# data[].attributes.body
Hikayemizin seslendirmesi

# data[].attributes.body
Ettim edemedim...

Gezdim -gezemedim..

Bir sanat tutayım dedim,bir meslek sahibi olayım dedim amma velakin ne olsam ne olsam ..?

Bakkal olsam kaldıramam kantarı,manav olsam tartamam portakalı,kuyumcu olsam satamam altını,berber olsam hep eş dost hatırı..En sonunda kalaycı oldum kalayladım kapları..Hep kırıldı tavaların sapları..Tabip oldum yaptım acı ilaçları,eşe dosta rezil olmaktansa başka memlekete gideyim dedim..Geldim buraya sizin gibi güzel çocuklara masal anlatmaya..

Bundan çok ama çok uzakta bir ada ülkesi varmış.Bu adanın çevresindeki denize baktığında öyle mavilik falan göremezmişsin..Siyah simsiyah aynı gecenin altındaki siyahlıkmış deniz.Adanın çevresindeki deniz siyah ta toprağa bakalım hele ..Toprak nasıl dersen toprak kuru ,gri ,susuz..Deniz siyah ,toprak kuru ,gri ve susuz ..Ya gök gök nasılmış dersen gök gri siyah,lacivert,kırmızı,pembe böyle alacalı bir renkle sis bulutu şeklinde öylece dururmuş..Bu ada ülkesinde yaşayan insanları ,hayvanları merak ediyorsan..Onlar olduğu gibi devam ediyorlarmış hayatlarına.O siyah denizin çevresinde ,o kuru susuz toprağın üzerinde o gri bulutun altında bu karanlığın altında aydınlık var mı acaba diye düşünen sadece ama sadece bir kuş varmış ..Saka Kuşu..

Kendi şehrinden uzaklaştığını anlayınca ben nerelere geldim acaba diye merak edip aşağılara iyice aşağılara inmiş.Ama bu şehre indikçe gördükleri karşısında şaşırmış..Nereye konacağını bilememiş..Ne tutunacak bir dal ne de dinlenecek bir yer varmış.Uçmaktan okadar yorulmuş ki artık kanatlarını çırpamaz olmuş..Son çare sokaktaki bir çocuğun omuzuna konmuş..bu çocuk sizin gibi 2. sınıfa giden Deniz miş.Deniz kuşun omuzuna konduğunu görünce hem çok şaşırmış hem de çok mutlu olmuş.Çünkü Deniz hiç bir kuşu bu kadar yakından görmemiş.Kuş sessizce Deniz’in kulağına fısıldamış..Ben evimin yolunu kaybettim..Bana yardım eder misin?Deniz heyecan ve şakınlıkla tabiki demiş.Senin ilk önce yukarılara çok yukarılara çıkman gerek demiş.Kuş bütün gücüyle kanatlarını açmış gökyüzüne doğru kanatlarını çırpmaya başlamış ama her yükseldiğinde korkuyla aşağı inmiş.Neden uçamıyorsun?diye sormuş Deniz.Kuş: Binalar çok yüksek ve korkutucu..Cesaretimi toplayamıyorum.Gökyüzü çok uzakta kaldı..Uçamıyorum..Peki yüksek bir ağaç dalına konmaya ne dersin?demiş Deniz..Kuş kanatlarını var gücüyle çırpmaya başlamış ama hiç konacak ağaç dalı bulamamış..Deniz şu çok uzaktaki fabrikanın çatısını görüyor musun?Ordan uçmayı denemelisin! Demiş kuşa.Kuş kanatlarını hızlıca açıp uçmuş Fabrikanın çatısına..Ama orada okadar kötü bir hava varmışki kuş nefes almakta çok zorlanmış bırakın gökyüzüne uçmayı gökyüzünü bile göremez olmuş..Hızlıca uçup Denizin omuzuna geri dönmüş.Kuşun çok yorulduğunu gören Deniz ona bir seçenek sunmak istemiş.Benimle gel istersen odamda dinlenir tekrar denersin demiş.Peki demiş kuş çaresizce..Denizin omuzunda yürümeye başlamışlar sokakta.Kuş gördükleri karşısında çok şaşırmış..sokak kalabalık,karışık,yiyecek-içecek artıkları,bağıranlar,kızanlar,kaldırımlarda park halinde araçlar,trafikteki araçların korna sesleri,gürültüler...sokakta hiç çocuk yok.Çünkü çocukların oynayacakları alanlar yok.Yemyeşil parklar,,,nerde salıncaklar kaydıraklar ne yapıyor bu çocuklar bu şehirde diye şaşkınlık içinde bitirmişler sokağı..Kuş gördükleri karşısında hem çok şaşırmış hem de bu kentin çocuklarına çok üzülmüş..Burdaki çocuklar için bir şey yapmalıyım diye düşünmüş?kendi şehrinin güzellikleri burdaki insanlara nasıl anlatabilirim?,sokalarında çocuk seslerinin olduğu gökyüzünün masmavi berrak olduğu,parkların bahçelerin olduğu yemyeşil şehrimi burdaki insanlara anlatmalıyım deyip iyice bi düşünmüş.Deniz den yardım istemeliymiş.Çocuk Dostu Şehiri ve ordaki yaşamı anlatmış.Deniz duydukları karşısında çok şaşırmış ve ona yardım edeceğini söylemiş.Saka kuşu herkesin duyabileceği bir sesle şehrin üstünde uçarak bir şarkı söylemiş..Saka kuşunun güzel sesini duyan herkes hayranlıkla bu sesi dinlemiş.. Saka kuşunun şarkısı şöyleymiş:Çocuk Dostu Şehir derler benim şehrimeÇocukların yüzlerinde hep bir gülümseme.Sevgi ,Saygı hep kalplerdeÇocuklar tasarlıyor hep birlikte..Çocuklar gülmüyor Senin ŞehrindeAcaba neden ? sordun mu kendineTasarlasın çocuklar hep sevgiyle..el ele verelim biz bu şehirde...

# data[].attributes.headline
Harezmi Candır Eğitim Her ŞeydirOzan 4/G sınıfında okuyan,ders yapmayı sevmeyen, dört yıl boyunca ev ödevlerini işkence olarak gören,hiç kitap okumadığı için anlatılanları ve okuduklarını anlamayan, bu nedenle derslere katılmayan  canı sıkılınca da arkadaşlarını konuşturan yaramazlık yapan, akıllı fakat tembel iyi huylu bir öğrencidir.Ozan ödevi yapmadığı için derslerden geri kalmıştı. Notları düşük olunca arkadaşları onunla  alay etmişti.Ozan da düşük notlarının  etkisi ile davranış bozukluğu oluşmuştu. Bu nedenle çevresindeki arkadaşları onu terk etmiş onunla ilgilenmiyordu. Ozan arkadaşlarını yeniden kazanmak için onların oyunlarını bozmaya,onlara vurup dikkatini çekmeye çalışıyordu.Sınıf ortamı bu yüzden  çok gergindi.Ozan çok mutsuzdu ancak belli etmemek için daha çok hırçınlaşıyordu.Olaylar artık iyice can sıkıcı bir hal almışken Ozan Miço ilkokulunda yürütülmeye başlanan Harezmi eğitim modelinden haberdar oldu. Ozan’ı bu projeye seçilmeyeceğini düşünüyordu. Çünkü Ozan herkese göre okul kurallarına uymayan ,davranış problemleri olan, ödev sorumluluğunun üstlenmeyen ,sorunlu bir öğrenciydi.Doktor olan babası ile Hemşire olan annesi  şikayetlerinden o kadar bıkmışlardı ki artık canlarına tak etmişti.Bu kadar kişi Ozan’ı suçlarken ona inanan ,destek veren tek kişi vardı: öğretmeni Serpil Can  Ozan’ın aslında akıllı olduğunu biliyor ancak bu sınıfta kendini ifade edemediğini görüyordu. Farklı bir ortamda ona bir şans vermek için onu Harezmi eğitim modeli projesine dahil etti.Ozan artık bir Harezmi Can’dı.Ozan ilk Harezmi dersine girince hemen diğer öğrencilerden farklı olduğunu anladı.Öğretmeninin onu neden bu projeye dahil ettiğini anlayamadı.Buradaki herkes düzenliydi, kurallara uyuyordu. Herkes birbirine güzel davranıyor, nezaket ifadeleri ile konuşuyordu.Herkes hoşgörülü ve sabırlıydı. Ondan ne kadar da farklıydılar.Ozan’a bile saygı ve sevgi ile yaklaştılar.Bilmediği şeyleri sabırla anlattılar. Ozan kitap okuyan diğer  Harezmi Canların çok güzel konuştuklarını  fark etti.Ödevleri yapanların soruları  doğru cevap verdiğini gördü kuralları uyanların sıkıntı yaşamadığını,yaralanmadığını şikayet edilmediğini farketti. İşte şimdi anlıyordu öğretmenim neden onu seçtiğini. Öğretmeni ona güvenmişti...Ve Ozan bu güveni boşa çıkarmayacaktı.Hemen o akşam ailesinin aldığı yüzlerce kitaptan birini kitaplığından  ilk kez aldı ve okudu.Zamanın nasıl geçtiğini anlamadı bile.Öbür gün ilk kez bir soruya parmak kaldırdı ve  tüm sınıf alkışladı. Kimsenin oyununu bozmadan izleyince onu oyuna davet ettiler. Ozan kendindeki değişimi görüyor,mutluluktan uçuyordu.Sınav kaygısı olmadığı için kendini olduğu gibi kabul eden ,ona saygı duyan öğrenci grubu içerisinde kendini daha rahat hissetti.Ozan artık anlamıştı.Okumak çok önemliydi,kendini iyi ifade edebilmek için güzel konuşmak gerekiyordu ve bunun için de bol bol kitap okumalıydı.Ozan o gece uyumadan önce olanları düşündü.Şöyle bir söz çıktı ağzından tam uykuya dalarken:Harezmi Candır,Eğitim Her şey dir.

