# data[].attributes.body
64060177 พิมพ์คุณัช เกรียงเกร็จ
สาขานิเทศศิลป์

# data[].attributes.body
วันนี้วันที่30/9 วันสุดท้ายของเดือน วันนี้ฉันตัดสินใจที่จะนั่งทำงานวิชาต่างๆให้เสร็จ แต่พอทำไปสักพักก็รู้สึกปวดหลังและบ่าสุดๆ เลยให้เวลาตัวเองได้พักหลังสักแป๊บนึง แต่สุดท้ายแล้วคำว่าแป๊บนึงมันก็ไม่มีอยู่จริง ฉันนั่งดูคลิปของนักแคสเกมในยูทูปเพลินจนเลยเวลา เกมที่ฉันดูก็คือเกมFoundation มันเหมือนเป็นเกมสร้างเมืองและจัดสรรทรัพยากรต่างๆภายในเกม
🦖-ฉันชอบเกมแนวนี้มากๆ ตัวเกมfoundationนี้มีกราฟิกสวยอยู่พอสมควร และสีของภาพเกมนั้นดูแล้วรู้สึกสบายตามากๆพอมารวมกับเสียงแล้วอ่ะ รู้สึกเหมือนจะหลับให้ได้เลย ดูแล้วรู้สึกอยากซื้อมาเล่นเองบ้างซะแล้วสิ😢 เกมนี้ออกแนวสบายๆเล่นเรื่อยๆ นี่รู้สึกว่ามันดีกว่าเกมแนวmoba rpg อะไรอย่างงี้ เพราะมันดูแล้วไม่ได้วุ่นวายหรือเสียงดังจนเกินไป(ยกเว้นตอนช่วงฝนตกเสียงฝนตกในเกม5555 ดังแม้กก)
💖เป็นเพราะเกมนั้นมีการใช้สีที่ดูสบายตา มีเสียงประกอบที่ฟังสบาย มีตัวการ์ตูนในเกมที่น่ารักมาก เลยทำให้ฉันรู้สึกชอบมัน และฉันก็คิดว่าในที่ได้พิมพ์ไปข้างต้นก็คงจะเป็นเหตุผลที่คนอื่นจะคิดเหมือนกัน
พอดูคลิปในยูทูปเสร็จรู้ตัวอีกทีก็เย็นแล้ว ฉันก็เลยตัดสินใจที่จะไม่ทำงานต่อเพราะรู้สึกขี้เกียจละ555555555556 และกลายเป็นว่าวันนั้นฉันไม่ได้ทำงานต่ออีกเลย

# data[].attributes.attachment_caption
Ciel ในภาษาฝรั่งเศส แปลว่า ท้องฟ้า☁️

# data[].attributes.headline
1/10 มาอ่านฟิค(ชั่น)แก้เครียดกันเถอะ!

# data[].attributes.subject
1/10 มาอ่านฟิค(ชั่น)แก้เครียดกันเถอะ!

# data[].attributes.body
เรื่องมันมีอยู่แว่ วันนี้คิดงานไม่ออกเลยไม่ว่าจะนั่งคิดหรือนอนคิดยังไงก็คิดไม่ออก เลยปล่อยวางมันให้เดดไลน์ใกล้เข้ามาก่อนเผื่อจะคิดงานออก ฉันก็เลยมาหาอะไรทำแทนการคิดงาน เพราะถ้าเกิดวาาคิดต่อไปเรื่อยๆมันจะเครียดเอาเปล่าๆ ฉันเลือกการอ่านฟิคชั่นหรือนิยาย เพราะว่าฉันชอบอ่านพวกนี้มากๆ ฉันอ่านมันเกือบทุกวัน ไม่ว่าฉันจะว่างหรือไม่ว่างยังไงฉันก็จะหาเวลามาอ่านมัน เพราะมันถือเป็นหนึ่งในสิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกสบายใจเวลาทำมัน ฉันเลือกที่จะอ่านในแอพ ReadAwrite แอพนนี้มีทั้งนิยาย/วรรณกรรม/แฟนฟิค หลากหลายเรื่องหลากหลายหมวดให้เลือกเยอะมาก ฉันเลยเลื่อนหาไปเรื่อยๆจนเจอกับเรื่องciel

