# data[].attributes.headline
Ήταν ένα ηλιόλουστο 

# data[].attributes.body
Ήταν ένα ηλιόλουστο ανοιξιάτικο πρωινό. Ξύπνησα νωρίς νωρίς, γιατί από το προηγούμενο βράδυ οι γονείς μας μάς είχαν υποσχεθεί μια μικρή εκδρομή στην εξοχή. Πρωί, πρωί ξεκινήσαμε την εκδρομή μας με στόχο τις ψηλές κορυφές του Ολύμπου. Η διαδρομή άρχισε και δυστυχώς για εμένα ήταν παρά πολύ βαρετή. Οχτώ ώρες ταξίδι δεν είχα τι να κάνω.
Όμως όταν φτάσαμε αυτό το δυσάρεστο συναίσθημα έφυγε αμέσως μόλις με την πρώτη μάτια που έριξα γύρω. Όλα ήταν εξωπραγματικά, τα πάντα στρωμένα στο πράσινο και που και που διάσπαρτα μοιρασμένα τα πελώρια πεύκα. Καθίσαμε κάτω από την σκιά ενός πεύκου και αρχίσαμε να συζητάμε. Ξαφνικά όμως το ηλιόλουστο τοπίο έγινε συννεφιασμένο, μια πυκνή ομίχλη έπεσε σιγά-σιγά και εγώ είχα τρομοκρατηθεί.
Χωρίς να το καταλάβω κοιμόμουνα κάτω από ένα τροπικό δέντρο σε μια εξωτική παράλια. Τώρα, το σκηνικό είχε αλλάξει η ζεστή ήταν πλέον ανυπόφοροι αλλά η κρυσταλλένια άμμος και αποιρογαλαζοπράσινα νερά σχεδόν διέλυαν αυτό μου το συναίσθημα. Έκατσα αρκετή ώρα κάτω από το δέντρο κοιτώντας τον ήλιο που με χαιρετούσε γλυκά. Γραααααρ.... κάτι χάλασε την ηρεμία μου- κοίταξα πίσω μου νευριασμένος και είδα μια αρκούδα. Μια αρκούδα μα πως βρέθηκε εδώ αναρωτήθηκα… μάλλον θα πρέπει να έχουν μπερδευτεί οι δυο κόσμοι. Τη σκέψη μου σταμάτησε η αρκούδα η οποία από ότι κατάλαβα με έβλεπε σαν μεζεδάκι. Έτρεξα και βούτηξα στην θάλασσα. Εκείνη με ακολούθησε και εγώ άρχισα να κολυμπάω παρά πολύ γρήγορα.

Μετά από λίγο, που τώρα πια δεν φαινόταν ούτε το νησί ούτε η αρκούδα, ένιωσα κάτι να με τραβάει από το πόδι και να μου φωνάζει… ΜΩΡΕ ΚΑΡΑΝΤΕΜΠΕΛΗ… Ξύπνα έχεις αργήσει … Άμα συνεχίσεις, θα καταντήσεις σαν τον ΠΑΤΕΡΑ ΣΟΥ … ΤΕΜΠΕΛΧΑΝΑΣ.
Φ. Γ.

# data[].attributes.headline
Ήταν πολύ ωραία εκείνη την ημέρα... Είχαμε πάει στη Ραφίνα. Ήταν Καθαρά Δευτέρα, σαν την αυριανή ημέρα. Οι χαρταετοί πέταγαν στον ουρανό και ο δικός μου ήταν πιο ψηλά από όλους. Αφού, χορτάτοι από παιχνίδι, τελειώσαμε και κάτσαμε να φάμε τα θαλασσινά. Η ώρα έφτασε, η ώρα της αποχώρησης έφτασε... Γεμάτος εμπειρίες έφυγα από το τοπίο.