# data[].attributes.subject
Harezmi Candır Eğitim Her ŞeydirOzan 4/G sınıfında okuyan,ders yapmayı sevmeyen, dört yıl boyunca ev ödevlerini işkence olarak gören,hiç kitap okumadığı için anlatılanları ve okuduklarını anlamayan, bu nedenle derslere katılmayan  canı sıkılınca da arkadaşlarını konuşturan yaramazlık yapan, akıllı fakat tembel iyi huylu bir öğrencidir.Ozan ödevi yapmadığı için derslerden geri kalmıştı. Notları düşük olunca arkadaşları onunla  alay etmişti.Ozan da düşük notlarının  etkisi ile davranış bozukluğu oluşmuştu. Bu nedenle çevresindeki arkadaşları onu terk etmiş onunla ilgilenmiyordu. Ozan arkadaşlarını yeniden kazanmak için onların oyunlarını bozmaya,onlara vurup dikkatini çekmeye çalışıyordu.Sınıf ortamı bu yüzden  çok gergindi.Ozan çok mutsuzdu ancak belli etmemek için daha çok hırçınlaşıyordu.Olaylar artık iyice can sıkıcı bir hal almışken Ozan Miço ilkokulunda yürütülmeye başlanan Harezmi eğitim modelinden haberdar oldu. Ozan’ı bu projeye seçilmeyeceğini düşünüyordu. Çünkü Ozan herkese göre okul kurallarına uymayan ,davranış problemleri olan, ödev sorumluluğunun üstlenmeyen ,sorunlu bir öğrenciydi.Doktor olan babası ile Hemşire olan annesi  şikayetlerinden o kadar bıkmışlardı ki artık canlarına tak etmişti.Bu kadar kişi Ozan’ı suçlarken ona inanan ,destek veren tek kişi vardı: öğretmeni Serpil Can  Ozan’ın aslında akıllı olduğunu biliyor ancak bu sınıfta kendini ifade edemediğini görüyordu. Farklı bir ortamda ona bir şans vermek için onu Harezmi eğitim modeli projesine dahil etti.Ozan artık bir Harezmi Can’dı.Ozan ilk Harezmi dersine girince hemen diğer öğrencilerden farklı olduğunu anladı.Öğretmeninin onu neden bu projeye dahil ettiğini anlayamadı.Buradaki herkes düzenliydi, kurallara uyuyordu. Herkes birbirine güzel davranıyor, nezaket ifadeleri ile konuşuyordu.Herkes hoşgörülü ve sabırlıydı. Ondan ne kadar da farklıydılar.Ozan’a bile saygı ve sevgi ile yaklaştılar.Bilmediği şeyleri sabırla anlattılar. Ozan kitap okuyan diğer  Harezmi Canların çok güzel konuştuklarını  fark etti.Ödevleri yapanların soruları  doğru cevap verdiğini gördü kuralları uyanların sıkıntı yaşamadığını,yaralanmadığını şikayet edilmediğini farketti. İşte şimdi anlıyordu öğretmenim neden onu seçtiğini. Öğretmeni ona güvenmişti...Ve Ozan bu güveni boşa çıkarmayacaktı.Hemen o akşam ailesinin aldığı yüzlerce kitaptan birini kitaplığından  ilk kez aldı ve okudu.Zamanın nasıl geçtiğini anlamadı bile.Öbür gün ilk kez bir soruya parmak kaldırdı ve  tüm sınıf alkışladı. Kimsenin oyununu bozmadan izleyince onu oyuna davet ettiler. Ozan kendindeki değişimi görüyor,mutluluktan uçuyordu.Sınav kaygısı olmadığı için kendini olduğu gibi kabul eden ,ona saygı duyan öğrenci grubu içerisinde kendini daha rahat hissetti.Ozan artık anlamıştı.Okumak çok önemliydi,kendini iyi ifade edebilmek için güzel konuşmak gerekiyordu ve bunun için de bol bol kitap okumalıydı.Ozan o gece uyumadan önce olanları düşündü.Şöyle bir söz çıktı ağzından tam uykuya dalarken:Harezmi Candır,Eğitim Her şey dir.

# data[].attributes.headline
Hepimizin hikayesi ayrı, yolumuz bir.Çevre hepimizin  sorunu çünkü. Ancak doğayla dost olursak dünyamızın geleceğini kurtarabiliriz.İstiyoruz ki çöpler yerine atılsın,geri dönüşsün bizden sonrakilere beyaz bayrağı teslim edelim.Önce okulda hikayelerimizi yazacağız.Ortak bir çevre dili oluşturup hep aynı cümleleri kuracağız.Çünkü çöpüne cebinde taşıyan genç, bu ülkenin aydınlık yüzüdür.

# data[].attributes.subject
Hepimizin hikayesi ayrı, yolumuz bir.Çevre hepimizin  sorunu çünkü. Ancak doğayla dost olursak dünyamızın geleceğini kurtarabiliriz.İstiyoruz ki çöpler yerine atılsın,geri dönüşsün bizden sonrakilere beyaz bayrağı teslim edelim.Önce okulda hikayelerimizi yazacağız.Ortak bir çevre dili oluşturup hep aynı cümleleri kuracağız.Çünkü çöpüne cebinde taşıyan genç, bu ülkenin aydınlık yüzüdür.

# data[].attributes.body
Hayatın en güzel hediyelerinden biri olsa gerek insan olarak doğmak. Bu hediyeyle hayatta yaşama, gülme, ağlama, koşabilme hatta her şeyden çok düşünebilme lüksüne sahip oluyor insan. Arda tam olarak bunları kompozisyon kağıdına yazarken birden parlak bir fikir gelir aklına. Bugün dünyaya balık olarak gelsem ne olur? Arda hayal dünyasına  dalar. Kocaman okyanusta hiç durmadan yorulmadan yüzdüğünü düşünür. Tam o sırada aklına karşıma bir köpek balığı çıksa ne olur diye düşünür.Köpek balığına yem olmamak için kaçarım der, kendi kendine. Ya kutuplara kadar yüzüyor ve üşüyor isem. Oradan da uzaklaşırım der. Ya bir insanın oltasına takılırsam. Neyse bu kadar olumsuz düşünmeyim ve yüzmeye devam edim der. Ama her ne kadar güzel düşünmek istese de o gün denize attığı plastik torba aklına gelir. O torba ya bana takılır ve yüzmeme engel olursa der. Ve o an yaptığı hatayı anlar. Çevreyi kirletmenin tüm güzel anıları da öldürme olduğunu anlar. Ve bir daha denizlere asla çöp atmaz

# data[].attributes.body
Bir ilkbahar günü Ali annesinden para alıp hemen bakkaldan abur cubur alır.

Anne-Oğlum şunları yeme artık.

Ali-Hayır, bunların tadı çok güzel.

Anne-Bana bakkaldan sebze alır mısın

Ali-Tamam.

Ali bakkala gider ve sebze yerine abur cubur alır ve eve gelir.

Anne-Ben sana sebze al dedim.

Bundan sonra anne bakkala gider ve sebze alıp abur cuburu iade eder.

Anne-Bir de bana yalan söylüyor sebze yok diye.

Ve eve gittiğinde Ali´nin karnının ağrıdığını görür ve onu hastaneye götürür ve bu olaydan sonra Ali iyileşir ve bundan sonra bir daha abur cubur yemez

# data[].attributes.headline
HİS HİKAYEMİZ Arda ile babası çiftçilikle uğraşıyordu.Tarlada gezerken toprağın üstüne doğru bir kemik parçasının çıktığını gördüler.Bu kocaman bir kemik parçasıydı. Hemen yetkililere haber verdiler. Paleontologlar bildirilen yere koştular. Kemiğin bir dinazor fosiline  ait olabileceğini düşündüler. Ama onu, oradan çıkarmak ve laboratuvara götürüp incelemek gerekiyordu. Arda , ‘’ Dinazor fosilini nasıl çıkaracaksınız? ‘’ diye sordu.

# data[].attributes.subject
HİS HİKAYEMİZ Arda ile babası çiftçilikle uğraşıyordu.Tarlada gezerken toprağın üstüne doğru bir kemik parçasının çıktığını gördüler.Bu kocaman bir kemik parçasıydı. Hemen yetkililere haber verdiler. Paleontologlar bildirilen yere koştular. Kemiğin bir dinazor fosiline  ait olabileceğini düşündüler. Ama onu, oradan çıkarmak ve laboratuvara götürüp incelemek gerekiyordu. Arda , ‘’ Dinazor fosilini nasıl çıkaracaksınız? ‘’ diye sordu.

# data[].attributes.body
Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, memleketin birinde küçük bir çocuk yaşarmış. Okul çağına gelince, babası:

"Artık okul çağına geldin, okula gitme vaktidir, yarın seninle birlikte kente gideceğiz." demiş.

Ertesi gün oğlu ile birlikte kente gidip, onu çok bilgili, çok görgülü bir öğretmene teslim etmiş. Çocuk da bu öğretmenden ders alıp görgüsünü, bilgisini artırmak istemiş ama olmamış.

Niçin mi? Çünkü ne yazmayı becerebiImiş, ne okumasını ... "Ay, bu harfler bana hiçbir şey söylemiyor, hiç birinden hiçbir şeyanlayamıyorum. İnsan, bu 'kargacık burgacık şekilleri nasıl olur da tek tek aklında tutar, ben anlamıyorum." diye yakınıyormuş. .

Günler sonra da kendi kendine; "İyice düşündüm taşındım, ben bu okuma yazma işini beceremeyeceğim, en iyisi eve dönüp hayvanlarımıza baksam daha iyi." diye düşünmüş.

Kentten köyüne giden yola düşmüş, ha babam de babam yürümüş de yürümüş. Öğle sıcağı bastırmış. Yorulmuş olduğundan bir çeşme başında durmuş. Su içmiş, elini yüzünü yıkamış, ağaç altında otururken uykusu gelmiş, başlamış uyumaya ...

O sırada bir pirinç tanesini iterek götüren bir karınca elinin üstüne tırmanmış. Çocuk yerinden kıpırdamış, uyanıp elinin üstündeki karıncayı yere doğru üflemiş, sonra yeniden uykusuna dönmüş.

Kısa bir süre sonra karınca yine iterek götürdüğü pirinç tanesiyle görünmüş, yine çocuğun eline tırmanmış.

Çocuk yine uyanmış, elinin üstündeki karıncayı yine yere doğru üflemiş.

Fakat karınca bir üçüncü kez eline pirinç tanesiyle tırmanınca hiç kıpırdamamış; ne üflemiş, ne bir şey yapmış. Gözlerini dikmiş, karıncayı izlemeye koyulmuş.