โดย เรื่องนี้ได้มีการกล่าวถึงผลงานศิลปะของศิลปินต่างๆ ทั้งผลงานFountain ของ Duchamp หรือลัทธิต่างๆในศิลปะแต่ละยุคเป็นต้น นั่นจึงเป็นจุดที่ทำให้ฉันอ่านมัน โดยตัวละครในเรื่องนั้นเรียนทางด้านศิลปะจึงทำให้เรื่องนี้มีจุดเด่นอยู่ตรงนี้ และจุดเด่นสำหรับเรื่องนี้อีกหนึ่งเรื่องคือความสัมพันธ์ของตัวเอกทั้งสองนั้นค่อนข้างที่จะค่อยๆพัฒนาไปเรื่อยๆสบายๆ แต่นิยายก็คือนิยาย ถ้าตัวละครแต่ละตัวไม่มีปมก็คงจะไม่มีเรื่องราวยาวๆให้ดำเนินต่อไป โดยในตัวเอกทั้งสองต่างก็มีปมในใจคนละแบบกัน และตัวละครทั้งสองนิสัยที่ค่อนข้างต่างกันอยู่พอสมควร อย่างพระเอกนั้นมีนิสัยที่เดายาก นิ่งเงียบ สุขุม และดูเหมือนสร้างกำแพงเอาไว้หลายชั้นจนยากที่จะเข้าถึง ส่วนนายเอกนั้นมีนิสัยที่ค่อนข้างสดใส ตลกเฮฮา แต่ในบางมุมก็ค่อนข้างเข้าใจและเข้าถึงยากคล้ายกับพระเอก

คนทั่วไปที่ได้อ่านเรื่องนี้อาจจะชอบในเรื่องของความสัมพันธ์ในตัวละครที่คนเขียนเรียบเรียงออกมา หรืออาจจะเป็นการใช้ภาษาที่สละสวยในการบรรยายจนทำให้เห็นภาพที่ชัดเจนในหัว แต่ส่วน
ตัวของฉันนั้นรู้สึกชอบในการบรรยายในสายการเรียนของตัวละครในเรื่องเป็นอย่างมาก อาจจะด้วยเพราะฉันเรียนด้านเดียวกับตัวละครเลยอาจจะทำให้อินกับลายละเอียดยิบย่อยในส่วนนี้ของเรื่องก็เป็นไปได้

# data[].attributes.body
วันนี้หาเพลงฟังระหว่างทำงานในยูทูป ฟังไปได้สักพักยูทูปก็สุ่มเพลง lemonade ของวง nct 127 มา ในตอนแรกฉันรู้สึกว่าเพลงนี้แม่งโครตจะเท่เลย ซึ่งตอนนั้นฉันยังไม่ได้ดูmvด้วย5555555 ฉันเลยเปิดฟังมันวนไปตลอดที่ฉันยังนั่งทำงาน จนฉันทำงานเสร็จฉันก็มานั่งเปิดดูคำแปลของเพลง เพราะอยากจะรู้ว่าเพลงนี้จะสื่อถึงอะไร จริงๆเพลงนี้ปล่อยออกมาสักพักนึงแล้ว และในตอนแรกได้มีแฟนคลับบางคนเข้าใจปิดเกี่ยวกับตวามหมายของเพลง ไปตีความในเชิง18+ ซึ่งจริงๆแล้วมันไม่ใช่ เนื้อเพลงเพลงนี้เกี่ยวกับการแซะแอนตี้ต่างหากล่ะ พอฉันรู้ความหมายเท่านั้นแหละ ถึงกับยิ้มกริ่มเลยล่ะ555555555

เพลงนี้เป็นเพลงแนว hiphop dance ที่มีจังหวะเบสที่หนักและมีของเพลงนั้นเป็นการเสียดสีแอนตี้แฟนและนักเลงคีย์บอร์ดว่าให้เปิดเผยตัวออกมา เธอน่ะมันเป็นแค่มะนาวปลอม จะมาเทียบกับฉันได้ไง

คนส่วนใหญ่ที่ได้ฟังเพลงนี้ส่วนใหญ่จะบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าเพลงนี้ควรเป็นเพลงไตเติ้ลของอัลบั้มเสียด้วยซ้ำไป อาจเป็นเพราะเพลงนี้อาจจะเป็นแนวที่คนฟังส่วนใหญ่นั้นคุ้นชินกับมันเลยทำให้คนส่วนใหญ่ชื่นชมกับเพลงนี้ ส่วนตัวฉันก็ชอบเช่นกันเพราะมันมีจังหวะที่สนุกฟังแล้วรู้สึกอยากลุกมาเต้นตาม5555555555555

