# data[].attributes.body
Op zoek naar Violet park, geschreven door Jenny Valentine, uitgegeven in 2007. "Ik heb Violet gevonden in een taxicentrale, toen ik haar vond, wist ik niet dat ze iets met pap te maken had.' Op zoek naar Violet Park draait eigenlijk om deze zin. Een jongen genaamd Lucas vindt in een taxicentrale een overleden vrouw in een urn. 'Ik wilde haar alleen maar naar een betere plek brengen, ze stond daar niet goed.' Dat was zijn bedoeling. Zodra hij op zoek gaat naar haar geschiedenis komt hij erachter dat veel mensen Violet al kenden, ze was een bekende pianiste. De vader van Lucas is een tijd geleden verdwenen. Hij had nooit kunnen bedenken dat zijn vader en Violet iets met elkaar te maken zouden hebben, maar het was zo. Het boek is niet heel spannend, er komen enkele spannende stukjes in voor. Toch wil je door blijven lezen, je wilt namelijk weten wat er verder nog gaat gebeuren, daardoor is het boek erg leuk en boeiend.

# data[].attributes.body
De taxicentrale was in een achterstraatje, naast het consultatiebureau. Normaal neem ik nooit een taxi, maar het was vijf uur 's ochtends en ik had geen zin om naar huis te lopen. Het was donker in het straatje, het enige licht dat er was, was van de straatverlichting op de hoofdweg. Ik stapte de taxicentrale binnen, het was modern en lelijk. De tl-buis op het plafond flikkerde. Er waren geen andere klanten, alleen verveelde slaperige chauffeurs die de ene na de andere sigaret opstaken en kranten van weken geleden lazen. Iedereen keek meteen naar me toen ik binnenkwam. De chef zat in een hokje een paar treden hoger dan de rest, hij was de enige die me niet aankeek, dus ik keek naar hem. Dit was ook erg ongemakkelijk, dus zocht ik weer iets anders om naar te kijken. Dat was het moment dat ik het zag: de urn.
Dit stuk uit het boek was een beetje spannend, doordat het zich afspeelt in een donker straatje, verder wordt alles erg duidelijk beschreven en kun je je daardoor duidelijk inbeelden waar Lucas zich bevindt.

# data[].attributes.body
Martha:

# data[].attributes.body
Ik heb Martha ontmoet door Ed. We gingen 's avonds iets drinken en hij had twee meisjes uitgenodigd. Ze waren beide zeventien en ze heette Natalie en Martha, hij nam Nathalie dus ik mocht Martha hebben. Het was een mooie avond in Camden, de lucht was roze, paars en goud gekleurd. Ik heb nooit problemen in een kroeg, dat komt door mijn lengte, maar voor de zekerheid gingen we door naar de tuin. We bestelden een drankje en gingen aan een tafel zitten. Na een tijdje verschenen de meisjes, ik stond helemaal versteld. Natalie was best knap al viel ik helemaal niet op haar, maar Martha, Martha was nog veel mooier. Ik heb mijn ogen geen seconde van haar af gehouden, het was een van de mooiste avonden in mijn leven.
Dit is het enige stukje in het boek waarin Lucas een nieuw persoon ontmoet. Hierdoor is het een heel ander stukje dan de rest van het boek. Ik vind het stukje erg leuk omdat je precies weet hoe Martha eruit ziet nadat je het gelezen hebt.

# data[].attributes.body
Ik zat in mijn kamer. Deur dicht, rolgordijnen naar beneden. Ik zette een kop thee en pakte pen en papier. Het was ongeveer vier uur 's middags en ik had geen idee hoe lang het ging duren, dus nam ik de tijd om me voor te bereiden. Ik schoof een tafel en een stoel naar het raam en daarop zette ik paps kleine cassette recorder, stopte het cassettebandje in het apparaat en was klaar om ernaar te luisteren. Ik moest het eerst terugspoelen, ik drukte de verkeerde knop in en hoorde een stem praten. Het was mijn vaders stem. Ik werd er misselijk van, kreeg het koud en zette het ding meteen uit. Ik haalde mijn koptelefoon tevoorschijn en deed mijn ogen dicht. Nu hoorde ik behalve het gesprek ook de bewegingen die ze maakten, het was alsof ik bij ze zat, bij mijn vader en Violet. In mijn kamer was het niet koud, maar ik kreeg rillingen door het horen van mijn vaders stem..
Bij dit stuk uit het boek leefde ik echt mee met de hoofdpersoon. Hij verteld duidelijk hoe hij dit ervaart, ik snapte daardoor goed dat hij het eng vond om het geluidsfragment te beluisteren.

# data[].attributes.body
Jenny Valentine, de schrijfster van op zoek naar Violet Park:

# data[].attributes.body
Ik denk niet dat het boek als reis een aanrader is. In het boek speelt één hoofdpersoon, Lucas. Ik zou niet blij zijn als ik in zijn plaats had gestaan. Je vader is verdwenen en jij komt erachter dat de verdwijning iets te maken heeft met een dode vrouw in een urn, die jij gevonden hebt in een taxicentrale. Mij lijkt het niet leuk om zo'n reis te doorstaan. Toch kan ik me wel voorstellen dat als je een urn vindt in een taxicentrale, dat je wel wilt weten wie er nou eigenlijk in zit. Het boek daarentegen raadt ik wel aan, lezen wat de hoofdpersoon meemaakt is erg boeiend. In het boek zelf speelt zich één verhaal af, toch gebeurt er steeds weer wat. De ene keer ontdekt Lucas dat veel mensen Violet al kenden en de andere keer komt hij erachter dat de verdwijning van zijn vader iets met de vrouw in de urn te maken heeft. Wil je weten hoe dit afloopt? Dan zou ik het boek zeker een keer lezen!