaching others to craft digital stories, and the digital storytelling movement was born.

The digital stories created at the Center for Digital Storytelling focused on first-person narratives that used images, narration and music to frame memories as powerful stories. The ability to personalize stories with pictures and narration gives the story special meaning for both the creator and the viewer.

Digital Storytelling Works for Students

Because the process of digital storytelling asks for the author's perspective and validates it as important, digital storytelling is an effective way to engage students in their learning. Using the digital medium for storytelling gives students an opportunity to create using the tools that are relevant and meaningful in their lives.

The ability to tell their story in a variety of ways - combining sounds, music, graphics, photographs, and original artwork - allows them to show their perspective and understanding, and express their creativity in a manner that engages their auditory, visual and kinesthetic skills.

Much of the power of Digital Storytelling comes from the collaboration and teamwork process. In a collaborative environment, students are actively engaged in the exchange of ideas and are responsible for reaching their own academic goals as well as helping others in their group to succeed. During the process of developing a digital story, students also build planning, organizational, and time management skills.

Using Digital Storytelling in the Classroom

Digital storytelling can be used in the classroom in a countless ways. Telling personal stories helps students learn important literacy skills such as voice in a narrative form and first-person perspective. Since modern communication involves "writing" with pictures and music, having students create digital stories helps them build media creation skills.

Digital storytelling can also be used to address curriculum areas beyond language arts and media literacy. For example, students can retell an event from the life of a famous person to help themselves and their audience better understand why this person acted the way they did. Students can take the voice of a drop of water and show its progression through the water cycle or path through a watershed. Younger students can become an animal and discuss habitat, food, predation, and other life cycle issues. Public service announcements can be used as both a persuasive writing exercise and a way to address science topics like health and conservation.

What Does Digital Storytelling Look Like in the Classroom?

The process of creating a digital story in the classroom follows steps similar to creating any large-scale technology project.

Create Foundations

Digital storytelling is a way for students to think critically and apply knowledge about a curriculum topic, not learn it for the first time. The first step is to help them gain the foundational knowledge necessary to tell a compelling story.

Set Expectations

Students need to see and hear what a great story looks like. Share examples created by students, as well as professional storytellers like Ken Burns. Make sure that students understand your expectations and the criteria for successful performance.

Form Teams

Building a well-crafted digital story takes time. To conserve valuable classroom time and build important collaborative skills, have students work in teams to design, plan, and develop their stories. Assign roles to students based on their strengths and interests, and work with the teams to ensure a uniform narrative voice.

Brainstorm Ideas

The process of creating a digital story moves from bigger to smaller, wider to narrower. Brainstorming helps to open up the project to ALL the possibilities. Begin the process by brainstorming as many ideas about the content as possible. Then brainstorm ways to best share that content and refine the project's scope.

Develop the Vision

Brainstorming generates many ideas, but every good story needs a focus. Determine what the audience should know and feel as a result of watching the story. Then, decide the best way to tell the story to achieve this goal.

Write the Narrative

Digital storytelling is about telling a personal story or sharing a personal perspective on an event or process. The narrative should makes the voice of the storyteller clear. Each word should be carefully chosen to evoke an image in the mind of the viewer.

Create a Storyboard

The storyboard is the map that demonstrates how the vision will be achieved. The storyboard should demonstrate how every image, media element, and effect will support the narrative. Developing a storyboard helps ensure that the narrative is focused, organized, and concise, and will prompt additional edits in the text component of the story.

Gather Resources and Process Media

Collect your photographs and scan them, search the Internet for images to support your ideas, use a paint or imaging program to create original art. If you are using Frames, you can create your own illustrations using the drawing tools. Write, record, or locate sound effects and music that help set the emotional tone of the story.

Build the Story

Often the key to a compelling story is not the content, but the way in which the story is told. Flashy features and transition effects should support the content of the story, not overwhelm it. Combine the media resources, record the narrative, and adjust the timing and effects to create a powerful digital story. Save the story in a format you can use online or incorporate into a presentation.

Share the Story

Your story needs to be told! Share it with small groups or to a larger audience in an auditorium. Televise your story on on closed-circuit television or on your cable provider's local access station. Publish it to the web and visit news groups and blogs to encourage others to view it.

Conclusion

Digital storytelling pushes students beyond creating slide shows or presentations about a topic, requiring them to incorporate their opinions and perspectives. The powerful combination of student voice and technology-rich product motivates students to perform high-level work and engages them in a process that helps make learning in the classroom relevant and exciting.

Popular Topics

# data[].attributes.attachment_link.description
While the art of storytelling has been around for thousands of years, the advent of personal computers and approachable communication technologies has allowed storytellers to "go digital." In 1994, Dana Atchley and Joe Lambert at the Center for Digital Storytelling began teaching others to craft digital stories, and the digital storytelling movement was born.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Become a 21st Century StoryKeeper™

"Tell your tales; make them true. If they endure, so will you."
-James Keller

Gather round those roaring campfires, picnic tables, or even a fondue pot, because the ancient art of storytelling is being revived into an emerging communication mode called digital storytelling. Stories are as old as people and are more important than ever for our spirits, minds, and human progress. Becoming good storytellers gives us personal power as we guide, motivate, entertain, educate, inspire, and influence others through the artful use of story.

Designing and communicating information requires students to deepen their understanding of content while increasing visual, sound, oral language, creativity, and thinking skills. Making meaning out of an experience deepens the communication for both the author and the viewers. The author's narrative voice is the center of all the multimedia decisions. The story's narrative is first made into a voiceover and then all images, sound, music, transitions, and special effects are organized around unfolding this story.

Telling stories together about things that really matter has an extraordinary effect on people. Digital media and digital distribution to the world community is reshaping the power of oral storytelling, enabling us to unfold a highly sensory experience that dances a narrative voice with images, sound, and music into illuminated understandings. What an experience to incorporate digital storytelling into your classroom and guide a new generation into becoming 21st- Century StoryKeepers™, knowing their personal narratives will endure for others long after the fires die down!

Take Six: Elements of Good Storytelling

To help increase the quality of student stories, I developed Take Six: Elements of Digital Storytelling. For example, Showing not Telling is a quality long expected in good writing pieces, and this same element also creates exceptionally good stories as well. However, I want to focus on two specific elements in this article because they are considered especially essential for good storytelling: Living in the Story and Unfolding Lessons Learned. If either of these two elements is missing, you likely are viewing a great digital story... but not storytelling.

Living in the Story

So many digital stories are telling about their topics; even personal ones such as a story about grandma, a pet, or getting a first bicycle. Even if told very well, we often can't feel the author in these about tales. Digital storytelling encourages authors to write a very personal emotional connection with the tale being told. The power of storytelling is not in telling about an event or someone else's life, but rather in shifting the lens to using the setting, details, and events for telling your story with the experience.

You may not be a character in the story, but your audience should still be able to feel what you feel or how the situation affects you. In A Whole New Mind, Daniel Pink defines story grammar as the "ability to encapsulate, contextualize, and emotionalize information, understanding, and experiences for yourself and others." Emotionalizing information gives important "sticking power" in our brains and for our audience. The written narrative for storytelling should be coached as a first-person perspective, unfolding the storytelling from the author's heart, not his or her head.

Unfolding a Lesson Learned

Have you ever been with someone who is telling a story and seems to be going on and on and on? You begin to get restless, wondering... is there a point here you are trying to make? Good storytelling needs a "spine" to hold the audience's attention and deliver a timely, memorable ending. Good storytelling strives to find the essence of meaning or value this person, experience, or situation made in their lives. The lesson learned is a kind of moral of the story, such as the ones we find in fairy tales-revealing the wisdom or understandings gained from the experience or knowledge. Wrapping up each digital storytelling with a lesson learned also gives it depth and meaning beyond the "what happened" story points.