Çocuğun oturduğu kocaman taşa tırmanmaya başlamış karınca. Tam taşın doruğuna vardığında sert bir rüzgar esmiş pirinç tanesini yere yuvarlamış.

Karınca yeniden geri dönmüş, yeniden, kim bilir kaçıncı kez aynı pirinç tanesini başlamış yine yokuş yukarı tırmandırmaya.

Karıncanın azmini gören çocuk, çok utanmış. Su başından kalkmış, köyünün yolu yerine kentin, okulun yolunu tutmuş. Ve bundan sonra pes etmeden derslerine çalışmaya karar vermiş.

# data[].attributes.headline
Aytac çox ağıllı ve mehriban bir qizdi.Dersden sonra balaca qardaşı Cavadla oynayırdı.Günlerin bir günü onlar beraber cizgi filmine baxırdılar .Bu cizgi filmi Buz dövrü ile elaqedar idi.Onlar maraqla baxırdılar.Sonunda film bitdi.Çox heyecanlı ve maraqlı film idi.Dostluq ,aile birliyi qalib geldi.Pis ,merdimazar düşmenler birlik beraberliye qalib gele bilmediler.Filmde eramizdan evvel yaşamış canlıların heyatından behs edirdi.

# data[].attributes.subject
Aytac çox ağıllı ve mehriban bir qizdi.Dersden sonra balaca qardaşı Cavadla oynayırdı.Günlerin bir günü onlar beraber cizgi filmine baxırdılar .Bu cizgi filmi Buz dövrü ile elaqedar idi.Onlar maraqla baxırdılar.Sonunda film bitdi.Çox heyecanlı ve maraqlı film idi.Dostluq ,aile birliyi qalib geldi.Pis ,merdimazar düşmenler birlik beraberliye qalib gele bilmediler.Filmde eramizdan evvel yaşamış canlıların heyatından behs edirdi.

# data[].attributes.body
Uşaqları bir neçe sual düşündürürdü.Niye indi hemin dizavurlardan yoxdu?Onlar niye bizim dövre kimi yaşamadılar?Aytac qardaşını emin etdi ki onun bütün suallarına cavab tapacaq.Qerara geldi ki sinif yoldaşlarına müraciet etsin.Aytacın dostları melumat olmaq üçün plan qurdular.Melum oldu  ki Mezozoy erasında Yer kürəsində hakim olan və Trias dövrünün sonlarından başlayaraq (təxminən 230 mln. il əvvəl) Təbaşir dövrünün sonunadək (təxminən 66 min. il əvvəl) 160 milyon il mövcud olmuş quruda yaşayan onurğalı heyvanların üstdəstəsidir.Zoologiya dersinde ise müəllim bildirdi ki bu "Şirin"görsenen denazovur balaları eslinde çox vehşi heyvanlardı.Dinozavrlar 160 milyon il ərzində bizim planetimizdə ən üstün canlılar idi. İndi bu nəhəng məxluqların bütün qalıqları sümüklərdir. Eve gelen Aytac qardaşı Cavada öyrendiyi melumatları danışdı. Cavad bir qeder düşünüb bacısından soruşdu:-Bes onlar nece qidalanırlar? -Aytac bu suala cavab axtarırdı.Axı bu qeder böyük heyvanlar ne yeye bilerdi.Birden cizgi filmini xatırladı.Cavad da onun fikirleşdiyini fikirleşirdi.Sakitce köksünü ötürüb öz-özüne dedi:-Ne yaxşı ki indi onlardan dünyada yoxdu!

# data[].attributes.headline
AHMET NURİ ERİKOĞLU  ortaokuluPAMUKKALE/DENİZLİ Müge Sinanoğlu Atlıhan

# data[].attributes.subject
AHMET NURİ ERİKOĞLU  ortaokuluPAMUKKALE/DENİZLİ Müge Sinanoğlu Atlıhan

# data[].attributes.body
HİS hikayemiz
KÖYLÜLERİN SIKINTISI
Uzaklarda bir köy vardı. Sadece 5 aile yaşıyordu. Köyün uzakta olmasından dolayı elektrik ve su kesintisi yaşanıyordu. Köylüler bu durumdan şikayetçiydiler. Bu soruna bir çözüm bulmaları gerekiyordu. Köy toplantısı yaptılar. Bu toplantıda para toplayıp güneş paneli almaya karar verdiler ve herkes bu karara uydu. 800tl toplandı her evin çatısına güneş paneli konuldu. Bu sayede elektrik sıkıntısı çözüldü.3 gün sonra köyde su azalmıştı ve yemek ihtiyacı vardı. Bir köylü suları toplayıp tarımda kullanmaya karar verdi. Tarlayı çapalarken su çıkmaya başladı hemen diğer köylülere söyledi suyun çıktığı yere bir pompa yerleştirdiler toplanan paranın kalanıyla evlere boru hattı taşıdılar. Bununla birlikte su sıkıntısı bitmiş oldu. Köylülerin artık normal bir hayatı vardı.

# data[].attributes.attachment_link.description
Intelligent search from Bing makes it easier to quickly find what you're looking for and rewards you.

# data[].attributes.body
Kendini büyük bir kumsalın küçük kayasına yaslanırken buldu. Etrafa göz kararı bakınca bile neler olduğunu anladı. Yaslandığı taşın üzerinden görülmedik bir hızla kalktı. Bu gerçek olamazdı. Asla olamazdı. Gemi batmış olamazdı…
Az önce geminin battığını görünce kahrolan şahıs İrfandı. Gemi battığında kafasını az önce yasladığı küçük kayaya çarpmış olmalıydı çünkü hiçbir şey hatırlamıyordu. Adını bile kolundaki turkuaz bileklikten hatırlamıştı. ‘’İrfan’’ yazıyordu ya da öyle olduğunu sanıyordu.
İrfan bir denizciydi. Kabuk İncisi adında bir gemide çalışıyordu. Kabuk İncisi gemisi bir yolcu gemisiydi. Yaptığı şey yolcuların güvenli binip binmediğini kontrol etmekti. Küçükken miço olarak başlamıştı. Kaptan olmaya heveslenmiş ancak yerleri süpürmekle görev alabilmişti. Kaptanlığa ne kadar özense de işini severek ve gönülden yapıyordu.
Gemi batana kadar…
İrfan’ı görseydiniz son otuz yılını güneşin altında geçirdiğini düşünebilirdiniz. Oysa sadece üç saat güneşin altında kalmıştı. Çünkü güneş onun beyaz tenini  kızılderililere benzetmişti. Bu belki giderken sorun olabilirdi ancak bunu düşünecek vakti yoktu.
Su evet su. Suyun ne demek olduğunu, maalesef neredeyse bir kızılderiliye benzediğinde anlamıştı.
Kumsalın yakınlarında dere gibi bir şey varken gözlerine inanamadı.
Bir kayık! Bir an susuzluğunu unutup içi kurtuluş sevinciyle doldu. Şans hiç beklenmedik bir şekilde yüzüne gülmüştü. Bu kayık gemideydi. Gemiyi hatırlamıyordu ama yine de çok merak etmedi. Acilen kayığı denize doğru sürüklemeye başladı…..
Bir dakika o da neydi?
Bir kartpostal.
Resmi bir kartpostala falan pek benzemiyordu ya da buruşturulup atılmış bir kağıt parçasına. Sadece biraz ıslanmıştı. Üzerinde aynen şöyle yazıyordu;
Sayın Bay Tekin,
Yeşil Limon Limanlar Birliği olarak Kabuk İncisi gemisinin yolcuları Türkiye’den İngiltere’ye gitmesi uygun değildir. Bu konuda eminim ısrar edeceksiniz ancak sizin mürettebatınız ve en önemlisi yolcuların can güvenliği için bu sefer engellenmelidir. Gemi en küçük dalga ile batabilir. Lütfen bu seferi iptal edin.
Enes Bağlamaz
İrfan bir an sarsılarak kartpostalı elinden düşürdü. Hızlıca kayığa bindi ve kürek çekmeye çabaladı.
Aynı zamanda düşünüyordu Kaptan Tekin’i. Neden böyle bir şey yaptığını aklı ermiyordu. Adamı uyarmamışlardı. İlla ki sefere çıkmışlardı. Adamın sorunuydu onun gözünde başka bir açıklaması yoktu onun için. Ancak niye herkesi böyle bir tehlikeye atmıştı aklı ermiyordu.
O an İrfan kurtuluştan daha önemli bir şey fark etti. Su
Ölüyordu susuzluktan. Çok sevgili Kaptan Tekin ve gemiden arta kalmış bir kayık onun bu derdini unutturmuştu. Artık şu andan itibaren en büyük derdi susuzluktu.
Susuzluktan ciddi ciddi kavruldu. Bir an an az daha denizin tuzlu suyunu içmeye kalkmıştı ki kayık az daha devrilecekti. Fakat sonra ağzına tuzlu su tadı geldi…
Öğhgggğgğ
Saatlerce belki bir gün boyunca kürek çekmişti. Büyük bir su kütlesinin üzerinde olmak onun git gide artan susuzluğunu gideremedi. Aksine arttırdı. Artık kürek çekmeyi bırakmış her şeyden çok su istiyordu.
İrfan ağlamak istiyordu ancak vücudunda en ufak bir damla bile su kalmamıştı. Bir fırtına çıksın da diyordu ilk defa . Yağmur suyu bile olsa içerim diye düşündü.
Beklemeye başladı.
Kürekleri denize bıraktı. Kolları artık susuzluktan hareket edemez hale gelmişti. Gökyüzüne baktı. Bir tek buluttan bile iz yoktu. Sadece başının üstündeki güneş tüm gücüyle parıldıyordu. Bir an öğlen vakti olduğunu güneşin en tepede olduğunu fark etti. Sanki bunu görmesiyle güneş sıcaklığını biraz daha arttırmıştı. İrfan artık pes etmiş tüm dikkatini durgun denize yöneltmişti. Su öylesine ferah ve duru gözüküyordu ki elini suya daldırmadan edemedi. Bir anada elini sudan çekip pişmiş alnına götürdü. Avuçlarını deniz suyuyla doldurup yüzüne çarptı. Artık nasıl bu denizin tuzlu olduğunu unuttup hızla bacaklarını toplayıp bir yüzücü gibi denize daldı!
İrfan’nın yaşadığı ferahlık tarifsizdi. Aradan nekadar zaman geçtiğini hatırlamıyordu ki bir anda tiz bir siren sesiyle irkildi. Siren sesi sarı bir kurtarma botundan geliyordu. Sarı yelekli insanlar onu kurtarmasaydı denizin dibini boylamıştı. Kurtarma ekibi onu denizden çıkarıp botun üstüne çıkardılar. İrfan ‘nın ilk sözü ‘’ Lütfen bana su verin.’’ Oldu. İrfan hayatı boyunca içtiği en tatlı suyu kana kana içti fakat en önemlisi dünyanın en önemli yaşam kaynağının su olduğunu ve suyun kıymetini iyi bilmemiz gerektiğini öğrendi.