# data[].attributes.subject
Ήταν πολύ ωραία εκείνη την ημέρα... Είχαμε πάει στη Ραφίνα. Ήταν Καθαρά Δευτέρα, σαν την αυριανή ημέρα. Οι χαρταετοί πέταγαν στον ουρανό και ο δικός μου ήταν πιο ψηλά από όλους. Αφού, χορτάτοι από παιχνίδι, τελειώσαμε και κάτσαμε να φάμε τα θαλασσινά. Η ώρα έφτασε, η ώρα της αποχώρησης έφτασε... Γεμάτος εμπειρίες έφυγα από το τοπίο.

# data[].attributes.body
Δ Δ

# data[].attributes.headline
Αναμνήσεις από τη Φύση 

# data[].attributes.subject
Αναμνήσεις από τη Φύση 

# data[].attributes.body
Πέρσι το καλοκαίρι στο χωριό μου κατά τις έντεκα που όλοι πηγαίναμε για ύπνο. Εγώ είπα να κάτσω έξω στην αυλή μιας και δεν ήθελα να κοιμηθώ. Όμως δεν υπήρχαν καθόλου φώτα ανοιχτά σε όλο το χωριό έτσι δεν μπορούσα να δω ούτε το σώμα μου. Τότε ήταν που πρόσεξα τα πανέμορφα αστέρια που γέμιζαν τον ουρανό. Σαν μικροί κρύσταλλοι έλαμπαν και φώτιζαν το σκοτεινό τοπίο. Μετά από λίγα λεπτά έξω χωρίς κανένα φως είχες την αίσθηση πως πετούσες στο διάστημα,  και με αυτήν την τελευταία ονειρική εικόνα στο μυαλό, έπεσα για ύπνο.

Μ. Β.

# data[].attributes.headline
Αναμνήσεις από την φύση 

# data[].attributes.subject
Αναμνήσεις από την φύση 

# data[].attributes.body
Η πιο πρόσφατη ανάμνηση μου με την φύση ήταν χθες το απόγευμα. Κάθε απόγευμα πηγαίνω τον σκύλο μου βόλτα. Πάντα θέλω να βλέπω και να περπατάω δίπλα από την θάλασσα. Το να περπατώ δίπλα στην θάλασσα και να ακούω τα κύματα να σκάνε στα βράχια με χαλαρώνει και με ηρεμεί. Με κάνει να ξεχνάω την κούραση και το άγχος της ημέρας. Για αυτό πάντα απολαμβάνω τη βόλτα και είναι ένας τρόπος να ξεφεύγω από την καθημερινότητα.

Κ Κ

# data[].attributes.headline
Το πρώτο μπάνιο του Λόγκαν

# data[].attributes.subject
Το πρώτο μπάνιο του Λόγκαν

# data[].attributes.body
Η πιο πρόσφατη και αγαπημένη μου εμπειρία με την φύση ήταν το πρώτο μπάνιο του σκύλου μου, του Λόγκαν. Ήταν αρχές καλοκαιριού, μόλις τον είχαμε πάρει. Η παραλία ήταν έρημη, μόνο εμείς ήμασταν. Εγώ κι η αδερφή μου πήγαμε να μπούμε στη θάλασσα για μπάνιο. Ξέραμε ότι τα λαμπραντόρ είναι οι καλύτεροι κολυμβητές, αλλά ποτέ δεν θα πιστεύαμε αυτό που ακολούθησε... Ο Λόγκαν έκοψε το λουρί και μπήκε ακολουθώντας μία εμένα μία την αδερφή μου. Κολυμπούσε σαν δελφίνι, αλλά όταν ερχόταν κοντά μας γρατζούναγε. Αυτό ήταν το πρώτο μπάνιο του Λόγκαν. Βέβαια όταν βγήκε δεν στέγνωνε μες τίποτα και τριβόταν στην άμμο αλλά άξιζε. Αυτό ήταν το πρώτο μπάνιο του Λόγκαν.

Χ Ι

# data[].attributes.headline
Αναμνήσεις από την φύση

# data[].attributes.subject
Αναμνήσεις από την φύση

# data[].attributes.body
Ήταν πέρυσι το καλοκαίρι που είχα επισκεφτεί το πλέον αγαπημένο μου νησί, την Σαμοθράκη. Στην μνήμη μου έχει χαραχθεί έντονα το μοναδικής ομορφιάς τοπίο στο βόρειο μέρος του νησιού, στην περιοχή με τις «βάθρες».

