# data[].attributes.body
https://el.m.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AE

# data[].attributes.body
παραλλαγή η [paralají] Ο29 : α. (συνήθ. ελαφρά) διαφοροποιημένη μορφή, ποικιλία ενός πράγματος σε σχέση με άλλο ομοειδές, με μια αρχική μήτρα ή με ένα πρωτότυπο: Ο όνυχας είναι ~ του αχάτη. Παραλλαγές ενός (δημοτικού) τραγουδιού / ενός μύθου / ενός παραμυθιού. Mια ~ του αρχικού κειμένου / της αρχικής ιδέας. Προσέχετε τις απομιμήσεις που κυκλοφορούν με μικρή ~ του ονόματος κάποιας γνωστής φίρμας. β. (μουσ.) η διαδοχική επανάληψη ενός μουσικού θέματος με μικρές αλλαγές που δεν αλλοιώνουν τον αρχικό χαρακτήρα του: Mουσικές παραλλαγές πάνω σ΄ ένα θέμα. γ. (βιολ.) εμφανής διαφορά μεταξύ κυττάρων, ατόμων ή ομάδων ενός είδους που οφείλεται σε γενετικά αίτια ή σε επίδραση περιβαλλοντικών παραγόντων. δ. (ναυτ.) η διαφορά μεταξύ της πραγματικής θέσης του βορρά και της διεύθυνσης που δείχνει η πυξίδα. ε. (στρατ.) η αλλοίωση της (εξωτερικής) μορφής αντικειμένων, προσώπων, θέσεων ή εγκαταστάσεων με στόχο να παραπλανήσει και να δυσχεράνει τον εχθρό στον εντοπισμό τους· καμουφλάζ, καμουφλάρισμα: Στολή / φόρμα παραλλαγής, η στρατιωτική στολή που με τα χρώματά της προσφέρει το απαραίτητο καμουφλάζ. ΦΡ λούφα* και ~.
[λόγ. < αρχ. παραλλαγή, ελνστ. σημ.: `ποικιλία΄ & σημδ. γαλλ. variation]

< Προηγούμενο   [1]   Επόμενο >
Μετάβαση στη σελίδα:
1
© 2006 - 2008 Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας Δικαίωμα Πνευματικής Ιδιοκτησίας | Όροι Χρήσης

