# data[].attributes.body
Powierzchnia: 1,2 mln km²
Granice: Demokratyczna Republika Konga, Kongo, Zambia, Namibia
Podział administracyjny: 18 prowincji
Stolica: Luanda
Język urzędowy: portugalski

# data[].attributes.body
Liczba ludności: 29,78 mln (2017)
Gęstość zaludnienia: 24 os/km²

# data[].attributes.body
Luanda

# data[].attributes.headline
HISTORIA ANGOLI, CZYLI JAK WSZYSTKO SIĘ ZACZĘŁO

# data[].attributes.subject
HISTORIA ANGOLI, CZYLI JAK WSZYSTKO SIĘ ZACZĘŁO

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Tereny obecnej Angoli zostały zasiedlone prawdopodobnie w I tysiącleciu p.n.e. przez zbieracko-łowiecki lud Buszmenów. Napływające od VII w. n.e. ludy Bantu wyparły Buszmenów na południe. Bantu utworzyli tu dobrze zorganizowane i zaawansowane w wewnętrznym rozwoju królestwa. Północna część Angoli znajdowała się w państwie Kongo powstałym w XIV w., podobnie jak leżące na południe, w centralnej części Angoli, państwo Ndongo, którego władcy nosili tytuł ngola (od niego pochodzi nazwa kraju). Do połowy XV w. Ndongo było zależne od Konga, panował w nim ustrój wczesnofeudalny z silnymi przeżytkami układu rodowo-plemiennego i niewolniczego. W tym czasie powstało również królestwo Matamba nad rzeką Kuango. Na przełomie 1482 i 1483 żeglarz portugalski, D. Cão, dotarł do ujścia Konga i dalej na południe do przylądka Frio. Od początku XVI w. wybrzeża były opanowywane przez Portugalczyków, którzy 1575 interweniowali zbrojnie w wojnie między Kongiem i Ndongo, a 1576 założyli miasto São Paulo de Luanda, czyniąc je centrum handlu niewolnikami (Angola stała się główną bazą wywozu niewolników do Brazylii, dokąd kierowano po 10 tys. osób rocznie). Od 1579 stopniowy podbój terytoriów wzdłuż rzeki Kuanzy, 1592 utworzenie administracyjnego zarządu kolonialnego. Po stłumieniu powstania (1580-97) Portugalczycy zaczęli przenikać w głąb kraju; 1623-48 stoczyli wojnę z władczynią Ndongo, Anną Nzingą. Po wojnie państwo to zaczęło się rozpadać. 1640-48 wybrzeże Angoli opanowali przejściowo Holendrzy, wyparci jednak przez Portugalczyków, którzy 1671 podbili Ndongo i Matambę, a w latach następnych również wnętrze kraju.

W XVIII w. kolonia dzieliła się na 2 królestwa: Angolę i Benguelę, zarządzane przez generalnego gubernatora. Po ustaleniu granic w końcu XIX w. (konwencje z 1885-94 między Portugalią a Belgią, Niemcami i Wielką Brytanią), Angola stała się formalnie kolonią p.n. Portugalska Afryka Zachodnią - w rzeczywistości jednak wojska portugalskie zajęły cay kraj dopiero na początku lat 20. XX w. Akt Kolonialny z 1930 ustanowił Angolę posiadłością bezpośrednio zarządzaną przez metropolię. Podobnie jak w innych koloniach, Portugalczycy stosowali system tzw. bezpośredniego zarządu o charakterze asymilacyjnym, do połowy XX w. całkowicie eliminowali tradycyjne elity władzy i wprowadzali na ich miejsce własną administrację, dążyli do rozbicia starych struktur społeczno-politycznych. W 1951 na mocy ustawy Angola została połączona z Portugalią jako jej zamorska prowincja. Zgodnie z głoszoną przez premiera Portugalii, A. de Oliveirę Salazara, koncepcją portugalskiego integralizmu (opartą na doktrynie tzw. luzotropikalizmu), ogłoszono 1954 Statut krajowców, który podzielił ludność Angoli na tzw. assimilados (zasymilowanych, czyli cywilizowanych) i tzw. indigenos (tubylców, czyli niecywilizowanych); assimilados (stanowiący zaledwie ok. 0,25% ludności kraju) otrzymali portugalskie prawa obywatelskie, gdyż mówili po portugalsku, posiadali odpowiedni cenzus majątkowy i wyrzekli się związków plemiennych, natomiast indigenos byli pozbawieni praw obywatelskich. Od lat 50. rząd Portugalii popierał masową emigrację Portugalczyków do Angoli (1955 mieszkało tu 110 tys. kolonistów, 1961 - 220 tys., a 1971- 350 tys.) oraz szybki rozwój gospodarczy (1953-67 na inwestycje w Angoli przeznaczono 14 mld escudos); 1961 w ramach programu reform kolonialnych zniesiono Statut krajowców.