# data[].attributes.body
Ses kaydımız

# data[].attributes.body
Okula gitmeyi seviyorum. Öğretmenimi ve arkadaşlarımı da.  Ama bazen derste sıkılıyorum. Daha çok konuşmak, daha aktif olmak, daha çok etkinlik yapmak istiyorum. Biliyorum öğretmenim de haklı… Kalabalık bir sınıfımız var ve öğrenmemiz gereken de çok şey… Hepsini bir arada yapmaya ise çoğu zaman vaktimiz yok.. Bazen kendi kendime hayaller kuruyorum... Bir hayalimde en çok merak ettiğim uzay sisteminden geçiyor, başka bir hayalimde kendimi deney yapan biri olarak görüyorum. Hayal kurarken bunların gerçek olabileceğini düşünmemiştim hiç. Neden olmasın diye düşündüm bir an… Daha çok etkinlik yapabilirdim ben de… Üstelik arkadaşlarımla; hem de okulda… Bunun için öğretmenlerimle konuştum ve başladık serüvenimize…

# data[].attributes.body
His Hikayemiz

# data[].attributes.body
His hikayesinin seslendirmesi

# data[].attributes.headline
Şamlı Şehit Mustafa Adışen İlkokulu His Hikayemiz

# data[].attributes.subject
Şamlı Şehit Mustafa Adışen İlkokulu His Hikayemiz

# data[].attributes.body
Taha okulunda başarılı davranışları ile arkadaşlarına örnek ailesinin ilk çocuğudur. Her yıl takdir ve onur belgesi ile sınıfını geçen Taha ailesini her zaman gururlandırır. Annesi ve babası Taha’nın bu başarısını ödüllendirmek için çok istediği telefonu hediye etmeye karar verirler. İşte ne olduysa her şey o telefondan sonra değişir. Taha telefonunu keşfetmeye çalışırken arkadaşları ile sosyal medyada da çok zaman geçirmeye başlar. Bu renkli dünya ona çok cazip gelir. Artık dersler o kadar cazip gelmez. Her zaman ilk sırada dersi dikkatle dinleyen Taha yavaş yavaş arka sıralara geçer ve hatta gizli gizli derste bile telefonunda oyun oynamaya başlar. Bir gün arkadaşları ile online oyun oynarken bir reklam ile karşılaşır. Merakına yenik düşerek çok cazip gelen reklama tıklar ve indirir.  Bu uygulama ona komutlar vermeye başlar. Taha sonunu merak ettiği için bu komutları uygulamaya başlar ve onları yerine getirdikçe sevinçten deliye döner. Fakat bu oyundan kimseye bahsetmez. Çünkü söylerse oyunun sonundaki büyük ödüle ulaşamayacağını düşünür. Evde anne ve babası telefonu ile çok meşgul olduğunu fark ederler. Bu nedenle bazı kurallar koyarlar. Bu kuralları delmek için Taha anneannesine her zamankinden daha sık gitmeye başlar. Onu çok seven anneannesi üzülmesin diye onun telefonla meşgul olmasına ses çıkarmaz. Anneannesine gittiği gibi uygulamaya tıklar. Uygulama açılır açılmaz hoş geldiniz deyince Taha bu büyük bir heyecanla yeni konutları bekler ve hepsini teker teker yerine getirir. Artık Taha bambaşka birisidir. Büyük ödüle ulaşabilmesi için yerine getirmesi gereken son bir görev kalmıştır. Okuldaki arkadaşları da Taha’da ki bu değişimi fark ederler. Ama kimse bu duruma bir anlam veremez. Taha 1 ay boyunca bu oyunu oynamıştır. Fiziksel ve ruhsal olarak hasta olmuştur. Ama onun artık tek bir amacı vardır. Merakla kendisine verilecek olan son görevi beklemeye başlar. "Kendini öldür” işte beklenen son görevdir. Taha hiç düşünmeden hemen anneannesinin evinin çatısına çıkar. Bu arada komşuları onun hızla çatıya çıktığını görünce hemen anneannesine haber verirler. Taha`nın anneannesi büyük bir şokla hemen arkasından koşar. Taha’yı görür ve üzülür. Onu ikna etmeye çalışır. Hemen telefonu eline aldığı gibi polisi arar. Ama polisler gelmeden Taha yaşlı kadının ne kadar perişan olduğunu görür ve hemen ona doğru koşarak sarılır. Büyük bir hata yaptığını o anda fark eder. Taha o günden sonra 1 yıl boyunca ruhsal destek sonucu kendine gelir. Yaptıklarından da pişman olur. Büyüdüğü zaman gazeteci olur. Hayatı boyunca çocukları tuzağa düşüren bu oyunlarla mücadele eder. Çocukları ve ailelerini bilgilendirmek için konferanslar verir. Onların nasıl kandırıldığını, hayattan koparıldığını anlatır. Bu konu ile yazılar yazar ve herkese örnek olur... .

# data[].attributes.body
Günlerden bir gün Manavgat Anaokulu öğrencileri havanın güzel olmasından faydalanarak, ormana piknik yapmaya gittiler. Yemyeşil ağaçların arasında, kuş cıvıltıları eşliğinde, piknik yapacakları uygun bir yer aramaya başladılar. Sağa baktılar çöp, sola baktılar çöp...Bu güzel orman nasıl bu hale gelmiş olabilir diye düşündüler. Ve bunun için bir çözüm yolu aramaya başladılar. Bir çok fikir ortaya atıldı ve çöpleri ayrıştırıp geri dönüşüm konusunda hem fikir oldular. Plastik, cam, kağıt, metal geri dönüşüm kutuları hazırladılar. ''Çöpleri çöp at, geri dönüşümle geleceğini aydınlat'' sloganıyla ormandaki tüm çöpleri çöp kutusuna attılar, atıkları da hazırlamış oldukları geri dönüşüm kutusuna attılar. Daha sonra tertemiz bir ormanda neşe içinde pikniklerini yapıp, koşup oynadılar.

# data[].attributes.body
Mehmet köyde yaşıyordu.Köylerinde okul yoktu .Mehmet her sabah servise biner köyünden yarım saat uzaklıkta okulunun olduğu köye varırdı.Servisinden iner sınıfında öğretmenini beklerdi .Okulunu çok sever arkadaşlarıyla iyi anlaşırdı .Dördöncü ders açıkmaya başlayınca yemekhanedeki yemekleri düşünürdü.Zil çaldı koşarak okulun alt katındaki yemekhaneye indi.Yemek sırasına geçti.Yemeğini alır almaz karşı masada bırakılmış ekmekler dikkatini çekti.Masada bir sürü ekmek vardı .Hemen yanındaki arkadaşı yemeğinin yarısını yememişti kalanı çöpe döküyordu.Mehmet bazı çocukların kaşıkla yemekleri birbirlerine attıklarını gördü .Yemek tabağına bir sürü ekmek alan arkadaşını uyardı arkadaşı onu dinlemedi bir sürü ekmek var istediğim kadar alırım diyerek  Mehmet ‘e bağırdı.Mehmet çok üzüldü .Sınıfına gitti .Yemeklerin bedava diye çöpe dökülmesi onu rahatsız etmişti.Yemek bulamayan insanları düşündü .

# data[].attributes.attachment_link.description
Book Creator is a simple tool for creating awesome digital books. Create your own teaching resources or have your students take the reins.

# data[].attributes.body
His hikayemizin ses kaydı

# data[].attributes.body
Günlerden bir gün  Manavgat Anaokulu  öğrencileri havanın güzel olmasından faydalanarak ormana piknik yapmaya gittiler.Yemyeşil ağaçların arasında ,kuş cıvıltıları eşliğinde piknik yapacakları uygun bir yer aramaya başladılar .Sağa baktılar çöp, sola baktılar çöp...Bu güzel orman nasıl bu hale gelmiş olabilir diye düşündüler ve bunun için bir çözüm yolu aramaya başladılar .Birçok  fikir ortaya atıldı ve çöpleri ayrıştırıp ,geri dönüştürme konusunda hemfikir oldular. Plastik, cam,kağıt,metal geri dönüşüm kutuları hazırladılar .”Çöpleri çöpe at ,geri dönüşümle geleceğini aydınlat” sloganıyla ormandaki tüm çöpleri çöp kutusuna ,atıkları da hazırlamış oldukları  geri dönüşüm kutusuna attılar.Daha sonra tertemiz bu ormanda neşe içinde pikniklerini yapıp ,koşup oynadılar

# data[].attributes.attachment_link.title
ÇMTAL Hârezmî Sınıfı HİS hikayesini yazıyor.

# data[].attributes.body
HİS HİKAYEMİZ

# data[].attributes.body
Kuzey'den..

# data[].attributes.body
TAYTANLI İLHAN İLKOKULU

HAREZMİ EKİBİ ÖĞRENCİLERİNİN YAZDIĞI

HİS HİKAYESİ

EREN VE ÇÖPÜŞ

Eren bir gün okula giderken bir çöplüğün hıçkıra hıçkıra ağladığını görmüş. Onun bu haline çok üzülmüş ve hemen yanına gitmiş. Merhaba benim adım Eren, senin ağladığını gördüm belki bana niye ağladığını anlatmak istersin diye seninle tanışmak istedim. Ağlayan çöplük benim adım Çöpüş diye cevap vermiş. Eren Çöpüş’e sen neden ağlıyorsun diye sormuş. Öpüş başlamış anlatmaya. İnsanlar artık çöplerini bana atmıyor o yüzden zayıflamaya başladım. Karnım çok aç olduğu için ve çevremdeki kirliliğini gördükçe ağlıyorum. Hatta geçen gün biri yanımdan geçerken ağzındaki sakızı hemen yanıma attı. Daha sonra bir kuş gelerek sakızı yiyecek sanıp yemeğe çalıştı. Sakız gagasına yapıştı. Kuş ne yaptıysa bir türlü sakızı gagasından çıkaramadı. Gagası açılmadığı için yemek yiyip, su içemedi ve kısa bir süre sonra öldü. Eren Çöpüş’e ben sana nasıl yardımcı olabiliri diye sordu. Öpüş Eren’e insanları çöplerini yerlere atmayıp çöp kutularına atmaları konusunda uyarabilirsin. Belirli yerlere yerlere çöp atılmaması için yazılar ve resimler asabilirsin. Okuldaki arkadaşların ile birlikte çalışarak çevre temizliğine okulunuzdan başlayabilirsiniz diye söylemiş. Eren bu konuda elinden gelen her şeyi yapacağını Çöpüş’e söylemiş. Daha sonra tekrar görüşmek üzere Çöpüş’ün yanından ayrılmış.