# data[].attributes.headline
Η ιστορία και τα είδ

# data[].attributes.body
Η ιστορία και τα είδη των δημοτικών τραγουδιώνν!!!
Ιωάννα Λεμπέση, Αναστασία Κατή!

# data[].attributes.headline
Είδη δημοτικών τραγο

# data[].attributes.body
Είδη δημοτικών τραγουδιών
1.Δημοτικά τραγούδια της καθημερινής ζωής: Πολλές ήταν οι περιστάσεις που οδήγησαν στη
δημιουργία των δημοτικών τραγουδιών της καθημερινής ζωής, όπως γάμοι, γιορτές, πανηγύρια,
αναχωρήσεις για ξένα μέρη, εργασία, κτλ. Τραγούδια που ανήκουν σ’ αυτή την ομάδα είναι τα τραγούδια
του γάμου ή νυφιάτικα, τα ερωτικά τραγούδια για τους ερωτευμένους, τα νανουρίσματα που
τραγουδούσαν οι μητέρες πάνω από την κούνια των μωρών τους, τα τραγούδια της ξενιτιάς ,
τα μοιρολόγια για τους νεκρούς κ.α. Υπάρχουν τραγούδια για κάθε περίσταση της ζωής του ανθρώπου,
δημόσια ή ιδιωτική, χαρούμενη ή θλιβερή.
2. Παραλογές.: Είναι πολύστιχα αφηγηματικά τραγούδια που εξιστορούν δραματικές κυρίως περιπέτειες
της ζωής, πραγματικές ή φανταστικές (κάποιο περιστατικό, μια παράδοση, ένα μύθο). Το ιδιαίτερο
γνώρισμα που χαρακτηρίζει αυτές τις διηγήσεις είναι το παραμυθικό στοιχείο.
Θεωρούνται πάντως το παλαιότερο στρώμα των δημοτικών μας τραγουδιών. Είχαν μεγάλη διάδοση σε
όλους τους βαλκανικούς λαούς και παρουσιάζουν αναλογίες με παραδόσεις, μύθους, παραμύθια και
τραγούδια των λαών της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης.
3. Ιστορικά Τραγούδια: Ιστορικά θεωρούνται τα δημοτικά τραγούδια που έχουν ως θέμα τους ένα
συγκεκριμένο γεγονός, εθνικό ή κοινωνικό, συνήθως επικαιρικό και θλιβερό (πολεμικές συγκρούσεις,
πολιορκίες και αλώσεις πόλεων, επιδρομές ληστών και πειρατών). Σπάνια βρίσκει κανείς και τραγούδια που
μιλούν για ευχάριστα περιστατικά και άλλα που κάνουν πολιτική σάτιρα, κυρίως σε εποχές έντονων
πολιτικών αναβρασμών.
Τα ιστορικά τραγούδια, σχεδόν στο σύνολό τους, δημιουργήθηκαν στα χρόνια μετά την Άλωση και κυρίως
κατά τους αγώνες των Σουλιωτών ή της επανάστασης του 1821. Ελάχιστα αναφέρονται σε γεγονότα της
εποχής μας (Μακεδονικός αγώνας, Μικρασιατική καταστροφή κτλ.).
Στα ιστορικά τραγούδια ανήκουν τα κλέφτικα και τα ακριτικά.
- Κλέφτικα τραγούδια: Τα κλέφτικα τραγούδια αποτελούν τη νεότερη και πιο πλούσια κατηγορία
δημοτικών τραγουδιών. Είναι γέννημα της ζωής των κλεφτών και αρματολών την εποχή της
τουρκοκρατίας. Το πνεύμα που εκφράζουν είναι ο θαυμασμός για την ανδρεία, τη «λεβεντιά» και την
ανεξάρτητη ζωή μέσα στα σκοτεινά χρόνια της δουλείας.
- Ακριτικά τραγούδια: Η αρχή τους μας οδηγεί στο Βυζάντιο. Συγκεκριμένα, η δημιουργία τους οφείλεται
στις ειδικές συνθήκες που επικρατούσαν στα ανατολικά σύνορα του κράτους από τον 8ο αιώνα, κυρίως
όμως από τον 9ο ως τον 11ο, εξαιτίας των σκληρών αγώνων των Βυζαντινών (ακριτών) στην περιοχή αυτή
εναντίον των Αράβων (Σαρακηνών).
Τα κατορθώματά τους υμνήθηκαν σ' αυτά τα τραγούδια, που είχαν χαρακτήρα ηρωικό και μορφή επική.
Αντλούν τα θέματά τους από τη φύση και την καθημερινή ζωή του ανθρώπου (κοινωνικές
εκδηλώσεις και συμβάντα, ιστορικά γεγονότα κ. τ. λ.).
2. Συνήθως συνοδεύονται από μουσική και χορό.
3. Στην πλειοψηφία τους είναι γραμμένα σε ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο.
4. Στην πλειοψηφία τους ολοκληρώνουν το νόημα σε ένα στίχο (αρχή της ισομετρίας), με
αποτέλεσμα να αποφεύγουν τους διασκελισμούς, δηλ. την νοηματική ολοκλήρωση στον επόμενο
στίχο.
5. Κατά κανόνα ο στίχος χωρίζεται σε δύο ημιστίχια. Η τομή συμβαίνει μετά την όγδοη συλλαβή. Το
κύριο νόημα περιέχεται στο α΄ ημιστίχιο. Το β΄ ημιστίχιο συχνά επαναλαμβάνει το α΄ ημιστίχιο
κάπως διαφοροποιημένο, με συνώνυμες λέξεις (ισομετρικός παραλληλισμός). Άλλοτε πάλι έχει
αντίθετο νόημα από το α΄ ημιστίχιο (ισομετρική ταλάντευση).
6. Αποφεύγουν την ομοιοκαταληξία, εκτός από τα δίστιχα (μαντινάδες …).
7. Είναι πλούσια σε εκφραστικά μέσα (σχήματα λόγου), συνήθως παρομοιώσεις, μεταφορές,
προσωποποιήσεις, υπερβολές, εικόνες.
8. Η γλώσσα στην οποία είναι γραμμένα, είναι η απλή, λαϊκή γλώσσα του καθημερινού ανθρώπου, η
γλώσσα του δημιουργού τους, διανθισμένη με τα τοπικά ιδιώματα της περιοχής τους, γι’ αυτό
αντλούμε από αυτά πλήθος πληροφοριών για τη γλωσσική ποικιλία της εποχής καθώς και της
περιοχής στην οποία γράφτηκαν.
9. Χαρακτηριστική είναι η γλωσσική τους λιτότητα. Χρησιμοποιούν πολύ συχνά το ρήμα και το
ουσιαστικό, ενώ αποφεύγουν τα κοσμητικά επίθετα. Προτιμούν τις κύριες προτάσεις και τον
παρατακτικό λόγο, ενώ απαρνούνται την υποτακτική σύνδεση των προτάσεων.
10. Το ύφος τους είναι σαφές, καθαρό (ξεκάθαρα νοήματα, χωρίς ασάφειες και αοριστίες), λιτό (χωρίς
περιττά στολίδια και πολλούς προσδιορισμούς), παραστατικό και ζωντανό (με τη βοήθεια των
σχημάτων λόγου και των εικόνων που σχηματίζει), πυκνό και γοργό (συμπύκνωση σημαντικών
στοιχείων, γρήγορη εξέλιξη γεγονότων χωρίς περιττές πληροφορίες και μακρύ λόγο), άμεσο (με
τους διαλόγους που παρουσιάζει).
11. Ποικίλες τεχνικές συναντώνται και επαναλαμβάνονται συχνά στα δημοτικά τραγούδια, όπως:
α. άστοχα ή άσκοπα ερωτήματα
«μήνα την πλάκωσε Τουρκιά και πόλεμος την καίει;»
β. στερεότυπες λέξεις και εκφράσεις, που επαναλαμβάνονται σε διαφορετικά δημοτικά τραγούδια.
«από μακριά τους χαιρετά κι από κοντά τους λέγει»
«πουλάκι εδιάβη κι έκατσε αντίκρυ στο ποτάμι»
γ. επαναλήψεις
δ. διάλογοι
ε. ο συμβολικός αριθμός 3 και τα πολλαπλάσιά του
«τρία πουλάκια κάθουνταν ψηλά ‘ς τη Χαλκουμάτα»
«σαράντα πέντε μάστοροι κι εξήντα μαθητάδες...»
στ. το τριαδικό (τριμερές) σχήμα ή νόμος των τριών «μπροστά πάει ο Νικηταράς, πίσ’ ο
Κολοκοτρώνης
και παραπίσω οι Έλληνες με τα σπαθιά
στα χέρια.»
ζ. τα τυπικά μοτίβα (βουνά, πουλιά, αδελφός, ξενιτιά, λυγερή…), θέματα που επαναλαμβάνονται σε
διαφορετικά δημοτικά τραγούδια.
η. το θέμα του αδυνάτου (συμβαίνουν φαινόμενα που είναι αδύνατο να συμβούν στη φύση σε
κανονικές συνθήκες)
«ολημερίς το χτίζανε, το βράδυ εγκρεμιζόταν»