Finding the Lessons Learned

Frequently an author knows the story he or she wants to tell but has not made meaning out of it yet. What does my sister's autism mean to my life? How do I find meaning in my life as a foster child? What do I now know, believe, or understand about the world from this experience? It requires the author to dig deep, reflect, and make personal meaning beyond the facts. Finding the lesson learned significantly changes authors as well as the experience they create for their audience.

Good storytelling is a journey for every author who is digging deep into the meaning of their stories for themselves and others. As part of a digital storytelling week, I worked with Ms. Liza Medina's middle school class at Ramapos Central Schools, New York. Students were given the task of finding their own visual parallel personal stories to unfold while narrating Robert Frost's poem, "The Road Not Taken".

When students began, they struggled to create more than a literal connection to the poem. When we tried to get them to uncover their own emotions and feelings behind their experience with Frost's poem, students clammed up. After numerous efforts, Ms. Medina decided to share her own story two different ways (see below).

Story Transformation

Version 1
When I was in college, I left the education department for six months. One of my education professors refused to take me on school visitations to observe classrooms. She told me I looked too much like the kids and didn't act my age. Once when I turned in a paper two days late, she refused to grade it. She pulled me aside and told me that I was never going to be able to become an effective teacher because I was too immature. I became angry. She had recommended to the head of the education department that I be removed from the program. Rather than fight with her, I dropped my education major and took up jewelry making and photography. After one semester outside of the education department, I decided to appeal to the head of the education department. With a renewed conviction, I rejoined the education department.

Version 2
Dr. Sawyer looked down her narrow pointy nose at me. "So why do you want to teach?"

Because I taught Michelle how to tell time when I was in second grade. Because I taught Samantha how to speak Spanish last summer. Because I don't know how not to be a teacher.

None of these answers would be enough for her. Intimidated by her icy stare, I muttered, "I don't know."

"Then there is no reason for you to waste your time in this department." she declared. "You do not have the disposition of a teacher. Your behavior is no better than that of the children."

Because Hope Ann and I smile in your classroom? Because we giggle and chat with students in the hallways?

Anger boiled in my head. I like children. They're happy! Why is it a crime for me to be, too? "You look like students, you dress like students, and you act like students. You are not fit to be in the classroom." She turned away from me with a dismissive tone. Stunned and outraged, I only managed a passive nod.

Defeated and humiliated I wandered in a daze, reluctantly arriving at my advisor's door. I handed him my second semester registration form with "Fine Arts" scrawled in my shaky handwriting across the top next to the word Major. He signed his approval.

I lived with my misery every day the following semester; making jewelry, taking photographs, and doing art critiques. My spirit was flat and unconnected. I missed the kids. I missed my dream of making a difference, student by student, through the years.

When time came to register for next semester's classes, I realized that I was wasting my time and ambition. I appealed to the head of the education department and won. With renewed conviction, I rejoined the education department. I knew then that I would never again let someone else dictate my future or take my life dreams away. My dreams are mine to make true, even when others don't believe in them. I believe, and that is all that matters.

After sharing her first story, Ms. Medina said, "See? I almost wasn't a teacher at all!" Joshua, sarcastic as usual, shouted out, "Good!" After sharing the second story, she turned back to Joshua asking, "Do you still feel like saying 'good' after this one?" "No," Joshua said, "The first one was just a summary, like the words on the back of a book. It's telling what happened, but not telling it real. But I feel sad after the second one about how that teacher treated you. You had to kinda face a bully, but you won. You made it very real."

Then something very interesting happened-Joshua volunteered first to tell his story. Normally, Joshua is a Hockey Player-capital H, capital P, ALL Hockey, ALL the time. Joshua told us very briefly about being six years old and choosing to play hockey for the first time with a traveling team. He talked about getting up at 4 AM, going to practices early in the morning before light and coming home late at night when it was dark. He talked about having no time for family and no time for friends.

In that moment, Joshua became more than just a Hockey Player to us-Joshua became a scared, insecure human being. This is not the boy his classmates are used to-usually wisecracking, quick witted, and sarcastic. This person sounded like he wasn't so sure that being ALL Hockey, ALL the time was the best choice. This person sounded unsure-not his words-but his voice. At the end of the period, I took Joshua aside. I told him that knowing him as I do, I couldn't imagine him not playing hockey. I told him this is the reason I find his story fascinating. "You do?" he seemed surprised. "I think you sacrifice an awful lot for that sport, and I think there is a seriously interesting emotional level to your story that other people can relate to. Consider doing it in your group with the Frost poem." He smiled, "Okay."

Sharing Stories that Need to Be Told

"After a digital storytelling is shared, it should be remembered for its soul, not the bells and whistles of technology."
-Bernajean Porter

Good storytelling reaches down deep into our minds, hearts, and spirits-it connects the humanity in all of us. Through storytelling elements we can craft stories about life, experiences, and understandings into being very real for others. Good storytelling lets our students be deeply heard and honored. And those are the stories that need to be told!

Don't miss The Art of Digital Storytelling Part II: Digital Storytelling Across the Curriculum!

Get More

Read more articles from Bernajean, find resources, and view samples from her digital storytelling camps at: http://www.DigiTales.us

Popular Topics

# data[].attributes.attachment_link.description
"Tell your tales; make them true. If they endure, so will you." -James Keller Gather round those roaring campfires, picnic tables, or even a fondue pot, because the ancient art of storytelling is being revived into an emerging communication mode called digital storytelling.

# data[].attributes.attachment_link.description
This video is a quick tutorial on how to create and customize posters on Postermywall.com

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Canva - Design anything. Publish anywhere.

# data[].attributes.attachment_link.title
HOW TO CREATE A POSTER USING POSTERMYWALL

# data[].attributes.attachment_link.title
Canva Tutorial: Create Easy and Beautiful Graphics

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Εισαγωγή

Το αφήγημα ως έννοια, ενυπάρχει από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ανθρωπότητας. Δεν υπάρχει και δεν υπήρξε ποτέ λαός, χωρίς αφήγημα (Barthes, 1981). Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, η αφήγηση έχει αποτελέσει ένα δημοφιλές εκπαιδευτικό εργαλείο, που χρησιμοποιείται για τη μετάδοση γνώσεων από τη μια γενιά στην άλλη. Η αφήγηση γενικά, είναι μια ισχυρή παιδαγωγική προσέγγιση που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη βελτίωση των μαθησιακών αποτελεσμάτων για την γενική, επιστημονική και τεχνική εκπαίδευση.

Η αλματώδης ανάπτυξη της τεχνολογίας, έχει επηρεάσει το κλασσικό αφήγημα και έχει προσδώσει σε αυτό, σύγχρονα πολυεπίπεδα στοιχεία. Στα μέσα του 21ου αιώνα, το άτομο έχει την δυνατότητα να συλλέγει πληροφορίες από περισσότερα του ενός μέσα, να τα διαχειρίζεται και να αλληλεπιδρά με τις πηγές, αναπτύσσοντας την ικανότητα να συνάγει λογικά συμπεράσματα μέσα σε αυτόν τον αποσπασματικό κόσμο. Στην εξέλιξη αυτή, έχει συμβάλλει και η ψηφιακή συνύπαρξη διαφορετικών εκφραστικών μέσων όπως η εικόνα, ο ήχος και το βίντεο αλλάζοντας την επικοινωνιακή εμπειρία των ατόμων.