Από πηγές ψηλά στο βουνό κυλούν παγωμένα νερά, σχηματίζοντας ρέματα -καταρράκτες και έπειτα μικρές αλλεπάλληλες φυσικές λιμνούλες, τις γνωστές «βάθρες». Τα γαλαζοπράσινά τους νερά αποτελούν κατοικία για πανέμορφα μικρά ζωάκια ή έντομα που καταφέρνουν να ζουν αρμονικά, όπως βατραχάκια και διαφόρων χρωμάτων λιβελούλες. Μόνο στην εικόνα τους καταφέρνεις να ξεχάσεις κάθε σου έγνοια και να αφεθείς στην ομορφιά που υπάρχει γύρω σου. Κανένα από αυτά τα πλασματάκια δεν φαινόταν φοβισμένο, αντίθετα ήταν ιδιαίτερα φιλικά αφού ζούσαν σ΄ ένα περιβάλλον που δεν γνώριζε  τη μόλυνση ή την ασχήμια που μπορεί να φέρει ο άνθρωπος στο πέρασμα του. Ο αέρας ήταν πεντακάθαρος και η θέα μαγευτική.

Λίγοι, οι πιο τολμηροί, καταφέρνουν ν’ ανέβουν στις ψηλότερες βάθρες και να βουτήξουν στα κρυστάλλινα νερά τους. Η ανάβαση είναι δύσκολη, αλλά η εμπειρία είναι μοναδική, η αίσθηση ακόμα πιο μαγευτική. Μπορείς να ακούσεις μέχρι και το θρόισμα τον φύλλων καθώς περνάει ένα γλυκό, καλοκαιρινό αεράκι. Όταν επιτέλους χορτάσεις να παρατηρείς τη θέα μπορείς επιτέλους να κοιτάξεις πάνω από τις λιμνούλες και να προσέξεις τα πανύψηλα αναρριχώμενα φυτά που αγκαλιάζουν γλυκά τα απότομα βράχια. Το τοπίο είναι ονειρικό. Έχεις την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε ένα μικρό παράδεισο.

Α Β

# data[].attributes.headline
Αναμνήσεις από τη φύση

# data[].attributes.subject
Αναμνήσεις από τη φύση

# data[].attributes.body
Ήταν μια παγωμένη Κυριακή του Φεβρουαρίου όταν αποφασίσαμε με τον προπονητή μου και τους συναθλητές μου να πάμε μια εκδρομή στα Καλάβρυτα. Αρχίσαμε το ταξίδι πρωί-πρωί από την πόλη μας. Σε όλο τον δρόμο έβρεχε μέχρι που βγήκε ένα μαγευτικό ουράνιο τόξο. Φτάσαμε στο χιονοδρομικό, πήραμε τον εξοπλισμό του σκι και τότε άρχισε η σφοδρή χιονοθύελλα και το τσουχτερό κρύο. Φεύγοντας αντικρίσαμε ένα τοπίο ειδυλλιακό: Άγρια φυτά και πανύψηλα κυπαρίσσια μέσα στο πυκνό χιόνι και την ομίχλη, ενώ στους πρόποδες του βουνού απλώνονταν τα όμορφα σπίτια στο καταπράσινο τοπίο. Φεύγοντας το βράδυ, αντικρίσαμε την νυχτερινή όψη του τοπίου, όσο γελούσαμε και δημιουργούσαμε αξέχαστες αναμνήσεις.

Χ Δ

# data[].attributes.headline
Αναμνήσεις από τη φύση

# data[].attributes.subject
Αναμνήσεις από τη φύση

# data[].attributes.body
Ήταν ένα απόγευμα του καλοκαιριού όταν αποφάσισα να πάω στην παραλία. Εκείνη η μέρα όμως ήταν πολύ διαφορετική αφού κάθισα να θαυμάσω την ομορφιά του τοπίου. Κάθισα κάτω στην άμμο, βλέποντας το υπέροχο ηλιοβασίλεμα, ακούγοντας τον αέρα να φυσά και τα ελαφρά κύματα να με ηρεμούν. Η στιγμή εκείνη ήταν μαγική επειδή ήρθα κοντά με τη φύση η οποία κατάφερε να με γαληνέψει και να με χαλαρώσει.