# data[].attributes.headline
Δημοτικά τραγούδια.

# data[].attributes.subject
Δημοτικά τραγούδια.

# data[].attributes.body
Η ιστορία

Το ελληνικό δημοτικό τραγούδι ως λογοτεχνικό είδος αντλεί το υλικό του από την προφορική λογοτεχνική παράδοση δηλαδή αυτήν που αναπτύσσεται από την ανάγκη που έχει κάθε άτομο και γενικότερα κάθε λαός να εκφράσει τα συναισθηματικά του και ψυχικά φορτία, τα ιδανικά του, τους πόνους και τις χαρές του, ακόμη τις εντυπώσεις και τις σκέψεις του μέσα στην ευκολομνημόνευτη ποίηση. Ως παράδοση ή θρύλος αναφέρεται η μυθική (προφορική) αφήγηση, άμεσα συνδεδεμένη με δεδομένο τόπο, χρόνο και πρόσωπα. Οι φανταστικές επινοήσεις αλληλοσυμπλέκονται με ιστορικά ή πρωτοϊστορικά στοιχεία της προφορικής παράδοσης και το ακροατήριο τις αποδέχεται συνήθως ως αληθινές¹. Το αποτέλεσμα της συνδυαστικής εκφοράς του λόγου είναι η συναισθηματική φόρτιση όχι μόνο του υποκειμένου που δρα αλλά και του ακροατηρίου. Με αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνεται ο υποβλητικός χαρακτήρας της αφήγησης και η πίστη στο περιεχόμενό της. Οι αναφορές σε ορισμένο τόπο, χρόνο και πρόσωπο αποτελούν το ρεαλιστικό χαρακτήρα της παράδοσης, όπως συμβαίνει άλλωστε και στο δημοτικό τραγούδι. Ο γεωγραφικός χώρος, οι περιγραφές από την καθημερινότητα της κοινοτικής ζωής ή χρηστικά αντικείμενα, όπως η βρύση, ο μύλος, ο βράχος, το γεφύρι, η στάμνα, το δακτυλίδι, ή η βέρα, το μαντήλι, κ.ά «αποδεικνύουν» την εγκυρότητα του συμβάντος που περιγράφεται². Στα παραδοσιακά δημοτικά τραγούδια διακρίνουμε στοιχεία που σχετίζονται με την κοινωνική, θρησκευτική και υλική ζωή των Ελλήνων.
Εξίσου κοινό σημείο της παράδοσης και του δημοτικού τραγουδιού είναι η αναγωγή της αφετηρίας τους σε βαθύτερες ρίζες³. Έτσι τα θέματα και τα μοτίβα των δημοτικών τραγουδιών, όπως και της παράδοσης, πέρασαν στα νεότερα σημερινά τραγούδια.

Κοινοί είναι στις περισσότερες των περιπτώσεων και οι λόγοι που οδηγούν στη δημιουργία των τραγουδιών και της λαϊκής παράδοσης. Τόσο τα ιστορικά γεγονότα όσο και καθαρά ψυχολογικές δομές στην ατομική και τη συλλογική λειτουργία, είναι ικανές να προκαλέσουν την αυθόρμητη λυρική δημιουργία. Το δημοτικό τραγούδι, με την έννοια της απρόσωπης ποιητικής και μουσικής δημιουργίας, αντιστοιχεί στο κοινωνικό στρώμα της πατριάς. Στον κοινωνικό καταμερισμό της εργασίας, σε μια ομάδα που χαρακτηρίζεται από την κλειστή αγροτική οικονομία, υπάρχει ο τραγουδιστής, ο άνθρωπος που φτιάχνει το τραγούδι, χωρίς ωστόσο να έχει τη συνείδηση δημιουργού.

Η συλλογικότητα είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα και των δύο ανωτέρω ειδών της προφορικής λογοτεχνίας. Κατά τη δημιουργία των παραδόσεων, όπως και των δημοτικών τραγουδιών, ο δημιουργός συνθέτει αυτό που αργότερα μετουσιώνεται σε πνευματικό προϊόν της κοινότητας. Καθώς το τραγούδι μοιράζεται, στην πραγματικότητα μεταβάλλεται σε συνθετικό έργο ολόκληρων γενεών. Η ομήγυρη και η κοινωνική πραγματικότητα αναπλάθει και αναπροσαρμόζει την παράδοση, όπως άλλωστε και ο καθένας που τραγουδάει το τραγούδι και το αλλάζει, είτε γιατί δεν το θυμάται, είτε γιατί το προσαρμόζει στη δική του ψυχική ιδιοσυγκρασία⁴, εξ ου και οι διάφορες παρατηρούμενες παραλλαγές.

, τα φανταστικά και καθ’ υπερβολήν στοιχεία που παρουσιάζουν και τα δύο είδη καταλήγουν σε υποβλητικό αφηγηματικό χαρακτήρα και ενδυναμώνουν την πίστη στο περιεχόμενό τους. Στο σημείο αυτό αξιοσημείωτη διαφορά εντοπίζεται στην αδυναμία των προσώπων της παράδοσης κατά τις αναμετρήσεις τους με το υπερφυσικό στοιχείο και την παθητική υποταγή τους. Διαφορετικός εμφανίζεται ο κεντρικός χαρακτήρας τόσο των ακριτικών τραγουδιών, όσο και των κλέφτικων που δε γνωρίζει και δεν επιθυμεί συμβιβασμούς στη δράση του⁵.
Το ελληνικό δημοτικό τραγούδι δεν έπαψε ποτέ να υφίσταται όπως και δεν έπαψαν οι Έλληνες να γλεντούν, να παντρεύονται ή να μοιρολογούν τα προσφιλή τους πρόσωπα. Η δημοτική ποίηση εμφανίζεται με την ίδια κοινωνική συμπτωματολογία της ανώνυμης ποίησης που ανιχνεύουμε στην αρχαιότητα. Το δημοτικό τραγούδι συνεχίζει αδιάλειπτα να αποτελεί τον εκπολιτιστικό καρπό μιας κοινωνίας που χαρακτηριζόταν από την πατριαρχική της οργάνωση και την κλειστή αγροτική οικονομία της.

Ο βασικός πυρήνας των δημοτικών τραγουδιών περιλαμβάνει στοιχεία κυρίως μη αφηγηματικά, στα οποία κυριαρχεί το συναίσθημα και οι άμεσες αναφορές στην καθημερινή ζωή, τις χαρές τις λύπες του λαού που τα δημιουργεί και τα χρησιμοποιεί. Τόσο στον κύκλο της ζωής (νανουρίσματα, ταχταρίσματα, μοιρολόγια, γάμου, ξενιτιάς) όσο και στον κύκλο του χρόνου (κάλαντα, αποκριάτικα) τα δημοτικά τραγούδια είναι αλληλένδετα με τα σχετικά έθιμα.