Η εξέλιξη της ψηφιακής εποχής, μας προσφέρει μια πληθώρα τεχνολογικών εκπαιδευτικών εργαλείων, ενώ η χρήση τους στην τάξη, έχει αυξηθεί σε όλο τον κόσμο. Οι ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές, οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, το λογισμικό επεξεργασίας και τα περιβάλλοντα συγγραφής, αποτελούν εργαλεία μέσω των οποίων οι μαθητές δύνανται να "οικοδομήσουν" τις δικές τους γνώσεις και ιδέες ώστε να τις παρουσιάσουν και να τις μοιραστούν πιο αποτελεσματικά.

Το digital storytelling, ή αλλιώς "Ψηφιακή αφήγηση", δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την άρτια συνύπαρξη των παραπάνω μέσων, καθώς στον βασικό πυρήνα της, αποτελεί την πρακτική της χρησιμοποίησης ψηφιακών εργαλείων και μέσων, για την αφήγηση ιστοριών. Υπάρχει μια πληθώρα διαφορετικών όρων, που χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν αυτή την πρακτική, όπως ψηφιακά ντοκιμαντέρ, αφηγήσεις που βασίζονται σε υπολογιστή, ψηφιακά δοκίμια, διαδραστική αφήγηση, κλπ. Σε γενικές γραμμές όμως, όλα περιστρέφονται γύρω από την ιδέα του συνδυασμού της τέχνης της αφήγησης ιστοριών με μια ποικιλία πολυμέσων, συμπεριλαμβανομένων των γραφικών, του ήχου, του βίντεο και της δημοσίευσης στο διαδίκτυο.

Συνεπώς, μια ψηφιακή αφήγηση μπορεί να θεωρηθεί ως μια συγχώνευση μεταξύ της παραδοσιακής αφήγησης και της χρήσης της τεχνολογίας πολυμέσων (Normann, 2011).

Η εμφάνιση της Ψηφιακής Αφήγησης

Η ψηφιακή αφήγηση είναι μια τεχνολογική εφαρμογή η οποία δίνει την δυνατότητα συλλογής, δημιουργίας, ανάλυσης και συνδυασμού οπτικών εικόνων και ήχου με προφορικό ή γραπτό κείμενο. Ορίζεται από την Ένωση Ψηφιακής Αφήγησης (Digital Storytelling Association), ως μια " σύγχρονη έκφραση της αρχαίας τέχνης της αφήγησης" (The Digital Storytelling Association, 2011). Παρόλο που δεν υπάρχει ένας επίσημος ορισμός της ψηφιακής αφήγησης, ωστόσο, η πλειονότητα των θεωριών, τονίζει τη χρήση εργαλείων πολυμέσων, συμπεριλαμβανομένων των γραφικών, του ήχου, του βίντεο και της κινούμενης εικόνας, για την αφήγηση μιας ιστορίας. Ο Benmayor για παράδειγμα, ορίζει την ψηφιακή αφήγηση ως "μια σύντομη ιστορία πολυμέσων που συνδυάζει φωνή, εικόνα και μουσική" (Benmayor, 2008).

Οι χρήστες ηλεκτρονικών υπολογιστών, μετατρέπονται σε δημιουργικούς αφηγητές, μέσω της παραδοσιακής διαδικασίας επιλογής ενός θέματος, διεξαγωγής κάποιας έρευνας, συγγραφής ενός σεναρίου, αναπτύσσοντας μια ενδιαφέρουσα ιστορία. Στη συνέχεια, αυτό το υλικό σε συνδυασμό με διάφορους τύπους πολυμέσων, μπορεί να αναπαραχθεί σε έναν υπολογιστή, να μεταφορτωθεί σε έναν ιστότοπο ή να εγγραφεί σε ένα DVD.

Παρά το γεγονός, ότι σήμερα δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην τεχνολογία των πολυμέσων, η ψηφιακή αφήγηση δεν αποτελεί μια νέα ιδέα. Οι Joe Lambert και Dana Atchley, εργάστηκαν ως συνιδρυτές του Κέντρου Ψηφιακής Αφήγησης (Center for Digital Storytelling), ώστε να δημιουργηθεί το κίνημα ψηφιακής αφήγησης στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Το Κέντρο Ψηφιακής Αφήγησης αποτελεί μια μη κερδοσκοπική, κοινότητα οργανισμού τεχνών στο Μπέρκλεϊ, της Καλιφόρνια, το οποίο είναι επιπλέον γνωστό για την ανάπτυξη και τη διάδοση των επτά στοιχείων της ψηφιακής αφήγησης, τα οποία συχνά αναφέρονται ως χρήσιμο σημείο εκκίνησης, ώστε να ξεκινήσει κανείς να εργάζεται με τις ψηφιακές αφηγήσεις.

Τα 7 σημεία - βήματα που θεωρούνται απαραίτητα για την δημιουργία μιας ψηφιακής αφήγησης είναι τα παρακάτω:

Άποψη: Ποιο είναι το κεντρικό θέμα της ιστορίας και ποια είναι η οπτική του συγγραφέα;

Ένα δραματικό ερώτημα: Ένα ερώτημα-κλειδί που συντηρεί το ενδιαφέρον του θεατή και θα απαντηθεί στο τέλος της ιστορίας.

Συναισθηματικό περιεχόμενο: Σοβαρά ζητήματα που παίρνουν ζωή με έναν προσωπικό και δυνατό τρόπο και συνδέουν την ιστορία με το κοινό.

Το δώρο της φωνής σας: Ένας τρόπος να προσωποποιήσετε την ιστορία και να βοηθήσετε το ακροατήριο να κατανοήσει το περιεχόμενο.

Η δύναμη του ήχου: Μουσική ή άλλοι ήχοι που υποστηρίζουν και ομορφαίνουν το σενάριο.

Οικονομία: Η χρήση μόνο της απαραίτητης ποσότητας περιεχομένου για την αφήγηση της ιστορίας χωρίς να παραφορτώνουμε τον θεατή.

Ρυθμός: Ο ρυθμός της ιστορίας και πόσο αργά ή γρήγορα εξελίσσεται.

Οι ψηφιακές αφηγήσεις, επικεντρώνονται σε ένα συγκεκριμένο θέμα κι εκφράζουν μια συγκεκριμένη άποψη. Επίσης, μπορεί να ποικίλουν σε μήκος, αλλά οι περισσότερες από τις αφηγήσεις που χρησιμοποιούνται στην εκπαίδευση συνήθως διαρκούν από 2 έως δέκα λεπτά.

Ψηφιακή Αφήγηση κι εκπαίδευση

Η αφήγηση (προφορική ή γραπτή) στην υπηρεσία της εκπαίδευσης, ενισχύει την εμπέδωση των πληροφοριών από τους μαθητές. Όπως αναφέρεται από τους εκπαιδευτικούς, είναι ευκολότερο να ανακαλέσουμε πληροφορίες όταν αυτές αποτελούν μέρος μιας ιστορίας και ακόμη ευκολότερο, όταν αυτή η ιστορία συνδέεται με ήδη υπάρχουσες γνώσεις κι εμπειρίες.

Τα νέα εκπαιδευτικά εργαλεία, καθώς και οι δυνατότητες που προσφέρει η τεχνολογία, επηρεάζουν άμεσα τον εκπαιδευτικό χώρο. Η ψηφιακή αφήγηση προτείνει μια νέα εκπαιδευτική δραστηριότητα όπου η εκπαιδευτική κοινότητα φαίνεται να έχει υιοθετήσει.

Ως εκπαιδευτικό εργαλείο, μπορεί να χρησιμοποιηθεί με δυο τρόπους. Από τη μια πλευρά, συνεισφέρει ώστε οι εκπαιδευτικοί να ξεπεράσουν κάποια εμπόδια και να χρησιμοποιήσουν παραγωγικά την τεχνολογία στις αίθουσες διδασκαλίας τους. Με τον τρόπο αυτό, οι διδάσκοντες είναι σε θέση να δημιουργήσουν τις δικές τους ψηφιακές αφηγήσεις κι αυτό μπορεί να είναι ιδιαίτερα χρήσιμο για την ενίσχυση της συμμετοχής των μαθητών στο περιεχόμενο του μαθήματος. Επίσης, συμβάλλει στη διευκόλυνση της συζήτησης, σχετικά με τα θέματα που παρουσιάζονται σε μια αφήγηση, βοηθώντας έτσι στην αποσαφήνιση πιο αφηρημένων εννοιολογικών περιεχομένων.