W 1954 powstał Związek Ludności Angoli (UPA) pod wodzą A. Holdena Roberto, skupiający członków plemienia Kongo, organizacja konserwatywna, związana z Zachodem - 1964 przekształcony w Narodowy Front Wyzwolenia Angoli (FNLA). W 1956 założono Ludowy Ruch Wyzwolenia Angoli (MPLA), z A.A. Neto na czele, grupujący przedstawicieli różnych plemion (ale gł. Mbundu), głoszący hasło niepodległości, o lewicowej orientacji. W 1960 UPA i MPLA zawarły porozumienie o współpracy; 1961 MPLA dokonał pierwszej akcji zbrojnej w Luandzie, a 1962 UPA zainicjował wybuch powstania w północnej Angoli, brutalnie stłumionego przez Portugalię. W 1962 UPA utworzył w Kinszasie Rewolucyjny Rząd Angoli na Wygnaniu (GRAE) z Holdenem Roberto jako premierem - uzyskał on poparcie OJA. W 1964 MPLA wznowił działania zbrojne w kolonii. W 1965 powstał Front Wyzwolenia Enklawy Kabindy (FLEC) z L. Ranque Franque na czele, dążący do oderwania roponośnej Kabindy od Angoli. W 1966 ONZ uznała politykę Portugalii w A. za „zbrodnię przeciwko ludzkości". W 1966 doszło do rozłamu w FNLA i powstania pod wodzą byłego ministra spraw zagranicznych GRAE, J.M. Savimbiego, Narodowego Związku na rzecz Całkowitej Niepodległości Angoli (UNITA), reprezentującego największe plemię Angoli - Mbundu.

Trwała zaciekła rywalizacja o hegemonię w walce antykolonialnej. W 1968 OJA wycofała poparcie dla GRAE, a 1972 wymusiła na MPLA i FNLA powołanie wspólnej Rady Wyzwolenia Angoli z Holdenem Roberto na czele; nie wpłynęło to jednak na złagodzenie sprzeczności w ruchu wyzwoleńczym, który zyskał sobie w tym okresie duże poparcie na arenie międzynarodowej. Po upadku 1974 autorytarnego reżimu w Portugalii nowe demokratyczne władze zapoczątkowały dekolonizację Angoli. We IX 1974 Zjednoczony Opór Angoli (RUA), skupiający osadników portugalskich, usiłował dokonać zamachu stanu i nie dopuścić do ogłoszenia niepodległości A. W I 1975 odbyła się w Algarve konferencja konstytucyjna, na której uzgodniono przyznanie niepodległości oraz powołanie przejściowego rządu z udziałem MPLA, FNLA i UNITA. Od lutego trwały walki między nimi, które przekształciły się od lipca w wojnę domową; w sierpniu FLEC ogłosił niepodległość Kabindy, uznaną przez kilka państw. 11 XI 1975 przewodniczący MPLA, Neto, ogłosił powstanie Ludowej Republiki Angoli ze stolicą w Luandzie, obejmując stanowisko jej prezydenta - tego samego dnia FNLA i UNITA utworzyły Ludowo-Demokratyczną Republikę Angoli ze stolicą w Huambo (prezydentem został Holden Roberto, a premierem Savimbi). Z wielką pomocą wojskową ZSRR, NRD i Kuby MPLA podjął ofensywę przeciwko siłom FNLA i UNITA oraz oddziałom RPA na południu i jednostkom zairskim, atakującym od północy. II-III 1976 siły rządowe opanowały większość kraju, zmuszając do wycofania się wojska RPA i Zairu. W 1976 Angolę przyjęto do ONZ i OJA.