Από τις ανωτέρω κατηγορίες, βάσει της ταξινόμησης των ελληνικών τραγουδιών που επιχειρεί ο Ν. Πολίτης, ξεχωρίζουν για τη σύνδεσή τους με την ιστορία και την αφηγηματικότητά τους τα επικά τραγούδια. Στα επικά ανήκουν τα «ακριτικά», τα παλαιότερα δημιουργήματα της δημοτικής ποίησης του Πόντου και της Καππαδοκίας, που αφηγούνται τις δοκιμασίες των ακριτών της βυζαντινής περιόδου, αλλά αντλούν το υλικό τους από την αρχαιότερη παράδοση της ευρύτερης ιρανοαφγανικής επικράτειας και τις επικές αφηγήσεις των πεχλιβά(νηδων) ακριτών της επαρχίας του Σεϊστάν⁶.

Από την ίδια κατηγορία των επικών προβάλλουν τα «κλέφτικα», που τραγουδούν την αγωνία του ελληνισμού στα χρόνια της σκλαβιάς και τα «ιστορικά», που παραθέτουν ιστορικά γεγονότα, αλώσεις πόλεων, μάχες, πολιορκίες και γενναίες πράξεις αγωνιστών. Ορισμένα από τα «ιστορικά» τραγούδια αναφέρονται και σε γεγονότα της νεότερης ελληνικής ιστορίας, της περιόδου 1881-1913, της μικρασιατικής καταστροφής, του β’ παγκόσμιου πόλεμου και του εμφυλίου ⁷.

Είναι γεγονός ότι μετά την οθωμανική κατάκτηση οι Έλληνες υπόδουλοι, ευρισκόμενοι ως κοινωνική ομάδα στο περιθώριο ενός αρνητικού απέναντί τους κράτους, του Οθωμανικού, στήριξαν την ομαδική τους λειτουργία στην παράδοσή τους.[1] Το δημοτικό τραγούδι, εξελισσόμενο παρακολουθούσε την ιστορική πορεία του ελληνισμού, εκφράζοντας τις ιδιαιτερότητες της ελληνικής κοινωνίας, αντανακλώντας τις εκάστοτε επικρατούσες συνθήκες, σχολιάζοντας τα γεγονότα. Στο πλαίσιο αυτό, ο λαογράφος Ζαμπέλιος, θεωρούσε ότι τα δημοτικά τραγούδια γεννήθηκαν μόλις χάθηκε η πολιτική ελευθερία και σκοπός τους ήταν να διαμηνύουν την ανάκτησή της. Τα τραγούδια, ο λαϊκός στίχος, οι κλέφτες «περί την αυτήν, ως έγγιστα, εποχήν θέλουσι αποσυρθεί της σκηνής, ήγουν τότε, ότε σύμπαν πολιτικώς το γένος αποκατασταθήσεται»⁸.

Αναστασία Κατή

# data[].attributes.headline
Ακριτικά Τραγούδια

# data[].attributes.subject
Ακριτικά Τραγούδια

# data[].attributes.body
Ιστορία των ακριτικών τραγουδιών:

Η αναφορά των ακριτικών δημοτικών τραγουδιών ανάγεται στα βυζαντινά χρόνια, την εποχή που δημιουργήθηκαν τα θέματα ειδικότερα στη περιοχή του Ευφράτη, του Ταύρου και του Αντίταυρου (8ο - 9ο αιώνα), για την ασφάλεια των οποίων άκμαζε ο θεσμός των Ακριτών, εξ ου και η ονομασία τους. Η σύνθεση αυτών ανάγεται μεταγενέστερα (11ο - 12ο αιώνα), στον Πόντο, την Καππαδοκία και γενικότερα στη Μικρά Ασία. Μαρτυρία για την ύπαρξη ηρωικής ποίησης στο Βυζάντιο θεωρείται η αναφορά του Αρέθα, αρχιεπισκόπου Καισαρείας (9ος-10ος αι.) στους Παφλαγόνες ραψωδούς που τραγουδούσαν από σπίτι σε σπίτι «ᾠδάς τινας πάθη περιεχούσας ἐνδόξων ἀνδρῶν».
Το παλαιότερο σωζόμενο ακριτικό τραγούδι είναι το «Άσμα του Αρμούρη» που παραδίδεται σε χειρόγραφο του 15ου αι. Τα περισσότερα όμως ακριτικά που είναι γνωστά σήμερα είναι όψιμες καταγραφές, του 19ου ή και των αρχών του 20ου αι., και προέρχονται από τον Πόντο, την Κύπρο και την Κρήτη. Η παλαιότητα του υλικού των τραγουδιών γίνεται αντιληπτή από την μνεία των Σαρακηνών, της Συρίας και της Αραβίας και τα βυζαντινά ονόματα των ηρώων: Αλέξιος, Κωνσταντίνος, Θεοφύλακτος. Σε κάποιες από τις παραλλαγές όμως με την πάροδο του χρόνου προστέθηκαν και νεότερα ιστορικά στοιχεία, όπως η αναφορά στους Τούρκους και την άλωση της
Κωνσταντινούπολης (παράδειγμα οι ποντιακές παραλλαγές Του υιού του Ανδρόνικου, όπου στους πρώτους στίχους, αντί για «Κουρσεύουν οι Σαρακηνοί, κουρσεύουν οι Αραβίδες», που υπάρχει στις άλλες παραλλαγές, λέγεται «Οι Τούρκ' όνταν εκούρσευαν την Πόλ', την Ρωμανίαν»).