# data[].attributes.body
วันนี้ไปเจอหนังเก่ามา จริงๆเคยดูแล้วแต่ว่าก็นานมากๆแล้ว พอมาเห็นอีกก็รู้สึกคิดถึงจนอยากกลับไปดูมันอีกครั้ง

เนื้อเรื่องย่อๆก็จะประมาณว่า
อิชิโกะ  สาวหน้านิ่งที่เก็บงำความรู้สึก เธอโตมากับแม่ที่โคมาริซึ่งเป็นเมืองบนภูเขา แต่จู่ๆ วันนึงในวัยที่อิชิโกะกำลังเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลาย แม่ของเธอกลับหายออกจากบ้านไปอย่างเงียบๆ เหลือทิ้งไว้เพียงกับข้าวเมนูผักจานหนึ่งที่เธอชอบทานวางอยู่บนโต๊ะ อิชิโกะไม่รู้ว่าแม่หายไปไหนและทำไมหลังเรียนจบ อิชิโกะก็ออกจากโคมาริไปใช้ชีวิตอยู่ที่โตเกียว แต่อยู่ได้ไม่กี่ปีเธอก็กลับมาอยู่ที่โคมาริตามลำพัง เธอทำทุกอย่างด้วยตัวเองอย่างทะมัดทะแมงอย่างคนที่โตมาในชนบท ทั้งทำนา ปลูกผัก ทำอาหาร จับปลา ผ่าฟืน ฯลฯ เธอใช้ชีวิตอย่างลื่นไหลไปตามธรรมชาติและฤดูกาล เริ่มตั้งแต่ฤดูร้อน ฤดูใบไม้ร่วง ฤดูหนาว และไปจบที่ฤดูใบไม้ผลิซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ดอกซากุระบานสะพรั่งทั่วทุกพื้นที่ภาพยนตร์ฉบับญี่ปุ่นเล่าเรื่องค่อนข้างเนิบช้า มีการนำเสนอชีวิตคนธรรมดาแบบ Slice of life ที่ไม่ได้มีปมขัดแย้งเป็นสำคัญ แต่เน้นการถ่ายทอดรายละเอียดและวิถีชีวิตชนบทญี่ปุ่นได้อย่างน่าสนใจ จากโปสเตอร์ภาพยนตร์จะเห็นได้ว่าหนังเรื่องนี้มีจุดเด่นที่ การพึ่งพาตัวเอง สีสันของฤดูกาล และอาหารจากธรรมชาติ ตลอดทั้งเรื่องอิชิโกะจะหาทำของกินจากสิ่งที่มี ไม่ว่าจะเป็น มะเขือเทศ ข้าว เกาลัด ลูกพลับ ถั่วแดง เป็ด กะหล่ำปลี และผักอื่นๆ ตามฤดูกาล ซึ่งภาพยนตร์นำเสนออาหารแต่ละอย่างออกมาได้ดูสดสะอาดน่าลิ้มลองมากๆ

ส่วนที่ฉันรู้สึกชอบหนังเรื่องนี้มากๆเพราะ หนังเรื่องนี้ไม่มีบทพูดเสียเท่าไหร่ มันสงบมาก สงบจนเหมือนนั่งดูasmr มากๆ  ทั้งตัวหนังและเพลงประกอบก็รู้สึกเพระติดหู ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้ฟังเพลงทางฝั่งของญี่ปุ่นสักเท่าไหร่ แต่ก็รู้สึกว่ามันเพราะมากๆ และมีเรื่องราวที่ค่อนข้างซับซ้อน ตอนที่ฉันดูในตอนแรกก็ยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ จนต้องดูซ้ำทั้งสองภาค😭

ฉันคิดว่าจุดเด่นของเรื่องนี้คือความเรียบง่ายของตัวละคร ทั้งในเรื่องของการดำเนินชีวิต และปมต่างๆของตัวหลักที่ทำให้ใครที่ได้ดูต้องชอบเหมือนฉันอย่างแน่นอน!