# data[].attributes.body
Güzel bir okul günüydü. Sınıfıma girdiğimde arkadaşlarıma “Günaydın” deyip sırama oturdum. Heyecanla öğretmenimi bekliyordum. O sırada yan sırada oturan arkadaşım Ahmet’i gördüm. Kafasını sıraya koymuş uyuyordu. Yanına gidip hasta olup olmadığını sordum. Ahmet iyi olduğunu gece geç yattığı için, uykusuz olduğunu söyledi. Sebebini sorduğumda oyun oynamayı çok sevdiğini bu yüzden gece geç saatlere kadar bilgisayarda oyun oynadığını söyledi.

Günler geçiyordu. Ahmet okula uykusuz gelmeye devam ediyordu. Gözleri kızarmış, yüzü solgundu. Keyifsiz görünüyordu. Bir gün Ahmet’in yanına gittim, ona okuldan sonra resim kursuna gittiğimi benimle gelip gelmek istemediğini sordum. Ahmet bu teklifime çok sevindi ve kabul etti. Okuldan sonra birlikte resim kursuna gittik. Resim öğretmenimiz Ahmet’e de malzemeler verdi ve hep birlikte etkinlik yaptık. Ahmet resim yapmaktan çok hoşlandığını kursa tekrar gelmek istediğini söyledi. Birkaç gün sonra Ahmet de kursa başladı artık birlikte yeni resimler yapıyorduk. Ahmet evde de resimler yapıyor, teneffüslerde yaptığı resimleri bana anlatıyordu.

# data[].attributes.body
İREM'İN GÖZYAŞLARI
İrem Gaziantep’in Oğuzeli ilçesinde yaşayan neşeli, sevimli  bir çocuktu. Derslerinde oldukça başarılı olan İrem büyüyünce öğretmen olmak istiyordu. Hatta bunu o kadar çok istiyordu ki arkadaşları “Evcilik oynayalım mı? Diye sorsalar  İrem öğretmencilik oynayalım diye direnirdi. Bir gün heyecanla okula hazırlanan İrem odasının kapısının açılmasıyla babasının asık suratıyla karşı karşıya geldi. Korkmuştu  neden babası ona öyle bakıyordu? “ Nereye gidiyorsun? Diye  sordu babası. İrem sesi titreyerek  cevap verdi: - Hiiiç babacığım okula hazırlanıyorum.  Babası kaşlarını çatarak:

-          Çıkar üstündekileri ; okula gitmeyeceksin! Bundan sonra bizimle tarlada çalışacaksın. Kız kısmı okumaz. Haydi bekletme bizi diyerek  odadan ayrıldı.

Şaka olmalıydı tüm bunlar. Uyanamadım herhalde deyip kendini cimcikledi İrem. Dakikalar sonra kendine gelen İrem’in gözyaşları yanaklarından süzülüyordu.

Ders bitmek üzereydi öğretmenin gözü İrem ‘in sırasındaydı. “hasta mı oldu acaba?” diye sordu arkadaşlarına. Hiç böyle yapmazdı çünkü.

Aradan birkaç gün geçince  Kerim öğrtemen İrem ‘i ziyarete gitti. Ancak İrem evde yoktu. Zeytinliğe gitmişti. Bunu öğrenince kendisi de zeytinliğin  yolunu tuttu. Soğuk havada  ağaçların altında zeytinleri toplayan İrem öğretmenini görünce ağlamaya başladı. Babası bu duruma öfkelenmişti. Öğretmenin bir şey demesine fırsat vermeden

-          Boşuna geldin hocam. Kızım büyüdü artık onu okula yollayamam. Ayıptır! Dedi.

Öğretmen:

-          Ökkeş amca seninle bu konuyu önce konuşalım sonra kararını verirsin dedi.

O gün akşam olunca   Kerim öğretmen  yanına İrem in  arkadaşalrını ,kaymakamı ve okul müdürünü  de alıp  İrem in evine gitti.

Babasının sözlerine çok üzülen İrem zeytinlikten dönünce odasına kapanmış  ağlıyordu.. birden odanın kapısı çaldı. İrem’in arkadaşları   Ayşe ile Fatma içeriye girdiler. İrem gözlerine inanamıyordu. Onlarla hasret giderdi. Yalnız gelmediklerini öğrenince hemen evin salonuna koştu . Öğretmenini gördü ona sarıldı. Bir taraftan da ağlıyordu . öğretmeninin  kızının duygu  dolu buluşması  babasını yumuşatmıştı. İrem odasındayken Kaymakam  ,müdür ve öğretmenle konuşan babası ikna olmuştu. Bu sevinçli haberi ise ona öğretmeni verdi.

Soğuk bir sonbahar günü İrem ‘in yüreği sıcacıktı.

Okula döndüğü gün ve sonrasındaki her gün  ilk günkü heyecanla gitti okuluna. Söz vermişti kendisine  . okuyacaktı ve hiçbir kız çocuğunun bunu yaşamaması için elinden gelen her şeyi yapacaktı.

# data[].attributes.body
DOĞAYI KİRLETMEYELİM
Bir zamanlar. Alican isimli küçük bir çocuk yaşarmış. Alican uzun boylu,kahverengi saçlı bir çocuk-
muş. doğayı çok seviyor-
muş. Ama evlerinin yakınındaki
orman çok kirliymiş. Alican bu konuda bir şeyler yapmak istiyor-
muş. Bir gün arkadaşlarıyla toplanmışlar.
Alican:
— Bence buna bir son vermeliyiz
demiş.
Çerçöp :
— Peki ne yapacağız, demiş.
Zeynep:
— Bence çöpleri toplayalım,demiş.
Herkes bu fikre katılmış.Çöpleri toplamışlar. Ama olmuyormuş. Herkes yine çöpleri yere atıyormuş.
Çerçöp:
—Olmuyor işte bence tabelalar koyalım, demiş.
Tabelaları yapmışlar. Tabelaların üstünde (yerlere çöp atmayalım) yazıyormuş. Artık insanlar yerlere çöp atmıyormuş. Alican ve arkadaşları çok sevinmişler. O günden sonra ormana huzur ve neşe gelmiş.

# data[].attributes.body
HIS Story

# data[].attributes.body
We wrote our HIS story with the web 2 Tool Story Jumper.

His Hikayemizi Web 2 aracı Story Jumper İle yazdık.

# data[].attributes.body
HİKAYE: Çekingen bir çocuğun aklına bir fikir gelir ve artık çekingen olmamaya karar verir. arkadaşlarıyla daha çok zaman geçirmek ister. çekingen olduğu için önce bir hayvanı dost edinmeye karar verir. bu dost hayvanı ile her gün dertleşip insanlarla konuşamadıklarını paylaşacaktır. Bu hayvan hangisi olabilir diye düşünür ? konuştuğu için papağan almayı düşünür, kedi köpek dost canlısı olduğu için yada Yunus da dost canlısı olduğu için onu da alabilirim diye düşünür. en sonunda de bakmaya daha uygun olacağından köpek almaya karar verir ailesi ile birlikte. Hayvanına eğitip çevre ile ilgili problemlere bile çözüm sağlayabilirim diye düşünür . Bir ülkede kargaların eğitilip çöpleri topladığın dair bir örnek de duymuştur çocuk. İzlediği bir videoda hayvanını eğitirken insanların yemyeşil yerlerde gezerek hayvanlarını eğittiğini görür. Çevresine baktığında beton yığınları içinde cici köpeğini eğitmek için zavallıca uğraştığını Fark eder. Çevrede pek çok da çöp vardır. Hatta dışarı çıkarmak istemez köpeğini ne yapmalıyım diye düşünürken hiç kimse bir şey yapmıyorsa ben etrafı temizleyebilirim diye düşünerek temizliğe başlar. Onu Etrafı temizlerken gören başka bir arkadaşı da yardım etmek ister köpeğini de getirir. Böylece etraf Daha temiz olur köpeğiyle çöp toplama da kendine katılır çekingen çocuğun bu sayede pek çok arkadaşı olur. Hem iyi işler yapar hem de dostlar kazanır. Etraf temiz ve mutlu bir yere döner. Üstelik çekingen çocuk sevimli köpeğinin adını bilin bakım ne koyar: Geri Dönüşüm!