Το όμορφο περιεχόμενο:

Γενικά, τα ακριτικά τραγούδια διακρίνονται από τα πλούσια χαρακτηριστικά του δημοτικού τραγουδιού και ιδιαίτερα για την πνοή τους, την ηρωική και πολεμική αναφορά τους, την πυκνότητα αλλά και τη λιτότητα του λόγου καθώς και για την πλαστική τους δύναμη. Κύριος στόχος τους είναι η έξαρση της τιτάνιας προσωπικής λεβεντιάς που στο στόμα του ελληνικού λαού γίνεται τραγούδι - θρύλος. Αποτελούν έκφραση εν προκειμένω της τιτάνιας αντιπαλότητας του Βυζαντίου κατά των βαρβάρων και του αγροίκου χαρακτήρα των Αράβων και κάθε άλλων επιδρομέων ως παρασιτικών στοιχείων της Αυτοκρατορίας.

Συνέπεια των παραπάνω είναι οι ήρωες αυτών των τραγουδιών να παρουσιάζονται σαν άτομα εξαιρετικής ανδρείας, συχνά με υπερφυσικές δυνατότητες και διαστάσεις: επιδεικνύουν πολεμικές ικανότητες από μικρή ηλικία και είναι σε θέση να κατατροπώσουν μόνοι μεγάλα στρατεύματα. Τα κατορθώματα των ακριτικών ηρώων παρουσιάζουν διάφορες μορφές: Στο Άσμα του Αρμούρη ο νεαρός ήρωας, ο Αρέστης, γιος του Αρμούρη, κάνει έφοδο στο στρατόπεδο των Σαρακηνών για να ελευθερώσει τον αιχμάλωτο πατέρα του, εξοντώνει τους εχθρούς και προκαλεί τον θαυμασμό του Εμίρη για το θάρρος και την αποφασιστικότητά του, με αποτέλεσμα ο Εμίρης να του προσφέρει ως σύζυγο την κόρη του. Στο τραγούδι Των γιων του Ανδρόνικου ο ήρωας (γιος του Ανδρόνικου) γεννήθηκε στην αιχμαλωσία, αφού οι Σαρακηνοί σε μια επιδρομή απήγαγαν την έγκυο μητέρα του. Σε πολύ νεαρή ηλικία νίκησε σε αγώνισμα τους Σαρακηνούς και δραπέτευσε για να βρει τον πατέρα του. Σε άλλα τραγούδια εμφανίζεται το μοτίβο της αρπαγής μιας κοπέλας από τους Σαρακηνούς και της απελευθέρωσής της από τον άντρα της. Ο ήρωας σε πολλά από αυτά είναι ο Διγενής Ακρίτας, αλλά υπάρχουν και παραλλαγές με άλλους ήρωες, όπως το μικρό Βλαχόπουλο. Τέλος, μεγάλη ομάδα τραγουδιών είναι αυτή που εξιστορεί τον θάνατο του Διγενή μετά την μάχη με τον Χάρο.

Εκ του περιεχομένου τους όσα πολεμικά ή ηρωικά, δημοτικά τραγούδια έχουν συγγένεια θέματος ανήκουν σε μια ενότητα ή σύνολο που αποκαλείται κύκλος (ακριτικών τραγουδιών). Διακρίνονται δύο τέτοιοι κύκλοι, ο κύκλος γνησιότητας και ο κύκλος διασκευών. Εν προκειμένω ο πρώτος κύκλος φέρει το όνομα του Διγενή ακρίτα. Λόγω δε της μεγάλης ποικιλίας των ακριτικών τραγουδιών προέκυψε το ακριτικό έπος του οποίου κύριο πρόσωπο είναι ο Διγενής. Σημειώνεται ότι σε όλες τις παραλλαγές και χειρόγραφα παραμένει απροσδιόριστος ο χρόνος καταγραφής τους.
Ορίστε και ενα απόσπασμα απο το τραγόυδι Άσμα του Αρμούρη (κατά την έκδοση Αλεξίου):

Και συγκροτά τον πόλεμον καλά και ανδρειωμένα.
τας άκρας άκρας έκοπτεν και η μέση εδαπανάτον.
Μα τον κυρ Ήλιον τον γλυκύν, μα την γλυκέαν του μάναν,
όλη μέρα τους έκοπτεν την άνω ποταμίαν
και όλη νύκτα τους έκοπτε την κάτω ποταμίαν.

Έθεσεν και αποθέσεν τους, κανένα δεν αφήκε.
Απέζευσε ο νεώτερος να τον βαρήση ο αέρας
και ένα σκυλίν, Σαρακηνός, σκυλίν μαγαρισμένον,
εγκρύμματα τον έβαλεν και επήρε του τον μαύρον,
επήρε του τον μαύρον του, επήρε τον ραβδίν του.
Μα τον κυρ Ήλιον τον γλυκύν, μα την γλυκέαν του μάναν
σαράντα μίλια τον εδίωχνε πεζός με το λουρίκιν
και άλλα σαράντα τέσσαρα πεζός με τα γονάτια.
εκεί τον εκατέφθασε εις της Συρίας την Πόρταν
και εβγάνει το σπαθίτσι του και επαίρνει του το χέριν.

Ελπίζω να σας αρεσε η εργασία μου!

Πηγη : Wikipedia (πατα απανω μου!)

Published: 01.10.2020

Copyright Wikipedia & George Koustaloupis 2020 ©

# data[].attributes.body
Κατάρες, ευχές, ευλογίες: Ενέργειες υλοποίησης. Είναι η δύναμη του λόγου σε συντονισμό με τη δόνηση του συναισθήματος και της σκέψης, με συνδυασμό μιας πράξης στην ύλη, ώστε να δοθεί άμεση δυναμική στο αποτέλεσμα. Ανεκδήλωτη ενέργεια που μέσα στην ύλη μορφοποιείται.

Η λέξη κατάρα προέρχεται από την αρχαία «Αρά» που σημαίνει ευχή, στη συνέχεια ακολούθησε η έννοια “κακή αρά”, “κατά τινός αρά” που σημαίνουν κακία, φθόνο, μίσος, μοχθηρία… για κάποιον.