Από την άλλη πλευρά, το μεγαλύτερο όφελος κατά την εκπαιδευτική διαδικασία, μπορεί να προκύψει όταν οι μαθητές έχουν την αποστολή να παράξουν τις δικές τους ψηφιακές ιστορίες, είτε ατομικά, είτε ως μέλη μιας μικρής ομάδας. Οι εκπαιδευόμενοι, εμπλέκονται σε μια διαδικασία δημιουργίας οπτικοακουστικού υλικού μικρής διάρκειας, που περιλαμβάνει φωτογραφίες, μουσική, ηχογραφημένη αφήγηση και σπανιότερα βίντεο.

Αυτή η δημιουργική εκπαιδευτική διαδικασία, παρέχει στους εκπαιδευόμενους μια ισχυρή βάση που πολλοί εκπαιδευτικοί έχουν αρχίσει να αποκαλούν "δεξιότητες του 21ου αιώνα".

Ανεξάρτητα από τον συγκεκριμένο όρο που χρησιμοποιείται, αυτές οι δεξιότητες περιγράφονται ως ο συνδυασμός:

* Του ψηφιακού εγγραμματισμού: η ικανότητα επικοινωνίας με μια συνεχώς διευρυνόμενη κοινότητα για συζήτηση θεμάτων, συλλογή πληροφοριών και αναζήτηση βοήθειας.

* Του παγκόσμιου εγγραμματισμού: η ικανότητα ανάγνωσης, ερμηνείας, ανταπόκρισης και συγκειμενοποίησης μηνυμάτων μιας παγκόσμιας οπτικής.

* Της γνώσης της τεχνολογίας: δυνατότητα χρήσης υπολογιστών και άλλων τεχνολογιών για τη βελτίωση της μάθησης, της παραγωγικότητας και της απόδοσης.

* Του οπτικού εγγραμματισμού: η ικανότητα κατανόησης, παραγωγής και επικοινωνίας μέσω οπτικών μέσων.

* Του πληροφοριακού εγγραμματισμού: η ικανότητα να βρίσκουν, να αξιολογούν, και να συνθέτουν πληροφορίες.

Κατ' αυτόν τον τρόπο, οι εκπαιδευόμενοι γίνονται κοινωνοί των τεχνολογικών εργαλείων και εξελίξεων της εποχής τους. Η ψηφιακή αφήγηση, μπορεί να αποτελέσει μια ισχυρή μαθησιακή εμπειρία, που αντιπροσωπεύει ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας που ελπίζει ότι οι εκπαιδευόμενοι θα είναι σε θέση να ανταποκριθούν στις προκλήσεις του 21ου αιώνα (Jakes & Brennan,2005).

Σχήμα 1: Η προσέγγιση της ψηφιακής αφήγησης στην εκπαίδευση.

Ψηφιακή Aφήγηση: μια εποικοδομιστική προσέγγιση της μάθησης

Τις τελευταίες δεκαετίες, έχουν χρησιμοποιηθεί διάφορα παραδείγματα μάθησης για τη βελτίωση της διδασκαλίας και των μαθησιακών πρακτικών. Κάθε μία από αυτές τις θεωρίες μάθησης, όπως ο συμπεριφορισμός, ο γνωστικισμός και ο κονστρουκτιβισμός, έχει τη δική της προοπτική σχετικά με τις μεθόδους διδασκαλίας. Σύμφωνα με τον Hill, μια θεωρία μάθησης είναι η προσπάθεια να εξηγήσει πώς οι άνθρωποι (όπως και τα ζώα) μαθαίνουν, κι ένα παράδειγμα ώστε να κατανοήσουμε ποια στοιχεία είναι ζωτικότερης σημασίας για την διαδικασία της μάθησης (Hill, 2002).

Ο εποικοδομισμός (κονστρουκτιβισμός), είναι μια από τις πιο σημαντικές εκπαιδευτικές προσεγγίσεις, που αναπτύχθηκαν πρόσφατα. Επικαλύπτει το γνωστικό σχολείο μάθησης, με πολλούς τρόπους. Ωστόσο, χαρακτηρίζεται από έμφαση στη μάθηση μέσω της χρήσης αυθεντικών πλαισίων κι έμφαση στη σημασία της κοινωνικής διάστασης της μάθησης. Ο Wilson, το ορίζει ως " τόπο όπου οι εκπαιδευόμενοι μπορούν να συνεργάζονται και να αλληλοϋποστηρίζονται, καθώς χρησιμοποιούν μια ποικιλία εργαλείων και πηγών πληροφόρησης, στην καθοδηγούμενη επιδίωξή τους για επίτευξη μαθησιακών στόχων και δραστηριοτήτων επίλυσης προβλημάτων " (Wilson, 1996).

Επιπλέον, ο Jonassen υποστηρίζει ότι τα περιβάλλοντα μάθησης θα πρέπει να προσφέρουν εποικοδομητική, ενεργή, εκούσια, συνεργατική, σύνθετη, συνομιλητική, συμφραζόμενη και αντανακλαστική μάθηση (Jonassen, 1999). Η ενεργός θέση του εκπαιδευόμενου έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς είναι απαραίτητη για την ανάπτυξη δεξιοτήτων δια βίου μάθησης (Verenikina, 2008).

Η ζώνη επικείμενης ανάπτυξης (ZPD), που αναπτύχθηκε από τον Vygotsky, ορίζεται ως η απόσταση μεταξύ του τι μπορεί να κάνει ένας μαθητής λαμβάνοντας ή μη, βοήθεια (Vygotsky, 1978). Η κύρια εστίαση της ZPD, είναι να διασφαλιστεί η ενεργή συμμετοχή των μαθητών στην διαδικασία της μάθησης, που θα τους κάνει αυτοδιαχειριζόμενους δια βίου μαθητές, μακροπρόθεσμα. Με αυτή την έννοια, η διδασκαλία γίνεται συν-κατασκευή γνώσης μεταξύ μαθητευόμενου και δασκάλου.

Συνεπώς, τα σπουδαιότερα μαθησιακά χαρακτηριστικά του εποικοδομισμού, είναι ότι οι μαθητές μπορούν να βασιστούν στην δική τους ερμηνεία του κόσμου. Αποκτούν σφαιρική σκέψη, έχοντας πρωτίστως συνδυάσει την πρωτογενή εμπειρία και την αλληλεπίδραση. Έτσι, δημιουργείται μια νέα μορφή κατανόησης, μέσω της συλλογής γνώσεων από διάφορες πηγές (Duffy,2012). Στο σημείο αυτό, πρέπει να επισημάνουμε τον καθοδηγητικό ρόλο του εκπαιδευτικού.

Η ψηφιακή αφήγηση, μπορεί να διευκολύνει μια εποικοδομιστική προσέγγιση για τη διδασκαλία και τη μάθηση. Μπορεί να είναι ένα χρήσιμο εκπαιδευτικό εργαλείο, καθώς παρέχει ένα όχημα για το συνδυασμό ψηφιακών μέσων, με καινοτόμες πρακτικές διδασκαλίας και εκμάθησης. Εκτός από την αξιοποίηση των τεχνολογικών δεξιοτήτων των μαθητών, η ψηφιακή αφήγηση ενθαρρύνει επιπλέον εκπαιδευτικά αποτελέσματα.