# data[].attributes.body
Bir gün okula geldiğimde servisten indim.Ama bir sorun vardı.Ağaçlar,çiçekler hepsi solmuştu.Okulun bahçesine geldim.Bir de ne göreyim!Çok fazla gürültü vardı.Yanıma bir karınca geldi.'Bu okul çok gürültülü,yuvamdakiler bile rahatsız oldu.Yolumuzu bulmakta zorlanıyoruz.Buna bir çözüm bulmalıyız.' dedi.Demek ağaçlar ve çiçekler de bu yüzden solmuştu.Ders zili çaldı,sınıfa girdim.İnanamıyorum ...Sınıfta da aynı gürültü.Herkes bağıra bağıra konuşuyordu.Ne gerek vardı ki?Yanıma gelip daha sessiz konuşabilirlerdi.O gün nöbet listemize göre  Ayşe ve ben nöbetçiydik.Mutluydum,Ayşe benim en yakın arkadaşımdı.Hep yan yanayız.Aynı zamanda üzgün.Çünki bu gürültüyü nasıl susturacağız bilmiyordum.Sınıfı susturmak için tam 'susar mısınız' diye bağıracaktım ki öğretmen zili çaldı.İçimden bir ohh çektim.Sanki beni kurtarmaya gelmişti.Öğretmenimiz geldi,kütüphaneye gittik.O da ne!! Hani kütüphane sessiz derler ya,ama bizimki tam tersi çok gürültülü.'Kütüphanede gürültü mü olur?' diyeceğinizi biliyorum.Gürültüyü kim çıkardı dersiniz?Tabiki bizim sınıf.Öğretmenimiz susun diye bağırdı ama kimseye sesini duyuramadı.Kitaplarımızı okumaya çalıştık,sadece Ali ,Ayşe,Onur ve ben kitaplarımıza odaklanma çalıştık.Zil çaldı dördümüz yemek için yemekhaneye indik.O da ne! Çok gürültülü.Nasıl yemek yiyebiliriz ki bu ortamda? Yaramaz sınıf arkadaşlarımızdan biri yemek savaşı başlattı.Üzerime pasta parçaları geldi.Bizim yemekhane katının dış duvarında bir arı kovanı vardı.Arıların birine bir parça krema geldi.Öteki arılar onu zor kurtardı.Arılar bile bu gürültüden birbirlerini duyamamaya ,yollarını şaşırmaya başladılar.Sorumlu ablamız yapmayın lütfen sessiz olalım  desede kimse onu duymadı.Herkese yemek dağıtıldı ama bizim sınıf hariç.Tüm sınıf dersini almıştı.Sebep oldukları gürültü çevredeki herşeyi olumsuz etkiliyordu.Güneş bile rahatsızdı.Öğretmenimiz bir konuşma yaptı.Ona söz verdik ve okuldaki gürültüyü önlemek için herkese örnek olacak çalışmalar aramaya karar verdik.Bulduğumuz çalışmaları diğer arkadaşlarımızla paylaştık.Herkes kendi çalışmasıyla uğraşmaktan gürültü yapmaya fırsat bulamadı.Ağaçlar ve çiçekler yeniden canlandı.Arılar ve karıncalar da çok mutluydu.Okula huzur ve sakinlik gelmişti.Okul müdürü bizi tebrik etti.Kendimizle gurur duyduk.Gürültü kaynağı olmanın kötü bir şey olduğunu anladık.

# data[].attributes.body
Günlerden bir gün Manavgat Anaokulu öğrencileri  havanın güzel olmasından faydalanarak, ormana piknik yapmaya gittiler. Yemyeşil ağaçların arasında, kuş cıvıltıları eşliğinde, piknik yapacakları uygun bir yer aramaya başladılar. Sağa baktılar çöp, sola baktılar çöp... Bu güzel orman nasıl bu hale gelmiş olabilir diye düşündüler. Ve bunun için bir çözüm yolu aramaya başladılar. Bir çok fikir ortaya atıldı ve çöpleri ayrıştırıp, geri dönüştürme konusunda hemfikir oldular. Plastik, cam, kağıt, metal geri dönüşüm kutuları hazırladılar. "Çöpleri Çöp Kutusuna At, Geri Dönüşümle Geleceğini Aydınlat" sloganıyla ormandaki tüm çöpleri çöp kutusuna attılar, atıkları da hazırlamış oldukları geri dönüşüm kutularına attılar. Daha sonra tertemiz bir ormanda neşe içinde pikniklerini yapıp, koşup oynadılar...

# data[].attributes.body
Güzel bir okul günüydü. Sınıfıma girdiğimde arkadaşlarıma “Günaydın” deyip sırama oturdum. Heyecanla öğretmenimi bekliyordum. O sırada yan sırada oturan arkadaşım Ahmet’i gördüm. Kafasını sıraya koymuş uyuyordu. Yanına gidip hasta olup olmadığını sordum. Ahmet iyi olduğunu gece geç yattığı için, uykusuz olduğunu söyledi. Sebebini sorduğumda oyun oynamayı çok sevdiğini bu yüzden gece geç saatlere kadar bilgisayarda oyun oynadığını söyledi.

Günler geçiyordu. Ahmet okula uykusuz gelmeye devam ediyordu. Gözleri kızarmış, yüzü solgundu. Keyifsiz görünüyordu. Bir gün Ahmet’in yanına gittim, ona okuldan sonra resim kursuna gittiğimi benimle gelip gelmek istemediğini sordum. Ahmet bu teklifime çok sevindi ve kabul etti. Okuldan sonra birlikte resim kursuna gittik. Resim öğretmenimiz Ahmet’e de malzemeler verdi ve hep birlikte etkinlik yaptık. Ahmet resim yapmaktan çok hoşlandığını kursa tekrar gelmek istediğini söyledi. Birkaç gün sonra Ahmet de kursa başladı artık birlikte yeni resimler yapıyorduk. Ahmet evde de resimler yapıyor, teneffüslerde yaptığı resimleri bana anlatıyordu.

# data[].attributes.body
Bir gün Ali ile Eren dışarıda oyun oynuyorlardı. Bir kesi gördüler kedi soğuktan donmak üzereydi. Ali ile Eren hiçbir şey yapmadan oynamaya devam ettiler. Sonra ki gün kedi soğuktan ölmüştü. Ali ile Eren vicdan azabı çektiler. Eve döndüklerinde ailelerine anlatamadılar ama çok üzülmüşlerdi. Sonra bir afiş hazırlamaya karar verdiler.Afişte şöyle yazıyordu” Can dostlarımızı koruyalım, onları susuz, yemeksiz, barınaksız bırakmayalım.”.İnsanlar bu afişi gördüler ve bundan sonra her gün bir kap yemek ve su koymaya karar verdiler.

# data[].attributes.body
Neden mutsuzdur bir insan? Başaramamak bir ölçüt müdür? Gidişler tebessümle doldurulmadıkça işin sonu karanlık ve uğursuzdur. O gün yeniden bu konu hakkında düşünürken arkadaşının mesajıyla irkildi. Yine projesi seçilmediği için ağlıyordu. Ama o bilmiyordu ki başarabilmek için önce yenilmediğini gösteren büyük bir tebessüm ve ardından sıkı bir çalışma gerekti...

# data[].attributes.body
HİS HİKÂYESİ:

SAKAR NAİF'İN RÜYASI
Sıkışık evlerin, huzurlu bir tablo gibi yan yana dizildiği küçük mahallemizde sıradan ama güneşli bir ilkbahar günüydü. Komik Bakkal Necati dükkanında otururken bir telefon geldi. Arayan Sakar Naif’ti. Sakar Naif yine bakkaldan kola, jips, çikolata ve jelibon istemişti. Komik Bakkal Necati telefonu kapattığında “ Birgün de sağlıklı şeyler istese şaşarım.” diye mırıldandı. Aceleyle raflardan Sakar Naif’in istediği ürünleri alıp bez torbaya doldurdu. Sakar Naif’in Güneş Sokaktaki evine doğru yola çıktı.

Sakar Naif uzun zamandır sağlıksız beslenip, spor yapmadığı ve kişisel temizliğine dikkat etmediği için evden çıkamıyordu. Bu yüzden bütün siparişlerini Komik Bakkal Necati’den istiyordu. Çocukluğundan itibaren anne ve babasının sözlerini hiç dinlemeyen Naif; 18 yaşına geldiğinde obez bir genç haline gelmişti. Sakar Naif acıktığını hissetti ve hamburger ve kola getirmesi için annesine seslendi. Annesi onu duymayınca mutfağa bakmak için evin merdivenlerinden hızla inerken annesini gördü. Annesi ve kardeşi de masada akşam yemeği için şeker, cips, hamburger yiyorlardı onlar da obez olmuştu. Nefes nefese kalmış, terlemişti bir süredir annesi uyarmasına rağmen düzenli banyo yapmadığını dişlerini bile düzenli fırçalamadığını hatırladı. Uzun zamandır bakmadığı evin perdesini aralayıp pencereden bir baktı ki herkes obez görünüyordu. Daha yakından bakmak için koşarak evden çıktı. Yerdeki muz kabuğunu görmemişti bastığı gibi ayağı kaydı ve süs havuzuna düştü.

Sakar Naif birden gözlerini açtı, kan ter içinde kalmıştı. Rüya olduğunu anlaması birkaç saniye sürdü. Fakat hala etkisinden kurtulamamıştı. Hemen aynaya koştu. “Oh hala 9 yaşındayım ve obez olmamışım sadece rüyaymış. Doktor uyarılarında haklıymış sağlıklı yaşamazsam hem sık hastalanır hem de obez olurmuşum” dedi.

Bu sırada kapı çaldı, Bakkal Necati Naif’in siparişlerini getirmişti. Naif kapıyı açtı ve “Necati Amca artık sağlıklı beslenmeye karar verdim. Bu siparişlerim yerine meyve sebze almak istiyorum. Annemden izin alıp seninle geleyim hem yürüyüş de yapmış olurum dedi. Annesi de bu duyduklarına çok sevinmişti Naif’i bu kararı için kutladı ve sevinçle birbirlerine sarıldılar.

# data[].attributes.body
EFE'NİN  UTANCI
Efe  çok akıllı bir o kadar  da  hareketli  bir çocuktu. Bu  yūzden hep tahtadakileri yazmak  yerine arkadaşarına laf yetiştirir. Bir    tūrlū tahtadakileri  tam yazamazmış.Evde  de  durum pek okuldakinden farklı değilmiş.Ödev yapmak hele kitap okumak tam bir īşkenceymiş  Efe'ye.Birgūn  öğretmeni  rahatsizlanip okula gelemeyince yan sınıfın öğretmeni Fatma hanim kendi sınıfına davet etmis  Efe'yi  ve arkadaslarinı  ders Tūrkçe'ymìş.Önce  herşey   çok gūzelken Fatma hanım  çocuklar   Tūrkçe ders kitabımızın 75.sayfasını sıra ile okuyacağız demiş.  Herkes   sıra   ile   okuyormuş   Sıra  Efe'ye  gelmiş  -Efe    oku bakalım .  Demiş  Fatma  öğretmen
demesiyle  Efe  şaşırmış.Okumak  istiyor fakat heceleyip sūrekli duraklıyormuş.Okumuş ama  okuyuşunu kendisi  bile
beğenmemiş.Ogūn eve gidince annesine olup biteni  anlatmış hem kendini hem de   öğretmeninini utandırdığı  için  cok pişman olmuş.  Annesine bundan sonra bol  bol kitap   okuyacağına söz  vermis.