Κάτι ανάλογο είναι και η λέξη “ανάθεμα” που προέρχεται από το αρχαίο “ανάθημα” το οποίο αφορούσε την καταδίκη κάποιου, σε τιμωρία από τα πνεύματα του κάτω κόσμου. Από την αρχαιότητα όπως έχουν δείξει οι έρευνες, οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν διάφορες τελετουργίες, που  αποσκοπούσαν στην επίτευξη κάποιου δικού τους σκοπού. Επέβαλλαν μια προσωπική τους επιθυμία, παραβιάζοντας όμως την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου που απευθύνονταν, κι έτσι δέσμευαν και τη δική τους ψυχή.

Οι κατάρες συγκαταλέγονται στις τελετές μαύρης μαγείας, οι έρευνες έως τώρα μας οδηγούν στο συμπέρασμα πως η ύπαρξή τους χρονολογείται από την αρχαιότητα και ο τρόπος που επέλεγαν οι πρόγονοί μας, να τις ενεργοποιήσουν στην ύλη ήταν οι καταπασσαλεύσεις, οι κατάδεσμοι και οι μαγικοί πάπυροι… όλα αυτά είναι τα μέσα που χρησιμοποιούνται  για να πάρει μορφή η ενέργεια σε επίπεδο ύλης και να γίνει μια πραγματικότητα.

Στην μορφή του λόγου είναι μια ενέργεια που εκπέμπει ηχητικά και ενεργειακά κύματα μέσα στο πεδίο της δημιουργίας, τα οποία λαμβάνονται από έναν ή και περισσότερους δέκτες. Η ενέργεια αυτή είναι εξειδικευμένη δημιουργώντας παρέμβαση μέσα στη φυσική τάξη των πραγμάτων και των νόμων, καθώς επιβάλλεται μια ατομική θέληση που βασίζεται σε ισοπεδωτικές δυνάμεις τιμωρίας, ζήλειας, κακίας, εκδίκησης και μίσους. Εννοείται πως αυτό δημιουργεί χρέος και κάποια στιγμή πληρώνεται.

Από την ετυμολογία της λέξης καταλαβαίνουμε πως ανάμεσα στην κατάρα και την ευχή αυτό που αλλάζει είναι η πρόθεση το ένα γεννά το άλλο. Όταν κάποιος εύχεται για κάτι, δεν σημαίνει πάντα πως είναι και θετικό, η ευχή θα μπορούσε να είναι κατάρα και η κατάρα ευχή ή και τα δύο μαζί (ευχή και κατάρα σου δίνω αν…..). μέσα στην κυτταρική μας μνήμη έχει καταγραφεί πως οι ευχές είναι καλές και τις χρειαζόμαστε, αλλά είναι ψευδαίσθηση και παγίδα κάποιες φορές. Είμαστε ασυνείδητα ανοιχτοί στο να δεχόμαστε ευχές γενικότερα αλλά το ίδιο ισχύει και για τις κατάρες, εάν γνωρίζουμε αυτή τη σύνδεση τότε προστατεύουμε την ενέργεια μας, δηλώνοντας πως αφού έχουμε δώσει συνειδητή άδεια επιτρέπουμε να μας προσεγγίσει μια ενέργεια. Επίσης είναι σημαντικό να αναφέρουμε πως είναι πολλές εκείνες οι ευχές που έχουμε δεχτεί μέσα από θετική πρόθεση, αλλά λειτουργούν ως εμπόδιο στη ζωή μας, είτε γιατί ο τρόπος που διατυπώνονται δημιουργούν μια εσφαλμένη καταγραφή στο υποσυνείδητο μας, είτε γιατί έχουν γίνει σε έναν άλλον χρόνο και τώρα δεν μας εξυπηρετούν.

Και αυτό το επισημαίνω γιατί πολλοί από εμάς όταν σε ένα ενεργειακό επίπεδο θέλουμε να αποκοπούμε από τέτοιες ενέργειες, συνειδητά εστιαζόμαστε στις κατάρες, χωρίς να γνωρίζουμε πως είναι πολλές εκείνες οι ενέργειες που εμπεριέχουν ευχές και ευλογίες, αλλά έχουν ολοκληρώσει τον σκοπό τους και τώρα απλά επιβαρύνουν το πεδίο μας. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ένας γάμος που έχει τελειώσει και το ζευγάρι παρόλο που έχει χωρίσει, οι ευχές που έχει δεχτεί και οι ευλογίες από τον γάμο, παραμένουν ως ενεργές δεσμεύσεις στο πεδίο του. Επίσης είναι αξιοσημείωτο να αναφέρουμε πως μια προσευχή έχει τεράστια δύναμη, όταν χρησιμοποιείται ο λόγος, ο ήχος, ο δονητικός παλμός. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που όλες οι θρησκείες έχουν καθιερώσει τελετουργίες με συγκεκριμένους ήχους και ρυθμούς, άλλωστε μην ξεχνάμε «Εν αρχή ην ο Λόγος». Καθώς λοιπόν τα πάντα είναι ενέργεια που αποτελείται από συχνότητες, κάθε τι που δίνουμε ή δεχόμαστε μας τοποθετεί αυτόματα στην ανάλογη συχνότητα, που μας συνδέει με ενεργειακά πεδία ίδιων δονήσεων.

Καταλαβαίνουμε λοιπόν πως με την ενέργεια της σκέψης και του λόγου, δημιουργούμε κόλαση ή παράδεισο στη ζωή μας. Η δυναμική είναι τεράστια, φανταστείτε τη ζωή σαν ένα άμορφο πεδίο ενέργειας που έχουμε στα χέρια μας και αυτό που της δίνει μορφή, τη διαφοροποιεί και την αλλάζει είναι η πρόθεση χρήσης αυτής της ενέργειας, η οποία εννοείται πως φέρνει συγκεκριμένα αποτελέσματα στην ύλη ανάλογα με τη δράση μας.