Μ Α

# data[].attributes.headline
Αναμνήσεις από την φύση 

# data[].attributes.subject
Αναμνήσεις από την φύση 

# data[].attributes.body
Όχι πολύ καιρό πριν. Θα πάνε δύο χρόνια, αποφάσισα να περάσω τη μερα μου σε ένα ποταμάκι, κοντά στο χωριό μου. Δεν το επισκέπτονται πολλά άτομα, ούτε είναι εκτεθημένο στην κοινή θέα.Τα πιο όμορφα σημεία δεν είναι ορατά  για τους πολλους. Παρόλο που είναι κοντά σε έναν σχετικά κεντρικό δρόμο δεν έχω δει κανέναν να κατεβαίνει.

Όσο πήγαινα για να φτάσω, παρατηρούσα και μία υπέροχη ημέρα. Και λίγη ώρα αργότερα έφτασα στο μικρό γεφυράκι που καλύπτει τον ποταμό. Κατέβηκα σιγά και προσεκτικά από ένα μονοπάτι καλυμένο από αναρρχητικά φυτά. Μόλις έφτασα στο ύψος του ποταμού μαγεύτηκα. Παντού υπήρχαν βραχάκια εδώ κι εκεί, να ξεπροβάλουν από το νερό και να σχηματίζουν μονοπάτι σαν να με προκαλούν να μπω πιο μέσα τουκαι να τον εξερευνίσω. Ακόμα τα φύλλα ψηλών δέντρων κάλυπταν των γαλάζιο ουρανό μαζί και των ήλιο που έβγενε από χαραμάδες και φώτιζε το ήρεμο νερό.

Τί άλλο ήθελα; Μαζί με το μαγευτικό τοπίο δίπλα στον ποταμό υπήρχε και ένα μικρό παλίο πετρόχτιστο σπίτι. Περισσότερο έμοιαζε με σπηλιά καλυμένη από φυτά. Μαζί με όλα αυτά υπηρχε και ένα μικρό τοίχος από πέτρες με βρύα που σχημάτιζε ένα μικρό καταράκτη. Περισσότερο σαν ρυάκι που κυλούσε ανάμεσα από τις πέτρες.

Δεν ήθελα να φύγω. Όσο μείναμε εκεί εγώ και με την  παρέα μου φάνταζε σαν να ήταν μερικά λεπτά παρόλο που κάτσαμε σχεδόν μία ώρα.Η επιστροφή όμως, μία μεγάλη ανηφόρα μέσα στο μεσημέρη, ήταν σας να κράτησε ώρες. Τα καλά θεάματα δεν κρατάνε πολύ. Αρκεί να απολαύσεις εκείνη τη στιγμή που θα αποφασίσεις να τα ζήσεις.
Μ Γ

# data[].attributes.headline
Μικρά ταξίδια στη φύση

# data[].attributes.subject
Μικρά ταξίδια στη φύση

# data[].attributes.body
Με την κάθε ευκαιρία που βρίσκουμε, η οικογένειά μου κι εγώ πάμε σε  κάποιο οδικό ταξίδι στην εξοχή. Αποφεύγοντας τους δρόμους με πολλή κίνηση περνάμε ακόμα καλύτερα τα μικρά αυτά ταξίδια απολαμβάνοντας την ομορφιά της φύσης. Βουνά, πεδιάδες, λίμνες, ποτάμια όλα τα βλέπουμε και για να μην ξεχάσουμε τις ωραίες αυτές στιγμές πάντα βγάζουμε φωτογραφίες από τα εκθαμβωτικά αυτά μέρη. Σε κάθε τέτοιο ταξιδάκι εξερευνούμε τις διάφορες όψεις του τοπίου. Τα ταξίδια αυτά αναγκαστήκαμε να σταματήσουμε να τα κάνουμε για λίγο καιρό λόγω της καραντίνας, αλλά μετά την άρση των μέτρων δεν περιμέναμε ούτε λεπτό να ζήσουμε άλλη μια αξέχαστη στιγμή.