Αυξάνει τα κίνητρα των μαθητών και βοηθά τους εκπαιδευτικούς στην οικοδόμηση εποικοδομιστικών μαθησιακών περιβαλλόντων, που ενθαρρύνουν τη δημιουργική επίλυση προβλημάτων με βάση τη συνεργασία και την επικοινωνία από ομότιμους. Επιπλέον, η ψηφιακή αφήγηση μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να διευκολύνει τις ολοκληρωμένες προσεγγίσεις στην ανάπτυξη προγραμμάτων σπουδών και να εμπλέξει τους εκπαιδευόμενους με ένα υψηλότερο επίπεδο σκέψης.

Συμπεράσματα

Κατά συνέπεια, η ψηφιακή αφήγηση αποτελεί ένα ισχυρό μοντέλο για τη δημιουργία εποικοδομιστικών περιβαλλόντων ηλεκτρονικής μάθησης. Έχει τη δυνατότητα να προσελκύει τους μαθητές σε ολοκληρωμένες προσεγγίσεις στην εκμάθηση με ψηφιακά μέσα. Επιπλέον, ενισχύει τα κίνητρα των μαθητών και βοηθά τους εκπαιδευτικούς στην οικοδόμηση δομημένων μαθησιακών περιβαλλόντων. Τέλος, μπορεί να αυξήσει τις ικανότητες συνεργασίας και επικοινωνίας των μαθητών.

Η εκπαιδευτική κοινότητα θεωρεί ότι η ψηφιακή αφήγηση, αποτελεί ένα ισχυρό εργαλείο για την ανάπτυξη των δεξιοτήτων του 21ου αιώνα, όπως τον οπτικό εγγραμματισμό, την συνεργασία, την γνώση της τεχνολογίας αλλά και για τη διδασκαλία διαφόρων γνωστικών αντικειμένων.

Κυρίως όμως, η ένταξη της ψηφιακής αφήγησης στα εκπαιδευτικά προγράμματα, σημαίνει παραγωγή έργων από τους μαθητές με την καθοδήγηση των δασκάλων και αυτή ακριβώς η συνισταμένη της δημιουργικότητας, είναι το πιο ισχυρό κίνητρο για τους μαθητές.

Βιβλιογραφικές αναφορές

Anderson, Τ. (2008). The theory and practice of online learning, Athabasca University Press.

Barthes, R. (1981). Introduction à l' analyse structural du recit, Seuil.

Benmayor, R. (2008). Digital storytelling as a signature pedagogy for the new humanities. Arts Humanit High Educ, 7(2):188-204.

Duffy, Μ., Lowyck, J., Jonassen, D. (2012). Designing environments for constructive learning, Springer Publishing Company.

Hill, W. (2002). Learning: A survey of psychological interpretation, Allyn and Bacon, Boston.

Jakes, D., Brennan, J. (2005). Capturing stories, capturing lives: An introduction to digital storytelling.

Jonassen, D., Peck K., Wilson, B. (1999). Learning with technology: a constructivist perspective, Prentice Hall, Upper Saddle River.

Normann, Α. (2011). Digital Storytelling in Second Language Learning, in Faculty of Social Sciences and Technology Management, Norwegian University of Science and Technology, p. 125.

The Digital Storytelling Association (2011). The center for digital storytelling.

Vygotsky, L. (2008). Mind In Society: The Development of Higher Psychological Processes, Cambridge, MA: Harvard University Press.

Wilson, B. (1996). Constructivist learning environments: Case studies in instructional design, Educational Technology Publications, Englewood Cliffs.

# data[].attributes.attachment_link.title
Digital Storytelling. Η δυναμική της Ψηφιακής Αφήγησης στην εκπαιδευτική διαδικασία.

# data[].attributes.attachment_link.description
Το αφήγημα ως έννοια, ενυπάρχει από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ανθρωπότητας. Δεν υπάρχει και δεν υπήρξε ποτέ λαός, χωρίς αφήγημα (Barthes, 1981). Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, η αφήγηση έχει αποτελέσει ένα δημοφιλές εκπαιδευτικό εργαλείο, που χρησιμοποιείται για τη μετάδοση γνώσεων από τη μια γενιά στην άλλη.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Αφήγηση (storytelling) είναι η αλληλεπιδραστική τέχνη της χρήσης λέξεων και δράσεων για την αναπαράσταση των ενεργειών, γεγονότων ή εμπειριών μιας ιστορίας με τρόπο που να κεντρίζει τη φαντασία του ακροατή ( National Strorytelling Network). https://storynet.org/resources/storytelling-its-news/digital/

Από τις χαραγμένες παραστάσεις σε τοιχώματα σπηλιών και τις πρώτες φωνές και κραυγές επικοινωνίας των ανθρώπων συνδυασμένες με εκφράσεις του σώματος και χειρονομίες, ως τον προφορικό λογό και, στη συνέχεια, την εμφάνιση της γραφής με την καταγραφή των πρώτων ιστοριών, η αφήγηση θεωρείται μία από τις παλαιότερες μεθόδους επικοινωνίας και μάθησης. Με το πέρασμα από τα παραδοσιακά μέσα στα ψηφιακά, οι ιστορίες δεν αποτελούνται μόνο από κείμενο (Lugmayr A. et al., 2016)∙ αποκτούν περισσότερο οπτικοποιημένη μορφή, γίνονται πολυτροπικές και ψηφιακές. Μέχρι σήμερα, η αφήγηση και η δραματοποίησή της αποτελεί μια αποτελεσματική "αντισταθμιστική δύναμη" στην καθημερινή ζωή, "όχημα έκφρασης της πολιτισμικής υπόστασης που θεραπεύει πηγαίες εσωτερικές ανάγκες των ανθρώπων". (Ξεστέρνου, 2013, σ. 12).

Οι εξελίξεις της ψηφιακής εποχής έχουν επηρεάσει διάφορες μορφές επικοινωνίας και ψυχαγωγίας, όπως τη διαφήμιση, τη δημοσιογραφία, την εκπαίδευση, τα παιχνίδια... Μεταξύ αυτών των τεχνολογικών εξελίξεων η εφαρμογή της ψηφιακής αφήγησης, προϊόν του Center for Digital Storytelling (CDS) στο Berkeley της πολιτείας California από το 1993, έχει προκαλέσει το διεθνές ενδιαφέρον (Μελιάδου, Νάκου, Γκούσκος, Μεϊμάρης, 2011).