Konstytucja z 1975 wprowadziła jednopartyjny system polityczny wzorowany na państwach komunistycznych. Angola przyłączyła się do ugrupowania państw frontowych Afryki Południowej i krajów o orientacji socjalistycznej. Od 1977 wznowienie działalności zbrojnej i sabotażowej organizacji opozycyjnych: UNITA, FNLA, FLEC oraz nowo utworzonego Ruchu na rzecz Wyzwolenia Kabindy (MOLICA), której celem było obalenie władzy MPLA-PT lub rozczłonkowanie Angoli na kilka odrębnych państw. Od 1978 stałe ataki armii RPA na A. w odwecie za popieranie ruchu wyzwoleńczego w Namibii. Po śmierci Neto (1979) prezydentem A. i przewodniczącym MPLA-PT został J.E. Dos Santos. W 1981-83 UNITA opanował duże obszary południowo-wschodniej Angoli, a 1984 Savimbi zaproponował utworzenie rządu jedności narodowej z udziałem swojej organizacji (Dos Santos odrzucił tę ofertę). 1986-87 nastąpiła eskalacja militarnego nacisku RPA na Angolę i rozszerzanie się zbrojnej aktywności UNITA w południowo-wschodniej Angoli. W 1988 rokowania między Angolą, Kubą, RPA i USA przy pośrednictwie ZSRR zakończyły się w grudniu podpisaniem porozumienia w sprawie niepodległości Namibii i układu o wycofaniu oddziałów kubańskich z Angoli.

W XII 1990 MPLA-PT zadeklarował odejście od marksizmu, dążenie do demokracji i gospodarki rynkowej; 1991 nastąpiła legalizacja systemu wielopartyjnego, podpisano też w maju porozumienia w Estoril, kończące formalnie wojnę domową. We IX 1992 odbyły się wybory parlamentarne i prezydenckie w obecności obserwatorów ONZ: zwyciężył dotychczasowy prezydent A., Dos Santos i rządzący MPLA (odrzucił nazwę MPLA-PT); Savimbi zakwestionował wyniki wyborów i UNITA w listopadzie wznowił wojnę domową. W 1993 tzw. wojna o miasta i niepowodzenie wysiłków mediacyjnych USA, Rosji, Portugalii i ONZ. W 1995 ONZ skierowała do Angoli 7 tys. żołnierzy sił pokojowych, wycofane 1999 po wznowieniu walk. W tym samym roku A. wzięła udział w wojnie w Demokratycznej Republice Konga po stronie prezydenta L.-D. Kabili, uzasadniając to koniecznością likwidacji baz UNITA na terenie tego kraju. Do połowy 2001 armia rządowa rozbiła główne siły UNITA, która jednak kontynuowała walkę partyzancką, zdobywając zaopatrzenie w zamian za diamenty wydobywane na opanowanych terytoriach. Po śmierci przywódcy UNITA, J.M. Savimbiego (II 2002), doszło do porozumienia pokojowego jego następców z rządem Angoli, które przewidywało przekształcenie UNITA w partię polityczną i wejście jej przedstawicieli do administracji państwowej, wcielenie większości bojowników UNITA do armii rządowej. Wybory parlamentarne (pierwsze od 1992), kilkakrotnie przesuwane w czasie, ostatecznie przeprowadzono w 2008, a kolejne odbyły się w 2012 (w obu zwyciężyła MPLA).

# data[].attributes.attachment_link.title
Angola. Historia - Encyklopedia PWN - źródło wiarygodnej i rzetelnej wiedzy

# data[].attributes.attachment_link.description
Tereny obecnej Angoli zostały zasiedlone prawdopodobnie w I tysiącleciu p.n.e. przez zbieracko-łowiecki lud Buszmenów. Napływające od VII w. n.e. ludy Bantu wyparły Buszmenów na południe. Bantu utworzyli tu dobrze zorganizowane i zaawansowane w wewnętrznym rozwoju królestwa.