Ε Δ

# data[].attributes.headline
  Κάθε χρόνο κο

# data[].attributes.body
Κάθε χρόνο κοντά στον Δεκαπενταύγουστο ανεβαίνω μαζί με τους γονείς μου στο βουνό του Παρνασσού, λίγα λεπτά μακριά από το χωριό μου. Όλες τις φορές με το που ανοίγω την πόρτα του αυτοκινήτου και εισπνέω τον καθαρό αέρα του βουνού νιώθω σαν κάτι μέσα μου να αλλάζει και να μεταφέρομαι σε έναν διαφορετικό κόσμο όπου επικρατεί η γαλήνη και η ηρεμία. Όμως μία χρονιά, περίπου τέσσερα με πέντε χρόνια πριν, αποφάσισα να μαζέψω κουκουνάρια. Είχα απομακρυνθεί κάπως από τους δικούς μου και ξαφνικά άκουσα ένα ουρλιαχτό λύκου. Ήμουν τρομοκρατημένος. Δεν ήξερα τι να κάνω και κρύφτηκα πίσω από ένα δέντρο. Τότε εμφανίστηκε ο θείος μου που γελώντας ήρθε και με πήρε από εκεί. Μάλλον  θεώρησε αρκετά αστείο το να με κάνει να νιώσω έτσι. Όπως και να 'χει ακόμη και εκείνη τη φορά πέρασα εκπληκτικά στο βουνό και απόλαυσα όλη την ομορφιά που βρίσκεται κρυμμένη στην εξοχή μαζί με τους φόβους που μπορούν να γεννηθούν από αυτή.
Γ Α

# data[].attributes.headline
Στέλλα Βόρδου 

# data[].attributes.subject
Στέλλα Βόρδου 

# data[].attributes.body
Πριν κάποια χρόνια είχαμε επισκεφθεί με τους γονείς μου ένα απομακρυσμένο μικρό σπίτι μας πάνω σε ένα βουνό. Είχαμε προσκαλέσει και κάποιους φίλους, είμασταν συνολικά 45 άτομα. Κάποια στιγμή η θεία μου πρότεινε να πάμε μία βόλτα σε ένα δάσος που είχε κοντά. μαζευτήκαμε γύρω στους 20 και ξεκινήσαμε. Όσοι έμειναν πίσω δεν γνώριζαν που ακριβώς θα πηγαίναμε. Στοιχηθήκαμε λοιπόν σε αύξουσα σειρά ύψους και ξεκινήσαμε. Αφού είχαμε πάει αρκετά βαθιά η θεία αποφάσισε να μας ενημερώσει ότι δεν έχει ξαναεπισκεφθεί το συγκεκριμένο δάσος και πως δεν ήξερε πώς μπορούμε να φύγουμε. Περιπλανηθήκαμε για μισή ώρα περίπου ώσπου ο θείος μου είδε μία κατηφόρα. Μπήκε εκείνος μπροστά και σιγά σιγά πέρασαν όλοι. Είχαμε βγει στο χωράφι κάποιου αγνώστου και οι σκύλοι προφύλαξής του άρχισαν να μας κυνηγούν. Τρέξαμε λίγο και βρήκαμε ένα μικρό πορτάκι. Είχαμε ξεπεράσει τον κίνδυνο των σκυλιών αλλά είχαμε καταλήξει σε έναν άγνωστο για εμάς αυτοκινητόδρομο. Περπατήσαμε άλλη μισή ώρα και τελικά επιστρέψαμε στο σπίτι. Από τότε δεν έχω επαναλάβει το λάθος να εμπιστευτώ τη θεία μου.