Με το όρο εννοούμε αφενός τη δημιουργία οπτικοακουστικού υλικού με τη χρήση ψηφιακών εργαλείων ως μέσο προσωπικής έκφρασης και επικοινωνίας, αφετέρου τη διαδραστική αφήγηση, όπως αυτή πραγματώνεται σε διαδραστικές εφαρμογές (π.χ. ψηφιακά παιχνίδια) (Μελιάδου, Νάκου, Γκούσκος, Μεϊμάρης, 2011). Η αφηγηματική δημιουργία αρθρώνεται σε τέσσερα στάδια, της εξερεύνησης, της έμπνευσης, της παραγωγής και της κοινής χρήσης (Rubegni & Landoni, 2018). Αξιοποιεί και συνδυάζει όχι μόνο προηγμένες, χαμηλού κόστους και φιλικές προς το χρήστη ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές και λογισμικό επεξεργασίας πολυμέσων, όπως το iMovie, το Movie Maker και το Photo Story (Anderson J., Chung Y.C. & Macleroy V., 2018), αλλά και πραγματικά υλικά, όπως τα τουβλάκια LEGO (Lugmayr A. et al., 2016∙ Μελιάδου, Νάκου, Γκούσκος, Μεϊμάρης, 2011). Ως εκ τούτου, η ιστορία διαμορφώνεται σε μια ακολουθία διαφορετικών φάσεων στη διαδικασία κατασκευής (Μελιάδου, Νάκου, Γκούσκος, Μεϊμάρης, 2011).
Θεωρία του κοινωνικού εποικοδομισμού
Η ψηφιακή αφήγηση διέπεται από τις αρχές της θεωρίας μάθησης του Lev Vygotsky. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία η μάθηση αντιμετωπίζεται ως μια δυναμική διαδικασία κοινωνικής αλληλεπίδρασης που στηρίζεται στη συνεργασία και το διάλογο και οικοδομείται ενεργά μέσα σε ένα αυθεντικό περιβάλλον όχι μόνο στο σχολείο αλλά και σε άλλες εκπαιδευτικές κοινότητες. Έτσι, με το διάλογο δίνεται η ευκαιρία στους/στις μαθητές/τριες να εκφραστούν αφήνοντας την προσωπική τους σφραγίδα και να αναπτύξουν κριτικά και κοινωνικά υπεύθυνες θέσεις. Παράλληλα, με τη χρήση των ψηφιακών μέσων δημιουργούνται νέα νοήματα και νέα παγκόσμια ακροατήρια (Anderson J., Chung Y.C. & Macleroy V., 2018).
Η ψηφιακή αφήγηση ως εκπαιδευτικό εργαλείο
Η ψηφιακή αφήγηση είναι ένα καινοτόμο δημιουργικό εργαλείο μετασχηματιστικής μάθησης,που χρησιμοποιείται για την προώθηση της συνεργασίας και της εκπαιδευτικής δημιουργίας με συγκεκριμένο θεματικό πλαίσιο (Κοταδάκη & Βοϊνέσκου, όπ.αναφ. στον Ohler, 2013). Αποτελεί μια ολοκληρωμένη εκπαιδευτική ψηφιακή πρόταση για την αναζωογόνηση της μάθησης και της παρακίνησης των συμμετεχόντων, προκειμένου να δημιουργήσουν και να παρουσιάσουν με συνεργατικό τρόπο ψηφιακές αφηγήσεις ως αυθεντικά προϊόντα μάθησης (Yang & Wu, 2011).

Η ψηφιακή αφήγηση στο σύγχρονο σχολείο
Στο νηπιαγωγείο - ειδικό πρόγραμμα εκπαιδευτικής παρέμβασης
Για την αποφυγή του αποκλεισμού μαθητών/τριών με διάχυτη αναπτυξιακή διαταραχή και νοητική υστέρηση ειδικό πρόγραμμα εκπαιδευτικής παρέμβασης με εκπαιδευτικό εργαλείο την ψηφιακή αφήγηση υλοποιήθηκε σε μεικτή τάξη προσχολικής εκπαίδευσης στην οποία φοιτούν παιδιά με τυπική ανάπτυξη καθώς και παιδιά με ειδικές μαθησιακές ανάγκες. Μια διαδραστική ψηφιακή ιστορία με τίτλο "Το λυπημένο κοτοπουλάκι" σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε μέσω της πλατφόρμας προγραμματισμού Scratch ( http://scratch.mit.edu/ ).

Ο κύριος χαρακτήρας, ο Άκης το κοτοπουλάκι, βρίσκεται στο σχολείο μαζί με τα άλλα ζώα σε δυσάρεστη συναισθηματική κατάσταση. Η αλληλεπίδραση εμφανίζεται όταν οι συμμετέχοντες ακροατές της ιστορίας παρωθούνται να σκεφτούν και να αποφασίσουν αν θα επιχειρήσουν να προσεγγίσουν τον Άκη και να τον βοηθήσουν να ξεπεράσει το πρόβλημά του. Έτσι, η ιστορία εξελίσσεται ανάλογα με την επιλογή των παιδιών. Η θετική ακολουθία οδηγεί τον Άκη στο παιχνίδι με τα άλλα ζώα και η αρνητική ακολουθία οδηγεί σε μια τελευταία σκηνή στην οποία δεν υπάρχει πλέον ο Άκης. Στη δεύτερη περίπτωση αναφέρεται στην αφήγηση: "αν κάποιος φρόντιζε για τον Άκη, πιθανόν το τέλος αυτής της ιστορίας θα ήταν διαφορετικό".

Το πρόγραμμα αξιολογήθηκε ως επιτυχές, καθώς αποδείχτηκε ότι η διαδραστική ψηφιακή αφήγηση ενίσχυσε τη συναισθηματική νοημοσύνη και την κοινωνική ενσυναίσθηση των παιδιών. Τα αποτελέσματα της έρευνας έδειξαν ότι τα παιδιά όχι μόνο αναγνώρισαν και κατάλαβαν τα συναισθήματα των άλλων, αλλά και δημιούργησαν άμεσες συνδέσεις με τα προσωπικά τους βιώματα. Επίσης, διαπιστώθηκε ότι η χρήση αυτού του εκπαιδευτικού εργαλείου βοηθά σημαντικά τα νήπια με ειδικές μαθησιακές ανάγκες που φοιτούν στο γενικό σχολείο, καθώς δεν έχουν ακόμη αναπτυχθεί πλήρως διανοητικά και κοινωνικά, να ενισχύσουν την κοινωνική τους αλληλεπίδραση και την αίσθηση του ανήκειν στη μαθητική κοινότητα. Εξίσου σημαντικό είναι τα παιδιά τυπικής ανάπτυξης να καταλάβουν τι νιώθουν οι άνθρωποι με ειδικές μαθησιακές ανάγκες, να αποδεχτούν και να σεβαστούν τη διαφορετικότητά τους, ώστε να μπορέσουν να συνυπάρξουν αρμονικά. Τέλος, ειδικά τα παιδιά τυπικής ανάπτυξης είναι σημαντικό να αποκτούν από τη νεαρή ηλικία κοινωνικές δεξιότητες, ώστε να βλέπουν από την οπτική των παιδιών με ειδικές ανάγκες, προκειμένου να τα προσέγγιζουν με ευελιξία και να τα βοηθούν να αισθάνονται ότι ανήκουν στην ευρύτερη κοινότητα (Bratitsis & Ziannas, 2015).
Το "Μαγικό Φίλτρο" - Ένα ψηφιακό παραμύθι περιπέτειας για παιδιά Δημοτικού
Στο ίδιο πλαίσιο δημιουργήθηκε μια από τις πλέον σύγχρονες κατευθύνσεις μάθησης που βασίζεται στα ψηφιακά παιχνίδια (digital game-based learning). Πρόκειται για ένα εκπαιδευτικό αφηγηματικό παραμύθι, το " Μαγικό Φίλτρο", για παιδιά με ήπια νοητική υστέρηση ( http://www.media.yoa.gr/epinoisi ). Το "Μαγικό Φίλτρο", μια ενιαία ιστορία με τέσσερα επιμέρους επεισόδια αποτελεί μια εναλλακτική ενεργητική - ιδιαίτερα ελκυστική - μη γραμμική μέθοδο μάθησης, επικοινωνίας και αλληλεπίδρασης απόψεων και γνώσεων. Οι μαθητές/τριες χρησιμοποιώντας την εφαρμογή μπορούν να επιλέξουν ελεύθερα την προσωπική τους διαδρομή στα επεισόδια της ιστορίας. Στο πλαίσιο αυτό οι μαθητές/τριες ενθαρρύνονται να αναζητήσουν τη γνώση επικοινωνώντας μεταξύ τους και συνεργαζόμενοι/ες να μετασχηματίζουν τις γνώσεις και τις εμπειρίες τους σε νέες γνώσεις προσπαθώντας διαρκώς να αναπτύσσονται γνωστικά και κοινωνικά. Το ψηφιακό παραμύθι με τη μορφή του παιχνιδιού δίνει την ευκαιρία κοινωνικοποίησης και ένταξης σε παιδιά με ειδικές μαθησιακές ανάγκες στη γενική εκπαίδευση (Μελιάδου, Νάκου, Γκούσκος & Μεϊμάρης, 2011).
Το πρωτοποριακό Storytelling Κριτικές και δημιουργικές προσεγγίσεις στην πρωτοβάθμια και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση Alice(Anderson J., Chung Y.C. & Macleroy V., 2018). για το Γυμνάσιο και το Λύκειο
Το Storytelling Alice είναι ένα καινοτόμο περιβάλλον που επιδιώκει μέσω της ψηφιακής αφήγησης να εισαγάγει με φυσικό τρόπο τους μαθητές και κυρίως τις μαθήτριες - λόγω της ταύτισής τους με την ηρωίδα - στις βασικές αρχές του προγραμματισμού (Κορδάκη & Ψώμος, 2012). Μέσω των ψηφιακών τρισδιάστατων ιστοριών οι μαθητές/τριες αφενός δημιουργούν τους δικούς τους ήρωες/ηρωίδες και τα δικά τους σκηνικά, κι αφετέρου πειραματίζονται να "προγραμματίσουν" τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ αυτών των χαρακτήρων, προκειμένου να δημιουργήσουν με τη χρήση των αλγορίθμων ποικίλες προγραμματιστικές δομές (ό.π.). Μέσα από αυτές τις εντυπωσιακές ψηφιακές ιστορίες τριών διαστάσεων που τα παιδιά έχουν τη δυνατότητα να δημιουργήσουν, μπορούν να αποκτήσουν δεξιότητες οργανωτικές, ερευνητικές, ψηφιακές, γραφής, συνέντευξης, επίλυσης προβλημάτων και αξιολόγησης (Robin, όπ. αναφ. στους Κορδάκη & Ψώμο, 2012).
T -Story -το ευρωπαϊκό πρόγραμμα της Ψηφιακής Αφήγησης στην τυπική, μη - τυπική και άτυπη εκπαίδευση Γενικό συμπεράσμα - προτάσεις
Το καινοτόμο πρόγραμμα Critical Connections: Multilingual Digital Storytelling (MDST), που εκπονείται από δίκτυο δεκατριών γενικών και συμπληρωματικών σχολείων του Λονδίνου καθώς και σχολείων της Αλγερίας, της Παλαιστίνης και της Ταϊβάν, συνδυάζει τη πολυγλωσσική και ψηφιακή επικοινωνία με τη δημιουργία, την κοινή χρήση και την κριτική των ιστοριών. Στην ψηφιακή αφήγηση τα κείμενα διαμορφώνονται σε πολλαπλά στάδια από τους συμμετέχοντες με τη βοήθεια των επικεφαλής εκπαιδευτικών του προγράμματος, ενώ η κριτική στάση απέναντι στα ψηφιακά μέσα συμβάλλει στην προώθηση της πολυμορφίας και την ανάπτυξη δεξιοτήτων.