Έτσι λοιπόν όταν δύο άνθρωποι είναι συνδεδεμένοι συναισθηματικά με οποιαδήποτε σχέση οικογενειακή, φιλική, εργασιακή κλπ, δημιουργούν ενεργειακούς λώρους μέσα από τα ενεργειακά τους κέντρα (τσάκρας). Αυτό σημαίνει πως είναι συγκοινωνούντα δοχεία, υπάρχει δηλαδή αλληλεπίδραση και η άμεση δυνατότητα μεταφοράς δονήσεων θετικών αλλά και αρνητικών. Επειδή τα πάντα είναι συχνότητες μετρήσιμες, πολλές φορές τα συναισθήματα εκδίκησης και αδικίας έχουν τεράστια δυναμική, που ανοίγουν ενεργειακά κανάλια σύνδεσης με τα μορφογενετικά πεδία, επιταχύνοντας έτσι την υλοποίηση του στόχου.

Αυτό σημαίνει πως η εκπομπή τέτοιων σημάτων φέρνει αντιδράσεις και αλλαγές στο περιβάλλον του ανθρώπου που στέλνεται, γιατί είναι μια καταστροφική ισοπεδωτική ενέργεια. Άρα ο αρχικός σκοπός κατά ένα μέρος εκπληρώνεται μιας και το άτομο βιώνει μικρά ή μεγάλα μπλοκαρίσματα στη ζωή του. Αυτό όμως είναι το ένα εκ των δύο αποτελεσμάτων.

Το άλλο αφορά τον αποστολέα ο οποίος δημιουργεί μια δράση και σύμφωνα με τους νόμους του σύμπαντος δεν μπορεί να αποφύγει την αντίδραση. Αρχικά ικανοποιείται από την επίτευξη του σκοπού του, ενδεχομένως να βιώνει και δικαίωση μέσα του, αλλά χρειάζεται να γνωρίζει πως η ενέργεια που στέλνει σίγουρα θα του επιστραφεί έμμεσα, άμεσα, γρήγορα ή αργά, στο παρόν ή στο μέλλον. Είναι κάτι που αδυνατεί να αποφύγει και δεν έχει σχέση με την τιμωρία του, απλά με τη συμπαντική νομοτέλεια και ισορροπία.

Ότι εκπέμπεται έχει μια δόνηση και ανάλογα με την πρόθεση δημιουργείται δέσμευση στην ψυχή και καρμικό βάρος, οφειλή σε αυτόν που το στέλνει έτσι επιστρέφεται και πάλι πίσω. Η αντίδραση της όποιας δράσης είναι ακαριαία απλά σύμφωνα με τον γραμμικό χρόνο της δικής μας τρισδιάστατης πραγματικότητας η υλοποίηση αργεί, σε άλλα πεδία έχει ήδη δημιουργηθεί απλά εμείς δεν το έχουμε ζήσει ακόμα.

Όλη αυτή η αλληλεπίδραση δεν παύει να είναι μια εμπειρία και για τις δύο ψυχές καθώς και συλλογή από μια σειρά πληροφοριών και δεδομένων γνώσεων μιας ευρύτερης αντίληψης ως προς τους νόμους και την τάξη του σύμπαντος. Αν διεισδύσουμε βαθύτερα θα αντιληφθούμε πως και οι δυο εμπλεκόμενοι βίωσαν πέρα από τον χώρο και τον χρόνο αδικία και δικαίωση ο καθένας με τον δικό του τρόπο, άρα και οι δυο σύλλεξαν για το αρχείο της ψυχής τους, πληροφορίες κατανόησης της δικαιοσύνης και της αδικίας.

# data[].attributes.body
Επίσης είναι αξιοσημείωτο να αναφέρουμε πως μια προσευχή έχει τεράστια δύναμη, όταν χρησιμοποιείται ο λόγος, ο ήχος, ο δονητικός παλμός. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που όλες οι θρησκείες έχουν καθιερώσει τελετουργίες με συγκεκριμένους ήχους και ρυθμούς, άλλωστε μην ξεχνάμε «Εν αρχή ην ο Λόγος». Καθώς λοιπόν τα πάντα είναι ενέργεια που αποτελείται από συχνότητες, κάθε τι που δίνουμε ή δεχόμαστε μας τοποθετεί αυτόματα στην ανάλογη συχνότητα, που μας συνδέει με ενεργειακά πεδία ίδιων δονήσεων.

Καταλαβαίνουμε λοιπόν πως με την ενέργεια της σκέψης και του λόγου, δημιουργούμε κόλαση ή παράδεισο στη ζωή μας. Η δυναμική είναι τεράστια, φανταστείτε τη ζωή σαν ένα άμορφο πεδίο ενέργειας που έχουμε στα χέρια μας και αυτό που της δίνει μορφή, τη διαφοροποιεί και την αλλάζει είναι η πρόθεση χρήσης αυτής της ενέργειας, η οποία εννοείται πως φέρνει συγκεκριμένα αποτελέσματα στην ύλη ανάλογα με τη δράση μας.

Έτσι λοιπόν όταν δύο άνθρωποι είναι συνδεδεμένοι συναισθηματικά με οποιαδήποτε σχέση οικογενειακή, φιλική, εργασιακή κλπ, δημιουργούν ενεργειακούς λώρους μέσα από τα ενεργειακά τους κέντρα (τσάκρας). Αυτό σημαίνει πως είναι συγκοινωνούντα δοχεία, υπάρχει δηλαδή αλληλεπίδραση και η άμεση δυνατότητα μεταφοράς δονήσεων θετικών αλλά και αρνητικών. Επειδή τα πάντα είναι συχνότητες μετρήσιμες, πολλές φορές τα συναισθήματα εκδίκησης και αδικίας έχουν τεράστια δυναμική, που ανοίγουν ενεργειακά κανάλια σύνδεσης με τα μορφογενετικά πεδία, επιταχύνοντας έτσι την υλοποίηση του στόχου.

Αυτό σημαίνει πως η εκπομπή τέτοιων σημάτων φέρνει αντιδράσεις και αλλαγές στο περιβάλλον του ανθρώπου που στέλνεται, γιατί είναι μια καταστροφική ισοπεδωτική ενέργεια. Άρα ο αρχικός σκοπός κατά ένα μέρος εκπληρώνεται μιας και το άτομο βιώνει μικρά ή μεγάλα μπλοκαρίσματα στη ζωή του. Αυτό όμως είναι το ένα εκ των δύο αποτελεσμάτων.