# data[].attributes.headline
Αναμνήσεις από την φύση

# data[].attributes.subject
Αναμνήσεις από την φύση

# data[].attributes.body
Κάθε Πάσχα και καλοκαίρι πηγαίνω στο Πάτερο, ένα μικρό αλλά πανέμορφο χωριουδάκι κοντά στα Ιωάννινα. Κάθε φορά με το που φθάνω δεν βρίσκω την ώρα να συναντήσω τους φίλους μου και να παίξω στην φύση. Τρέχουμε ανάμεσα στα ψιλά καταπράσινα χορτάρια, κάνουμε ποδήλατο, καθόμαστε και απολαμβάνουμε την σκιά των δέντρων, κάνουμε πικνίκ στο γρασίδι κάθε φορά που έχει καλό καιρό και απολαμβάνουμε το πρωινό μας. Μερικές φορές μάλιστα παίρνουμε το αμάξι και πάμε στον Άραχθο, το πιο κοντινό ποτάμι στο χωριό μου,  για να δροσιστούμε αλλά και για να θαυμάσουμε τα δέντρα που υπάρχουν τριγύρω του, τα τρεχούμενα νερά, σαν μικροί καταρράκτες αλλά και τα τοξωτά γεφύρια. Τέλος, καμιά φορά βοηθάω τη γιαγιά μου να ταΐσει τις κότες αλλά και το σκυλάκι μας τον Μπάντι.

Νεφέλη Καραπάνου Α1

# data[].attributes.headline
Αναμνήσεις από την φύση

# data[].attributes.subject
Αναμνήσεις από την φύση

# data[].attributes.body
Το περασμένο καλοκαίρι πήγα με την οικογένειά μου στη Σκόπελο. Ήταν η πρώτη μου φορά σε ένα νησί οπότε ήμουν πολύ ενθουσιασμένος. Αυτό το καλοκαίρι ήταν ένα από τα καλύτερα καλοκαίρια της ζωής μου. Το πρωί πηγαίναμε σε μία θάλασσα, κάθε μέρα και διαφορετική, και μέναμε εκεί μέχρι το μεσημέρι. Μετά πηγαίναμε και τρώγαμε σε τυχαία εστιατόρια, ή σε μαγαζιά που βρήσκαμε κοντά στην παραλία μας. Μετά πηγαίναμε πάντα βόλτα έξω στην εξοχή. Τέλος, κάθε βράδυ καθόμασταν έξω στην αυλή μας και βλέπαμε ό,τι ταινία μπορείς να φανταστείς. Το καλύτερο όμως είναι ότι αυτό το κάναμε κάθε μέρα για περίπου έναν μήνα. Ήταν ένα απ' τα καλύτερα καλοκαίρια και εύχομαι να μπορούσα να ξαναπάω εκεί οποιαδήποτε στιγμή.

Δ Ε

# data[].attributes.body
Αυτά τα Χριστούγεννα πήγα στην Ελάτη. Η Ελάτη είναι ένα ορεινό χωριό με περίπου τετρακόσιους κατοίκους στον νομό Τρικάλων. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα της οροσειράς της Πίνδου, σε απόσταση 30 χλμ από την πόλη των Τρικάλων και 13χλμ από την πόλη της Πύλης. Είχα πάει μαζί με την οικογένειά μου για δύο μέρες. Στον αδερφό μου αρέσει πολύ το ποδόσφαιρο και γι'αυτό μου ζήτησε να πάμε σε ένα γηπεδάκι που είχε μέσα στο δάσος. Συμφώνησα, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν είχα τι να κάνω. Έβαλα παπούτσια και σηκώθηκα για να πάμε. Προχωρήσαμε και αρχίσαμε να βλέπουμε από μια απόσταση ομίχλη. Δεν ξέραμε ότι ήταν ομίχλη, γι'αυτό μπήκαμε πιο μέσα στο δάσος για να δούμε τι είναι. Όσο πιο πολύ προχωρούσαμε, τόσο πιο θολά βλέπαμε, έως ότου ήταν πολύ δύσκολο να δούμε ακόμη και στα πέντε μέτρα απόσταση. Παρόλο που μας κίνησε την περιέργεια το ομιχλώδες τοπίο, αποφασίσαμε ότι ήταν καλύτερα να γυρίσουμε πίσω, εφόσον δεν ήμασταν εξοικειωμένοι με το δάσος. Την επόμενη μέρα, πήγαμε ξανά στο δάσος εφόσον είχε καλύτερο καιρό και περάσαμε όλη μας τη μέρα εκεί.
Ε Γ