Έτσι, οι μαθητές/τριες έχουν τη δυνατότητα να αποκτήσουν διαπολιτισμική εκπαίδευση και τρόπο σκέψης αλλά και ενεργό πολιτειότητα συμμετέχοντας σε συλλογικές δράσεις, ενώ παράλληλα αναπτύσσουν την κριτική τους ικανότητα. Με διεπιστημονικούς τρόπους μάθησης, όπως η ενασχόληση με το δράμα, τη μουσική, την τεχνολογία και τις γλώσσες, οι μαθητές/τριες δύνανται να αναπτύξουν γνωστικές, μεταγνωστικές, μεταγλωσσικές, κοινωνικες και ψηφιακές δεξιότητες αλλά και να αποκτήσουν πλουσιότερες και "βιώσιμες" γλωσσικές εμπειρίες. Η ψηφιακή αφήγηση έχει καταλυτική επίδραση στην ανάπτυξη πολυγραμματισμών, καθώς στη σύγχρονη εποχή της ψηφιακής επικοινωνίας η αφήγηση σε ηλεκτρονική μορφή μπορεί να βασιστεί στις διαφορετικές ατομικές "φωνές" των μαθητών/τριών που μπορούν να ακουστούν κατά την εκπαιδευτική διαδικασία. Η προσφορά του προγράμματος είναι σημαντική όχι μόνο για τις μαθητικές κοινότητες, αλλά και για τους εκπαιδευτικούς, καθώς συμβάλλει σημαντικά στην επαγγελματική τους ανάπτυξη.
Βιβλιογραφία
Καταλήγοντας, η πρωτοτυπία του έγκειται στο ότι αποτελεί κοινό όραμα όλων των εμπλεκόμενων η οικοδόμηση ενός δικτύου σχολείων, στα οποία θα διδάσκονται διαφορετικές γλώσσες, με σκοπό τη γλωσσική και διαπολιτισμική επικοινωνία και ανταλλαγή. Έτσι, ενισχύεται η κοινωνική δικαιοσύνη, καθώς ενθαρρύνεται ο διάλογος μεταξύ των γενικών και συμπληρωματικών σχολείων που έχουν ενεργοποιηθεί στο δίκτυο, προκειμένου να αποφευχθεί η περιθωριοποίηση των διαφορετικών γλωσσικών κωδίκων πολιτισμικής κληρονομιάς των μαθητών/τριών και να αναγνωριστεί η δουλειά των συμπληρωματικών σχολείων τόσο στο Ηνωμένο Βασίλειο όσο και των άλλων χωρών με τα οποία συνεργάζονται (Anderson J., Chung Y.C. & Macleroy V., 2018).
http://newprairiepress.org/aerc/2016/papers/2
Το ευρωπαϊκό πρόγραμμα T-Story, στην προσπάθεια ευρείας εφαρμογής της Ψηφιακής Αφήγησης στην τυπική, μη-τυπική και άτυπη εκπαίδευση, πραγματοποιεί ψηφιακά μαθήματα για εκπαιδευτικούς. Από ελληνικής πλευράς το ευρωπαϊκό πρόγραμμα υλοποιείται από το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας. Στόχος του προγράμματος Τ-Story είναι η καλλιέργεια των γνώσεων και η ανάπτυξη των δεξιοτήτων των εκπαιδευτικών/εκπαιδευτών-τριών με εργαλείο την τεχνική της ψηφιακής αφήγησης. Στον ιστότοπο του ερευνητικού προγράμματος, καθώς και σε αντίστοιχη σελίδα του T-Story στο Facebook, οι ενδιαφερόμενοι/ες μπορούν να αναζητήσουν εκπαιδευτικό υλικό και μελέτες περίπτωσης από τη χρήση ψηφιακών αφηγήσεων με οδηγίες και συμβουλές για την εκπόνησή τους με σκοπό να τις εφαρμόσουν στη σχολική τάξη. Στο τελικό στάδιο, οι αφηγήσεις που δημιουργούνται από τους ίδιους/ες μπορούν να κοινοποιηθούν σε αντίστοιχο χώρο ανάρτησης στον ίδιο ιστότοπο μέσω του Wevideo, του εργαλείου μοντάζ εικόνων και ήχου και του Bitstrips for schools, του εργαλείου παραγωγής κόμικ (Ξεστέρνου, 2013). Αξίζει να σημειωθεί ότι στην εκπαίδευση ενηλίκων, η αξιοποίηση προσωπικών ιστοριών μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να καταστήσει το περιεχόμενο τους πιο ελκυστικό (Andersen & Tisdell, 2016).