# data[].attributes.attachment_caption
turn on ; อย่าบอกให้ใครรู้

# data[].attributes.headline
เพลงที่ไม่ได้ตั้งใจฟัง

# data[].attributes.subject
เพลงที่ไม่ได้ตั้งใจฟัง

# data[].attributes.body
ไม่ได้ตั้งใจว่าจะฟังเพลงนี้ตั้งแต่แรก เพราะก่อนหน้านี้แค่อยากหานิยายวายอ่าน(อีกละหรออ) เพราะในตอนที่อ่านนั้นพระเอกได้ให้ดอกไม้หนึ่งดอกกับนายเอก และนายเอกจึงเอามาโพสลงig ว่า 'หากใครถามเรื่องดอกไม้' แล้วเพื่อนก็เข้ามาเม้นว่า 'ก็ให้ทำไม่รู้ไม่ชี้ไป' ฉันสงสัยเลยไปหาฟังจนได้ พอกดฟังไปก็รู้สึกว่าเห้ยยย ทำไมมันรู้สึกเท่จัง แต่ร้องตามไม่ได้เลยเพราะจังหวะที่ใช้ในการร้องนั้นแตกต่างจากเพลงในยุคปัจจุบันพอสมควร

ความหมายของเพลงในความคิดของฉันนั้น ฉันรู้สึกว่าคนสองคนแอบมีใจให้กันแต่เปิดเผยไม่ได้ เลยทำให้ไม่สามารถพูดออกไปได้ว่าใครเป็นคนให้ดอกไม้นั้นนั่นเอง ซึ่งก็ไม่มีที่มาที่ไปว่าเพราะเหตุใดจึงบอกไม่ได้
แนวเพลงเป็นทำนองแนว R&B เพลงนี้เท่าที่อ่านมาคือปล่อยในช่วงปี 2000s ซึ่งตินนั้นฉันยังไม่เกิดเลยมั้งหรือเกิดแล้วก็ไม่รู้55555555

แนวเพลงเก่าๆนั้นมันเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งที่สามารถตกคนให้หลงใหลไปกับมันได้อย่างง่ายดาย ทั้งจังหวะ เสียงร้องที่ดูนุ่มนวล(ในแนวเพลงแบบนี้)ทำให้ใครที่กดเข้ามาฟังก็อาจจะเกิดความชอบก็เป็นได้

# data[].attributes.headline
5/10 ดอกไม้ที่อยากลอง(สัก)

# data[].attributes.subject
5/10 ดอกไม้ที่อยากลอง(สัก)

# data[].attributes.body
การจะสักลายอะไรก็แล้วแต่ ไม่ว่าจะส่วนไหนของร่างกายเรา เราต้องตัดสินใจให้ถี่ถ้วนก่อนที่จะสัก ถึงแม้ว่าในสมัยนี้จะมีเครื่องลบรอยสักแล้วก็ตามแต่ ฉันหลงใหลในลายสักรูปดอกไม้ต่างๆมากๆ ไม่ว่าจะเป็แบบสีหรือแบบขาวดำ มันดูสวยมากเวลามาอยู่บนร่างกายของคนที่สัก ฉันเลยคิดว่าในอนาคตข้างหน้านี้ ฉันอยากจะสักเป็นรูปดอกไม่ที่มีความหมายดีๆ เอาไว้สักหนึ่งแห่งของร่างกาย แต่ฉันในตอนนี้กับในอนาคตไม่เหมือนกัน ดังนั้นฉันจึงยังไม่กล้าตัดสินใจที่จะทำมันทันทีหลังจากที่อายุครบ20ปีในอีก2ปีข้างหน้านี้

การสักก็เป็นศิลปะอีกแบบนึงซึ่งไม่ได้วาดบนเฟรมผ้าใบหรือกระดาษชนิดต่างๆ แต่เป็นการวาดลงบนร่างกายคนซึ่งเป็นที่กลายมาเป็นกระดาษหรือเฟรมผ้าที่ใช้วาดรูป เพราะเป็นสิ่งที่มีชีวิตการจะทำอะไรแบบนี้ต้องคิดให้ถี่ถ้วนก่อน เพราลายหนึ่งลายนั้นมันก็มีความเจ็บปวดเหมือนกัน แต่ความปวดนั้นอาจจะต่างกันแค่คนละจุด
รอยสักสำหรับฉันแล้วนั้นมันสวยงามทุกลายเมื่ออยู่บนตัวของคนทุกคน ในินาคตถ้าเกิดฉันอยากจะสัก ฉันก็ยากสักเป็นรูปดอกทานตะวัน ฉันไม่ได้คำนึงถึงความหมายของลายที่จะสักลายแรกเท่าไหร่ เพราะฉันนั้นชอบสีเหลืองของดอกทานตะวันมากๆ ชอบเวลาสีเหลืองนั้นโดนแดดสุดๆไปเลย