# data[].attributes.headline
Αναμνήσεις από την φύση 

# data[].attributes.subject
Αναμνήσεις από την φύση 

# data[].attributes.body
Πέρσι το καλοκαίρι είχαμε πάει στο χωριό για να δούμε αν έχουν καρπούς οι ελιές. Το θέαμα που αντικρίσαμε ήταν απίστευτο, όλα τα δέντρα ήταν γεμάτα με καρπούς και μικρά μπουμπουκάκια που περιμέναν να ανθίσουν. Ύστερα, από λίγους μήνες όταν πήγαμε να τις μαζέψουμε αυτή η εικόνα ήταν ακόμα καλύτερη. Αυτό το μαύρο χρώμα μέσα στα αχνοπράσινα φύλλα ήταν απλά απίστευτο. Μπορεί να κράτησε για λίγο γιατί μετά φύγαμε, αλλά ήταν μια απίστευτη εμπειρία.

ΚΚ

# data[].attributes.headline
Αναμνήσεις από την φύση

# data[].attributes.subject
Αναμνήσεις από την φύση

# data[].attributes.body
Κάθε χρόνο πηγαίνω με την οικογένεια μου διακοπές στην Ζάκυνθο και μένουμε μαζί με τον παππού και την γιαγιά μου. Τα βράδια εγώ με την ξαδέρφη μου, παίρναμε τον σκύλο που είχαμε στο σπίτι μας και τον πηγαίναμε βόλτα κάτω στην παραλία. Του βγάζαμε το λουρί, βγάζαμε τις παντόφλες μας και τρέχαμε στην άμμο. Καμιά φορά, όταν ο σκύλος μας κυνηγούσε εμείς μπαίναμε μέσα στην θάλασσα, άσχετα με την ώρα και το πόσο κρύα ήταν. Έχω πολλές και ευχάριστες αναμνήσεις από εκείνες τις μέρες που εύχομαι κάποτε να ξαναζήσω.

Γ.Γ.

# data[].attributes.headline
Αναμνήσεις Από τη φύση

# data[].attributes.subject
Αναμνήσεις Από τη φύση

# data[].attributes.body
Ήμουν 5 χρονών όταν έζησα αυτήν την απίστευτη εμπειρία με τη φύση. Ήταν μια μέρα ηλιόλουστη, γεμάτη χαρά και ενθουσιασμό. Θα ήταν μια απίστευτα όμορφη εκδρομή στο βουνό και στο δάσος. Ήμουν μαζί με τη θεία μου και τον θείο μου με προορισμό το βουνό. Μετά από 5 ώρες ταξιδιού γεμάτο ανυπομονησία,  φτάσαμε. Είχε νυχτώσει πια και για αυτό πέσαμε για ύπνο σε ένα συμπαθητικό σπιτάκι.
Την επόμενη μέρα πρωί-πρωί σηκωθήκαμε, ετοιμαστήκαμε και ξεκινήσαμε την αναρρίχηση του βουνού. Για να μην λέω ψέματα μας πήρε αρκετή ώρα μέχρι να φτάσουμε στην κορυφή. Όμως άξιζε και με το παραπάνω. Όταν φτάσαμε, αντίκρισα πολλά ζώα και φυτά όπου σου κέντριζαν το ενδιαφέρον. Τα δέντρα ήταν πανύψηλα κι η ατμόσφαιρα μύριζε ανθισμένα λουλούδια. Τα πάντα γύρω μου ήταν καταπράσινα.  Κάτσαμε εκεί 3 ώρες. Ήταν οι 3 καλύτερες ώρες της ζωής μου. Μακάρι να μπορούσα να επισκεφτώ αυτό το βουνό ξανά και να τρέξω χωρίς να έχω τον φόβο των αυτοκινήτων.
Γ. Α.