# data[].attributes.body
Bir aile varmış. Bir gün piknik yapmaya gitmişler. Piknik yeri de çok güzelmiş. Ağaçlar, kelebekler, tavşanlar varmış. Pikniğe gelen ailenin çevreyi önemsemeyen bir çocuğu varmış. Gökyüzünde uçan kelebekleri yakalıyor ve onları cam kavanoza koyuyormuş. Ağaçlara taş atıyor, yediği yemeklerin çöplerini de yerlere fırlatıyormuş.

Bu aile her hafta pikniğe gelir ve doğada yaşayan canlılar onların ormanlarına gelmesinden nefret ederlermiş. Yine gittikleri bir gün, ağaç:

-Şu insanlardan nefret ediyorum. Etrafa bak. Nasıl da kirlettiler. Oysa ben onlara oksijen veriyorum. Çevreyi güzelleştiriyorum.  Hayvanlara barınak oluyorum. Onlarsa bana taş atıyorlar, dallarımı kırıyorlar.

Kelebek:

-Zor kaçtım elinden şu çocuğun. Nasılda kapattı beni kavonoza. Hiç olacak şey mi? Canlıyım ben canlı…

Tavşan:

-Nasıl temizleyeceğiz arkalarından şimdi bunca çöpü?

-Temizleyemeyeceğiz.  Ellerimiz, kollarımız mı var bizim? Demiş ağaç üzgün bir sesle.

Kelebek:

-          Sessiz olun. Birileri geliyor. Başka birileri.. İlk defa görüyorum bu aileyi.

Tavşan:

-          Eyvah! Daha da pislenecek burası.

Gelen aile de oldukça şaşkınmış bu duruma. Kendi aralarındaki konuşmalarına kulak kabartmışlar.

-Aaaa ne kadar pis burası. Neden böyle bırakıp gitmişler ki?

-Bilmiyorum. Ama bu hiç doğru bir davranış değil. İnsan yaşadığı çevreye neden bunu yapar ki?

Oysa başka dünya yok.

-Hadi bakalım. Sıvayın kolları. Getirdiğimiz çöp poşetlerini çıkartın. Temizleyelim burayı deyip işe koyulmuşlar.

Olan biteni ağaçlar, kuşlar, kelebekler şaşkınlıkla  izliyorlarmış. Çevreyi temizleyip, güzelce pikniğini yapan aile, yine hiç çöp bırakmadan oradan ayrılmışlar.

Ağaç:

-Olanları sizde gördünüz mü? Sözümü geri alıyorum. İnsanların içinde de yaşadığı çevreye hala değer veren, bilinçli kişiler varmış. Keşke herkes böyle olsun. Çöpüne, atığına sahip çıksa.

# data[].attributes.body
HİS hikayemiz: Çocuk sabah erkenden uyandı. Kahvaltısını yaptı, okul için hazırlandı. Annesi onu yolcu etti. Çocuk bu sene ikinci sınıfa gidiyordu. Okula kendi başına gidip gelebiliyordu artık. Dikkatlice okula kadar yürüdü. Okul kapısına geldiğinde okulun bahçesi çok kalabalıktı. Veliler kapıda çok yüksek sesle konuşuyorlardı. Okulun sokağında arabalar sürekli korna çalıyorlardı. Çocuk gürültüden sıyrılıp koşarak okula girdi.

Çocuk sınıfına girdikten sonra öğretmeni geldi ve ders başladı. Çocuk az önceki gürültünün etkisi ile başının ağrımaya başladığını hissetti. Dersi çok dikkatli dinleyemiyordu. Hala gürültüden kulakları çınlıyordu. Bunlar yetmezmiş gibi okulun arka sokağındaki demir doğramacıdan gelen sesler yükseldi. Çocuk sesi duyar duymaz korkuyla irkildi. Öğretmeni hemen pencereyi kapatıp dışarıdan gelen sesi engellemeye çalıştı. Çocuk artık derse olan tüm dikkatini kaybetmişti. Bütün bu sesler ve dersi dinleyememesi çocuğun kendisini huzursuz hissetmesine sebep oldu.

Tam öğretmeninin sorduğu soruyu düşünürken birden zil çaldı. Çocuk teneffüs olduğuna sevinmişti doğrusu. Tenefüste dinlenip bir sonraki dersi daha iyi dinleyebileceğini düşünüyordu. Ama çocuklar çığlıklar atarak sınıflarından dışarıya doğru koşmaya başlamışlardı. Koşarken sıraları itiyor, ayaklarını yerlere vuruyorlar hatta kapıları çarpıyorlardı. Çocuk kendisini çok kötü hissetmeye başladı. Başını masaya koyup gürültüyü duymamaya çalıştı. Ama ne yapsa gürültüden kurtulamıyordu.

Ders başladıktan sonra başının ağrısı gittikçe arttı. Midesi bulunmaya başladı. Bu durumda dersi hiç dinleyemiyordu. Öğretmeni bu durumu fark etti. Çocuğun velisini aramak zorunda kaldı. Annesi çabucak geldi ve çocuğu okuldan aldı. Birlikte eve gittiler. Çocuk dinlenmek için odasına çıktı ve yattı. Annesi sıcak ballı süt getirdi. İçtikten sonra tam uykuya dalacaktı ki sokak satıcılarının sesiyle yataktan sıçradı. Çocuğun uyuması mümkün olmadı.

Çocuk yatağında biraz dinlendikten sonra gün boyu olanları düşündü. Okuldaki ve çevresindeki gürültü kirliliği gerçekten onun için büyük bir problemdi. Okuldaki ve çevresindeki gürültü kirliliği ile ilgili neler yapılabileceğini araştırmaya karar verdi.

# data[].attributes.body
Şiddet, sözlükte karşıt görüşte olanlara, inandırma veya uzlaştırma yerine kaba kuvvet kullanma, duygu ve davranışta aşırılık anlamında kullanılmaktadır.

Emir okula yeni başladığı için çok mutluydu. Yeni öğretmeni yeni arkadaşı ve yeni okulu olduğu için çok mutlu olduğunu söylüyordu. Okuluna düzenli bir şekilde geliyordu. Derslerini yapıyor arkadaşlarıyla güzel güzel oynuyordu. Emir bir gün teneffüste oynarken büyük çocuklardan biri onu itip düşürmüş ve canı çok yanmıştı. Nöbetçi öğretmene söylemiş ve çocukları uyarmıştı. Emir bir gün derste tuvalete gitti. Döndüğünde sınıfa ağlayarak girdi. Tuvalette büyük çocuklar su attığını korkuttuğunu  söyledi. Sınıf arkadaşları büyük  çocukların küçüklere vurduklarını, ittiklerini belirtti.

Emir okulda mutsuz günler yaşıyordu. Öğretmeni onu yalnız bırakmıyor sürekli onunla ilgileniyordu. Emir korktuğu için okula gelmek istemiyordu. Emir’e şiddet uygulayan çocuklar aynı mahallede yaşadıkları için  Emir onlardan korkuyordu. Emir okula gelmek istemediği için devamsızlık yapmaya başladı. Emir’in bu yaşadığı sorunu çözmek için ilk önce Emir’in okula devamını sağlayarak şiddete karşı hep birlikte mücadele ettik. Okul rehber öğretmenimizden yardım alarak şiddet hakkında geniş bilgiler verildi.  Şiddete karşı okul olarak hep birlikte mücadele etmeye karar verdik.

# data[].attributes.headline
HİS HİKAYEMİZ "NOKTALAMA İŞARETLERİ NEREDE"

# data[].attributes.subject
HİS HİKAYEMİZ "NOKTALAMA İŞARETLERİ NEREDE"

# data[].attributes.body
İnsanoğlu bir gün virgülü kaybetti, söyledikleri birbirine karıştı.
Noktayı kaybetti: Düşünceleri uzayıp gitti, ayıramadı onları.
Ünlem işaretini kaybetti bir gün de:Sevincini, öfkesini, tüm duygularını yitirdi.
Soru işaretini kaybetti bir başka gün: Soru sormayı unuttu o zaman.
İki noktayı kaybetti bir başka gün: Hiçbir açıklama yapamadı.
Yaşamının sonuna geldiğinde elinde yalnızca tırnak işareti kalmıştı “İçinde de başkalarının düşüncesi vardı yalnızca”

# data[].attributes.headline
Yazdığımız hikayeleri drama yolu ile canlandırdık

# data[].attributes.subject
Yazdığımız hikayeleri drama yolu ile canlandırdık

# data[].attributes.body
GLOBAL WARMING
Hello, my name is Eco and today I will tell you the story of how I saved the Earth from global worming.
It was very difficult to achive that, but I succeded by founding a school that teaches how to save our planet Earth. We gave various tips, for example how we should not use plastic but some other materials and how it would be grate not to throw rubish around and many more useful tips.
As they learned and learned everything, they realized that global wormig is very bad for all of us. And so, by some miracle, people around world listened to my advice.They awakened ecological awareness in themselves and lived with nature and for nature.                I hope you are as happy as I am that global warming has come to an end. I greet you all nicely and make a toast with clean water.  Until another time, be alive and healthy, plant flowers and do not throw garbage around.
Zara Vučković, 4.d/ Metković