คนส่วนใหญ่ที่สักนั้นฉันคิดว่าจุดหลักๆเลยคือการอยากเห็นสิ่งที่เตือนใจเขา ให้กำลังใจเขา หรือ เป็นความทรงจำส่วนหนึ่งของเขาในเรื่องต่างๆ ไม่ว่าจะดีหรือร้ายก็ตาม

# data[].attributes.attachment_caption
ขอโทษที่เคยกอดแน่นไป...

# data[].attributes.body
มันเป็นเพลงที่ไม่ได้ตั้งใจจะฟังอีกแล้ว เนื่องจากฉันนั้นต้องการเขียนเรื่องสั้นที่มีความเศร้าอยู่พอสมควร ในหัวข้อของ"อ้อมกอด" ฉันอยากให้อ้อมกอดในความคิดของฉันนั้นไม่ได้แสดงถึงความอบอุ่น แต่อยากให้มันแสดงถึงการรั้งการอ้อนวอนด้วยอ้อมกอดนี้ ฉันเลยค้นหาด้วยคำว่าอ้อมกอดลงในยูทูป จนเจอเข้ากับเพลงๆนี้ที่ฉันคิดว่าตรงกับมู้ดที่ฉันตามหามัน

เนื้อเพลงเหมือนจะกล่าวถึงการที่ฝ่ายเริ่มหมดใจ แต่ก็ยังคบกันฝ่ายหนึ่งเลยขอแก้ไขเรื่องราวระหว่างทั้งคู่ให้กลับมาเป็นเหมือนดั่งวันวานอยู่อะไรประมาณนี้

ส่วนตัวฉันรู้สึกชอบท่อน 'ขอโทษที่ฉันเคยกอดแน่นไป' มันให้ความรู้สึกมันความสัมพันธ์ของทั้งคู่มันตึงเกินไปเหมือนดั่งการกอดกันจนแน่นไปจนอีกฝ่ายเอาไว้

ตัวเนื้อเพลงมีความเศร้าผู้คนจึงชื่นชอบที่จะฟังมันเพียงเพราะเนื้อกามันสื่อได้ตรงใจในความสัมพันธ์ของผู้ฟัง หรืออาจจะเป็นคนที่ชอบแนวเพลงแบบนี้เพราะมันฟังได้เพลินๆ

# data[].attributes.body
วันนี้เป็นวันที่ฉันตื่นสายเอามากๆ เพราะเมื่อคืนฉันทำงานจนดึกมาก แต่ตื่นมาฉันก็ลงมาก็เห็นว่าแม่ซื้อกับข้าวเอาไว้ให้ฉัน แต่มันพิเศษมากเพราะมันเป็นลาบไก่ย่าง ฉันชอบกินไก่มากไม่ว่าจะเป็นไก่ทอดหรือไก่ต้มฉันกินหมด ฉันสามารถกินติดกันหลายๆมื้อได้เลยล่ะ;_;

เมนูไก่ต่างๆฉันชอบมันมากๆโดยเฉพาะตอนแม่ทำให้ฉันกินเองโดยที่ไม่ต้องไปสั่งมากิน มันดีมากๆเลยล่ะ ฉันรักในรสชาติของไก่สุดๆโดยเฉพาะตอนเอาไก่ไปทอดน่ะ พอทอดเสร็จแล้วมากินฉันรู้สึกถึงความฉ่ำของเนื้อที่หวาน และกลิ่นหอมๆของเครื่องเทศ และสีที่สวยของมันเมื่อทอเสร็จ ฉันรักมันมากๆเลยแหละTOT