Το άλλο αφορά τον αποστολέα ο οποίος δημιουργεί μια δράση και σύμφωνα με τους νόμους του σύμπαντος δεν μπορεί να αποφύγει την αντίδραση. Αρχικά ικανοποιείται από την επίτευξη του σκοπού του, ενδεχομένως να βιώνει και δικαίωση μέσα του, αλλά χρειάζεται να γνωρίζει πως η ενέργεια που στέλνει σίγουρα θα του επιστραφεί έμμεσα, άμεσα, γρήγορα ή αργά, στο παρόν ή στο μέλλον. Είναι κάτι που αδυνατεί να αποφύγει και δεν έχει σχέση με την τιμωρία του, απλά με τη συμπαντική νομοτέλεια και ισορροπία.

Ότι εκπέμπεται έχει μια δόνηση και ανάλογα με την πρόθεση δημιουργείται δέσμευση στην ψυχή και καρμικό βάρος, οφειλή σε αυτόν που το στέλνει έτσι επιστρέφεται και πάλι πίσω. Η αντίδραση της όποιας δράσης είναι ακαριαία απλά σύμφωνα με τον γραμμικό χρόνο της δικής μας τρισδιάστατης πραγματικότητας η υλοποίηση αργεί, σε άλλα πεδία έχει ήδη δημιουργηθεί απλά εμείς δεν το έχουμε ζήσει ακόμα.

Όλη αυτή η αλληλεπίδραση δεν παύει να είναι μια εμπειρία και για τις δύο ψυχές καθώς και συλλογή από μια σειρά πληροφοριών και δεδομένων γνώσεων μιας ευρύτερης αντίληψης ως προς τους νόμους και την τάξη του σύμπαντος. Αν διεισδύσουμε βαθύτερα θα αντιληφθούμε πως και οι δυο εμπλεκόμενοι βίωσαν πέρα από τον χώρο και τον χρόνο αδικία και δικαίωση ο καθένας με τον δικό του τρόπο, άρα και οι δυο σύλλεξαν για το αρχείο της ψυχής τους, πληροφορίες κατανόησης της δικαιοσύνης και της αδικίας.

# data[].attributes.headline
Πως λύνουμε κατάρες 

# data[].attributes.subject
Πως λύνουμε κατάρες 

# data[].attributes.body
Η κατάρα ενός φίλου που σας μισεί μπορεί να έχει τεράστια καταστροφική δύναμη. Μερικές φορές ένα πρόσωπο του οποίου η ζωή αρχίζει να καταρρέει σε όλα τα μέτωπα - την υγεία, τα οικονομικά, την οικογενειακή ζωή - απευθύνεται στον μάγο στον χρόνο και διαγνώσκει ότι ο λόγος για όλα όσα συμβαίνουν είναι ότι το άτομο ήταν καταραμένο. Μπορεί να σπάσει την κατάρα μέσα από ένα ειδικό τελετουργικό. Εάν το τελετουργικό διεξάγεται επιτυχώς, τότε το συντομότερο δυνατό ρυθμίζεται η ζωή του προσώπου.

Αν ένας καταδικασμένος πρόσωπο έχει προκατάληψη ενάντια σε μάγους, μάγους, τυχερούς και διηγητές, τότε μπορεί να ξεφορτωθεί την κατάρα μόνη του. Αυτό μπορεί να γίνει από έναν πιστό χριστιανό που ζει σύμφωνα με τις εντολές και συμμετέχει σε εκκλησιαστικά διατάγματα. Αν κάποιος που έχει καταραστεί οδηγεί μια δίκαιη ζωή και πηγαίνει τακτικά στην εκκλησία, τότε η δύναμη της κατάρας που απευθύνεται σ 'αυτόν βαθμιαία εξασθενεί και ως εκ τούτου η κατάρα απλώς παύει να λειτουργεί.

Έτσι, είναι δυνατόν να αφαιρέσουμε από μόνος του την κατάρα, αλλά αυτή είναι μια μάλλον χρονοβόρα και επίπονη διαδικασία. Με την απελευθέρωση από μια τέτοια καταστρεπτική αρνητική δεν πρέπει να καθυστερήσει, επειδή η κατάρα τείνει να ριζώσει στο αιθερικό σώμα ενός ατόμου και να μεταδοθεί στους απογόνους του. Επομένως, είναι καλύτερο να στραφείτε σε έναν ισχυρό μάγο, ο οποίος θα αφαιρέσει όλα τα αρνητικά και θα τα επιστρέψει στην κατάρα.

Συμβαίνει ότι όλα τα μέλη μιας οικογένειας σε μια ορισμένη ηλικία πεθαίνουν ή υποφέρουν από την ίδια ασθένεια, η οποία δεν μπορεί να εξηγηθεί από την κακή κληρονομικότητα. Και ξέρετε με βεβαιότητα ότι ξεκίνησε από έναν από τους προγόνους που έκανε κάτι κακό και πέταξε μετά από αυτόν κατάρα. Μπορείτε να προσπαθήσετε να αφαιρέσετε την κληρονομιά με ένα κερί.
Αναστασία Κατή

# data[].attributes.headline
Ερωτόκριτος και Αρετούσα

# data[].attributes.subject
Ερωτόκριτος και Αρετούσα

# data[].attributes.body
https://youtu.be/ONVwWRUkO4g

https://youtu.be/z2GOauWJMLg

# data[].attributes.headline
Κρητική λογοτεχνία 

# data[].attributes.subject
Κρητική λογοτεχνία 

# data[].attributes.headline
Δημοτικά Τραγούδια

# data[].attributes.subject
Δημοτικά Τραγούδια

# data[].attributes.body
Αφροδίτη Μπαράι
https://youtu.be/ja6qC4ptj_s

# data[].attributes.headline
Ιστορίες για τις Γέφυρες

# data[].attributes.subject
Ιστορίες για τις Γέφυρες

# data[].attributes.body
Αφροδίτη Μπαράι και Κωνσταντίνα Περρωτή

# data[].attributes.attachment_link.title
ΕΡΓΑΣΙΑ ΚΟΥΤΡΙΚΑ