Η ψηφιακή αφήγηση στα ανοιχτά μαζικά διαδικτυακά μαθήματα (MOO Cs)

Εκτός των άλλων, η ψηφιακή αφήγηση αποτελεί ένα ανοιχτό μαζικό διαδικτυακό μάθημα (MOOC) ειδικά σχεδιασμένο για εκπαιδευτικούς και προσανατολισμένο για να καλύψει τις ανάγκες στις δικές τους αίθουσες διδασκαλίας. Ένα μοναδικό χαρακτηριστικό του συγκεκριμένου μαθήματος είναι ότι χιλιάδες συμμετέχοντες, συμπεριλαμβανομένων των φοιτητών από ιδρύματα που το έχουν επιλέξει, μπορούν υποβάλλουν ή να επιλέγουν ιδέες από μία τράπεζα θεμάτων με τραγούδια, βίντεο και φωτογραφίες, προκειμένου να συνεργαστούν και να ανταλλάξουν ιδέες. Αυτές οι δραστηριότητες στις ανοιχτές διαδικτυακές κοινότητες σε συνδυασμό με την καθοδήγηση των βοηθών - συντονιστών του μαθήματος καλλιεργούν ένα ισχυρό αίσθημα κοινότητας, βασικό συστατικό της επιτυχίας των MOOCs (Fasimpaur, 2013).
http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/4.0/
Στις προαναφερθείσες δράσεις σε όλα τα επίπεδα Εκπαίδευσης και Κατάρτισης η ψηφιακή διαδραστική αφήγηση ως εναλλακτικό εκπαιδευτικό εργαλείο κρίνεται αποτελεσματική και ιδιαίτερα ελκυστική για μαθητές/τριες και εκπαιδευτικούς/ εκπαιδευτές. Η ψηφιακή αφήγηση δίνει τη δυνατότητα στους μαθητές/τριες να εργαστούν σε αυθεντικά περιβάλλοντα (Yang & Wu, 2011∙ Κορδάκη & Ψώμος, 2012), αναπτύσσοντας ιδέες και προσομοιώσεις που δεν μπορούν να παρουσιάσουν με συμβατικό τρόπο, να καλλιεργήσουν τον προσωπικό και τον αφηγηματικό τους λόγο και, παίρνοντας ανατροφοδότητηση, να κατανοήσουν τα λάθη τους και τελικά να ανακαλύψουν τον ίδιο τους τον εαυτό. Ως εκ τούτου, μέσα από αυτή τη διαδικασία δόμησης ενός έργου, οι μαθητές/τριες που προσέρχονται με τις δικές τους γνώσεις κι εμπειρίες, τις μετασχηματίζουν σε νέες σε μια διαρκή διαδικασία προσωπικής και κοινωνικής ανάπτυξης (Μελιάδου, Ε., Νάκου, Α., Γκούσκος, Δ., Μεϊμάρης, Μ., 2011).

Είναι αλήθεια ότι οι σύγχρονες εκπαιδευτικές ανάγκες υπαγορεύουν τόσο την ανανέωση και τον εμπλουτισμό των ψηφιακών εργαλείων (Κορδάκη & Ψωμός, 2012) όσο και τη συστηματική εφαρμογή τους στην εκπαιδευτική πρακτική. Και σε αυτή την περίπτωση, καθοριστικός θα είναι ο ρόλος που θα διαδραματίσουν τόσο οι εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων όσο και η εκπαιδευτική ηγεσία. Έτσι, ηγέτες και εκπαιδευτικοί οφείλουν να συνεργαστούν αρμονικά υποστηρίζοντας τη χρήση της ψηφιακής αφήγησης στο σχολική πραγματικότητα (Cheng, & Weng, 2017). Συμπερασματικά, οι διδάσκοντες/ουσες, κατανοώντας την ανάγκη για διαρκή επιμόρφωση και κατάρτιση, καλούνται να προωθήσουν στο σύγχρονο σχολείο την ψηφιακή αφήγηση, προκειμένου να την εφαρμόσουν στη διδακτική πράξη με θετικά μαθησιακά αποτελέσματα.

Andersen, I., & Tisdell, Ε. J., (2016). Ghost and the machine: bringing untold personal spiritual and cultural experiences to life through the medium of digital storytelling. Adult Education Research Conference, 7-12.

Anderson, J., Chung, Y.C., & Macleroy, V. (2018). Creative and critical approaches to language learning and digital technology: findings from a multilingual digital storytelling project. Language and Education, 1-17.
https://files.eric.ed.gov/fulltext/EJ1015163.pdf
DOI: 10.1080/09500782.2018.1430151
https://www.ceid.upatras.gr/webpages/faculty/kordaki/conf-gr/S52.pdf
Bratitsis, T., & Ziannas, P. (2015). From early childhood to special education: Interactive digital storytelling as a coaching approach for fostering social empathy. 6th International Conference on Software Development and Technologies for Enhancing Accessibility and Fighting Infoexclusion. Procedia Computer Science. Ανακτήθηκε από:

doi: 10.1016/j.procs.2015.09.267

Cheng, Y., & Weng, C. (2017). Factors influence the digital media teaching of primary school teachers in a flipped class: A Taiwan case study. South African Journal of Education, 37, 1, 1-12.
https://eproceedings.epublishing.ekt.gr/index.php/openedu/article/view/1163/0
doi: 10.15700/saje.v37n1a1293
https://www.plogos.gr/TEYXH/2013_1_pdf/3xesternou.pdf
Fasimpaur, Κ., (2013). MOOCs Are the Next Big Thing in Online Learning. Learning & Leading with Technology. International Society for Technology in Education. 12-17. Ανακτήθηκε από:
https://doi.org/10.1145/3173574.3173969
Κορδάκη & Ψώμος (2012). Μια πρόταση διδασκαλίας του προγραμματισμού μέσω δημιουργίας εκπαιδευτικών ψηφιακών αφηγήσεων στο περιάλλον storytelling Alice. 6 ο Πανελλήνιο Συνέδριο "Διδακτική της Πληροφορικής" Φλώρινα. Ανακτήθηκε από:

Lugmayr, A., Sutinen, Ε., Suhonen, J., Sedano, C. I., & Hlavacs, H., &Montero, C. S. (2016). Serious storytelling - a first definition and review. Springer Science+Business Media.

DOI 10.1007/s11042-016-3865-5

Μελιάδου, Ε., Νάκου, Α., Γκούσκος, Δ., Μεϊμάρης, Μ. (2011). Ψηφιακή αφήγηση , μάθηση και εκπαίδευση. 6 ο Διεθνές Συνέδριο στην ανοιχτή και στην εξ αποστάσεως μάθηση. Loutraki, Greece. Ανακτήθηκε από:

Ξεστέρνου, Μ. (2013). Η ψηφιακή αφήγηση στην εκπαίδευση. Διεθνείς και ελληνικές πρακτικές. Παιδαγωγικός Λόγος. 1, 39-60. Ανακτήθηκε από:

Rubegni, E., & Landon, I. M., (2018). How to Design a Digital Storytelling Authoring Tool for Developing Pre-Reading and Pre-Writing Skills

Yang, Y. C., & Wu, W. I., (2012). Digital storytelling for enhancing student academic achievement, critical thinking, and learning motivation: A year-long experimental study. Institute of Education & Centre for Teacher Education, National Cheng Kung University, Computers & Education , 339-352.

doi:10.1016/j.compedu.2011.12.012

# data[].attributes.attachment_link.title
Ψηφιακή αφήγηση - Νέες διδακτικές προσεγγίσεις

# data[].attributes.attachment_link.description
Αφήγηση (storytelling) είναι η αλληλεπιδραστική τέχνη της χρήσης λέξεων και δράσεων για την αναπαράσταση των ενεργειών, γεγονότων ή εμπειριών μιας ιστορίας με τρόπο που να κεντρίζει τη φαντασία του ακροατή ( National Strorytelling Network).