# data[].attributes.headline
MINISTERSTWO SPRAW ZAGRANICZNYCH O ANGOLI

# data[].attributes.subject
MINISTERSTWO SPRAW ZAGRANICZNYCH O ANGOLI

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Bezpieczeństwo

Ministerstwo Spraw Zagranicznych odradza podróże, które nie są konieczne do prowincji Kabinda (poza stolicą prowincji), w szczególności na tereny bezpośrednio graniczące z Republiką Konga i Demokratyczną Republiką Konga. Operują tam uzbrojone grupy separatystyczne i dochodzić może do napadów.

MSZ zaleca również rezygnację z podróży, które nie są konieczne do prowincji Lunda Norte i Lunda Sul, w których wydobywane są diamenty. Władze miejscowe mogą wprowadzać tam czasowe restrykcje w poruszaniu się.

Na pozostałym terytorium Angoli zalecamy zachowanie szczególnej ostrożności, w związku z podwyższonym poziomem przestępczości pospolitej, a także wysokim ryzykiem sanitarno-epidemiologicznym.

W Luandzie, w tym na plażach oraz na głównych szlakach komunikacyjnych dochodzić może do napadów i kradzieży.

Poważnym niebezpieczeństwem w głębi kraju są miny - pozostałość z okresu działań wojennych. Nie wolno zbaczać z regularnie uczęszczanych dróg. Nie wszystkie pola minowe są wyraźnie oznaczone (warto zasięgnąć opinii mieszkańców).

MSZ apeluje o zgłaszanie podróży w systemie

Wjazd i pobyt

Władze angolskie wymagają od obywateli RP, bez względu na rodzaj paszportu, wizy pobytowej lub wizy na przejazd tranzytem. Paszport powinien być ważny minimum 6 miesięcy. Wizę pobytową oraz wizę tranzytową można otrzymać w Ambasadzie Angoli w Warszawie () lub w innych placówkach dyplomatycznych i konsularnych tego kraju.

Od 30 marca 2018 r. wizę na pobyt krótkoterminowy w Angoli w celach turystycznych można otrzymać również na lotnisku w Luandzie. W tym celu, przed planowaną podróżą, należy wypełnić wniosek o przyznanie wizy na stronie internetowej Urzędu ds. Migracji i Cudzoziemców Republiki Angoli (), a po otrzymaniu „wstępnej autoryzacji wjazdu", uzyskać wizę na lotnisku w Luandzie.

Pobyt w Angoli bez ważnej wizy jest karany wysoką grzywną, a w przypadku kontroli, nakazem natychmiastowego opuszczenia kraju.

Ubezpieczenie

Zaleca się wykupienie polisy, by uzyskać refundację poniesionych wydatków - najlepiej takiej, która obejmuje też koszty transportu medycznego chorego. Polisy polskich i zagranicznych towarzystw ubezpieczeniowych nie są uznawane. Można wykupić miejscowe ubezpieczenie medyczne.

Zdrowie

Wymagany jest dowód szczepienia przeciw żółtej febrze - należy go okazać straży granicznej przy wjeździe do kraju (tzw. żółta książeczka).

Angola leży w strefie tropikalnej, w której występują liczne zagrożenia zdrowotne. Największym z nich jest malaria, występująca w zasadzie na terytorium całego kraju i we wszystkich porach roku.

W Angoli odnotowuje się dość wysoką zachorowalność na cholerę, żółtaczkę, śpiączkę, gruźlicę, polio i trąd. Rośnie liczba nosicieli wirusa HIV i osób chorych na AIDS. Zatrucia pokarmowe zdarzają się często. Zaleca się spożywanie wyłącznie napojów sprzedawanych w zamkniętych butelkach lub w puszkach.

