# data[].attributes.headline
Πατήστε εδώ...

# data[].attributes.subject
Πατήστε εδώ...

# data[].attributes.body
για να ακούσετε μουσική...

# data[].attributes.headline
Κλείνεται στο δικό τ

# data[].attributes.body
Κλείνεται στο δικό της κόσμο. Γυρίζει στα παιδικά τους χρόνια. Θυμάται και τις δυο αδερφές που τσακώνονται μπροστά από ένα βιβλίο. Τα γέλια τους σε μια άλλη στιγμή. Τις ξένοιαστες διακοπές στη θάλασσα που τόσο αγαπούσαν και οι δύο. Τη λατρεία στα μάτια της αδερφής της. Πάντα ήταν η μεγαλύτερη θαυμάστριά της. Και ξαφνικά σαν χείμαρρος ξεχειλίζουν από μέσα της όλα αυτά που ένιωθε, αλλά δεν πρόλαβε να πει στην αδερφή της. Της εξομολογείται την αγάπη της, ζητά συγνώμη για τις απερισκεψίες της, μετανιώνει για την εγωπάθειά της και υπόσχεται να τη ξεναγήσει αυτές τις δυο μέρες σε όλες τις ομορφιές του Παρισιού.

# data[].attributes.headline
Καθώς στρίβει στη γω

# data[].attributes.body
Καθώς στρίβει στη γωνία του δρόμου, ένα μικρό καφέ τραβά την προσοχή της. Είναι από κείνα τα ατμοσφαιρικά παριζιάνικα καφέ που τόσο αγαπούσε. Ξαφνικά της έρχεται μια ιδέα, ή μάλλον κατασταλάζει μια ανάγκη. Ανοίγει την πόρτα και μπαίνει μέσα. Ελάχιστοι θαμώνες, καλύτερα. Μια γλυκιά θαλπωρή τη τυλίγει και μια ζεστή φωνή συνοδεύει τους ήχους του πιάνου. Κάθεται σε ένα γωνιακό τραπεζάκι κοντά στο παράθυρο. Παραγγέλνει μια ζεστή σοκολάτα- το αγαπημένο ρόφημα της Αρετής- και βγάζει από τη τσάντα της το σημειωματάριό της και ένα στυλό. Αρχίζει να γράφει με μανία.