# data[].attributes.headline
ปั่นงานกองโตวว

# data[].attributes.subject
ปั่นงานกองโตวว

# data[].attributes.body
ฉันเบื่อการบ้านมาก เพราะมันใกล้ไฟนอลแล้วงานมันเลยถาโถมเข้ามาอย่างล้นหลามเหมือนคนรอต่อคิวร้านอาหารเจ้าดัง ฉันเบื่อมันมากๆเพราะมันทำให้ฉันเครียดสุดในทุกครั้งที่ลงมีทำมัน

แต่มันก็ยังมีส่วนที่ดีของมันอยู่เหมือนกันที่ทำให้ฉันชอบมัน(ถึงแม้จะน้อยก็ตามที)ฉันชอบตรงที่มันเหมือนเป็นการทำให้ฉันได้ทบทวน ได้ขบคิดว่าที่อาจารย์ได้สอนมานั้น เรานำมาใช้ได้ถูกต้องหรือเหมาะสมหรือเปล่า ถึงแม้ฉันจะทำมันได้ดีหรือไม่ได้ดีก็ตาม จริงๆแล้วฉันพยายามที่จะไม่ทำมันจนเครียดเกินไป จนสุดท้ายมันก็เหมือนกับฉันทำงานช้าหรือบางครั้งก็เหมือนคนดองงาน ฉันรู้สึกผิดกับมันมากเมื่อเวลาที่หันมองงานของตัวเอง ทุกครั้งที่ทำเสร็จ ฉันพยายามภูมิใจกับมันทุกครั้ง คอยปลอบตัวเองว่าทำเต็มที่แล้ว อย่าไปคิดมากในสิ่งที่เรายังไม่รู้ แต่ตอนนี้ฉันก็รู้สึกเครียดน้องลงแล้วเพราะงานของฉันมันใกล้จบลงเต็มที

คนส่วนใหญ่อาจจะคิดแบบฉันว่าการบ้านมันทำให้เครียด แต่บางรนกลับมองว่ามันคืองานที่ทำให้เราได้ฝึกฝนตัวเองให้เก่งขึ้น หรือบางอาจคิดว่ามีก็ดีบางทีก็ไม่อยากว่าง แต่สำหรับฉันแล้วน่ะ ฉันน่ะ ไม่ชอบมันเลยสักนิดเดียว😭😭

# data[].attributes.attachment_caption
fanfiction : visibility|jj from readawrite

# data[].attributes.headline
12/10 ประโยคนี้แหละใช่เบยย

# data[].attributes.subject
12/10 ประโยคนี้แหละใช่เบยย

# data[].attributes.body
ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่ฉันจะเล่ามันทั้งหมด เพราะวันนี้อยู่ๆงานที่ทำไว้หายต้องมาทำใหม่หมดเลย😭😭😭😭  อยากจะร้องไห้ แต่ว่าทำอะไรไม่ได้แล้ว แต่ๆๆฉันไปเจอประโยคหนึ่งในนิยายมาแหละเลยจะเอามาเขียน

ฉันรู้สึกว่าประโยคในรูปนั้นมันตรงกับฉันมากๆ เมื่อก่อนฉันเคยแสดงด้านเศร้าออกไปมาก เพื่อนๆรอบข้างฉันก็คอยเป็นห่วง แต่พอนานวันเค้าฉันกลับรู้สึกว่าไม่ควรแสดงมันออกไปแล้ว เพราะคนรอบข้างคงไม่ได้สนใจมันมากเท่าไหร่ ฉันเลยเลือกที่จะทำตัวปกติ ทั้งๆที่ในความจริงแล้วตัวฉันรู้สึกพังแค่ไหน ตัวของฉันแตกสลายไปตั้งแต่ตอนไหนกัน ฉันไม่เคยมีความสุขได้นานเลยสักนิด ฉันเหนื่อยกับการใช้ชีวิตที่ฝืนทำทุกอย่างให้ปกติดหลอกตัวเองไปวันๆ แต่ตัวฉันในตอนนี้ก็ยังเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แค่ในเรื่องบางเรื่องที่ช่างมันไปบ้างเพราะคิดไปก็ปวดหัวซะเปล่าๆ

หลายคนต่างมีความเศร้าเป็นของตัวเอง แต่ขึ้นอยู่กับว่าเราจะจัดการกับมันหรือไม่จัดการกับมันเลย ค่อยๆปล่อยให้มันทับถมจนกลายมันก้อนสีดำก้อนหนึ่งภายในจิตใจที่ยากจะเอาออก ที่เหมือนกับตัวฉันในตอนนี้