Pomoc medyczną na odpowiednim poziomie świadczą jedynie prywatne kliniki. Cena wizyty u lekarza to 50-100 USD, dzienny pobyt w szpitalu kosztuje od 500 do ponad 2000 USD. Prywatne szpitale i ośrodki zdrowia żądają wniesienia opłaty przed podjęciem leczenia. Publiczna pomoc medyczna jest świadczona wyłącznie obywatelom Angoli. Nie istnieje pogotowie ratunkowe.

Podróżowanie po kraju

Przed decyzją o podróży, zapoznaj się z działem „bezpieczeństwo".

Podróżowanie po kraju jest trudne i często ryzykowne. Trwa odbudowa dróg, mostów oraz wiaduktów po wieloletniej wojnie domowej. Najlepiej podróżować samochodem terenowym. Większość dróg jest zniszczona, a podczas pory deszczowej wiele z nich jest nieprzejezdnych. Usługi serwisowe są rzadkie i na niskim poziomie. Jeśli to możliwe, zaleca się podróż przynajmniej dwoma samochodami.

Głównym środkiem komunikacji między Luandą a stolicami prowincji nadal są samoloty.

Na niektórych trasach alternatywą są połączenia autobusowe, choć należy liczyć się z możliwością przeładowanych autobusów, bądź ryzykiem awarii. Nie istnieje pasażerski transport morski.

Informacje dla kierowców

Obowiązuje ruch prawostronny. W przypadku pobytu ponad 3-miesięcznego obowiązkowe jest posiadanie miejscowego prawa jazdy, które otrzymuje się na podstawie polskiego prawa jazdy (procedura jest długotrwała). Funkcjonariusze policji bardzo rzadko honorują międzynarodowe prawo jazdy i żądają od cudzoziemców okazania dokumentu miejscowego, podobnie jak firmy wynajmujące samochody. Angolskie prawo jazdy nowego typu jest ważne na obszarze państw Afryki Południowej należących do Południowoafrykańskiej Wspólnoty Rozwoju (SADC).

Ubezpieczenie OC jest obowiązkowe.

Nie powinno się podróżować po zmroku. Należy zachować szczególną uwagę podczas poruszania się po Luandzie o każdej porze dnia ze względu na bardzo niebezpieczną jazdę motocykli (motocykliści nie przestrzegają znaków drogowych i świateł!) oraz wymuszanie pierwszeństwa.

Cło

Osoby dorosłe mogą wwieźć do Angoli 10 tys. USD, a małoletni poniżej 18 roku życia - do 5 tys. USD. Przy wyjeździe rezydenci mogą wywieźć do 10 tys. USD, a cudzoziemcy przebywający w Angoli na pobyt czasowy do 5 tys. USD. W przypadku większej kwoty konieczna jest deklaracja przy wwozie, a przy wywozie - zezwolenie z banku/zgłoszenie w urzędzie celnym. Można przywozić i wywozić do 50 tys. AOA.

Przepisy celne zbliżone są do standardów międzynarodowych. Nie wolno wywozić kamieni szlachetnych, kości słoniowej, wyrobów ze skóry krokodyla i węża oraz skorup żółwi. W przypadku wywozu wyrobów rękodzieła artystycznego z drewna, obrazów i innych dzieł sztuki wymagana jest zgoda Ministerstwa Kultury (na wyrobie zostaje przyklejony specjalny znaczek z pieczątką). Niektóre sklepy z pamiątkami sprzedają wyroby z naklejkami zezwalającymi na wywóz.

Ograniczenia co do przywozu mieszczą się w standardach międzynarodowych (broń, narkotyki, itp.). Zwolnienia z cła dotyczą tylko rzeczy osobistych w ilościach niehandlowych.

Przepisy prawne

Akty seksualne między osobami tej samej płci nie są wyraźnie zabronione, ale jako "czyny niemoralne" mogą być zagrożone karą.

Przydatne informacje

Angola należy do najdroższych krajów świata. Ceny wielu towarów i usług są zaskakująco wysokie (dotyczy to zwłaszcza restauracji, hoteli, wynajmu domów lub mieszkań). Przykładowo, w Luandzie i na prowincji przeciętne miejsce hotelowe kosztuje dziennie około 200 USD (jeśli uda się je znaleźć), a na posiłek trzeba przewidzieć min. 50 USD na osobę.