Voice of our HIS story

# data[].attributes.body
Zeynep Çelik Soysal- Sincan İmkb İlkokulu

# data[].attributes.body
Temiz olmayi seven surekli duzenli olmaya calisan bir çocuk varmış bir gün okul bahçesinde çöpleri görünce çok üzülmüş ve takmış eldivenleri başlamış temizlemeye . Günlerce yerde bir taş parçası bırakmayacak şekilde temizlemiş. Yere çöp atan arkadaşlarını sürekli uyarmış, ellerinde gorur görmez koşar alırmış çöpleri . Ama bütün çöpleri düzeni olsun diye tek bir çöp kutusuna atarmış. Bir gün bahceye tekrar bakmış ve çok temiz mis fakat o kadar da düzenli gorunmuyor mus . Bahçedeki bütün çiçekleri koparmış otları yolmuş hatta ağaçlardan yaprakları bile koparmaya başlamış bütün oyuncakları atmış daha duzeli görünmesini sağlamaya çalışmış. Etrafındaki ler onu hayretle izliyorlarmis. Etraf artık hem duzeli hem de temizmiş. Arkadaşları her dışarıya çıktıklarında oyun oynayamaz hale gelmişler koşup oynayabilecrkleri yemyeşil bahçe yokmuş artik ve bu böyle devam ederken çok sıkılmış etrafinda arkadaşının olmamasından . Oyun oynamak koşmak istemiş ama tek bir arkadaşı ve oyuncakları yokmuş. Aklına bir fikir gelmiş arkadaşlarını toplayarak bahçeyi eski haline getirmek için çiçekler ekmisler ağaçları sulamislar. Etrafta buldukları malzemelri çöpe atmak yerine onlar la oyuncaklar tasarlamislar hem etraf temizlenmiş, hem bahçe mis gibi çiçek kokmuş hem de birçok arkadaşı olmuş 😊

# data[].attributes.body
Bir varmış bir yokmuş. Gezgin bir Unicorn; sıcak bir günde güneş gözlüğünü takıp, temiz hava almak için dörtnala bir gezintiye çıkmış. Mor çimenlerden yemiş, pembe sulardan içmiş, kurabiye ağacının altında dinlenmiş. Zamanın nasıl geçtiğini anlamamış. Heybesinden haritasını çıkarıp nerede olduğunu bulmaya çalışmış. Hay Allah bulunduğu yeri haritada bir türlü bulamıyormuş. Unicorn efsanelerde anlatılan kayıp, sıkıcı şehre geldiğini anlamış. Bu şehrin sıkıcı olmasını bir türlü kabullenemeyen Unicorn , kendi kendine şehrin bundan sonra sıkıcı olarak anılmaması için elinden geleni yapacağına söz vermiş. Hemen işe koyulmuş. Tabi her şeyi tek başına yapamazmış. Değişim bir birlik işiymiş. Kayıp şehrin sakinleriyle işbirliği yapmak için hepsinin kapısını tek tek çalmış. Bilge baykuş 'Şehrin her köşesine küçük kitaplıklar kuralım.' demiş. Ahtapot şehri boyamak için mürekkep ve boya vermiş. Kuşlar ' Neşe Korosu'nu kurmuşlar. Yılkı atları sıkılan  dostlarını geziye götürmeyi teklif etmiş. Mimar kunduzlar dinlenme ve oyun köşeleri kurmuşlar.  Papağanlar 'Şehrin Neşeli Sesi Radyosu'nu kurmuşlar. Karıncalar ve köstebekler seralara rengarenk çiçekler, meyveler , bitkiler ekmişler. Haylaz maymun bir sürü oyuncak tasarlamış. Hatta 'Neşeli Oyunlar Kitabı' bile çıkarmış. Şehrin duvarları zürafalar tarafından rengarenk boyanmış. Şehir artik hiç de sıkıcı değilmiş. Çevre şehirlerden akın akın ziyaretçiler geliyormuş. Herkes çok mutluymuş. Unicorn ' Bu güzel şehre bir isim verelim .' demiş. Hayvan dostlarıyla HALİÇ isminde karar kılmışlar.

# data[].attributes.body
Okumadan Asla

Merhaba, benim adım Ece. Biliyor musunuz? okumayı hiç sevmem aslında. Artık okumanın değerini anladım.ama isterseniz bu kitapta sizin yaşadığım hikayeleri anlatabilirim.  İyi okumalar isterseniz başlayayım.

1.Bölüm

İlkokulun 4. sınıfında, daha doğrusu 4-E sınıfında okuyorum. Bizim öğretmenimiz sınıfımızda Kitap Kulübü oluşturdu. pencere tarafındaki “Grup pes etmek  yok”, Orta sıra “Hep okumak” ve benim oturduğum sıra yani askılı olan yer ise “Okumadan Asla” oldu. Fakat ben kitap kulübünden pek hoşlanmadım. O da doğruyu söylemek gerekirse.

2.Bölüm

Bugün sınıfa yeni bir kişi geldi. ismi Ecrin.  İlk başlarda biraz gıcık oldum bu kızdan. Fakat daha sonra tavırlarına bakınca merhametli,yardımsever oyun kurallarına uyan ve çalışkan bir kız. bu arada derslerinde  de çok başarılı. açık konuşmak gerekirse o kızı biraz kıskanıyordum.Keşke onun gibi çalışkan olsaydım ama yani bana göre ben de haklıyım.okumak ve ders çalışmak amacı “SIKILMAK”... Neyse Ah kitap ah!!!

3.Bölüm

Ecrin beni beni de kendisi gibi yılan kitap kurdu seçmeye niyetlidi sanki.  Ama bunu yapması bir mucize sayılabilirdi. Daha 2 ders geçtikten sonra tenefüste Ecrin kolundan tutup beni kütüphaneye götürdü. Acaba ben de çalışkan mı olacaktım? Ecrin'in elinde bir çanta vardı açtı ve içinden tam 2 tane kitap çıktı.  Birisini bana verdi diğeri de kendisi aldı. Bana harfleri daha iyi bir şekilde öğretti. Her gün ikinci teneffüs kütüphaneye gidip kitaplarımızı değiştiriyorduk. Ben cidden bu yılın “kitap kurdu” seçildim ve artık çok mutluyum. Hem ben, hem Ecrin hem de Ailelerimiz hepsi çok mutlu. Bu arada derslerimize de çok başarılıydım.

4.Bölüm

Artık İlkokulu bitirip ortaokula geçiyorduk. Ben ile  Ecrin yine yan yanaydık karnelerimizi aldığımızda birçok yazılıdan 100,  en düşük puanımız ise 90’dı. Daha doğrusu benim 90, Ecrin’in ise 95 idi. Yaz tatilimizi yaptık. ama evlerimiz uzak olduğu için hiç görüşemedik.ama ortaokula başlayınca Ben ile Ecrin aynı sınıftaydık çok mutluydum Çünkü bana en güzel şekilde kitap okumayı öğrettiği için. Kitabımız burada sona eriyor. Umarım iyi ve güzel ders çalışmışsınızdır.

# data[].attributes.body
Zehmira sınıfın en yaramaz öğrencilerinden biriydi.Pek söz dinlemez, küçük bir olayda hemen sinirlenir ve çoğunlukla şiddete başvururdu.
Zehmira'nın ailesini tanıyanlar bu durumu yadırgamıyordu.Çünkü Zehmira'nin  ailesinde kimsenin kimseye saygısı yokmuş. Saygısız bir ortamda büyüyen Zehmira, bu davranışlarını okulda,yolda,sokakta, bulunduğu her ortamda insanlara gösterirdi.Zehmira'nın saygılı olması nasıl olacak.Yetistiği aile saygısız deselerde,Zahmire'nin saygılı olması ve ailesine de doğru olanı anlatması gerekmektedir.
Öğretmeni de çok uğraştı.Zehmira'yı değiştirmek için ama hiç faydası olamadı.Ögretmen bütün yolları denesede nafile, Zehmira'ya hiç tesiri olmadı.
Yine günlerden bir gün Zehmira tenefüste koşuşturarak yoruldu ve banka oturmak istedi.Bankta hiç yer yoktu. Bunun üzerine Zehmira, bankta ki Yasgı adlı çocuğa kalkmasını söyledi.Yasgı kalkmayınca Zehmira sinirlendi ve bütün gücü ile Yasgı'yı itirek düşürdü.Yasgı kendini yerde  buldu.Yasgı'nın burnu kanamaya başladı.Yasgı yerde kanlar içinde kaldı.Olayı duyup gelen arkadaşları Zehmira'ya onun bu saygısız davranışları artık bırakması gerektiğini söylediler.Zehmira Yasgı'nın o durumundan korktu ve ne yaptığının farkına vardı.Zehmira öyle utanmış ki, bu olay onun dönüm noktası oldu.
Zehmira o günden sonra davranışlarına dikkat etmeye başladı.Kimseye bilerek ya da isteyerek saygısızlık yapmadı.İnsanları üzmek,onlara saygısızca davranmak bize hiçbir şey kazandırmadığı gibi içimizde ki duyguları köreltir.Saygılı bir insan olmak, insanları sevmek hayatımızın daha kolay ve anlamlı olmasını sağlar.

# data[].attributes.body
HİS HİKAYEMİZ

Can o gün okula geldiğinde arkadaşı Kasım’ın yere çöp attığını gördü. Neden yaptığını sordu. Kasım’da okulda temizlikçiler var temizler dedi. Bunun Can’a mantıklı geldi. Doğru olduğunu düşündü. Okulu temizleyenler vardı. O günden sonra Can’da çöpleri yere atmaya başladı. Bir süre sonra herkes “Okulu temizleyen var” diye yerlere çöp atmaya başladı. Gel zaman git zaman okul çöpten geçilmez oldu. Kattaki görevli ne kadar temizlese de her yer çöp içindeydi. Bu durum lavabo temizliklerine de yansıdı. Lavaboları da Can ve diğerleri pis kullanmaya başladılar. Bir gün Can, Dizanteriye yakalandı. O kadar çok hasta oldu ki. Nedenini anlayamadı. Ailesi onu doktora götürdü. Mikroplu ortamlarda yaşadığı için bu hastalığa yakalandığını öğrendi. Bunun üzerine Can’ın aklına okulu ne kadar pis kullandıkları geldi. Durumu ailesine anlattı. Annesi ve babası yaptıklarının çok yanlış olduğunu, özellikle toplu yaşanan yerlerde temizliğe daha çok dikkat edilmesi gerektiğini anlattı. Doktor daha detaylı bilgi verdi. Can hatasının farkına vardı. İyileşip okula gittiği vakit, tüm arkadaşlarını topladı ve okulu temiz tutmadıkları için hastalığa yakalanabileceklerini söyledi. Kasım’da aynı hastalığa yakalanmıştı. Can’ı onayladı ve okulda temizlik timleri kurdular. Yerlere çöp atmadılar. Okulun her yerini oldukça temiz tuttular. Çevre temizliğinin önemini fark ettiler. Atık malzemeleri toplayarak çevrelerine katkıda bulundular. Yer de çöp görseler hemen aldılar. Lavaboları, okulu her yeri temiz tutmak için elinden geleni yaptılar.