Z wyjątkiem kilku luksusowych hoteli płatności kartą kredytową nie są akceptowane. W Luandzie zainstalowano bankomaty obsługujące karty VISA, ale nie ma informacji, czy akceptują karty wystawione poza Angolą. Nie stosuje się czeków podróżnych.

Należy stosować się do zakazu fotografowania budynków rządowych i wojskowych, który bywa przenoszony na całą sferę obiektów publicznych. Sugerujemy zapytać o zgodę na zrobienie zdjęcia, aby uniknąć konfiskaty kamery, aparatu lub filmu przez służby odpowiedzialne za ochronę.

Podstawowym środkiem komunikacji miejskiej są prywatne mikrobusy (kolor niebieski), zwane myląco taksówkami. Mikrobusy te bywają przeładowane, często w fatalnym stanie technicznym i nieostrożnie prowadzone. W Luandzie istnieje także ograniczony transport autobusowy. Klasyczne taksówki istnieją, jednakże kontakt z nimi jest utrudniony.

W Luandzie i w innych miastach występują trudności z zaopatrzeniem w wodę, energię elektryczną i paliwa. Hotele i zamożniejsze domy prywatne mają własne zbiorniki na wodę i agregaty prądotwórcze.

Telefonia komórkowa jest rozpowszechniona. Korzystanie z telefonu komórkowego zarejestrowanego w Polsce (roaming) jest możliwe, choć drogie.

Język urzędowy - portugalski - jest powszechnie używany. Znajomość innych języków obcych jest znikoma. W regionach graniczących z Demokratyczną Republiką Konga dość popularny jest język francuski.

MSZ dokłada wszelkich starań, aby zawarte w tym miejscu dane były rzetelne, wyczerpujące i aktualne. Jednocześnie podkreślamy, że publikowane przez MSZ informacje należy traktować wyłącznie jako rekomendacje, które nie mogą stanowić podstawy do jakichkolwiek roszczeń. Należy pamiętać, że MSZ nie ma prawnych możliwości zakazania wyjazdu do jakiegokolwiek państwa.

# data[].attributes.attachment_link.title
Angola - Ministerstwo Spraw Zagranicznych - Portal gov.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Ministerstwo Spraw Zagranicznych odradza podróże, które nie są konieczne do prowincji Kabinda (poza stolicą prowincji), w szczególności na tereny bezpośrednio graniczące z Republiką Konga i Demokratyczną Republiką Konga. Operują tam uzbrojone grupy separatystyczne i dochodzić może do napadów. MSZ zaleca również rezygnację z podróży, które nie są konieczne do prowincji Lunda Norte i Lunda Sul, w których wydobywane są diamenty.

# data[].attributes.body
Diamenty

# data[].attributes.body
Ropa naftowa

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
11. W Angoli jest jeden z największych wodospadów w Afryce - Ruacana Falls.

12. W Angoli żyje gigantyczna antylopa Sable. Do niedawna uważano ten gatunek za wymarły.

13. Ze względu na zwiększenie wydobycia ropy, Angola jest jednym z najszybciej rozwijających się gospodarek na świecie.

14. Od 1975 do 2002 roku W Angoli była wojna domowa, w której zginęło tysiące ludzi.

15. Na przedmieściach stolicy Angoli, Chińczycy wybudowali za ponad 3,5 miliarda dolarów nowoczesne osiedle mieszkaniowe.

16. Nazwa tego kraju pochodzi od imienia króla N'Gola, który był władcą ludu Mbundu.

Potencjał militarny

17. Pozycja w zestawieniu najlepszych armii świata:
- 2015 rok - 72 miejsce,
- 2018 rok - 47 miejsce.

18. Ilość żołnierzy:
- 2014 rok - 87 000 zawodowych i 30 000 rezerwistów,
- 2018 rok - 107 000 zawodowych i 68 500 rezerwistów.

19. Ilość sprzętu:
- 2014 rok - 140 czołgów, 920 wozów opancerzonych, 270 samolotów odrzutowych i 100 śmigłowców,
- 2018 rok - 244 czołgów, 538 wozów opancerzonych, 282 samolotów odrzutowych i 121 śmigłowców.

20. Wydatki na armię:
- 2014 rok - $4 100 000 000 (17 548 000 000 zł),
- 2018 rok - $4 150 000 000 (17 762 000 000 zł).

21. Flota morska...
- w 2014 roku liczyła około okrętów, w 2018 roku liczy około okrętów.

22. Polskie polisy ubezpieczeniowe nie dają gwarancji odzyskania pieniędzy za np. leczenie.

23. W kraju tym istnieje duże ryzyko zarażenia malarią, żółtaczką, śpiączką, gruźlicą, cholerą, trądem i AIDS.

24. Turyści nie otrzymają pomocy w publicznej służbie zdrowia, a w prywatnych klinikach trzeba za leczenie zapłacić "z góry".

25. W kraju tym nie ma pogotowia ratunkowego.

26. Osoby przebywające w tym kraju ponad 90 dni, aby móc kierować samochodem muszą zrobić angolskie prawo jazdy.

27. Linie lotnicze Angoli od 2008 roku wpisane są na czarną listę, co oznacza, że w razie wypadku ciężko otrzymać odszkodowanie.

28. Autobusy wypchane są pasażerami po brzegi, co powoduje bardzo częste awarię i duże opóźnienia.

29. Po wojnie domowej pozostało wiele broni, która wykorzystywana jest w celach rabunkowych.

30. W kraju tym jest wiele nieoznaczonych pól minowych.

Ziemniaki
1 kg

Wypełnienie koszyka: 0 %

Cena produktów w koszyku:
0 ?? (0,00 zł)

Podstawowe informacje

1. Kraj bezpieczny - brak ostrzeżeń dla podróżujących.

2. Polska ambasada znajduje się w Luandzie, pod adresem: Damião de Góis 64, Alvalade, Luanda , CP. 1340.

3. Aby dostać się do tego kraju należy mieć paszport i wizę na 30 dni, którą otrzymać można w ambasadzie Angoli w Warszawie.

4. Drugą opcją jest uzyskanie zaproszenie od obywatela Angoli, który odpowiedzialny będzie za wyżywienie, oraz pokrycie opłat związanych z pobytem turysty. Obowiązkowo trzeba podać dokładny adres miejsca w którym będzie się mieszkalo

5. Wizę można przedłużyć maksymalnie do 90 dni. Za brak tego dokumentu są wysokie kary i natychmiastowe wydalenie z kraju.

Porady dla:

Niebezpieczne:

Porady - TOP 10

Podsumowanie pogody w Luandzie w 2016 roku:

- najkrótszy dzień w roku: 21 czerwiec (11h 35min)
- najdłuższy dzień w roku: 21 grudzień (12h 37min)
- najcieplejszy miesiąc: lipiec (śr. temp. 29 °C)
- najzimniejszy miesiąc: styczeń (śr. temp. 27 °C)
- średnia roczna temperatura: 27,8 °C
- roczna suma opadów: 2 424 mm
- średnia roczna prędkość wiatru: 9,2 km/h
- średnie roczne ciśnienie atmosferyczne: 1013 hPa
- średnia roczna wilgotność powietrza: 75 %
- średni roczny poziom promieniowania UV: 7
- ilość godzin słonecznych w ciągu roku: 89

# data[].attributes.attachment_link.title
93 ciekawostki o Angoli - poznaj nieznane

# data[].attributes.attachment_link.description
11. W Angoli jest jeden z największych wodospadów w Afryce - Ruacana Falls. 12. W Angoli żyje gigantyczna antylopa Sable. Do niedawna uważano ten gatunek za wymarły. 13. Ze względu na zwiększenie wydobycia ropy, Angola jest jednym z najszybciej rozwijających się gospodarek na świecie. 14.

# data[].attributes.body
Angola Avante!